|
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1821. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1821. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
Δημήτριος Υψηλάντης
|
Η Ναυμαχία της Σάμου
|
Τρίτη 28 Ιουλίου 2026
Δημήτριος Πλαπούτας
|
Κυριακή 26 Ιουλίου 2026
Η Μάχη στα Δερβενάκια
Μία από τις σημαντικότερες μάχες του αγώνα της Ανεξαρτησίας, στην οποία διαφάνηκε η στρατηγική ιδιοφυΐα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Τρίτη 7 Ιουλίου 2026
Ο Μελέτης Μελετόπουλος αποδομεί το Ναυαρίνο και τον μύθο ότι «μας απελευθέρωσαν οι ξένοι»
Μύθοι και αλήθειες για τον «καθοριστικό παράγοντα» της ελληνικής νίκης
Ο Μελέτης Μελετόπουλος, διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γενεύης και λυκειάρχης της Ιονίου Σχολής, γνωστός και για τις διαλέξεις του σε ιστορικά ζητήματα, έχει αναπτύξει την κεντρική θέση ότι η Ελλάδα δεν οφείλει την ελευθερία της στις μεγάλες δυνάμεις, αλλά ουσιαστικά στην «αντοχή» και τη θυσία των ίδιων των Ελλήνων.
Στις παρεμβάσεις του για τον «ζωτικό μύθο του Ναυαρίνου», υποστηρίζει ότι η ξένη επέμβαση υπήρξε κυρίως εργαλείο ελέγχου μιας ήδη ώριμης Επανάστασης, κι όχι πράξη ανιδιοτελούς φιλελληνισμού. Με αφορμή την επέτειο του 1821, μιλά στο Newsbomb για τον ρόλο των φιλελλήνων, τα πραγματικά κίνητρα των μεγάλων δυνάμεων και το γιατί θεωρεί επικίνδυνο, μέχρι σήμερα, το αφήγημα «οι ξένοι μας έσωσαν» που διακινείται σε διάφορους κύκλους, στο εσωτερικό και το εξωτερικό…
«Το μήνυμα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» παραμένει επίκαιρο, όχι ως κυριολεκτικό σύνθημα βίας, αλλά ως υπενθύμιση ότι σε κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι σε ξένο έλεγχο και ότι η εθνική αξιοπρέπεια απαιτεί εγρήγορση απέναντί τους. Μόνο όταν εμπιστευθούμε τις δικές μας δυνάμεις και αρνηθούμε τον ρόλο του «προστατευόμενου λαού» μπορούμε να σταθούμε πραγματικά ελεύθεροι», υπογραμμίζει, αναλύοντας τη θέση του επικαλούμενος την ανάλυση των ιστορικών γεγονότων μακριά από «αφηγήματα», όπως αναφέρει.
Newsbomb: Κύριε Μελετόπουλε, όταν μιλάτε για την Ελληνική Επανάσταση, θέτετε έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στους ιδιώτες φιλέλληνες και στις μεγάλες δυνάμεις που ενεπλάκησαν στον Αγώνα. Τι εννοείτε ακριβώς;
Μελέτης Μελετόπουλος: Διαχωρίζω ριζικά τον ηρωισμό των ιδιωτών φιλελλήνων από την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Άλλο οι χιλιάδες άνθρωποι που ήρθαν εθελοντικά να πολεμήσουν για το ιδεώδες της ελευθερίας ενός έθνους που χάρισε στην ανθρωπότητα τη δημοκρατία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία, και πολλοί από αυτούς έπεσαν στο πεδίο της μάχης, και άλλο η στάση κυβερνήσεων όπως της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, οι οποίες δεν κινούνται από αισθήματα και ιδανικά, αλλά αποκλειστικά από το στενό εθνικό τους συμφέρον.
Το είπε ωμά ο Πάλμερστον: Οι μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν μόνιμους φίλους, έχουν μόνιμα συμφέροντα. Αυτό ισχύει απολύτως για την Ελληνική Επανάσταση. Δεν τίθεται θέμα φιλελληνισμού στη στάση των μεγάλων δυνάμεων, τίθεται μόνο θέμα σύγκλισης ή απόκλισης του δικού τους συμφέροντος με τον σκοπό της απελευθέρωσης των Ελλήνων. Μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις ότι κάποιοι μας αγάπησαν και μας «βοήθησαν» ανιδιοτελώς.
Ας δούμε πιο συγκεκριμένα την Αγγλία, που την έχουμε συνδέσει ιδιαίτερα με την απελευθέρωση, λόγω και της στάσης του Κάνινγκ. Πώς εξελίχθηκε η βρετανική πολιτική απέναντι στην Επανάσταση;
Η αρχική στάση της Αγγλίας ήταν εξαιρετικά αρνητική, τουλάχιστον μέχρι το 1822, όσο Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Κάσλρεϊ, γιατί θεωρούσαν ταμπού το δόγμα της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πίστευαν ότι η Αυτοκρατορία φράζει τον δρόμο της Ρωσίας προς τη Μεσόγειο, άρα έπρεπε να διατηρηθεί πάση θυσία. Όταν όμως μετά την άλωση της Τριπολιτσάς και ιδίως μετά τα Δερβενάκια κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να αναχαιτίσουν τον αγώνα των Ελλήνων, άλλαξαν στάση: με τον Κάνιγκ στο ΥΠΕΞ, από το 1822, κινήθηκαν στην κατεύθυνση μιας περιορισμένης ελληνικής ανεξαρτησίας στη νότια Βαλκανική.
Τι σημαίνει αυτή η «περιορισμένη ανεξαρτησία» για τον αρχικό σκοπό της Επανάστασης;
Σημαίνει εκτροπή της Επανάστασης από τον αρχικό της στόχο, που ήταν η απελευθέρωση του συνόλου του Ελληνισμού, προς τη δημιουργία ενός μικρού, ελεγχόμενου, μη βιώσιμου και εξαρτημένου κρατιδίου. Στην ουσία μιλάμε για ένα προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων, κι αυτό ακριβώς έγινε. Για να το πετύχουν, χρησιμοποίησαν μοχλούς όπως τα επαναστατικά δάνεια και μια ολέθρια προσωπικότητα, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που ανέλαβε εργολαβικά να περιορίσει την έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης στα όρια που είχε θέσει η αγγλική πολιτική.
Πάμε στη ρωσική πολιτική. Συχνά παρουσιάζεται ως «πιο φιλική» προς τους Έλληνες λόγω του ομόδοξου, των Ορλωφικών και των συνεχών ρωσοτουρκικών πολέμων. Συμφωνείτε;
Στην αρχή, ναι, υπάρχει μια σχετική ευμένεια. Ο Τσάρος δίνει άδεια στον Καποδίστρια, Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, να προστατεύσει την Ελληνική Επανάσταση και μέχρι το 1822 η ρωσική στάση είναι θετική. Το καλοκαίρι του 1822 όμως ο Τσάρος αρχίζει να φοβάται ότι, αν η Ελληνική Επανάσταση πάρει μεγάλες διαστάσεις, θα απειληθεί συνολικά η κυριαρχία των θρόνων στην Ευρώπη. Αλλάζει λοιπόν πολιτική, η Ρωσία κρατά ουδέτερη στάση μέχρι το 1826–1827, και μόνο όταν ο νέος Τσάρος κρίνει ότι τα συμφέροντά της συμπίπτουν με μια ρωσοτουρκική σύγκρουση, συντρίβει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επιβάλλει, ως τρίτο άρθρο της συνθήκης της Αδριανούπολης, την ελληνική ανεξαρτησία.
Και η Γαλλία; Ήταν η χώρα που έστειλε χερσαία στρατεύματα στην πιο κρίσιμη περίοδο. Πώς εντάσσεται η εκστρατεία του στρατάρχη Μεζόν στην Πελοπόννησο σε αυτό το παζλ;
Η Γαλλία στέλνει τον Μεζόν για να εκκαθαρίσει τους οθωμανικούς θύλακες στη νότια Ελλάδα, αλλά έχει και αυτή τη δική της σκοπιμότητα. Θέλει να ανοίξει τον δρόμο για την αποικιοποίηση της Βόρειας Αφρικής και η εκστρατεία στην Πελοπόννησο λειτουργεί ως προοίμιο και μοντέλο για την μετέπειτα μεγάλη εκστρατεία στην Αλγερία, την Τυνησία κ.ά. Ο Μεζόν ουσιαστικά παραλαμβάνει, στο όνομα του ιδρυθέντος ελληνικού κράτους, τα φρούρια που κατέχουν ακόμα οι Τούρκοι, όπως η Πάτρα και η Αθήνα, χωρίς να δώσει ουσιώδεις μάχες με τον Ιμπραήμ· κάνει μια στρατιωτική «απογραφή» και όχι απελευθερωτικό πόλεμο. Άρα δεν μιλάμε ούτε εδώ για καθοριστική συμβολή.
Πιο συγκεκριμένα, ο Μεζόν δεν έδωσε αποφασιστικές μάχες με τον Ιμπραήμ. Στην ουσία έκανε μια εντυπωσιακή εκστρατεία με γεωγράφους, ζωολόγους, κοινωνιολόγους, φυτολόγους κ.λπ., κατέγραψε και παρέλαβε από τους Τούρκους διάφορα φρούρια που παρέμεναν υπό οθωμανικό έλεγχο. Περίμενε να βρεθεί τρόπος να φύγει ο Ιμπραήμ. Η στρατιωτική έκβαση είχε κριθεί από την αντοχή των Ελλήνων πριν εμφανιστούν τα γαλλικά στρατεύματα ως «απελευθερωτές».
Ωστόσο στη συνείδησή μας η Ναυμαχία του Ναυαρίνου και η ήττα του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τις μεγάλες δυνάμεις έχει καθοριστικό χαρακτήρα στην τελική επιτυχία του Αγώνα. Εσείς έχετε μιλήσει και γράψει για τον «ζωτικό μύθο του Ναυαρίνου». Τι εννοείτε;
Το Ναυαρίνο έχει μετατραπεί σε έναν ζωτικό μύθο, δηλαδή σε ένα απαραίτητο αφήγημα πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η εθνική μας αυτοεικόνα, αλλά που δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. Η ναυμαχία δεν έγινε για την ελληνική ανεξαρτησία, έγινε για να καταστραφεί η ναυτική δύναμη του Μωχάμετ Άλι και να τεθεί η Αίγυπτος υπό τον έλεγχο της Αγγλίας, η οποία στη συνέχεια τον υποχρεώνει να κηρύξει την τυπική ανεξαρτησία του έναντι της Υψηλής Πύλης, ώστε να διαμορφωθεί ένα ουσιαστικά αγγλικό προτεκτοράτο. Αυτό συνδέεται άμεσα με τη στρατηγική της για τη διώρυγα του Σουέζ και τη συντόμευση της διαδρομής προς τις ινδικές και άλλες αποικίες της.
Δηλαδή θεωρείτε ότι η ναυμαχία δεν ήταν καθοριστική για την τύχη της Επανάστασης;
Λέω ότι, όταν έγινε το Ναυαρίνο, η έκβαση της Επανάστασης είχε κριθεί από τη στάση των ίδιων των Ελλήνων. Ο Ιμπραήμ είχε ήδη αποτύχει παταγωδώς να καταστείλει την Επανάσταση: η Αίγυπτος είχε οδηγηθεί σε χρεοκοπία, δεκάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι είχαν σκοτωθεί στην Πελοπόννησο, και από το 1826 η αποτυχία του ήταν φανερή. Γι’ αυτό κιόλας συγκαλείται η Εθνοσυνέλευση της Τροιζίνας στις αρχές του 1827, έξι ολόκληρους μήνες πριν από το Ναυαρίνο, όπου διαμορφώνεται ήδη ο πυρήνας του ελληνικού κράτους με αγγλική συμμετοχή και υποστήριξη.
Επιστρέφω λίγο στον Ιμπραήμ. Πολλοί πιστεύουν ότι μετά το Ναυαρίνο «εξουδετερώθηκε». Τι συνέβη στην πραγματικότητα;
Ο Ιμπραήμ μετά το Ναυαρίνο παρέμεινε εγκλωβισμένος στην Πελοπόννησο, ανήμπορος να φύγει. Για να του επιτραπεί η αποχώρηση, υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Αλεξάνδρειας μεταξύ του Κόδριγκτον και του Μωχάμετ Άλι. Αν δεν υπήρχε αυτό, ο Ιμπραήμ θα έμενε εκεί επ’ αόριστον, έχοντας ήδη χάσει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του. Οι περιγραφές των πρώτων μηνών του 1828 μιλούν για ένα στράτευμα σε αποσύνθεση: λιποταξίες, εσωτερικές σφαγές, δυσεντερία, πείνα. Παρακαλούσαν τους Έλληνες να τους βοηθήσουν για να επιβιώσουν.
Άρα, ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο πραγματικός παράγοντας που καθόρισε τη νίκη;
Αυτό ήταν η γενναία, αδιάλλακτη στάση των Ελλήνων σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα και κυρίως στη φάση της εισβολής του Ιμπραήμ. Οι μεγάλες δυνάμεις παρενέβησαν όταν πλέον φοβήθηκαν ότι η Ελληνική Επανάσταση θα καταστεί ανεξέλεγκτη· παρενέβησαν για να την ελέγξουν και να την φέρουν σε μια έκβαση συμβατή με τα δικά τους συμφέροντα. Είχαν στα χέρια τους ισχυρά εργαλεία –πρόσωπα ελεγχόμενα, όπως ο Μαυροκορδάτος, ο Κωλέττης, και τα δάνεια– που λειτούργησαν ως μηχανισμοί ελέγχου συνειδήσεων και εξελίξεων.
Τι απαντάτε λοιπόν σε όσους, Έλληνες ή Τούρκους, ισχυρίζονται ότι «οι ξένοι μας απελευθέρωσαν»;
Θα τους απαντούσα ότι αυτό είναι μύθος, όχι ιστορία. Ο Τούρκος ιστορικός Σουκρού Ιλιτζάκ, ο οποίος μάλιστα εξελέγη καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχει γράψει για το Ναυαρίνο ότι, πρώτον, οι Έλληνες νίκησαν τους Τούρκους στο έδαφος κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και, δεύτερον, ότι ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828–1829 ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για τη συντριβή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όχι η ίδια η ναυμαχία. Τούρκοι ιστορικοί παραδέχονται ότι οι Έλληνες πολέμησαν λυσσαλέα μέχρι το τέλος για την ελευθερία τους και αυτοί είναι συχνά πιο κοντά στην πραγματικότητα από ορισμένους Έλληνες ψευδοϊστορικούς που λένε ότι «ο Ιμπραήμ κατέστειλε την Επανάσταση» και «το Ναυαρίνο μάς έσωσε» – αυτά είναι κατασκευασμένοι μύθοι.
Ωστόσο, εάν δεν είχε συμβεί ποτέ η ναυμαχία του Ναυαρίνου, τι πιστεύετε ότι θα γινόταν με την Επανάσταση;
Ένας Άγγλος ιστορικός, ο Ρόντρικ Μπίτον, που έχει ασχοληθεί εκτενώς με την Ελληνική Επανάσταση, έχει πει ότι είτε θα είχαμε μια μορφή ηγεμονίας είτε ένα αυτόνομο κράτος στην Πελοπόννησο, και σε κάθε περίπτωση αποδίδει την ελληνική ανεξαρτησία στο γεγονός ότι οι Έλληνες άντεξαν. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρεί ότι η ξένη παρέμβαση υπήρξε ο βασικός παράγοντας. Θέλω να το τονίσω αυτό: χωρίς τη δική σου διάθεση να υπερασπιστείς μέχρι και με τη ζωή σου την ελευθερία σου, κανείς δεν έρχεται να σε «διασώσει» – ούτε τότε, ούτε σήμερα.
Φτάνοντας στο σήμερα, ποιο είναι για εσάς το βασικό μήνυμα του 1821, ειδικά σε σχέση με τον Φιλελληνισμό και την ξένη παρέμβαση;
Ότι οι Έλληνες πρέπει να ξέρουν ότι δεν υπάρχουν φιλέλληνες· οι φιλέλληνες είμαστε εμείς. Αν εμείς δεν αγαπάμε τη χώρα μας, ουδείς θα έρθει να μας σώσει. Τα μηνύματα του 1821 παραμένουν απολύτως επίκαιρα, γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να απειλείται από μια Τουρκία που διατυπώνει απειλές, διεκδικήσεις και επιχειρεί να ασκήσει οικονομική και πολιτική πίεση.
Η Ελλάδα οφείλει να τηρεί απαρέγκλιτα τη γραμμή της ανεξαρτησίας και της αδιαλλαξίας έναντι ξένων επιβουλών και πιέσεων. Το μήνυμα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» παραμένει επίκαιρο, όχι ως κυριολεκτικό σύνθημα βίας, αλλά ως υπενθύμιση ότι σε κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι σε ξένο έλεγχο και ότι η εθνική αξιοπρέπεια απαιτεί εγρήγορση απέναντί τους. Μόνο όταν εμπιστευθούμε τις δικές μας δυνάμεις και αρνηθούμε τον ρόλο του «προστατευόμενου λαού» μπορούμε να σταθούμε πραγματικά ελεύθεροι.
Κυριακή 5 Ιουλίου 2026
Η Μάχη του Μαραθώνα (1824)
|
Σάββατο 4 Ιουλίου 2026
Κυριακούλης Μαυρομιχάλης: Ο ηρωικός Μανιάτης
|
Η Μάχη της Σπλάντζας
|
Η Μάχη του Πέτα
Έλαβε χώρα στις 4 Ιουλίου 1822 και υπήρξε μία από τις πιο καταστροφικές ήττες των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026
Ο Ιμπραήμ στο Σοπωτό…
Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Σεπτεμβρίου, 2018 από tzathan
Σαν αυτές τις ημέρες…
Στο Σοπωτό Αροανείας Καλαβρύτων ο Ιμπραήμ επιτέθηκε δύο φορές στις 19 Σεπτεμβρίου 1826 και στις 30 του ιδίου μηνός. Αρχηγός από μέρους των Ελλήνων ήτο ο Λεχουρίτης και από μέρους των Τούρκων ο Ιμπραήμ. Ο Σ. Τρικούπης (Ιστορ. της Ελλην. Επαναστ.) αναφέρει τα εξής: «…την δε επιούσαν [19 Σεπτ. 1826] εκίνησαν επί τους απομείναντας κατά τον Άγιον Αθανάσιον. Τρις εφώρμησαν, αλλά δεν εδυνήθησαν να τους σαλεύσωσι. Πεσόντες τελευταίον πεζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί, τους έτρεψαν και εισήλθον εις Σοπωτόν. Οι Έλληνες, τρέξαντες δρομαίως, εφάνησαν αίφνης κατά τον Άγιον Γεώργιον. Εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εν Σοπωτώ και τους ηνάγκασαν να εξέλθωσι μηδεμίαν φθάσαντες να καύσωσιν οικίαν. Οι Έλληνες έμειναν εν τη αυτή θέσει του Αγίου Γεωργίου, και κατέλαβαν και την του Αγίου Νικολάου αντικρύ του Σοπωτού. Την δε 30 το πρωΐ ώρμησαν χίλιοι εχθροί και επάτησαν εκ νέου το Σοπωτόν. Επάτησαν τινές αυτών και την Αγίαν Βαρβάραν, αλλ’ ολίγην ώραν ενδιέμειναν αποδιωχθέντες…». Τα ίδια περίπου επαναλαμβάνει και ο Λ. Κουτσονίκας (Γενική Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως).
Από το «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων», όπου εκτενέστερα για Σοπωτό:
[… Ο Ιμπραήμ όταν έφτασε στον κάμπο μεταξύ της Στρέζοβας και Ποδογοράς εστρατοπέδευσε εκεί και… επυρπόλησε όλη σχεδόν τη Στρέζοβα και τις εκκλησίες της αλλά και τα γύρω χωριά και τα σπαρτά τους μεταξύ των οποίων τη Χόβολη, τα καλύβια των Σοπωτινών στο Τσαρούχλι καθώς και την τσακιρέικη οικία στο Σοπωτό. Ελεηλάτησε πολλά χωριά της κατσάνας και μετά από πέντε ημέρες καταστροφές και λεηλασίες έφυγε για Τρίπολη και Μεσσηνία (Παπανδρέου: Επαρχία…, σ. 56). Στο Σωποτό διά μέσου Χόβολης οδηγείτο απόσπασμα Τούρκων αλλά Α. του Σοπωτού στον Άγιο Αθανάσιο είχε ταμπουρωθεί ο Γ. Λεχουρίτης επί κεφαλής Λεχουριτών και ο Θ. Οικονομόπουλος επικεφαλής Σοπωτινών και παρεμπόδισαν αυτούς με πυροβολισμούς, αλλά αυτοί έφτασαν στο Σοπωτό όπου έβαλαν φωτιά στο σχολείο και λαφυραγώγησαν κάποια σπίτια, αλλά φοβήθηκαν και έφυγαν αφού περίπου 50 Δεσιναίοι είχαν καταλάβει τον Άγιο Νικόλαο και οι 100 υπό τον Λεχουρίτη είχαν καταλάβει τον Τάρταρο και πυροβολούσαν αδιάκοπα. Έτσι οι γύρω πολιορκούντες Έλληνες κατέβηκαν και έσβησαν τη φωτιά από το σχολείο. Σε βοήθεια έσπευσαν από τα Καλάβρυτα και οι Σωτ. Θεοχαρόπουλος, Φραγκάκης και Βεν. Ρούφος αλλά δεν πρόφθασαν. Στις 23 7βρίου απερχόμενος ο Ιμπραήμ στην Τρίπολη μεταξύ των αιχμαλώτων πήρε και τον Σοπωτινό Ν. Οικονομόπουλο (βλ. λ.) (Παπανδρέου: Επαρχία…., σ. 60). «…Τη μεθεπομένη επιτέθηκαν για τρίτη φορά. Κατέλαβαν τη Χόβολη και κατέκαυσαν ό,τι είχε απομείνει από την προηγούμενη επιδρομή, και ακολούθως εφόρμησαν τρείς φορές χωρίς όμως να μπορέσουν να μετακινήσουν τους περί τον Άγιο Αθανάσιο.. Συγκεντρωθέντες όμως εκ νέου πολυαριθμότεροι τώρα «επέπεσαν πεζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί τους ανέτρεψαν, έφτασαν εις την Αγία, Βαρβάραν και εισήλθον εις το Σοπωτόν». Οι ανατραπέντες Έλληνες έτρεξαν γρήγορα και απέφυγαν τη σύλληψη. Ανασυντάχθηκαν δε παρά τον Άγιο Γεώργιο Σοπωτού και αφού τους ετουφέκισαν με πείσμα, τους ανάγκασαν να φύγουν από αυτό χωρίς να προλάβουν να κάψουν κανένα οιίκημα. Οι Έλληνες παρέμειναν στην ίδια θέση του Αγίου Γεωργίου κατέλαβαν δε και την οχυρή θέση του Αγίου Νικολάου απέναντι του Σοπωτούγια να ελέγχουν το δρόμο προς τη Χόβολη καθώς και την προς Κατσάνα περιοχή. Στις 30 Σεπτεμβρίου το πρωί νέο κύμα από Αιγυπτίους επάτησε για δεύτερη φορά το Σοπωτό, έκαψαν το σπίστι του Τσακίρη και έβαλαν ψωτιά στο σχολείο χωρίς όμως και να καεί. Οι Αιγύπτιοι παρέμειναν μόνο μια ώρα και ανεχώρησαν αμέσως για την Κακάσοβα και Τρίπολη. Στο Σοπωτό βρήκαν και μεγάλη ποσότητα καπνού οι Αιγύπτιοι και τον πήραν. Ο Ιμπραήμ ωνόμασε τότε το Σοπωτό «καπνοχώρι». Η εσπευσμένη αναχώρηση των Αιγυπτίων ωφείλετο και στο γεγονός ότι ο Γ. Λεχουρίτης με 100 οπλοφόρους προχώρησε δια μέσου του δάσους του Τάρταρη προς την Αγία Βαρβάρα και άρχισε σφοδρό πυροβολισμό. Οι Αιγύπτιοι υπέθεσαν ότι επρόκειτο περί νέων Ελληνικών δυνάμεων και φοβηθέντες μήπως αποκλεισθούν εντός αυτού ανεχώρησαν. Έτσι γλύτωσε για παντοτινά και το Σοπωτό…» (Ν. Π. Σακελλαρόπουλος, Επιδρ…., σ. 46, 47)…].
Θ. Τζώρτζης.
ΠΗΓΗ
https://gerbesi.wordpress.com/2018/09/27/ο-ιμπραήμ-στο-σοπωτό/
Σάββατο 20 Ιουνίου 2026
Η καταστροφή των Ψαρών
|
Σάββατο 13 Ιουνίου 2026
Η Μάχη του Λάλα
|
Κυριακή 7 Ιουνίου 2026
Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη
Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη στη Χίο υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά κατορθώματα της Ελληνικής Επανάστασης. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)