Ζωντανή ομιλία π. Σεραφείμ Ζήση με θέμα: Ομοιοπαθητική ιατρική, η μαγεία και η Μασονία (Μέρος Β΄)

 Posted on 3 Μαΐου, 2023

-https://www.youtube.com/watch?v=bCPs9NIoqjE Katihisis Μέρος Α’ ΕΔΩ

Το βιβλίο ”Η θρησκεία Woke” του Jean-François Braunstein καθηγητή σύγχρονης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris 1. ”Η θρησκεία Woke. Μια αμερικάνικη θρησκεία. Η πρώτη θρησκεία που γεννήθηκε στα πανεπιστήμια!” ή η τρέλα να είσαι προτεστάντης…Τα κοινά της με τη σέκτα Shakers που υποστήριζε ότι ο Θεός είναι μπαϊσέξουαλ!

 

Το βιβλίο ”Η θρησκεία Woke” του Jean-François Braunstein καθηγητή σύγχρονης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris 1. ”Η θρησκεία Woke. Μια αμερικάνικη θρησκεία. Η πρώτη θρησκεία που γεννήθηκε στα πανεπιστήμια!” ή η τρέλα να είσαι προτεστάντης…Τα κοινά της με τη σέκτα Shakers που υποστήριζε ότι ο Θεός είναι μπαϊσέξουαλ!

‘‘Η Θρησκεία Woke” είναι η πρώτη θρησκεία που γεννήθηκε μέσα στα πανεπιστήμια. Mια Αμερικάνικη θρησκεία. Woke σημαίνει αρχικά αφυπνισμένος στην λαϊκή αφροαμερικάνικη γλώσσα και επανήλθε από το κίνημα Black Lives Matter ( η ζωή των μαύρων μετράει). Αλλά αυτή η λέξη παραπέμπει επίσης στη σημασία ”αφύπνιση” τόσο σημαντική στη θρησκευτική...

ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΙΝΔΥΝΟ, ΙΔΙΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΜΑΣ

του Μιχαήλ Χούλη
Θεολόγου καθηγητή

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται συνεχώς οι ομάδες και οργανώσεις ανά τον κόσμο που αναζητούν το Θεό με έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό από τις παραδοσιακές θρησκείες. Δυστυχώς το περιεχόμενο της διδασκαλίας τους δεν είναι απαλλαγμένο από αποκρυφιστικές δοξασίες, μεσαιωνικά μυστήρια, επικλήσεις δυνάμεων, θεοσοφία, μετενσάρκωση, μυστηριακές τελετουργίες, αστρολογία, ινδουιστικές και βουδιστικές ιδέες και ταοϊστικά σύμβολα, μαγεία κ.α.
Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίζονται ‘θρησκείες των νέων’, διότι σ’ αυτούς κυρίως αποβλέπουν για στρατολόγηση οπαδών, και αυτούς περισσότερο επηρεάζουν λόγω της μαγευτικά και έντεχνα εμφανιζόμενης ατμόσφαιρας των ιδεών τους και των εξωτικών, πλην περιθωριακών, στοιχείων που προσφέρουν, τα οποία στα μάτια των αφελών φαντάζουν σαν υπαρξιακό λαχείο και εύρεση του νοήματος της ζωής. Σε καταστάσεις ευαισθησίας, στενοχώριας, ανασφάλειας και έλλειψης αποφασιστικότητας και εμπιστοσύνης, που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι είτε σε σχέση με το οικογενειακό τους περιβάλλον, είτε σε περίοδο σπουδών, είτε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, είτε μετά από διάλυση ερωτικών δεσμών κ.λπ., επωφελούνται επιτήδειοι πράγματι ψευτο-σωτήρες και «πνευματικοί διδάσκαλοι», οι οποίοι τους πλησιάζουν με ευγένεια, ύπουλα χαμόγελα και διάθεση βοήθειας, και τους παρασέρνουν σε μια απρόσωπη μεταφυσική σούπα γεμάτη από αντιχριστιανικές θεωρίες, που τους σερβίρουν σαν την καλύτερη λύση στα προβλήματά τους.

Οι άνθρωποι της παραθρησκείας γνωρίζουν από ψυχολογία και χρησιμοποιούν τη λογική με έναν μεθοδικό και αρπακτικό τρόπο. Δημιουργούν πρώτα στα δυνάμει θύματά τους αμφιβολίες για την θρησκεία και παράδοση που ανήκουν οι νέοι, χωρίς να αρνούνται στην αρχή βασικές ιδέες τους γύρω από την αλήθεια, πίστη και ζωή, αλλά απλώς συζητώντας σε ευχάριστο περιβάλλον. Εκδηλώνουν ακόμη έναν ενθουσιασμό που χαρακτηρίζει την ομάδα τους και τάζουν στα ενδεχόμενα νέα μέλη γαλήνη και εσωτερική ανάπαυση. Από εκεί και πέρα, η συμμετοχή των νέων θυμάτων στις ομάδες, εκδηλώσεις και εξορμήσεις τους, όπου και δένονται και γοητεύονται περισσότερο, αλλά και στρατολογούν νέα μέλη με πρόσχημα τη λύση προσωπικών και οικονομικών ζητημάτων τους, είναι θέμα ημερών ή και ωρών. Τα νέα μέλη στη συνέχεια παρουσιάζονται στον «πνευματικό» καθοδηγητή της οργάνωσης, συνήθως κάποιον δυτικού τύπου γκουρού, στον οποίον υποτάσσονται, και ο οποίος καθοδηγεί έκτοτε τυφλά τις συνειδήσεις τους -γεγονός που φαίνεται στις πολυάριθμες ομαδικές αυτοκτονίες μελών που έχουν συμβεί στο παρελθόν (ΟΠΩΣ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ), ή που ενδεχομένως συμβαίνουν παγκοσμίως αυτή τη στιγμή- χάριν μιας υποτιθέμενης αλήθειας στην οποία υπακούει η οργάνωση ή επειδή πλησιάζει κατά τη γνώμη τους το τέλος του κόσμου.

Υπάρχουν βέβαια παραθρησκευτικοί κύκλοι για κάθε γούστο, για αμαθείς αλλά και μορφωμένους οπαδούς. Σε καλλιεργημένες κατηγορίες ανθρώπων, επιστημόνων, υπαλλήλων κ.α., επιστρατεύονται θεωρίες και πρακτικές της γιόγκα, του διαλογισμού, της θεοσοφίας, ινδουιστική χορτοφαγία, αγιουρβέδα, αθλητισμός ζεν, διαλέξεις σε «πνευματικά κέντρα» και εκμάθηση δήθεν μυστικών της ζωής συνταγών, συνήθως με δέλεαρ μαθήματα αυτογνωσίας, εσωτερικής φιλοσοφίας, αποκάλυψης του μέλλοντος κ.α.
Οι κίνδυνοι είναι πολύ μεγάλοι, για την υγεία, ψυχοσωματική ισορροπία καθώς και τη ζωή, των ανθρώπων που πέφτουν θύματα διαφόρων παραθρησκειών και καταστροφικών λατρειών. Διότι μεταβάλλονται σε όργανα παράνομων δραστηριοτήτων, καθοδηγούνται άβουλα, φανατίζονται κατά της παραδοσιακής τους θρησκείας και υπέρ των αρχηγών τους, δεν μιλάνε πλέον και απομακρύνονται από την οικογένειά τους, εμφανίζουν κατάθλιψη, αντικοινωνικότητα και νοσηρή εσωστρέφεια. Αφαιρείται όπως καταλαβαίνουμε η προσωπική ελευθερία από τα θύματα τέτοιων ομάδων, ελευθερία και αλήθεια τις οποίες ο Χριστός με τη σταυρική του θυσία και ανάσταση μάς χάρισε, με σκοπό την τελεία και αιώνια ζωή. Εκείνος μάς απάλλαξε από τη μιζέρια, το φόβο του πεπρωμένου, την αστρολογική υποδούλωση, τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και τελικά το θάνατο.

Η Εκκλησία δίνει καθημερινά τη μάχη υπέρ της ελπίδας, ελευθερίας, του αγώνα για ανώτερα ιδανικά, κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτισμού, και εναντίον των σεκταριστικών κινημάτων, της αντικοινωνικότητας και του φόβου, που οδηγούν σε ψυχοσωματικό ξεπεσμό. Χρειάζεται επομένως σταθερή προσήλωση στη διδασκαλία του Χριστού που σώζει, παρέχει πραγματικό πνευματικό οξυγόνο και αληθινή ζωή, ενώ οδηγεί τον άνθρωπο στην προσωπική καταξίωση, και άμεση απομάκρυνση από τα ψυχικά κενά, τους υπαρξιακούς γκρεμούς, το τέλμα και τα διάφορα προβλήματα, στα οποία με μεθοδικό και αποκρυφιστικό τρόπο οδηγούν τα θύματά τους οι παραθρησκευτικές και ολοκληρωτικές ομάδες, λατρείες και οργανώσεις ανά τον κόσμο, από τις οποίες και στην χώρα μας πλέον «εργάζονται» και δρουν εκατοντάδες.

Μερικές από τις παραθρησκευτικές ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο, που αυτοδιαφημίζονται και ως θρησκείες, είναι:
Αούμ Σινρικίο (‘Διδασκαλία της υπέρτατης αλήθειας’): Μια επικίνδυνη σέκτα του Ιάπωνα γκουρού Σόκο Ασαχάρα, που ανέμενε τη συντέλεια του κόσμου το 1997. Μετά από αρκετές επιθέσεις με δηλητηριώδες αέριο σαρίν, σε διάφορα σημεία της Ιαπωνίας και σε τρένα στο Τόκιο όπου αρκετοί άνθρωποι πέθαναν, η οργάνωση επιτέθηκε το 1995, με μεγάλες ποσότητες από το ίδιο νευροπαραλυτικό και φονικό αέριο στο μετρό του Τόκυο, για να επισπεύσει το Τέλος και την Αποκάλυψη. Αποτέλεσμα: 11 άτομα σκοτώθηκαν και 5.000 τραυματίστηκαν. Σήμερα, περιέργως, εξακολουθεί να λειτουργεί η σέκτα υπό άλλη ηγεσία και με το όνομα «Αλεφ».
Εκκλησία της Σαϊεντολογίας: Αποτελεί μια ψευδοφιλοσοφική οργάνωση που ίδρυσε ο «φιλόσοφος» και επιχειρηματίας Ρον Χάμπαρντ τη δεκαετία του 1950. Ισχυρίζεται ότι απαλλάσσει από ψυχικές νόσους και τραύματα με επιστημονικό και τεχνολογικό τρόπο, σε διάφορες ακριβές συνεδρίες. Έχει αντιχριστιανικό, αντιιατρικό και αντικοινωνικό περιεχόμενο. Κρίθηκε επικίνδυνη από τη Δικαιοσύνη των χωρών: Αυστραλίας, Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, ΗΠΑ και Ελλάδας. Αρκετά μέλη της οργάνωσης αυτής έχουν αυτοκτονήσει στην Αμερική, ενώ ο ίδιος ο ιδρυτής είχε τάσεις αυτοκτονίας.
Ενωτική Εκκλησία: Ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’50 από τον Κορεάτη Μουν, που παρουσιάστηκε ως ο αληθινός Χριστός και διόρθωσε τα λάθη υποτίθεται του Ιησού. Αυτός και η γυναίκα του είχαν σκοπό να υιοθετήσουν όλη την ανθρωπότητα. Ως ‘απεσταλμένος του Θεού’, ο Σαν Μυούνκ Μουν επιχείρησε να διαβρώσει πολλούς φορείς και θεσμούς παγκοσμίως (Κοινοβούλια, επιχειρήσεις, θρησκείες, ιδρύματα κ.α.). Η «Εκκλησία» κατέχει ξενοδοχεία, εφημερίδες, ακαδημίες χορού, τηλεοπτικούς σταθμούς και εργοστάσια.
Παιδιά του Θεού (του David Berg ή Μο): Με την ονομασία «Οικογένεια», στην παραθρησκεία αυτή τα κορίτσια της οργάνωσης χρησιμοποιούν από το 1968 τα σωματικά τους προσόντα για να συνευρεθούν με νέους ανθρώπους και να γεννήσουν παιδιά αποκλειστικά για την οργάνωση. Δρουν σε Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία. Τις δεκαετίες ’70 και ’80, από τα 10.000 μέλη τους, τα 7.000 ήταν παιδιά που γέννησαν οι ιερόδουλες της οργάνωσης. Προωθείται στην οργάνωση η αιμομιξία και η παιδεραστία.
Τάξη του Ναού του Ηλίου: Ιδρυτές το 1984 ο Τζόζεφ Mambro και ο Luc Jouret. Ο Μάμπρο κήρυττε ότι μετενσαρκώθηκε από την εποχή υποτίθεται των Σταυροφοριών, όταν ήταν μέλος του Τάγματος των Ιπποτών. Ήταν ροδοσταυρίτης από το 1956 και από το 1973 ιδρυτής νεοεποχίτικου κέντρου με κοινοβιακή ζωή και πρακτικές εσωτερισμού. Με τον Luc Jouret, μεγάλο Μάγιστρο, δυναμικό χαρακτήρα, εναλλακτικό γιατρό και αποκρυφιστή, κατάφεραν να προσελκύσουν πάνω από 400 οπαδούς στην Ελβετία, τη Γαλλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και τη Μαρτινίκη. Τα έσοδά τους παράλληλα αυξήθηκαν σημαντικά. Μετά όμως από εσωτερικές συγκρούσεις, κρίσεις και φόνους μελών, άρχισε να ενθαρρύνεται η άποψη καταφυγής σε κάποιον άλλο κόσμο. Τελικά, το 1994 βρέθηκαν νεκρά 53 μέλη της αίρεσης στην Ελβετία, το 1995 άλλα 15 μέλη της οργάνωσης βρέθηκαν δολοφονημένα στο δάσος Βεκόρ, και το 1997 στο Κεμπέκ είχαμε άλλους 5 θανάτους από μέλη της σέκτας. Όσοι από τους 73 νεκρούς δεν δέχθηκαν να αυτοκτονήσουν αποδείχθηκε ότι τους δολοφόνησαν. Το Τάγμα πίστευε στη σωτήρια δήθεν μετάβαση στον αστέρα Σείριο, σε μυστικούς καθοδηγητές και διδασκάλους, και σε ένα κράμα νεοεποχικών, αποκαλυπτικών και εσχατολογικών ιδεολογιών.

Πύλη του Ουρανού (Heavens Gate): Ο ηγέτης και ιδρυτής, Μάρσαλ Άπλγουάιτ, οδήγησε 39 μέλη της ομάδας στον θάνατο (το 1997), για να ανέβουν σε ανώτερο επίπεδο ύπαρξης. Όσοι δεν είχαν τη δύναμη να αυτοκτονήσουν, «βοηθήθηκαν» καταλλήλως. Οι οπαδοί, με ομοιόμορφο ντύσιμο και αποχή από το σεξ, είχαν δωρίσει όλη την περιουσία τους στην οργάνωση. Ο Άπλγουάιτ δίδασκε την εγκατάλειψη του σώματος των μελών της ομάδας, μέσω διαστημοπλοίου που ακολουθούσε την εμφάνιση του κομήτη Χέιλ Μποπ. Πολλά μέλη της σέκτας ήταν επαγγελματίες σχεδιαστές ιστοσελίδων.

«Κλάδος του Δαβίδ»: Επικίνδυνη σέκτα, παρακλάδι των Αντβεντιστών της 7ης ημέρας, με αρχηγό τον Ντέιβιντ Κορές (David Coresh), που οδήγησε στην τραγωδία του Γουάκο (Τέξας) το 1993, ύστερα από επέμβαση του FBI, και με απολογισμό 95 νεκρούς, εκ των οποίων τα 17 ήταν παιδιά. Ο Κορές έφτασε να ξεχωρίζει οντολογικά σχεδόν την οργάνωση του, «τους Εκλεκτούς», από την «αυτοκρατορία του κακού», τους εκτός της ομάδας του ανθρώπους, και δίδασκε μια οσονούπω επίθεση από τους έξω εχθρούς με μεθόδους Αποκάλυψης.
«Ο Ναός του Λαού»: Του αιδεσιμότατου Τζιμ Τζόουνς, ο οποίος ενώ ξεκίνησε ως χαρισματικός θρησκευτικός ηγέτης και πολιτικός ακτιβιστής, έφτασε ψυχοπαθολογικά να πιστεύει ότι ήταν μετενσάρκωση, μεταξύ άλλων, του Ιησού, του Λένιν και του Βούδα. Ίδρυσε την οργάνωση το 1956 στο San Francisco. To 1973 μετακόμισε τα μέλη της σέκτας στην Γουιάνα. Εξελίχθηκε σε τύραννο και δικτάτορα, ενώ έλεγχε απόλυτα τη ζωή των οπαδών του. Κανένα μέλος δεν μπορούσε να ξεφύγει δια της ζούγκλας, πράγμα που επεδίωξε για να τους στερήσει κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ο ίδιος διέταξε την εκτέλεση 5 ατόμων, μεταξύ των οποίων του γερουσιαστή Ryan και ομάδας από τηλεοπτικό συνεργείο, που έφτασαν για να δουν από κοντά τον υποτιθέμενο παράδεισό του (κακοποιήσεις μελών κ.α.). Έπειτα από αυτά, διαισθανόμενος τι θα επακολουθούσε, διέταξε τους φυλακισμένους στην ουσία οπαδούς του να αυτοκτονήσουν, αφού πρώτα σκότωσαν με δηλητηριώδεις χυμούς τα μωρά και τα παιδιά της οργάνωσης. Τραγική κατάληξη ήταν η ομαδική αυτοκτονία (και δολοφονία σε όσους δεν τα κατάφεραν να γίνουν αυτόχειρες) 913 μελών της ομάδας που ηγείτο, τον Νοέμβριο του 1978 στην Γουιάνα.

Υπερβατικός διαλογισμός, του Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι, από το 1958. Με ταξίδια σε Αμερική, Αγγλία, Γερμανία, Ελλάδα και σε πολλές χώρες, ο γκουρού (ή διάφοροι δάσκαλοι και οπαδοί του) δίδαξε εκατομμύρια ανθρώπους στον ομαδικό διαλογισμό και θεώρησε ότι μπορεί να λύσει πολλά ανθρώπινα προβλήματα. Στο τέλος των σπουδών θα έφταναν οι εκπαιδευόμενοι στο στάδιο του γιογκικού πετάγματος. Ενημερώνουμε εδώ ότι η γιόγκα είναι ένα ινδουιστικό ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ σύστημα και όχι γυμναστική (όπως παρουσιάζεται στη Δύση), πιστεύει στις πλανεμένες και ασυμβίβαστες με την Εκκλησία θεωρίες του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, δίνονται στους ασκούμενους του διαλογισμού τα μάντρας (ειδωλολατρικά ονόματα), θεωρεί το σώμα απλώς σαν ένα όργανο, ένα εργαλείο για την επαφή του νου με τον κόσμο (όχι ισότιμο με την ψυχή όπως διδάσκει ο Χριστιανισμός), το σώμα και τις αισθήσεις τα αντιμετωπίζει μόνο ως φαινόμενα και προσωρινά παιχνίδια, και ο τελικός σκοπός της γιόγκα είναι η Νιρβάνα, που σημαίνει «πλήρη εκμηδένιση» του προσώπου (αντίθετα από την εκκλησιαστική θεολογία περί Παραδείσου και ψυχοσωματικής συνέχειας του ανθρώπου και ζωής), και αυτό πιστεύεται από τους οπαδούς σαν απελευθέρωση, άχρονο, και υπέρτατη κατάσταση (βλ. ΓΙΟΓΚΑ, του Έρνεστ Γουντ, Πύρινος κόσμος, Αθ. 1977).

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ, Ανδρέα Αργυρόπουλου και Δημήτρη Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκη, Αθ. 2000
ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ, S.O.S., ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, εκδ. ΠΕΓ, Αγ. Παρασκευή
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ: redskywarning. blogspot.gr/ 2011_10_23_archive. html και πάλι redskywarning. blogspot. gr/ 2013/11/ jim-jones. html, & pisoapothnkoyrtina.blogspot. gr/ 2013/ 11/jim-j ones.html, Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων: www.ppu. gr/ greek/ heaven_gr. htm

http://www.pentapostagma.gr

Ζήτημα... μυαλού η αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής

Μια νέα βρετανική έρευνα έρχεται να αναζωπυρώσει την χρόνια διαμάχη για το κατά πόσο τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι όντως αποτελεσματικά. Η νέα μελέτη αποφάνθηκε ότι η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι μεν ευεργετική για κάποιους ανθρώπους, όμως η δράση της δεν οφείλεται στην αποτελεσματικότητα των ίδιων των χαπιών, αλλά στην επίδραση που έχουν στο νου των ασθενών οι συμβουλές των ομοιοπαθητικών γιατρών.
Από την έρευνα, υπό τον καθηγητή Τζορτζ Λέγουιδ της ερευνητικής μονάδας συμπληρωματικής και ολοκληρωμένης ιατρικής του πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που υπέφεραν από αρθρίτιδα και επισκέφτηκαν ομοιοπαθητικό γιατρό αντί για ρευματολόγο, πράγματι εμφάνισαν σημαντική μείωση στον πόνο που ένιωθαν, στη φλεγμονή από τη νόσο και σε άλλους ρευματολογικούς δείκτες-κλειδιά. Όμως, το ευεργετικό αποτέλεσμα υπήρξε είτε ο ασθενής είχε πάρει αυθεντικό ομοιοπαθητικό χάπι, είτε εικονικό (πλασέμπο).
Οι βρετανοί ερευνητές συνέκριναν διαφορετικές ομάδες ασθενών που ήδη είχαν κάνει συμβατική θεραπεία σε ρευματολόγο. Η μια ομάδα, που στη συνέχεια έκανε πέντε επισκέψεις σε ομοιοπαθητικό γιατρό, παρουσίασε «σημαντικά κλινικά οφέλη», άσχετα με το αν οι εθελοντές είχαν πάρει πραγματικό ομοιοπαθητικό φάρμακο για τους ρευματισμούς, είτε -εν αγνοία τους- ψεύτικο φάρμακο, χωρίς καμία ενεργή ουσία.
Οι ασθενείς στους οποίους δόθηκαν τα ίδια ομοιοπαθητικά σκευάσματα, χωρίς όμως προηγουμένως να έχουν συνομιλήσει με κάποιον ομοιοπαθητικό γιατρό, δεν είχαν ανάλογη βελτίωση. Συνεπώς, οι ερευνητές συμπέραναν ότι τελικά το όφελος για τον ασθενή προκύπτει κυρίως από το γεγονός ότι συνομιλεί με ένα ομοιοπαθητικό.
«Η έρευνά μας έθεσε το ερώτημα: η ομοιοπαθητική έχει να κάνει με την συζήτηση ή με το φάρμακο; Διαπιστώσαμε ότι αφορά τελικά το να μιλά ο ασθενής (σ.σ. με τον ομοιοπαθητικό) και να αισθάνεται ότι αυτός τον ακούει», ανέφερε ο υπεύθυνος της μελέτης.
Η ομοιοπαθητική ιατρική υποστηρίζει ότι τα χάπια της έχουν αποτελεσματικότητα, παρόλο που οι ουσίες σε αυτά βρίσκονται σε πολύ μεγάλη αραίωση (μέχρι σημείου εξαφάνισης). Οι ομοιοπαθητικοί επιμένουν ότι, παρόλα αυτά, τα χάπια τους κρατάνε μια «ανάμνηση» του αρχικού δραστικού συστατικού, γι’ αυτό είναι αποτελεσματικά, αλλά οι περισσότεροι επιστήμονες απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό.
Αν και η νέα μελέτη ενισχύει την θέση ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν «δουλεύουν» αυτά καθαυτά, ο Λέγουιδ επεσήμανε ότι οι συμβατικοί γιατροί μπορούν να μάθουν πολλά πράγματα από τον τρόπο που οι ομοιοπαθητικοί συμπεριφέρονται στους ασθενείς.
«Όταν βάζεις τον ασθενή στο επίκεντρο της συμβουλευτικής διαδικασίας, παίρνεις ένα ισχυρό (σ.σ. θεραπευτικό) αποτέλεσμα, που δεν ισχύει όταν ένας (σ.σ. συμβατικός) γιατρός αντιμετωπίζει ένα ασθενή απλώς σαν μια ασθένεια που περπατάει», τόνισε.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
 http://www.naftemporiki.gr

Περί βελονισμού

Πρόσφατα αναγνώστης του μπλογκ με “έβαλε στη θέση μου” σχετικά με τη δυσπιστία μου για τον βελονισμό: αρχαία κινέζικη παράδοση, χιλιάδες χρόνια αποτελεσματικός, εκατομμύρια που βοηθήθηκαν, όλοι αυτοί ορκίζονται στην αποτελεσματικότητά του και πάρε και μια δυο έρευνες θετικές.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ο μύθος λέει πως ο βελονισμός είναι μια ιαματική πρακτική που χρησιμοποιείται πάνω από 4.000 έτη και ξεκίνησε από την Κίνα. (δείτε μια πηγή εδώ, αλλά θα βρείτε δεκάδες με παρόμοιες χρονολογίες). Μιας και ο βελονισμός είναι η πρακτική να βάζεις λεπτές μεταλλικές βελόνες σε διάφορα “σημαντικά” σημεία του σώματος, αμέσως προκύπτει και το πρώτο πρόβλημα της “ηλικίας” του. Η τεχνολογία για να φτιαχτούν τέτοιες βελόνες δεν υπήρχε πριν από 4.000 χρόνια. Ούτε πριν από 2.000 χρόνια, ούτε πριν από 1.000 χρόνια. Τέτοια τεχνολογία αποκτήσαμε περίπου πριν 400 χρόνια. ΟΚ, ίσως βάζανε στο δέρμα των ασθενών μικρά ξυλάκια, ή κοκαλάκια ή κάτι άλλο όπως αγκάθια ή κόκαλα ψαριού που είναι μικρά και λεπτά. Χμμμ.. ίσως.
Ένα από αυτά που επικαλούνται με πάθος οι υποστηρικτές του βελονισμού είναι πως οι πληροφορίες που έχουν μας έρχονται από Κινέζικα αρχεία και αρχαιολογικές πηγές, μιας και οι Κινέζοι κατέγραφαν τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα. Η αλήθεια είναι πως οι Κινέζοι άφησαν πολλές καταγραφές για πολλά ζητήματα, αλλά μέσα σε αυτά δεν υπάρχει ο βελονισμός! Για να είμαι σωστός θα πρέπει να πω πως δεν υπάρχει ο βελονισμός πριν το 90πχ διότι τότε εμφανίζεται η πρακτική που στα αγγλικά λέγεται “needling” και στα Ελληνικά μπορεί άνετα να μεταφραστεί σαν βελονισμός. Η πρακτική αυτή χρησιμοποιούσε μεγάλες βελόνες και χρησιμοποιούνταν κυρίως για την αφαίμαξη ή στο καθαρισμό αποστημάτων. Καμία σχέση με τον βελονισμό όπως γίνεται σήμερα. Στα αρχαία Κινέζικα ιατρικά έγγραφα δεν έχει βρεθεί αναφορά αυτού του βελονισμού ακόμα και σε αυτά που μας έρχονται από τον 3ο αιώνα πΧ.
ΟΚ, αλλά ο βελονισμός είναι Κινέζικη πρακτική. Ίσως και να μην είναι. Ο ειδικός στην Κινέζικη ιστορία Paul Unschuld μας λέει πως η πρακτική του βελονισμού ίσως άρχισε από τους αρχαίους Έλληνες, τον Ιπποκράτη, και αργότερα έφτασε στην Κίνα. Η ιδέα των “μεσημβρινών” στον ανθρώπινο σώμα, η βασική ιδέα πίσω από το βελονισμό, είναι πιθανόν να ξεκίνησε τον μεσαίωνα, από Ισλαμικές πηγές που μιλούν για “αστρολογία στο ανθρώπινο σώμα” και πως ταιριάζουν οι αστερισμοί πάνω του. Ο ερευνητής Ben Kavoussi μας λέει στο άρθρο του “Αστρολογία με βελόνες” πως ο βελονισμός στην Κίνα γίνονταν κυρίως από γυρολόγους οι οποίοι δεν έχαιραν την εκτίμηση των επίσημων γιατρών. Μάλιστα ο ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Dao Guang τον απαγόρευσε το1822.
Αν και ενδιαφέρουσα η ιστορία του βελονισμού, δεν έχει καμία σχέση με την αποτελεσματικότητα της πρακτικής το οποίο είναι και το ζητούμενο αυτού του άρθρου. Ας δούμε λοιπόν τί μας λέει η επιστήμη για αυτό το θέμα.
Πόσο πιθανό είναι ο βελονισμός να δουλεύει;
Ας το δούμε με ένα παράδειγμα, την ασπιρίνη.
Πολύ πριν φτιαχτεί η ασπιρίνη, οι άνθρωποι γνωρίζαμε πως αν μασούσαμε ένα συγκεκριμένο φλοιό δέντρου ο πονοκέφαλος ή άλλοι μικροί σωματικοί πόνοι εξαφανίζονταν. Στην πορεία οι επιστήμονες απομόνωσαν το συστατικό που λειτουργεί ως αναλγητικό και το έβαλαν σε ένα χαπάκι που το ονόμασαν ασπιρίνη. Το να θεωρήσουμε πως η ασπιρίνη μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τον πόνο είναι ένα λογικό συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται και ιστορικά αλλά και ερευνητικά.
Στην αντίπερα όχθη έχουμε τον βελονισμό που είναι βασισμένος σε αμφισβητήσιμες ιστορίες και μύθους. Ακόμα και αν είναι 4.000 χρόνων η ίδια η αρχαιότητά του αποτελεί πρόβλημα καθώς παρόμοιες αρχαίες ιδέες είναι τόσο ξεπερασμένες όσο και η ιδέα της ομοιοπαθητικής που λέει πως πρέπει να “ισορροπήσουμε τα υγρά σου σώματος”. Η ιδέα των μεσημβρινών του σώματος είδαμε πως είναι μια μορφή αστρολογίας στο σώμα και συνεπώς έχει την ίδια αξία. Από την άλλη κανείς δεν συμφωνεί στον συνολικό αριθμό των μεσημβρινών στο ανθρώπινο σώμα. Παλαιότερα οι βελονιστές έλεγαν πως υπάρχουν 365 μεσημβρινοί, όσοι και οι ημέρες του έτους, καμία σχέση με την ανατομία. Σήμερα μας λένε πως υπάρχουν περίπου 2.000 μεσημβρινοί, κάτι που εγγυάται πως ακόμα και με κλειστά μάτια αν πετάξεις μια βελόνα σε έναν άνθρωπο, θα χτυπήσεις ένα μεσημβρινό. Πόσοι είναι οι μεσημβρινοί κανείς δεν ξέρει, αλλά μάλλον δεν έχει σημασία διότι δεν έχει προσφερθεί κάποια απόδειξη πως υπάρχουν.
Τελικά δουλεύει ο βελονισμός;
Ακόμα και αν δεχθούμε πως το να δουλεύει ο βελονισμός είναι απίθανο για τους λόγους που είδαμε παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως σίγουρα δεν δουλεύει. Υπάρχει η πιθανότητα να έγινε το απίθανο και να έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό εργαλείο ίασης των πάντων, κάτι σαν μια δεύτερη ομοιοπαθητική.
Αν μη τί άλλο έχουμε τουλάχιστον ένα Ελληνικό νοσοκομείο όπου ο βελονισμός χαίρει σεβασμού και χρησιμοποιείται στους ασθενείς. Αυτό πρέπει να λέει κάτι, έτσι;
Όχι απαραίτητα. Στην Αγγλία τα ομοιοπαθητικά “φάρμακα” δίνονται από το NHS (το δικό τους ΕΣΥ), αλλά η αποτελεσματικότητά τους ακόμα δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά, οπότε γιατί όχι και ο βελονισμός στα νοσοκομεία της Ελλάδας;
Κακά τα ψέματα, οι προσωπικές απόψεις δεν αποτελούν χειροπιαστά στοιχεία που να μπορούν να επηρεάσουν, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε. Με την ίδια λογική που κάποιος μου λέει ότι πιστεύει πως ο βελονισμός δουλεύει γιατί τον βοήθησε να ξεπεράσει τους πόνους στο γόνατο, θα μπορούσα να του πω πως δεν δουλεύει διότι όταν έκανα εγώ δεν ένιωσα καμία διαφορά. Γιατί η δική μου άποψη έχει μικρότερη βαρύτητα από τη δική του; Μήπως επειδή μας αρέσουν τα θετικά αποτελέσματα και ξεχνάμε τα αρνητικά; Μήπως φταίει ακριβώς το ίδιο σφάλμα του μυαλού μας που εκμεταλλεύονται τα κάθε λογής ψευδο-μέντιουμ που εμφανίζονται ξαφνικά, ως δια μαγείας, να γνωρίζουν πληροφορίες που δεν θα έπρεπε να γνωρίζουν και ενώ έχουν κάνει 15 δηλώσεις για εμάς που είναι λανθασμένες εμείς θυμόμαστε μόνο τις 5 που είναι σωστές;
Τέλος πάντων. Σε μια συλλογή ερευνών που έγιναν πάνω στο βελονισμό φάνηκε πως όχι μόνο δεν είχε σημασία που έβαζαν τη βελόνα αλλά ακόμα και αν χρησιμοποιούσαν βελόνα (δεν υπήρχε τρύπημα, αλλά τσίμπημα). Τα αποτελέσματα; Ότι θα περιμέναμε από ένα πλασέμπο. Με δεδομένο πως πολλές αρρώστιες και τραύματα κάνουν “κύκλους” όπου ο οργανισμός μας αντιστέκεται και ο τραυματισμός ή η αρρώστια υποχωρούν, δεν είναι περίεργο που εμφανίζεται το φαινόμενο του πλασέμπο.
Τελικά ο βελονισμός έχει αποτύχει να με πείσει. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν δουλεύει, αλλά πως τα στοιχεία υπέρ και κατά που έχω δει μέχρι σήμερα δεν μου επιτρέπουν να τον δεχθώ σαν μέθοδο ίασης. Δεν έχω αμφιβολία πως μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα από την ιατρική η οποία περιλαμβάνει ψυχρά και αποστειρωμένα ιατρεία, φάρμακα με άσχημη γεύση ή παρενέργειες, ενώ ο βελονισμός γίνεται σε αρωματισμένο χώρο, ξαπλωμένος άνετα σε μεγάλο κρεβάτι και γιατί όχι με λίγη χαλαρωτική μουσική. Λογικό είναι αρκετοί να βγαίνουν από το βελονιστή τους και να νιώθουν ανανεωμένοι. Το πρόβλημα όμως παραμένει πως τα ψυχρά στοιχεία δεν στηρίζουν τον βελονισμό αλλά αντιθέτως δείχνουν πως μάλλον δεν έχει κάτι να προσφέρει.
Greek Skeptic
Πηγές

• Bausell, RB. Snake Oil Science: The Truth about Complementary and Alternative Medicine. Oxford: Oxford University Press, 2007.
• Beyerstein B. “Psychology and “Alternative Medicine”: Social and Judgmental Biases That Make Inert Treatments Seem to Work.” The Scientific Review of Alternative Medicine. 1 Jan. 1999, Volume 3.
• Morant, G. Chinese Acupuncture. Brookline: Paradigm Publications, 1994.
• Taylor, K. Chinese Medicine in Early Communist China, 1945-63: a Medicine of Revolution. New York: Routledge, 2005. 35.
• Unschuld P. Medicine in China: A History of Ideas (Comparative Studies of Health Systems and Medical Care). Oakland: University of California Press, 1988.
• Vickers A, Goyal N, Harland R, Rees R. “Do certain countries produce only positive results? A systematic review of controlled trials.” Controlled Clinical Trials. 1 Jan. 1998, 19: 159–166.
• Good, C. “Acupuncture.” Skeptoid Podcast. Skeptoid Media, Inc., 9 Sep 2014. Web. 9 Sep 2014. http://skeptoid.com/episodes/4431

 http://ellinikahoaxes.gr

Όψεις αποκρυφισμού: Η Αριθμολογία (Πρωτ. Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, Λέκτωρ Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.)

Η Αριθμολογία είναι ένα ακόμα σύστημα μαγείας και μαντικής, που παρουσιάζεται, πολλές φορές, και μ’ ένα ψευδο-επιστημονικό προσωπείο1. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους του χώρου, εξετάζει τις σχέσεις των αριθμών προς τα φαινόμενα και παρουσιάζεται ως μέσο πρόγνωσης του μέλλοντος των ανθρώπων, ανάλυσης του χαρακτήρα τους, καθορισμού των διαφόρων γεγονότων, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την ερμηνεία των αριθμών ως μία μορφή πεπρωμένου.

Σύμφωνα με θεωρητικούς εκπροσώπους του εν λόγω αποκρυφιστικού συστήματος οι διάφορες λέξεις, το όνομα, η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης εκάστου, συγκροτούν ένα απόκρυφο σύνολο-οδηγό, που καθορίζει και προσδιορίζει την προσωπικότητα, τα γεγονότα της ζωής και το μέλλον του κάθε ανθρώπου.

Στο χώρο της μαντείας η Αριθμολογία αυτοπροβάλλεται ως όργανο καθορισμού των ευνοϊκών ημερών για τις ανθρώπινες δραστηριότητες, των επαγγελματικών πρωτοβουλιών, της επιλογής συζύγων, φίλων, κ.λ.π.

Οι θεωρητικοί του χώρου, αρέσκονται να θεωρούν πατέρα της Αριθμολογίας τον Πυθαγόρα. Στα αρχαία χρόνια, χρήση της Αριθμολογίας συναντάμε στους αιρετικούς Γνωστικούς2, ενώ αργότερα συναντάται στον ιουδαϊκό αποκρυφισμό με τη λεγόμενη Γεμάρτια (Gematria)3, που είναι ένα από τα τρία Καββαλιστικά συστήματα του χώρου. Πρόκειται για σύστημα αριθμητικού εσωτερισμού4 και θεωρείται μέθοδος αποκάλυψης της μυστικής γνώσης και της σοφίας των λέξεων μέσω αριθμών και γραμμάτων του αλφαβήτου5.

Στα νεώτερα χρόνια διατηρήθηκε η χρήση της Αριθμολογίας ως μέσο μαντικής πρόγνωσης, όμως στα πλαίσια του άκρως αντιχριστιανικού κινήματος της «Νέας Εποχής» η πρακτική θα συνδυαστεί με τη σχετική, κατά  περίπτωση, αποκρυφιστική νεοποχίτικη ορολογία. Έτσι οι αριθμοί θεωρούνται ότι αντιστοιχούν σε δονήσεις, αποτελούν ενεργειακά μοντέλα, περιγραφή καρμικών γεγονότων κ.ά.

Ιδιαιτέρως, πρέπει να επισημανθεί και το γεγονός, ότι οπαδοί του εν λόγω αποκρυφιστικού χώρου δε διστάζουν να επικαλούνται χωρία (π.χ. Αποκ. 13, 18) και γεγονότα της Αγίας Γραφής, όπως και τη χρήση διαφόρων αριθμών6, λ.χ. 3, 7, 12, υποστηρίζοντας ότι η εν λόγω μαντική μέθοδος είναι παρούσα στην Αγία Γραφή και αυτό αποτελεί μία ακόμη μαρτυρία για την αξιοπιστία της.



Σημειώσεις:

1. R. Biewald, Kleines Lexicon des Okkultismus, 2005, σσ. 218-219.
2. Πρβλ. D. W. Bercot, A Dictionary of Early Christian Beliefs, 20024, σ. 478.
3. Βλ. P. Riffard, Ésotérismes d’ Ailleurs, 1997, σσ. 1009-1011. R. Biewald, Kleines Lexicon des Okkultismus,  σσ. 78-79.
4. Βλ. N. Drury. The Dictionary of the Esoteric, 2004, σ. 235.
5. Πρβλ. G. Wehr, Ιουδαϊσμός, 2005, σσ. 47-48.
6. Πρβλ. P. Riffard, Ésotérismes d’ Ailleurs, σσ. 1012-1013.  

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=2523

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΓΚΟΥΡΟΥ

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου,

Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Στίς διάφορες γκουρουϊστικές κινήσεις θά συναντήσει κάποιος τήν ὕπαρξη διαφόρων παραδόξων φαινομένων, πού ἐκ πρώτης ὄψεως ἐντυπωσιάζουν ἤ δέν ἑρμηνεύονται εὔκολαμέ τήν λογική. Τέτοια φαινόμενα εἶναι γνωστά στην Ἰνδουιστική θρησκευτικότητα ὡς Σίντις (Siddhis). Ὁ ὅρος Σίντις εἶναι σανσκριτικός ὅρος καί ἀναφέρεται στίς παραφυσικές καταστάσεις και τά ἀσυνήθιστα φαινόμενα, πού πραγματοποιοῦνται σέ προχωρημένο στάδιο στά πλαίσια τῆς Γιόγκα. Σ᾽ αὐτά ἀνήκουν ἡ διόραση, ἡ τηλεπάθεια, ἡ αἰώρηση, οἱὑλοποιήσεις, ἡ ἐξωσωματική προβολή κ.ἄ 1. Ἀντίστοιχα φαινόμενα ὑπάρχουν καί στό Βουδισμό.

Τά ἐν λόγῳ παράδοξα φαινόμενα χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον π.χ. ἀπό τό γκουρού Σάτυα Σάϊ Μπάμπα (1926–2011) καί ἔγιναν μάλιστα πόλος ἕλξης πολλῶν ὀπαδῶν του. Ὁ ἐνλόγῳ γκουρού πραγματοποιοῦσε διάφορα παραφυσικά  φαινόμενα, ὅπως ὑλοποιήσεις διαφόρων πραγμάτων, παράλληλες παρουσίες, μετεωρισμοὺς κ.ἄ 2.

Εἶναι φαινόμενα πού ἀφ᾽ ἑνός μέν χρησιμοποιοῦνται, γιά νά προσελκύουν ὀπαδούς, ἀφ᾽ ἑτέρου δε χρησιμοποιοῦνται στή συνέχεια ἀπό τούς ὀπαδούς τους ὡς ἀποδείξεις περί τῶνθείων, δῆθεν, δυνατοτήτων τῶν δασκάλων τους. Ἀποβλέπουν στό νά ἐντυπωσιάσουν, νά πείσουν γιά τήν ὑποτιθέμενη δύναμη καί θειότητα τῶν γκουρού, καθηλώνοντας τή λογική, δείχνοντας ταυτοχρόνως μέ τόν τρόπο, πού ἐπαναλαμβάνονται ἕνα εἶδος ἐγωϊστικοῦ ναρκισσισμοῦ καί αὐταρέσκειας τῶν γκουρού.

Τά παράδοξα αὐτά φαινόμενα,πού συναντᾶ κάποιος σέ διάφορους γκουρού, ἀποτελοῦν ταυτοχρόνως κίνδυνο γιά τόν ἀδιάφορο ἄνθρωπο ἤ γιά τό χριστιανό, πού δε γνωρίζειἐπαρκῶς τήν πίστη του, ὄχι μόνο νά ἐντυπωσιαστεῖ, ἀλλά καί νά παρασυρθεῖ.

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ προέλευση τέτοιων φαινομένων ὁρισμένες φορές ἐνέχει τό στοιχεῖο τῆς παραπλάνησης καθώς ἀποτελοῦν ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα.Ὁρισμένες φορές, ὅμως, εἶναι φαινόμενα, πού ἔχουν σαφῶς δαιμονική προέλευση.

Τοῦτο γίνεται εὔκολα ἀντιληπτό, καθώς ἀντίστοιχα φαινόμενα και καταστάσεις συναντᾶ κάποιος σε διάφορους ἀποκρυφιστικούς χώρους, ὅπως π.χ. στόν Πνευματισμό.

Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός με ὁδηγούς τήν Ἁγία Γραφή καί τή διδασκαλία καί τήν πεῖρα τῶν Ἁγίων πατέρων καί διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας μπορεῖ νά ξεχωρίσει καί νάδιακρίνει τή δαιμονική προέλευση καί συνδρομή στά φαινόμενα αὐτά. Δέν ἐντυπωσιάζεται ἀπό τέτοια φαινόμενα.

Στήν Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τούς μάγους τοῦ Φαραώ νά κάνουν καί νά ἐπιδεικνύουν παράδοξα φαινόμενα (Ἐξόδ. κεφ. 7, 11–12, 22. κεφ. 8, 7, 18), ὅπως ἐπίσης και στήν Καινή Διαθήκη τέτοια ἐντυπωσιακά φαινόμενα μέ τή συνδρομή δαιμόνων ὑλοποιοῦσε ὁ Σίμων ὁ μάγος (Πράξ. 8, 9–11).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει ἐπίσης ὅτι στίς διαβολικές μεθοδεῖες ἐντάσσεται καί ἡ πρακτική τοῦ σατανᾶ νά «μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (2 Κορ. 11, 14) γι᾽ αὐτό καίὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός μᾶς λέγει ὅτι οἱ δαίμονες «παραχωρήσεως δέ Θεοῦ γινομένης καί ἰσχύουσι καί μεταβάλλονται καί μετασχηματίζονται εἰς οἷον θέλουσι σχῆμα κατάφαντασίαν» 3. Ὁ ἴδιος Ἀπόστολος ἐπίσης μᾶς προειδοποιεῖ γιά ἀνθρώπους «πονηρούς καί γόητες» (2 Τιμ. 3, 13), πού θά ἐντυπωσιάζουν καί θα παρασύρουν ἀνθρώπους.

Αὐτό πού πρέπει ἐν προκειμένῳ ἰδιαιτέρως νά ἐπισημάνουμε εἶναι, ὅτι πολλά ἀπ᾽ αὐτά τά φαινόμενα λαμβάνουν χώρα μόνο στή φαντασία. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού γνωρίζουν ἐκ πείρας τις δαιμονικές μεθοδεῖες, μᾶς λέγουν σχετικά ὅτι «καί τοῖς ἔξωθεν  πράγμασι κέχρηνται πρός τάς φαντασίας οἱ δαίμονες» 4.

Ἡ φαντασία εἶναι κατά τούς Ἁγίους Πατέρες χῶρος δράσης τῶν δαιμόνων καί μάλιστα σέ ἀνθρώπους ἀθεράπευτους ἀπό τά πάθη τους, μέ ἀνύπαρκτο πνευματικό ἀγώνα. Νάὑπενθυμίσουμε στό σημεῖο αὐτό μία ἀκόμη σχετική μαρτυρία ἀπό τή ζωή τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας: «Ἀδελφοί τινές πα- ρέβαλον τῷ ἀββᾷ Ἀντωνίῳ ἀναγγεῖλαι αὐτῷ φαντασίας ἅςἔβλεπον, καί μαθεῖν παρ᾽ αὐτοῦ εἰ ἀληθιναί εἰσίν ἤ ἀπό δαιμόνων. (...) Ἡμεῖς διά τοῦτο ἤλθομεν ἐρωτῆσαι σε, ὅτι βλέπομεν φαντασίας, καί πολλάκις γίνονται ἀληθιναί, μήπωςπλανώμεθα. Καί ἐπληροφόρησεν αὐτούς ὁ γέρων ἐκ τοῦ κατά ὄνον παραδεί γματος, ὅτι ἀπό δαιμόνων εἰσίν» 5.

Ἔτσι π.χ. ἐξηγεῖται καί ὁ ἰσχυρισμός ὀπαδῶν τοῦ γκουρού Σάϊ Μπάμπα, ἐάν ἀληθεύει βέβαια, ὅτι χριστιανοί  «προσευχόντουσαν μπροστά σέ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἤ τῶν πιόἀγαπημένων Ἁγίων τους καί τελικά οἱ μορφές τῶν εἰκόνων αὐτῶν ἄλλαζαν σ᾽ αὐτή τοῦ Σάϊ Μπάμπα» 6.

Ἐν προκειμένῳ ὁ χριστιανός πρέπει νά ἔχει πάντα ὑπόψη του τήν ἁγιοπατερική προτροπή «εἰ δε ἀπό δαιμόνων ἐνεργείας ἀπατηλά περιπέτονται, μή μοί καθέζου δαιμόνωνἀπάταις προσκεχηνῶς, μηδέ γίνου διαβολικαῖς ἔκδοτος ἐνεργείαις» 7.

_________________

Σημειώσεις:

1. Βλ. Fr. Heiler, Die Religionen der Menschheit, (Ηrsg: von K.Goldammer), 1980, σ. 153. Handbuch Religiöse Gemeinschaften und Weltanschauungen, 2000, σσ. 704, 801–802.

2. Margaret Thaler Singer - Janja Lalich, Cults in Our Midst, 1995, σ. 163.

3. Ἰ. Δαμασκηνοῦ,Ἔκδοσις Ἀκριβής Ὀρθοδόξου πίστεως 2, 4, PG 94, 877 Α.

4. Ἁγ. Νείλου, Κεφάλαια ΚΖ. Περί διαφόρων πονηρῶν λογισμῶν, 4, ΡG 79, 1205 Α.

5. Βλ. Παλλάδιος Ἐλενοπόλεως, Ἀποφθέγματα Πατέρων, Α΄, PG 65, 77CD. Πρβλ Ἁγ. Νικοδήμου, Ὁ Ἀόρατος πόλεμος, ἔκδ. Φῶς, 1988, σσ. 99-110. Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,Bίος και Λόγοι, ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Χρυσοπηγῆς, 2003, σσ. 251–252.

6. Βλ. Σ. Σάντουαϊς, ΣΑΙ ΜΠΑΜΠΑ. Ὁ Ἅγιος... καί ὁ ψυχίατρος, ἔκδ. Σρί Σάτυα Σάϊ, 1984, σ. 208.

7. Βλ. Μεγ. Βασιλείου, Ὑπόμνημαεἰς τόν Ἠσαΐαν, 77, PG 30, 248 C.

http://www.alopsis.gr/alopsis/guru2.htm