ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ «Λέγει (ὁ Ἰησοῦς) τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»

 ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Λέγει (ὁ Ἰησοῦς) τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Ἄνθρωπε! Ἁμαρτάνεις; Βάζεις μέσα στό αἷμα σου, σ’ ὅλη σου τήν ὕπαρξη, τό πιό φοβερό μικρόβιο, τό μικρόβιο πού λέγεται ἁμαρτία. 

Ἄχ νά μποροῦσε ὁ κόσμος ν’ ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία! Παράδεισος θά γινόταν ὁ κόσμος! Ὑγεία θά βασίλευε παντοῦ. Εἰρήνη καί ἀγάπη καί ὁμόνοια θά ἐπικρατοῦσε. Ἀλλ’ ὑπάρχει τρόπος σωτηρίας; Ὑπάρχει φάρμακο, πού νά σκοτώνει τό μικρόβιο τῆς ἁμαρτίας; 

Δόξα τῷ Θεῷ, ὐπάρχει! Ὑπάρχει γιατρός, ὑπάρχει φάρμακο. Εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι τό Αἷμα του, πού ἔχυσε πάνω στόν σταυρό γιά νά θεραπεύσει τό μεγάλο τραῦμα πού ἄνοιξε ἡ ἁμαρτία. 

Ἄν συναισθανθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, ἄν ἐνδιαφερθοῦμε γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ὅπως ἐνδιαφερόμαστε γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματος, τότε θά τρέξουμε νά πᾶμε στόν Χριστό, στούς πνευματικούς μας πατέρες, θά ποῦμε τά κρίματά μας μέ δάκρυα στά μάτια, θά ζητήσουμε συγχώρεση ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα μας, κι ἐκεῖνος, οἰκτίρμων καί ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος, θά μᾶς συγχωρέσει. Θ’ ἀκούσουμε κι ἐμεῖς τήν φωνή του· «Τἐκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». 

Τότε παράδεισος θά γίνει ἡ καρδιά μας. 

----------------------------------------- 

Ἀπό τό βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΗ», σελ. 362, τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη.

 

Ἡ ὑπερτάτη θυσία. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Posted on 22 Απριλίου, 2022

«Ὥσπερ πελεκὰν τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς θανόντας παῖδας ἐζώωσας ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς» (ἐγκώμ. Β΄ στ. ἐπιταφ. θρήν.)

Γονείς τι λόγο θα δώσετε;

 Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: Γονείς τι λόγο θα δώσετε;

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν (Μᾶρκ. 9,17-31)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Αναδημοσιεύουμε από το Ιστολόγιο Κατάνυξη

---

«Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄ­λα­λον. καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται» (Μᾶρκ. 9,17-18)

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κατοικία, περιουσία, τιμές, ἀξι­ώματα, καὶ παρ᾽ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶνε εὐτυχισμέ­­νοι. Καὶ δὲν εἶνε εὐτυχισμέ­νοι, γιατὶ μοιά­ζουν πολὺ μὲ τὸν δυστυχισμένο πατέρα τοῦ νέου ποὺ θεράπευσε ὁ Χριστὸς στὸ σημερινὸ εὐ­αγγέλιο. Ἀλλ᾽ ἂς δοῦμε μὲ συντομία τὸ δυσ­τύχημα αὐτοῦ τοῦ πατέρα, γιὰ νὰ δοῦ­με καὶ ἀ­νάλογα παθήματα τῶν ἀνθρώπων γενικά.

* * *

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶχε ἕνα παιδί. Ἀλλὰ τὸ παιδὶ νωρὶς τὸ κατέλαβε φοβερὸ δαιμόνιο. Τὸ πονηρὸ πνεῦμα εἶχε ἀποβῆ ὁ φοβερὸς τύραννος τοῦ δυστυχισμένου πλάσματος. Τοῦ ἔ­δενε τὴ γλῶσσα καὶ τὸ ταλαίπωρο δὲν μποροῦσε καθόλου νὰ μιλήσῃ. Τοῦ δέσμευε τὴν ἀ­­κοή, τοῦ ἔφραζε τ᾽ αὐτιά, δὲν τ᾽ ἄφηνε ν᾽ ἀ­κούσῃ πιὰ οὔτε μιὰ λέξι ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μάνας του, τοῦ πατέρα του, τῶν συγγενῶν του. Τὸ παιδὶ εἶχε γίνει ἄλαλο καὶ κουφό (Μᾶρκ. 9,25).

Ἀλλὰ καὶ ἄλλα μαρτύρια ἔκανε στὸ παιδὶ τὸ δαιμόνιο. Τὸ ἔρριχνε στὸ ποτάμι μὲ σκοπὸ νὰ τὸ πνί­ξῃ, τὸ ἔρριχνε καὶ στὴ φωτιὰ θέλοντας νὰ τὸ κά­­­ψῃ. Τὸ πονηρὸ πνεῦμα μετέβαλλε τὸ παι­δὶ σὲ ἕ­να θηρίο. Τὴν ὥρα ποὺ πάθαινε τὴν κρίσι κυλιόταν χάμω, ἔτριζε τὰ δόντια του, ἔ­βγαζε ἀ­φροὺς ἀπὸ τὸ στόμα· ξερὸ καὶ ἀναίσθητο γινόταν πολλὲς φορές (ἔ.ἀ. 9,18).

Δυστυχισμένο ἕνα τέτοιο παιδί, μὰ πολὺ πιὸ δυσ­τυχισμέ­νος ὁ γονιός του. Γιατὶ ἡ ἀρρώστια τοῦ παιδιοῦ εἶ­νε δεινὴ συμφορὰ γιὰ τὸν πατέρα ποὺ τὸ γέννησε καὶ τὸ πονάει. Φαν­ταστῆτε τὸν δυστυχισμένο πατέρα νὰ βλέ­πῃ τὸ σπλάχνο του νὰ σπαράζῃ κάτω ἀπ᾽ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου ὅπως σπαρταράει τὸ ψάρι στὸ ἀγκίστρι τοῦ ψαρᾶ.

* * *

Κι ἀφοῦ εἴδαμε τὴν σπαραξικάρδια κατάστασι τοῦ παιδιοῦ τοῦ εὐαγγελίου, ἂς δοῦμε τώρα κάτι ἄλλο· μήπως ὑ­πάρ­χουν καὶ σήμερα τέτοια παιδιά, ποὺ μὲ τὴ συμ­περιφορά τους εἶ­νε μιὰ συμφορὰ γιὰ τοὺς γονεῖς;

Εἶνε ἀλήθεια ὅτι πολλοὺς πόνους δοκιμάζουν οἱ γονεῖς· μὰ ἐκεῖνο ποὺ εἶνε ἀβάσταχτο καὶ κά­νει τὴν καρδιὰ τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας νὰ σπαράζῃ, εἶνε νὰ βλέπουν τὸ γυιὸ ἢ τὴν κό­­ρη τους νὰ παίρνουν τὸ δρόμο τὸν κακό. Ἄχ, πόσο τὰ παιδιὰ αὐτὰ μοιάζουν μὲ τὸ δαιμονισμένο παιδὶ τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου!

Κουφὸ ἦταν τὸ δαιμονισμένο παιδί, κου­φὰ εἶνε καὶ τὰ σημερινὰ παιδιά· ὄχι γιατὶ ἔ­χουν βλαμμένα τ᾽ αὐτιά τους καὶ δὲν ἀκοῦ­νε, ἀλ­λὰ γιατὶ ἔπαψαν πιὰ νὰ ὑπακούουν στοὺς γο­νεῖς. Μάταια παρακα­­­­λοῦν, φωνάζουν καὶ κλαῖνε ἡ μάνα κι ὁ πατέρας, μάταια συμβουλεύει κι ὁ δάσκαλος. Αὐτὰ δὲν ἀκοῦνε. Λὲς καὶ κάποιος ἔφραξε μὲ βουλοκέρι τὰ αὐτιά τους. Πῶς λοιπὸν δὲν μοιάζουν μὲ τὸ παιδὶ ποὺ εἶ­χε κουφάνει τὸ δαιμόνιο;

Ἀλλὰ τὸ δαιμόνιο εἶχε κάνει τὸ παιδὶ καὶ ἄλαλο. Πόσα παιδιὰ καὶ σήμερα δὲν εἶνε ἄλαλα! –Ἄλαλα; τί ἄλαλα; θὰ πῆτε, ἐδῶ αὐτὰ μι­λᾶνε ὅλη μέρα καὶ φλυαροῦν ἀκατάσχετα… Ναί, ὅλα τὰ λέει ἡ γλῶσσα τους· καὶ βλαστήμιες, καὶ αἰσχρολογίες, καὶ βρισιές· ἀλλὰ στὸ Θεὸ δὲν μιλᾶνε, προσ­ευχὴ ἡ γλῶσ­σα τους δὲν ξέρει νὰ πῇ, ἕνα καλὸ λόγο δὲν ἀκοῦς ἀπὸ τὸ στό­μα τους. Λοιπὸν δὲν εἶνε ἄλαλα;

Τὸ παιδὶ τοῦ εὐαγγελίου εἴδαμε ὅτι «ἀ­φρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται» (Μᾶρκ. 9,18). Μὰ μήπως τὴν ἴδια εἰκόνα δὲν παρουσιάζουν καὶ σήμερα πολλὰ παιδιά; Ἔχουν πεῖσμα δαιμονικὸ καὶ ἐπιμονή. Θέλημα τῶν γο­νέων ποτέ δὲν κάνουν. Ἂν καμμιὰ φορὰ θελήσουν ἢ ἡ μάνα νὰ τοὺς κάνῃ μιὰ παρατήρησι ἢ ὁ πατέρας νὰ τὰ τιμωρήσῃ, τότε αὐτὰ γίνονται θηρία· ἀφρίζουν ἀπὸ τὸ πεῖ­σμα τους, πέφτουν κάτω καὶ χτυπιῶνται ἀπ᾽ τὸ κακό τους, κυλιῶνται χάμω ἀπ᾽ τὴ μανία τους, σπάζουν πιάτα καὶ καρέκλες, σηκώνουν χέρι, πιάνουν καὶ ξύλο νὰ χτυπήσουν τοὺς με­γάλους. Καὶ πάλι ἐρωτῶ· μοιάζουν ἢ δὲν μοιά­ζουν τότε μὲ τὸ δαιμονισμένο παιδί;

Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο ἔκανε τὸ παιδὶ τοῦ εὐ­αγγελίου, ποὺ τὸ μιμοῦνται σήμερα τὰ παι­διά μας· τὸ δαιμόνιο τὸ ἔρριχνε πότε στὸ ποτάμι καὶ πότε στὴ φωτιά. Τὸ ἴδιο λοιπὸν παθαίνει καὶ σήμε­ρα ἡ νεολαία. Ὑπάρχουν τόποι ποὺ εἶνε χειρό­τεροι ἀπὸ ἕνα ποτάμι κι ἀπὸ ἕνα καμίνι. Ποτάμι ποὺ παρασύρει καὶ πνίγει εἶνε τὸ ῥεῦμα τῆς μόδας καὶ τῆς ξενομανίας, μὲ τὰ θεάματα καὶ τὴ μουσικὴ καὶ τὰ φαρμακερὰ ποτά· καμίνι ποὺ τσουρουφλίζει καὶ καίει εἶνε τὰ κέν­τρα ποὺ συχνάζουν οἱ νέοι καὶ τὰ κακόφημα κι ἀ­κατονόμαστα σπίτια ὅπου ἀκολασταίνουν. Ἔ, δὲν εἶνε προτιμότερο νὰ πνιγῇ ἢ νὰ καῇ ἕ­νας νέος, παρὰ νὰ πέσῃ μέσα ἐκεῖ;… Τί κάνει ἡ φωτιὰ στὰ φυτὰ καὶ τὰ δέντρα· καίει τὰ φύλλα καὶ τὰ κλαδιά, τ᾽ ἀφήνει ξερὰ κούτσουρα ποὺ τὰ βλέπεις καὶ λυπᾶται ἡ ψυχή σου. Τὸ ἴ­διο κάνει καὶ ἡ ἁμαρτία καὶ ἰδίως τὸ δαιμόνιο τῆς σαρκὸς στοὺς νέους καὶ τὰ παιδιά μας· τοὺς ἀφαιρεῖ τὴ δροσιὰ τῆς ἁγνότητος, καίει τὰ μπουμπούκια τῆς ζωῆς, μαραίνει τὰ ἄνθη τῆς νεότητος, γυρίζουν στὸ σπίτι παραμορφωμένα ὄντα, ἐλεεινὰ κού­τσουρα. Πόσα τέτοια παιδιὰ ὑπάρχουν, ποὺ ἔχουν γίνει ἡ κόλασι τῶν σπιτιῶν!

* * *

Ἀλλὰ ποιός φταίει ἆραγε γιὰ νὰ καταντήσουν τὰ παιδιὰ σ᾽ αὐτὸ τὸ χάλι; Φταίει ἡ κοινωνία; φταίει τὸ σχολεῖο; φταῖνε οἱ μεγαλύτεροι; Πολλὰ φταῖνε ὥστε τὰ παιδιά μας νὰ γίνων­ται δαιμονισμένα, κυρίως ὅμως φταῖνε οἱ γονεῖς· αὐτὸ βγαίνει ἀπὸ τὸ σημερινὸ εὐ­αγγέ­­λιο. Ὅ­ταν ὁ δυστυχισμένος πατέρας ἔφερε τὸ παιδὶ στὸ Χριστὸ καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὸ κάνῃ καλά, ὁ Κύριος τὸν ρώτησε· –Ἀπὸ πότε ὑ­ποφέρει τὸ παιδί; –«Παιδιόθεν» (ἔ.ἀ. 9,21), ἀ­πήν­τησε ὁ πατέρας, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ μικρή του ἡ­λι­κία. Μὲ τὸ ὅλο λοιπὸν αὐτὸ περιστατικὸ εἶ­νε σὰν ὁ Χριστὸς νὰ ἔλεγε· Ταλαίπωρε πατέρα, ἄφησες τὸ κακὸ νὰ ῥιζώσῃ μέσα στὸ παιδί, ἄφησες τὸ σατανᾶ ν᾽ ἀποκτήσῃ δικαιώματα πάνω του, καὶ τώρα ἔρ­χεσαι ζητώντας τὴ θερα­πεία; Θά ᾽­πρεπε ἀπὸ τότε νὰ ἐνδιαφερθῇς…

Ἀπὸ τὴ στιχομυθία αὐτὴ καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ γονεῖς φέρουν τὴ μεγαλύτερη εὐθύνη γιὰ τὰ παιδιά. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ἀπὸ τὴ μικρὴ ἡ­λικία νὰ συνηθίζουν τὸ παιδί τους στὸ καλό. Ὅπως φροντίζουν νὰ θρέψουν τὰ σώματα, πρέ­πει νὰ φροντίζουν νὰ θρέψουν καὶ τὶς ψυχὲς τῶν μικρῶν. Διότι καὶ ἡ ψυχή, ὅ­πως τὸ σῶμα, θέλει τροφή, τροφὴ πνευματική. Πόσοι ὅμως ἀπὸ τοὺς γονεῖς φροντίζουν γι᾽ αὐτό; Νά·

• Εἶνε μεσημέρι καὶ ἡ οἰκογένεια κάθεται στὸ τραπέζι. Ποιός πατέρας λέει τότε «Παιδιά, πρὶν ἀρ­χί­σουμε τὸ φαγητὸ σηκω­θῆτε νὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας· καὶ στὸ τέλος πάλι νὰ εὐ­χαριστήσουμε τὸν Κύριο γιὰ τ᾽ ἀγαθὰ ποὺ μᾶς ἔ­δωσε»; Κάθονται τρῶνε, καὶ μετὰ σηκώ­νον­ται καὶ φεύγουν βουβοί, ὅπως τὰ ἄλογα ζῷα.

• Βραδιάζει. Ποιός πατέρας λέει «Παιδιά, προ­τοῦ νὰ πέσουμε γιὰ ὕπνο ἂς γονατίσουμε νὰ νὰ ποῦμε προσευχή, νὰ μᾶς ἀκούσῃ ὁ Θεός».

• Ξημέρωσε Κυριακή. Ποιά μάνα θὰ πῇ στὰ παιδιά της ἐκεῖνο τὸν ὡραῖο στίχο τοῦ ποιητοῦ
«Ἔ, παιδιά, καιρός, ξυπνᾶτε,
εἶναι Κυριακή,
ἡ καμπάνα μᾶς φωνάζει,
τὴν ἀκοῦτ’ ἐκεῖ;»;
(Ἠλίας Τανταλίδης, Ἡ Κυριακή, Ἀναγνωστικὸ Γ΄ Δημοτικοῦ, ἐκδ. Καλοκάθη, Ἀθῆναι 1966, σ. 61).

• Ποιός πατέρας πάλι τὴν Κυριακή, ἀντὶ νὰ πάῃ στὸ καφφενεῖο, θὰ γυρίσῃ στὸ σπίτι, θὰ πάρῃ τὸ Εὐαγγέλιο ἢ ἄλλο θρησκευτικὸ βιβλίο καὶ θὰ καθήσουν νὰ διαβάσουν μαζὶ ὄχι πολύ, μιὰ σελίδα, καὶ μετὰ θὰ πῇ δυὸ λόγια;

Κάθε σπίτι θά ᾽πρεπε νά ᾽νε μιὰ ὄμορφη «κατ᾽ οἶκον ἐκκλησία» (Α΄ Κορ. 16,19. Κολ. 4,15. Φιλήμ. 2) τοῦ Χριστοῦ μας· καὶ τώρα τί εἶνε; ἕνας σταῦλος ζῴων. Ἐδῶ βλαστημάει ὁ μεθυσμένος πατέρας, ἐκεῖ καταριέται ἔξαλλη ἡ μάνα, τὰ παιδιὰ βρίζονται καὶ χτυπιῶνται…· σ᾽ αὐτοὺς δὲν βασιλεύει ὁ Χριστός, ἐξουσιάζει ὁ διάβολος.

Γι᾽ αὐτὸ τὰ παιδιὰ δὲν μαζεύονται μέσα, ἀλ­λὰ γυρίζουν ἔξω σὰν τὰ ἀδέσποτα σκυλιά. Κανένα δὲν ἀκοῦνε, κανένα δὲν σέβονται, κανένα δὲν φοβοῦνται.

* * *

Ὦ γονεῖς, τρέμω ὅταν σκέπτωμαι τί λόγο φοβερὸ θὰ δώσετε τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως! Ἐσύ, πατέρα, ξέρεις τί κάνεις μὲ τὰ λόγια σου, μὲ τὰ ἔργα σου, μὲ τὴν ὅλη διαγωγή σου; φονεύεις τὸ παιδί σου! Ὁ Θεὸς σοῦ ἔδωσε τὸ παιδὶ νὰ τὸ κάνῃς ἕνα ἀγγελούδι, ἕνα ἄγαλμα ποὺ θὰ στολίσῃ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· κ᾽ σὺ τὸ ἔκανες ἕνα δαιμονισμένο πλάσμα. Ἐκεῖ ποὺ θὰ πάῃ τὸ παιδί, ἐκεῖ θὰ πᾷς κ᾽ ἐσύ. Γιατὶ ἐσὺ τὸ ὡδήγησες στὴν κόλασι!

Ἀδελφοί μου, ἂς φροντίσουμε ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, νὰ ζήσουμε κοντὰ στὸ Χριστό μας, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία του εἰς αἰ­ῶ­νας αἰώνων.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

https://katanixi.gr/orthodoxia/mitr-florinis-aygoystinos-kantiotis-2/?fbclid=IwAR19VvM8FZQa4-QeGRibUMKX9lmgPl9SFK5tseG7krTJTszHO59PIuimgPQ

 

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος περί μετανοίας. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

Posted on 3 Απριλίου, 2022

https://tasthyras.wordpress.com/2022/04/03/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1/

Θα έρθει επιδημία...Στα γόνατα, στα άρματα, στην προσευχή. Αυγουστίνος Καντιώτης.

 

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Εγώ νομίζω, ότι πρέπει να μείνουμε Ορθόδοξοι

Ο Μάρκος ο Ευγενικός πάλεψε με το μεγάλο θηρίο, τον πάπα, που τόσα χρόνια βασανίζει τον κόσμο. Και τώρα στα χρόνια μας- τι θα δούνε τα ματάκια μας…, προτιμότερο να μας πάρει ο Θεός από τον κόσμο τούτο, παρά να δούμε τις κακές ημέρες που έρχονται- κακά σημάδια έχομε. Ας γλεντάνε ας διασκεδάζουν, ας βγάζουν τα μάτια τους έρχεται η οργή του Θεού. Χειρότερη από κείνη που ζήσαμε το 1940. Θυμάστε την πείνα, θυμάστε τη δυστυχία, θυμάστε τη σκλαβιά; Θυμάστε τις κρεμάλες; Θυμάστε όλα αυτά που ζήσαμε όλοι όσοι μείναμε πιστοί στην πατρίδα και την Εκκλησία; Έρχονται πάλι τέτοιες ημέρες.

Θεολόγοι, παπάδες, δεσποτάδες, πατριάρχες μας λένε να πάμε να προσκυνήσουμε τον πάπα. Πέφτουμε από το θρόνο μα τον πάπα δεν τον προσκυνάμε. Και τρεις μητροπόλεις, της Ελευθερουπόλεως, της Φλωρίνης και της Παραμυθιάς παύσαμε το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα. Γιατί; Θέλει με το ζόρι να μας κάνει Φράγκους. Δεν θα γίνουμε Φράγκοι. Το γράψαμε στον Αθηναγόρα είμεθα έτοιμοι και το θρόνο και τη ζωή μας να χάσουμε, παρά να προσκυνήσουμε τον πάπα. Έρχονται τέτοιες κακές ημέρες όλοι θέλουν να πάμε στον πάπα.

Εγώ νομίζω, ότι πρέπει να μείνουμε Ορθόδοξοι. Ορθόδοξοι όπως και οι πατέρες μας, ορθόδοξοι όπως γενεαί γενεών όπως φωνάζει ολόκληρος η Ιστορία. Είμαστε παιδιά των προμάχων της Ορθοδοξίας, του Μάρκου του Ευγενικού και του Μεγάλου Αθανασίου, είμεθα παιδιά του αγίου Νικολάου, είμεθα παιδιά του αγίου Δημητρίου, είμεθα παιδιά της Ορθοδοξίας και κανείς μας με τη βοήθεια του Θεού δεν θα την αρνηθεί.

Ας παρακαλέσουμε τον Θεό, να μας κρατήσει όλους ενωμένους, πιστούς εις την αγία μας Ορθοδοξία, της οποίας το κάλλος είναι αμήχανον και η δόξα είναι απερίγραπτος.

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«Οι Χριστιανοί στους έσχατους καιρούς»

http://www.pentapostagma.gr

Ποιός δεν είναι άσωτος;

 Ἂς κλάψουμε…

«Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου…» (Λουκ. 15,18,21)

Θὰ ἔπρεπε πάντοτε, ὅλες τὶς Κυριακές, οἱ Χριστιανοὶ νὰ σπεύδουν στὸ ναό, ἰδιαιτέρως ὅμως σήμερα· γιατὶ τὴν Κυριακὴ αὐτὴ ἑορτάζουμε ὅλοι.

Ἑορτάζουμε ὅλοι; μὰ τί περίεργος λόγος εἶν᾽ αὐτός; θὰ πῆτε. Ἐμεῖς,ἄντρες - γυναῖκες, ἔχουμε ὀνόματα ἁγίων καὶ γιορτάζουμε σὲ διάφορες ἡμερομηνίες, πῶς ἐσὺ λὲς ὅτι σήμερα γιορτάζουμε ὅλοι;

Ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου, γιατὶ σήμερα εἶνε Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου καὶ λίγο ἢ πολὺ ὅλοι εἴμαστε ἄσωτοι, μοιάζουμε μὲ τὸν ἄσωτο τοῦ εὐαγγελίου, συνεπῶς ἔχουμε τὴν πανήγυρί μας.

Καὶ γιὰ νὰ δῆτε ὅτι αὐτὸ εἶνε ἀλήθεια, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς δείξω, ὅτι τὸ καρτ-ποστάλ, ἡ φωτογραφία αὐτὴ ποὺ παρουσιάζει σήμερα ὁ φακὸς τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου, εἶνε φωτογραφία καὶ δική μου καὶ δική σας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου.

Ἀπὸ ποῦ ν᾽ ἀρχίσουμε, ἀγαπητοί μου; ἀπὸ τοὺς πλουσίους ἢ τοὺς φτωχούς, ἀπὸ τοὺς βασιλιᾶδες καὶ ἄρχοντες καὶ μεγιστᾶνες ἢ τοὺς ἄσημους τῆς γῆς, ἀπὸ τοὺς γέρους ἢ τοὺς νέους καὶ τὰ παιδιά; Ὅλοι κατὰ κάποιο τρόποβρισκόμαστε μέσα στὸν κύκλο τῆς ἀσωτίας. Ἂς παρουσιάσουμε ἕνα κατάλογο τῶν ἀσώτων.

⃝ Ἄσωτος εἶνε ὁ ἄντρας ἐκεῖνος πού, ἐνῶ καὶ ἄνεσι καὶ ὑγεία ἔχει καὶ θὰ μποροῦσε μὲ τὴνεὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐχὴ τῶν γονέων του νὰ παντρευτῇ, ν᾽ ἀνοίξῃ σπίτι καὶ νὰ ζῇ ἥσυχη οἰκογενειακὴ ζωή, αὐτὸς γυρίζει τὶς νύχτες ἀσύδοτος δεξιὰ κι ἀριστερά.

⃝ Ἄσωτη ἐπίσης εἶνε ἡ γυναίκα ἐκείνη ποὺ ὅλη μέρα ἀντὶ νὰ ἐργάζεται κοιμᾶται καὶ τὴ νύχτα βγαίνει σὰν νυχτερίδα τοῦ διαβόλου σὲ κέντρα διασκεδάσεως, γιὰ νὰ ῥουφήξῃ τὸ αἷμα ἄμυαλων νέων, ν᾽ ἁρπάξῃ τὰ χρήματά τους καὶ νὰ καταστρέψῃ τὴν ὑγεία τους.

⃝ Ἄσωτο εἶνε τὸ ἀγόρι ἢ τὸ κορίτσι ἐκεῖνο ποὺ δὲν μαζεύονται πιὰ ὅπως ἄλλοτε μὲ τὴ δύσιτοῦ ἥλιου στὴ φωλιὰ τῆς οἰκογενείας, ἀλλὰξενυχτοῦν, γυρίζουν τὶς πρωινὲς ὧρες ζαλισμένοι ἀπ᾽ τὰ ποτὰ καί, ἐνῷ μιὰ μάνα ἀγωνιᾷποῦ βίσκονται καὶ τί κάνουν, αὐτοὶ ἔχουν τὸσπίτι σὰν ξενοδοχεῖο ὕπνου καὶ φαγητοῦ.

⃝ Ἄσωτος εἶνε κι ὁ ἐργοστασιάρχης ἐκεῖνοςπού, ἐνῷ μὲ τὸν ἱδρῶτα τῶν ἐργατῶν κερδί-ζει ἑκατὸ καὶ διακόσα τοῖς ἑκατὸ καὶ μποροῦ-σε νὰ τοὺς ἀμείβῃ ὥστε νὰ ζοῦν κ᾽ ἐκεῖνοισὰν ἄνθρωποι, αὐτὸς τοὺς δίνει ψίχουλα, «ἡμερομίσθια πείνας», τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος μὲ λιμουζῖνες ἀεροπλάνα κόττερα καὶ θαλαμηγοὺς ταξιδεύει καὶ γλεντάει.

⃝ Γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὅμως, ἀσωτία ὑπάρχει καὶ στὰ κατώτερα κοινωνικὰ στρώματα·ἄσωτος εἶνε κι ὁ ἐργάτης ἐκεῖνος, ποὺ δουλεύει μὲν τίμια ὅλη τὴ ᾽βδομάδα, ἀλλὰ τὸ Σάββατο μόλις πληρωθῇ, ἐνῷ ἡ γυναίκα του περιμένει ἕνα ῥοῦχο, τὸ παιδί του ἕνα τετράδιο,ἡ μάνα του τὸ φάρμακό της, αὐτὸς βάζει φωτιὰ καὶ καίει ὅλα τὰ λεφτά του σὲ κέντρα κα ὶκαπηλειὰ καὶ ποικίλα διαφθορεῖα.Ἀλλὰ δὲν τελειώσαμε. Θὰ μοῦ πῆτε· Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀπ᾽ αὐτούς· εἶμαι παντρεμένος, ἢ εἶ μαι γυναίκα τίμια, ἢ εἶμαι παιδὶ ποὺ πηγαίνω στὸ σχολειὸ καὶ σπουδάζω· ἐμεῖς δὲν σπατα-λοῦμε, ζοῦμε μὲ οἰκονομία. Πῶς λοιπὸν λές, ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἄσωτοι;…

Ἂς διευρύνουμε τὸν κύκλο. Ἐκτὸς ἀπ᾽ τὸν κατάλογο αὐτὸ ἀσώτων ποὺ ἀνέφερα, ὑπάρχει κ᾽ ἕνας ἄλλος. Ἂς τολμήσω ν᾽ ἀνοίξω τὸν δεύτερο κατάλογο ἀσώτων.

Ἄσωτος εἶνε κ᾽ ἐκεῖνος ποὺ σπαταλάει ὄχι μόνο χρήματα, ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο ἀνώτερο ἀπὸ τὸ χρῆμα καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ἄσωτος εἶνε κ᾽ ἐκεῖνος ποὺ σπαταλᾷ τὸ χρόνο του, τὰ χαρίσματά του (ὅπως ψάλλει σήμερα ὁ ὑμνῳδός, «…τῆς ψυχῆς τὰ χαρίσματα ἀσώτως διεσκόρπισα»δοξαστ. αἴνων Κυρ. Ἀσώτ.), τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα πετράδιαποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν κάθε ἄνθρωπο κατ᾽ ἀναλογία, τὰ τάλαντά του, ἐκεῖνος ποὺ μὲ καταχρήσεις ἐπιβαρύνει καὶ βλάπτει τὴν ὑγεία του (π.χ. ὁ ἀλκοολικός, ὁ ναρκομανής, ὁ καπνι-στής, ὁ ἡδυπαθής, ὁ ἀσελγὴς καὶ ἀκόλαστος,ὁ κοιλιόδουλος καὶ τρυφηλός).Ὁ τελευταῖος αὐτὸς χρησιμοποιεῖ  τὸ σῶμα του ὄχι ὅπως θέλει ὁ Θεὸς ἀλλ᾽ ὅπως θέλει ὁ διάβολος. Ὁ ἀπόστολος σήμερα λέει, ὅτι τὸ κορμί μας δὲν τὸ ἐξουσιάζουμε, δὲν εἶνε δικόμας· τὸ κορμί μας πρέπει νὰ εἶνε σὰν μιὰ λαμπάδα ποὺ καίει μπροστὰ στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας. Πῶς λοιπὸν χρησιμοποιοῦν σήμερα οἱ ἄνθρωποι τὸ κορμί, τὶς δυνάμεις καὶ τὶς αἰσθήσεις του; Φέρονται δυστυχῶς σὰν ἄσωτοι.

⃝ Ὁ Κύριος σοῦ ᾽δωσε τὰ μάτια γιὰ νὰ βλέπῃς τὰ ὡραῖα ποὺ «ἐποίησεν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν  τῇ γῇ» (Ψαλμ. 134,6) καὶ νὰ τὸν δοξάζῃς, ὄχι γιὰ νὰ βλέπῃς τὰ αἰσχρὰ καὶ ἀκατονόμαστα καὶ νὰ τὰ χρησιμοποιεῖς γιὰ κακό· ἔτσι φέρεσαι σὰν ἄσωτος.

⃝ Σοῦ ᾽δωσε τὰ αὐτιὰ γιὰ ν᾽ ἀκοῦς τὸ εὐαγγέλιο,τὸν ἀπόστολο, τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο, τὰ τροπάρια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, τὴ θεία λειτουργία,τὸ κήρυγμα, γιὰ ν᾽ ἀκοῦς τὴ συμβουλὴ τῆς μά- νας καὶ τοῦ πατέρα, ὄχι γιὰ νὰ τὰ τεντώνῃς σὲ ἀκούσματα ἀσεβῆ καὶ φθοροποιά. Ὅποιος χρησιμοποιεῖ τὴν ἀκοή του γιὰ κακὸ εἶνε ἄσωτος.

⃝ Ἄσωτος εἶνε ἀκόμα ἐκεῖνος πού, ἐνῷ ὁ Θε-ὸς τοῦ ᾽δωσε χέρια καὶ μπορεῖ μ᾽ αὐτὰ νὰ κάνῃ τόσα καλά, χρησιμοποιεῖ τὰ χέρια γιὰ ἀτιμίες, κλοπές, πλεονεξίες, ἀνηθικότητες.

⃝ Ἄσωτος εἶνε κ᾽ ἐκεῖνος πού, ἐνῷ ἔχει πόδια καὶ μπορεῖ νὰ ἔρχεται στὴν ἐκκλησία τοὐλάχι-στον μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα, ἐν τούτοις τὰ πόδια τά ᾽χει γιὰ τὸ διάβολο, ὄχι γιὰ τὸ Θεό, κ᾽ εἶ νε ζήτημα ἂν ἐκκλησιάζεται μιὰ φορὰ τὸ χρόνο.

⃝ Ἄσωτος ἀκόμα εἶνε ἐκεῖνος πού, ἐνῷ ὁ Θεὸςτοῦ ᾽δωσε γλῶσσα κ᾽ ἡ γλῶσσα του ἔπρεπε νά᾽νε μιὰ κιθάρα ποὺ θὰ ὑμνῇ τὸν Πλάστη, θὰλαλῇ τὰ ὠφέλιμα καὶ θὰ συμβουλεύῃ τὰ πρέ-ποντα, αὐτὸς κάνει τὴ γλῶσσα ὄργανο ἁμαρτίας καὶ κεντάει σὰν τὸ σκορπιό. Μιὰ γλῶσσα ποὺ ψεύδεται, συκοφαντεῖ, κουτσομπολεύει,γλῶσσα ποὺ γίνεται πριόνι τοῦ διαβόλου, δυναμίτης, φωτιὰ τοῦ ᾅδου, γλῶσσα πρὸ παντὸς ποὺ βρίζει τὰ θεῖα, εἶνε ἄσωτη, κατασπαταλᾷ τὸ μεγάλο αὐτὸ προνόμιο ποὺ δόθηκε στὸν ἄνθρωπο· προτιμότερο θά ᾽ταν νὰ ξερριζωθῇ.Ἔχουμε ὅμως καὶ κάποιο ἄλλο ἀγαθὸ πού᾽νε ἀνώτερο ἀπ᾽ ὅλα ὅσα εἴπαμε. Τὸ μεγάλοπρονόμιο, ὁ θησαυρός μας, εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία ,τὸ ὅτι ἀναγεννηθήκαμε στὴν ἱερὰ κολυμβήθρα.Καὶ ὅμως δὲν ἐκτιμοῦμε τὴν Ὀρθοδοξία· πολλοὶ τὴν ἀνταλλάσσουν μὲ διάφορες αἱρέσεις.Αὐτοὶ εἶνε οἱ μεγαλύτεροι ἄσωτοι· μοιάζουνμὲ τὸν ἀνόητο ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει χρυσᾶ νομί-σματα καὶ τὰ ἀνταλλάσσει μὲ εὐτελῆ χαλίκια.Ἰδού, ἀγαπητοί μου, ὁ κύκλος τῆς ἀσωτίας.

Ἐγώ, ἀδελφοί μου, θαυμάζω πῶς ὁ Ἐσταυρωμένος μᾶς ἀνέχεται, πῶς ἀκόμη μᾶς ἀγαπᾷ!Λέει σήμερα γι᾽ αὐτὸν ὁ ὡραῖος ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας· «ὁ δι᾽ ἐμὲ ἐν σταυρῷ τὰς ἀ  χράντους σου χεῖρας ἁπλώσας, ἵνα τοῦ δεινοῦ θηρὸς ἀφαρπάσῃς με»(δοξ. αἴν.)· ἅπλωσες, λέει, τὰ ματωμένα χέρια σου, γιὰ νὰ μ᾽ ἁρπάξῃς ἀπ᾽ τὸ στόμα τοῦ φοβεροῦ θηρίου. Καὶ ἐνῷ ὁ Χριστὸς μὲ ἀνοιχτὰ τὰ χέρια μᾶς καλεῖ ὅλους στὴν ἀγκάλη του, ἐμεῖς, ἀντὶ νὰ τὸν πλησιάσουμε, ἐξακολουθοῦμε νὰ ἀσωτεύουμε. Πόσα κέντρα διαφθορᾶς, πόσες πορνεῖες, πόσα καζῖνα, πόσεςχαρτοπαιξίες, πόσες παράνομες συμβιώσεις, πόσες ψευδορκίες, πόσες κλοπές, πόσες ἀδικίες, πόση αὐθάδεια, πόσες ὕβρεις, πόσες βλαστήμιες! Ἀπορῶ πῶς δὲν ἀνοίγουν οἱ καταρρά-κτες τοῦ οὐρανοῦ νὰ πέσῃ φωτιά, πῶς τὰ πο-τάμια δὲν φουσκώνουν νὰ μᾶς πνίξουν, πῶςδὲν γίνεται σεισμὸς καὶ νὰ μὴν ἀφήσῃ τίποτα ὄρθιο, πῶς δὲν ἀνοίγει ἡ γῆ νὰ μᾶς καταπιῇ τὰσκουλήκια. «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε».

Ἀλλὰ ἕως πότε; Ἂς μετανοήσουμε , ἀγαπητοί μου. Εἴμαστε ὅλοι ἄσωτοι· διαβάτες ποὺ ἔχασαν τὸ δρόμο τους, πρόβατα ποὺ ἔχασαν τὴ στάνη καὶ τὸν ποιμένα τους, ναυαγοὶ στ᾽ ἄγριακύματα. Ὁ δρόμος εἶνε ὁ Χριστός, ὁ βοσκός μας εἶνε ὁ Χριστός, ὁ πατέρας μας εἶνε ὁ Χρι-στός. Ὅλοι οἱ ἄσωτοι ἂς γυρίσουμε σ᾽ αὐτόν.

Ἂς μιμηθοῦμε τὸν Ἄσωτο. Ὅπως τὸν μιμηθήκαμε στὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας, νὰ τὸν μιμηθοῦμε τώρα στὴ ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς. Ἂς πέσῃ ἕνα δάκρυ ἀπ᾽ τὰ μάτια μας.

Ἄγγελος σήμερα περιφέρει δίσκο, τὸ δίσκοτῆς μετανοίας· δὲν ζητάει τὰ λεφτά μας, ζητάει τὰ δάκρυά μας. Κλάψαμε πολλὲς φορὲς καὶ γιὰ πολλὲς αἰτίες, μὰ δὲν κλάψαμε ποτέ γιὰ τ᾽ ἁμαρτήματά μας. Ἕνα δάκρυ μετανοίας, σὰν τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, αὐτὸ περιμένει ὁ Κύριος.

Ἂς κλάψουμε λοιπόν! Τί εἴμαστε, πέτρες;τίποτα δὲν μᾶς συγκινεῖ; Ἂς κλάψουμε γιὰ τὶς πορνεῖες μας, γιὰ τὶς μοιχεῖες μας, γιὰ τὶς πλεονεξίες μας, γιὰ τὶς ἀδικίες μας, γιὰ τὶς βλασφημίες μας, γιὰ τὶς ἁμαρτίες πού ᾽νε σὰν τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης καὶ σὰν τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς μας. Ἂς πέσουμε μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο. Ἕνα δάκρυ τὸ παίρνει ὁ ἄγγελος, τὸ πάει στὰ οὐράνια, καὶ γίνεται διαμάντι μπροστὰ στὸ Θεό. Κι ἂς ποῦμε ὅλοι σήμερα μικροὶ καὶ μεγάλοι· «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐ ρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄ - ξιος κληθῆναι υἱός σου»(Λουκ. 15,21)· ἀμήν.
 Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Τριῶν Ἱεραρχῶν Καισαριανῆς- Ἀθηνῶντὴν 1-3-1964.

Γράφει: (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr

http://www.gonia.gr/gonia.php?article=1565

Κυριακή του Ασώτου - Ἡ ἁμαρτία εἶνε οἰκονομικὴ χρεωκοπία (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἡ ἁμαρτία εἶνε οἰκονομικὴ χρεωκοπία

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως» (Λουκ. 15,13)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου,εἶνε ἡ ἑορτή μας.Σήμερα εἶνε ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἀσώτου· κ᾿ ἐπειδὴ ὅλοι εἴμαστε ἄσωτοι, γι᾽ αὐτὸ λέω, ὅτι ὅλοι ἑορτάζουμε. Καὶ εἴθε νὰ ἑορτάζουμε. Γιατὶδὲν πρέπει νὰ μιμηθοῦμε μέχρι ἑνὸς σημείου τὸν Ἄσωτο, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸν μιμηθοῦμε μέχρι τέλους.Ὁ Ἄσωτος βάδιζε τὸ δρόμο τὸν κακό, κι ὅταν πλέον ἔφτασε στὸν τελευταῖο γκρεμὸ κ᾿ἦταν ἕτοιμος νὰ πέσῃ στὸ χάος τοῦ ᾅδου, μιὰ σκέψι τὸν ἔσωσε.

Τί ἀξίζει μιὰ σκέψι! Ἀπὸ τὴ σκέψι προέρχονται ὅλα, τὰ ἐγκλήματα ἀλλὰ καὶ τὰ θαύματα τῆς ἀρετῆς. Λοιπὸν μιὰ σκέψι ἔφτασε, σὰν ἀστραπή, καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ἔκανε στροφὴ σωτήρια, ἄλλαξε κατεύθυνσι, ἄλλαξε δρόμο, κ᾽ ἐκεῖ ποὺ πήγαινε γιὰ τὸν ᾅδη, πῆγε πιὰ στὸν οὐρανό.Τὸ θέμα τῆς παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου εἶνε ἀπέραντο. Μᾶς παρουσιάζει δύο δυνάμεις · ἡ μία δύναμις εἶνε ἡ ἁμαρτία , καὶ ἡ ἄλλη εἶνε ὁ κραταιὸς βραχίων τοῦ Κυρίου , ποὺ πιάνει τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ τὸν ὑψώνει καὶ τὸν κάνει παιδὶ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμο τῆς βασιλείας του.Ἀπ᾽ ὅλη τὴ θαυμάσια αὐτὴ παραβολὴ ἕνα σημεῖο μόνο θέλω νὰ προσέξετε.

Ἡ ἁμαρτία, ἀδελφοί μου, δὲν εἶνε παιχνίδι· εἶνε φωτιά, ποὺ καίει καὶ καταστρέφει.Δὲν ἔχει συνέπειες μόνο γιὰ τὴ ζωὴ ποὺ ἀρχίζει μετὰ τὸν τάφο, ἀλλ᾿ ἔχει συνέπειες ἀκόμα κ᾿ ἐδῶ, σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή· συνέπειες, ποὺ πρέπει νὰ τὶς προσέξῃ κάθε ἄνθρωπος.Ἡ ἁμαρτία εἶνε καὶ χρεωκοπία οἰκονομική.

Διαλύει οἰκονομικὰ τὸ ἄτομο, τὴν οἰκογένεια καὶ τὰ ἔθνη. Αὐτὸ τὸ σημεῖο μπορεῖ νὰ τὸπροσέξῃ καὶ ὁ ἄθεος ἀκόμη. Αὐτὸ τονίζει ἡ παραβολὴ ὅταν λέει, ὅτι ὁ ἄσωτος «διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν (=περιουσία) αὐτοῦ ζῶν ἀσώ τως»(Λουκ. 15,13).

⃝ Ἡ ἁμαρτία εἶνε οἰκονομικὴ χρεωκοπία. Ἀπόδειξις πρῶτα - πρῶτα εἶνε ὁ ἄσωτος . Τί ἦταν πρῶτα; Φτωχαδάκι; Ὄχι. Πῆρε μερίδιο ἀπὸ τεραστία κληρονομιά, τὸ ἔκανε ῥευστὸκαὶ γέμισε τὸ πουγγί του. Καὶ τί τὰ ἔκανε, ποῦ τὰ ξώδεψε; Τὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο· ἔμπλεξε μὲκακὲς παρέες. Ἄρχισε νὰ ξοδεύῃ τὴν περιουσία του στὶς διασκεδάσεις, στὰ γλέντια, στὰ γύναια τὰ ἁμαρτωλά, στὰ κέντρα τῆς διαφθορᾶς. Ξώδευε χίλιες καὶ δὲν εἰσέπραττε οὔτεμία. Τὸ τέλος ποιό ἦτο; Ἦρθε στιγμή, ποὺ κατήντησε ψωμοζήτης. Ζήτησε θέσι χοιροβοσκοῦ καὶ ἔκλεβε τὰ χαρούπια. Βλέπουμε ἐδῶ, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶνε χρεωκοπία οἰκονομική.Ὁ ἄσωτος χρεωκόπησε μέσα στὴν ἁμαρτία.

⃝ Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σήμερα, ἀδελφοί μου. Πιστὸ ἀντίγραφο τοῦ ἀσώτου εἶνε οἱ σημερινοὶ πλούσιοι . Ναί. Δὲν τοὺς βλέπετε; Ἔχουν καὶ σπίτια καὶ ἐπαύλεις καὶ πλοῖα καὶ καταθέσεις καὶ ῥάβδους χρυσοῦ κ.λπ.. Κιαὐτὰ τί τὰ κάνουν; Εἴδατε κανένα ἀπ᾽ αὐτοὺς νὰ χτίζῃ σχολειό, ἐκκλησία, νὰ προικίζῃ ἄπορα κορίτσια, νὰ βοηθάῃ τοὺς φτωχούς, νὰ σκορπάῃ τὰ χρήματά του σὰν τὴν εὐεργετικὴ βροχή; Ἂν οἱ πλούσιοι σκορποῦσαν τ᾿ ἀγαθά τους, θὰ δρόσιζαν τὴν κατάξερη γῆ. Αὐτοὶ ὅμως τίτὰ κάνουν; Ὁ ἕνας ἐφοπλιστὴς ἔκτισε σ᾽ ἕναβουνὸ τῆς Βαυαρίας μιὰ φωλιὰ ἀπὸ τὰ καλύτερα μάρμαρα, κ᾿ ἐκεῖ ἀνεβαίνει μὲ ἑλικόπτε-ρο γιὰ ν᾿ ἀπολαμβάνῃ τὰ κάλλη τῆς φύσεως.Ὁ ἄλλος ἔχει ἐπίπλωσι πολυτελείας ποὺ κο-στίζει ἀμύθητα ποσά. Πάνω στὰ τραπέζια ἔχει σταχτοθῆκες στολισμένες μὲ διαμάντια, ποὺτὴ νύχτα τὴν κάνουν ἡμέρα. Ὁ ἄλλος κατασκευάζει θαλαμηγό, γιὰ νὰ γυρίζῃ τὴ Μεσόγειο καὶ νὰ γλεντοκοπᾷ μὲ τὶς πόρνες. Μὲ συγχωρεῖτε γι᾽ αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ· καὶ τὰ ἀποχωρητήρια ἀκόμη αὐτῆς τῆς θαλαμηγοῦ θὰεἶνε φτειαγμένα ἀπὸ χρωματιστὰ μάρμαρα!…Ὅλοι αὐτοὶ οἱ σημερινοὶ πλούσιοι « ζοῦν ἀσώτως» (ἔ.ἀ.) . Καὶ τὰ χρήματα αὐτά, ποὺ θὰ μπο-ροῦσαν νὰ σώσουν κόσμο, αὐτοὶ τὰ σπαταλοῦν στὸ διάβολο. «Διεσκόρπισαν τὴν περι- ουσίαν αὐτῶν ζῶντες ἀσώτως»

.⃝ Φτωχαδάκια ἐσεῖς, μὲ εὐχαρίστησι ἀκοῦτετὸ τροπάριο αὐτὸ ποὺ ψάλλει ὁ ἱεροκήρυκαςἐναντίον τῶν πλουσίων. Δυστυχῶς ὅμως, ἀγαπητοί μου, μιὰ βαθύτερη ἔρευνα τῆς κοινωνίας ἀποδεικνύει, ὅτι ἄσωτοι δὲν εἶνε μόνο οἱ πρίγκιπες τοῦ πλούτου. Πρέπει νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια· ἄσωτοι εἶνε ἀκόμη καὶ οἱ ἐργάτες . Μάλιστα.Τὸν βλέπεις αὐτὸν τὸν ἐργάτη, ποὺ ἔχειῥόζους στὰ χέρια, ποὺ εἶνε μουντζουρωμένος ἀπὸ τὸ ἐργοστάσιο; Εἶνε ἄξιος τιμῆς. Ἀλ-λὰ τί κάνει; Τὸ Σάββατο πληρώνεται, παίρνειτὰ χρήματά του τὰ ἱερὰ ποὺ στάζουν ἱδρῶτα.Ἀντὶ ὅμως μ᾿ αὐτὰ ν᾽ ἀγοράσῃ ἕνα φουστάνι τῆς γυναίκας του, ἀντὶ νὰ πάρῃ μερικὰ τετράδια καὶ βιβλία τοῦ παιδιοῦ του, ἀντὶ ν᾿ ἀγοράσῃ λίγο γάλα, αὐτὸς τὸ βράδι θὰ πάῃ στὸ ἁμαρτωλὸ κέντρο, στὴν ταβέρνα, στὸν κινηματογράφο, στὸ ἱπποδρόμιο, στὴ μπάλλα. Τώρα τελευταῖα ὁ διάβολος βρῆκε ἕνα μηχάνημα,ποὺ ξαφρίζει τὰ πορτοφόλια μικρῶν καὶ μεγάλων καὶ ἰδίως τῶν ἐργατικῶν τάξεων, κι αὐτὸ τὸ «μηχάνημα» εἶνε τὰ τυχερὰ παιχνίδια (τὰ χαρτιά, τὰ λαχεῖα, τὸ προπὸ καὶ τὰ ἄλλα παρόμοια παιχνίδια).Ὥστε δὲν ζοῦν ἄσωτα μόνο οἱ πλούσιοι·ζοῦν ἄσωτα καὶ φτωχοὶ ἐργάτες. Δὲν εἶνε μόνο ἡ ἀδικία, δὲν εἶνε μόνο ἡ φτώχεια· εἶνε καὶ ἡ ἀσωτία . Δῶσε στὸν ἕνα ἐργάτη 100 καὶ 200καὶ 300 χιλιάδες δραχμές· ἂν εἶνε ἄσωτος,δὲν θὰ μείνῃ μιὰ δραχμή. Ἐνῷ ὁ ἄλλος ἐργά-της κάνει οἰκονομία, καὶ κατορθώνει καὶ κτί-ζει μὲ τὰ χέρια του τὸ σπιτάκι του.

⃝ Ἡ ἁμαρτία εἶνε χρεωκοπία· χρεωκοπία πλουσίων, φτωχῶν, τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου. Θέλετε παράδειγμα; Πάρτε τὰ κράτη .Ἀνοῖξτε τὸν προϋπολογισμό, γιὰ νὰ δῆτε τίκάνει ἡ ἁμαρτία. Ἀστρονομικὰ ποσά. Καὶ ποῦπᾶνε; Ποῦ πάει τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶνπροϋπολογισμῶν τῶν κρατῶν; Στὰ γεφύρια,στὰ σχολεῖα, σὲ ἔργα ὠφέλιμα; Ὄχι. Τὰ ξοδεύουν στὰ φοβερὰ ἐργοστάσιά τους, γιὰ ἀεροπλάνα, γιὰ πολεμικὰ πλοῖα, γιὰ πυρηνικὲς βόμβες, γιὰ τὸν διάβολο. Γιά σκεφτῆτε, αὐτὰτὰ ἑκατομμύρια δολλάρια ἢ ῥούβλια ἢ λίρεςτὰ ἄσωτα κράτη νὰ μὴν τὰ ξοδεύουν πλέον γιὰ τὴν καταστροφή –νὰ σβήσουμε τὴ λέξι «πόλεμος» ἀπὸ τὸ λεξικό· γιά φαντασθῆτε,αὐτὰ νὰ ξοδεύωνται γιὰ τὴν εἰρήνη! Ὤ, τι εὐτυχία! Καὶ τὰ βράχια θὰ τινάξουν ῥόδα, καὶ ἡ Σαχάρα θὰ γινόταν μπαξές. Ὦ Εὐαγγέλιο,ἂν σὲ ἐφάρμοζαν οἱ ἄσωτοι ἄνθρωποι! «…Καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν ἡ ἀνθρωπότης τὴν οὐσίαν αὐτῆς ζῶσα ἀσώτως».

Ἰδού, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει συνέπειες καὶ σ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή.«Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος»(Ῥωμ. 6,23). Ναί.Ὅλο τὸ χρόνο εἶνε ἡμέρες ἀσωτίας. Ἀλλὰ ἂν ὑπάρχῃ μιὰ περίοδος ποὺ εἶνε κατ᾽ ἐξοχὴν περίοδος ἀσωτίας, εἶνε ἡ περίοδος αὐτὴ τοῦΤριῳδίου , ποὺ μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰμᾶς διδάξῃ τὰ οὐράνια μαθήματά της. Αὐτὲςτὶς μέρες τὶς ἅγιες, ποὺ πρέπει νὰ προετοιμασθοῦμε ὅλοι γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε σὲ λίγοτὸν βασιλέα τῶν ὅλων, τὸ Νυμφίο τῆς Ἐκκλη-σίας, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, αὐτὲςτὶς μέρες ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕτοιμοι γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ στάδιο τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ὁ διάβολος κρατάει φτυάρι καὶ λιχνίζει τὸ χρῆμα ποὺ ξοδεύουν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἁμαρτία. Ἀπόκριες ἴσον γλέντι, χοροὶ καὶ διασκεδάσεις, παιχνίδια καὶ ἀσωτία.Ἀλλ᾿ ὄχι, ἀδελφοί μου. Ἂν κατεβῇ ἄγγελος καὶ μᾶς κοσκινίσῃ ὅλους καὶ ψάξῃ ἀπὸ τὰ παλάτια μέχρι τὶς καλύβες, θὰ βρῇ ἆραγε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἀπὸ τὸ στόμα του ν᾿ ἀκούσῃ τό· «Ἥμαρτον» (Λουκ. 15,21) τοῦ ἀσώτου;

«Ἥμαρτον» ! Νὰ τὸ πῇ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ὁ φτωχὸς ἐργάτης, καὶ ὁ δεξιὸς καὶ ὁ ἀριστερός, καὶ ἡ γυναίκα καὶ ὁ ἄντρας, καὶ ὁ ἀγράμματος καὶ ὁ ἐπιστήμονας, καὶ ὁ νέος καὶ ὁ γέρος ὁ ἀσπρομάλλης. Ἂν ποῦμε τὸ «Ἥμαρτον», φτερὰ ἀγγέλων θὰ μᾶς σηκώσουν ψηλά, μέχρι τὸν οὐρανό. Διότι «χαρὰ γίνεται ἐ νώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. 15,10) .Ἂς τὰ αἰσθανθοῦμε αὐτά, ἁγαπητοί μου, καὶ ἂς τὰ βάλουμε ὡς ἀρχὲς στὴ ζωή μας. Ἂςσταματήσουμε τὴν ἁμαρτία.

Ἂς ποῦμε Ἄλτστὸν διάβολο . Ἀρκετά, διάβολε. Ἀπ᾿ ἐδῶ κ᾿ἐμπρὸς μὲ τὸ Χριστό, μὲ τὸ οὐρανό· ἀπ᾿ ἐδῶ κ᾽ ἐμπρὸς μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους, γιὰ ν᾿ ἀξιωθοῦμε τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Γένοιτο.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Ν. Ἰωνίας - Ἀθηνῶν τὴν 5-2-1961. 

http://aktines.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8125.html

Εχθρός τής Ελλάδος η διαφθορά.Το τέρας του καρνάβαλου και τα ζύγια του. Αυγουστίνος Καντιώτης - βίντεο

 Σχόλιο
Στην Αγία Γραφή αναφέρεται ότι οι διαφθορείς τού λαού Ισραήλ και οι ακόλουθοί τους εξοντώθηκαν για να μην καταστραφεί ο λαός.

Ἡ μοιχεία. Κυριακή ΙΓ' Λουκᾶ

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

http://anavaseis.blogspot.gr/

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΜΗΤΡ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΕΘΑ ΑΟΠΛΟΙ

ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΦΟΠΛΙΣΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου 
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ.79-80

Αυτά είναι αγαπητοί μου, τα όπλα του Χριστιανού. Αλλά δυστυχώς σήμερα οι Χριστιανοί είναι άοπλοι. Μας έχει αφοπλίσει ο διάβολος. Φανταστείτε ένα στρατό αφοπλισμένο! Οποία αδυναμία… Αλλά ενώ για την στρατιωτική άμυνα καταβάλλονται φροντίδες και τεράστια έξοδα, στον ψυχικό εξοπλισμό είμεθα μηδέν!
Ακάλυπτοι είμεθα.
Έχει μεγάλη σοβαρότητα αυτή η έλλειψις. Δεν έχουμε ψυχική θωράκιση. Τι να το κάνεις το ατσάλι; Όταν οι στρατιώτες δεν έχουν ηθικό, δεν έχουν ενθουσιασμό, δεν έχουν πίστη στα ιδανικά, όταν δεν έχουν τα πνευματικά όπλα; Με το πρώτο «μπάμ» θα γίνουν λαγοί.
Χρειάζεται λοιπόν ψυχική θωράκισης. Να αποκτήσωμενψυχικά όπλα. Η ψυχή του ανθρώπου είναι το μεγαλείον! Και όπως είπε ο Σαίξπηρ, η καρδιά του ανθρώπου είναι το πεδίον εις το οποίον γίνονται οι μεγαλύτεροι αγώνες, εναντίον της αμαρτίας και του κακού.
Όχι άοπλοι. Εις τα όπλα, στα ιερά όπλα! Και όταν έχομε τα όπλα αυτά, τις καθ’ ημών; Και ένας ακόμα, λέει η αγία Γραφή, «έδίωξε χιλίους»! (Ιησ. Ναυή 23,10 Δευτ. 32,30).
Η επανάσταση του ’21 το αποδεικνύει. Οι ολίγοι εκείνοι εγονάτισαν μία αυτοκρατορία, διότι είχαν ψυχή! Ενώ το 1922 οι τριακόσιες χιλιάδες, που είχαμε στην Μικρά Ασία, δεν είχαν ψυχή γι’ αυτό επήλθε καταστροφή.
Στα όπλα λοιπόν, «τα όπλα του φωτός» (Ρωμ. 13,12). Είναι φωτεινά, λαμπρά, υπέροχα, δεδοκιμασμένα όπλα. Τα μεταχειρίσθηκαν οι άγιοι και οι μάρτυρες και νίκησαν και θριάμβευσαν.
Στα όπλα οι άντρες, στα όπλα οι γυναίκες, στα όπλα τα παιδιά, στα όπλα οι πάντες! Τώρα μάλιστα την περίοδο αυτή κανείς άοπλος. Και λόγο Θεού, και πίστη, και προσοχή, και προσευχή, και νηστεία, και ελεημοσύνη, και βία επάνω στον εαυτό μας δια να εξασκεί το θέλημα του Θεού, και θεία κοινωνία, και εξομολόγηση, και ό,τι άλλο συνιστά το Ευαγγέλιον για να αποκτήσομε την πνευματική θωράκιση. Αν έχουμε την θωράκιση αυτή, και αν ακόμα γη γεμίσει από διαβόλους, θα τους νικήσομε οσοιδήποτε και αν είναι.
Λέγουν περί της ατομικής βόμβας, ότι είναι το ισχυρότερο όπλον. Ισχυρότερο όμως όπλο και από την ατομική βόμβα, όπλο το οποίο διαλύει τα πάντα, είναι η αγάπη του Χριστού! Αυτή είναι η ατομική βόμβα που θα διαλύσει τα κάστρα του διαβόλου και θα δημιουργήσει εις τον κόσμον ένα νέον παράδεισον, μία πραγματική κοινωνία.
Στα όπλα λοιπόν, αδέλφια μου! Μικροί και μεγάλοι, ας εξετάσομε τον εαυτό μας. Έχομε τα όπλα; Ακούμε το λόγο του Θεού; Διαβάζομε την αγία Γραφή; Προσευχόμεθα; Προσέχομε στον εαυτό μας; Χρησιμοποιούμε τον ασύρματο που λέγεται προσευχή; Γονατίζομε κάθε βράδυ; Παρακαλούμε τον Θεόν; Πιστεύομε; ή είμεθα άπιστοι και ερχόμεθα απλώς στην Εκκλησία, δια να βγούμε μαύροι, όπως μπήκαμε;
Όχι έτσι, αδελφοί μου. Ας ζήσωμε το χριστιανισμό με συνέπεια. Ας θωρακισθώμεν! Τότε και ο Κύριος θα δώσει «τον στέφανον της ζωής» (Απ. 2,10), «τον αμαράντινον της δόξης στέφανον» (Α ΄ Πέτρ. 5,4), σ’ εκείνους που, οπλισμένοι με «τα όπλα του φωτός» (Ρωμ. 13,12), θα νικήσουν κόσμον, σάρκα, διάβολον.
Αυτώ η δόξα και το κράτος εις αιώνας αιώνων· αμήν.

http://www.augoustinos-kantiotis.gr

H ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗ

• Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ᾿Εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ᾿Ερωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ῎Εχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ῾Ο δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

ΠΟΛΛΑ, ἀγαπητοί μου, κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ φοβᾶται. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνο ποὺ τὸν φοβίζει περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα εἶνε ὁ θάνατος. Καὶ μόνο ἡ λέξι θάνατος προκαλεῖ τρόμο. Ὁ θάνατος μυστήριο μεγάλο!
Ὅλοι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἔχουν τὴν ἀπορία· Τί γίνεται μετὰ τὸ θάνατο; Ὑπάρχει τίποτα πέρα ἀπὸ τὸν τάφο, ἢ ἡ ζωὴ τελειώνει ἐκεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος σβήνει;…
Τὸ ἐρώτημα εἶνε σπουδαῖο. Ἐὰν πιστέψουμε, ὅτι στὸν τάφο τελειώνει ἡ ζωή, τότε ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἐλεύθερος νὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει· νὰ ἁμαρτάνῃ, νὰ πορνεύῃ, νὰ μοιχεύῃ, νὰ διαπράττῃ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα, ἀρκεῖ μόνο νὰ διαφεύγῃ τὰ μάτια τῆς ἀστυνομίας καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἐὰν ὅμως ὑπάρχῃ πέραν τοῦ τάφου ζωή, τότε ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ῥυθμίσῃ ἐδῶ τὴ ζωή του σύμφωνα μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Στὸ ἐρώτημα τί ὑπάρχει μετὰ θάνατον ἀπάντησι μᾶς δίνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μὲ τὴν ὡραία παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ποὺ ἀκούσατε. Τί μᾶς λέει;

* * *

Ἦταν ἕνας πλούσιος, ποὺ εἶχε ὅλα τ᾿ ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾿ ὅλα αὐτὰ (σπίτια, χωράφια καὶ ὅ,τι ἄλλο) τὰ χρησιμοποιοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ μόνο. Ἦταν ἕνας ἰδιοτελὴς συμφεροντολόγος καὶ σαρκολάτρης. Ἔφτειαχνε τὰ καλύτερα ροῦχα, φοροῦσε ἐνδυμασίες πανάκριβες ποὺ μόνο βασιλιᾶδες φοροῦσαν, ἔτρωγε τὰ καλύτερα φαγητά, ἔπινε τὰ καλύτερα κρασιά, διασκέδαζε καθημερινῶς στὸ μέγαρό του· ὀργανοπαῖκτες – βιολιτζῆδες κάθε βράδυ ἔπαιζαν ἐκεῖ, καὶ γυναῖκες ἁμαρτωλὲς χόρευαν ἀνήθικους χορούς. Ἔτσι περνοῦσε τὴ ζωή του, «εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς» (Λουκ. 16,19).  Γιὰ ἄλλον δὲν ἔδινε σημασία.
Στὴν πόρτα του καθόταν ὁ Λάζαρος, ἕνας φτωχὸς καὶ ἄρρωστος, ἔρημος κ᾿ ἐγκαταλελειμμένος, ποὺ δὲν εἶχε οὔτε στέγη οὔτε φάρμακα οὔτε ἄλλη ἀνθρώπινη βοήθεια. Ὁ πλούσιος ποτέ δὲν ἄνοιξε τὴν πόρτα του νὰ τὸν φιλοξενήσῃ, κι αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ ζήσῃ μὲ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἦταν γεμᾶτος πληγὲς καὶ σκυλιὰ ἔγλειφαν τὶς πληγές του. Ἔτσι ζοῦσε.
Ἀλλὰ μιὰ μέρα ὁ πλούσιος, ἐκεῖ ποὺ νόμιζε πὼς θὰ ζήσῃ μὲ τὰ βουνά, ἄκουσε νὰ χτυπᾷ κάποιος τὴν πόρτα του. Ποιός ἦταν; Ὁ χάρος! Αὐτὸς εἶνε ὁ ἐπισκέπτης ὁ αἰφνίδιος, ποὺ ἔρχεται σὲ ὥρα ποὺ δὲν τὸν περιμένουμε κι ἁρπάζει μικροὺς – μεγάλους, τὸν πλούσιο καὶ τὸ φτωχό, καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸν ἄλλο κόσμο. Πέθανε λοιπόν. Καὶ τότε τὸ μὲν σῶμα του ἔγινε τροφὴ σκωλήκων καὶ δυσωδία, ἡ δὲ ψυχή του πῆγε στὸν ᾅδη, ὅπου ἔνιωθε νὰ τὸν ἐλέγχουν οἱ τύψεις τῆς συνειδήσεως· καὶ προτιμότερο, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, νὰ σὲ δαγκώσῃ σκορπιὸς παρὰ νὰ σὲ δαγκώσῃ ἡ συνείδησι. Τότε ἔμαθε, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλος κόσμος.
Ἀπὸ ᾿κεῖ ποὺ ἦταν ὁ πλούσιος διέκρινε μακριὰ ἕναν ἄλλο τόπο, τόπο φωτεινὸ ὡραῖο καὶ εὐχάριστο, τὸν παράδεισο. Καὶ βλέπει στὴν καρδιὰ τοῦ παραδείσου, στὴν ἀγκάλη τοῦ Ἀβραάμ, νὰ εἶνε – ποιός; Ὁ Λάζαρος ὁ φτωχὸς μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δικαίους. Τότε ἡ ψυχή του ἀναστέναξε καὶ εἶπε· Τί ἔπαθα, πῶς πίστεψα ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος κόσμος!… Καὶ παρακάλεσε τὸν Ἀβραὰμ γιὰ δυὸ πράγματα. Τὸ ἕνα, νὰ στείλῃ τὸ Λάζαρο νὰ τὸν δροσίσῃ μὲ μιὰ σταλαγματιὰ νερό. Γιατὶ καίγομαι, λέει, μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴν κόλασι. Καὶ τὸ ἄλλο, νὰ πάῃ ὁ Λάζαρος κάτω στὸν κόσμο, νὰ εἰδοποιήσῃ τὰ πέντε ἀδέρφια του, νὰ προσέξουν μὴ καταντήσουν στὸ διο τέλος. Ἀλλ᾿ ὁ Ἀβραὰμ δὲν ἔκανε δεκτὲς τὶς παρακλήσεις του. Τοῦ λέει· Ἐδῶ μᾶς χωρίζει χάσμα· «μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται» (ἔ.ἀ. 16,26)· δὲν ὑπάρχει γέφυρα νὰ ἑνώσῃ τὴν κόλασι μὲ τὸν παράδεισο· καὶ ἀκόμη, ὅτι δὲν εἶνε ἀνάγκη νὰ πάῃ κανεὶς κάτω στὸν κόσμο, διότι ἔχουν τὴ Γραφή, ποὺ μαρτυρεῖ περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἄλλου κόσμου.

* * *

Λοιπόν, ἀδέρφια μου, ὑπάρχει ἄλλη ζωή. Αὐτό, ἂν ῥωτήσετε σήμερα, ἡ πλειονότης τῶν λεγομένων Χριστιανῶν δὲν τὸ πιστεύει. Σὲ ποιά χρόνια ζοῦμε!… Στὰ παλιὰ χρόνια δὲν εἶχαν ῥαδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις, ζοῦσαν σὲ καλύβες· ἀλλὰ μέσ᾿ στὶς καλύβες κατοικοῦσαν ἄγγελοι, ἅγιοι ἄνθρωποι, Λάζαροι. Τώρα θεὸς ἔγινε τὸ χρῆμα. Τὰ εὐλογημένα ἐκεῖνα χρόνια τὰ φτωχαδάκια εὔχονταν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο «καλὸν παράδεισο». Σήμερα ἀκοῦτε κανένα νὰ λέῃ στὸν ἄλλο «καλὸν παράδεισο»; Τώρα δὲν πιστεύουμε. Τὰ παιδιὰ στὰ σχολειὰ τέτοια μόρφωσι παίρνουν. Σ᾿ ἕνα χωριὸ ἦταν μιὰ γριὰ 90 χρονῶν καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ. Πῆγε ὁ καλὸς πνευματικὸς πατέρας καὶ τῆς λέει· ―Γερόντισσα, ἐξωμολογήθηκες καμμιὰ φορά; ―Μπᾶ, λέει, ποτέ. ―Κοινώνησες; ―Μερικὲς φορές. ―Πᾷς ἐκκλησία; ―Ὄχι καὶ πολύ. ―Γιατί; Τώρα φεύγεις, πᾷς σ᾿ ἄλλο κόσμο. ―Μπᾶ, λέει ἡ γριά, αὐτὰ εἶνε παραμύθια. ―Ποιός τό ᾿πε, γιαγιά, ὅτι εἶνε παραμύθια; ―Νά, ἕνας ἐγγονός μου, πού ᾿νε στὸ πανεπιστήμιο στὴ Θεσσαλονίκη, ἦρθε καὶ μοῦ ᾿πε, πὼς δὲν ὑπάρχει τίποτα μετὰ τὸν τάφο, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε μόνο ὕλη, σάρκες καὶ ὀστᾶ…
Ἔτσι ξερριζώνεται ἡ πίστι στὴν ἄλλη ζωή. Ἐν τούτοις τὸ Εὐαγγέλιο βεβαιώνει, ὅτι ἐκεῖνος ὁ κόσμος ὑπάρχει. ―Καὶ ποιός τὸν εἶδε; θὰ πῇς. ―Μὰ εἶδες ἐσὺ τὴν Ἀμερική; εἶδες τὴν Αὐστραλία; εἶδες τὸν Καναδᾶ; Κάποιος ἄλλος σοῦ εἶπε ὅτι ὑπάρχουν, τὸ πιστεύεις, κι ἂν πῇ κανεὶς τώρα ὅτι δὲν ὑπάρχουν γελᾷς. Ὅπως λοιπὸν εἶσαι βέβαιος ὅτι ὑπάρχει Αὐστραλία, ὅτι ὑπάρχουν ἄστρα, ὅτι ὑπάρχει ὁ τόπος αὐτός, ἔτσι νὰ εἶσαι βέβαιος ὅτι ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη ζωή, γιὰ τὴν ὁποία πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος. Ποιός μᾶς τὸ βεβαιώνει; Ὁ ίδιος ὁ Χριστός. Κι ἂν δὲν πιστέψουμε στὸ Χριστό, ποῦ θὰ πιστέψουμε, στὸν διάβολο;
Ἀφοῦ λοιπὸν εἶνε βέβαιο – ὑπερβέβαιο ὅτι ὑπάρχει ἡ ἄλλη ζωή, τί πρέπει νὰ κάνουμε;
  Πρῶτον νὰ σκεπτώμεθα, ὅτι οἱ ψυχὲς ζοῦν ἐκεῖ κι ὅτι θά ᾿ρθῃ μέρα ποὺ ὁ Κύριος θὰ στήσῃ δικαστήριο νὰ μᾶς δικάσῃ ὅλους ἀνεξαιρέτως· καὶ οἱ μὲν «τὰ φαῦλα πράξαντες» θὰ πορευθοῦν στὴν αἰωνία κόλασι, οἱ δὲ «τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες» εἰς αἰώνιον παράδεισον (Ἰωάν. 5,29). Αὐτὸ νὰ τὸ πιστεύῃς. Δὲν τὸ πιστεύεις; δὲν εἶσαι Χριστιανός, ὑλιστὴς εἶσαι. Μόνο ὑλισταὶ λένε, Δὲν ὑπάρχει τίποτα, μόνο ὕλη ὑπάρχει. Δὲν εἶνε ὅμως μόνο ὕλη ὁ ἄνθρωπος.
  Δεύτερον νὰ προετοιμαζώμεθα, νὰ είμεθα ἕτοιμοι. Δὲν ξέρουμε τὴν ὥρα τοῦ θανάτου. Ὅπως ὁ κλέφτης δὲν εἰδοποιεῖ πότε θὰ ἔρθῃ νὰ κάνῃ διάρρηξι, ἔτσι εἶνε ἄγνωστο πότε θὰ μᾶς ἔρθῃ ὁ θάνατος. Κι ὅπως ὅταν πρόκειται νὰ ταξιδέψῃς προετοιμάζεσαι καὶ φροντίζεις νὰ ἔχῃς τὸ εἰσιτήριό σου στὴν τσέπη, ὥστε ὅταν σοῦ τὸ ζητήσουν νὰ τὸ δείξῃς ―διότι χωρὶς εἰσιτήριο δὲ᾿ μπορεῖς νὰ πᾷς πουθενά―, ἔτσι κ᾿ ἐδῶ πρέπει νὰ ἔχουμε τὰ εἰσιτήριά μας. Τὰ εἰσιτήριά σας, παρακαλῶ! Καὶ τὰ εἰσιτήριά μας ποιά εἶνε; Ἡ πίστι στὸ Χριστό, τὰ ἔργα τὰ καλά, ἡ ἀγάπη, ἡ φιλανθρωπία, ἡ ἐλεημοσύνη, ὅ,τι καλὸ καὶ ὡραῖο.
Τελειώνω μ᾿ ἕνα ἀνέκδοτο. Κάποτε ἦταν ἕνας βασιλιᾶς πού ᾿χε τὰ ίδια μυαλὰ μὲ τὸν πλούσιο τῆς σημερινῆς παραβολῆς. Δὲν πίστευε σὲ ἄλλο κόσμο, γλεντοῦσε, διασκέδαζε, ὠργίαζε. Στὰ ἀνάκτορά του εἶχε κ᾿ ἕνα γελωτοποιό. Τί θὰ πῇ γελωτοποιός; Δὲν εἶχαν τότε θέατρα καὶ κινηματογράφους, καὶ πλήρωναν κάποιον, τὸ γελωτοποιό, νὰ τοὺς ψυχαγωγῇ. Αὐτὸς ἔκανε τὸ βασιλιᾶ νὰ γελάῃ μὲ τ᾿ ἀστεῖα ποὺ ἔλεγε· ἀνῆκε κι αὐτὸς στὸ προσωπικὸ τῶν ἀνακτόρων. Μιὰ μέρα ὁ βασιλιᾶς τοῦ εἶπε· ―Πάρε αὐτὸ τὸ μπαστούνι, σ᾿ τὸ δίνω ὡς βραβεῖο· κι ἂν βρῇς κανένα πιὸ ἀνόητο, πιὸ βλάκα, πιὸ ἠλίθιο ἀπὸ σένα, νὰ τοῦ τὸ δώσῃς. Τοῦ κακοφάνηκε τοῦ γελωτοποιοῦ, ποὺ ἀντὶ νά ᾿νε εὐχαριστημένος τοῦ εἶπε τέτοια λόγια. Πῆρε τὸ μπαστούνι καὶ τὸ φύλαξε. Ὕστερα ἀπὸ χρόνια ἀρρωσταίνει ὁ βασιλιᾶς· ἔπεσε στὸ κρεβάτι. Κάλεσε γιατρούς, τίποτα· πῆρε φάρμακα, τίποτα. Πλησίαζε νὰ πεθάνῃ. Τότε ἔρχεται καὶ ὁ γελωτοποιὸς νὰ τὸν δῇ γιὰ τελευταία φορά. ―Βασιλιᾶ, τί γίνεσαι; ―Δὲν εἶμαι καλά. Θὰ φύγω γιὰ ταξίδι μακρινό. ―Καὶ πότε θὰ γυρίσῃς; ―Ἄ, δὲ᾿ γυρίζω πιά. ―Κ᾿ ἔκανες καμμιὰ προμήθεια, ἔχεις προετοιμαστῆ; ―Ὄχι. ―Ἔ, τότε νά, βρῆκα λοιπὸν τὸν πιὸ ἠλίθιο τοῦ κόσμου. Πάρε τὸ μπαστούνι!…
Γι᾿ αὐτό, ἀγαπητοί μου, νὰ κλείσουμε τ᾿ αὐτιά μας στοὺς ἀπίστους, καὶ νὰ πιστεύουμε αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία μας· «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν» (Σύμβ. πίστ.). Νὰ είμεθα ἕτοιμοι ὅποτε ἔρθῃ ὁ θάνατος, γιὰ νὰ πᾶμε στὸν ἄλλο κόσμο, ὅπου εἶνε οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι, ὅπου εἶνε ὁ Χριστός, ὁ βασιλεὺς τῶν αἰώνων· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(“Απομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου εις τον ἱ. ναὸ Ἀπ. Πέτρου & Παύλου Πετρῶν – Ἀμυνταίου 30-10-1983)

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=37459#more-37459

Κάντε Προσευχή και θα δείτε θαύματα!

Έχουμε μεγάλο και σκληρό αγώνα

Πρέπει να νικηθούν οι δαίμονες

Και πρέπει να νικήσει ο χριστιανισμός

Η Ελπίδα σας στο Θεό!

Να έχεις πίστη στο Θεό και να κάνεις προσευχή και ο Θεός θα βοηθήσει περισσότερο από δικηγόρους και περισσότερο από ανθρώπους. Του κόσμου τους ανθρώπους να έχεις, άμα ο Θεός δεν θέλει, δεν γίνεται τίποτα. Όσα και να πούμε, χιλιάδες κηρύγματα να ακούσετε, αν δεν έρθει το άγιο Πνεύμα για να μας στερεώσει, να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει, αν δεν έρθει η

χάρις του Θεού, τίποτε δεν κάνουμε. Γι’ αυτό λέει ο απόστολος Παύλος· «Αυτός δε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός  και ο Θεός και πατήρ ημών, ο αγαπήσας ημάς και δους παράκλησιν αιωνίαν και ελπίδα αγαθήν εν χάριτι, παρακαλέσαι υμών τάς καρδίας και στήριξαι υμάς εν παντί λόγω και έργω αγαθώ» (Β Θεσ. 2,16-17). 

Σας τα είπα αυτά, λέει, και παρακαλώ το Θεό να σας στηρίξει, να σας δυναμώσει, να σας βοηθήσει για να μην πέσετε στην αμαρτία.

Πέτρος να είσαι, Παύλος να είσαι, ασκητής Αντώνιος να είσαι στα βουνά να πας, μην έχεις αυτοπεποίθηση. Να φοβάσαι τον εαυτό σου και να μην του έχεις εμπιστοσύνη. Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Οι άλλοι δεν μπορούν τόσο να σε βλάψουν, όσο μπορείς να βλάψεις εσύ τον εαυτό σου, με τις βλακείες σου, με τις ανοησίες σου, με τα εγκλήματα σου, με τις απατεωνιές σου και με τα σφάλματά σου. Εσύ λοιπόν είσαι ο μεγαλύτερος εχθρός του εαυτού σου.

Να μην έχουμε ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αλλά να παρακαλούμε το Θεό για να μας στερεώσει στην πίστη. Γιατί αν έρθει κανένας διωγμός εδώ πέρα –και προφητεύω ότι θα έρθει–, θα γίνουν φοβερά πράγματα· τότε θα πέσει το κόσκινο το μεγάλο. Και θα είμεθα τότε ευτυχείς, αν μείνουν μέσα στην πόλη 100-200 Χριστιανοί. Τους άλλους θα τους πάρει το ρεύμα. Θα τους σηκώσει ως άχυρο, που το φυσά το σηκώνει και το πετά ο άνεμος. Έτσι θα τους σηκώσει όλους αυτή η θύελλα του διαβόλου, αυτός ο άνεμος. Και θα μείνουν μόνο τα βράχια. Όσοι είναι σταθεροί, μόνο αυτοί θα μείνουν κοντά στο Θεό. Τους άλλους θα τους πάρει το ρεύμα του ποταμού και θα τους καταστρέψει και θα τους διαλύσει.

Η προσευχή πανίσχυρο όπλο 

Τι πρέπει να κάνουμε, ευρισκόμενοι σ’ αυτό τον αιώνα, σ’ αυτή τη γη, για να μείνουμε με το Χριστό; Ιδού τι μας συμβουλεύει ο απόστολος Παύλος. Ένα όπλο πανίσχυρο, που πρέπει πάντοτε να έχουμε μαζί μας οι Χριστιανοί, είναι η προσευχή. Να μην είμαστε άοπλοι σ’ αυτή την σκληρά μάχη.

«Το λοιπόν προσεύχεσθε, αδελφοί, περί ημών» (Β Θεσ. 3,1). Σ’ αυτά τα χρόνια που ζούμε, σας παρακαλώ πολύ, λέει ο απόστολος, προσεύχεσθε για μένα. Ένας Παύλος παρακαλούσε τους Χριστιανούς της Θεσσαλονίκης να προσεύχονται γι’ αυτόν! Το σκεφτήκατε αυτό; Αν ο Παύλος είχε ανάγκη από τις προσευχές των Χριστιανών, πόσο μάλλον εμείς;

Αλλά εμείς αυτή την προσευχή, που είναι όπλο ισχυρό – πανίσχυρο για όλες μας τις ανάγκες, υλικές και πνευματικές, την αμελούμε.

Έχουμε μεγάλο και σκληρό αγώνα. Πρέπει να νικηθούν οι δαίμονες. Και πρέπει να νικήσει ο χριστιανισμός. Βοηθήστε και εσείς οι Χριστιανοί. Και σήμερα, αν δεν έχουν επιτυχία οι επίσκοποι και οι ιεροκήρυκες, αιτία είναι ότι δεν προσεύχονται γι’ αυτούς οι Χριστιανοί. Αν πίσω από κάθε επίσκοπο, πίσω από κάθε κήρυκα του ευαγγελίου, υπήρχαν δέκα άνθρωποι να προσεύχονται, για να τους δυναμώνει ο Θεός και να τους φωτίζει, θαύματα θα γίνονταν. Τώρα εμείς είμαστε θεομπαίκτες. Βλέπεις τον κήρυκα του ευαγγελίου να ανεβαίνει στον άμβωνα; Παρακάλεσε το Θεό να τον φωτίσει, για να πει πέντε λόγια σωστά. Βλέπεις τον ιερέα; Παρακάλεσε το Θεό να τον δυναμώσει στον σκληρό αυτό αγώνα που έχουμε.

Κάντε προσευχή και θα δείτε θαύματα

Το πρωί που σηκώνεστε κάνετε προσευχή; Διαβάζετε Γραφή; Ψάλλετε το Θεό; Προσευχή, παιδιά· «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α Θεσ. 5,17). Θα δούμε θαύματα – θα δείτε θαύματα, παιδιά, στη ζωή σας. Τώρα στα γηρατειά μου, κάθομαι καμιά φορά και θυμούμαι τα θαύματα που έκανε ο Θεός στη ζωή μου και δακρύζω. Θαύματα· μικρό παιδί πως εσώθηκα! Είχαμε ένα κήπο μικρό εκεί στο σπιτάκι και ήταν τότε τα πηγάδια ανοιχτά. Και εγώ μικρός ήμουν πολύ ζωηρός. Ξαφνικά, εκεί που έτρεχα, γλιστρώ και πέφτω κάτω στο στόμιο του πηγαδιού. Το σώμα μου το μισό σχεδόν κοιτούσε μέσα στο πηγάδι, ευτυχώς η ισορροπία του σώματος μου ήταν προς τα έξω. Λίγο τι και θα έπεφτα μέσα. Αφού έβλεπα σαν καθρέπτη το νερό. Μόλις κατόρθωσα και γλίτωσα. Αν έπεφτα μέσα, θα είχα πνιγεί. Κάποια προσευχή με έσωσε. Έχω κι άλλες πολλές περιπτώσεις, μεγάλες. Βλέπει ο άνθρωπος θαύματα στην προσευχή. Λοιπόν έτσι να κάνετε και εσείς και ο Κύριος θα σας σώσει και από σωματικούς κινδύνους και από πνευματικούς κινδύνους· μεγάλα και θαυμαστά θα ποιήσει ο Κύριος. Μεγάλα εν Χριστώ. Όχι εμείς οι μικροί και ανάξιοι, αλλά η δύναμη του Κυρίου, «η Θεία χάρις η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλειπόντα αναπληρούσα» (ακολ. χειροτ.). Ο Θεός θα δώσει τη χάρη, όταν υπάρχει ταπείνωση, αγάπη, συναίσθηση ότι είμεθα ένα μηδενικό. Και τα μηδενικά αξιοποιούνται. Διαβάστε το βιβλίο «Ακολούθει μοι». Εκεί στο τέλος γράφει· Τα μηδενικά αξιοποιούνται, όταν υπάρχει μπροστά η μονάδα. Αν έχεις ένα μηδενικό, γίνεται δέκα· αν έχεις δύο μηδενικά, γίνεται εκατό· αν έχεις τρία μηδενικά γίνεται χίλια… Η συναίσθηση της μηδαμινότητος μας όταν έχουμε μπροστά τον Ένα. «Έν τω Θεώ ποιήσομεν δύναμιν» (Ψαλμ. 59,14). Θα τα δούμε αυτά. Δεν είναι μύθος ο χριστιανισμός, αλλά είναι μία πραγματικότης την οποία την αισθανόμεθα και καθένας Χριστιανός είναι ένας μικρός Χριστός. Διαβάστε το βιβλίο που συνέστησα και στους ιερείς «Η ζωή Του ζωή μου». Λοιπόν είμεθα σύμφωνοι; Πνευματικοί άνθρωποι να είστε, να προσεύχεστε και για μας και για την Εκκλησία ολόκληρον. Άντε στο καλό, στην ευχή του Χριστού· και δεν πειράζει, παιδάκι μου, θα τραβήξομε εμείς το δρόμο μας. Ο Χριστός «Λοιδορούμενος ούκ αντελοιδόρει» (Α΄ Πετρ. 2,23) και οι απόστολοι έλεγαν «λοιδορούμενοι ευλογούμεν» (Α ΄ Κορ. 4,12).

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου 
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ.71-76http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=36995
http://armenisths.blogspot.gr/2013/10/blog-post_16.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2013/10/blog-post_1868.html#more

megadoxatoTheo