Βιώματα διπλα στον Άγιο Παΐσιο ( Α.Ρακοβαλής / Μητρόπολη Λεμεσού 21/4/2016)

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ - βιντεο

Κάνε εσύ αυτά που μπορείς να κάνεις και ό,τι δεν μπορείς άφησέ το να το κάνει ο Θεός.

Γέροντας Παΐσιος: Ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου από αυτά που δεν μπορείς να κάνεις, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνεις.

Μια φορά είχε έρθει στο Καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία και δεν μπορούσε να απαλλαγή από αυτό το πάθος.

Είχε πάει σε δυο πνευματικούς που προσπάθησαν με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβη ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει.

Το παιδί απελπίσθηκε.

«Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε, και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ, θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό».

Όταν άκουσα το πρόβλημά του, το πόνεσα το καημένο και του είπα:

«Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου από αυτά που δεν μπορείς να κάνης, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνης. Για να δούμε τί μπορείς να κάνης, και να αρχίσης από αυτά. Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;».

«Μπορώ», μου λέει.

«Μπορείς να νηστεύης κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;».

«Μπορώ».

«Μπορείς να δίνης ελεημοσύνη το ένα δέκατο από τον μισθό σου ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;».

«Μπορώ».

«Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω κι αν αμάρτησες, και να λες "Θεέ μου, σώσε την ψυχή μου";».

«Θα το κάνω, Γέροντα», μου λέει.

«Άρχισε λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνης όλα αυτά που μπορείς, και ο παντοδύναμος Θεός θα κάνη το ένα που δεν μπορείς».

Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε: «Σ’ ευχαριστώ, πάτερ».
Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Γ’, σελ.284-285)

yiorgosthalassis.blogspot.com

πηγή

Γέρων Παΐσιος – Ρωσική Ταινία (video)

Γέροντα, οἱ Ἑβραῖοι, ἐνῶ διαβάζουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, πῶς δὲν πιστεύουν τὸν Χριστό;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, Τόμος Β', Πνευματικὴ ἀφύπνιση" 

- Γέροντα, οἱ Ἑβραῖοι, ἐνῶ διαβάζουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, πῶς δὲν πιστεύουν τὸν Χριστό;
- Δεν πᾶς νὰ τὸ πεῖς αὐτὸ στοὺς Ἑβραίους; Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν ἀνέκαθεν φανατισμό. Καταλαβαίνουν, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἐγωισμὸς ποὺ τοὺς τυφλώνει.  Ἂν προσεχαν λίγο, δὲν θὰ παρέμενε κανένας Ἑβραῖος.
 -Αὐτὰ ποῦ διάβαζαν, πῶς τὰ ἐρμνήνευαν;
- Πῶς τὰ ἐμήνευαν καὶ πὼς τὰ ἐρμνηνεύουν! Τὰ πνευματικὰ νοήματα τὰ κάνουν ὑλικά. αὐτὸ λ.χ ποὺ λέει  ὁ προφήτης Ἠσαΐας "ἑξανθήσει ἔρημα τοῦ Ἰορδάνου", νὰ δεῖς πὼς τὸ ἑρμήνευσαν. Γιὰ νὰ δείξουν ὅτι ἀνθησε ἡ ἔρημος, γύρισαν κάποιον ποταμό, ἔκαναν πεζούλια, κήπους, φύτεψαν μπανανιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, ἐφτίαξαν ὅλο περιβόλια, ὅποτε λένε "ἀνθησε ἡ ἔρημος"! Ὅλα ἔτσι τὰ ἑρμηνεύουν. Ἐνῶ οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Προφήτου ἀναφέρονται στὴν ἀναγέννηση τοῦ κόσμου μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, μὲ τὸ λουτρὸ τῆς παλιγγενεσίας.
- Τώρα περιμένουν τὸν ἐπίγειο βασιλιά;
- Ναί, τὸν Ἀντίχριστο. Οἱ ραββίνοι ξέρουν ὅτι ἦρθε ὁ Μεσσίας καὶ ὅτι Τὸν σταύρωσαν. Ἀφοῦ ἔχω μάθει ἀπὸ ἕνα πρόσωπο ὅτι ὅταν ψυχοραγγεῖ ἕνας Ἑβραῖος, πάει ὁ ραββίνος καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτί: "Ὁ Μεσσίας ἦρθε". Βλέπεις, τοὺς πειράζει ἡ συνείδηση, γιατί αἰσθάνονται ἐνοχή, ἀλλὰ δὲν....

ταπεινώνονται.

- Καὶ τί κερδίζουν πού τὸ λένε ἐκείνη τὴν ὥρα;

-Τίποτε. Ἁπλῶς τὸ λένε, ἐπειδὴ τοὺς πειράζει ἡ συνείδηση, καὶ νομίζουν ὅτι, ἀφοῦ τὸ εἶπαν, εἶναι ἐντάξει!...

- Καὶ οἱ ἄλλοι δὲν ἀκοῦνε;

- Ὄχι στὸ αὐτὶ τὸ λένε. Καὶ τὰ ἑβραιόπουλα ἔχουν ἐπαναστατήσει ἐναντίον τῶν Ραββίνων. "Ὁ Μεσσίας, λένε, ἦρθε. Ποιὸν Μεσσία περιμένετε;"

Στὴν Ἀμερικὴ μία ὁμάδα νέων ποὺ ἀσχολοῦνται ἱστορικὰ μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἐκδίδουν ἕνα περιοδικό, στὸ ὁποῖο γράφουν: "Ὁ Μεσσίας ἦρθε. Σὲ ὅποιον δὲν πιστεύει ὅτι ἦρθε ὁ Μεσσσιας, θὰ στέλνουμε δωρεὰν τὸ περιοδικό, ὥσπου νὰ πιστέψει. Ὅποιος πιστεύει νὰ στέλνει συνδρομή, γιὰ νὰ τὸ στέλνουμε καὶ σὲ ἄλλους, νὰ πιστέψουν".

- Ἑβραῖοι εἶναι αὐτοὶ;

- Ναί, Ἑβραῖοι.

- Ἔγιναν Χριστιανοί;

- Ἐ τώρα, τὸ ὅτι πίστεψαν κάτι εἶναι.

- Μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ραββίνοι κρυπτοχριστιανοί;

- Ραββίνοι νὰ εἶναι κρυπτοχριστιανοί; Μένει ραββίνος ὁ ἄλλος ἅμα γίνει χριστιανός; Δηλαδὴ νὰ διδάσκει τοὺς Ἑβραίους ὅτι δὲν ἦρθε ὁ Μεσσίας καὶ ὅταν ψυχορραγοῦν, νὰ τοὺς λέει ὅτι ἦρθε ὁ Μεσσίας;

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/01/blog-post_9339.html

Πατήρ Παΐσιος μέρος 1

Γέροντας Παΐσιος: « Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωϊσμός, δὲν γίνεται τίποτα. Καὶ νὰ ξέρετε ὁ πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος.»

Πόσο μᾶς λείπει ἔνας Μακρυγιαννης…

…Ἔτσι ἀπὸ μερικὰ παλληκάρια κρατήθηκε τὸ Ἔθνος!

Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲν γίνεται τίποτα. Καὶ νὰ ξέρετε ὁ πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος. Ὁ Μακρυγιάννης ὁ καημένος τί τράβηξε! Καὶ σὲ τί χρόνια!

-«Κάπνισαν τὰ μάτια μου», λέει κάπου Γέροντα.

-Ναὶ κάπνισαν τὰ μάτια του. Ἀπὸ τὴν ἔνταση καὶ τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχε, ἦταν σὰν νὰ ἔβγαζαν ὑδρατμοὺς τὰ μάτια του. Βρέθηκε σ’ ἐκείνη τὴν κατάσταση καὶ ἀπὸ πόνο καὶ ἀγάπη θυσιαζόταν συνέχεια. Δὲν σκέφθηκε, δὲν ὑπολόγισε ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν φοβήθηκε μὴν τὸν σκοτώσουν, ὅταν ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν Πατρίδα. Ὁ Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Αν γινόταν καλογερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο δὲ θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά. Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Ἄνοιγαν οἱ πληγές του, ἔβγαιναν τὰ ἔντερά του, ὅταν ἔκανε μετάνοιες, καὶ τὰ ἔβαζε μέσα. Τρεῖς δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του. Ἔβρεχε τὸ πάτωμα μὲ τὰ δάκρυά του. Ἐμεῖς, ἂν ἤμασταν στὴ θέση του, θὰ πηγαίναμε στὸ νοσοκομεῖο νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν…

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Περὶ Πνευματικὴ Ἀφύπνιση», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Β΄. Ἐκδόσεις Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης.

olympia.gr

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Ὁ Γέροντας Παΐσιος γιὰ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς: «Πρόσεξε μήπως ὅ,τι βγάζεις τὴν Κυριακὴ τὰ δίνεις ὅλα στοὺς γιατροὺς»

Γέροντα δουλεύω μερικὲς Κυριακὲς στὰ λίγα χωράφια ποὺ ἔχω κι ἐπειδὴ μὲ πειράζει ὁ λογισμός, ἦρθα νὰ σᾶς συμβουλευτῶ τί νὰ κάνω, τοῦ ἐξομολογήθηκε ὁ Κύριος Σ...

Κι ὁ Γέροντας: - Ξέρω ἕναν, ἐκεῖ πέρα, χωρικὸ ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα σκαπτικὸ μηχάνημα καὶ δούλευε τὶς Κυριακές. Ε... ὅ,τι ἔβγαζε τὰ ΄δίνε ὅλα στοὺς γιατροὺς γιὰ τὸ παιδί του. Κάποια στιγμή, ὅμως, ποὺ τὸν πείραξε ὁ λογισμὸς ὅτι δὲν τιμᾶ τὴν ἀργία ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στὸν Θεό, σταμάτησε νὰ δουλεύει τὶς Κυριακὲς καὶ ἀπὸ τότε τὸ παιδὶ του ἔγινε ἐντελῶς καλά. Πρόσεξε καὶ σὺ μήπως ὅ,τι βγάζεις τὰ δίνεις στὸ τέλος στοὺς γιατρούς.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Σκεῦος ἐκλογῆς», τοῦ Ἱερομονάχου Χριστοδούλου Ἁγιορείτου, ἔκδοση τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία ἡ Φοβερὰ Προστασία».

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ο πειρασμός μερικές φορές μας μπερδεύει και κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που υποσχεθήκαμε. Αλλιώς ξεκινάμε κι αλλιώς καταλήγουμε.ΓΕΡ ΠΑΙΣΙΟΣ

Ο πειρασμός μερικές φορές μας μπερδεύει και κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που υποσχεθήκαμε. Αλλιώς ξεκινάμε κι αλλιώς καταλήγουμε. Για αλλού ξεκινήσαμε να πάμε και αλλού πηγαίνουμε. Δεν προσέχουμε. Δεν σας έχω πει παραδείγματα;

Παλαιότερα, στην Κόνιτσα δεν υπήρχε Τράπεζα. Αναγκάζονταν οι άνθρωποι να πάνε στα Γιάννενα, όταν ήθελαν να πάρουν κανένα δάνειο. Ξεκινούσαν λοιπόν μερικοί από τα γύρω χωριά και πήγαιναν εβδομήντα δύο χιλιόμετρα με τα πόδια, να πάρουν δάνειο, για να αγοράσουν λ.χ. ένα άλογο. Τότε, αν κανείς είχε ένα άλογο, μπορούσε να συντηρήσει την οικογένειά του. Έκανε ζευγάρι με το άλογο κάποιου άλλου και όργωνε. Μια φορά ξεκίνησε ένας να πάει στα Γιάννενα, να πάρει δάνειο, για να αγοράσει ένα άλογο, να οργώνει τα χωράφια του και να μην παιδεύεται να σκάβει με την τσάπα. Πήγε λοιπόν στην Τράπεζα, πήρε το δάνειο και μετά πέρασε και από τα εβραίικα μαγαζιά και χάζευε. Τον έβλεπε ο ένας Εβραίος, τον τραβούσε μέσα. «πέρνα μέσα, μπάρμπα, έχω καλό πράγμα!».
Έμπαινε εκείνος μέσα, άρχιζε ο Εβραίος να κατεβάζει τα τόπια από τα ράφια. Τα έπαιρνε, τα τίναζε. «Παρ' το, του έλεγε, είναι καλό, και για τα παιδιά σου θα σου το δώσω φθηνό». Έφευγε από τον έναν, προχωρούσε παραπέρα, χάζευε σε άλλον. «Έλα, μπάρμπα, μέσα, του έλεγε ο Εβραίος, θα σου δώσω το πιο φθηνό». Κατέβαζε τα τόπια, τα άνοιγε, τα άπλωνε. Ζαλίστηκε στο τέλος ο καημένος. Είχε και λίγο φιλότιμο, σου λέει «τώρα τα κατέβασε τα τόπια, τα άπλωσε ...;», και δήθεν «για τα παιδιά του πιο φθηνό», έδωσε τα χρήματα που είχε πάρει από την Τράπεζα και αγόρασε ένα τόπι πανί, αλλά και αυτό ήταν χωνεμένο! Μα και ένα τόπι πανί τι να το κάνει;
Και ένας πλούσιος δεν έπαιρνε ένα τόπι πανί. έπαιρνε όσο του χρειαζόταν. Τελικά γύρισε στο σπίτι με ένα τόπι σάπιο ύφασμα! «Που είναι το άλογο;», τον ρωτάν. «Έφερα ύφασμα για τα παιδιά!», λέει. Αλλά τι να το κάνουν τόσο ύφασμα; Χρεώθηκε εν τω μεταξύ στην Τράπεζα, και άλογο δεν πήρε παρά ένα τόπι πανί χωνεμένο. Άντε πάλι να πηγαίνει να σκάβει με την τσάπα στα χωράφια, να δυσκολεύεται, για να ξεχρεώσει το δάνειο!
Αν αγόραζε άλογο, θα επέστρεφε και καβάλα, θα ψώνιζε και λίγα πράγματα για το σπίτι του και δεν θα σκοτωνόταν να σκάβει με την τσάπα! Αλλά για να χαζεύει στα μαγαζιά τα εβραίικα, είδατε τι έπαθε; Έτσι κάνει και ο διάβολος. σαν τον πονηρό έμπορο σε τραβάει από 'δω, σε τραβάει από 'κει, σου βάζει τρικλοποδιές, και τελικά σε καταφέρνει να πας εκεί που θέλει εκείνος. Για αλλού ξεκινάς και αλλού καταλήγεις, αν δεν προσέξεις. Σε ξεγελάει και χάνεις τα καλύτερα χρόνια σου.

Ο διάβολος κάνει το παν για να μη βοηθηθεί ο άνθρωπος


Πηγή:ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Β' «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»

 

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  31 ΔΕΚ 2012 

http://talantoblog.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2598.html

Να προσεύχεσαι γενικά και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά»

Να προσεύχεσαι γενικά και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά»

Σ’ αυτήν την ευχή περιλαμβάνονται και οι κεκοιμημένοι. Αν σου έρχεται στον νου ένα συγγενικό σου πρόσωπο, πες μια ευχή και γι’ αυτό, «... ελέησον τον δούλον Σου τάδε», και πέρασε αμέσως στην γενική ευχή για όλον τον κόσμο, «... ελέησον τον κόσμον Σου άπαντα»

Μπορείς να φέρνεις στον νου σου έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει ανάγκη,
να προσεύχεσαι λίγο γι’ αυτόν και μετά να λες
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς»
και να πονάς για όλους, για να μη φεύγει η... αμαξοστοιχία με έναν επιβάτη. Να μη σκαλώνουμε σε ένα πρόσωπο και μετά δεν μπορούμε ναβοηθήσουμε με την προσευχή ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους.

Όταν προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να λες και μια ευχή για τους κεκοιμημένους. Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο· να πηγαίνει αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς.

Γεροντας Παισιος

ΗΛΙΑΣ  ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ  23 ΔΕΚ  2012  

πηγή

«ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ!»

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: «ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ!»

- Γέροντα, πώς συμβαίνει ένας νέος, ενώ από παιδί ζούσε πνευματικά και είχε φιλότιμο, να φθάση σε σημείο να παραστρατήση τελείως;
 
- Ας μην κρίνη κανείς. Είναι πολλοί παράγοντες που επιδρούν. Τα παιδιά που ζουν κοσμικά , απρόσεκτα, ελέγχονται , όταν βλέπουν τα άλλα που ζουν αγνά, πνευματικά, και θέλουν να τα παρασύρουν. 

Μια φορά προχωρούσαν στο δρόμο δυο παιδιά. Το ένα κάποια στιγμή σκόνταψε και έπεσε μέσα σε έναν λάκκο με λασπόνερα και έγιναν τα ρούχα του όλο λάσπες. Μόλις πήγαν παραπέρα, έσπρωξε τον φίλο του και τον έρριξε σε έναν λάκκο ,για να λασπωθή, γιατί ένοιωθε άσχημα να είναι αυτός λασπωμένος και εκείνος καθαρός. 

Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, είχα μέσα στη φύση μου την αγάπη . Ξεκινούσα να πάω κάπου με τα ζώα και κοίταζα να βάλω και τον έναν επάνω στο ζώο , να βάλω και τον άλλον, να πάρω και τον μικρό μου αδελφό στον ώμο. Μια φορά ένας αδελφός μου σκότωσε ένα πουλάκι κι εγώ στενοχωρέθηκα πολύ και τον μάλωσα. Πήρα μετά το πουλάκι και το έθαψα με κλάματα. Εκείνο το διάστημα έκανα παρέα με παιδιά της ηλικίας μου. Πηγαίναμε στο δάσος, προσευχόμασταν, διαβάζαμε Συναξάρια, νηστεύαμε. Μετά οι μητέρες τους άρχισαν να μην τα αφήνουν να έρχωνται μαζί μου. « Μην κάνετε παρέα με αυτόν , τους έλεγαν, θα σας χτικιάση ». Οπότε με άφησαν και ένιωθα μόνος. Με κορόιδευαν κιόλας, « καλόγερο από δω, με έλεγαν, καλόγερο από κει » ,μου είχαν κάνει την ζωή μαρτύριο. 

Έφθασα κάποτε σε σημείο που δεν μπορούσα να αντέξω την κοροϊδία. Τότε είπα κι εγώ: « Θα πάω με τα μεγαλύτερα παιδιά και θα υποκρίνωμαι ». Άρχισα λοιπόν να κάνω παρέα με μεγαλύτερα παιδιά. Πήρα λάστιχα και έκανα σφενδόνα. Πρώτα έβαζα δήθεν σημάδι μόνο με την σφενδόνα. Ύστερα πήρα σκάγια και είχα γίνει ο καλύτερος σκοπευτής . Μια φορά , μόλις σκότωσα ένα πουλάκι και το είδα σκοτωμένο, συνήλθα. Πέταξα και τα λάστιχα, και τα σκάγια. « Εσύ έκλαιγες, είπα, όταν ο αδελφός σου σκότωσε ένα πουλάκι και τον μάλωσες, που το σκότωσε, και τώρα πού έφθασες; Σκοτώνεις πουλιά και σιγά σιγά θα φθάσης να σκοτώνης και ζώα ».Πράγματι, αν συνέχιζα έτσι, θα προχωρούσα στο κυνήγι ζώων και μετά θα τα έγδερνα κιόλας. 

Από μία ευαισθησία σε τί κακότητα μπορεί να φθάση κανείς, αν δεν προσέξη και παρασυρθή από κακές παρέες! Ενώ, οι καλές συντροφιές πολύ βοηθούν. Ο Θεός γέμισε τους ανθρώπους με διάφορα χαρίσματα. Ο άνθρωπος, όπως βλέπει την διαστροφή των άλλων, έτσι μπορεί να δη και την αρετή τους και να την μιμιθή.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΗΓΗ

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr

Mη τα σφίγγετε πολύ τα παιδιά

Για τα παιδιά, έλεγε: "Όχι πίεση· μη τα σφίγγετε πολύ". Κι επανελάμβανε το παράδειγμα με τα δεντράκια. "Το μικρό δεντράκι το δένουμε με προσοχή στο πασσαλάκι μ' ένα κουρέλι ή βαμβακερή κλωστή, για να μην τραυματισθεί. Και αφήνουμε μπόσικα, για να έχει άνεση να μεγαλώνει. Έτσι και τα παιδια, να τα παίρνετε με το μαλακό, με το γλυκό, όσο είναι μικρά". Έλεγε να τα έχουμε κοντά μας με αγάπη , να τους μαθαίνουμε να έχουν μυστηριακή ζωή, τι σημαίνει γέροντας, τι σημαίνει εξομολόγηση. "Μεθαύριο, όταν μεγαλώσουν , ό,τι πήραν πιο μικρά, δε θα πάει χαμένο". Έλεγε και το παράδειγμα με το κουρδιστήρι."Μην το κουρδίζετε τέρμα, μήπως σπάσει το ελατήριο. Έτσι και με τα παιδιά, μόλις βλέπετε ότι ζορίζονται να χαλαρώνετε το σφίξιμο". Όταν του έλεγαν ότι τα μεγαλύτερα παιδιά ξέφυγαν και έκαναν διάφορα , έλεγε: " Μη στεναχωριέστε. Λάσπη είναι αυτό. Αυτό δεν είναι κακό βαθειά, γιατι έχει περασμένο μίνιο απο μέσα. Δε σκουριάζει. Κάποτε θα πλυθεί η λάσπη , θα φύγει και δε θα έχει σκουριά.

γέροντας Παΐσιος

http://aoratigonia.blogspot.gr/2012/07/m.html

Ο διάβολος δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού.

- Γέροντα, πώς γίνεται και κυριεύομαι από τα πάθη;

- Ο άνθρωπος, αν δώση δικαιώματα στον πειρασμό, κυριεύεται από τα πάθη. Αυτό που θέλει ο Θεός, που είναι και συμφέρον σου, είναι να πετάξης στα μούτρα του διαβόλου όλα τα πάθη. Δηλαδή να στρέψης εναντίον του τον θυμό, το πείσμα κ.λπ. Η καλύτερα, πούλησε τα πάθη στο ταγκαλάκι και, με όσα χρήματα πάρης, αγόρασε πέτρες, να έχης και να το πετροβολάς, για να μη σε πλησιάζη! 

Συνήθως εμείς οι άνθρωποι με τις αφορμές που δίνουμε, είτε με απροσεξίες είτε με υπερήφανους λογισμούς, επιτρέπουμε στον εχθρό να μας κάνη κακό. Ακόμη και έναν λογισμό ή έναν λόγο μπορεί να τα εκμεταλλευθή το ταγκαλάκι. Θυμάμαι, ήταν μια οικογένεια πολύ αγαπημένη. Κάποτε άρχισε ο άνδρας και έλεγε στην γυναίκα: “Θα σε χωρίσω”. Και η γυναίκα έλεγε στον άνδρα: “Θα σε χωρίσω”. Έτσι το έλεγαν, στ’ αστεία. Αλλά το εκμεταλλεύθηκε ο πειρασμός και δημιούργησε μια μικρή δυσκολία και ήταν έτοιμοι να χωρίσουν, ούτε τα παιδιά τους σκέφτονταν ούτε τίποτε. Ευτυχώς βρέθηκε ένας Πνευματικός και τους μίλησε: “Γι’ αυτήν την χαζομάρα θα χωρίσετε;” τους είπε. Και έτσι συνήλθαν.

Αν ένας άνθρωπος λοξοδρομήση από τις εντολές του Θεού, τον πολεμούν μετά τα πάθη. Και αν αφήση κανείς τα πάθη να τον πολεμούν, δεν χρειάζεται διάβολος να τον πολεμήση. Και τα δαιμόνια έχουν “ειδικότητα”. Χτυπούν τον άνθρωπο τακ-τακ, να του βρουν την πάθηση, την αδυναμία, για να τον πολεμήσουν. Θέλει προσοχή, να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα -τις αισθήσεις-, να μην ανοίγουμε χαραμάδες στον πειρασμό και μπαίνη από εκεί ο εχθρός. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. 

Εάν αφήσης έστω και μια σχισμή ανοιχτή, μπορεί να μπη και να σου κάνη ζημιά. Ο διάβολος μπαίνει στον άνθρωπο, όταν υπάρχη λάσπη στην καρδιά του ανθρώπου, δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού. Άμα ξελασπωθή η καρδιά, φεύγει ο εχθρός και έρχεται πάλι ο Χριστός. Όπως το γουρούνι, όταν δεν βρη λάσπη, γουγουλίζει και φεύγει, έτσι και ο διάβολος δεν πλησιάζει στην καρδιά που δεν έχει βούρκο. Τι δουλειά έχει σε καρδιά καθαρή και ταπεινή; εάν λοιπόν δούμε ότι το σπίτι μας -η καρδιά μας- είναι παλιόσπιτο και κατοικεί ο εχθρός, πρέπει αμέσως να το γκρεμίσουμε, για να φύγη και ο κακός ενοικιαστής μας, δηλαδή το ταγκαλάκι. Γιατί, όταν η αμαρτία χρονίση στον άνθρωπο, ο διάβολος, φυσικά, αποκτάει περισσότερα δικαιώματα.

- Γέροντα, όταν ένας άνθρωπος έχη δώσει δικαιώματα στον πειρασμό, επειδή έζησε με αμέλεια, και θέλη να βάλη μια σειρά, να αρχίσει να ζη προσεκτικά, τον πολεμάει το ταγκαλάκι;

- Όταν παίρνη την στροφή, παίρνη μια δύναμη από τον Θεό, έναν φωτισμό και θεία παρηγοριά, για να αρχίση. Αλλά, μόλις αρχίση τον αγώνα, ο εχθρός του κάνει σφοδρό πόλεμο. Τότε χρειάζεται λίγη καρτερία. Αλλιώς, πώς θα ξερριζωθούν τα πάθη; Πώς θα γίνη η απέκδυση του παλαιού ανθρώπου; Πώς θα φύγη η υπερηφάνεια; Έτσι καταλαβαίνει ότι μόνος του δεν μπορεί να κάνη τίποτε και ζητάει ταπεινά το έλεος του Θεού και έρχεται η ταπείνωση. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος πάη να κόψη μια κακή συνήθεια, π.χ. τσιγάρα, ναρκωτικά. Στην αρχή νιώθει μια χαρά και τα πετάει. Μετά βλέπει τους άλλους να καπνίζουν κ.λπ. και έχει πόλεμο σφοδρό. Αν το ξεπεράση, γυρίζει τις πλάτες χωρίς να δυσκολεύεται. Πρέπει να αγωνισθούμε λίγο. Το ταγκαλάκι κάνει την δουλειά του. Εμείς να μην κάνουμε την δουλειά μας;

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

http://gerontes.wordpress.com/

Προσφέρουμε στόν Θεό τό πιό καθαρό: τήν αγαθή προαίρεση.

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου

- Γέροντα, οἱ ἀδελφὲς νὰ καῖνε στὰ κελλιὰ ὅσα κεριὰ θέλουν;

- Ἂς κάψουν, νὰ καῆ καὶ ὁ διάβολος. Ἐδῶ καίγεται ὁ κόσμος ὅλος. Μόνο νὰ ἔχη νόημα τὸ κεράκι ποὺ θὰ ἀνάψουν· νὰ συνοδεύεται μὲ προσευχή.

Ὅταν ἀφεθῆ κανεὶς στὸν Θεό, εἶναι μεγάλο πράγμα. Ἐμεῖς τρῶμε γλυκοὺς καρποὺς καὶ προσφέρουμε τὴν ρητίνη τῶν δένδρων στὸν Θεὸ μὲ τὸ θυμιατήρι. Τρῶμε τὸ μέλι καὶπροσφέρουμε στὸν Θεὸ τὸ κερί, καὶ αὐτὸ συχνὰ τὸ ἀνακατεύουμε μὲ παραφίνη. Ἕνα κερὶ προσφέρουμε στὸν Θεὸ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς πλουσιοπάροχες εὐλογίες Του, καὶ αὐτὸ νὰ τὸμουρνταρεύουμε; Ποῦ νὰ μᾶς ζητοῦσε ὁ Θεὸς νὰ Τοῦ προσφέρουμε τὸ μέλι! Φαντάζομαι τότε τί θὰ κάναμε! Ἢ ζουμιὰ θὰ δίναμε ἢ λίγο ζαχαρόνερο. Ὁ Θεὸς νὰ μὴ μᾶς πάρη στὰ σοβαρά!Σὲ ὅλα μπορεῖ νὰ κάνη κανεὶς οἰκονομία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν λατρεία στὸν Θεό. Στὸν Θεὸ θὰ προσφέρη τὸ πιὸ καθαρό, τὸ πιὸ καλό.

– Γέροντα, ὁ κόσµος δὲν καταλαβαίνει εὔκολα ὅτι εἶναι ἀνευλάβεια νὰ καῖµε κεριὰ ἀπὸ παραφίνη.

– Νὰ πῆτε στὸν κόσµο: «Γιὰ τὴν ὑγεία σας δὲν κάνει νὰ καῖτε κεριὰ ἀπὸ     παραφίνη στοὺς Ναούς». Ἔτσι θὰ τὸ σκεφθοῦν λιγάκι αὐτό. Ἂν εἶναι καὶ µικρὸς ὁ Ναός, τότε εἶναι ποὺπάει νὰ σκάση κανείς. Καλύτερα νὰ ἀνάψουν ἕνα µικρὸ κεράκι καὶ νὰ εἶναι γνήσιο παρὰ ὁλόκληρη λαµπάδα µὲ παραφίνη. Πολλοὶ στὶς Ἐκκλησίες γι᾽ αὐτὸ ζαλίζονται καὶ λιποθυµοῦν.Νὰ εἶναι µικρὸς ὁ Ναὸς καὶ νὰ καίγεται ὅλη αὐτὴ ἡ παραφίνη!… Καὶ νὰ ἦταν µόνον αὐτό; Λάδια, ποὺ δὲν τρώγονται, θέλουν νὰ τὰ βάλουν στὰ κανδήλια! Ποῦ φθάνουν οἱ ἄνθρωποι!Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρεται ὅτι τὸ λάδι ποὺ θὰ χρησιµοποιοῦσαν στὸν Ναὸ ἔπρεπε νὰ τὸ φτιάχνουν ἀπὸ ἐλιὲς ποὺ µάζευαν πάνω ἀπὸ τὰ δένδρα καὶ ὄχι ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἔπεφτανκάτω. Μήπως ὁ Θεὸς ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αὐτὸ τὸ λάδι ἢ ἀπὸ τὸ θυµίαµα; Ὄχι, ἀλλὰ συγκινεῖται ὁ Θεός, γιατί εἶναι µιὰ προσφορά, µὲ τὴν ὁποία ἐκφράζεται ἡ εὐγνωµοσύνη καὶ ἡ ἀγάπητοῦ ἀνθρώπου πρὸς Αὐτόν. Στὸ Σινᾶ µοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση: Οἱ Βεδουίνοι δὲν ἔχουν, οἱ καηµένοι, τίποτε νὰ προσφέρουν. Καὶ βλέπεις, µαζεύουν κανένα πετραδάκι ποὺ λίγο διαφέρειἀπὸ τὰ ἄλλα, τόσο µικρούτσικο, ἤ, ἂν βροῦν σὲ καµµιὰ ρωγµὴ δύο-τρία φυλλαράκια, τὰ παίρνουν, ἀνεβαίνουν ἐπάνω στὴν πέτρα ποὺ χτύπησε ὁ Μωυσῆς µὲ τὸ ραβδί του καὶ βγῆκε τὸνερὸ καὶ τὰ ἀφήνουν ἐκεῖ. Ἢ οἱ µητέρες ποὺ θηλάζουν πᾶνε καὶ στάζουν λίγο γάλα ἐκεῖ, µὲ τὸν λογισµό: «Νὰ µοῦ δίνη γάλα ὁ Θεός, γιὰ νὰ θηλάζω τὰ παιδιά µου»! Βλέπεις τίεὐγνωµοσύνη ἔχουν! Δὲν εἶναι µικρὸ πράγµα. Καὶ ἐµεῖς τὶ κάνουµε! Θὰ µᾶς κρίνουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι. Ἀφήνουν ἐκεῖ πάνω ξυλαράκια, φυλλαράκια, πετραδάκια… Ἔχει ὁ Θεὸς ἀνάγκηἀπὸ αὐτά; Ὄχι, ἀλλὰ βοηθάει ὁ Θεός, γιατὶ βλέπει τὴν ἀγαθὴ καρδιά, τὴν ἀγαθὴ διάθεση. Ἔτσι ἐκφράζεται ἡ ἀγαθὴ προαίρεση!!!

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο, «Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι, τ. Β´ - Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχαστ. “Εὐαγγελιστὴς Ἰω. Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σελ. 149-151)

(Πηγή ηλ. κειμένου: christianvivliografia.wordpress.com)

http://www.alopsis.gr/alopsis/paisios2.htm

H Wall Street Journal αναφέρεται στον γέροντα Παΐσιο.

H Wall Street Journal υποκλίνεται στον γέροντα Παΐσιο.

«Οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά στην πίστη. Παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν στην καθημερινότητα, ο γέροντας Παΐσιος δίνει δύναμη στους ανθρώπους. Τους δίνει ένα στήριγμα». 

Η Αναστασία Κωνσταντίνου είναι 32 χρονών και εργάζεται ως σερβιτόρα. Είναι παράλληλα μία από τους χιλιάδες ανθρώπους που προσέτρεξαν για να προσκυνήσουν τα λείψανα του γέροντα Παΐσιου στο...
Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, για να πάρουν δύναμη και ελπίδα.

Εκεί τη συνάντησε ο δημοσιογράφος της αμερικανικής εφημερίδας «Wall Street Journal» και μίλησε μαζί της, όπως και με πολλούς άλλους πιστούς προσκυνητές.

Η αμερικανική εφημερίδα δημοσίευσε χθες ένα μεγάλο αφιέρωμα για τον γέροντα Παΐσιο, τον άνθρωπο του Θεού, που με την ενόραση και τον λόγο που άφησε πίσω του μιλάει σήμερα κατευθείαν στις καρδιές των Ελλήνων που βασανίζονται μέσα στη δίνη της οικονομικής, αλλά κυρίως της κοινωνικής κρίσης. 

Αναλύει το φαινόμενο του λόγου του και τον αντίκτυπο που έχει στην ελληνική κοινωνία, η οποία αναζητά ελπίδα αλλά και νέες, πιο στέρεες βάσεις για να οικοδομήσει το αύριο. Και αφηγείται την ιστορία του:
«Πριν από τρεις δεκαετίες, ένα γενειοφόρος ορθόδοξος Αγιορείτης επισκέφτηκε τη Σουρωτή Θεσσαλονίκης και έκανε μια ανησυχητική πρόβλεψη: Η Ελλάδα θα ζούσε στο μέλλον “μία μεγάλη αναστάτωση και αβεβαιότητα”, μετά την οποία θα ακολουθούσαν πείνα και πολιτικός αναβρασμός»
 αναφέρει ο δημοσιογράφος της «Wall Street Journal» και συνεχίζει:
 «Οι πιστοί υποστηρίζουν ότι αυτή η ζοφερή πρόβλεψη του γέροντα Παΐσιου, ενός ασκητικού μοναχού που πέθανε το 1994, ήταν στην πραγματικότητα μια προφητική ματιά της απότομης μεταβολής που δέχεται η χτυπημένη από την κρίση χώρα. Γι' αυτό και αυξάνει όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον των Ελλήνων για τον ορθόδοξο άγιο άνθρωπο, καθώς παλεύουν να καταλάβουν τι μπορεί να σημαίνει αυτή η σκληρή, οικονομική κρίση που βιώνουν». 

Ο δημοσιογράφος περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις εικόνες που αντικρίζει μπροστά του στη Σουρωτή, όπου τα Σάββατα «εκατοντάδες πιστοί στέκονται στη σειρά, μπροστά από τον τάφο του γέροντα, περιμένοντας τη σειρά τους για να γονατίσουν, να προσευχηθούν, να φιλήσουν τον λιτό, ξύλινο σταυρό που κοσμεί την τελευταία του κατοικία. Ζητούν τη βοήθειά του για να βρουν δουλειά, να πληρώσουν τους λογαριασμούς, να επιβιώσουν μέσα στην κρίση που έκανε άνω κάτω τις ζωές τους». 

Και πλησιάζει τους πιστούς...
«Ο Παΐσιος προέβλεψε πολλά πράγματα. Και τώρα οι προφητείες βγαίνουν αληθινές» λέει ένας από τους προσκυνητές, ο Κώστας Κατσαούνης 41 ετών, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. «Προέβλεψε την κρίση. Είπε όμως επίσης ότι τα πράγματα θα καλυτερέψουν, ότι θα το ξεπεράσουμε και ότι η ευημερία θα επιστρέψει. Εχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους». 

Πλησιάζει όμως και πανεπιστημιακούς, για να του μιλήσουν για το φαινόμενο του γέροντα που συγκινεί την Ελλάδα:
 «Οταν συμβαίνει ένα γεγονός, το οποίο γονατίζει μια ολόκληρη κοινωνία, οι άνθρωποι προσπαθούν να δώσουν μια θρησκευτική εξήγηση» λέει στην εφημερίδα ο Βασίλειος Μακρίδης, καθηγητής θεολογικών σπουδών και ειδικός σε θέματα της ορθόδοξης θρησκείας στο πανεπιστήμιο Enfurt της Γερμανίας.

Πλησιάζει τέλος και ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί με το έργο του, όπως ο Νικόλας Ζουρνάτογλου, που έχει συλλέξει σε τρία βιβλία με τους λόγους του γέροντα και εξηγεί:
«Αγιοι άνθρωποι σαν τον γέροντα Παΐσιο γεννιούνται κάθε 1.000 χρόνια. Ηταν ένα δώρο που δόθηκε από τον Θεό και την Παναγία στην ανθρωπότητα». 

Τεράστια η ανταπόκριση στις εκδόσεις της «δημοκρατίας» 
Από το άρθρο της «Wall Street Journal» δεν θα μπορούσε να λείπει η «δημοκρατία» μας, η εφημερίδα που μέσω των εκδόσεων που προσέφερε στο κοινό έκανε γνωστό τον λόγο του γέροντα Παΐσιου σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Οπως αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα, η «δημοκρατία» έχει πουλήσει «πάνω από 350.000 βιβλία με τις προφητείες του γέροντα Παΐσιου αλλά και τις απόψεις του για την εκπαίδευση».

Αναφέρεται όμως και στη συνολικότερη επιτυχία που παρουσιάζουν οι εκδόσεις του όπου κι αν εμφανίζονται, αναφέροντας:
«Τα βιβλιοπωλεία στοκάρουν ντουζίνες από όλους τους τίτλους που συνδέονται με τον γέροντα Παΐσιο. Από βιβλία που δίνουν λεπτομέρειες για την πνευματική διδασκαλία του μέχρι σημειώσεις του που αναφέρουν ότι η Ελλάδα θα πάρει πίσω την Κωνσταντινούπολη, αλλά και μέρος της Αλβανίας». 

«Οι εκδόσεις αυτές πουλάνε απίστευτα» εξηγεί στην εφημερίδα ένας υπάλληλος του θρησκευτικού βιβλιοπωλείου Ζωή.
«Ακόμη και άνθρωποι που δεν πιστεύουν έχουν αρχίσει να το διαβάζουν. Δίνει στους ανθρώπους θάρρος να αντιμετωπίσουν αυτό που πρόκειται να έρθει» συνεχίζει ο υπάλληλος του βιβλιοπωλείου.

Το άρθρο κλείνει φυσικά και πάλι με εικόνες από τη Σουρωτή, όπου οι επισκέπτες, «νέοι και μεγαλύτεροι, προσεύχονται και βγάζουν φωτογραφίες, ενώ κάποιοι κόβουν ένα φύλλο από τον βασιλικό που μεγαλώνει δίπλα στον απλό, ξύλινο σταυρό που κοσμεί το κεφάλι του...» 

dimokratianews.gr

http://www.epirus-ellas.gr

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Η "ΕΒΡΑΪΚΗ" ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Ακόμα μία άκρως διδακτική διήγηση του φωτισμένου Γέροντα για την υποκρισία που κυριαρχεί στην εποχή μας στο θέμα της βοήθειας στον φτωχό συνάνθρωπο:

Μερικοί άνθρωποι πάλι, ένώ δίνουν πεντακόσιες ή χίλιες δραχµές σέ έναν φτωχό, κάνουν εβραίικα παζάρια γιά πέντε ή δέκα δραχµές στον φτωχό εργάτη πού τους δούλεψε.
 
∆έν µπορώ νά καταλάβω: Καλά, δίνεις πεντακοσάρικο καί χιλιάρικο σ' εκείνον πού δέν ξέρεις καί αυτόν πού έχεις κοντά σου καί σέ βοηθάει τον αφήνεις νά πεινά; Αυτόν πρώτα έχεις υποχρέωση νά άγαπήσης καί νά βοηθήσης. Άλλα φαίνεται ότι ή ελεηµοσύνη αυτών τών ανθρώπων γίνεται, γιά νά τους επαινέσουν. Ή άλλον µπορεί νά τον πάνε ακόµη καί στο δικαστήριο γιά χίλιες δραχµές, γιατί ξεκινάνε άπό µιά κοσµική λογική, δήθεν νά µήν τους

θεωρήσουν κορόιδα.
 
Μιά θρησκευόµενη γυαίκα µου διηγήθηκε ένα περιστατικό. Ήθελε να άγοράση ένα φορτίο ξύλα από µια γιαγιά, ή οποία έκανε τρεις ώρες δρόµο, για νά τα φέρη από το δάσος στο χωριό. Εκείνη τήν φορά µάλιστα είχε κάνει και µισή ώρα επιπλέον, δηλαδή τρεισήµισι ώρες, γιατί έκανε τον κύκλο της στρατώνας, µήν τήν πιάση το ∆ασαρχείο. «Πόσο κάνουν;», τήν ρωτάει ή κυρία. «∆εκαπέντε δραχµές», λέει ή γιαγιά. «Όχι, είναι πολλά, της λέει,έντεκα δραχµές τα παίρνω». «Έτσι, για νά µή µας παίρνουν γιά κουτούς, µού λέει, εµάς τους πνευµατικούς ανθρώπους...».
 
Της έκανα µετά ένα ξεσκόνισµα.
 
∆ύο ζώα είχε ή γιαγιά και είχε χάσει δύο µέρες, γιά νά κερδίση είκοσι δύο δραχµές. Αντί νά της έδινε και ένα εικοσάρικο παραπάνω, της έκανε εβραίικα παζάρια.

Γέροντας Παϊσιος, ΛΟΓΟΙ Β'

http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=2510481549778786524#allposts

Ὁ Γέροντας Παΐσιος περὶ Εὐρωπαίων

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ὁ πατὴρ Παΐσιός μου εἶπε" τοῦ Ἀθανασίου Ρακοβαλῆ

-Ὅταν πήγαινα μὲ τὸ ἀεροπλάνο στὴν Αὐστραλία, ἔρχεται ἡ κοπέλα ἐκεῖ καὶ μᾶς πρόσφερε καραμέλες. Πῆρα μία - θὲνκ γιοῦ (εὐχαριστῶ) μου λέει. Δηλαδὴ εὐχαριστῶ ποὺ δέχτηκες τὴν καραμέλα πού σου πρόσφερα.

«Βρέ, λέω, αὐτοὶ ξεπέρασαν καὶ τὸν Ἅγιο Ἰσαὰκ σὲ εὐαισθησία καὶ λεπτότητα!» Μετά, προχωροῦσα μία μέρα στὸ δρόμο, βλέπω κόσμο μαζεμένο, πάω νὰ δῶ… τί εἶχε γίνει- ἕνα σκυλάκι τὸ καημένο, τὸ εἶχε χτυπήσει ἕνα αὐτοκίνητο καὶ μὰ-ζεύτηκε κόσμος γύρω, νὰ βοηθήσουν, ἄλλος νὰ πάρει τηλέφωνο, ἄλλος κάτι ἄλλο. Πολὺ εὐαισθησία καὶ ἐνδιαφέρον, θαύμασα.

Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες, πάλι περπατοῦσα στὸ δρόμο, βλέπω ἕναν ἄνθρωπο πεσμένο στὸ πεζοδρόμιο νὰ βογγάει. Μεροκαματιάρης, δούλευε, ἔπεσε ἀπὸ τὴ σκάλα καὶ πρέπει νὰ εἶχε σπάσει τὴ μέση του… Κανένας δὲν....

ἐνδιαφερόταν… Περαστικοί, ρίχναν μία ματιὰ ἀδιάφορα καὶ ἔφευγαν. Θὰ ἔρθει λέει τὸ ἄμπιουλανς (ἀσθενοφόρο) νὰ τὸν πάρει. Σοὺ λέει, δὲν εἶμαι ἐγὼ ὑπεύθυνος, θὰ φροντίσει τὸ κράτος… Ἄσε μὴν μπλέξω καὶ μὲ τραβᾶν στὰ δικαστήρια γιὰ μάρτυρα.

Πῆγα νὰ σκάσω. Πά, πά…. τέτοια ἀδιαφορία γιὰ τὸ συνάνθρωπο… Τί πολιτισμὸ καὶ εὐγένειά μου λένε μετά; Βλέπεις οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν μόνο μία ἐξωτερικὴ εὐγένεια, καὶ αὐτὴ ἐξ ἀνάγκης γιὰ νὰ μὴ σκοτώνονται μεταξύ τους… Κρύες καρδιές… ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἔχουν φιλότιμο, καὶ ἂς μὴν ἔχουμε εὐγένεια.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/10/blog-post_9.html

Να δένουμε το τραύμα μας. (Γέροντος Παϊσίου)

-Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.

-Μη φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα. Με την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται. Βλέπεις, οι στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζονται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν το τραύμα τους και συνεχίζουν να πολεμούν φιλότιμα. Εν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε να μην ξανατραυματιστούν. Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζόμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει να δειλιάζουμε, αλλά να τρέχουμε στον γιατρό -στον πνευματικό-, να του δείχνουμε το τραύμα μας, να θεραπευόμαστε πνευματικά, και πάλι να συνεχίζουμε «τον καλόν αγώνα». Κακό είναι, όταν δεν ψάχνουμε να βρούμε τους φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τα πάθη, και δεν αγωνιζόμαστε, για να τους εξοντώσουμε.

-Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν. «Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιό λόγο να πάω να το εξομολογηθώ, για να κοροϊδεύω τον παπά;».

-Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέει ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέσει, θα πάθει αιμορραγία και θα πεθάνει. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνόμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.

-Γέροντα, ο Όσιος Μάρκος ο Ασκητής λέει: «Ο γνωστικός εξομολογείται στον Θεό όχι με την απαρίθμηση των παραπτωμάτων του, αλλά με την υπομονή των επερχομένων θλίψεων». Τί εννοεί;

-Και το ένα πρέπει να γίνεται και το άλλο. Εξομολογείται ο πιστός στον πνευματικό, εξομολογείται και πριν από την προσευχή ταπεινά στον Θεό, απογυμνώνοντας τον εαυτό του: «Θεέ μου, έσφαλα, είμαι τέτοιος, τέτοιος». Συγχρόνως όμως δέχεται και τις θλίψεις που του συμβαίνουν σαν φάρμακο. Ο Άγιος δεν λέει να μην κάνεις την πρώτη και την δεύτερη εξομολόγηση, αλλά μόνο να υπομένεις τις θλίψεις. Τί θα πει «εξομολογούμαι;». Δεν θα πει «ομολογώ έξω αυτό που έχω μέσα μου»; Αν έχεις μέσα σου καλά, «εξομολογείσαι τω Κυρίω», δηλαδή δοξολογείς τον Θεό. Αν έχεις κακά, εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου.

-Γέροντα, την πρώτη φορά που θα πάει κανείς για εξομολόγηση, θα μιλήσει στον πνευματικό για όλη την προηγούμενη ζωή του;

-Την πρώτη φορά θα κάνει μια γενική εξομολόγηση. Όπως ο ασθενής, όταν μπει στο νοσοκομείο, δίνει το ιστορικό του, π.χ. λέει: «είχα μια πάθηση στους πνεύμονες, αλλά τώρα έχει περάσει, έχω κάνει μια εγχείρηση με ολική ή τοπική νάρκωση κ.λπ.», έτσι και στην πρώτη εξομολόγηση, ας προσπαθήσει κανείς να πει στον πνευματικό λεπτομέρειες από την ζωή του, και εκείνος θα βρει την πληγή, για να την θεραπεύσει. Πολλές φορές ένα χτύπημα, που δεν του δίνεις σημασία, έχει ύστερα συνέπειες. Βέβαια, την πρώτη φορά που θα πάει στον πνευματικό, θα έχει να πει, ας υποθέσουμε, εκατό αμαρτίες. Την δεύτερη θα έχει να πει εκατόν δέκα, γιατί θα τον πολεμήσει περισσότερο ο διάβολος, επειδή εξομολογήθηκε και του χάλασε την δουλειά. Την τρίτη φορά μπορεί να πει εκατόν πενήντα, αλλά ύστερα θα ελαττώνεται συνέχεια ο αριθμός, μέχρι που θα πηγαίνει για εξομολόγηση και θα έχει να πει ελάχιστες αμαρτίες.

(Γ. Παϊσίου Αγιορείτου, «Πνευματικός αγώνας. Λόγοι», τ Γ΄,  εκδ.  Ι. Ησυχ,  Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή,  Θεσ/νίκης,   σ. 257-259)

http://fdathanasiou.wordpress.com/

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ

Εδώ και δεκαετίες έλεγε ο Γέροντας αυτά που συμβαίνουν σήμερα από τον εθνοπροδοτικό και ανελλήνιστο συρφετό των "προοδευτικών", που έχουν βαλθεί να ξεθεμελιώσουν τα πάντα:

- Γέροντα, συχνά λέτε ότι πάνε τα πάντα να διαλύσουν. Εννοείτε και την παιδεία;

- Ναι, δεν βλέπετε τι γίνεται; Σχολεία είναι αυτά; Γλώσσα είναι αυτή που διδάσκουν σήμερα στα παιδιά; Ποια είναι η ιστορία μας; Αλλά και στην Θεολογία τι γίνεται; Έχει ένας άθεος πτυχίο της Θεολογίας και τον αφήνουν να διδάσκη θρησκευτικά. Δεν εξετάζουν όμως· θρησκευτικά διδάσκει ή αθεΐα; «Δεν μπορούμε, λένε, να τον βγάλουμε». Αν ένας φιλόλογος πάη να διδάξη μαθηματικά, θα τον αφήσουν;

Άλλος είναι θεολόγος και δεν αφήνει τους ανθρώπους να κοινωνούν, για να μην κολλήσουν έιτζ! Είναι από αυτούς που τους έστειλε στην Θεολογική Σχολή το κομπιούτερ! Αυτή δεν είναι η γνώση του Θεού. Παλιά λέγανε: «Έμαθε τα ιερά γράμματα το παιδί», γιατί ήταν ιερά τα γράμματα. Βλέπεις καθηγητή Θεολογίας να μην πιστεύη, να βρίζη μπροστά στους φοιτητές τους Προφήτες, και να μην τον βγάζουν. Μα τι θέλεις, καλέ μου άνθρωπε, στην Θεολογική Σχολή; Εσύ, τι θεολόγους θα βγάλης;

Είναι και μερικοί που πάνε να κάνουν μια νέα γλώσσα. Η ελληνική όμως γλώσσα έχει «γλώσσα» από τις πύρινες Γλώσσες της Πεντηκοστής! Το δόγμα της πίστεώς μας καμμιά γλώσσα δεν μπορεί να το αποδώση. Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός και η Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε από τους Εβδομήκοντα στην ελληνική γλώσσα και το Ευαγγέλιο γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Αν δεν ξέρη Αρχαία Ελληνικά κανείς και ασχολήται με το δόγμα, μπορεί να πλανηθή. Και εμείς καταργήσαμε τα Αρχαία από τα σχολεία! Μετά από λίγο θα έρχονται Γερμανοί να διδάσκουν Αρχαία στα δικά μας Πανεπιστήμια (Σ.Σ. ΉΔΗ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ!!!). Τότε θα καταλάβουν οι δικοί μας την αξία που έχουν τα Αρχαία Ελληνικά, αφού πρώτα γίνουν ρεζίλι, και θα πουν: «Για δες η Εκκλησία που κρατούσε τα Αρχαία».

Πάνε να εξαφανίσουν ένα ορθόδοξο έθνος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ένα ορθόδοξο έθνος σήμερα είναι μεγάλη υπόθεση! Παλιά είχαμε την φιλοσοφία. Η Αγία Αικατερίνη με βάση την φιλοσοφία αποστόμωσε τους φιλοσόφους. Οι φιλόσοφοι ετοίμασαν τον δρόμο για τον Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και διαδόθηκε στον κόσμο. Μετά οι Έλληνες προχώρησαν να φωτίσουν και τους Σλαύους. Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχη η Ελλάδα. «Μας κάνει κακό, λένε. Πρέπει να την εξαφανίσουμε».

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ "ΛΟΓΟΙ Α΄ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ" 
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ‘’ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ’’
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 1999

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/

Συγκλονιστικο! Νεο θαυμα του Γεροντα Παισιου στις Σερρες

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προδημοσιεύση άρθρου.Θα δημοσιευθεί στο ορθόδοξο αντιαιρετικό περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ στο τεύχος Σεπτεμβρίου ( τον Αύγουστο δεν εκδίδεται ) αλλά λόγω της βαρύτητας του θαύματος,κρίθηκε σωστό να μαθευτεί νωρίτερα και από άλλα μέσα,για το καλό του ορθόδοξου ποιμνοίου στους δύσκολους καιρούς που περναέι η ευλογημένη πατρίδα μας.Υπάρχει και ενυπόγραφη δάδεια του εκδότη για όποιον τη θελήσει.

"Πριν μερικές εβδομάδες ακόμα ένα σύγχρονο θαύμα του γέροντος Παισιου έλαβε χώvρα σε ένα μικρό χωριό των Σερρών.Το περιέγραψε στον υποδιάκονο Αμφιλόχιο, του Ιερού Καθεδρικού Ναού των Ταξιαρχών Σερρών, ο βιώσας το θαύμα Παντελής Κ.

Ο Παντελής 18 ετών,νεος χρήστης ναρκωτικών ουσιών,είχε ένα τρομερό ατύχημα με το μηχανάκι του λίγο πιο έξω από το χωριο του με αποτέλεσμα να τραμαυτιστεί σοβαρά στο κεφάλι και να πάθει εγκεφαλική διάσειση. Πιθανότατα ήταν υπό την επίρροια ουσιών γιατί παρόλο που ήταν σε προγράμματα αποτοξίνωσης,το δαιμόνιο αυτό της ηρωίνης δεν έλεγε να βγει από μέσα του.Μπήκε εσπευμένα στην μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.Οι γιατροί τον είχαν σε καταστολή και μετά και από ενδονοσοκομειακή μόλυνση ήταν σε κώμα με τελική γνωμάτευση ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρός.Οι γιατροί μην έχοντας άλλα μέσα στη διάθεσή τους,σήκωσαν τα χέρια ψηλά και είπαν στην χαροκαμένη μητέρα του ότι ειναι στα χέρια του θεού.
Η ημερομηνία της τελικής γνωμάτευσης για εγκεφαλικό θάνατο ήταν η 13η Ιουλίου.Σε 1 ημέρα ο γιος της θα έκλεινε τα 18 του χρόνια,και αντί να μπει στην ενήλικη ζωή,τον έβλεπε στο κρεβάτι να παλεύει,όχι για τον γνωστό αγώνα κατά της μάστιγας των ναρκωτικών,αλλά τελείως άμεσα για την επιβίωσή του .Η αξιαγάπητη Κυρία Αναστασία δε το έβαλε κάτω.Με την προτροπή του Άγιου πνευματικου της , παππούλη Αθανάσιου,πήρε το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη την επόμενη ημέρα και κατευθυνθηκε προς την ιερά μονή ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΣΟΥΡΩΤΗ.Γνώριζε για το μεγαλείο του γέροντα-Πα'ι'σίου , δε γνώριζε όμως οτι εκείνη την ημέρα 14 Ιουλίου συμπληρονώντουσαν 18 χρόνια απο την κοίμηση του γέροντα.
Όταν έφτασε και είδε τη λαοσύναξη απόρησε,αλλά οταν της είπαν οτι ο γέρωντας πέθανε την ίδια μέρα που γέννησε τον μονάκριβο γιο της κόντεψε να λιποθυμήσει.Ενιωσε κατι που δεν μπορει ακόμα να περιγράψει.Μια ένωση με το θείο,την αύρα του γέρωντα και γενικά ότι κάτι καλό θα βγει.
Παρόλη την κρισιμότητα της κατάστασης του γιού της , δε το χρησιμοποίησε σαν αιτία και περίμενε με ταπεινωση και γονατιστή πάνω από 4 ώρες μέχρι να έρθει η σειρά της να προσκυνήσει το μέρος όπου κοιμάται ο γέροντας-Πα'ι΄σιος.
Προσευχήθηκε για το σπλάχνο της και πήρε λίγο χώμα από το μνήμα, το οποίο χώμα το πήγε στον πνευματικότης, και ο οποίος αφού το διάβασε,έφτιαξε ένα αυτοσχεδιο φυλακτό.Η κυρία Αναστασία ΄ετρεξε στο νοσοκομείο και το εναπόθεσε κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού της.
Το ίδιο κιόλας βράδυ είδε στον ύπνο της τον Γέροντα Παΐσιο να της λέει "Μη φοβάσαι, θα γίνει καλά ο Παντελής". 
Το επόμενο πρωί ο Παντελής συνήλθε υγιέστατος κάτι που οι γιατροί αδυνατούσαν να εξηγήσουν.Μια έντονη ευωδία είχε κατακλύσει το δωμάτιο και αργότερα διαπίστωσαν ότι αυτή η μυρωδιά, προέρχονταν από το μαξιλάρι του Παντελή, στο οπoίου η μητέρα του είχε τοποθετήσει κρυφά το φυλαχτό με το χώμα από τον τάφο του Γέροντα . Το μόνο που θυμάται ο Παντελής από το λήθαργο του, είναι η φιγούρα ενός μαυροφορεμένου γέροντα να του λέει : ' άντε σήκω παλικάρι μου να πας στη μαμά σου.τα κόλυβα σου δε τα έχεισ στο ζωνάρι.θα αργησουμε να τα φαμε'.
Ο Παντελής από εκείνο το πρωινό έχει μια αποστροφή για τα ναρκωτικά και υγιέστατος διαβάζει και προσπαθεί να μπει στο πανεπιστήμιο.Εξομολογείται στον πνευματικό της μητέρας του και θέλησε να μοιραστει το θαύμα που βίωσε η οικογένεια του , με τον υποδιάκονο Αμφιλόχιο.

"ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό." Γεροντας Παισιος

πηγη : Ορθόδοξο αντιαιρετικό περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/07/blog-post_8182.html#ixzz21ZhX32tY