1. "Όποιος βρει αυτό (την επιγραφή), παρακαλώ να πει μια προσευχή για την ψυχή μου". 2. "Η νεότητα μου σάπισε, έφυγε μακριά, ανάμεσα σε αυτούς τους πέτρινους τοίχους". 3. "Με έθαψαν ζωντανή εδώ μέσα. Κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν ξέρει". 4. "Μάνα, σώσε με από εδώ".
Το Οθωμανικό χαρέμι είναι όσο γνωστό και η Οθωμανική αυτοκρατορία. Εκεί βρισκόντουσαν όλες οι ερωμένες του Σουλτάνου και της δυναστείας. Όλες οι αγαπημένες του παλλακίδες (αλλά και αγοράκια, δεν το μάθατε από εμένα!). Το πώς λειτουργούσε αυτό το χαρέμι δεν αφορά την σελίδα, ούτε η ιστορία του. 
Η αλήθεια είναι ότι το Οθωμανικό χαρέμι ήταν ένας κόσμος γεμάτος κακοποιημένες γυναίκες. Πάντα σκλάβες από κάθε μέρος του Σουλτανάτου, Καυκάσιες, Ρωσίδες, Σέρβες, Βόσνιες κτλ. Οι Ρωμιές φυσικά αφθονούσαν. Αν εξαιρέσεις λίγες γυναίκες που χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου είχαν την τύχη να αποκτήσουν πλούτη, ένα είδος εξουσίας και μία σχετική καλοπέραση, η συντριπτική πλειοψηφία, ήταν απλά όπως είπαμε και πριν ΔΟΥΛΕΣ αποκομμένες βίαια από την οικογένεια τους. 
Το χαρέμι των Σελτζουκίδων του λεγόμενου Σουλτανάτου του Ρουμ που προηγήθηκε των Οθωμανών είχε εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Εκεί κυριαρχούσαν απόλυτα οι Ρωμιές γυναίκες της Μικρασίας και θα έλεγα ότι ήταν λιγότερο σκοτεινό. Όμως, σήμερα στην Τουρκική τηλεόραση και γενικότερα η Τουρκική προπαγάνδα, προσπαθεί να κάνει αυτόν τον τόπο μαρτυρίου ως κάτι το όμορφο ακόμη και "φεμινιστικό" θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις. 
Σε σειρές όπως ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής (καλός ήταν), οι γυναίκες του χαρεμιού παρουσιάζονται με ωραία ευρωπαϊκά ρούχα και στέμματα, χωρίς τις ανατολίτικες μαντίλες, καλύμματα, για λίγο αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην Αγγλία των Τυδώρ βλέποντας το. Οι γυναίκες είναι δυναμικές, έχουν πραγματική εξουσία και γενικά καλοπερνάνε σε ένα χώρο που υπάρχει σεβασμός ακόμη και στις πιο απλές σερβιτόρες. 
Πάμε όμως μαζί να δούμε κάποια από τα λόγια των ίδιων των γυναικών που έζησαν στα τείχη του χαρεμιού κάτω από την σκιά της Υψηλής Πύλης, καθώς λένε μια διαφορετική ιστορία. Είναι λόγια που βρέθηκαν χαραγμένα στο Τοπ Καπί από γυναίκες που έζησαν εκεί. Δεν έγραψαν μόνο οι Βαραγγοί ρούνους στην Αγία Σοφία! Είναι λόγια μαρτυρίου, μακρινοί απόηχοι ενός κόσμου σκληρού και άδικου. 
1. "Όποιος βρει αυτό (την επιγραφή), παρακαλώ να πει μια προσευχή για την ψυχή μου". 2. "Η νεότητα μου σάπισε, έφυγε μακριά, ανάμεσα σε αυτούς τους πέτρινους τοίχους". 3. "Με έθαψαν ζωντανή εδώ μέσα. Κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν ξέρει". 4. "Μάνα, σώσε με από εδώ". 
Το Οθωμανικό χαρέμι αποτέλεσε ένα βάρβαρο θεσμό. Το λεγόμενο Σουλτανάτο των Γυναικών, μια εποχή υποτιθέμενης ισχυρής εξουσίας των γυναικών των σουλτάνων, είναι μάλλον μια εφεύρεση των φιλοτουρκικών ιστορικών και αφορά πολύ συγκεκριμένα άτομα (μετρημένα στα δάχτυλα). Κάθε εξουσία που αυτές είχαν εξαρτιόταν άμεσα από την διάθεση του άνδρα, γιού ή πατέρα τους. Σε αντίθεση με τις γυναίκες της Ρωμανίας (αρχόντισσες και μη) που είχαν κατοχυρωμένα δικαιώματα βασισμένα στον Ρωμαϊκό Νόμο. 
Η Οθωμανική αυτοκρατορία, αποτέλεσε τον πραγματικό μεσαίωνα του Ελληνισμού. Ένα καρκίνωμα που μόλυνε για πάντα τον ελληνορωμαϊκό κόσμο της Ρωμανίας πάνω στην οποία εγκαταστάθηκε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου