Τι έλεγε ο Χριστόδουλος για την εορτή των ερωτευμένων και τους Αγίους Ακύλα & Πρίσκιλλα

Η πρότασή του στις αρχές της χιλιετίας που νικήθηκε από την εμπορική αγάπη

Σήμερα εορτάζουν οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα.
Εμείς όμως παρασυρμένοι από ό,τι ξενόφερτο θα εορτάσουμε αύριο τον Άγιο Βαλεντίνο με αρκούδια και σοκολάτες.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει με αφορμή την «εορτή των ερωτευμένων» τι έλεγε και τι είχε προτείνει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πίσω στο 2000.
Συγκεκριμένα αρχές της νέας χιλιετίας ο μακαριστός Aρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος είχε διαμορφώσει μια πολύ καλή σχέση με τη νεολαία εξ αρχής, είχε προτείνει να εορτάζεται η γιορτή των ερωτευμένων στις 13 Φεβρουαρίου, ημέρα που η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη των Αποστόλων Ακύλα και Πρίσκιλλας, σαν σήμερα.
Δυστυχώς η πρόταση ...νικήθηκε από την εμπορευματοποιημένη αγάπη!
Εννοείται βέβαια πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν μνημονεύεται πουθενά στο ορθόδοξο εορτολόγιο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει να λέει πως έχει τους δικούς της Αγίους του έρωτα. Σήμερα 13 Φεβρουαρίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ακύλα και Πρισκίλλης, που θεωρούνται προστάτες των ερωτευμένων, ενώ υπάρχει και ο Άγιος Υάκινθος για τους ερωτευμένους το καλοκαίρι.
Όσο για την ίδια την αγάπη τι καλύτερο μήνυμα από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου αντί για κλισέ ευχές και λουλουδάτες κάρτες. Στην Προς Κορινθίους Α’ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου αναφέρεται λοιπόν (μεταφρασμένο):

“Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.
Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει
Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη”

 https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/6923977_ti-elege-o-hristodoylos-gia-tin-eorti-ton-eroteymenon-kai-toys-agioys-akyla

"Είμαι ο Χριστόδουλός σας…" - Δώδεκα χρόνια από το στερνό αντίο ενός μεγάλου ηγέτη

Πέρασαν 12 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου εκκλησιαστικού ηγέτη στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

Μετά από πολύμηνη και σκληρή μάχη με την επάρατη νόσο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος έφυγε από τη ζωή στις 28 Iανουαρίου του 2008 στις 5:15 τα ξημερώματα στην κατοικία του στο Ψυχικό, καθώς οι γιατροί σεβάστηκαν την επιθυμία του να μην μεταφερθεί στο νοσοκομείο.
Για τον ορθόδοξο πληθυσμό της Ελλάδας το πέρασμα του μακαριστού Χριστοδούλου από το τιμόνι της Εκκλησίας ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία που χαράχτηκε βαθειά στις ψυχές του. Αγνός, καθαρός, γνήσιος πατριώτης, κατάφερε να εμπνεύσει και να κατεβάσει στο πεζοδρόμιο όταν χρειάστηκε περισσότερους από ένα εκατομμύριο Έλληνες.
Οι παρεμβάσεις του είχαν βαρύνουσα σημασία. Κατάφερε να κερδίσει μεγάλη μερίδα της νεολαίας με το αξέχαστο «κι εγώ σας πάω». Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ένας τέτοιου βεληνεκούς θρησκευτικός ηγέτης θα έπρεπε να βρίσκεται σήμερα στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.
Η διαθήκη του Χριστοδούλου στους Έλληνες
Το τελευταίο μήνυμα του μακαριστού Χριστοδούλου είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Με τη σοφία και τη διορατικότητα που τον διέκρινε στις 31 Δεκεμβρίου του 2007 είχε πει:
«Χρειάζεται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθείτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει».


"Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα"
Ο μακαριστός Χριστόδουλος άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στους αγώνες και τις διεκδικήσεις της πατρίδας μας.
Τολμούσε να μιλήσει και αυτό δυσαρεστούσε τους πολέμιους της εκκλησίας και της πατρίδας. Κρατούσε ψηλά την γαλανόλευκη. Εάν ζούσε σήμερα καμία κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας.
Ας θυμηθούμε τη στιγμή που με δάκρυα στα μάτια μιλούσε για τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.


http://www.thestival.gr/society/item/502649-eimai-o-xristodoulos-sas-dodeka-xronia-apo-to-sterno-antio-enos-megaloy-igeti

"...Την Ελλάδα την πληγώνουμε οι Έλληνες..." Ο προφητικός λόγος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.

Ο προφητικός και παρηγορητικός Χριστόδουλος

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων 

Σε εποχή κρίσης και απαισιοδοξίας κάθε λόγος που μιλά για Θεό, πατρίδα, παράδοση και ελπίδα είναι ευπρόσδεκτος.Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και πολλοί άλλοι Μητροπολίτες και ιερείς δίνουν κατά καιρούς τη μαρτυρία τους με παρρησία και συγκρατημένη αισιοδοξία. Σ’ αυτήν την προσπάθεια προστίθεται και η συλλογή άρθρων του χαμογελαστού Αρχιεπισκόπου, του μακαριστού Χριστοδούλου που εξεδόθη προσφάτως. Συγκεκριμένα από την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και τις εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ εξεδόθη ο Α΄ τόμος των άρθρων του αοιδίμου Ιεράρχου που αποτελείται από τα άρθρα του στο περιοδικό ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ της Ιεράς Μητροπόλεως. Την επιμέλεια ανέλαβε ένα πνευματικό του παιδί, ο Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Οικονόμου, ο οποίος ήδη έχει παρουσιάσει σε τρεις προηγούμενους τόμους τις εγκυκλίους του μακαριστού και ως Μητροπολίτου Δημητριάδος (1974-1998) και ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (Απρίλιος 1998- Ιανουάριος 2008).

Από τα κείμενα αυτά διαπιστώνουμε ότι ο Χριστόδουλος υπήρξε επίκαιρος, ουσιαστικός και σχεδόν προφητικός. Στο τεύχος Ιουνίου-Ιουλίου 1991 έγραφε τα εξής ενδιαφέροντα για την πιθανότητα εμφάνισης μιας οικονομικής και πνευματικής κρίσης:

«Ο χρόνος περνά και ο τόπος δεν λέει να ορθοποδήσει. Το οξύ οικονομικό πρόβλημα δυναμιτίζει κάθε πρόβλεψη για ανάκαμψη. Οι θεσμοί δεινοπαθούν εξακολουθητικά. Οι πολιτικοί μας διαγκωνίζονται για τη νομή της εξουσίας. Τα σκάνδαλα κατήντησαν ενδημικό φαινόμενο. Η νεολαία αθωράκιστη ρίπτεται ασυλλόγιστα βορά των επιτηδείων. ... Ελάχιστοι γρηγορούντες δεν επαρκούν για να σταματήσουν την αφηνιασμένη πορεία προς το χάος. Οι οιωνοί είναι κακοί. Διερωτώμαστε: υπάρχει ελπίς;».
Είχε προβλέψει και την επερχόμενη μείωση των κοινωνικών κατακτήσεων και τον περιορισμό των δικαιωμάτων του εργαζομένου ανθρώπου. Έγραφε το 1997:

«Είναι η μέθοδος της ανεπαίσθητης, αλλά αλλεπάλληλης αφαίρεσης δικαιωμάτων που παγιώνουν μια νέα δυσάρεστη κατάσταση χωρίς να προκαλείται θόρυβος, ανησυχία ή αντίδραση από τους θιγόμενους ή άλλους. Έτσι σιγά-σιγά χωρίς τριγμούς επιβάλλονται μέτρα ή παραλείπεται η λήψη άλλων και οι θιγόμενοι δεν αντιδρούν διότι προτιμούν να δικαιολογήσουν τους δράστες... Με τη λογική αυτή ύστερα από κάποιο χρόνο διαπιστώνει κανείς ότι το ... σαλάμι φαγώθηκε, δηλαδή το κακό έγινε...».

Αναφερόμενος και άλλη φορά στα ανθρώπινα δικαιώματα σπεύδει να δώσει την σωστή χρονολόγηση και την ιστορική τους ρίζα. Γράφει στο τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1994: «Στο Βυζάντιο επετεύχθη για πρώτη φορά η καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου και η κατασφάλισή του από καταχρήσεις και αυθαιρεσίες της εξουσίας, με την αναγνώριση συγκεκριμένων δικαιωμάτων, που η Ευρώπη μόλις πριν από 360 χρόνια απέκτησε. Συγκεκριμένα τέτοια δικαιώματα αναγνωρίσθηκαν μόλις τον 17ο αιώνα στη Δύση και μόνο στην Αγγλία».

Τον απασχολούσε η ηθική υπόσταση των πολιτικών και η σύνδεσή τους με τη Χριστιανική παράδοση της Ελλάδος και της Ευρώπης. Επαινεί, λοιπόν, ξένους πολιτικούς γι’ αυτές τις αρετές τους, όπως φαίνεται στο κείμενο του Σεπτεμβρίου 1981:

«... Η είδηση που έρχεται από τη Γαλλία είναι σημαντική. Ο σοσιαλιστής Υπουργός Οικονομικών της κυβερνήσεως Μιττεράν κ. Ζακ Ντελόρ είναι ένας βαθειά θρησκευόμενος Καθολικός. Δεν ντρέπεται να λέει όπως ο Κάρτερ (σ.σ. τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ) ότι προσεύχεται σε κάθε δύσκολη στιγμή.... Σε ερώτηση δημοσιογράφου πώς τα βγάζει πέρα και στέκεται όρθιος, απαντάει: Το χρωστάω στην πίστη μου, η οποία με υποβαστάζει και μού επιτρέπει να συνεχίζω. Την περασμένη Κυριακή στην Ουάσιγκτων, όπου αντιπροσώπευε τη Γαλλία στη Γενική Συνέλευση του Διεθνούς Κεφαλαίου, ήταν ο μόνος από τους 5οο συνέδρους που έφυγε από την πρωινή συνεδρίαση για να πάει να παρευρεθεί στη Λειτουργία σε ένα παράμερο εκκλησάκι, φροντίζοντας να παραπλανήσει τους δημοσιογράφους και να μην τον ακολουθήσουν. Η προσωπική μου στράτευση έναντι της πίστεώς μου –λέγει-είναι να βρίσκομαι πάντα δίπλα σε κείνους που η Πολιτεία συνθλίβει και αγνοεί. Κάνει κριτική αντλώντας τα επιχειρήματά του από τη χριστιανική πνευματικότητα». ( Paris Match, 16.10.1981). Καταλάβατε προφανώς ότι αναφέρεται στον μετέπειτα Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της γνωστής μας Κομμισσιόν.

Ως Ορθόδοξος Ιεράρχης πίστευε στην ελπίδα και αρνείτο να καταθέσει τα όπλα. Στο κείμενό του με τίτλο «Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας;» έγραφε τον Φεβρουάριο του 1994 τα εξής διαχρονικώς επίκαιρα λόγια:

«...Εμείς φταίμε για το κατάντημά μας. Γκρεμίσαμε τις γέφυρες με την παράδοσή μας. Αρνηθήκαμε την πίστη μας. Απαρνηθήκαμε και τη Ρωμηοσύνη και την Ορθοδοξία, τα δύο θεμέλιά μας. Την Ελλάδα την πληγώνουμε οι Έλληνες. Είναι, όμως, καιρός να συνέλθουμε. Μπορούμε, αν το θελήσουμε. Γιατί έχουμε πλούσια κληρονομιά πνεύματος, μεγάλη αντοχή στο χρόνο, μοναδική ικανότητα προσαρμογών. Μπορεί να κουρασθήκαμε από την πολυτέλεια και την καλοζωία. Βουτηχθήκαμε στον υλισμό και στις απολύσεις. Κουρασθήκαμε από το άγχος και τη βιοπάλη. Φοβόμαστε μη χάσουμε τα κεκτημένα. Κι δοκιμάζουμε το σύνδρομο της αποστέρησης των ανέσεων. Όμως, είναι ανάγκη να ξαναθυμηθούμε τις ρίζες μας. Ο Ελλαδισμός να μην πνίξει τον Ελληνισμό. Και η Ορθοδοξία να μη κλεισθεί στο κειμηλιοφυλακείο. Είναι ζωτικά στοιχεία της ύπαρξής μας, πρόσφορα για αξιοποίηση και καρποφορία».
Αν ζούσε σήμερα θα επανελάμβανε αυτά που έγραψε τον Ιανουάριο 1994:

«Οι ασκοί του Αιόλου δεν μας πτοούν... Αφύπνιση, μετάνοια, αγώνας, φρόνημα γενναίο. Από όλους για όλα. Εδώ και τώρα. Ο Θεός είναι μαζί μας.

Όταν βαρειά ξεσπά η ανάγκη και προστάζει

Ανάξιος είναι όποιος διστάζει! (Κωστής Παλαμάς, Δωδεκάλογος του Γύφτου)».

Κ.Χ. 16.3.2012

http://synodoiporia.blogspot.com/2012/03/blog-post_5520.html

Σ᾽ αποζητούμε, Χριστόδουλε!…

Του Ιστορικού-Συγγραφέα Σαράντου Καργάκου

Όταν έφυγε έγραψα: «Σε κλαίει ο λαός!». Σήμερα, μετά από την παρέλευση τόσων ετών από τη θανή του είμαι υποχρεωμένος να γράψω: «Σε θέλει ο λαός!».
Στο διάστημα της επίγειας απουσίας του «έφυγαν» κι άλλοι πολλοί, μεγάλοι και τρανοί, που ήσαν πασίγνωστοι εδώ κι εκεί. Όλους όμως τούς πήρε το ποτάμι της Λήθης. Μόνον ο Χριστόδουλος ζει -άσβηστο καντήλι στην ψυχή του αγνού λαού που πονεί για την έρμη πατρίδα. Όσο ζούσε ο Χριστόδουλος ο λαός είχε μιάν ελπίδα: είχε έναν ηγέτη! Ήταν για το λαό μας ό,τι και ο Χρυσόστομος για τον εγκαταλελειμμένο λαό της Σμύρνης. Και οι δύο οδηγήθηκαν στο μαρτύριο: ο Σμύρνης από τον τουρκικό όχλο, ο Αθηνών και Ελλήνων πάντων από τον δημοσιογραφικό και χαμηλοπολιτικό όχλο. Ο ένας πέθανε βασανισμένος, ο άλλος πέθανε φαρμακωμένος. Κανείς δεν ήπιε τόσο φαρμάκι όσο ο Χριστόδουλος. Γιατί είχε Παπαφλέσσειο ανάστημα και ύψωνε φωνή υπέρ πίστεως και πατρίδος. Κουβαλούσε μέσα του την παράδοση του 1821. Με τον λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ αρματολίκι, τους καιρούς της παλληκαριάς και της λεβεντιάς.
Τον έφαγε η χαμέρπεια και η κακομοιριά. Η χυδαία κακολογία και μικρολογία. Έπρεπε να πέσει για να πεισθούν οι κακόπιστοι πόσο μεγάλος ήταν! Δανείζομαι μιά φράση του Παν. Κανελλόπουλου για να τον παραστήσω: «Τον μικρό τον γνωρίζει κανείς από την άνοδό του• τον μεγάλο από την πτώση του». Ναι, όταν έπεσε ο Χριστόδουλος, ήταν σαν να έπεσε η Βασιλική Δρυς της πατρίδας. Ο λαός έχασε τον άνθρωπο που του προσέφερε όραμα, δύναμη, αντιστασιακή διάθεση.
Ο Χριστόδουλος χτυπούσε διαρκώς την καμπάνα του συναγερμού, διότι «άκουε την βοήν των πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αυτό είχε απέναντί του όλους αυτούς που απεργάστηκαν την σημερινή μας κατάντια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, αντί να χτυπάμε αυτούς που βάζουν την φωτιά, χτυπάμε εκείνους που βαράνε την καμπάνα του συναγερμού. Δεκάδες οι φαρέτρες με τα δηλητηριασμένα βέλη που στρέφονταν εναντίον του. Με την δήθεν σάτιρα από την τηλοψία, από το ραδιόφωνο, από το πάλκο και τον τύπο, οι νάνοι αντίπαλοί του, του έκαναν τη ζωή του φαρμάκι. Κι αυτός σαν τον μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωρούσε.
Είχαμε στενή φιλία από παλιά, αλλά ποτέ συνεργασία σε επαγγελματική βάση. Η γνωριμία μας ξεκίνησε από μιά επιθετική επιστολή που του έστειλα από το ερημητήριό μου στον Πάρνωνα. Έσχισε λαγκάδια και βουνά να με βρει. Έκτοτε δεθήκαμε με μιά σχέση αδελφική. Δεν θα πω ποτέ όσα μού είχε εμπιστευθεί. Σε πολλά με έπειθε. Σ᾽ ένα μόνον δεν με έπειθε: να είμαι συγχωρητικός. «Είμαι Μανιάτης, του έλεγα, και μέσα στο μανιάτικο φυσικό είναι η αναίδεια». Αναίδεια στ᾽ αρχαία ελληνικά σημαίνει άρνηση συγγνώμης. Κι αυτός γελούσε παταγωδώς. Γιατί ήξερε πως δεν σοβαρολογώ. Απλώς ερέθιζα την διάθεσή του για ευτραπελία. Ναι, ήταν ένας μεγάλος «μαΐστορας» του χιούμορ. Στα χρόνια του η Εκκλησία «έλαμπε από χαμόγελο», μπήκε το γέλιο στην Εκκλησία. Κέρδισε την παραπαίουσα νεολαία. «Κι εγώ μαζί σας, αλλά κι εσείς μαζί μου». Κι οι νέοι θα πήγαιναν μαζί του, έστω κι αν τούς οδηγούσε στο Ζάλογγο. Θα έπεφταν, αλλά θα έπεφταν σαν τον Ίκαρο από ψηλά.
Είχε Ικάρειο πνεύμα μέσα του ο Χριστόδουλος. Πετούσε πάνω από τα ευτελή και τους ευτελείς σαν τον βασιλικό αητό. Εκάλυπτε τους πάντες με την καλλιφωνία του, την πολυγνωσία του, την πολυγλωσσία του, με το ιλαρό φως του προσώπου του. Άγρυπνος σαν τον Άργο, μελετούσε τα πάντα κι ήταν ενήμερος για τα πάντα. Έγραφε ακατάπαυστα ακόμη κι όταν συνομιλούσε, ακόμη κι όταν τηλεφωνούσε. Συχνά τον μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αυτός με το δροσάτο γέλιο του: «Όταν δουλεύω…!». Του άρεσε να με νευριάζει και να με πιάνει το «μανιάτικο», οπότε οι τύποι πήγαιναν περίπατο. Με φώναζε -για να με ερεθίζει- Σαράντη. Του ᾽λεγα, του ξανάλεγα ότι Σαράντο -κι όχι Σαράντη- λέμε στη Μάνη. Κι αυτός επέμενε στο Σαράντη, έτσι για να με «φουρτουνιάζει». Του άρεσε η «φουρτούνα» μου. Κάποτε μού είπε περιπαικτικά: «Να δούμε πώς θα περνάς στον Παράδεισο…». Τον κοίταξα λοξά και του είπα ειρωνικά: «Έχω κάνει αίτηση ως ιστορικός να πάω στην Κόλαση. Εκεί θα βρω όλους τους μεγάλους της Ιστορίας. Κι ακόμη θα γλυτώσω κι από σάς τους δεσποτάδες». Κι ο μεγαλόθυμος Χριστόδουλος με αποστόμωσε -παρότι Θράξ- με το λακωνικό: «Μην το πολυελπίζεις αυτό!..».
Έτσι, με το χιούμορ, την ετοιμολογία, την λεκτική ευθυβολία, την ευθυφροσύνη και την μεγαλοφροσύνη ήξερε να κερδίζει καρδιές. Βέβαια οι μικρόψυχοι τον φθονούσαν. Τον φθονούσαν και όσοι είχαν βαλθεί να ξεριζώσουν τη γλώσσα μας, να ξεπατώσουν την παιδεία μας, να ξεδοντιάσουν την Εκκλησία μας, να σπιλώσουν την ιστορία μας, να ακρωτηριάσουν την πατρίδα μας. Τον φθονούσαν όλοι αυτοί που προσπάθησαν και προσπαθούν να μετατρέψουν έναν γίγαντα λαό, σε λαό νάνων. Σε λαό θάμνων, κατά το δικό τους ανάστημα.
Του οφείλω άπειρη ευγνωμοσύνη για όσα έκανε για την ημετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε το βιβλίο μου «Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην Εμπλοκή των Σκοπίων», που βγήκε τον Ιανουάριο του 1992, προλόγισε -και μάλιστα σε Αττική διάλεκτο- την τρίτομη «Ιστορία των Αρχαίων Αθηνών» και στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός απέναντι στα παιδιά μου.
Αφ᾽ ότου έφυγε, δεν έγραψα ούτε μίλησα ποτέ γι᾽ αυτόν. Μόνον μιά φορά, την ημέρα της κηδείας του είπα κάποια λόγια πικρά -όχι γι᾽ αυτόν φυσικά- στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σήμερα μιλούν άλλοι, που κάποτε τον είχανε πικράνει. Τώρα νιώθουν τι «τζοβαϊρικό» αξετίμητο χάσαμε. Κι αν σήμερα ανταποκρίθηκα στο αίτημα να χαράξω τις γραμμές αυτές, είναι γιατί σε μιά πρόσφατη επίσκεψή μου στο Α ́ Νεκροταφείο των Αθηνών, είδα τάφους γυμνούς επιφανών, ενώ ο τάφος του Χριστόδουλου ήταν πνιγμένος στα λουλούδια. Πήγα να κόψω ένα γαρύφαλλο κι από κάτω σ᾽ ένα χαρτάκι είδα γραμμένη τη φράση: «Σ᾽ αποζητούμε, Χριστόδουλε!…».

Σαράντος Ι. Καργάκος, Ιστορικός - Συγγραφέας
Πηγή: «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», Περιοδική έκδοση I. Ν. Αγ. Γεωργίου Γιαννιτσών, 01/03/2011

αντεγράφη από εδώ

Να ανοίξει ο ιατρικός φάκελος του Χριστόδουλου

Επιστολή βόμβα του Κώστα Πλεύρη για να διερευνηθούν τα αίτια του θανάτου του Η πληροφορία είναι ακριβής: ο Κώστας Πλεύρης ζητά να δοθεί τη δημοσιότητα ο ιατρικός φάκελος του μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου! Ο γνωστός δικηγόρος, ο οποίος διατηρούσε στενή φιλία με τον μακαριστό (ήταν συμφοιτητές), ζητά πρώτον, να γνωστοποιηθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου του. Δεύτερον, ρωτά αν στον μακαριστό χορηγήθηκε η ενδεδειγμένη θεραπεία. Τρίτον, ζητά να πληροφορηθεί για ποιο λόγο μετέβη στην Αμερική ο Αρχιεπίσκοπος και ποιοι ιατροί εισηγήθηκαν το ταξίδι και τέταρτον, ρωτά αν η ασθένεια του μακαριστού μπορούσε να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον κ. Πλεύρη, τα παραπάνω θα προκύψουν από τη μελέτη του φακέλου από ειδικούς. Φαίνεται ότι ο Πλεύρης θεωρεί ότι κάτι ύποπτο συνέβη. Σύμφωνα με πληροφορίες του, υπήρξαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των θεραπόντων ιατρών του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, που οδήγησαν σε θεραπευτικά αδιέξοδα. Επίσης, ο γνωστός δικηγόρος τονίζει ότι από τα κοινά μας «λείπει» η φωνή του Χριστόδουλου, ενώ το κενό φαντάζει πλέον τεράστιο. Παράλληλα, είναι εκκωφαντική η σιωπή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο οποίος δείχνει να συμπλέει πλέον με την εξουσία σε όλα τα επίπεδα. Σημειωτέον ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος διάβασε το βιβλίο του Κώστα Πλεύρη «Εβραίοι-όλη η αλήθεια» και το βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, άποψη που εξέφρασε στον συγγραφέα εγγράφως. Εν αναμονή λοιπόν της απάντησης στον Κώστα Πλεύρη, ώστε να διελευκανθούν τα αίτια του θανάτου του Αρχιεπισκόπου, καθώς υπάρχουν «σκιές»...

πηγή