Ιστορικά γεγονότα και δημόσια διοίκηση – Από τη Μικρασιατική Καταστροφή στο σήμερα

 

By dasarxeio com on 23/06/2026

Γεώργιος Μ. Ασπρίδης
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου & Σχεδιασμού
Email: aspridis@uth.gr

Αντιγόνη Καραδόντα
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου & Σχεδιασμού
Email: akaradonta@uth.gr

Η δημόσια διοίκηση διαχρονικά είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς οργάνωσης του κράτους και ταυτόχρονα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πεδία στα οποία αποτυπώνονται οι παθογένειες  της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως σήμερα, η δημόσια διοίκηση κλήθηκε να οργανώσει τη δημόσια ζωή, να εφαρμόσει τους νόμους, να εξυπηρετήσει τους πολίτες, να διαχειριστεί οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις και να διαμορφώσει κανόνες λειτουργίας για την ελληνική κοινωνία. Η πορεία αυτή, ωστόσο, δεν υπήρξε πάντοτε ομαλή. Αντίθετα, χαρακτηρίστηκε από προβλήματα, αντιφάσεις και δυσλειτουργίες οι οποίες συνδέθηκαν με  την πολιτική αστάθεια, τους πολέμους, τις κοινωνικές ανακατατάξεις, τα προσφυγικά ρεύματα αλλά και με μεταρρυθμίσεις- που άλλοτε ολοκληρώθηκαν και άλλοτε παρέμειναν ημιτελείς. Από την ανεξαρτησία του έως και το τέλος του 19^ου αιώνα το ελληνικό κράτος είχε ως βασική ανάγκη τη διαμόρφωση ισχυρών θεσμών. Έπρεπε να αντικαταστήσει τις άτυπες μορφές τοπικής εξουσίας, τα προσωπικά δίκτυα εξυπηρέτησης και τις σχέσεις εξάρτησης που είχαν διαμορφωθεί. Ήταν αναγκαίο να δημιουργηθούν σταθερές διοικητικές δομές, υπηρεσίες, θεσμικό πλαίσιο, οργανωμένο διοικητικό αρχείο, εκπαιδευτικοί μηχανισμοί και δομές εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας,

Ωστόσο, η  ελληνική δημόσια διοίκηση συχνά δεν έγινε  αντιληπτή από τους πολίτες ως μηχανισμός εξυπηρέτησης, αλλά ως εμπόδιο. Η επαφή με τη διοίκηση συνδέθηκε πολλές φορές με καθυστερήσεις, αβεβαιότητα, τυπολατρία και αίσθημα ταλαιπωρίας. Έτσι, η δημόσια διοίκηση βρέθηκε διαχρονικά μπροστά στην ανάγκη να αποκτήσει μια πιο καθαρή θεσμική ταυτότητα, μια ταυτότητα που να βασίζεται στη νομιμότητα, τη διαφάνεια, την ισονομία, την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και την αποφυγή τόσο της κρατικής όσο και της ατομικής αυθαιρεσίας.

Η Μικρασιατική Καταστροφή αποτέλεσε  μια μεγάλη εθνική τραγωδία αλλά και μια τεράστια διοικητική πρόκληση. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την πατρίδα τους, τις περιουσίες του, την κοινωνική τους θέση, την αίσθηση ασφάλειας και σε πολλές περιπτώσεις  μέλη των οικογενειών τους. Βρέθηκαν να στηρίζονται από τη διοίκηση ενός τραυματισμένου Κράτους από την εθνική καταστροφή και από τους εσωτερικούς κλυδωνισμούς που προηγήθηκαν αλλά και ακολούθησαν.

Η δημόσια διοίκηση κλήθηκε  τότε να καταγράψει ανθρώπους, απώλειες, περιουσιακά στοιχεία, και ανάγκες. Έπρεπε να οργανώσει την αποκατάσταση και την ενσωμάτωση περίπου ενός εκατομμυρίου προσφύγων  στο ελληνικό Κράτος. Για τον σκοπό αυτό δημιουργήθηκαν επιτροπές, υπηρεσίες και διοικητικές διαδικασίες, προκειμένου να εκδοθούν τα αναγκαία έγγραφα: πιστοποιητικά, πράξεις εκτίμησης περιουσίας, βεβαιώσεις κατοικίας, επιδόματα και λοιπά διοικητικά δικαιολογητικά.

Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται και η πιο ανθρώπινη διάσταση του ζητήματος. Οι πρόσφυγες-  άνθρωποι που έφεραν  μέσα τους τον πόνο,  τον ξεριζωμό, την απώλεια και την αγωνία της επιβίωσης- έπρεπε να ενταχθούν σε διοικητικές διαδικασίες, σε έντυπα, σε φακέλους και σε αριθμούς Η διοίκηση είχε την υποχρέωση να λειτουργήσει γρήγορα, δίκαια και αποτελεσματικά. Δεν αρκούσε να καταγράψει. Έπρεπε να αναγνωρίσει την αδικία και να συμβάλει στην αποκατάστασή της. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η γραφειοκρατία έπρεπε να κινηθεί άμεσα, να καταγράψει, να ταξινομήσει και να αποδώσει  δικαιώματα. Αυτό που απαιτούνταν δεν ήταν μόνο διοικητική ταχύτητα, αλλά και κοινωνική ευαισθησία. Οι πρόσφυγες χρειάζονταν δικαιοσύνη και στήριξη, όχι πρόσθετη ταλαιπωρία αργές διαδικασίες, και απρόσωπη αντιμετώπιση.

Εκείνη την περίοδο ενισχύθηκαν φαινόμενα που σημάδεψαν τη λειτουργία της ελληνικής διοίκησης, πελατειακές σχέσεις, κομματικές παρεμβάσεις προσωπικές εξυπηρετήσεις και άνιση πρόσβαση στους διοικητικούς μηχανισμούς. Η δημόσια διοίκηση, αντί να λειτουργεί ως ουδέτερος και απρόσωπος μηχανισμός εφαρμογής κανόνων, όπως περιγράφεται στο βεμπεριανό πρότυπο, χρησιμοποιήθηκε συχνά ως χώρος επιρροής και εξυπηρέτησης.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι πολίτες δεν αντιμετωπίζονταν πάντοτε ισότιμα Όσοι διέθεταν κοινωνικές ή πολιτικές διασυνδέσεις είχαν συχνά ευκολότερη πρόσβαση στη διοίκηση, ενώ οι πιο αδύναμοι αισθάνονταν ότι η διοίκηση δεν στεκόταν στο πλευρό τους. Για πολλούς πρόσφυγες, η δημόσια διοίκηση δεν αποτέλεσε αμέσως μηχανισμό προστασίας, αλλά έναν ακόμη χώρο δυσκολίας και αναμονής. Η διοίκηση φάνηκε να χάνει τον κοινωνικό της χαρακτήρα και να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διαδικασία παρά για την ουσία.

Κατά τη Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία, η δημόσια διοίκηση συνέβαλε στη δημοκρατική σταθερότητα της χώρας. Παρά τις αδυναμίες, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, και τις γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες, αποτέλεσε έναν βασικό μηχανισμό συνέχειας του κράτους. Αρκετές παθογένειες παρέμειναν όπως:

• Πολυνομία. Οι νόμοι, οι υπουργικές αποφάσεις, οι εγκύκλιοι και οι διοικητικές οδηγίες δημιουργούν συχνά ένα πολύπλοκο και δυσνόητο πλαίσιο Ο πολίτης δυσκολεύεται να κατανοήσει ποιο καθεστώς ισχύει, ποιες είναι οι υποχρεώσεις του και ποια υπηρεσία είναι αρμόδια. Η πολυνομία δημιουργεί ανασφάλεια, καθυστερήσεις και πολλές φορές άνιση μεταχείριση.
• Διάχυση αρμοδιοτήτων. Ο πολίτης δεν γνωρίζει σε ποια υπηρεσία πρέπει να απευθυνθεί.  Μια υπόθεση μπορεί να αφορά δήμο, περιφέρεια, υπουργείο, αποκεντρωμένη διοίκηση, ή περισσότερες υπηρεσίες ταυτόχρονα Η έλλειψη συντονισμού οδηγεί σε καθυστερήσεις και ενισχύει το αίσθημα του αδιεξόδου.
• Απουσία κοινής διοικητικής γλώσσας. Η διαφορετική ερμηνεία των κανόνων ανά υπηρεσία, οδηγεί σε ασυνέχεια και ανασφάλεια. Δημιουργούνται έτσι πολλαπλά διοικητικά κέντρα που δεν επικοινωνούν ουσιαστικά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα η διοίκηση να εμφανίζεται αποσπασματική και συχνά αντιφατική.

Η ψηφιακή μετάβαση των τελευταίων ετών έχει συμβάλλει σημαντικά  στη βελτίωση της  σχέσης κράτους-πολίτη. Η ηλεκτρονική έκδοση εγγράφων, οι ψηφιακές πλατφόρμες και η απλούστευση ορισμένων διαδικασιών έχουν μειώσει μέρος της ταλαιπωρίας Ωστόσο, η ψηφιοποίηση από μόνη της δεν αρκεί. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η παλιά γραφειοκρατία να μεταφερθεί απλώς σε ηλεκτρονική μορφή.

Το βασικό ζητούμενο δεν είναι μόνο η τεχνολογική αναβάθμιση, αλλά η αλλαγή της διοικητικής κουλτούρας.  Η δημόσια διοίκηση, χρειάζεται ένα νέο όραμα, μια νέα νοοτροπία και  νέα πρότυπα  συμπεριφοράς. Κουλτούρα που θα επηρεασθεί από την εθνική κουλτούρα. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζει εκ των προτέρων τον πολίτη με καχυποψία, σαν να είναι εν δυνάμει παραβάτης ή υπόλογος. Αντίθετα, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φορέας δικαιωμάτων, ως συμμέτοχος στη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών.

Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται λογοδοσία. Η δημόσια διοίκηση πρέπει να λειτουργεί με διαφάνεια, να εξηγεί τις αποφάσεις της και να επικοινωνεί με τους πολίτες και τους φορείς χωρίς απαξίωση ή αδιαφορία. Απαιτείται συμμετοχή πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Η δημόσια διαβούλευση να είναι ουσιαστική και όχι τυπική συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Τα θεσμικά κείμενα και οι δημόσιες πολιτικές γίνονται πιο αποτελεσματικά όταν λαμβάνουν υπόψη τις εμπειρίες, τις ανάγκες και τις απόψεις των πολιτών. Η διοίκηση οφείλει να εφαρμόζει τους νόμους, αλλά χωρίς να χάνει τον σκοπό τους. Η τήρηση της νομιμότητας πρέπει να συνδυάζεται με την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την αξιοκρατία, την επαγγελματική επάρκεια και την ανθρώπινη ευαισθησία.

Η μαύρη τρύπα των ΕΛΤΑ: Πώς «εξαφανίστηκαν» 250 εκατ. και τι ψάχνει η DG COMP

 Τουλάχιστον από το 2021 κάθε Διοίκηση υπόσχεται κέρδη που δεν έχουν έρθει ποτέ - Το ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης διαδέχεται το άλλο και τα εκατομμύρια «καίγονται» σε ισολογισμούς με αρνητικά πρόσημα - Τι ψάχνει η Επιτροπή Ανταγωνισμού της Κομισιόν

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ05.11.25 08:12

Γιάννης Φώσκολος

ΕΛΤΑ

«ΗΔιοίκηση της εταιρείας θεωρεί συνεπώς ότι σύμφωνα με το επιχειρηματικό σχέδιο που έχει καταρτίσει, η επιχείρηση θα επανέλθει σε κερδοφόρα πορεία (κέρδη προ φόρων) από το 2022 και θα συνεχίσει και τα επόμενα έτη»… Αυτά τα ιδιαιτέρως – όπως απεδείχθη – αισιόδοξα υποστήριζε η τότε Διοίκηση των ΕΛΤΑ (Γιώργος Κωνσταντόπουλος) στην έκθεση οικονομικής κατάστασης για το 2021, εκτιμώντας δηλαδή πως η κερδοφορία θα ανακτηθεί ήδη από το 2022. 

Το 2021 ήταν άλλωστε χρονιά – σταθμός για τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Μόλις είχε ολοκληρωθεί, από τον Φεβρουάριο έως και τον Νοέμβριο του 2021, η μεγάλη εθελουσία έξοδος 1.976 υπαλλήλων, που κόστισε 135 εκατ. ευρώ (καθαρά 112 εκατ. ευρώ), ενώ είχε μπει στα ταμεία των ΕΛΤΑ ήδη από το Β 6μηνο του 2020 «ζεστό κρατικό χρήμα» 250 εκατ. ευρώ. 

Για τα 250 εκατ. που μπήκαν στα ταμεία των ΕΛΤΑ το 2020 εκκρεμεί έλεγχος από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Κομισιόν (DG COMP) για το εάν και κατά πόσο η καταβολή τους συμβαδίζει με τους κανονισμούς ανταγωνισμού της Ε.Ε. ή συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις που νοθεύουν τον ανταγωνισμό. 

 Τα 100 εκατ. είχαν προέλθει από την Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου του 2020, τα οποία έβαλε το Ελληνικό Δημόσιο μέσω του Υπερταμείου ως ο μοναδικός πλέον μέτοχος των ΕΛΤΑ, ενώ τα υπόλοιπα 149,12 εκατ. εισπράχθηκαν επίσης από το ελληνικό Δημόσιο ως το υπόλοιπο του καθαρού κόστους παροχής της Καθολικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας (κάτι σαν την επιδότηση της άγονης γραμμής του ταχυδρομικού έργου) για τις χρήσεις 2013 – 2018. 

Σύμφωνα με πληροφορίες και για τα δυο ποσά – συνολικά 250 εκατ. – εκκρεμεί έλεγχος από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Κομισιόν (DG COMP) για το εάν και κατά πόσο η καταβολή τους συμβαδίζει με τους κανονισμούς ανταγωνισμού της Ε.Ε. ή συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις που νοθεύουν τον ανταγωνισμό. Κι αν προκύψει κάτι τέτοιο, τότε τα ποσά που θα πέσουν στο «μπλόκο» των κρατικών ενισχύσεων θα πρέπει να επιστραφούν...  

Τα αποτελέσματα για την χρήση του 2021

Ποτέ σε κέρδη

Παρά, βέβαια, τις ενέσεις ρευστότητας από το κρατικό ταμείο, τα ΕΛΤΑ δεν πέρασαν ποτέ σε έδαφος κερδών. Αντιθέτως, πάρα την εθελουσία που απομείωσε σημαντικά τα Ίδια Κεφάλαια και παρά την οριζόντια μείωση μισθών κατά 8% από 1/1/2021, μετά τη Συμφωνία – Πλαίσιο της επιχείρησης με τους εργαζόμενους, οι ζημιές συνεχίστηκαν και μεγεθύνθηκαν. Κι αυτό παρά το γεγονός πως το μισθολογικό κόστος – που είναι το σημαντικότερο ποσοστό δαπανών της επιχείρησης – μειώθηκε το 2021 κατά 34,1% (55 εκατ. ευρώ) σε σχέση με το 2020. 

Το 2022, αντί για χρονιά επαναφοράς στα κέρδη, έγραψαν εκ νέου ζημιές 27,91 εκατ. ευρώ. Το 2022 ήταν άλλωστε και η χρονιά που τα ΕΛΤΑ έπεσαν θύμα μιας από τις σοβαρότερες κυβερνοεπιθέσεις που έχει υποστεί ελληνικός Όμιλος και μάλιστα εταιρεία δημοσίου συμφέροντος. Η επίδοση ήταν σαφώς καλύτερη από τις ζημιές των 131,53 εκατομμυρίων του 2021, αλλά και πάλι το πρόσημο ήταν αρνητικό. 

Και οι ζημιές συνεχίστηκαν: 

• 2021: ζημιές 131,5 εκατ. 
• 2022: ζημιές 27,917 εκατ. 
• 2023: ζημιές 28,73 εκατ.  
• 2024: ζημιές 8,37 εκατ.  

Χαρακτηριστικό είναι πως κάθε ισολογισμός σπρώχνει για αργότερα την πρώτη χρονιά με κέρδη: 

1. Ο ισολογισμός του 2021 αναφέρει πως τα κέρδη θα έρθουν το 2022. 
2. Ο ισολογισμός του 2022 – που εγκρίθηκε στον Σεπτέμβρη του 2023 και αφού είχε αλλάξει η Διοίκηση των ΕΛΤΑ και είχε αναλάβει ο Γρηγόρης Σκλήκας – μιλά για κέρδη από το 2025, μετά από ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης που θα έχει ορίζοντα 18 μηνών. Το ίδιο και το 2023. 
3. Αλλά ο ισολογισμός του 2024 σπρώχνει τα κέρδη για το 2026… 

Η μαύρη τρύπα

Η «μαύρη τρύπα» διογκώθηκε το 2022 σε 102,2 εκατ. ευρώ (αρνητικό σύνολο Ιδίων Κεφαλαίων) έναντι 76,7 εκατ. ευρώ το 2021, παρά την μείωση των ζημιών μετά φόρων. Και συνέχισε να μεγαλώνει φτάνοντας στα 140 εκατ. ευρώ πέρσι… 

Τα αποτελέσματα του 2022

Η κυβέρνηση περιμένει την απόφαση της DG COMP για τα 149 εκατ. των ετών 2013 – 2018 για να ζυγίσει τι θα κάνει με τα επιπλέον χρήματα που χρωστάει στα ΕΛΤΑ για τα έτη 2020 - 2024 και αγγίζουν τα 50 εκατ. ευρώ 

Η Καθολική Υπηρεσία

Τα ΕΛΤΑ, όμως, δεν έχουν εισπράξει την τελευταία 5ετία μόνο τα 250 εκατ. ευρώ του 2020. Εντός του 2021 εισπράχθηκαν 17,5 εκατ. από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης ως οφειλόμενο ποσό για την Καθολική Υπηρεσία του 2019. Και κάθε χρόνο τα ΕΛΤΑ λαμβάνουν ως προκαταβολή 15 εκατ. για την Καθολική Υπηρεσία. 

Τα υπόλοιπα ποσά, ωστόσο, της εκκαθάρισης (επιπλέον των 15 εκατ. κατ έτος) που υπολογίζονται από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, τα τελευταία χρόνια δεν έχουν καταβληθεί και οφείλονται. Σύμφωνα με τον τελευταίο δημοσιευμένο ισολογισμό του 2024 έχουν σωρευθεί 46,7 εκατ. ευρώ ως υφιστάμενη απαίτηση στα βιβλία της εταιρείας. 

Οι οφειλές του κράτους στα ΕΛΤΑ για την Καθολική Υπηρεσία

Τι λένε έμπειρα στελέχη του κλάδου; Ότι η κυβέρνηση περιμένει την απόφαση της DG COMP για τα 149 εκατ. των ετών 2013 – 2018 για να ζυγίσει τι θα κάνει με τα επιπλέον χρήματα που χρωστάει στα ΕΛΤΑ… 

Και στο μεταξύ, η… αναδιάρθρωση προχωρά με πάνω από 140 καταστήματα να κλείνουν το 2023 και τα εκατομμύρια να «καίγονται».

Πού κάηκαν τα 250 εκατ.; 

Από τα 250 εκατ. του 2020 η μερίδα του λέοντος πήγε στην εθελουσία του 2021. Τότε οι υπάλληλοι που έφυγαν πήραν «πριμ» περί τα 70.000 ευρώ ο καθένας. 

Περίπου 70 εκατ. χρησιμοποιήθηκαν για να πληρωθούν χρέη που είχε η εταιρεία σε τρίτους, πρακτορεία, προμηθευτές, αλλά και λειτουργικές δαπάνες λόγω και της Καθολικής Υπηρεσίας. 

Χρέη όμως που είχαν δημιουργηθεί και προς εταιρείες ενέργειας, για ποσά που παρακρατούσαν τα ΕΛΤΑ, ενώ τα πλήρωναν οι καταναλωτές… Ήδη από το 2018 είχε ξεσπάσει τέτοιο «σκάνδαλο», όταν αποκαλύφθηκε πως τα ΕΛΤΑ είχαν κρατήσει 100 εκατ. ευρώ από λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας που είχαν πληρώσει οι καταναλωτές για να καταβάλλουν τους μισθούς των εργαζομένων… 

Άλλα 40 εκατ. από τις καταβολές του 2020 «κάηκαν» ως cash flow σε μισθούς αλλά και για την αποκατάσταση της ζημιάς που προκάλεσε η μεγάλης έκτασης κυβερνοεπίθεση του 2022.

Energy & Courrier 

Την ίδια 5ετία τα ΕΛΤΑ δοκίμασαν την επέκταση και στην προμήθεια ηλεκτρικής ενέργεια με τα «ΕΛΤΑ Energy», που όμως απέτυχε παταγωδώς και καταργήθηκε ως επιχειρηματική δραστηριότητα από το 2023. 

Ούτε η συγχώνευση των ΕΛΤΑ με την ΕΛΤΑ Courrier το 2024 ήταν αρκετή για να οδηγήσει σε κερδοφορία την ίδια χρονιά τον Όμιλο. 

 

Τα αποτελέσματα του 2023

Ο τζίρος

Ένας άλλος δείκτης που αποτυπώνει την φθίνουσα πορεία είναι και ο κύκλος εργασιών, δηλαδή ο τζίρος. Το 2021 μειώθηκε 6% συγκριτικά με το 2020 κι έπεσε κάτω από τα 300 εκατ. ευρώ. Το 2022 παρέμεινε στα ίδια επίπεδα, για να μειωθεί περαιτέρω 3% το 2023 και να αυξηθεί 2% το 2024 (λόγω και της ενοποίησης με τα ΕΛΤΑ Courrier). 

Και τώρα που έφτασε προφανώς ο… κόμπος στο χτένι, η κυβέρνηση μέσω του Υπερταμείου και της Διοίκησης των ΕΛΤΑ επέλεξε – προφανώς – την τακτική του «τσιρότου», ώστε με τον ξαφνικό θάνατο των 204 καταστημάτων να ολοκληρωθεί η αναδιάρθρωση μια κι έξω. 

Το καμπανάκι της Grand Thornton

Δεν είναι τυχαίο πως η Grand Thornton ως ανεξάρτητος ορκωτός ελεγκτής ήδη από το 2022 χτυπά καμπανάκι κινδύνου για πτώχευση και λουκέτο, επισημαίνοντας πως υπάρχει «ουσιώδης αβεβαιότητα, η οποία θα μπορούσε να εγείρει σημαντική αμφιβολία σχετικά με τη δυνατότητα του Ομίλου και της εταιρείας να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους», λόγω των συσσωρευμένων ζημιών αλλά κι επειδή το σύνολο της αξίας των βραχυπρόθεσμων υποχρεώσεων του Ομίλου ξεπερνάει τη συνολική αξία των κυκλοφορούντων περιουσιακών στοιχείων». 

Αυτή η διαπίστωση των ορκωτών ελεγκτών επαναλαμβάνεται σταθερά και το 2023 και το 2024 στις δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις. 

Τα αποτελέσματα του 2024

Και το «τσιρότο»

Και τώρα που έφτασε ο… κόμπος στο χτένι, η κυβέρνηση μέσω του Υπερταμείου και της Διοίκησης των ΕΛΤΑ επέλεξε – προφανώς – την τακτική του «τσιρότου», ώστε με τον ξαφνικό θάνατο των 204 καταστημάτων να ολοκληρωθεί η αναδιάρθρωση μια κι έξω. 

Προφανώς δεν υπολόγισε σωστά τις εκρηκτικές πολιτικές αντιδράσεις, κυρίως στο δικό της στρατόπεδο. Και γι αυτό τώρα επιχειρεί να βγάλει το «τσιρότο» σιγά σιγά, ελπίζοντας ο πόνος να είναι μικρότερος και η πληγή, αυτή τη φορά, να επουλωθεί… 

Και κυρίως να μην έχουμε στάση πληρωμών στην μισθοδοσία των εργαζομένων, όπως προειδοποίησε αποχωρώντας ο πρώην πλέον, Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛΤΑ, Γρηγόρης Σκλήκας... 

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Η περιπέτεια των Εγκυκλίων…

 

by dasarxeio on 30/04/2024

Σοφία Ε. Παυλάκη,
Δικηγόρος, M.Sc.

Εδώ και αρκετές ημέρες παρακολουθούμε το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, δια των αρμοδίων οργάνων του, να δίνει συνεχείς παρατάσεις στις προθεσμίες του Κανονισμού πυροπροστασίας ακινήτων και άλλες πολλές και λεπτομερείς σχετικές οδηγίες με εγκυκλίους του. Αναρωτιέται κανείς, αν έχουν ποτέ ενημερωθεί οι αρμόδιες υπηρεσίες ότι είναι σαν να μη δίνονται οι οδηγίες και οι παρατάσεις αυτές και πως τίποτα απολύτως από το περιεχόμενο των εν λόγω εγκυκλίων δεν δύναται να ισχύσει δεσμευτικά για το σύνολο της επικράτειας με νομικά κριτήρια.

Σύμφωνα με τη θεωρία του δημοσίου δικαίου και την πάγια νομολογία των δικαστηρίων μας, οι εγκύκλιοι αποτελούν εσωτερικά έγγραφα της δημόσιας διοίκησης με καθαρά πληροφοριακό – ρυθμιστικό χαρακτήρα για τις υπηρεσίες της και μόνο. Ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος ούτε δύναται να γνωρίζει το περιεχόμενο των εγκυκλίων, αφού δεν δημοσιεύονται στο ΦΕΚ, επομένως στερούνται της νόμιμης, αναγκαίας δημοσιότητας που έχουν οι νόμοι, τα προεδρικά διατάγματα, οι υπουργικές αποφάσεις και κάθε άλλη, κανονιστική ή ατομική, πράξη της διοικήσεως, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις. Για τον λόγο αυτό και η υπηρεσία που εκδίδει την εγκύκλιο δεν δικαιούται να την επικαλεστεί σε βάρος του πολίτη, γιατί δεν γεννά ούτε υποχρεώσεις ούτε δικαιώματά του.

Οι εγκύκλιοι της διοικήσεως στερούνται εκτελεστότητας, αφού η ρύθμιση την οποία θεσπίζουν δεν είναι υποχρεωτική από την έκδοσή τους χωρίς άλλη διατύπωση, ούτε θέτουν μονομερώς κανόνες δικαίου που αφορούν τους διοικουμένους, λόγω του ότι δεν ενσωματώνουν άσκηση δημόσιας εξουσίας απευθυντέα προς το κοινωνικό σύνολο. Για τους λόγους αυτούς οι εγκύκλιοι δεν δύνανται ούτε να προσβληθούν παραδεκτώς με αίτηση ακυρώσεως, όπως οι κανονιστικές και ατομικές διοικητικές πράξεις που έχουν όλα τα γνωρίσματα των διοικητικών πράξεων, ήτοι τόσο το τεκμήριο της νομιμότητας (μέχρι την τυχόν προσβολή και ακύρωση ή ανάκλησή τους) όσο και την εκτελεστότητα.

Με άλλα λόγια, οι εγκύκλιοι δεν συνιστούν, κατά το δίκαιο, εκτελεστές διοικητικές πράξεις, αλλ’ απλά πληροφοριακά, εσωτερικά έγγραφα της διοικήσεως, αφού στερούνται του αναγκαίου στοιχείου της εκτελεστότητας των διοικητικών πράξεων και δεν εμπεριέχουν νομικώς δεσμευτικό καθορισμό συμπεριφοράς που επιφέρει κάποια άμεση μεταβολή στον εξωτερικό, νομικό κόσμο. Κατ’ εξαίρεση και μόνον δέχεται το δίκαιο ότι μπορεί μία εγκύκλιος να έχει εκτελεστό χαρακτήρα και να προσβληθεί ακυρωτικά, αν με αυτήν καθορίζονται υποχρεώσεις ή αναγνωρίζονται δικαιώματα στους διοικουμένους, μόνον εφόσον όμως, στην περίπτωση αυτή, η εγκύκλιος έχει δημοσιευθεί και στο ΦΕΚ, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Είναι επομένως απαράδεκτη και μη δεσμευτική για τους διοικουμένους, στο πλαίσιο της εφαρμογής του Κανονισμού πυροπροστασίας ακινήτων, η επιβολή σε αυτούς, με εγκυκλίους της διοικήσεως που δεν δημοσιεύονται καν στο ΦΕΚ, υποχρεώσεων και περιορισμών σε βάρος της συνταγματικά κατοχυρωμένης ιδιοκτησίας τους και ο καθορισμός συνεχών παρατάσεων στα προβλεπόμενα δυσβάστακτα και μη εφαρμόσιμα μέτρα που τους αφορούν και μάλιστα με την απειλή κυρώσεων.

Πρόκειται για ακόμα ένα εξωθεσμικό παράδοξο από τα πολλά με τα οποία το ΥΠΕΝ, ολοένα και συχνότερα, ασκεί τις εξουσίες του τελευταία, που συνιστά ευθεία προσβολή των συνταγματικά κατοχυρωμένων αρχών της νομιμότητας και του κράτους δικαίου, και το οποίο πιστώνεται -και αυτό- στα «έργα και στις ημέρες» της παρούσας πολιτικής ηγεσίας του.

Πηγές:

– ΥΠΕΝ/ΔΑΟΚΑ/42966/1311/19.4.2024 (ΑΔΑ: ΡΦΛΡ4653Π8-ΜΤΒ) Εγκύκλιος – «Εφαρμογή του Κανονισμού Πυροπροστασίας Ακινήτων εντός ή πλησίον δασικών εκτάσεων»

– Εγκύκλιος ΥΠΕΝ/ΔΑΟΚΑ/28909/848/15.3.2024 (ΑΔΑ: ΡΛ2Π4653Π8-ΚΣΡ) «Εφαρμογή του Κανονισμού Πυροπροστασίας Ακινήτων εντός και πλησίον δασικών εκτάσεων»

– «Νέα εγκύκλιος για την εφαρμογή του Κανονισμού Πυροπροστασίας Ακινήτων εντός ή πλησίον δασικών εκτάσεων», https://dasarxeio.com/2024/04/19/135496/

– Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος, «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», τόμ. Ι, 5η έκδοση, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 1991.

– Μιχαήλ Στασινόπουλος, «Δίκαιον των διοικητικών πράξεων», Αθήναι 1957, ανατύπωσις, 1982.

– Δημήτριος Τσάτσος, «Συνταγματικό Δίκαιο», τόμ. δεύτερος, «Οργάνωση και Λειτουργία της Πολιτείας», εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1993.

– Πρόδρομος Δαγτόγλου, «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο», 3η έκδοση, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 1992.

– Πρόδρομος Δαγτόγλου, «Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο», 2η έκδοση, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Κομοτηνή 1994.

– Προκόπιος Παυλόπουλος, «Διοικητικό δίκαιο» (συλλογικό έργο), εκδ. Σάκκουλα, Αθήνα 2010.

– Δημήτριος Τομαράς, «Η κανονιστική διοικητική πράξη», Αθήνα 2006.

– Ευγενία Πρεβεδούρου, «Έννοια και διακρίσεις της διοικητικής πράξης (Γενικό Διοικητικό Δίκαιο)», https://www.prevedourou.gr/

Ναί στην μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων υπό την προϋπόθεση της ισονομίας

 

Οι βλαβερές συνέπειες της μονιμότητας

Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι καμιά μονιμότητα δεν νοείται να προστατεύει τους παραβάτες του ποινικού νόμου

Μαρίνος Γιάννης

30.09.2020, 10:42

Κάποιοι αναγνώστες ενοχλήθηκαν από την αρθρογραφία μου, που αποβλέπει στην εξυγίανση και αναβάθμιση του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών και της δημόσιας εκπαίδευσης. Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι καμιά μονιμότητα δεν νοείται να προστατεύει τους παραβάτες του ποινικού νόμου (π.χ. απατεώνες που προσελήφθησαν με πλαστά πτυχία, καταχραστές δημόσιου χρήματος, χρηματιζόμενους ή εκβιαστές), οι οποίοι δεν αποπέμπονται όπως θα έπρεπε από τις τάξεις των δημόσιων υπαλλήλων. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι γενικός γραμματέας υπουργείου υποχρεώθηκε σε παραίτηση επειδή αρνήθηκε την επαναπρόσληψη και αναδρομική βαθμολογική προαγωγή δημόσιου υπαλλήλου καταδικασθέντος από τα ποινικά δικαστήρια για κατάχρηση.

Επικράτησε ο επίορκος του έντιμου γενικού γραμματέα χάρη στη στήριξη των προφανώς εξίσου φαύλων συνδικαλιστών του υπουργείου. Υπήρξα επίσης αποδέκτης καταγγελίας διευθύντριας Γυμνασίου ότι νεοδιορισθείς μαθηματικός ζήτησε να μην τον περιλάβει στο πρόγραμμα διδασκαλίας του μαθήματος επειδή δεν γνωρίζει μαθηματικά, καθώς έλαβε το πτυχίο του χάρη στο διαβόητο δημοκρατικό πέντε. Και όταν η διευθύντρια του γνωστοποίησε ότι θα τον αναφέρει στην ανώτερη εκπαιδευτική αρχή, της απάντησε:

Κορωνοϊός : Αρνητικό ρεκόρ με 460 νέα κρούσματα – Πέντε νεκροί, 86 διασωληνωμένοι

«Μου είναι αδιάφορο. Είμαι δημόσιος υπάλληλος και με προστατεύει η μονιμότητα. Το πολύ-πολύ να με μεταθέσουν στην παραμεθόριο».
Και όταν εγώ δυσπιστώντας απευθύνθηκα στον τότε πρόεδρο της ΟΛΜΕ και στον τότε υπουργό Παιδείας, και οι δύο παραδέχθηκαν ότι δεν μπορεί να αποπεμφθεί από τη δημοσιοϋπαλληλική του θέση αυτός ο ανίκανος για διδασκαλία και αναιδής εκπαιδευτικός επειδή τον προστατεύει ο νόμος που δεν επιτρέπει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Αυτό το άγος του δημοσιοϋπαλληλικού χώρου, όπου ανάμεσα στους άξιους και ευσυνείδητους εντάσσονται και ουκ ολίγοι είτε ανεπαρκών γνώσεων, είτε τεμπελόσκυλα, συντελεί στη βραδύτητα παροχής δημόσιων υπηρεσιών και τα ουκ ολίγα λάθη, παραλείψεις και παρερμηνείες που καταταλαιπωρούν τους πολίτες και υπονομεύουν την ομαλή, ταχεία και αποτελεσματική λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Καθ’ όλη την πολυετή θητεία μου στην ενεργό δημοσιογραφία συνεχώς αναδεικνυόταν η ανάγκη αξιολόγησης του δημοσιοϋπαλληλικού προσωπικού, ώστε να προωθούνται και αξιοποιούνται κατά τα προσόντα τους οι προικισμένοι και ευσυνείδητοι και να περιθωριοποιούνται τουλάχιστον (αφού δεν μπορούν να απολυθούν ως μόνιμοι) οι χωρίς προσόντα και γνώσεις και χωρίς ζήλο και αποτελεσματικότητα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Ομως οι σχετικές επαγγελίες από όλες τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα (πλην της Αριστεράς που απορρίπτει κάθε αξιολόγηση) έμειναν έπεα πτερόεντα, καθώς εκτός από την απροθυμία των κομμάτων διαφωνεί κάθετα προς κάθε αξιολόγηση και η διαβόητη ΑΔΕΔΥ. Η οποία με απεργίες, κινητοποιήσεις και κάθε είδους παραβατική συμπεριφορά κάθε φορά που ανακύπτει θέμα αξιολόγησης πιέζει και επιτυγχάνει τη ματαίωση κάθε σχετικής απόπειρας.

Ετσι κατέληξε από 150.000 δημόσιους υπαλλήλους το 1952 να έχουμε φτάσει σε σχεδόν 1.000.000, και όχι μόνο να μην έχουν βελτιωθεί η ποιότητα και η ταχύτητα παροχής υπηρεσιών, αλλά και να παραμένει στάσιμη, αν όχι επιδεινούμενη, η κατάσταση. Και δυστυχώς το άρθρο 103 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει τη μονιμότητα, παραμένει πάντα ισχυρό και κανένα κόμμα δεν διανοήθηκε κατά τις εκάστοτε αναθεωρήσεις του να προτείνει κατάργηση ή τουλάχιστον ποιοτική βελτίωσή του, ώστε να προστατεύει μόνο τους άξιους και νομοταγείς.

πηγή

Δεν πα’ να κουρεύεστε;

Ζούμε τις τελευταίες μέρες την επανάληψη της πιο χυδαίας νοοτροπίας των προνομιούχων του δημοσίου απέναντι στους πολίτες αυτής της χώρας. Ζούμε τις εφορίες με τον έναν (1) υπάλληλο, που έχει μείνει για να υπηρετήσει 100 πολίτες. Και τις υπηρεσίες του ΕΟΠΥΥ, με τον έναν (1) υπάλληλο για 100 πολίτες. Και τα λεωφορεία, που περνάνε κάθε 20 λεπτά και κάθε μισή ώρα πήχτρα. Και τη ΔΕΗ με το ένα γκισέ ανοιχτό και τις ουρές των ανήμπορων έξω, στο κρύο! Γιατί η δημοσιοϋπαλληλία κάνει διακοπές!

Και η δημοσιοϋπαλληλία κάνει διακοπές, επειδή ούτε οι πολιτικοί της προϊστάμενοι της έχουν πει ποτέ ότι δουλειά της είναι να υπηρετεί πρώτα τους πολίτες και μετά τον εαυτό της, ούτε η ίδια έχει συναίσθηση ευθύνης. Και γιατί να έχει; Οι πολιτικοί της προϊστάμενοι δεν της έχουν πει ποτέ ότι τα δικαιώματά της ξεκινάνε από κει που σταματάνε τα δικαιώματα των πολιτών. Χάριν των οποίων υπάρχει η δημοσιοϋπαλληλία.

Είναι Χριστούγεννα και οι μισές μέρες είναι εργάσιμες. Και σ αυτές τις εργάσιμες μέρες πληρώνονται όλα. Φόροι, εισφορές, λογαριασμοί, χρωστούμενα. Για εκατομμύρια πολίτες. Με τα λίγα λεφτά που μάζεψαν τώρα. Και που δεν θα τα ξαναδούν τουλάχιστον για ένα χρόνο. Πληρώνονται μαζικά σε όλες τις υπηρεσίες του δημόσιου και των παραφυάδων του ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και σία. Με εκατοντάδες στις ουρές της ανάγκης. Κι αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία.

Οι μόνοι που δεν το ξέρουν είναι οι πολιτικοί προϊστάμενοι σε όλο το δημόσιο, οι διοικητικοί προϊστάμενοι και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Πιο σωστά, οι ίδιοι οι διορισμένοι.

Αλλά, τις τελευταίες μέρες οι εικόνες στα γραφεία της ΔΕΗ, στα γραφεία του ΕΟΠΥΥ, στα ταμεία των εφοριών, στα γκισέ του μετρό, στον ΟΑΕΔ, στην ΕΥΔΑΠ έρχονται από την Ταϋλάνδη και την Αίγυπτο. Έρχονται από την Ελλάδα του 1970 και ’80. Έρχονται από τη διαρκή Ελλάδα, που είναι χωρισμένη σε δύο τάξεις. Στην τάξη των εξασφαλισμένων και των παραχαϊδεμένων απ όλες τις κυβερνήσεις και στην τάξη όλων των άλλων πολιτών. Που ζουν ευτελιζόμενοι να παρακαλάνε γι αυτά που είναι δικαιώματά τους. Ένα χαρτί, μια πληρωμή, μια βεβαίωση.

Ένας υπάλληλος ήτανε χτες παρών στις πιο πολλές υπηρεσίες του κλεφτοδημόσιου. Όλοι οι άλλοι πήρανε άδεια. Ας πάνε να κουρεύονται οι Πολίτες στις ουρές. Ας φάνε παντεσπάνι. Κι ας έρθουν αύριο. Σήμερα δεν προκάνουμε να «τους εξυπηρετήσουμε» όλους.

Γιατί η δημοσιοϋπαλληλία δεν υπηρετεί. Πάντα εξυπηρετεί. Πρέπει να την ευγνωμονείτε κι όλας.

Το τηλεματικό στη στάση γράφει 20 λεπτά αναμονή για το επόμενο λεωφορείο αντί για 5 λεπτά τις άλλες μέρες! Και κάνει κρύο. Αλλ’ όταν φτάνει είναι οι άνθρωποι μέσα πακτωμένοι σαν σαρδέλες. Με βία χωράει άλλος ένας από τους 10 που περιμένουνε στη στάση! Οι άλλοι 9 ας κόψουν το λαιμό τους. Οι οδηγοί είναι πιο ιερά προσώπατα από τους πολίτες. Η άδειά τους προηγείται από την υπηρέτηση των πολιτών. Πρέπει να κάνουνε κι αυτοί Χριστούγεννα. Ενώ οι πολίτες Σταύρωση.

Τρόπος να μοιραστούν οι άδειες σε όλο το δημόσιο έτσι πού να υπηρετούνται πρώτα οι πολίτες και μετά οι υπάλληλοι δεν υπάρχει. Ούτε έχει εφευρεθεί ακόμα τρόπος που να μη γλείφουν και να μην καλοπιάνουν τη δημοσιοϋπαλληλία οι υπουργοί, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι των κυβερνήσεων. Ιδίως αυτής που θα ανέτρεπε τα πάντα για να φτιάξει ένα δημόσιο στην υπηρεσία των πολιτών και όχι των κολλητών! Μια από τα ίδια και χειρότερα.

Το δημόσιο ανοίγει τις ώρες που βολεύει τους υπαλλήλους του, κλείνει τις ώρες που βολεύει τους υπαλλήλους του, δουλεύει με τη σύνθεση που βολεύει τους υπαλλήλους του, με τις βάρδιες που βολεύουν τους υπαλλήλους του. Και δουλεύουν εντατικά «τα κορόιδα»- και τις άγιες μέρες- ενώ οι παλιοσειρές και τα τζιμάνια γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Με άδεια!

Κι ας περιμένει το κορόιδο ο πολίτης στις ουρές. Το δημόσιο έχει τη μονιμότητά του, τις άδειές του απαρεγκλίτως, τα επιδόματά του πάνω και κάτω από το τραπέζι. Και τις αυξήσεις στους μισθούς κρίση- ξεκρίση. Όλοι οι άλλοι μπορούν να πάνε να κουρεύονται. Και να κουρεύονται στις δημόσιες αίθουσες του ενός υπαλλήλου για 50 πολίτες. Και του ενός οχήματος κάθε όποτε του καπνίσει του δημόσιου ΟΑΣΑ και του μετρό και των οδηγών τους.

Και μπορούν να κουρεύονται και οι χτυπημένοι, οι άρρωστοι, οι ετοιμοθάνατοι και οι σερνάμενοι στα επείγοντα των νοσοκομείων. Όπου το δημόσιο έχει επιφυλάξει το χειρότερό του πρόσωπο όχι μόνο στους πολίτες που προστρέχουν για να σωθούν. Αλλά, και στους ίδιους τους εργαζόμενούς του, γιατρούς και νοσοκόμους. Με τους ελάχιστους να παλεύουν ταυτόχρονα ενάντια στις αρρώστιες των χτυπημένων και στα προνόμια των ευνοημένων. Γιατί, ακόμα και στην κόλαση των νοσοκομείων υπάρχουν ευνοημένοι.

Χτες, στον ΕΟΠΥΥ, στις εφορίες και στις ΔΕΗ στα πιο πολλά γραφεία, ένας υπάλληλος υπηρετούσε όσους προλάβαινε απ’ τους πολίτες. Κι όσους δεν τους προλάβαινε τους έστελνε στο αύριο. Χωρίς το κλεφτοκράτος να ρωτάει αν έχει αύριο εκείνος που δεν του φτάνει η σύνταξη για το επόμενο λεωφορείο κι εκείνος που δεν έχει άδεια από τα αφεντικό και πρέπει να δουλέψει.

Όμως, το κλεφτοκράτος έχει απαίτηση να πληρωθούν όλα στην ώρα τους από όλους! Και να κοιτάνε απ’ τα δελτία των 8 στη ζεστασιά οι αδειούχοι του, γέρους, μανάδες, άρρωστους, ταλαίπωρους πολίτες να συνωστίζονται μπροστά στα άδεια γραφεία των προνομιούχων.

Μα, να μην κάνουν κι αυτοί Χριστούγεννα σαν άνθρωποι; Να κάνουν. Όταν θα υπηρετήσουν και τον τελευταίο πολίτη, όπως ορίζει ο όρκος τους. Γιατί, δημόσιος υπάλληλος δεν είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση. Δεν είναι παίρνω. Είναι δίνω. Και πάνω απ’ όλα, δεν είναι εξυπηρετώ. Είναι υπηρετώ.

Και όσο αυτό το αυτονόητο θα είναι απόν και ζητούμενο, οι πολίτες θα είναι ραγιάδες μιας υπαλληλικής νομενκλατούρας και ραγιάδες της πολιτικής νομενκλατούρας που οι ίδιοι επιλέγουν. Και η οποία έχει καταντήσει τη δημοσιοϋπαλληλία να είναι το χειρότερο παράδειγμα επαγγελματισμού, αλληλεγγύης, ευσυνειδησίας, ενιαίας κοινωνικής συνείδησης και αυξημένης ευθύνης απέναντι στους μοναδικούς εργοδότες της. Τους πολίτες.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

https://www.liberal.gr/arthro/234429/apopsi/stili-alatos/den-pa-na-koureueste.html

Πάτησε τον όρκο του αλλά δεν παραιτείται!

Σοφία Βούλτεψη
17/01/2017

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Δεδομένου ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στην (ακόμη και δια του αυτοεξευτελισμού) αυτοδιάθεσή του, το γεγονός ότι ο κ. Παππάς δεν έχει ακόμη παραιτηθεί αποδεικνύει πόσο πολύ γαντζωμένοι στην εξουσία είναι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Από την περασμένη Παρασκευή, όταν έγινε γνωστό το περιεχόμενο της απόφασης του ΣτΕ για τον περίφημο νόμο του περί αδειοδότησης των καναλιών, έντρομος τραυλίζει διάφορες ακατανόητες ερμηνείες της απόφασης, διαστρεβλώνοντάς τη και προαναγγέλλοντας πρακτικά πως ούτε αυτή θα εφαρμόσει.

Επαναλαμβάνει διάφορα φληναφήματα και στρεψοδικίες, ότι τάχα ο περίφημος νόμος του παραμένει σε ισχύ, ότι το ΣτΕ επιβεβαίωσε την παράνομη λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών, ότι κατέστη υποχρεωτικός ο διαγωνισμός και άλλα τέτοια.

Παραδέχεται, βέβαια, ότι κρίθηκε αντισυνταγματική η διάταξή του βάσει της οποίας η αρμοδιότητα του ΕΣΡ μεταφέρθηκε στον ίδιο και η διαγωνιστική διαδικασία ανατέθηκε σε επιτροπή που συστάθηκε στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης – αν και μέχρι πρόσφατα μας έλεγε μισοκακόμοιρα «τι να έκανα; Αφού δεν υπήρχε ΕΣΡ;».

Αλλά δια της παραδοχής αυτής, παραδέχεται ο κ. Παππάς ότι παραβίασε τον όρκο του και έδρασε αντισυνταγματικά. Είναι ένας υπουργός που λειτούργησε αντισυνταγματικά – και με τη βούλα της Δικαιοσύνης.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε:

-Με την απόφασή του το ΣτΕ έκρινε ότι ο νόμος Παππά είναι αντισυνταγματικός, καθώς παρέκαμψε το ΕΣΡ.

-Επίσημα, δια στόματος του Προέδρου του ΣτΕ (που τοποθέτησε τον εαυτό του στην μειοψηφία), η μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων στον «υπουργό – καναλάρχη» ακυρώθηκε. Και επομένως ακυρώθηκε και η απόφαση του γενικού γραμματέα  Ενημέρωσης  περί σύστασης πενταμελούς επιτροπής για τη διενέργεια  του επίμαχου διαγωνισμού χορήγησης των τηλεοπτικών αδειών.  Ως εκ τούτου, ο περίφημος διαγωνισμός και οι «άδειες» που προέκυψαν από αυτόν θεωρούνται ως μη γενόμενα! Μιλάμε για αυτά ακριβώς που διαφήμιζε ο κ. Παππάς επί μήνες.

-Το ΣτΕ έκρινε ότι τα κανάλια  είχαν έννομο συμφέρον  να προσφύγουν στο ΣτΕ κατά του τρόπου αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών, ασχέτως αν λειτουργούσαν νόμιμα ή όχι. (Άλλωστε, στην «παρανομία» αυτή είχε οδηγήσει ο ίδιος ο κ. Παππάς, όταν αποφάσισε να μην ανανεωθούν δια νόμου οι προσωρινές άδειες). Πώς γίνεται, λοιπόν, το ΣτΕ να έκρινε ότι οι παράνομοι έχουν έννομο συμφέρον; Μα προφανώς επειδή το δικαστήριο διαπίστωσε την ανωμαλία των δύο τελευταίων χρόνων που είχε ο ίδιος ο κ. Παππάς προκαλέσει. Και κυρίως επειδή αν και «παράνομα» τα κανάλια είχαν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σε μια «νόμιμη» διαδικασία. Για τους λόγους αυτούς, η αποδοκιμασία του ΣτΕ για τη διαδικασία των προσωρινών αδειών φαίνεται ότι είναι έμμεση. (Άλλωστε, οι μόνιμες άδειες θα δίνονταν έτσι κι’ αλλιώς μετά την ολοκλήρωση της μετάβασης στην ψηφιακή εποχή, που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2014). Και γι’ αυτό στην απόφαση δεν αναφέρεται αν η λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών ήταν νόμιμη ή παράνομη. Απλώς αναφέρεται ότι υπάρχει «νομοθετικό κενό».

-Το ΣτΕ έκρινε ότι βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 2 του Συντάγματος, το ΕΣΡ έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να παρακαμφθεί με το πρόσχημα της μη συστάσεως της Ανεξάρτητης Αρχής. Αναφέρει δε συγκεκριμένα πως η μη σύσταση μιας Ανεξάρτητης Αρχής δεν είναι συνταγματική, αλλά η μία αντισυνταγματικότητα δεν μπορεί να θεραπευθεί με άλλη αντισυνταγματικότητα. (Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προκαλέσει την πρώτη αντισυνταγματικότητα: Όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση αρνήθηκε να δεχθεί τη συγκρότηση του ΕΣΡ, λέγοντας πως αυτό θα γινόταν μετά τις εκλογές και όταν βρέθηκε στην κυβέρνηση τορπίλιζε διαρκώς τη διαδικασία, προτείνοντας πρόσωπα που εκ των προτέρων γνώριζε ότι δεν θα συγκέντρωναν τα 4/5 των ψήφων στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής).

-Το ΣτΕ αποφάνθηκε ότι το ΕΣΡ συμπράττει στη θέσπιση των όρων και των προϋποθέσεων για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, ενώ ρητά αναφέρεται  ότι το ΕΣΡ έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να διενεργεί διαγωνιστική διαδικασία και να ρυθμίζει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

-Το ΣτΕ αποφάνθηκε πως το Δημόσιο πρέπει να καταβάλει δικαστική δαπάνη ύψους 920 ευρώ σε κάθε προσφεύγοντα. Δηλαδή, εκεί που ο κ. Παππάς θα υποχρέωνε τους καναλάρχες να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη (το μόνο που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και μια τηλεοπτική άδεια είναι το πορτοφόλι τους, έλεγε), τώρα θα τους πληρώσει κι’ από πάνω. Και εκεί που θα μοίραζε τα περίφημα εκατομμύρια στον λαό, τώρα ο λαός θα τους πληρώσει και τα δικαστικά έξοδα!

-Ο κ. Παππάς λέει τώρα πως το ΣτΕ συμφωνεί με τον αριθμό 4 ως προς τις τηλεοπτικές άδειες. Φυσικά, λέει ψέματα. Η πραγματικότητα είναι πως εκκρεμούν άλλες τρεις αποφάσεις (σχετικά με την τιμή εκκίνησης του διαγωνισμού, τον αριθμό των αδειών και τον ελάχιστο αριθμό απασχολουμένου προσωπικού).

-Ο κ. Παππάς λέει ότι το ΣτΕ έκρινε υποχρεωτική τη διενέργεια του διαγωνισμού.  Ούτε αυτό ισχύει. Διότι στην απόφαση αναφέρεται σχετικά:

α) Καθίσταται υποχρεωτική η σύμπραξη του ΕΣΡ στην άσκηση αρμοδιοτήτων, με τις οποίες σε συνεργασία ενδεχομένως και με άλλες ανεξάρτητες αρχές όπου αυτό απαιτείται λόγω της τεχνικής φύσεως των τιθεμένων ζητημάτων, καθορίζονται οι όροι λειτουργίας και αδειοδοτήσεων μεταξύ άλλων και των τηλεοπτικών σταθμών και

β) Σε περίπτωση επιλογής του συστήματος της κατόπιν διαγωνισμού χορηγήσεως των αδειών λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών καθίσταται υποχρεωτική η διενέργεια αποκλειστικώς από το ΕΣΡ της σχετικής διαγωνιστικής διαδικασίας.

Τι σημαίνει η φράση «σε περίπτωση επιλογής του συστήματος της κατόπιν διαγωνισμού χορηγήσεως των αδειών λειτουργίας»; Μα προφανώς ότι μπορεί να επιλεγεί και άλλη διαδικασία.

         

Και ιδού μερικά από τα πιο σημαντικά σημεία της ιστορικής αυτής απόφασης:

-«Ο νόμος 4339/2015 με τον οποίο ανατέθηκαν οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης στον αρμόδιο υπουργό Επικρατείας, αντίκειται στο άρθρο 15, παρ. 2 του Συντάγματος».

-«Στο άρθρο 15 του Συντάγματος προβλέπεται η αποκλειστική αρμοδιότητα του ΕΣΡ για έλεγχο και επιβολή κυρώσεων στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δεν δύναται όμως να συναχθεί ότι η αρμοδιότητα του ΕΣΡ εξαντλείται κατά το Σύνταγμα στην έκδοση μόνο ατομικών διοικητικών πράξεων, η επιβολής κυρώσεως στους σταθμούς, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι φορέας άμεσου ελέγχου των τηλεοπτικών σταθμών και στο προγενέστερο της ενάρξεως λειτουργίας αυτών στάδιο, δηλαδή στο στάδιο της χορήγησης των αδειών. Άρα, στις αρμοδιότητες του ΕΣΡ περιλαμβάνεται και η όλη διαδικασία, η οποία θα καταλήξει στη χορήγηση της άδειας».

-«Από το γεγονός ότι ο αναθεωρητικός νομοθέτης δεν προέβλεψε επικουρικό μηχανισμό για την επιλογή των μελών των ανεξάρτητων Αρχών δεν μπορεί να συναχθεί ότι το Σύνταγμα ανέχεται, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία των 4/5 στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, οι αρμοδιότητες οι οποίες κατά το Σύνταγμα πρέπει να ασκούνται από ανεξάρτητη Αρχή, να μεταβιβαστούν από τον κοινό νομοθέτη σε άλλα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας. Διαφορετικά εμμέσως το Σύνταγμα παραβιάζεται. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση η εκ πλαγίου παραβίαση του Συντάγματος να θεραπευθεί με άλλη ευθεία πλέον παραβίαση του, τέτοια δε παραβίαση θα συνιστούσε η πλήρης παράκαμψη αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής που προβλέπεται ρητώς από το Σύνταγμα. Συνεπώς έως ότου συγκροτηθεί ανεξάρτητη Αρχή (ΕΣΡ) οι αρμοδιότητες αυτής δεν μπορεί να ασκηθούν από άλλα όργανα ακόμη και όταν η άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών επιβάλλεται για την επίτευξη σκοπών, στη θεραπεία των οποίων αποβλέπουν, άλλες συνταγματικές διατάξεις. Το γεγονός ότι έχουν ενδεχομένως αναληφθεί από το ελληνικό κράτος διεθνείς υποχρεώσεις δεν απαλλάσσει το νομοθέτη ή την εκτελεστική εξουσία κατά την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της από την υποχρέωση τήρησης των συνταγματικών διατάξεων όπως είναι οι ανεξάρτητες Αρχές».

-«Οι τηλεοπτικοί σταθμοί  που διατηρούν επιχείρηση παροχής τηλεοπτικών υπηρεσιών και προτίθενται κατά τους ισχυρισμούς τους να λάβουν μέρος στη διαγωνιστική διαδικασία που θα διενεργηθεί σύμφωνα με το νόμο 4339/2015 έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλουν τις εκτελεστές διοικητικές πράξεις οι οποίες εκδόθηκαν βάσει του εν λόγω νόμου. Συνεπώς, με έννομο συμφέρον άσκησαν την αίτηση ακύρωσης».

Συμπέρασμα: Η απόφαση του ΣτΕ είναι κόλαφος για τον κ. Παππά που έπρεπε ήδη να είχε παραιτηθεί!

Δυστυχώς, όμως, το ΣτΕ μπορεί να ακυρώνει νόμους, αλλά όχι και υπουργούς…

http://www.elzoni.gr/html/ent/049/ent.69049.asp

Σχόλιο

Ορκίστηκε στον εαυτό του. Τέτοια απαξία τού δίνει.