Αθεΐα. Το καύχημα της εποχής μας.

 Posted on 1 Ιουλίου, 2026

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ 

Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι’ ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι’ ας είναι γελοίος, επίσημος κι’ ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι’ ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι’ ας είναι κουφιοκέφαλος.
   
Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι’ αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι’ εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».

Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι’ αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ’ αχόρταγο λογικό σας!».
   
Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι, σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιον αγέρα της περηφάνειας κι’ από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι, να νοιώσουνε πόσο ανόητοι και στενόψυχοι φαίνουνται σε κείνους που πιστεύουνε. Γιατί, για να πιστέψουνε, ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα. Ο πιστός ξέρει πολύ καλά ως που μπορούνε να φτάξουνε οι διαλογισμοί του άπιστου, γιατί, κι’ αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου. Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό,τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του, δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι’ αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε. Κι’ από την ανοησία του κορδώνεται, και μιλά με καταφρόνεση για κείνους που είναι σε θέση να νοιώσουνε τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου, ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τα’ ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα. Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν». Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από κείνον τον μυστικόν κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει, δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι’ αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου, αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζουνται για να τα πιάσει;

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που, κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τ’ άκουσε αυτί, και που δεν ανεβήκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε. Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή, το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.

Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού. Κι’ εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού, για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι’ αυτά (τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικόν τρόπο. Πλην, ο άνθρωπος που έχει την σαρκική γνώση (τον ορθολογισμό), δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού, γιατί τα νομίζει για ανοησίες, και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά. Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται».

Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι’ ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για «βλαμμένος» από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.

Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα, α’) Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαρειά λόγια, αράθυμος κι’ απότομος, «θετικός άνθρωπος», « γερό μυαλό». β’) Όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι’ ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι’ οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».

 Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι’ όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

Λέγει λοιπόν ο έξυπνος : «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γρηές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγρηες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ότι καταπιαστούνε.

Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ’ έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, «και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».

Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι’ αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονεθεί.

Πριν καιρό έγραψα με συντομία πέντε- έξη άρθρα για τα θαύματα που γίνουνται σ’ ένα χωριό της Μυτιλήνης, με τον τίτλο «Φρικτά μυστήρια». Πολλοί αναγνώστες συγκινηθήκανε στο έπακρο, ιδίως οι ταπεινοί κι’ αγράμματοι άνθρωποι, «τα μωρά του κόσμου και τα εξουθενημένα». Οι έξυπνοι όμως κι’ οι τετραπέρατοι δεν δώσανε σημασία, και κάποιοι απ’ αυτούς με περιγελάσανε και μου γράψανε πως λέγω ανοησίες.

Αλλά, «Θεός ου μυκτηρίζεται». Από τότε ως τα σήμερα τα θαύματα δεν πάψανε, κι ολοένα γίνουνται πυκνότερα και τρομαχτικώτερα. Οι άνθρωποι που τα βλέπουνε μου τα γράφουνε με όλα τα καθέκαστα, κι απ’ αυτά κάνω ένα βιβλίο που θα είναι σαν πυρωμένο σίδερο για τις άπιστες γλώσσες (Πρόκειται για το βιβλίο «Σημείον μέγα» που εξέδωσε ο « Αστήρ»). Αυτόν τον καιρόν γίνουνται ανασκαφές, για να βρεθεί η αρχαία εκκλησία με τα λείψανα εκείνων που φανερώνονται ολοζώντανοι μπροστά στους απλούς ανθρώπους, στον ύπνο και στον ξύπνο τους, καθώς κι εικόνες και τα’ άλλα κειμήλια. Θα είχανε βρεθεί όλα, και θα ξεσκεπαζότανε γρήγορα ολότελα αυτός ο φοβερός κρατήρας, που θα σάρωνε τους άπιστους με την αγιασμένη λάβα του, αν υπήρχανε περισσότερα μέσα στα χέρια των φτωχών ανθρώπων που σκάβουνε με μια πίστη που είναι σαν φωτιά.

Μα, όπως και να είναι, με τη χάρη του Θεού «την τ’ ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!».

Εκ του περιοδικού «Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία»
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Ἡ Ἀθεΐα ἐνάντια στήν Ἐπιστήμη.

Η Aθεϊστική Πίστη, στην προσπάθεια της να πολεμήσει τις υπόλοιπες θρησκείες, πολλές φορές, προσπάθησε να οικειοποιηθεί τα πορίσματα της Επιστήμης. Όμως, όπως όλες οι πίστεις, επειδή είναι βαθύτατα μισαλλόδοξη, προσπάθησε με την μέθοδο του Προκρούστη, να φέρει στα μέτρα της, τα όσα ανακαλύφθηκαν. Έτσι, κατά καιρούς άθεοι πολέμησαν τόσο την θεωρία της Σχετικότητας, όσο και τις ανακαλύψεις της Γενετικής.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως μέλη του σώματος Χριστού, της Εκκλησίας, του αληθινού ψυχοθεραπευτηρίου, παρατηρήσαμε αυτή την διαμάχη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαφωνούμε, βεβαίως, με το να αποκαλείται ο Χριστιανισμός «Θρησκεία», αλλά παρόλα αυτά, το άρθρο είναι ενδιαφέρον. Μόνο ο θρησκειοποιημένος «Χριστιανισμός» (που είναι κίβδηλος Χριστιανισμός), μπορεί να αποκαλεστεί έτσι. Η Ορθοδοξία, είναι η επιστήμη (αλήθεια) που θεραπεύει την Θρησκεία. Και ως τέτοια, ουδέποτε είχε προβλήματα και αντιθέσεις με τις υπόλοιπες επιστήμες, όπως είχαν οι Θρησκείες.

Μεταξύ Χριστού και αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, διεξάγεται ανέκαθεν συνεχής αγώνας. Στον αγώνα αυτόν η απιστία στρατολογεί όλα τα μέσα που έχει στην διάθεσή της, και αναζητεί εντυπωσιακούς συμμάχους. Ιδιαιτέρως στέφεται και ζητεί στηρίγματα από την επιστήμη και υποστηρίζει – εντελώς αυθαίρετα- ότι η επιστήμη είναι μεγάλος και ισχυρός ανταγωνιστής του Χριστιανισμού. Δεν παύει δε από το να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, για να παρουσιάσει ως πραγματικότητα τον ανταγωνισμό αυτό. Ας δούμε μερικούς τέτοιους τρόπους.

Αρχικά πρέπει να λεχθεί, ότι είναι βαθύς, έντονος και διακαής πόθος της απιστίας να δει την επιστήμη και την θρησκεία να αντιμάχονται η μία την άλλη. Ο Ηenri Lecomte (Ανρί Λεκόντ), Γάλλος βοτανολόγος και μέλος της Παρισινής Ακαδημίας των Επιστημών, όταν ερωτήθηκε εάν η θρησκεία συμβιβάζεται με την επιστημονική έρευνα, απάντησε: «Ο ανταγωνισμός μεταξύ επιστήμης και θρησκείας υπάρχει μόνο στο πνεύμα εκείνων, που επιμόνως το θέλουν. Στην πραγματικότητα η επιστήμη και η θρησκεία εξελίσσονται με τα μέσα τους η κάθε μία, σε εδάφη που είναι ουσιωδώς διάφορα. Το να θέλει κανείς να αντιτάσσει την μία κατά της άλλης, αποδεικνύει απλώς ότι παραγνωρίζει και τις δύο»(1). Ώστε δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός υπάρχει μόνο στη σκέψη των καλοθελητών, οι οποίοι αποβλέπουν σε αμφίβολους, σκοτεινούς και δόλιους σκοπούς.

Εν συνεχεία, ο ισχυρισμός ότι η θρησκεία και η επιστήμη έρχονται τάχα σε αντίθεση, προέρχεται συνήθως από την υστερόβουλη κακότητα εκείνων, οι οποίοι φοβούνται την συνεργασία της πίστεως και της επιστήμης. Η κακοβουλία και ο φόβος, τους κάνουν ώστε να καλλιεργούν – κυρίως μεταξύ των λαϊκών μαζών – την ψευδή εντύπωση, ότι θρησκεία και επιστήμη είναι εχθροί. Την ολέθρια σκοπιμότητα του τεχνητού αυτού θορύβου αναλύει πολύ ωραία ο καθηγητής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης (ΗΠΑ) E. H. Hauser (Χάουζερ). «Η προσπάθεια για να επέλθει ρήξη μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, και ιδιαιτέρως του Χριστιανισμού, προέρχεται – γράφει ο Hauser – από τον φόβο εκείνων, οι οποίοι υποστηρίζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα». Φοβούνται μήπως ο Χριστιανισμός με την συνεργασία της επιστήμης «αποτελέσει μια υπεράνθρωπη καθολικής φύσεως παγκόσμια δύναμη, η οποία δεν θα ήταν δυνατόν να δαμαστεί από τις ορέξεις τους»(2).

Την ορθή αυτή παρατήρηση βεβαιώνουν χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Ιστορία. Όταν οι άθεοι του Ροβεσπιέρου έγιναν κύριοι της Γαλλικής Επαναστάσεως, θεώρησαν την περίσταση κατάλληλη για να εξουδετερώσουν την πίστη από τις τάξεις των επιστημόνων. Έτσι, συνέλαβαν τον πιστό Λαβουαζιέ (Ant. Lavoiser, 1743 – 1794), τον μεγάλο εκείνον χημικό και ιδρυτή της νεότερης Χημείας, και τον εξετέλεσαν! Και ενώ ο Λαβουαζιέ ζητούσε να αναβληθεί η εκτέλεσή του για λίγες μέρες, ώστε να τελειώσει την μελέτη του «Περί αναπνοής των ζώων», το δικαστήριο των αθέων του έδινε την απάντηση: «Η δημοκρατία δεν χρειάζεται πλέον επιστήμονες»! Οι άθεοι της Γαλλικής Επαναστάσεως έτρεμαν την συνεργασία πίστεως και επιστήμης. Ο φόβος αυτός τους έκανε να πολεμούν, στο πρόσωπο του Λαβουαζιέ, τις δύο δυνάμεις, οι οποίες διαμορφώνουν την ζωή μας.

Έχουμε όμως και σύγχρονα παραδείγματα. Ο κομμουνισμός της Ρωσίας εξαπέλυσε δεινό πόλεμο κατά του βιολόγου Ν. Βαβύλωφ (N. Vavilov, 1887 – 1942), ο οποίος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του καιρού του. Γιατί; Διότι ο Βαβύλωφ υποστήριζε – κατόπιν αντικειμενικών επιστημονικών παρατηρήσεων – την διευθυνόμενη εξέλιξη των ειδών, δηλαδή την τελεολογία στη φύση. Αλλά έτσι ερχόταν σε αντίθεση με τον υλισμό. Γι’ αυτό το άθεο κομμουνιστικό κράτος τον απομάκρυνε από την θέση του και τον εξόρισε στη Σιβηρία (υπάρχει η πεποίθηση ότι τον δολοφόνησαν) (3). Η απιστία δεν μπορούσε να ανεχθεί την φωνή της γνήσιας επιστήμης, η οποία ήταν σύμφωνη με τις αλήθειες τη χριστιανικής πίστεως.

Την περίοδο του 1930 οι αστρονόμοι της Δύσεως κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το Σύμπαν διαστέλλεται. Αυτό σήμαινε ότι το σύμπαν δεν είναι άχρονο, και ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία έλαβε αρχή. Για την υποστήριξη της απόψεώς τους αυτής, χρησιμοποιούσαν την Θεωρία της Σχετικότητας. Αλλά η άποψη αυτή της Αστρονομίας ευνοούσε ιδιαιτέρως την «μεταφυσική των μπουρζουάδων» και την θρησκεία, όπως έλεγαν οι άθεοι μαρξιστές. Διότι εφόσον το Σύμπαν είχε αρχή, ήταν φυσικό να έχει και τέλος. Άρα το σύμπαν ούτε άχρονο είναι ούτε άπειρο. Η θεωρία όμως αυτή δεν ήταν αρεστή στον άθεο κομουνισμό. Γι’ αυτό ο Σοβιετικός τύπος την πολέμησε με σφοδρότητα. Ο πόλεμος εναντίον της κορυφώθηκε το 1949, όταν ένας αριθμός Ρώσων αστρονόμων, οι οποίοι συμφωνούσαν με τις ανωτέρω ιδέες των Δυτικών συναδέλφων τους, διώχτηκαν και εξορίστηκαν! Η Σοβιετική Ακαδημία απέρριψε επισήμως την θεωρία της Σχετικότητας, καθώς επίσης και την «άποψη ενός πεπερασμένου, αλλά διαστελλόμενου Σύμπαντος, την οποίαν οι Δυτικοί αστρονόμοι θεωρούν ως μία συνέπεια της θεωρίας της Σχετικότητας». Η θεωρία της Σχετικότητας είχε αποκηρυχθεί στη Ρωσία επί ένα τέταρτο του αιώνα. Κατόπιν όμως αποκαταστάθηκε, γιατί αποφασίστηκε επισήμως… ότι «στο κάτω – κάτω» δεν αντιφάσκει προς τον Μαρξισμό!… Οι σοβιετικοί αναγκάστηκαν από τα πράγματα να αναγνωρίσουν την ορθότητα των θεωριών του Αϊνστάιν και του Μαξ Πλανκ(4).

Κατά τα πρώτα έτη μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, οι απόψεις του Αϊνστάιν του Μπορ (Bohr), του Χάιζενμπεργκ (Heisenberg) και άλλων άνοιγαν νέους ορίζοντες για τις φυσικές επιστήμες. Ο νόμος της αιτιότητας, τον οποίον ο χώρος της απιστίας είχε περί πολλού, υφίστατο καίριο πλήγμα. Αντικαθιστούνταν από την αρχή της αβεβαιότητας. Οι άθεοι μαρξιστές ανησύχησαν. Οι απόψεις αυτές, είπαν, ενθαρρύνουν τον… ιδεαλισμό μεταξύ των φυσικών επιστημόνων. Γι’ αυτό η Ρωσική Ακαδημία των Επιστημών απέρριψε, όπως αναφέραμε προηγουμένως, την θεωρία της Σχετικότητας, όπως επίσης και την θεωρία των Κβάντα και τις θεωρίες των Μπορ και Χάιζενμπεργκ, τους οποίους χαρακτήρισαν ως… «σκοταδιστές, εχθρούς της μαθήσεως και της επιστήμης ή μεταφυσικούς της μπουρζουαζίας» (bourgeois metaphysicians)! Οι θεωρίες τους απορρίφθηκαν, γιατί έθεταν σε αμφισβήτηση την άποψη του μαρξισμού ότι η ύλη κατέχει στο σύμπαν τα πρωτεία. Οι θεωρίες αυτές χαρακτηρίστηκαν «μπουρζουάδικος μεταφυσικός ιδεαλισμός». Παραλλήλως οι μεταφράσεις στη Ρωσική των φιλοσοφικών εργασιών των ανωτέρω επιστημόνων, όπως και των εργασιών του Έντιγκτον (Eddington), απαγορεύτηκαν. Οι Ρώσοι επιστήμονες, οι οποίοι δέχτηκαν τις θεωρίες αυτές, πολεμήθηκαν(5).

Την στάση αυτή του άθεου μαρξισμού απέναντι στην επιστήμη, της οποίας τα συμπεράσματα φοβάται το ψεύδος του υλισμού, σχολιάζει πολύ ωραία ο υπαρξιστής φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος σημειώνει: «Ο Μαρξ έγραφε στον Ένγκελς, ότι η θεωρία του Δαρβίνου αποτελούσε τη βάση της θεωρίας τους. Για να μείνει λοιπόν αλάνθαστος ο μαρξισμός έπρεπε να απορρίπτονται όλες οι βιολογικές ανακαλύψεις μετά τον Δαρβίνο. Και επειδή τυχαίνει αυτές οι ανακαλύψεις, μετά τις απότομες μεταβολές που διαπίστωσε ο ντε Βριές (de Vries), να εισάγουν, ενάντια στο ντετερμινισμό, την έννοια του τυχαίου στη Βιολογία, ανατέθηκε στον Λυσσένκο να πειθαρχήσει τα χρωμοσώματα και ν’ αποδείξει πάλι τον πιο στοιχειώδη ντετερμινισμό. Αυτό είναι γελοίο. Γι’ αυτό ο 20ος αιώνας θα πρέπει ν’ αρνηθεί και την αρχή του ιντετερμινισμού (αυταρχίας) στη Φυσική, την ειδική θεωρία της Σχετικότητας, την θεωρία των Κβάντα και τέλος τη γνήσια τάση της σύγχρονης επιστήμης. Ο μαρξισμός είναι σήμερα επιστημονικός αν αντιστρατεύεται τον Χάιζενμπεργκ, τον Μπορ, τον Αϊζενστάιν και τους μεγαλύτερους σοφούς τους εποχής»(6).

Επί τη ευκαιρία, σημειώνουμε ότι ο Καρλ Μαρξ θαύμαζε την Δαρβίνο και υιοθέτησε πλήρως την θεωρία του. Όταν διάβασε το βιβλίο του Δαρβίνου «Η Καταγωγή των Ειδών» το 1860, είπε: «Το βιβλίο αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον και μου χρησιμεύει ως βάση για την φυσική επιστήμη στον ιστορικό αγώνα» της πάλης των τάξεων. Αργότερα ζήτηση την άδεια να αφιερώσει το έργο του «Το Κεφάλαιο» στο Δαρβίνο, αλλά η άδεια δεν του δόθηκε(7).

Ό,τι συνέβη στην αθεϊστική Ρωσία με την θεωρία του Δαρβίνου, το ίδιο συνέβη και με τη Χημεία και την Βιολογία. Όσοι δέχονταν τους νόμους του Mendel (Μέντελ)(8), εξορίζονταν στη Σιβηρία. Στα χέρια των Ρώσων φοιτητών τα βιβλία, που περιείχαν ιδέες του Mendel, θεωρούντο τόσο επικίνδυνα, όσο και τα βιβλία τα αντιδραστικά κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος! Γιατί οι ιδέες του επιστήμονα Mendel, ο οποίος ήταν ιερέας, και οι νόμοι τους οποίους διετύπωσε, έσειαν τα θεμέλια του οικοδομήματος του Δαρβινισμού. Επιπλέον δε, συμφωνούσαν με σχέδιο δημιουργίας της ζώσας ύλης. Έτσι όμως ενίσχυαν του θρησκευτικό συναίσθημα και υποστήριζαν, ότι δημιουργός της ζωής είναι ο Θεός.

Η κόρη του Στάλιν Σβετλάνα, διηγείται στα απομνημονεύματά της την ιστορία μιας φίλης της βιολόγου, της Βέρας, και αναφέρει ότι κατά το 1948 η Γενετική επιστήμη χαρακτηρίστηκε από τον Στάλιν ως «ιδεαλιστική» και «απαγορεύτηκε στην Σοβιετική Ένωση». Το κομμουνιστικό «κόμμα, το οποίο όλα τα γνωρίζει», γράφει η Σβετλάνα, «είχε χαρακτηρίσει την θεωρία των Mendel – Morgan ως αίρεση, και οι αιρέσεις δεν έχουν δικαίωμα υπάρξεως στη Σοβιετική Ένωση». «Ο πατέρας μου», συμπληρώνει, «υποστήριξε τον T. Lysenko»(9), ο οποίος τότε εξυπηρετούσε με τις θεωρίες του το υλιστικό μαρξιστικό δόγμα. Στον λαό της Ρωσίας υπενθυμιζόταν, ότι ο Λένιν είχε ανησυχήσει πολύ από παρόμοιες επιστημονικές εξελίξεις, οι οποίες παρατηρήθηκαν στην εποχή του. Έλεγαν στον λαό: Ο Λένιν στα έργα του «τονίζει με πολλή αγανάκτηση ότι οι ιδεαλιστικές τάσεις στη φιλοσοφία της επιστήμης, που παρατηρούνταν την πρώτη δεκαετία του παρόντος αιώνα, συνοδεύονταν από μία επανεμφάνιση του θεϊσμού που ήταν ολότελα ασυμβίβαστος με τον …μαρξισμό». Ο Λένιν θεωρούσε τον θεϊσμό ως «μια ιδιαίτερα ολέθρια μορφή της μεταφυσικής, διότι συνεπάγεται όχι μόνο την αποδοχή ιδεών ξένων προς τον διαλεκτικό υλισμό, αλλά εισχωρεί και στις σφαίρες της ηθικής και της κοινωνικής συμπεριφοράς»(10). Αργότερα οι Σοβιετικοί, όπως υποχρεώθηκαν να αποδεχθούν τις θεωρίες των Αϊνστάιν και Πλανκ, έτσι υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν και την ορθότητα των γενετικών θεωριών των Mendel και Morgan.

Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν, ότι εχθροί της επιστήμης, εχθροί της αλήθειας και του πολιτισμού είναι ουσιαστικά εκείνοι, οι οποίοι φωνασκούν, ότι η επιστήμη και η πίστη είναι αντίπαλοι. Και για να δικαιολογήσουν την εχθρότητά τους αυτή, οχυρώνονται και κρύβονται πίσω από την… επιστήμη και δογματίζουν, ότι «η επιστήμη είναι το αποφασιστικότερο, το αποτελεσματικότερο όπλο για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας»(11), διότι χτυπά δήθεν την θρησκεία και την… εξαφανίζει! Οι εχθροί της επιστήμης αρπάζουν αυθαίρετα την σημαία της επιστήμης και παρουσιάζουν την επιστήμη ως σύμμαχο την ιδεολογικών τους αρχών.

Σε όλους αυτούς έδωσε εδώ και χρόνια αποστομωτική απάντηση ο Παστέρ (Louis Pasteur, 1822 – 1895). Όταν ο μεγάλος εκείνος ευεργέτης της ανθρωπότητας έκαμε τα περίφημα πειράματά του και αποδείκνυε επιστημονικά το λάθος και τη σκόπιμη απατή των υλιστών, οι οποίοι υποστήριζαν την αυτόματη γένεση, έγραφε: «Η θεωρία των αυτόματων γενέσεων είναι χίμαιρα». Οι αντίπαλοί μου ας διακηρύσσουν ό,τι θέλουν για να υποστηρίξουν τις φιλοσοφικές ή πολιτικές τους αρχές. «Κι αν με προκαλούσαν θα πρόσθετα: Τόσο το χειρότερο για κείνους των οποίων οι αρχές, οι θεωρίες και τα συστήματά τους δεν συμφωνούν με την αλήθεια των φυσικών γεγονότων! (…). Και με την ίδια ανεξαρτησία της γνώμης μου προσθέτω: Τόσο το χειρότερο για εκείνους, που οι φιλοσοφικές ή οι πολιτικές τους αρχές παρεμποδίζονται απ’ τις έρευνές μου και τις μελέτες μου»(12).

Ο Παστέρ είχε το θάρρος να μιλά έτσι, γιατί έκανε αληθινή επιστήμη. Δεν εργαζόταν με προκαταλήψεις ούτε με ιδεολογική ή πολιτική σκοπιμότητα. Έλεγε: «Αν με την πρόοδο των πειραματικών ερευνών μου επιτύγχανα ν’ αποδείξω, ότι η ύλη μπορεί να οργανωθεί μόνη της σε κύτταρο ή σε έμβιο ον, θα ερχόμουν αμέσως να το διακηρύξω με την δικαιολογημένη υπερηφάνεια ενός εφευρέτη, ο οποίος έχει την συνείδησή του ήσυχη, ότι έκανε μια σπουδαιότατη ανακάλυψη». Γι’ αυτό ακριβώς πρέσβευε, ότι «η επιστήμη δεν πρέπει ν’ ανησυχεί καθόλου, για τις φιλοσοφικές συνέπειες των εργασιών της»(13). Γιατί αυτές δεν είναι δυνατόν να έρθουν σε αντίθεση με την αλήθεια, την οποία μας αποκάλυψε ο Δημιουργός Θεός.

Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τους αντιπάλους του Παστέρ. Αυτοί ως άθεοι και άπιστοι, ως εχθροί της αλήθειας και της ελευθερίας του ανθρώπου, ανησυχούσαν για τις φιλοσοφικές συνέπειες των επιστημονικών εργασιών. Όπως ακριβώς ανησυχούν και σήμερα. Γιατί θέλουν την επιστήμη -την θέλουν με τη βία- σύμμαχο του ιδεολογικού τους «πιστεύω». Αλλά η γνήσια επιστήμη επιμένει να τους αρνείται την εκδούλευση αυτή!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑ

Σημειώσεις:

H α λα Ενβέρ Χότζα «αθεϊστική προπαγάνδα»

 

Ο πιο σκληρός διωγμός χριστιανών και μουσουλμάνων που καταγράφηκε στα χρονικά της μεταπολεμικής Ευρώπης

Ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, Νικίτα Χρουσ-τσόφ, στο κέντρο, συνομιλεί με τον Αλβανό πρωθυπουργό Μεχμέτ Σέχου, αριστερά, στη διάρκεια επίσκεψής του στα Τίρανα, στις 26 Μαΐου 1959. Δεξιά, ο Ενβέρ Χότζα παρίσταται περιχαρής στη συνάντηση. (A.P. PHOTO)

Σταύρος Τζίμας

Τέτοιες μέρες, πριν από 54 χρόνια, στον παγκόσμιο θρησκευτικό χάρτη έκανε την εμφάνισή του το πρώτο αθεϊστικό κράτος στην ανθρωπότητα. Με το διάταγμα 4336 της 13ης Νοεμβρίου 1967, ο Αλβανός δικτάτορας Ενβέρ Χότζα έκλεισε εκκλησίες και τζαμιά, ξύρισε ιερείς και συμπεριέλαβε στο σύνταγμα άρθρο (37), σύμφωνα με το οποίο «το κράτος δεν αναγνωρίζει καμία θρησκεία, συμμερίζεται και αναπτύσσει την αθεϊστική προπαγάνδα, ώστε να ριζωθεί στους ανθρώπους η κοσμοθεωρία του ιστορικού υλισμού».

Ακολούθησε ο πιο άγριος διωγμός χριστιανών και μουσουλμάνων στη μεταπολεμική Ευρώπη, με μεθόδους από την αιματοβαμμένη… Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, στην Κίνα. Ο πόλεμος κατά της θρησκείας  στην Αλβανία είχε ξεκινήσει με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος Χότζα το 1944, και με το πέρασμα του χρόνου οι πιέσεις στους πιστούς γίνονταν αφόρητες, όμως το διάταγμα του 1967 παρείχε και τη θεσμική κάλυψη στο πογκρόμ του καθεστώτος εναντίον του «οπίου του λαού».

Ο ιερέας Μιχάλης Μπάρκας, από το χωριό Δόβριστα του Αργυροκάστρου, περιέγραψε στο ημερολόγιό του, το οποίο το 1998 παρέδωσαν τα παιδιά του στον Αρχιεπίσκοπο κ. Αναστάσιο, τις τελευταίες ημέρες της ιεροσύνης του: «…26 Φεβρουαρίου 1967. Τέλεσα σήμερα την τελευταία θεία λειτουργία. Αμέσως μετά παρέδωσα τα κλειδιά του ναού στην οργάνωση νεολαίας του χωριού…».

Το «ημερολόγιο» του παπα-Μιχάλη ήταν σημειωμένο πάνω στο ευαγγέλιο της εκκλησίας των Ταξιαρχών, όπου ο παπα-Μιχάλης ιερουργούσε μέχρις ότου το καθεστώς Χότζα την κλείσει για πάντα και τη μετατρέψει σε αποθήκη. Εκεί πρόλαβε και κατέγραψε τις τελευταίες του ώρες ως ιερέα: «Σήμερα ημέρα Σάββατο 4 Μαρτίου 1967 μάς συγκέντρωσε ο δεσπότης τους ιερείς της περιφέρειας στη μητρόπολη και μας είπε να κόψουμε τα γένια και να βγάλουμε όλη τη στολή της ιεροσύνης, να γίνουμε τέλειοι πολίτες, και εμείς εκτελέσαμε τη διαταγή του…».

Μετά έκρυψε καλά το ευαγγέλιο-ημερολόγιο, ώστε να μην το βρουν οι άνθρωποι της μυστικής υπηρεσίας «Σιγκουρίμι», και αποκαλύπτοντας μόνο στα παιδιά του την κρύπτη, τα δέσμευσε ενώπιον του Θεού να το παραδώσουν στην εκκλησία μόλις αυτή επαναλειτουργήσει.

Ο σημερινός ιερέας Ευθύμιος Μπιτζιλής, στο χωριό Δρυμάδες της Χειμάρρας, ήταν παιδάκι όταν μετά το διάταγμα λεηλατήθηκε η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα: «Ο πατέρας μου ήταν παπάς και έλαβε εντολή να ξυριστεί και να πετάξει το ράσο. Παραμονή της λεηλασίας έγινε συγκέντρωση νεολαίας του κόμματος και αποφασίστηκε να πάνε το πρωί και να “καθαρίσουν” τον ναό, αφαιρώντας και καταστρέφοντας τα πάντα. Προτού ξημερώσει, μπήκα κρυφά από μια μικρή πίσω πόρτα, πήρα την εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα και τον Αγιο Επιτάφιο, και τα έκρυψα στη θημωνιά. Η ζωή του πατέρα μου και όλων μας έγινε κόλαση έκτοτε. Ερχονταν στο σπίτι για να ελέγξουν αν άφησε γένια και αν φοράει το ράσο. Κυκλοφορούσε σπάνια και σε στενό συγγενικό κύκλο, και κάπου κάπου έκανε καμιά βάφτιση κρυφά. Οταν έπεσε το καθεστώς, έβγαλα τα κειμήλια και τα τοποθετήσαμε στην εκκλησία, την οποία είχαν κάνει αποθήκη και έγινα κι εγώ παπάς».

Το 1967 ήταν η πιο μαύρη χρονιά για τους πιστούς, χριστιανούς και μουσουλμάνους, στην Αλβανία του Χότζα. Χριστιανικές εκκλησίες, ορθόδοξες και καθολικές, μουσουλμανικά τεμένη, μετατράπηκαν σε αποθήκες, στάβλους και «πολιτιστικά κέντρα» ή κατεδαφίστηκαν, μοναστήρια λεηλατήθηκαν και έγιναν στρατώνες.

Κάθε θρησκευτική δραστηριότητα απαγορεύτηκε, ο αθεϊσμός έγινε επίσημη ιδεολογία, ιερωμένοι δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή εξευτελίστηκαν, και επί δύο και πλέον δεκαετίες οργανώθηκε, καθοδηγήθηκε και συντελέστηκε η μεγαλύτερη επιχείρηση ξεριζωμού της θρησκευτικής πίστης ενός ολόκληρου λαού.

Με την άνοδό του στην εξουσία, ο Χότζα εφάρμοσε στην αρχή πιστά το «σοβιετικό μοντέλο», επιβάλλοντας στην εκκλησιαστική ιεραρχία πειθήνια όργανά του, τα οποία θα εκτελούσαν αδιαμαρτύρητα τις εντολές του.

Σελίδες από το αποκα- λυπτικό ημερολόγιο ενός ιερέα στην Αλβανία για τις συνθήκες ζωής το 1967 στο πρώτο αθεϊστικό κράτος στον κόσμο.

Επέτρεψε, τύποις, τη λειτουργία εκκλησιών και τζαμιών, αλλά ταυτόχρονα έθεσε σε εφαρμογή σχέδιο τρομοκράτησης πιστών και ιερωμένων, ώστε να περιθωριοποιήσει και εντέλει να εξαλείψει από τον σοσιαλιστικό του «Κήπο της Εδέμ» το «όπιο του λαού».

Ο «θείος Στάλιν», όπως φαίνεται από τα γραφόμενα του Χότζα στο βιβλίο του «Με τον Στάλιν…», φρόντιζε να τον συγκρατεί. Οχι γιατί ο Σοβιετικός δικτάτορας κρατούσε μέσα του κάτι από χριστιανισμό από την εποχή που ήταν τρόφιμος ιερατικής σχολής στην Τιφλίδα, αλλά διότι ήξερε καλά πως η νεόκοπη εξουσία του θα ερχόταν αντιμέτωπη με το μεγάλο μέρος του πληθυσμού και αυτό δεν συνέφερε.

«”Εχεις πολλούς χριστιανούς;” με ρώτησε ο σύντροφος Στάλιν. Γύρω στο 300% ορθοδόξους και κάπου 10% καθολικούς, του απάντησα. “Να μη φοβάσαι τους ορθόδοξους, δεν είναι φανατικοί, να φοβάσαι τους καθολικούς γιατί έχουν πίσω τους το Βατικανό…”».

Και σε μια άλλη συνάντησή τους στη Μόσχα ο Στάλιν εμφανίζεται να του λέει: «”Μην παίρνεις μέτρα. Η θρησκεία έχει βαθιές ρίζες στη συνείδηση και στην ψυχολογία του λαού, θα έχεις προβλήματα”, μου συνέστησε».

Οταν όμως ο Στάλιν εξέλειψε και οι «συνθήκες ωρίμασαν», ο Χότζα έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο αφανισμού των θρησκευτικών κοινοτήτων. Η ρήξη με τους «χρουστσοφικούς οπορτουνιστές» είχε επέλθει, η στροφή προς το Πεκίνο είχε γίνει, ο Μάο είχε θεοποιηθεί και ο άνεμος της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα έπνεε και στην Αλβανία.

Ντιρεκτίβες

Με επιστολή της Κεντρικής Επιτροπής προς τις κομματικές επιτροπές των επαρχιών «σχετικά με τον πόλεμο κατά της θρησκείας, των θρησκευτικών εθίμων και προκαταλήψεων», που απεστάλη στις 27 Φεβρουαρίου 1967, δίνονται οι κατευθύνσεις για το μεγάλο πογκρόμ: «[…] Εμείς, δεν έχουμε αφήσει ούτε ένα απ’ τα σχολεία, απ’ όπου έβγαιναν νέοι κληρικοί, για να ερμηνεύουν τη θρησκευτική τους θεωρία. […] Το γκρέμισμα των ναών, των τζαμιών, των τεκέδων και των μοναστηριών εμφανίζει δυσκολίες, για τον λόγο ότι δεν πρέπει να πάμε σε άμεση αντιπαράθεση με το τμήμα εκείνο του λαού που πιστεύει. Γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρξει προσοχή και τακτ. Αλλά αρκετά απ’ αυτά έχουν γκρεμιστεί με την πρωτοβουλία της μάζας, χωρίς να δημιουργηθεί καμιά αντίδραση, μερικά άλλα έχουν πέσει, υπάρχουν κάποια που έχουν μετατραπεί σε αποθήκες, έχουν μείνει χωρίς χότζα ή ιερέα και πρακτικά δεν λειτουργούν. Ετσι θα πρέπει να συνεχίσουμε εμείς έως ότου τα ισοπεδώσουμε από προσώπου γης…».

Το έργο θα επωμισθούν οι οργανώσεις της νεολαίας και του κόμματος, αλλά και η ελεγχόμενη από το καθεστώς «εκκλησιαστική» ιεραρχία. Κομματικοί εγκάθετοι και πιστοί στο κόμμα νεολαίοι –στον νότο την ντιρεκτίβα υλοποιούσαν Ελληνες μειονοτικοί– διέτρεχαν πόλεις και χωριά, υποχρεώνοντας παπάδες να ξυριστούν, να πετάξουν τα ράσα, να γίνουν «καλοί πολίτες» και να τους παραδώσουν τα κλειδιά εκκλησιών και μοναστηριών. Οσοι τολμούσαν να αντιδράσουν τούς «έτρωγε το σκοτάδι» των φυλακών, της εξορίας ή και των εκτελέσεων, το ίδιο και όσους χριστιανούς ή μουσουλμάνους αρνούνταν να αποκηρύξουν την πίστη τους.

Το μοναστήρι του Αγίου Βλασίου στο Δυρράχιο εκθεμελιώθηκε από «νεολαίους» του κόμματος, πολλά χριστιανικά και μουσουλμανικά κτίσματα γκρεμίστηκαν, η θρησκευτική συνείδηση των ανθρώπων αφανίστηκε, μια ολόκληρη γενιά, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έπεσε το σύστημα Χότζα, εμφανίστηκε «άγραφο χαρτί» ως προς τη θρησκευτική της πίστη.

https://www.kathimerini.gr/politics/foreign-policy/561605131/h-a-la-enver-chotza-atheistiki-propaganda/

Η αθεΐα στην ελληνική κοινωνία, δύο προσεγγίσεις

Φωτο από εδώ (δεν έχει σχέση και δεν ταυτίζομαι 100%, αλλά κάτι μου έλεγε η φωτο)

Στο ιστολόγιο Αθεΐα, το οποίο μας γνώρισε ένας φίλος (τον ευχαριστώ από καρδιάς), δημοσιεύεται η παρακάτω μελέτη: 
Η αθεΐα στην Ελληνική κοινωνία: Διαρρηγνύοντας την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και η ανάδυση της άθεης ταυτότητας

Η μελέτη αυτή καταδεικνύει ότι το ποσοστό ορθόδοξων χριστιανών στη χώρα μας δεν είναι πλέον 95%, όπως έχει επικρατήσει να λέμε, το δε ποσοστό Ελλήνων που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι διαρκώς αυξάνεται.
Προσκαλώ σε μια συγκριτική μελέτη με το παρακάτω άρθρο, που βλέπει το ζήτημα από χριστιανική σκοπιά και ξεκινά με την ίδια παραδοχή, μάλιστα ανεβάζει το ποσοστό των αθέων (διαφόρων αποχρώσεων) πολύ ψηλότερα από το προηγούμενο:
Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση 

Εφιστώ την προσοχή στα αίτια της αθεΐας, όπως περιγράφονται στο συγκεκριμένο άρθρο, που δεν έχουν σχέση με κάποια πρόοδο στην επιστημονική γνώση ή στην καλλιέργεια του "ορθού λόγου" (υπόψιν ότι πάμπολλοι επιστήμονες ήταν και είναι πιστοί, καθώς και ότι την αξία του "ορθού λόγου" οι Διαφωτιστές την έμαθαν από τους σχολαστικούς ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους/φιλοσόφους).

Θα ήθελα εξάλλου να σχολιάσω δύο σημεία της καταληκτήριας παρατήρησης του συντάκτη της πρώτης μελέτης. Γράφει:

Το αρχικό αποτέλεσμα της έρευνάς μου είναι ότι οι Έλληνες άθεοι των οποίων η ανατροφή έλαβε χώρα σε Ορθόδοξο χριστιανικό περιβάλλον αποφάσισαν να διαρρήξουν την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και να αλλάξουν τη θεωρούμενη εθνική Ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα σε κάποια στιγμή της ζωής τους, ακολουθώντας διαφορετικές πορείες. Ωστόσο, όπως απεδείχθη, κατόπιν μιας αρχικής φάσης -αυτής της απόρριψης της ορθόδοξης ταυτότητάς τους- κατευθύνθηκαν προς την πορεία σχηματισμού της άθεης ταυτότητας. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα αναστοχάστηκε επί πλήθος θεμάτων, πιο συγκεκριμένα το νόημα της ζωής και την ηθική, χτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο μια ξεχωριστή άθεη ταυτότητα η οποία δεν ορίζεται πλέον αποκλειστικά από αντι-ορθόδοξη στάση και συμπεριφορά. 
Δεν είναι εύκολο να υποστηρίξουμε εάν υπάρχουν περισσότεροι άθεοι στην Ελλάδα προς το παρόν, ή εάν άρχισαν πλέον να εκφράζονται ανοιχτά, ή και τα δύο. Η αλήθεια είναι ότι η αθεΐα στην Ελλάδα ακόμα διανύει τη νηπιακή της ηλικία εν αντιθέσει με άλλες δυτικές κοινωνίες και αυτό επίσης ισχύει και για την επιστημονική της μελέτη.

Το σχόλιό μας:
α) Προσωπικά, ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ορθόδοξοι και νυν άθεοι, που επικαλείται ο συντάκτης, όσο κι αν "αναστοχάστηκαν" τούτο ή εκείνο, απλώς έπεσαν θύματα συγκεκριμένων προκαταλήψεων και παρανοήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι πλήθος άθεων μετά από ανάλογο "αναστοχασμό" πίστεψαν στο Θεό ή και έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί.
β) Η εθνική, για μας τους Έλληνες (και τα λοιπά ιστορικά ορθόδοξα έθνη), ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα δεν είναι απλώς "θεωρούμενη", αλλά πέρα για πέρα αληθινή (να, δες εδώ). Η μετοχή μας σε αυτήν απλώς ακολουθεί τη φθίνουσα πορεία της μετοχής των σημερινών Ελλήνων σε όλα ανεξαιρέτως τα στοιχεία της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης και κληρονομιάς. Όπως δηλαδή έχουμε ξεχάσει και ξεγράψει (πλην φολκλορικών εκφράσεων) γενικά τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της ελληνικής κοινωνίας (και κοινότητας), έτσι ξεχνάμε και ξεγράφουμε και την Ορθοδοξία. Πρόκειται για ένα από τα σημεία της γενικότερης πολιτισμικής μας αλλοτρίωσης και αμερικανοποίησης και τίποτε άλλο.

Τώρα, αν κάποιος φίλος μπλογκοναύτης - ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων - θεωρεί ότι αυτή η ελληνική πολιτισμική παράδοση και κληρονομιά είναι μόνο γουρουνοτσάρουχα, αγράμματοι δεισιδαίμονες και γονείς που ρίχνουν χαστούκια, φέρνω ως μάρτυρες υπερασπίσεως τον Ελύτη και το Σεφέρη, που αξιοποίησαν στο έπακρο την ομορφιά της, στον τομέα τους βέβαια. Θα μπορούσα να φέρω πλείστους, απ' όλους τους τομείς της ζωής, του πολιτισμού και της κοινωνίας, αλλά αρκούμαι σε αυτούς.
Ομοίως, έχω και πολλούς μάρτυρες κατηγορίας κατά του σύγχρονου τρόπου ζωής, του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού, της νεοαποικιοκρατίας, της παγκοσμιοποίησης και, μια λέξη της μοδός, της ομογενοποίησης. Χρειάζονται καν;
Όλοι οι λαοί στην εποχή μας ανακαλύπτουν τις ρίζες τους. Συνήθως εμείς τους βλέπουμε με σεβασμό και διαπιστώνουμε τη σοφία, την οικολογική ευαισθησία και το ήθος των διαφόρων πολιτισμικών παραδόσεων όπου γης. Τις δικές μας ρίζες (ή μήπως μόνο τις χριστιανικές;) μάλλον τις περιφρονούμε, χωρίς να τις γνωρίζουμε και πιο πολύ χωρίς να τις καταλαβαίνουμε.

Θα κλείσω με κάποια ακόμη ποστάκια, μικρά κερασματάκια, μια και μπήκατε στη σπηλιά μας:
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (εκεί και αρκετές παραπομπές σε αναρτήσεις με τις θέσεις μας για την ύπαρξη του Θεού, την ηθική κ.τ.λ.) 
Η βιομηχανική επανάσταση και εμείς, σχετικά με το μοντέρνο τρόπο ζωής.
Θεόδωρος Ι. Ζιάκας: Η γνώμη μου για το Χριστό: ένας άθεος που αναστοχάστηκε κι αυτός...
Νεανικές διαδρομές - Ώριμοι προορισμοί (Η Μεγάλη Ανατροπή): ένας Έλληνας βουδιστής που αναστοχάστηκε. 
Δε μπορώ να μη βάλω και αυτό: Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής 
Ας σταματήσω, γιατί δυσκολεύομαι ν' αντισταθώ και θα συσσωρεύσω κι άλλα...
Ευχαριστώ.
Δόξα τω Θεώ.

http://o-nekros.blogspot.gr/2017/08/blog-post_13.html?spref=fb

Μουσουλμάνοι και άθεοι ενωμένοι εναντίον ενός Σταυρού για τους πεσόντες στρατιώτες στις ΗΠΑ

Μια ομάδα Αμερικανών αθεϊστών και η ένωση  μουσουλμάνων έχει εδώ και μήνες , λυσσάξει στην κυριολεξία με το μνημείο  των πεσόντων του πρώτου  παγκοσμίου πολέμου στην περιοχή Bladensburg.

Το μνημείο εμπεριέχει ένα μεγαλοπρεπή Σταυρό  ύψους σαράντα ποδών και μια μεγάλη βάση.

Το επιβλητικό αυτό  δημιούργημα , κατασκευάστηκε το 1925 στην περιοχή  Bladensburg, μια μικρή πόλη στην κομητεία του  Μέρυλαντ, και εμπεριέχει έναν χριστιανικό Σταυρό, αναφέρει αμερικανικό δημοσίευμα.

Η Αμερικανική Ένωση ανθρωπιστών ( έτσι ονομάζονται οι άθεοι)) συντάχθηκε με το Συμβούλιο  Αμερικανο-ισλαμικών σχέσεων ( μουσουλμάνοι) , αμφισβητώντας την ύπαρξη αυτού του μνημείου.

Μάλιστα κατατέθηκε και σχετική μήνυση  στο δικαστήριο, υποστηρίζοντας ότι ο μεγάλος Σταυρός παραβιάζει την Πρώτη Τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος.

Τον Νοέμβριο του 2015, απόφαση του ομοσπονδιακού δικαστή τάχθηκε υπέρ της πολιτεία του Μέριλαντ και του δικαιώματος  να διατηρήσει ένα τέτοιο μνημείο σε δημόσια έκταση, το οποίο  τιμά την θυσία  των Αμερικανών βετεράνων του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

Αλλά την Δευτέρα, ο αμερικανικός  Ανθρωπιστικός Σύλλογος  άσκησε έφεση στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου στο ΗΠΑ.  Οι Άθεοι μαζί με τους μουσουλμάνους απαιτούν  το μνημείο να κατεδαφιστεί,  ή να αφαιρεθεί.

Ενώ οι ένωση των Άθεων πιέζει εδώ και χρόνια για εντυπωσιακές  «πράξεις» αυτού του τύπου,  η συνεργασία της  με τους ισλαμιστές δημιουργεί περίεργες συναναστροφές, τονίζει ο Αμερικανός αρθρογράφος .

Το Ισλάμ εδώ και αιώνες «αποστρέφεται»  την εικόνα του σταυρού, θεωρώντας  την ως μια μορφή  βλασφημίας. Οι Μουσουλμάνοι δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ούτε θεωρούν ότι πέθανε πάνω σε  ένα  Σταυρό για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, αναφέρει το δημοσίευμα .

Σε άρθρο από την ιστοσελίδα pentapostagma.gr, με τίτλο: Να γιατί ο Πούτιν είπε στους Αμερικανούς πολίτες «να μην παραδώσουν ποτέ τα όπλα τους»!, είχαμε αναφέρει ότι σύμφωνα με δημοσίευμα , τα  αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία που τώρα περιέχουν πάνω από  3 δις  δολάρια , θα εξαγοραστούν από τα  σουνιτικά-μουσουλμανικά έθνη  του Περσικού Κόλπου , τα οποία θα γίνουν οι νέοι  «αφέντες» της Αμερικής.

Εφόσον οι «σουνίτες» του περσικού Κόλπου προχωρήσουν στην φάση αυτού του σχεδίου , θα προχωρήσουν στην δεύτερη φάση του,   με την  ανέγερση χιλιάδων τζαμιών. Η αποχριστιανοποίηση της Αμερικής υλοποιείται σταθερά εδώ και π[πολλά χρόνια.

Οι μουσουλμάνοι γενικώς δεν ανέχονται την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης διαφορετικής θρησκείας. Τέτοια φαινόμενα θα έχουμε και στο μέλλον και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα ,  την λύση  όμως δεν θα μπορούν  να την δίνουν πάντα τα δικαστήρια.

πηγή: 

Υπάρχουν άθεοι;

ΝΕΟΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ   1^ο ΒΙΒΛΙΟ

Κ.Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 Υπάρχουν άθεοι;

Πρόσφατα στο Saint Petersburg της νοτιοανατολικής Virginia των Η.Π.Α., έγινε ένα πρωτοφανές συνέδριο. 

Πρόκειται γιά το «Παγκόσμιο Συνέδριο Αθέων»!!! Σκοπός του; 

Η προώθηση του αθεϊσμού στην ανθρωπότητα και «η εξάλειψη του φαινομένου της θρησκείας»!

Με αφορμή την είδηση αυτή, λέμε να δούμε αυτό «το φαινόμενο» της θρησκείας, 

τις διαστάσεις πού έχει οριζόντια (δηλαδή σ΄ όλους τους ανθρώπους) 

και κάθετα (δηλαδή σ΄ όλες τις εποχές). Να δούμε και την αθεΐα. 

Τι ακριβώς είναι. Αν πραγματικά υπάρχουν άθεοι. Τι ακριβώς πιστεύουν. Πώς φθάνουν ως εκεί. 

Κι΄ ύστερα να συμπεράνουμε κατά πόσο είναι ρεαλιστικές επιδιώξεις σαν αυτές του Συνεδρίου.

Άς πάρουμε όμως τά πράγματα με την σειρά τους…

Η θρησκεία είναι πανανθρώπινο συναίσθημα

Από τότε που γεννιέται ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, όπου και άν βρίσκεται, σ΄ όποια ηλικία, φύλο και λαό και άν ανήκει, ανέκαθεν, ανεξάρτητα απ΄ το είδος του πολιτισμού του, έχει βαθιά μέσα του ριζωμένο, έμφυτο, το θρησκευτικό συναίσθημα και μιά φυσική ροπή και τάση προς τον Θεό και την θρησκεία. 

Γι΄ αυτό και αποδεικνύεται απ΄ την επιστήμη πλέον, την αρχαιολογία, την παλαιολογία, την ιστορία, την κοινωνιολογία, τη θεολογία κ.λ.π., ότι η Θρησκεία είναι τόσο αρχαία, όσο και η ανθρωπότητα. 

Πώς η Πίστη στο Θεό είναι παγκόσμιο, πανανθρώπινο φυσικό φαινόμενο.

Μάλιστα ο Αριστοτέλης κάνει τούτη την επιτυχημένη διαπίστωση: 

«Ό,τι όλοι οι άνθρωποι δέχονται αληθινό από ένστικτο, αυτό είναι πιά μιά φυσική αλήθεια». 

Άρα; Άρα αυτό το πανανθρώπινο συναίσθημα, τούτη η πανανθρώπινη πίστη, είναι ακόμη και απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Ναί! Και τότε ποιά λογική έχει η αθεΐα;

Σοφές διακηρύξεις

Άς προχωρήσουμε περισσότερο. Πάνω σ΄ αυτό το αναμφισβήτητο γεγονός, μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας, αλλά και επιστήμονες είπαν:

·       Πλούταρχος: «Εάν εξετάσεις με ακρίβεια, μπορείς να βρείς πόλεις χωρίς τείχη, χωρίς γράμματα, χωρίς βασιλείς, χωρίς σπίτια, χωρίς χρήματα, που δεν χρειάζονται νόμισμα, πού δεν έχουν γνωρίσει θέατρα και γυμναστήρια. Όμως κανείς δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει θεατής πόλης χωρίς ιερά και χωρίς θεούς, πού δεν χρησιμοποιεί θρησκευτικές ευχές, ούτε όρκους, ούτε μαντείες, ούτε θυσίες γιά την επίτευξη αγαθών, ούτε (θυσίες γιά) τις αποσοβήσεις κακών. Αλλά μού φαίνεται ότι μάλλον μπορεί να υπάρξει πόλη χωρίς έδαφος παρά να ιδρυθεί πολιτεία, ή, μετά την ίδρυσή της να διατηρηθεί εάν εξ ολοκλήρου εξαφανισθεί η δοξασία γιά τους θεούς».

·       Αριστοτέλης: «Ουδέν έθνος άθεον». Δεν υπάρχει έθνος πού να είναι άθεο.

·       Σενέκας: «Σε όλους είναι ριζωμένη η πίστη στους θεούς και κανένα γένος δεν υπάρχει μέχρι σήμερα τόσο έξω απ΄ τους νόμους και τά ήθη, πού να μην πιστεύει σε κάποιους θεούς».

·       Κικέρωνας: «Ποιός λαός ή ποιά οικογένεια πρίν από κάθε άλλη γνώση, δεν έχει τη γνώση του Θεού; Κανένας λαός, όσο αμαθής και αν είναι, δεν αγνοεί την ύπαρξη Θεού ή θεών, έστω και αν αγνοεί ποιόν πρέπει να έχει».

·       Πλάτωνας: «Ότι και οι Έλληνες και οι βάρβαροι πιστεύουν στην θεότητα, είναι ένδειξη για την ύπαρξη του Θεού».

·       Max Müller, Γερμανός θρησκειολόγος: «Όπου ανακαλύπτουμε έστω και ελάχιστα ίχνη ανθρώπινης κοινωνίας, εκεί βρίσκουμε και ίχνη θρησκείας».

·       Ο δαρβινιστής Taylor: «Βασιζόμενος σε σπουδαία συλλογή μαρτυριών, οφείλω να παρατηρήσω, ότι η πίστη σε υπερφυσικά όντα υπάρχει σε όλες τις αγριώτερες φυλές, με τις οποίες μπορέσαμε να έλθουμε σε κάποια επαφή».

·       Βύρων Ζέβενς, ανθρωπολόγος: «Η ανθρωπότητα στο σύνολο της θρησκεύει. Στην ιστορία δεν υπάρχει εποχή, πού να ζούν οι άνθρωποι χωρίς θρησκεία. Και η πιό άθλια ανθρώπινη φυλή έχει ιδέες θρησκευτικές. Κανείς ανθρωπολόγος δεν διαφωνεί στο σημείο αυτό».

·       Breau de Quatrefages, Γάλλος φυσιοδίφης και ανθρωπολόγος της Ακαδημίας Επιστημών: «Υποχρεωμένος απ΄την ειδικότητά μου να περάσω και να επιθεωρήσω όλες τις ανθρώπινες φυλές, έψαξα τόν αθεΐσμό τόσο στις καθυστερημένες, όσο και στις περισσότερο ανεπτυγμένες. Δεν τον βρήκα πουθενά, παρά σε λίγα άτομα ή φιλοσοφικές σχολές, όπως και σήμερα παρατηρείται ακόμη και στην Ευρώπη. Ο αθεϊσμός δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο ως εξαίρεση. Παντού και πάντοτε η συντρηπτική πλειοψηφία του ξεφεύγει. Πουθενά, ούτε μεγάλες φυλές, ούτε καμιά υποδιαίρεσή τους, είναι άθεες».

·       Kierkegaard, Δανός φιλόσοφος: «Όπως το βέλος του γυμνασμένου σκοπευτή, όταν φεύγει από την φαρέτρα, καμιά ησυχία δεν ζητεί για τον εαυτό του πρίν φθάσει στον σκοπό του, έτσι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό με κατεύθυνση προς τον Θεό και δεν μπορεί να έχει ησυχία πριν βρεθεί κοντά Του».

·       Άγιος Αυγουστίνος: «Μας έπλασες Κύριε, γιά Σένα· και είναι ανήσυχη η καρδιά μας μέχρι να Σε βρεί και αναπαυτεί κοντά Σου».

·       Μιχαήλ Άγγελος: «Τίποτε πάνω στη γή δεν είναι τόσο ταπεινό, τόσο άθλιο, όσον εγώ, όταν αισθάνομαι τον εαυτό μου χωρίς Εσένα».

Δηλαδή που καταλήγουμε; Σ΄ αυτό του ψαλμωδού: «Όν τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τάς πηγάς τών υδάτων, ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς Σέ, ο Θεός» (Ψαλμ. 41,2).

Δηλαδή δεν υπάρχουν άθεοι;

Λοιπόν, δεν υπάρχει λαός χωρίς την Πίστη στο Θεό. Ναί, άθεος λαός δεν υπάρχει. 

Άλλο αν έχει σωστή ή λανθασμένη γνώση γι΄ Αυτόν. Όμως δεν μπορεί κανένας να πεί με την ίδια βεβαιότητα, πώς και όλοι οι άνθρωποι ενός λαού πιστεύουν στον Θεό. 

Δηλαδή ομαδική εξαίρεση οπωσδήποτε δεν υπάρχει, ατομική όμως μπορεί να υπάρχει.

Ο ανθρωπολόγος Κατρεφάζ έλεγε πώς «ο αθεϊσμός δεν συναντάται σε καμμιά φυλή ανώτερης ή κατώτερης ανάπτυξης, παρά μονάχα σε περιπτώσεις ατομικές».

Αυτή βέβαια η εξαίρεση δεν καταργεί, αλλά τονίζει όπως όλες οι εξαιρέσεις, την ισχύ του κανόνα. 

Του κανόνα της πανανθρώπινης πίστης στο Θεό. Είναι όπως οι 5 αισθήσεις, για παράδειγμα, πού έχουμε όλοι μας. 

Το ότι όμως υπάρχουν και άνθρωποι με λιγότερες από πέντε (τυφλοί, κωφοί κ.λ.π.) δεν σημαίνει πώς ο άνθρωπος δεν έχει πέντε αισθήσεις.

Συνεπώς καταλήγουμε πώς τελικά υπάρχουν άθεοι έστω και με τη μορφή της εξαίρεσης; 

Ναί, υπάρχουν αυτοί πού το διαλαλούν και κομπάζουν γιά τούτο. 

Μιλάμε, δηλαδή για τις περιπτώσεις εκείνες όπου παριστάνουν τον άθεο! 

Δηλαδή δεν είναι; Αν μελετήσουμε αυτές τις περιπτώσεις, θα καταλήξουμε στά εξής συμπεράσματα:

1.               Η λεγόμενη αθεΐα αυτών των ανθρώπων είναι φαινομενική.

Έχουν την εντύπωση πώς επειδή δεν θέλουν να πιστεύουν στον Θεό, πραγματικά το κατορθώνουν. 

Όμως άλλο είναι τα φαινόμενα και άλλο η πραγματικότητα. Γιατί τα φαινόμενα εξαπατούν! 

Έτσι και στο θέμα της πίστης. Διαφορετική είναι η επιφάνεια και διαφορετικό είναι το βάθος.

Σε όλους μας έρχονται κάποιες στιγμές, που φέρνουν στην επιφάνεια το πραγματικό μας βάθος. 

Τις ουσιαστικές και απόκρυφες, αν θέλετε, πτυχές του εαυτού μας. 

Έτσι και πολλοί ονομαστοί άθεοι, σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους ή σε ώρες ειλικρίνειας και πνευματικής ανάνηψης, ομολόγησαν την πλάνη τους. Αξίζει να δούμε μερικές.

α) Ο Βολταίρος. Σ΄ ολόκληρη τη ζωή του με την καυστική του πένα, προσπαθούσε να καταργήσει την χριστιανική πίστη. Σύνθημά του ήταν: «Συντρίψατε την άτιμη» (δηλ. την Εκκλησία). 

Με τα βιβλία του παρέσυρε πολλούς, γι΄ αυτό και ονομάστηκε «πατριάρχης της απιστίας». 

Όμως σε στιγμή ειλικρίνειας ομολόγησε: 

«Άθεοι είναι οι ηλίθιοι, γιατί και αν ακόμη οι άνθρωποι αρνιόντουσαν την ύπαρξη του Θεού, ολόκληρη η φύση θα τους διέψευδε, αφού ολόκληρη διακηρύσσει την ύπαρξή του». 

Όταν δε κάποτε αρρώστησε βαριά, ζήτησε ιερέα να εξομολογηθεί!

β) Ο Γερμανός φιλόσοφος Αρθούρος Σοπεγχάουερ. Γνωστός για την απαισιόδοξη φιλοσοφία του, είναι και ονομαστός γιά το μίσος και τον πόλεμό του, εναντίον της Πίστης. 

Όταν όμως και εκείνος αρρώστησε σοβαρά και υπέφερε πολύ απ΄ τους πόνους, 

τον άκουσαν να λέει: «Θεέ μου, Θεέ μου». 

Ο γιατρός του κατάπληκτος τον ρώτησε: «Υπάρχει, λοιπόν Θεός και για τους φιλοσόφους;». 

Και εκείνος απάντησε: «Στον πόνο η φιλοσοφία δεν αξίζει τίποτε χωρίς τον Θεό. Εάν θεραπευτώ θ΄ αλλάξω γνώμη».

γ) Ο ποιητής Χάϊνε. Αυτός μίσησε τη θρησκεία και την πολέμησε. 

Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, άλλαξε γνώμη. 

Στη διαθήκη του έγραψε: «Πρίν τέσσερα χρόνια τώρα, απαρνήθηκα τη φιλοσοφική αλαζονεία και ξαναγύρισα στις θρησκευτικές ιδέες, στο μοναδικό Θεό. 

Πεθαίνω, πιστεύοντας στο Δημιουργό του κόσμου, του οποίου με ταπείνωση επικαλούμαι τη χάρη».

Αλλ΄ άς σταματήσουμε ως εδώ γιά λόγους συντομίας.

2.               Έχουν και οι άθεοι τό… θεό τους! 

Το θρησκευτικό συναίσθημα οπωσδήποτε υπάρχει σε όλους μας ανεξαιρέτως. 

Όσοι τώρα παριστάνουν τον άθεο, δεν σημαίνει πώς δεν έχουν ή ότι έχουν καταργήσει αυτό το συναίσθημα. 

Απλούστατα. Δεν θέλουν να πιστεύουν ή δεν πιστεύουν τελικά στον Θεό. 

Όμως επειδή το θρησκευτικό συναίσθημα οπωσδήποτε υπάρχει, τί κάνουν; 

Υποκαθιστούν τον Θεό με κάτι άλλο, σίγουρα κατώτερο! 

Το χρήμα, τη δόξα, το κόμμα, την ιδεολογία, την επιστήμη, την τέχνη, 

την τύχη, την μαγεία, τη φύση, τον ελεύθερο έρωτα κ.λ.π. 

Άθεοι μόνο αυτού του είδους υπάρχουν. 

Γιατί όποιος αρνείται τον Θεό, στη θέση του λατρεύει κάτι άλλο. Γίνεται ειδωλολάτρης!

Γράφει στο σημείο αυτό ο Ν. Ψαρουδάκης:

          «Η ύπαρξη του θρησκευτικού συναισθήματος είναι γεγονός και δεν χρειάζεται απόδειξη. 

Η πείρα του κάθε πιστού είναι μεγάλη. Θρησκευτικό συναίσθημα υπάρχει και στους αθέους, 

άσχετο αν σ΄ αυτούς έχει διαφορετικές αναφορές. 

Όταν ο άθεος μαρξιστής επισκέπτεται το Μαυσωλείο του Λένιν ή του Δημητρώφ, 

αυτό που αισθάνεται μπροστά στους «θεοποιημένους» αυτούς θνητούς τί άλλο είναι παρά ένα «θρησκευτικό» συναίσθημα, όπως ο χριστιανός που επισκέπτεται τους Αγίους Τόπους;…».

Λένε πολύ σωστά πώς «ο άνθρωπος δημιουργημένος γιά τον Θεό, δεν μπορεί παρά πρός τον Θεό να κατευθύνεται ή στα υποκατάστατα του Θεού».

Αλλ΄ είναι πολύ σημαντικά και τούτα τα λόγια του Γάλλου Φιλοσόφου και Ακαδημαϊκού Ν. Μπερντιάεφ:

          «Πρέπει ν΄ αναγνωρισθεί πώς παντελώς συνεπής αθεΐα δεν υπάρχει. 

Ο άνθρωπος περισσότερο κλίνει πρός την ειδωλολατρία, παρά πρός την αθεΐα. 

Αναγνωρίζει το «Θείο» ακόμη και όταν αρνείται τον Θεό και υπάρχει μέσα του μιά ανάγκη του «θείου» πού δεν μπορεί να την υπερνικήσει. Θεοποιεί τά διάφορα αντικείμενα. 

Θεοποιεί τον κόσμο, τον άνθρωπο, την ανθρωπότητα· θεοποιεί την κοινωνία, το κράτος, την επιστήμη· θεοποιεί την φυλή, την εθνικότητα ή την κοινωνική τάξη και κατασκευάζει ένα Θεό από την αθεΐα του»! 

Το προσέξατε αυτό το τελευταίο; «Ο άθεος κατασκευάζει έναν θεό απ΄ την αθεΐα του!!!».

3.               Υπάρχουν και οι θεωρητικοί της αθεΐας. 

Εκείνοι πού έχουν αφιερώσει τη ζωή τους, προσπαθώντας να την αναδείξουν σε ιδεολογικό ρεύμα και κοσμοθεωρία. 

Ήδη αναφέρουμε μερικούς. Ο κυριότερος όλων όμως, υπήρξε ο Νίτσε. 

Αυτός που σ΄ ολόκληρη τη ζωή του προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του πρώτα, πώς Θεός δεν υπάρχει. 

Ειν΄ εκείνος που διακήρυξε το «ο Θεός πέθανε». Όμως και αυτός στη θέση του έβαλε τον υπεράνθρωπο. 

Αυτόν που μιμήθηκε ο Χίτλερ και οι Ναζί και φυσικά τα αποτελέσματα αυτού του ειδώλου, ήταν εκείνα που έζησε με φρίκη η ανθρωπότητα.

Για τον Νίτσε ο K. Joel επισημαίνει τούτη τη φοβερή αλήθεια: 

«Ο Νίτσε στην πραγματικότητα παρουσιάζεται εχθρός του Θεού από ροπή πρός τον Θεό»!!! 

Είναι αυτή ακριβώς η πανανθρώπινη ροπή που αναπτύξαμε λεπτομερώς ως τώρα.

4.                Άθεοι θα υπήρχαν μόνο στην περίπτωση πού είχαν γεννηθεί χωρίς το θρησκευτικό συναίσθημα!

Μόνο τότε, αλλ΄ αυτό είναι παντελώς αδύνατο. Δέν υπάρχει απολύτως καμμιά μαρτυρία ή επιστημονική διαπίστωση γι΄ αυτό. 

Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Γεννημένοι με τη δύναμη του θρησκευτικού συναισθήματος, δεχόμαστε διάφορες επιδράσεις απ΄ το περιβάλλον μας, οπότε στο τέλος γινόμαστε ή περισσότερο πιστοί ή περισσότερο άπιστοι. 

Ή λατρεύουμε τον αληθινό και τον μόνο Θεό ή τα είδωλα.

Ποιά είναι τά αίτια της απιστίας;

Είναι πολλά. Όσες καί οι αρνητικές επιδράσεις που δεχόμαστε. Ωστόσο, τό κυριώτερο και το πλέον καθοριστικό είναι ένα. 

Η άρνηση του Θεού στην πράξη. Δηλαδή εκείνος ο τρόπος ζωής που είναι μακριά απ΄ τό Θεό. 

Άθεος με την έννοια αυτή είναι ο άνθρωπος που ζεί σαν να μην υπάρχει Θεός. 

Είναι τόσο προσκολλημένος στην αμαρτία και την ύλη, που στην ψυχή του γιά όλα υπάρχει τόπος, εκτός απ΄ τον Θεό.

Ο ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάγγελος Θεοδώρου γράφει:

          «Εφόσον η πίστη χωρίς ανάλογα έργα είναι νεκρή, εξηγείται γιατί τα βαθύτερα αίτια της αθεΐας είναι ψυχολογικά και ηθικά, δηλαδή είτε ο εγωϊσμός που θεοποιεί το Εγώ, είτε μιά ψυχολογική αντίδραση που απορρέει από τρόπο ζωής, που δεν συμβιβάζεται με το θέλημα του Θεού. Μερικοί από εκείνους, που ζούν βίο άτακτο ή ανήθικο ή εγκληματικό, καταντούν στην απιστία προσπαθώντας να φιμώσουν τη συνείδηση, που τους ελέγχει. 

Είναι σαν να λέγουν στην ελέγχουσα συνείδησή τους: «Πάψε, δεν υπάρχει Θεός. Δεν είναι αληθινά αυτά, για τα οποία με ελέγχεις. Ησύχασε».

Ο μεγάλος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής Ρώσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι στο έργο του «οι δαιμονισμένοι» παρουσιάζει διάφορους τύπους αθέων, οι οποίοι είναι άπιστοι από εγωϊσμό ή φιληδονία.

Ο Λάϊμπνιτς γράφει αυτό το πραγματικό συγκλονιστικό:

          «Αν η γεωμετρία ήταν αντίθετη στά πάθη μας, δεν θα έλειπαν άνθρωποι πού θα αμφισβητούσαν τή θετικότητα τών αποδείξεών της»!!!

Το ίδιο λέει και ο Πασκάλ:

          «Προσπάθησε να πιστέψεις, όχι με την αύξηση των επιχειρημάτων σου, αλλά με τη, μείωση των παθών σου».

Ο Γκαίτε γράφει: «Η απιστία είναι γνώρισμα των μικρών, των αδυνάτων και των εγωϊστικών πνευμάτων».

Ο Φίχτε τόνιζε: «Το φιλοσοφικό μας σύστημα δεν είναι συνήθως πάρα η ιστορία της καρδιάς μας. 

Κάθε πεποίθησή μου προέρχεται απ΄ τα αισθήματα της καρδιάς μου και όχι απ΄ τις δυνάμεις του πνεύματός μου».

Ναί, το θέμα της Πίστης δεν είναι θέμα αποδείξεων, αλλά θέμα καρδιάς. 

«Η αθεΐα είναι αρρώστια της ψυχής, πρίν γίνει πλάνη του λογικού» έλεγε ο Πλάτωνας. 

Και ο Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος αναφέρει: 

«Η αθεΐα σήμερα είναι περισσότερο μιά βιοθεωρία μάλλον παρά μιά κοσμοθεωρία. 

Είναι δηλαδή περισσότερο ένας τρόπος ασύδοτης και ανέμελης ζωής, στον οποίο αρέσκονται να βολεύονται οι πολλοί άνθρωποι του καιρού μας, παρά ένα ιδεολογικό ρεύμα».

Πού καταλήγουμε; Σε τούτα τά λόγια του Χριστού: 

«Το φώς έχει έλθει στον κόσμο αλλ΄ οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκοτάδι παρά το φώς, επειδή τα έργα τους ήσαν πονηρά. Όποιος κάνει το κακό μισεί το φώς και δεν έρχεται στο φώς, για να μην γίνουν φανερά τά έργα του. Όποιος όμως ακολουθεί την αλήθεια έρχεται στο φώς, γιά να γίνει φανερό ότι τα έργα του έχουν γίνει κατά Θεό» (Ιωάννη γ΄, 19-20).

Όταν κάποια διάσημη ηθοποιός αντιλήφθηκε τις πρώτες ρυτίδες στο πρόσωπό της, άρπαξε με θυμό τον καθρέπτη και τον πέταξε, κάνοντάς τον κομμάτια. Το ίδιο κάνουν πολλοί. Προσπαθούν να συντρίψουν τον καθρέφτη της Πίστης, που τους αποκαλύπτει ηθικές και άλλες ασχήμιες.

Ο Θεόφιλος Αντιοχείας αναφέρει πώς «τοίς τά φαύλα πράσσουσι Θεός ουκ εμφανίζεται». 

Και είναι επόμενο να λένε τότε πώς δεν υπάρχει.

Ο γνωστός μεγάλος Γερμανός ποιητής Σίλλερ, παρουσιάζει στους στίχους του αυτούς το Θεό να λέει:

«Σε ανθρώπους που μιαίνει η αμαρτία κρυμμένη η Θεότητά μου μένει».

Ο Άγιος Αυγουστίνος, γράφει επίσης: «Αρνούνται τον Θεό, μόνο όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει».

Πραγματικά η αθεΐα είναι στη ζωή, παρά στην καρδιά των ανθρώπων.

Και ακόμη. Όσο ο άνθρωπος δεν πιστεύει, τόσο η ζωή του γίνεται πιό σκοτεινή. 

«Ζωή χωρίς πίστη, είναι του ζώου η ζωή», έλεγε ο Λ. Τολστόϊ. 

Και από ένα ζώο, μην περιμένει κανείς βαθύτερες και λογικές αναζητήσεις. Καθόλου λογικές; Ναί! Άς το δούμε…

Είπαν την αθεΐα παραλογισμό και τρέλλα.

Είναι σωστό;

          Ο Δαυΐδ γράφει στους ψαλμούς του: «είπε άφρων εν τή καρδία αυτού, ουκ έστιν Θεός»! (Ψαλμ. 13,1). 

Και να γιατί είναι παραλογισμός και αφροσύνη, τό νά μπορέσει να πεί κανείς ότι Θεός δεν υπάρχει.

          Όταν αντικρύζουμε έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής, πού πηγαίνει ο νούς και η λογική μας; Στα σίγουρα στο ζωγράφο! 

Το ίδιο καί του «αθέου» η λογική. Ποτέ κανένας δεν είπε, πώς ο πίνακας αυτός έτυχε. 

Όταν τώρα βλέπουμε την άπειρη δημιουργία με το μέγα πλήθος των δημιουργημάτων και την καταπληκτική τους τελειότητα, αμέσως η λογική μας στο Δημιουργό πηγαίνει. Ο «άθεος» στο σημείο αυτό τί κάνει; Βιάζει τη νοημοσύνη και την λογική του, να τον οδηγήσει σε σοφιστίες, φιλοσοφίες και ένα σωρό τέτοια, προκειμένου να μη δεχθεί τούτη την αλήθεια. 

Και οδεύει έτσι στον παραλογισμό, ο πίνακας να έχει οπωσδήποτε δημιουργό, ενώ το Σύμπαν όχι!!!

          Η ιστορία, η ανθρωπολογία, η ηθική, η συνείδηση, η οντολογία – κοσμολογία, η επιστήμη, η αστρονομία, η φυσική, η χημεία, η ιατρική, ο μακρόκοσμος, ο μικρόκοσμος, η λογική, η σκέψη, τα ορατά, τ΄ αόρατα, η ζωή, η ψυχή, οι ανθρώπινοι πόθοι, η Αγ. Γραφή, ο άγραφος νόμος… όλα μιλούν για την ύπαρξη Θεού Δημιουργού, Νομοθέτη και Κυβερνήτη. 

Και όμως ο άπιστος δεν καταλαβαίνει! 

Θα σου πεί γιά την τύχη, τη μοίρα, και ένα σωρό παράλογα, εκτός απ΄ αυτό που πρέπει.

          Ο γνωστός εφευρέτης των πυραύλων Βέρνερ Φόν Μπράουν, έλεγε: 

«ο λόγος για τόν οποίο πιστεύω στό Θεό, είναι σαφής. Το κάθε τι στον κόσμο είναι κατασκευασμένο με τάξη και οργάνωση, που προϋποθέτει κατασκευαστή και σχεδιαστή. 

Το Σύμπαν περικλείει τόση τάξη, τόση τελειότητα και ακρίβεια, ώστε δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα Θεϊκού σχεδίου. Πρέπει να υπάρχει πίσω του οπωσδήποτε ο Δημιουργός. Γιά μένα δεν υπάρχει άλλος δρόμος». 

Γιά τον άπιστο, όμως, υπάρχει ο δρόμος του παραλόγου!

          «Ακόμη – όπως έλεγε ο Ντιντερώ – και το μάτι και το φτερό μιάς πεταλούδας, είναι αρκετά γιά να συντρίψουν έναν άπιστο!».

          Ο  Πασκάλ κάνει τούτη τη φοβερή διαπίστωση: «Γιά να είναι κανείς άθεος, χρειάζεται πάρα πολλή πίστη σε απίθανα πράγματα»!!!

          Φθάνουν έτσι σε παραλογισμούς, να σαν και αυτόν του Βολταίρου:

«Χαιρετώ τον Θεό, αλλά δεν του μιλώ»! 

Ή κάποιου άλλου πού, αφού δεν μπορούσε να πείσει τους συνομιλητές του ότι πράγματι είναι άθεος, αναγκάστηκε να πεί με αφέλεια: «Μα το Θεό, είμαι άθεος»!

          Ο Γάλλος συγγραφέας Φλωμπέρ είπε κάποτε στους φίλους του τουτό τον χαριτωμένο μύθο, για να δείξει την ανοησία των αθέων. «Μιά μέρα ένας ψαράς τράβηξε μέσα στα δίχτυα του ένα κομμάτι μάρμαρο πού πάνω του ήταν γραμμένο: «Δεν υπάρχω». Και από κάτω γιά υπογραφή υπήρχε η λέξη «Θεός». Ο ψαράς πήγε τότε και έδειξε το μάρμαρο με την επιγραφή σ΄ έναν άθεο και αυτός με θριαμβευτικό χαμόγελο του είπε: «Βλέπεις; Και ο ίδιος ομολογεί ότι δεν υπάρχει»!!!

          Αλλά γιατί λέγονται άθεοι; Ποιόν Θεό αρνούνται; 

Αυτόν που όλοι οι άλλοι πιστεύουν ή αυτόν που μαρτυρεί η συνείδηση και το είναι τους; 

Το ίδιο κάνει! Και μοχθούν να σβήσουν κάτι πού τόσο λογικό, τόσο αυθόρμητο, 

τόσο διαδεδομένο είναι και χωρίς μάλιστα να το γνωρίσουν!

          Ο REQVY έλεγε: «Πρέπει να βιάσεις τον εαυτό σου γιά να μην πιστεύεις»!!!

          Μάλιστα τόσο ανόητα υπήρξαν κάποτε τα επιχειρήματα τέτοιων αθέων, 

που ακόμη και ο Βολταίρος αναγκάστηκε να πεί: 

«Οι εχθροί της Πίστης λένε και γράφουν τόσες αηδιαστικές μωρίες, που κινδυνεύω να γίνω χριστιανός από αγανάκτηση… εναντίον τους!»

          Ωστόσο είναι απαραίτητη μιά διευκρίνιση, όπως την προσδιορίζει ο Βλαδίμηρος Σολόβιεφ. Λέει: «Σε μιά εποχή που κυριαρχεί η απιστία, είναι σημαντικό να ξέρουμε με τί τύπο απιστίας έχουμε να κάνουμε. Αν πρόκειται γιά το είδος της απιστίας πού είναι χοντροκομένη, υλιστική, ζωώδης… δεν αξίζει τον κόπο κάν να μιλάμε γι΄ αυτήν… Άν όμως έχουμε να κάνουμε με την καθαρή ανθρώπινη δυσπιστία, τη συνειδητή, πού απλώς θέλει να βεβαιωθεί οριστικά γιά την τέλεια αλήθεια, μια δυσπιστία πού μοιάζει μ΄ αυτή του αποστόλου Θωμά, αυτή έχει δικαίωμα ν΄ αναγνωρισθεί ηθικά. Και άν δεν μπορούμε, σαν το Χριστό να δώσουμε στους ανθρώπους που δυσπιστούν τίς μαρτυρίες τής αλήθειας που αναζητούν, δεν πρέπει με κανένα τρόπο να τους αποδοκιμάζουμε και να τους απορρίπτουμε».

Και μιά συμβουλή γιά τόν καθένα μας απ΄ τόν Λ. Τολστόϊ:

          «Όταν σού έρθουν στο νού σκέψεις απιστίας και αμφιβολίας γιά την ύπαρξη του Θεού, μην απελπιστείς. Το ότι δεν πιστεύεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει Θεός. Σημαίνει ότι ο τρόπος που πίστευες δεν είναι σωστός και πρέπει να φροντίσεις να τον διορθώσεις, γιά να γνωρίσεις καλύτερα τον Θεό».

Συμπέρασμα

          Ναί, άθεοι δεν υπάρχουν! Θα υπήρχαν μόνον άν γεννιόντουσαν έτσι. Απλούστατα, ειδωλολάτρες είναι, που με κάθε παράλογο επιχείρημα, θέτουν στη θέση του Θεού, κάποια απ΄ τα είδωλα που είπαμε. Πού τα λατρεύουν με το ίδιο δέος και πάθος. Άπιστοι, λοιπόν, ναι. Άθεοι όμως όχι.