Η Αριστερά μέγας χορηγός της ιδιωτικής εκπαίδευσης

 Θυμάμαι στην δεκαετία του 60 και του 70 στα ιδιωτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης πήγαιναν αυτοί που δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα στο δημόσιο σχολείο.

Οι «σκράπες», όπως τους αποκαλούσαν τότε.

Εκείνη την εποχή το δημόσιο σχολείο διήγε την ηρωική εποχή του. Πλην των Πειραματικών και των γυμνασίων που επιδοτούνταν από το γαλλικό και το γερμανικό Δημόσιο, όλα τα άλλα δημόσια σχολεία είχαν τμήματα με 50 έως 60 μαθητές. Κάποια από αυτά, λόγω έλλειψης αιθουσών, είχαν και απογευματινά μαθήματα.

Να μην συζητήσουμε για την ποιότητα των αιθουσών διδασκαλίας. Κι όμως από αυτά τα δημόσια σχολεία βγήκαν πανάξιοι επιστήμονες και επιχειρηματίες που διέπρεψαν.

Βασικοί συντελεστές σε αυτό ήταν οι καθηγητές μας που αγαπούσαν την δουλειά τους, δηλαδή σε τελική ανάλυση αγαπούσαν τους μαθητές τους.

Δεν εξιδανικεύω και δεν φιλτράρω καταστάσεις, απλώς συγκρίνω τα δημόσια σχολεία της δικής μου γενιάς με τα σημερινά δημόσια σχολεία.

Η κατάσταση είναι γνωστή και είναι ανεπίδεκτη βελτιώσεως.

Την αποκλειστική ευθύνη γι΄αυτό την έχουν τα κόμματα και οι παρατάξεις της Αριστεράς που θεωρούν τα σχολεία χώρους ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης, προπαγάνδας και στρατολόγησης.

Μέθοδος τους οι κινητοποιήσεις. Συμμέτοχοι σε αυτήν την διαστροφή του νοήματος της εκπαίδευσης και οι καθηγητές που ανήκουν στην Αριστερά, συστημική και επαναστατική.

Όταν έχουν να επιλέξουν μεταξύ του εκπαιδευτικού και του κομματικού καθήκοντος τους, επιλέγουν χωρίς δεύτερη σκέψη, το κομματικό καθήκον. Η πολιτική στράτευση πάνω απ΄όλα.

Μέσα στον φανατισμό τους δεν αντιλαμβάνονται πως έτσι απαξιώνουν την δημόσια εκπαίδευση που είναι ένα από τα βασικά στοιχεία μιας δημοκρατικής, ανοιχτής κοινωνίας. Με την νοοτροπία τους στερούν την δυνατότητα από τα παιδιά των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων να ανταγωνιστούν τα παιδιά που έχουν το προνόμιο να ανήκουν στα ανώτερα στρώματα.

Έτσι, αναπαράγουν και διαιωνίζουν την κοινωνική ανισότητα.

Ιστορικά στην Ελλάδα το δημόσιο σχολείο ήταν ο αγωγός της κοινωνικής ανέλιξης των αγροτόπαιδων και των φτωχόπαιδων. Τότε που όλη η οικογένεια δούλευε για να μορφωθεί και να σπουδάσει το ένα το παιδί.

Η δημόσια εκπαίδευση ήταν ο βασικός παράγοντας της κοινωνικής κινητικότητας που χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία. Ήταν ένα από τα αμορτισέρ που απορροφούσαν τους κοινωνικούς κραδασμούς.

Εδώ και μερικές δεκαετίες, αν κάποιος θέλει το παιδί του να μορφωθεί και το αντέχει η τσέπη του, επιλέγει, ασυζητητί, το ιδιωτικό σχολείο. Εκεί δεν υπάρχουν καταλήψεις, οι χώροι δεν είναι ρυπαροί και οι καθηγητές δεν έχουν ως καθήκον τους να διαμορφώσουν «λαϊκούς αγωνιστές». Και την άποψη τους για τα Ραφάλ την κρατούν για το σπίτι τους.

Έτσι η κοινωνία μας χάνει την δημοκρατικότητα της, γιατί χάνει την κινητικότητα της. Όταν η δημόσια εκπαίδευση νοσεί, η εικόνα της κοινωνίας μας «παγώνει».

Το ενδιαφέρον της Αριστεράς για το μέλλον της νεολαίας είναι υποκριτικό. Αν πράγματι ενδιαφερόταν για τα παιδιά μας θα αγωνιζόταν για ένα καλό δημόσιο σχολείο, που θα επιτελούσε τον κοινωνικό του ρόλο.

Να βγάλει μορφωμένα και με ήθος παιδιά, που έχουν κατανοήσει πως αν δεν προσπαθήσουν δεν θα προοδεύσουν.

Με αυτά τα εκτρωματικά που βλέπω να γίνονται στα δημόσια σχολεία, μου περνά από το μυαλό μήπως η Αριστερά - σε όλες τις εκδοχές της - έχει γίνει συνειδητός χορηγός της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

liberal

Γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά – ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΘΙΩΤΗΣ

 

Γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά – ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΘΙΩΤΗΣ

Posted on 03/02/2021 by karavaki

Δεν είμαι πλέον απαραίτητος στο Πανεπιστήμιο, είμαι  όμως απαραίτητος στην Πατρίδα μου. Αρνούμαι να αυτοεξευτελίζομαι με τον τρόπο που μού επιβάλλει η κα Κεραμέως

Είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα ψηφιακό κελί.

• Ξέσπασα σε δάκρυα μπροστά στην οθόνη του ψηφιακού κελιού το οποίο έστησε η κα Κεραμέως ακολουθώντας τις παγκόσμιες σατανικές οδηγίες.
• Με ανώνυμη καταγγελία «ανένταχτου φοιτητή» στο Συνήγορο του Φοιτητή με κατηγορούν ότι διασπείρω ψευδείς πληροφορίες, παραπλανώ και προπαγανδίζω. Ότι διέπομαι από άκρατο υποκειμενισμό και διάθεση προβολής συγκεκριμένων απόψεων.
• Έχω κατηγορήσει τον κ. Μητσοτάκη ότι είναι δικτάτορας και τύραννος. Ότι τα υγειονομικά μέτρα είναι προδήλως αντισυνταγματικά και ανθρωποκτόνα. Διδακτικό μου αντικείμενο είναι τα εγκλήματα κατά της ζωής και της υγείας. Όλοι οι καθηγητές είμαστε υπό επιτήρηση. Υπερασπίζομαι το άρθρο 120 του Συντάγματος που προβλέπει ότι:

O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

Κάθε λεπτό που χάνεται είναι υπερπολύτιμο – Οι φοιτητές δεν έχουν ούτε πρόσβαση στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες – Nomen est Omen – Επίκειται νέα, αναβαθμισμένη επίθεση κατά των Ελλήνων – Ο Χίτλερ έχει επιστρέψει σε μια εφιαλτική εκδοχή – H Bild έδειξε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όσων αντιδρούν στα μέτρα κατά του ιού.

Ακούστε τώρα πόσο ελεύθεροι είναι πολίτες να επιλέξουν αν θα κάνουν τις γενετικές θεραπείες που καταχρηστικά καλούνται εμβόλια. Ακούστε πόσο ελεύθεροι είναι οι καθηγητές να μιλήσουν για την επιστήμη τους. Πόσο ισχύει η ακαδημαϊκή ελευθερία και το δημοκρατικό πολίτευμα που την κατοχυρώνει. Ακούστε γιατί επέλεξε ο Κ. Βαθιώτης να προαναγγείλλει την παραίτησή του στη ραδιοφωνική εκπομπή του Focus με τη Δέσποινα Μποτίτση.

Ο διευθυντής του τομέα Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών με ενημέρωσε ότι το προγραμματισμένο μάθημα της 2/2/2021 με τίτλο «Συναίνεση του πολίτη στο κινδυνώδες εγχείρημα του μαζικού εμβολιασμού κατά του κορονοϊού» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.

https://karavaki.wordpress.com/2021/02/03/paraithsh-vathioti/#more-19047

«Νέο Σχολείο»: Το τέλος της μόρφωσης, της μάθησης και της γνώσης

Το Νέο σχολείο έτσι όπως παρουσιάζεται μέχρι σήμερα από το Υπουργείο Παιδείας και ειδικά μέσα από την πρόταση «Νέο σχολείο: Πρώτα ο μαθητής» δεν περιλαμβάνει νέες αρχές και σκοπούς της εκπαίδευσης, αλλά διαμορφώνει ένα σύστημα διεκπεραίωσης και αναπαραγωγής της πληροφορίας.

Η νέα πρόταση επεξεργάζεται συνολικά ένα μηχανισμό ηλεκτρονικού τύπου, ψηφιακό, ο οποίος καταργεί σε μεγάλο βαθμό τη σχέση του μαθητή με τη μάθηση, το στοχασμό και τη γνώση, τη συνείδηση, τη κατανόηση και τη συλλογικότητα. Ευαγγελίζεται δηλαδή, μια συλλογικότητα συμπληρωματικού τύπου, όπου το άτομο-μονάδα εμφανίζεται ως αριθμός στην ανταγωνιστική αγορά και πρέπει να είναι συμβατός με:

1. Την επιλεκτικότητα
2. Την εναλλακτικότητα
3. Την αποσπασματικότητα
4. Την διεκπεραίωση και διαχείριση της πληροφορίας
5. Τη χρήση μόνο της τεχνολογίας σε αντίθεση με τη σκέψη και το στοχασμό. 
Οι διαδικασίες αυτές βρίσκονται σε αντίθεση ακόμη και με προηγούμενα συστήματα, που εφαρμόστηκαν κατά καιρούς στην της εκπαίδευσης και, τα οποία διατηρούσαν χαρακτηριστικά συνολικής προσέγγισης των γνωστικών αντικειμένων και παρείχαν μορφές μάθησης, γνώσης και δυνατότητα στοχασμού. Ο μαθητής δεν εντάσσονταν υποχρεωτικά σε μηχανισμούς ηλεκτρονικής αναπαραγωγής της πληροφορίας στο πλαίσιο μιας γενικής επιλεκτικής παιδείας, όπως συμβαίνει τώρα, αλλά σε μορφές γενικής υποχρεωτικής παιδείας.
Η επιλεκτικότητα προωθεί την πίστη σε μια αντιεπιστημονική αντίληψη ότι υπάρχει ελευθερία επιλογής σε προκαθορισμένα γνωστικά αντικείμενα, θεματικά προσδιορισμένα με τη μορφή διδακτικών ενοτήτων και λυμένα θέματα. Στην πραγματικότητα καταργείται η καθολική σκέψη και επιστημονική μεθοδολογία και ενισχύεται η αντίληψη ότι η διδασκαλία προωθείται με διοικητικές εντολές.
Η εναλλακτικότητα εκδηλώνεται ως ένας εθισμός στην αντίληψη της πιθανής ή ενδεχόμενης ισοδυναμίας των γνωστικών αντικειμένων ή διδακτικών ενοτήτων για την παραπέρα πορεία του μαθητή. Ισοδυναμία των αντικειμένων στην κοινωνική πραγματικότητα δεν υπάρχει, παρά μόνο η ποικιλομορφία, η πολυμορφία και η συνθετική διαδικασία. Η αντίληψη περί εναλλακτικότητας τείνει να συνδεθεί με τις επαγγελματικές εφαρμογές και τις ειδικότητες στην αγορά, όπου καμία θεωρητική και πρακτική διάσταση δεν μπορεί να οδηγήσει σε παραγωγικά αποτελεσματικότητα και κυνηγάει την αβεβαιότητα. Μια διάσταση της εναλλακτικότητας είναι «η δια βίου μάθηση», που προσανατολίζεται στην αλλαγή του επαγγέλματος και στη συνέχεια σε αλλαγή του γνωστικού αντικειμένου ή αλλαγή του γνωστικού αντικειμένου και στη συνέχεια του επαγγέλματος.
Η αποσπασματικότητα της γνώσης και η διαχείριση της πληροφορίας οδηγούν το μαθητή στη σύνδεση με την επιχειρηματικότητα και την αγορά . Έτσι δεν μπορεί να στοχαστεί ελεύθερα, υπεύθυνα και χειραφετητικά, γιατί μεταφέρει κατασκευασμένες-επιλεγμένες πληροφορίες κυρίως στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Στις φυσικές, μαθηματικές και τεχνολογικές επιστήμες δεν αποκτά κριτική, αλλά απομνημονευτική και αναπαραγωγική ικανότητα εφαρμογών.
Με πρόσχημα ότι είναι ξεπερασμένη η σκέψη για αναζήτηση μιας ενιαίας αντίληψης ερμηνείας και εξήγησης στα επιστημονικά αντικείμενα καταργείται η δημιουργική και κριτική σκέψη.
Οι προτάσεις του υπουργείου επιστρέφουν σε θεωρίες των αρχών του 20ου αιώνα για τη μάθηση και την αναπαραγωγή της πληροφορίας, όπως ο μπιχαβιορισμός (ερέθισμα-αντίδραση). Επιπλέον, οι θέσεις για τις μεθόδους διδασκαλίας ταυτίζονται με τον τρόπο πρόσληψης της πληροφορίας. Δεν διαμορφώνεται καμιά μέθοδος μάθησης και κατανόησης ακόμη και στο επίπεδο της επεξεργασίας της πληροφορίας, πόσο μάλλον της γνώσης. Το μυαλό του μαθητή κατευθύνεται προς μια ηλεκτρονική γλώσσα, στην οποία ο σκοπός και το μέσο ταυτίζονται. Με την ηλεκτρονική γλώσσα αρχίζει να χάνεται η αντιστοίχηση με την βιολογική, τη φυσική και την κοινωνική πραγματικότητα.. Υπερισχύει σήμερα στους μαθητές η εξάρτηση και η αναπαραγωγή, που οδηγούν μόνο σε μια ατομική και υποκειμενική διαδικασία.
Ο μαθητής μικρός διανοούμενος: Μια θέση του προγράμματος για το “νέο σχολείο” είναι ότι ο μαθητής γίνεται μικρός διανοούμενος. Ταυτίζεται η έννοια του διανοούμενου αποκλειστικά με την ικανότητα και άνεση στη χρήση προφορικού και γραπτού λόγου. Εμείς γνωρίζουμε ότι αυτή η ικανότητα εμφανίζεται στη ρητορική και επικοινωνιακή διαδικασία με την κατασκευή του επιχειρήματος. Η βασική ιδιότητα του διανοούμενου είναι η θεωρητική, ιστορική σκέψη, η εννοιολογική και μεθοδολογική διείσδυση στο αντικείμενο, πράγμα το οποίο δεν αναφέρεται πουθενά.. Παρόλα αυτά εμείς επιμένουμε ότι ο μαθητής δεν θα γίνει μικρός διανοούμενος, αλλά ο στόχος είναι να μάθει και να γνωρίσει το αντικείμενο της διδασκαλίας κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής.
Μικρός επιστήμονας: Ο μαθητής κατ’ αρχάς δεν μπορεί να γίνει μικρός επιστήμονας. Η έννοια του επιστήμονα, κατά τη γνώμη μας, δεν έχει διαβαθμίσεις ηλικιακές, μικρός-μεγάλος. Ο μαθητής στο σχολείο δεν εμφανίζει τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που έχει παρακολουθήσει και ολοκληρώσει ένα πρόγραμμα ή φάση σπουδών. Σε άλλο σημείο των προτάσεων αναφέρεται ότι «ο μαθητής αποκτά γνωστική επάρκεια στο χειρισμό των μαθηματικών εννοιών, την εφαρμογή τους στην καθημερινή ζωή και παράλληλη ανάπτυξη της μαθηματικής λογικής και αφαιρετικής ικανότητας». Διαφωνούμε με την αντίληψη ότι η αφαιρετική ικανότητα συνδέεται αποκλειστικά με τη μαθηματική λογική. Η αφαίρεση είναι μια εννοιολογική και μεθοδολογική διαδικασία, η οποία συνδέεται με τις κοινωνικές, ιστορικές, φυσικές και μαθηματικές επιστήμες και διαμορφώνεται στο πεδίο της πρότασης, του συλλογισμού, του επιχειρήματος, του κανόνα, του νόμου και της σχέσης.
Μικρός ερευνητής: Η αναφορά στην έννοια του ερευνητή δεν αντέχει σε καμιά κριτική. Η πρόταση του υπουργείου συνδέει τον ερευνητή με την «επάρκεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, ώστε με κριτική ικανότητα να μπορεί να επιλέγει μέσα από την πληθώρα πληροφοριών και γνώσεων». Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο ερευνητής προσδιορίζει το πεδίο έρευνας με την παρατήρηση και την επεξεργασία πληροφοριών που συλλέγονται από τον αντικειμενικό κόσμο (φύση και κοινωνία). Διαμορφώνει έτσι τα προβλήματα και τις υποθέσεις της έρευνας μέσα από ένα σύνολο μεθοδολογικών αρχών και γνώσεων και ειδικά στις φυσικές επιστήμες διατυπώνει τους όρους του νέου πειράματος και επιβεβαιώνει τα αποτελέσματα. Συμπερασματικά, δεν ζητάμε από το μαθητή να γίνεται ερευνητής και να εξοικειώνεται αποκλειστικά και μόνο με τις αρχές της μαθηματικής λογικής και να τις συνδέει με την υποτιθέμενη έρευνα στο σχολείο. Αυτό είναι μια εντελώς αυθαίρετη και απαράδεκτη προσέγγιση της αντίληψης της επιστήμης, της έρευνας, της μάθησης και της διδασκαλίας. Το σχολείο φροντίζει να κατευθύνει το μαθητή στη μάθηση και τη γνώση των αντικειμένων και τη σταδιακή ολοκλήρωση των επιστημονικών μεθόδων. Ας μάθει και ας κατανοήσει ο μαθητής αυτό που διδάσκεται από τους εκπαιδευτικούς, που έχουν γνώσεις και εμπειρίες και τις έχουν καταθέσει σε πρακτικές εφαρμογές στο σχολείο και την αντίστοιχη βιβλιογραφία και αυτό είναι επαρκές. Σήμερα είναι δύσκολο να μπει ο μαθητής σε μια τέτοια αντίληψη και νοοτροπία, αφού διαχέεται σε πολλά αντικείμενα που προτείνονται μέσα από τις διαρκώς επαναλαμβανόμενες μεταρρυθμίσεις. Για παράδειγμα το project, μια διάσταση του “νέου σχολείου”, κατευθύνεται προς μια επιπόλαια διάχυση πληροφοριών χωρίς μεθοδολογικές αρχές.
Η πρόταση του υπουργείου αναφέρεται σε στρατηγικούς στόχους, τρόπους, διαδικασίες, κοινωνικές δραστηριότητες, δεξιότητες και επιχειρηματικό πνεύμα, χωρίς καμιά αναφορά στο περιεχόμενο της γνώσης μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων πράγμα που είναι απαράδεκτο.
Ψηφιακό σχολείο: Το σύνολο των σκοπών του νέου σχολείου βασίζεται σε άξονες λειτουργικούς και όχι άξονες περιεχομένου. Αυτό θα πει ότι ο σκοπός της διδασκαλίας των γνωστικών αντικειμένων δεν είναι η μάθηση αλλά, η δυνατότητα επεξεργασίας της πληροφορίας μέσα από τις δικτυακές λειτουργίες. Είναι φανερό ότι εντάσσεται ο εκπαιδευτικός και ο μαθητής στη δικτυακή- ηλεκτρονική-ψηφιακή λειτουργία. σαν να συμμετέχει σε ένα video game. Ο εκπαιδευτικός δεν έχει το ρόλο του εκπαιδευτή-καθοδηγητή στη γνώση, αλλά το ρόλο του διαχειριστή -χρήστη, όπως αναφέρεται στη σελίδα 14 της πρότασης του Υπουργείου: «εξασφαλίζεται δυνατότητα αποτίμησης και αξιολόγησης των υπηρεσιών εκπαίδευσης μέσω της επεξεργασία των στοιχείων που θα συλλέγονται από το σύστημα». Η αναφορά σε νέα μέσα και νέα προγράμματα συνδέεται με απροσδιόριστες ιδέες για νέες διδακτικές σε συνεργασία με τα νέα ψηφιακά περιβάλλοντα. Αυτό σημαίνει ότι αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η τεχνολογία, ενώ στην πραγματικότητα είναι το περιεχόμενο των επιστημών, των πρακτικών εφαρμογών και αισθητικών δραστηριοτήτων, όπως περιλαμβάνονται στα βιβλία που μελετά ο μαθητής με τη βοήθεια του χαρτιού και του μολυβιού. Για να γράφει και να στοχάζεται πάνω στο πρόβλημα, και όχι απλώς να μεταφέρει πληροφορίες διαμεσολαβητικά.
Αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση: Ο μηχανισμός της αξιολόγησης-αυτοαξιολόγησης που διαμορφώνεται σταδιακά μέσα από το λεγόμενο “νέο σχολείο” διαχέεται σε μεγάλο βαθμό σε όλους τους παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Συμπεριφέρεται και λειτουργεί ως διοικητικός μηχανισμός συρρίκνωσης της επιστημονικής γνώσης, εξάρτησης, καταστολής και ιδεολογικής χειραγώγησης. Η αυτοαξιολόγηση στρέφεται σε ετερόκλητες διαφορετικής τάξης σχέσεις ελέγχου, που φαινομενικά είναι “ποιοτικές”, αλλά στην πραγματικότητα είναι ισοπεδωτικές, ποσοτικές κλίμακες βαθμολόγησης. Επιδιώκεται να διαμορφωθούν κοινοί κανόνες προσαρμογής στον τρόπο προσέγγισης του πληροφοριακού υλικού και παράλληλα ανταγωνιστικές ομάδες, ανώτερα και κατώτερα σχολεία. Έτσι δεν αξιολογείται η πορεία και η εξέλιξη της διδακτικής διαδικασίας, αλλά τα αποτελέσματά της, όπως τα εννοούν οι εμπνευστές του Προγράμματος και κριτές . Δημιουργείται ένα ιεραρχικό, εξεταστικό σύστημα διαφορετικών επιπέδων όπου πραγματοποιείται ασφυκτικός έλεγχος και συνήθως απειλές ακύρωσης της δημιουργικής διαδικασίας.
Προωθείται η διδασκαλία των θεματικών ενοτήτων σε όλο το φάσμα των γνωστικών αντικειμένων με αποτέλεσμα να διδάσκονται αυτόνομα και ανεξάρτητα-αποσπασματικά σε σχέση με το σύνολο της επιστημονικής γνώσης με στόχο:
1. Να μην υπάρχει γενική και καθολική ολόπλευρη γνώση της επιστήμης στο σχολείο και η αντιστοίχησής της με την αντικειμενική φυσική και κοινωνική πραγματικότητα.
2. Να εντάσσεται το περιεχόμενο των θεματικών ενοτήτων σε ένα πρόγραμμα αξιολογικό με ερωτήσεις και απαντήσεις μετρήσιμων αποτελεσμάτων.
Αυτή η πραγματικότητα αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη διαδικασία της ηλεκτρονικής και ψηφιακής διδασκαλίας των αντικειμένων, όπου είναι συμβατή η αποσπασματικότητα και η θεματικότητα με την επεξεργασία της πληροφορίας. Εμείς πιστεύουμε ότι ο πραγματικός στόχος της εκπαίδευσης είναι η μάθηση και η γνώση του αντικειμένου. Αυτό σημαίνει ότι ο μαθητής πρέπει να αντιλαμβάνεται να κατανοεί και να προσλαμβάνει το σύνολο του περιεχομένου με εννοιολογικές προκείμενες και ταυτόχρονα να το επεξεργάζεται νοηματικά, σημασιολογικά και ερμηνευτικά και όχι αποσπασματικά.
Η διδασκαλία δεν είναι ποσοτική μετρική διαδικασία, αλλά απελευθέρωση μορφών της γνώσης σε σχέση με την υλική, νοητική και συνειδητή πραγματικότητα.
Στην πρόταση του Υπουργείου, σ. 22-24, παρουσιάζονται Οι στόχοι του προγράμματος σπουδών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από απροσδιοριστία και μεγάλη ασάφεια.. Χρησιμοποιούνται οι έννοιες «ανοικτό και ευέλικτο, έτσι ώστε να συμμετέχουν και να παρεμβαίνουν όλοι οι εκπαιδευτικοί στο περιεχόμενο και τη μέθοδο διδασκαλίας». Το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα του “νέου σχολείου” είναι η αντίληψη ότι καθοριστικό ρόλο παίζει η διαχείριση και επεξεργασία του μέσου και του τρόπου διδασκαλίας. Αυτό εκδηλώνεται με τεχνικές και μεθόδους διδασκαλίας και επικοινωνιακές-βιωματικές πρακτικές, που απορροφούν το σκοπό και το περιεχόμενο, το οποίο παραμένει το ίδιο καταναγκαστικό με το παρελθόν χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητείται.
Παρουσιάζεται ως “νέο σχολείο”, ενώ στην πραγματικότητα είναι παλιό αλλά με νέο περιτύλιγμα, καθόλου απελευθερωτικό, που επιδιώκει να κινηθεί στο πλαίσιο μιας μαθηματικολογικής γλώσσας, που ακραία λογική της συνέπεια που είναι ο παραλογισμός. Οι στόχοι που τίθενται για το πρόγραμμα σπουδών εναρμονίζονται με τους στόχους για το “νέο σχολείο. Οι στόχοι αυτοί περιέχουν μια ισοπεδωτική αντίληψη ότι υπάρχει ελευθερία και ευελιξία στις σχέσεις ανάμεσα στα άτομα και τις ομάδες που συμμετέχουν σε ένα κοινό σκοπό, δηλαδή την “ανάπτυξη βασικών γνώσεων και δεξιοτήτων για την ένταξη στην αγορά εργασίας και στην κοινωνία γενικά”. Στις προτάσεις περιγράφεται ένα πρόγραμμα σπουδών “ανοικτό και ευέλικτο ως προς τον εκπαιδευτικό ο οποίος θα έχει την δυνατότητα παρέμβασης και αυτενέργειας του εκπαιδευτικού και του μαθητή στο περιεχόμενο και τη μέθοδο διδασκαλίας”, πράγμα που δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Δεν ασχολούνται καθόλου με το αντικείμενο των επιστημών που θα διδαχθούν (εννοιολογικά, μεθοδολογικά και ερμηνευτικά), τη μόρφωση, τη γνώση και την απελευθέρωση της σκέψης.
Οι θέσεις για το “νέο σχολείο” αναφέρονται επίσης και σε ένα στοχοκεντρικό πρόγραμμα, το οποίο κατά την άποψή μας συνδέεται μόνο με εμπειρικές διαδικασίες, τεχνικές και λύσεις όπου διαχέεται ασαφώς η αντίληψη περί γνώσεων και δεξιοτήτων. Κυριαρχεί σε αυτό το πρόγραμμα η επιλεκτικότητα και κατά προέκταση η συγκρότηση θεματικών ενοτήτων ευέλικτων, με εσωτερική λογική συνέπεια και τεχνικές απαντήσεων και λύσεων. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το στοχοκεντρικό πρόγραμμα επαγωγικό και εμπειρικό από το οποίο λείπει η διάσταση των αρχών και σκοπών της διδασκαλίας των γνωστικών αντικειμένων. Το στοχοκεντρικό πρόγραμμα σπουδών είναι διεκπεραιωτικό και εφαρμοστικό γιατί συνδέει άμεσα χωρίς άλλα στάδια διδακτικής διαδικασίας το αντικείμενο με το τελικό αποτέλεσμα. Δεν ορίζονται αρχές και σκοποί που να βασίζονται σε θεμελιώδεις έννοιες και γνώσεις-προτάσεις αλλά μόνο διαδικαστικές δραστηριότητες. Το “ενιαίο και συνεκτικό” πρόγραμμα είναι μια απλή συμβατική κατάσταση που δεν εκφράζει την ουσία της επιστημονικής και σχολικής πραγματικότητας.
Η διαχείριση, χρήση και διεκπεραίωση των γνώσεων υπό μορφή συσσωρευμένων πληροφοριών ομαδοποιημένων και συνεκτικά εκφρασμένων σε κλειστά συστήματα αποκλίνει από τους πραγματικούς σκοπούς της εκπαίδευσης και της σχολικής διαδικασίας και κατά κανένα τρόπο δεν προσανατολίζει το μαθητή προς τη μάθηση. Ο σκοπός του σχολείου είναι η στοχαστική, ενεργητική, δημιουργική επεξεργασία των γνώσεων μέσα από το λόγο και τη γλωσσική επεξεργασία σε πεδία των διαφορετικών επιστημών και διαφορετικών μεθόδων, οι οποίες μπορούν να κατευθύνονται σε μια συνθετική μεθοδολογία γενικής αποδοχής και όχι σε μια συμβατική γλώσσα . Το ζητούμενο είναι η ουσιαστική και όχι η συμβατική προσέγγιση των γνώσεων, τέτοια που να κατοχυρώνει την ετεροκαθορισμένη γνώση, την ποικιλομορφία και πολυμορφία, αποφεύγοντας την τελική αναγωγή, δηλαδή ένα στείρο αναγωγισμό, που καταλήγει σε τελεολογισμό.
Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα είναι καταναγκαστικό, αυταρχικό, ολοκληρωτικό και δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελευθερίας στο δάσκαλο και στο μαθητή. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο ουσιαστικού διαλόγου, δημιουργικής και ιστορικής σκέψης στην τάξη και γενικά στις συλλογικές διαδικασίες παρά μόνο συμβατικού διαλόγου. Το εκπαιδευτικό σύστημα που προτείνεται είναι ετερόφωτο και αναπαραγωγικό, γιατί ζητάει από το μαθητή επιλεκτικά, εναλλακτικά και αποσπασματικά να ανασύρει γνώσεις και πληροφορίες από το διαδίκτυο και να τις αναπαράγει.
Δεν προσανατολίζει το μαθητή στην αγάπη προς το βιβλίο με τις διαφορετικές αισθητικές διαστάσεις και ευαισθησίες αλλά στις μετρήσιμες πληροφοριακές μονάδες, κινήσεις και συναισθήματα. Το αποτέλεσμα είναι η ποσοτική μέτρηση των πάντων καθηγητών και μαθητών.
Των Μιχάλη Δουλκέρη, Παντελή Τέντε, Σπύρου Τουλιάτου 
ΠΗΓΗ

http://lithosfotos.blogspot.gr/

ΗΛΙΘΙΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ

Οταν κάποιος ρώτησε τον Βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, γιατί οι Σπαρτιάτες θεωρούν άτιμους αυτούς που πετούν την ασπίδα τους και όχι αυτούς που πετούν τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, αυτός απάντησε:
"Γιατί τις περικεφαλαίες και τους θώρακες τους φορούν για δική τους προστασία, ενώ την ασπίδα την κρατούν για να υπερασπίσουν την από κοινού παράταξη."

Πλούταρχος (Αποφθέγματα Λακωνικά, 220 Α)

Η λέξη "idiot" που στα αγγλικά σημαίνει "ηλίθιος", χαρακτηρίζει όπως και στην Ελληνική τα άτομα χαμηλού νοητικού επιπέδου και προέρχεται από την Ελληνική λέξη Ιδιώτης.
Η λέξη "ιδιώτης" προέρχεται από τη λέξη "ίδιος" που σήμαινε στην αρχαιότητα ότι και σήμερα. Στα λατινικά μεταφέρθηκε ως "idiota" και αρχικά σήμαινε "μέσος άνθρωπος" ενώ αργότερα "αμόρφωτος, απαίδευτος άνθρωπος". Την ίδια σημασία (του αμόρφωτου ανθρώπου) είχε η λέξη αρχικά και στην Αγγλική γλώσσα, ενώ σήμερα σημαίνει απλώς ηλίθιος, δηλαδή άτομο πολύ χαμηλού νοητικού επιπέδου ενώ η ηλιθιότητα (idiocy) χαρακτηρίζει το προσόν του ηλίθιου δηλαδή τη μεγάλη βλακεία.
Ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του χρησιμοποίησε τoν όρο "ιδιωτικός" για να περιγράψει τις προσωπικές υποθέσεις των πολιτών σε αντιδιαστολή με τον όρο "πολιτικός" που χρησιμοποίησε για να περιγράψει τις δημόσιες υποθέσεις (του δήμου, αυτό που ονομάζουμε σήμερα "τα κοινά").
Στην αρχαία Αθήνα σημαντικότερη αποστολή της πολιτείας ήταν η μετατροπή των ιδιωτών (των εγωκεντρικών ατόμων που ασχολούνταν με τις προσωπικές τους υποθέσεις) σε πολίτες (σε άτομα που ασχολούνται και συμμετέχουν στα κοινά). Θεωρούσαν ότι η ιδιότητα του ιδιώτη είναι μια φυσική ιδιότητα την οποία διαθέτουν όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους, ενώ η ιδιότητα του πολίτη είναι επίκτητο χαρακτηριστικό που διαμορφώνεται μέσω της παιδείας που παρέχει η πολιτεία. Συνεπώς το άτομο που παρέμενε "ιδιώτης"  ήταν άτομο απαίδευτο και αμόρφωτο, αφού δεν είχε εκπαιδευτεί επαρκώς στην ενασχόληση με τα κοινά.
Σήμερα, το έργο της μετατροπής των "ιδιωτών" σε "πολίτες" μάλλον δε θεωρείται τόσο σημαντικό όσο στην αρχαιότητα. Στα σχολεία τα παιδιά μας, διδάσκονται οποιαδήποτε άλλη ανοησία, εκτός από το πως να γίνουν σωστοί και ωφέλιμοι για την κοινωνία πολίτες. Στα σχολικά προγράμματα, έχουν ενταχθεί μαθήματα όπως η  "οικιακή οικονομία" που μαθαίνει στα παιδιά πως να τακτοποιούν τα του οίκου τους (τα ιδιωτικά τους θέματα), και έχουν εξαιρεθεί μαθήματα όπως η "πολιτική οικονομία", ή η "πολιτική αγωγή" ή οποιοδήποτε άλλο μάθημα θα μετέτρεπε τους μαθητές σε ενεργούς πολίτες. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε καμία τάξη της δωδεκαετούς εκπαίδευσης των παιδιών μας δε διδάσκονται έργα των αρχαίων μας φιλοσόφων. Μια απλή ανάγνωση και ένας μικρός σχολιασμός των πολιτικών του Αριστοτέλη, θα ανέβαζε το επίπεδο πολιτικής μας παιδείας κατακόρυφα σε σχέση με το σημερινό. Αντί αυτού, η νεολαία μας εκπαιδεύεται πολιτικά ψηφίζοντας για την εκλογή του δεκαπενταμελούς συμβουλίου της τάξης και του σχολείου με διαδικασίες παρόμοιες με αυτές των εκλογών, ενώ μετά τις εκλογές, κανείς δεν ασχολείται με τα "κοινά" της τάξης ή του σχολείου, παρά μόνο αν δημιουργηθεί πρόβλημα στην ομαλή διοργάνωση της πενθήμερης εκδρομής.
Η κατάσταση αυτή, έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή "απαίδευτων" πολιτών, που φροντίζουν μόνο το ιδιωτικό τους συμφέρον, των οποίων η συμμετοχή στα κοινά περιορίζεται στην άσκηση του δικαιώματος ψήφου και οι οποίοι ακόμα και όταν ψηφίζουν, το κάνουν με γνώμονα το ιδιωτικό τους συμφέρον και όχι το κοινό.  Και φυσικά, τέτοιοι πολίτες αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το ωφέλιμο για την κοινωνία είναι ωφέλιμο και για τους ίδιους (αφού κι αυτοί οι ίδιοι είναι μέλη της κοινωνίας), αδυνατούν να δούν την προσωπική και οικογενειακή ευημερία τους στα πλαίσια μιας ευημερούσας κοινωνίας και επιδίδονται σε αυτό που η φύση τους προστάζει, το άνευ όρων κυνήγι επιβίωσης και επιβολής εξουσίας όπου όλα επιτρέπονται.
Η συμπεριφορά αυτή, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, ταιριάζει σε ζώα μάλλον παρά σε ανθρώπους.
Στη ζούγκλα, ο φοροφυγάς και ο κλέφτης γίνονται "μάγκες" με βίλες και ακριβά αυτοκίνητα, ενώ τα υπόλοιπα "κορόιδα" που δεν έχουν τα "κότσια" να κάνουν "μαγκιές", αλλά τόσα χρόνια πλήρωναν φόρους και εισφορές τώρα χάνουν το σπίτι και την περιουσία τους.
Η κοινωνία διαλύεται και κανείς δεν επαναστατεί.  Οχι τουλάχιστον μέχρι ο δικαστικός επιμελητής να χτυπήσει τη "δική μας" πόρτα για να  κατασχέσει το "δικό μας" σπίτι. Μέχρι τότε, μπορούμε να ελπίζουμε. Οτι η συμφορά δε θα χτυπήσει το δικό μας σπίτι. Οτι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Από μόνα τους. Η ότι κάποιος άλλος θα τα φτιάξει για εμάς. Ελπίζουμε ότι "εμείς" θα επιβιώσουμε, ακόμα κι αν χρειαστεί να πεθάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Γιατί "εμείς" έχουμε καλό κράνος και θώρακα που αντέχουν στα χτυπήματα. Και μόνον αν δεν έρθουν έτσι τα πράγματα θα επαναστατήσουμε. Και τότε, θα επαναστατήσουμε για την "εργατική τάξη", για τα "ταξικά μας αδέρφια" και για οτιδήποτε άλλο εκτός από την διάλυση της κοινωνίας μας.
Και αυτό, γιατί όλοι μας πετάξαμε τις ασπίδες, φορέσαμε τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, κρυφτήκαμε στα σκοτεινά και κανείς μας δε σκέφτεται ότι αν παραταχθούμε ενωμένοι σε φάλαγγα και πολεμήσουμε τον κοινό εχθρό όλοι μαζί, μπορούμε να νικήσουμε.
Κι όλα αυτά επειδή είμαστε ηλίθιοι ιδιώτες.
ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

http://lithosfotos.blogspot.gr

Πολιτειακή Παιδεία: Αν δεν την διδάξει η Δημοκρατία, θα την «διδάξει» ο Ναζισμός

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν υπάρχει ένα μάθημα που όχι μόνο δεν επιτρέπεται να υποστεί την παραμικρή υποβάθμιση, αλλά πρέπει να είναι το πλέον αναβαθμισμένο, είναι αυτό της Πολιτειακής Παιδείας (Οργάνωση και Λειτουργίες της Πολιτείας).

Οι νέοι μας πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη εξοικείωση με τις κλασσικές σπουδές και τις θετικές επιστήμες – ποιος μπορεί να διαφωνήσει;

Οι νέοι μας πρέπει να διαθέτουν καλές γνώσεις πληροφορικής – ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με τον πόλεμο κατά του ηλεκτρονικού αναλφαβητισμού;

Αλλά τι αξία θα έχουν όλες αυτές οι γνώσεις, αν οι νέοι μας δεν διδάσκονται τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ενός ελεύθερου πολίτη με ελεύθερο φρόνημα, που αναπτύσσει γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες μέσα σε μια ζωντανή Δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της;

Το μάθημα της Πολιτειακής Παιδείας εντάχθηκε από τον υπουργό Παιδείας στο νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο, ως υποχρεωτικό και στις τρεις τάξεις και ως πανελλαδικώς εξεταζόμενο στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Πολύ σημαντικό βήμα – το συγκεκριμένο μάθημα θα έπρεπε να διδάσκεται από το νηπιαγωγείο και να προσαρμόζεται κάθε φορά στις ηλικίες των παιδιών που το παρακολουθούν.

Και φυσικά να διδάσκεται και στα τεχνικά και επαγγελματικά λύκεια.

Πληροφορούμαι, όμως, ότι τελευταίως ασκούνται πιέσεις για υποβάθμισή του και αντικατάστασή του από άλλα μαθήματα, που έχουν ενταχθεί στα λεγόμενα «κατ’ επιλογήν» - τα οποία μπαίνουν σ’ αυτήν την κατηγορία επειδή εκ των προτέρων είναι γνωστό ότι θα επιλεγούν από τους περισσότερους μαθητές.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας οφείλει να αντισταθεί σ’ αυτές τις πιέσεις.

Και όχι μόνο να κρατήσει το μάθημα της Πολιτειακής Παιδείας στο μοναδικό επίπεδο που του αξίζει (δηλαδή στο ανώτατο), αλλά και να φροντίσει να διδάσκεται αυτό από επιστήμονες με γνώσεις νομικών και πολιτικών επιστημών.
Οποιαδήποτε υποχώρηση, θα αποτελούσε πλήγμα για τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε ότι ζούμε σε μια εποχή κρίσης θεσμών και αξιών.

Πρέπει και να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να εξέλθουμε από αυτήν την κρίση.

Και αυτό θα γίνει μόνο αν από μικρά παιδιά οι Έλληνες μάθουν την αξία της Δημοκρατίας, τη σημασία να ζει κανείς σε μια οργανωμένη κοινωνία με νόμους και θεσμούς και την ανάγκη να υπερασπίζονται τους δημοκρατικούς θεσμούς όταν αυτοί κινδυνεύουν.

Όχι με κραυγές και επιθέσεις – όπως αυτή τη στιγμή πράττουν πολλοί από τους «αναλφάβητους της Δημοκρατίας», οι οποίοι αφού επί δεκαετίες ψήφιζαν μια χαρά με βάση τα προσωπικά συμφέροντά τους και τα ρουσφέτια και όχι με γνώμονα το Δημόσιο Συμφέρον και το κατά Αριστοτέλη Κοινό Καλό, τώρα παριστάνουν τους αγανακτισμένους.

Ο εκπαιδευμένος στη Δημοκρατία πολίτης, μαθαίνει να αγανακτεί πρώτα με τον εαυτό του.

Να κάνει την αυτοκριτική του.

Και πάνω απ’ όλα να μην υποκύπτει και να μην υποπίπτει σε μοιραία λάθη που καταστρέφουν τις χώρες, επιλέγοντας για κυβερνήτες τους χειρότερους (επειδή οι χειρότεροι είναι αυτοί που υπηρέτησαν καλύτερα το πελατειακό κράτος το οποίο μας κατέστρεψε).

Ο εκπαιδευμένος στη Δημοκρατία πολίτης δεν προσπαθεί να ρίχνει τα βάρη στους άλλους, αλλά ψάχνει και για τις δικές του ευθύνες.

Ο εκπαιδευμένος στη Δημοκρατία πολίτης διδάσκεται πως δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.

Και η πρώτη του υποχρέωση είναι να συμμετέχει, να ενδιαφέρεται για τα κοινά, να μετρά τις επιλογές και την ψήφο του, να μην την ανταλλάσσει με μια πρόσκαιρη εξυπηρέτηση.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η παρακμή της πατρίδας μας συνέπεσε με την σταδιακή απαξίωση του μαθήματος της Αγωγής του Πολίτη.

Τώρα, μέσα σ’ αυτήν την πρωτοφανή κρίση, είναι η ώρα να ανεβάσουμε το μάθημα της Πολιτειακής Παιδείας στο πιο ψηλό σκαλοπάτι της εκπαίδευσής μας.

Όλες οι γνώσεις του κόσμου είναι άχρηστες (και συχνά επικίνδυνες) στο μυαλό ανθρώπων που περιφρονούν τους δημοκρατικούς θεσμούς και γυρίζουν την πλάτη σε κάθε τι που σχετίζεται με τον δημόσιο βίο.

Όλες οι γνώσεις του κόσμου είναι άχρηστες στο μυαλό ενός ιδιώτη (με τη γνωστή έννοια του ηλιθίου).

Ακόμη και ένας πολίτης που έχει λάβει την υποχρεωτική μόνο εκπαίδευση, αλλά διαθέτει πολιτειακή παιδεία είναι πιο καλλιεργημένος και πιο χρήσιμος για την πατρίδα του, από έναν ιδιώτη (με τη γνωστή έννοια του ηλιθίου) που έχει γεμίσει τον τοίχο του με πτυχία και διπλώματα.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ, το μάθημα της Πολιτειακής Παιδείας κατέχει περίοπτη θέση στο εκπαιδευτικό τους σύστημα.

Στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στη Νορβηγία, είναι υποχρεωτικό σε όλες τις τάξεις του δημοτικού, του γυμνασίου και όλων των λυκείων (και των επαγγελματικών).

Στην Ισπανία είναι υποχρεωτικό στις τρεις τελευταίες τάξεις του δημοτικού και σε όλες τις τάξεις του γυμνασίου και των λυκείων.

Στην Ιρλανδία είναι υποχρεωτικό σε όλες τις τάξεις του γυμνασίου και των λυκείων, ενώ ειδικά γι’ αυτό το μάθημα απαιτείται ειδικό πιστοποιητικό ευδόκιμης επίδοσης στο συγκεκριμένο μάθημα.

Στη Σουηδία είναι υποχρεωτικό σε όλες τις τάξεις του γυμνασίου και των λυκείων.

Στη Δανία είναι υποχρεωτικό στη Β΄ και στη Γ΄ Γυμνασίου και στη Γ΄ Λυκείου.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι υποχρεωτικό στις περισσότερες τάξεις – από το νηπιαγωγείο ως το λύκειο.

Η Ελλάδα, βρίσκεται στον πάτο των… πάτων!

Μέχρι σήμερα, το μάθημα είναι υποχρεωτικό μόνο στη Γ΄ Γυμνασίου (ένα δίωρο την εβδομάδα υπό τον τίτλο «Κοινωνική - Πολιτική Αγωγή») και επειδή οι ώρες δεν επαρκούν διδάσκεται μόνο η… Κοινωνική Αγωγή.

Την Πολιτική, την τρώει η μαρμάγκα!

Και όμως! Το ελληνικό Σύνταγμα, οι σημαντικότεροι νόμοι για την Παιδεία, η Συνθήκη της Λισαβόνας, το Συμβούλιο της Ευρώπης, επιβάλλουν τη διδασκαλία του μαθήματος.

Η διδασκαλία του μαθήματος αποτελεί δείκτη ποιότητας των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Όποτε, όμως, δίδεται στη δημοσιότητα ο κατάλογος με τον βαθμό ανταπόκρισης – συμμόρφωσης των χωρών σ’ αυτόν τον σημαντικό δείκτη, η Ελλάδα καταλαμβάνει μια θέση στα τάρταρα – σε μια περίπτωση, προτελευταία με τελευταία την Ουγγαρία.

Ήταν δυνατόν να μην βρεθούμε ως χώρα στα τάρταρα, όταν στα τάρταρα έχουμε στείλει την ανάγκη για εκπαιδευμένους στη Δημοκρατία πολίτες;

Συμπέρασμα: Ακόμη και η απλή σκέψη (δεν μιλάμε για απαίτηση) υποβάθμισης του μαθήματος, αποτελεί χτύπημα στην καρδιά της Δημοκρατίας.

Και σ’ αυτήν την περίπτωση, να μην ξαφνιαζόμαστε που «τόσοι πολλοί νέοι επιλέγουν τα άκρα».

Γιατί αν το μάθημα δεν το διδάξει η Δημοκρατία, θα το διδάξει ο Ναζισμός…
http://www.elzoni.gr/html/ent/690/ent.37690.asp

Σχόλιο

Ούτε ο ναζισμός, ούτε ο κομμουνισμός, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε ο καπιταλισμός ούτε οι διάφοροι -ισμοί μπορούν να διδάξουν Πολιτειακή συμπεριφορά. Όλα τα μαθήματα, χωρίς την αίσθηση τού ΕΜΕΙΣ καλλιεργούν τον ατομισμό. Εδώ είναι η συνεισφορά τής Εκκλησίας - εμείς οι πολίτες για εμάς, κι όχι αντιπρόσωποι δικοί μας ή "δικοί"μας - με τήν ουσιαστική της έννοια του λειτουργικού θεσμού τής πολιτείας. Η κομματικοποίηση και τής παιδείας εμποδίζει την ορθή αντίληψη τής πολιτείας από τα παιδιά. Τα πάντα επαφίενται στην ωριμότητα τού εκάστοτε δασκάλου που ή είναι ευσυνείδητος πολίτης, ή είναι εισπράκτωρ μισθού, ή είναι στρατευμένος κομματικός στρατολόγος.  

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιδού γιατί απουσίασε η ρεπούση από τη σιγή για τη Γενοκτονία-[και η αυτοκαταστροφική ανοχή μας].

Το taxalia αποκαλύπτει…

Η φιλόλογος Γαλλικής, που γρήγορα εξελίχθηκε σε καθηγήτρια ιστορίας -μία μετριότατη επιστήμων- είναι επιφανές μέλος της “συμμαχίας των πρόθυμων”, αυτών δηλαδή που ένα αόρατο υπερατλαντικό χέρι, βοηθά να ανελίσσονται ακαδημαϊκά. Μέλη της συμμαχίας των πρόθυμων, έχει εγκαταστήσει το χέρι του Σόρος σε όλα τα Α.Ε.Ι. με τη βοήθεια των “ιδρυμάτων” του. Το δέλεαρ είναι η ανέλιξη σε καθηγητικές βαθμίδες και τα συνέδρια. Καμιά φορά και ερωτικοί ή σεξουαλικοί λόγοι.

Σε ένα μήνα λοιπόν, η ρεπούση, θα βρίσκεται …

σε συνέδριο στον Πόντο στο Karadeniz University ως μέλος του Advisory Board του συνεδρίου (http://www.historyeducation.org/ishe-2012-committees.html). Πώς θα απολογηθεί στους εκεί προφεσόρους, (βλ.και γκρίζους λύκους), που τη θεωρούν φίλη τους, όπως περιχαρής ο φίλος της και επικεφαλής οργανωτής του συνεδρίου, συγχωριανός του Ερντογάν από τα Ριζά του Πόντου Ismail Demircioglu, ο οποίος κατέχει την έδρα Fatih (πορθητής) στο Πανεπιστήμιο της Μαύρης Θάλασσας; 

(http://www.fatih.ktu.edu.tr/ πνιγμένη στην Τουρκική σημαία. Η ρεπούση δεν έχει όμως πρόβλημα με την τουρκική σημαία που βρίσκεται παντού, ούτε το επισημαίνει στους εκεί συναδέλφους της. Ρίξτε μια ματιά στο site της Σχολής του φίλου της Υπεύθυνης Παιδείας της ΔΗΜ.ΑΡ. ρεπούση http://www.fatih.ktu.edu.tr/ και δείτε πόση λαγνεία έχουν στην τουρκική σημαία. Βλέπετε να λείπει απο πουθενά; Μετά σκεφτείτε πώς συμπεριφέρονται στην ελληνική σημαία οι όμοιοι της ρεπούση στην Ελλάδα και τα μαθήματα που κανουν στους Έλληνες “να μην είναι εθνικιστές”! Οι άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα να τους πνίγουν με τουρκικές σημαίες, αγχώνονται με την ελληνική! Η αναθεώρηση της ιστορίας προς την κατεύθυνση της ανοχής είναι μονόπλευρη; Μόνο εμείς την αλλάζουμε για να κατευνάσουμε τους γείτονες κα ρεπούση; Γιατί δεν επισημαίνετε στους τούρκους φίλους σας, ότι το θέαμα με τα εκατομμύρια σημαίες και τη φάτσα του Κεμάλ, παντού, μέχρι και στα καπάκια της τουαλέτας είνα “εθνικιστικό”;).

Θα επανέλθουμε, με το θαυμαστό κόσμο της συμμαχίας των πρόθυμων (που πάντως εισπράττουν πολύ πρόθυμα τα χρήματα από το ελληνικό δημόσιο, βρίσκουν “εθνικισμό” την μία ελληνική σημαία σε ελληνικό πανεπιστήμιο, αλλά καταπίνουν τη γλώσσα τους, για τις 3.000 τουρκικές σημαίες που υπάρχουν σε τουρκικό πανεπιστήμιο).

http://udemand.wordpress.com/

Σχόλιο

Ο λαός λέει σοφά, αλλού τρώει αλλού πίνει αλλού πάει και το δίνει. Αλλά, ότανταν ο εθνικισμός των άλλων είναι καλός, τότε κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να συμβαίνει, με πρώτο και καλύτερο την αυτοκαταστροφική ανοχή μας. 

Τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη χρειάζεται να βιώσουμε ξανά.

Όταν η πολιτική κατεβαίνει στο πανεπιστήμιο

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Ιανουαρίου 3, 2012

«Την τύχη του κάθε λαός

την κάνει μοναχός του

και όσα του φταίει η κούτρα του

δεν του τα κάνει ο εχθρός του»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος Κιλκίς

Στο βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη «Η Δόξα και ο Διχασμός», στη σελίδα 373, περιέχεται μία παράγραφος, η οποία διατηρεί την επικαιρότητά της. Την μεταφέρω: «Γενικώς είναι περίεργη η πολιτεία των καθηγητών του αθηναϊκού πανεπιστημίου, που κατήλθαν κατά καιρούς εις την πολιτικήν. Τας περισσότερας φοράς υπέστη ο ελληνικός λαός την πολιτική των δραστηριοτήτα, ως την εκδίκησιν τού πανεπιστημίου απέναντι του Κράτους, διά το μηδαμινόν ποσοστόν του προϋπολογισμού, το διδόμενον προς το ανώτατον ίδρυμα. Εις την περίπτωσιν του Σπυρίδωνος Λάμπρου υπάρχει τουλάχιστον το δικαιολογητικόν ότι δεν είναι ο καθηγητής που κατήλθε εις την πολιτικήν, αλλά η πολιτική κατήλθε και κατέληξεν εις τον Λάμπρον».

Ίσως είναι σκληρός και άδικος ο λόγος του Ενεπεκίδη κατά του Λάμπρου… αλλά φιλτάτη η αλήθεια. Ο Λάμπρος ήταν λαμπρός ιστορικός και μεσαιωνοδίφης, δεινός ερευνητής, διεθνούς κύρους πανεπιστημιακός, όμως ενεπλάκη με την πολιτική σε μια ταραγμένη εποχή. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1916, προσκληθείς από τον βασιλιά Κωνσταντίνο, ανέλαβε την πρωθυπουργία, παραμένοντας στην αρχή μέχρι την 21^η Απριλίου του 1917. Εν μέσω, δηλαδή, Εθνικού Διχασμού. Μετά την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου και την εγκατάσταση του Βενιζέλου, ο Λάμπρος εισήχθη σε δίκη ενώπιον του ειδικού δικαστηρίου και η περιουσία του δημεύτηκε (σ.σ.: Τότε δικάζονταν και καταδικάζονταν και πρωθυπουργοί. Ενίοτε λειτουργούσε και το εκτελεστικό απόσπασμα. «Οι παλαιοί», γράφει ένα ευφυές στιχούργημα, «επί σταυρών κρεμούσαν τους κακούργους, και οι νέοι σήμερον κρεμούν σταυρούς επί κακούργων». Οι λυμεώνες παρασημοφορούνται κιόλας ή τους επιβάλλεται η επαχθής ποινή της ατιμωρησίας και της απολαύσεως των κλοπιμαίων. Εξορίστηκε ο δύσμοιρος Λάμπρος στην Ύδρα και κατόπιν στην Σκόπελο. Λόγω κακουχιών αρρώστησε και πέθανε τον Ιούλιο του 1919.

Τέλος πάντων, ο αείμνηστος ιστορικός υπήρξε θύμα της εποχής του, διατήρησε όμως την υστεροφημία του. Το έργο του παραμένει κτήμα ες αεί. Στην περίπτωσή του επιβεβαιώνεται ο ανοξείδωτος, λαϊκός, παροιμιακός λόγος πως «όταν μαλώνουν τα βουβάλια (Κωνσταντίνος-Βενιζέλος) την πληρώνουν τα βατράχια». Αυτά τω καιρώ εκείνω. Τω καιρώ ετούτω, των δημοπιθήκων και των «κοπροκρατών του μέλλοντός μας» (Ελύτης), αρκετοί πανεπιστημιακοί, οιηματίες και κενόσπουδοι, «κατήλθαν» στην πολιτική συμπαρασύροντάς την «εις τα κατώτατα της γης». Σημίτης, ο επονομαζόμενος και «αρχιερέας της διαπλοκής», Λοβέρδος και Βενιζέλος, αμφότεροι συνταγματολόγοι, που κουρελιάζουν το Σύνταγμα, Παυλόπουλος-«Πάκης», Αλογοσκούφης, Χριστοφιλοπούλου-αυτή ή όνομα πρέπει να αλλάξει ή υπουργείο- είναι κάποιοι που απαρνήθηκαν την πανεπιστημιακή έδρα και «τρύπωσαν» στον «χρυσοφόρο θερισμό», όπως ονομάζει ο Πλούταρχος, την πολιτική. Βεβαίως και ο νυν δοτός πρωθυπουργός, Παπαδήμος, πανεπιστημιακός ήταν, στα Χάρβαρντ και λοιπά εκκολαπτήρια εξουσιαστών. Για να γίνεις πρωθυπουργός της Ελλάδας πρέπει να φοιτήσεις σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Σπεύδουν, στην Αμερική οι πορφυρογέννητοι γόνοι των οικογενειών, των τριών, και μας γυρίζουν «Γραικύλοι της σήμερον». (Πόσα χρόνια έχει να δει η πατρίδα μας πρωθυπουργό που δεν «προσκύνησε» σε αλλόφυλο πανεπιστήμιο; Ακόμη και οι «αριστερόφρονες» πολιτικοί, τα βλαστάρια τους, σε «καπιταλιστικά» σπουδαστήρια, τα εσωκλείουν. Ως γνωστόν, τα συνθήματα περί δημοκρατικότητας, ίσων μορφωτικών ευκαιριών ισοτιμίας, ισοπολιτείας και ισομοιρίας, ισχύουν για τα παιδιά μας. Τα δικά τους «βοσκούν» σε κολέγια και πανεπιστήμια «ταξικών εχθρών»). Ίσως ο τομέας που επλήγη ριζικότερα και βαναυσότερα ήταν η δύσμοιρη και δύστυχη παιδεία. Θα περίμενε κανείς, εφ’ όσον πολλοί «διανοούμενοι» πανεπιστημιακοί μετείχαν στις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ότι η Παιδεία θα ξεχώριζε κατά τι. Εις μάτην.

«Δύστυχη Ελλάδα να ‘ταν οι ξένοι μονάχα· μα και οι Έλληνες; Και καλά οι Έλληνες γενικά· μα και οι πιο κοντινοί μας, οι «διανοούμενοι»; Να βλέπουν τον τόπο τους με συγκατάβαση, σα μια οποιαδήποτε μικρή χώρα της Μέσης Ανατολής; Επειδή τα Πανεπιστήμια δεν έχουν συγχρονισμένα εργαστήρια, για να μην πω: κι επειδή τα ουρητήρια δεν διαθέτουν ηλεκτρονικό μάτι;». Σπουδαία τα λόγια του Ελύτη από «το χρονικό μιας δεκαετίας» (1974).

Έχει γραφεί και είναι αλήθεια ότι την δεκαετία του ’60 περίπου, μέχρι την Δικτατορία, η Ελλάδα είχε από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, με έξοχους, διεθνούς κύρους καθηγητές. Υπήρχε όμως και φωτισμένη ηγεσία. Παπανούτσος, Γεωργούλης, οι οποίοι διετέλεσαν γενικοί γραμματείς του υπουργείου Παιδείας, είναι δύο μόνο ονόματα που πραγματικά κόσμησαν τον δημόσιο βίο. Μιλάμε για όντως πνευματικά αναστήματα. Θέλω να παραπέμψω σ’ ένα κείμενο της τότε εποχής. Το φθινόπωρο του 1962, κατά την επίσημη έναρξη συνεδρίου της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) ομιλητής είναι και ο Γεώργιος Παπανδρέου. Την βρήκα στο παλιό περιοδικό «Νέο Σχολείο», του οποίου διευθυντής ήταν ο Χάρης Πάτσης. Είναι ωραία ομιλία, ανθρώπου καλλιεργημένου. (Παρακολουθεί κανείς, διαβάζοντας το κείμενο και συγκρίνοντας το με τα αερογεμή λόγια του Ανδρέα και τις παντομίμες και χειρονομίες του, τραυλίζοντος στη σκέψη και τη γλώσσα, Γιωργάκη, τον προϊόντα εκφυλισμό και διασυρμό της οικογένειας των πρωθυπουργών. Στον Ελευθέριο Βενιζέλο, η διαδοχή σταμάτησε στον υιό, Σοφοκλή. Στους Παναδρέου προχώρησε, προς δυστυχία της πατρίδας, ως τον «υπομείονα» εγγονό). Στο κείμενο αυτό ο «Γέρος» αναφέρεται γενικά στην Παιδεία, στον δάσκαλο (το οποίο πρέπει να διακρίνει το αίσθημα της αποστολής) και στα ιδεώδη της Παιδείας. Αποσπώ το επιλογικό σημείο του λόγου, για τα ιδεώδη. Κι αν ακόμη δεν τα πίστευε αυτά ο άνθρωπος, είναι σημαντικά και επίκαιρα.

«Ποιά είναι τα ιδεώδη; Αναγράφεται από μωρούς ανθρώπους, συνήθως, ότι θα πρέπει η Παιδεία να αναζητήση νέα ιδεώδη, διότι εισήλθομεν εις μίαν νέαν τεχνικήν περίοδον. Αυτή είναι η μωρία της δοκησισοφίας. Καθ’ όλους τους αιώνας η τεχνική μετέβαλεν σχήμα και αποδόσεις. Και θα εξακολουθή να συμβαίνη πάντοτε εις το μέλλον. Αλλά ενώ η τεχνική μεταβάλλεται, ο άνθρωπος μένει αμετάβλητος. Αυτό το θαύμα του Θεού, της φύσεως, της μοίρας, ο Άνθρωπος. Η γέννησις, ο θάνατος, η ψυχή, το πνεύμα η συνείδησις, το θαύμα. Αυτό μένει αμετάβλητον. Τα ιδεώδη αφορούν τον άνθρωπον και διότι ο άνθρωπος ως φύσις θεία, ή ως φύσις ανθρώπινη, είναι αιώνιος. Έχει πάντοτε επίσης αμετάβλητα ιδεώδη. Τα ιδεώδη είναι πάντοτε επίκαιρα, διότι είναι αιώνια. Ποία είναι τα ιδεώδη εις τα οποία έφθασε το επίπεδον του ανθρωπίνου πολιτισμού; Είναι ακριβώς όπως προσδιορίζεται και εις το Σύνταγμά μας. Τα ιδεώδη του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Αλλά ποία συγκεκριμένως;

Και εις αυτό επικρατεί μεγάλη σύγχυσις. Ιδεώδη του Ελληνικού πολιτισμού είναι η Ελευθερία και η Δικαιοσύνη. Είναι η Δημοκρατία.

Ποία είναι τα ιδεώδη του Χριστιανικού πολιτισμού; Η Αγάπη και η Θυσία. Η σύνθεσις των δύο ιδανικών του Ελληνικού και του Χριστιανικού πολιτισμού, η Ελευθερία και η Δικαιοσύνη, η Αγάπη και η Θυσία είναι τα πάγια ανθρώπινα ιδεώδη τα οποία δεν μεταβάλλονται με όσασδήποτε μεταμορφώσεις της τεχνικής, διότι είναι έκφρασις της φύσεως του ανθρώπου.

Εκάστη γενεά επομένως σφάλλεται εάν νομίζη ότι επιδίδεται εις την ανεύρεσιν ιδανικών. Τα ιδανικά είναι δεδομένα. Και η αποστολή της γενεάς είναι να πλησιάση την πραγματοποίησιν των ιδανικών. Αυτή είναι η αποστολή της. Αυτή είναι η μεγάλη αποστολή και η ευθύνη η δική σας ως οδηγών και της νέας γενεάς και του λαού. Τότε μόνο θα έχετε εκπληρώσει την αποστολήν σας. Εάν κατεχόμενοι από το αποστολικόν πάθος, από το οποίον γνωρίζω ότι θέλετε να κατέχεσθε, διότι βεβαίως δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή το έργον σας. Εάν καταληφθήτε από το πάθος της Ιδέας και αισθανθήτε ότι εις τον κύκλον της ιδικής σας επιρροής η ακτινοβολία σας ασκείται διά την καλλιέργειαν, διά την έμπνευσιν, διά την επιβεβαίωσιν, διά την νίκην της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αγάπης και της θυσίας, τότε θα έχετε επιτελέσει την αποστολήν σας. Αυτήν την αποστολήν θέλω επίσης να σας εμπιστευθώ. Γενήτε απόστολοι της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αγάπης και της θυσίας. Θα γίνετε τότε άξιοι της Ελλάδος».

Τουλάχιστον ήταν μία εποχή που για να μιλήσει κάποιος εις βάρος της πατρίδας μας έπρεπε να πλύνει το στόμα του. Σήμερα μόνο κάτι σαπρόφυτα, ντρέπονται για την μάνα, γενέθλια γη…