ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Το δικαστήριο έκρινε αν έγινε το αδίκημα της «διασποράς ψευδών ειδήσεων»
Έμμεσα, όμως, έκρινε ως ψευδή την κυβερνητική θέση που παρίστανε την επιστημονική, εκφοβίζοντας όσους είχαν λογική και κριτήρια πραγματικής επιστήμης. Έκρινε, δηλαδή, το δικαστήριο σήμερα ότι η κυβέρνηση του 2021-23 έκανε συστηματική διασπορά ψευδών ειδήσεων και κατατρομοκράτηση. Ή μήπως όχι;
Posted on 1 Δεκεμβρίου, 2024
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασσόπουλου
Η έγκυρη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» το Σάββατο, 23 Νοεμβρίου τρ.έ., αφιερώνει μια σελίδα στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο της πρ. καγκελαρίου της Γερμανίας κας Άγγελας Μέρκελ, που έχει τίτλο «Ελευθερία». Το βιβλίο κυκλοφορείται και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο». Από τις 750 σελίδες του βιβλίου η γαλλική εφημερίδα βρήκε ενδιαφέρον να προβάλει τα όσα η Γερμανίδα πρ. πρωθυπουργός αναφέρει για την ελληνική οικονομική κρίση, από το 2010 και μετά. Ο τίτλος του ολοσέλιδου ρεπορτάζ είναι: « “Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να δώσω χρήματα”: Οι εκμυστηρεύσεις της Άγγελας Μέρκελ για την ελληνική κρίση».
Στα αποσπάσματα, που η “Figaro” αναφέρει, φαίνεται η αντίληψή της κας Μέρκελ για την έννοια του δικαίου αλλά και η εντύπωσή της από τη συμπεριφορά των Ελλήνων πρωθυπουργών, με τους οποίους είχαν συζητήσεις η ιδία και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Με τους Έλληνες πρωθυπουργούς, για την οικονομική κρίση, χρονολογικά ήρθε πρώτα σε συζητήσεις με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον πολιτικό που, όπως ο κάθε Έλληνας γνωρίζει, εξελέγη με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Ενώ λοιπόν ήταν δραματική η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούσαν για την αντιμετώπισή της ο Γ.Α. Παπανδρέου δεν μιλούσε… Γράφει η κα Μέρκελ: «Κατά τη συζήτηση συνειδητοποίησα ότι ο Παπανδρεου δεν είχε πει ακόμη τίποτα, οπότε τον ερώτησα ευθέως: “Εσύ τελικά τί θέλεις;”. Η απάντηση ήταν ότι δεν ήθελε τίποτα, αλλά πως η Ελλάδα βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση»…
Στη συνέχεια τον ερώτησε: «Πότε θα παρουσιάσεις στην Επιτροπή τα σχέδιά σου για την εξοικονόμηση των τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ;» και του παρατήρησε: «Αυτό προέχει αυτή τη στιγμή, προκειμένου να περάσεις στις χρηματαγορές το μήνυμα ότι μπορούν να σας εμπιστευθούν ξανά». Και συνεχίζει η κα Μέρκελ: «Ο Παπανδρέου απάντησε ότι χρειάζεται χρόνο. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Εν μέσω αυτής της ασφυκτικής πίεσης να γίνει κάτι για την κατάσταση, ο ίδιος συμπεριφερόταν σα να είχε όλο το χρόνο του κόσμου μπροστά του». Αυτά συνέβαιναν τον Φεβρουάριο του 2010. Πέρασαν δύο κρίσιμοι μήνες και τελικά ο Γ.Α. Παπανδρέου, στις 23 Απριλίου 2010, από το Καστελόριζο ανακοίνωσε ότι «ήταν έτοιμος να υποβάλει άμεσα αίτημα βοηθείας στο Ευρωγκρούπ και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο… Συμπερασματικά ο Γ. Α. Παπανδρέου για να κερδίσει τις εκλογές βροντοφώναξε πως λεφτά υπάρχουν, στη συνέχεια προκαλεί, με την ανακοίνωση του ελλείματος, τσουνάμι στις χρηματαγορές σε βάρος της χώρας πηγαίνει, ως πρωθυπουργός, χωρίς σχέδιο διάσωσης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και χρειάστηκε δύο μήνες για να πάρει μιαν απόφαση, που θα έπρεπε να είχε πάρει από την πρώτη στιγμή, ή να είχε καταθέσει εναλλακτική πρόταση.
Για τον μετά τον Γ.Α. Παπανδρέου πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά η κα Μέρκελ είναι λιγόλογη: «Ο προκάτοχος του Αλ. Τσίπρα Αντώνης Σαμαράς είχε αποτύχει να εφαρμόσει πλήρως τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης». Μεγαλύτερο τίτλο τιμής δεν θα μπορούσε να αποδώσει σε αυτόν, άθελά της, η κα Μέρκελ. Ο Αντ. Σαμαράς, μετά κάποιες παλινωδίες, επόμενες των πιέσεων που δεχόταν, προσπάθησε να βρει λύσεις και να καταστήσει λιγότερο επαχθείς για τους Έλληνες τους όρους της τρόικας.
Στη συνέχεια η κα Μέρκελ μέλι στάζει για τον Αλ. Τσίπρα. Ο νεαρός για εκείνην – είκοσι χρόνια νεότερός της σημειώνει – Έλληνας πρωθυπουργός, «της έκανε καλή εντύπωση»! Ξεχάστηκαν όλα που της έσουρε προεκλογικά, το 2014, με το «γκόου μπακ κυρία Μέρκελ», «γκόου μπακ κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης», ξεχάστηκε η αποστροφή του πως «οι αγορές θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν την πολιτική μας, αφού εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτές θα χορεύουν και όχι εκείνες θα παίζουν τον ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε»… Η κα Μέρκελ τον συμπάθησε γιατί έδειξε ικανότητα να περάσει στον ελληνικό λαό τα όσα εκείνη και οι αγορές εζήτησαν… Τον συμπάθησε για το πόσο καλά άδειασε τον λαό, με την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, το πώς, χωρίς εκδήλωση της αγανάκτησης τους, πέρασε την επιβολή στους Έλληνες πολίτες τον περιορισμό ανάληψης από τις Τράπεζες μόνο 60 Ευρώ την ημέρα, το πώς πέρασε τα επαχθή μέτρα της τρόικας και την υποθήκευση της κρατικής περιουσίας…
Το αποκορύφωμα για τους επαίνους προς τον Αλ. Τσίπρα είναι για την υποχώρηση του στο όνομα της Μακεδονίας και την αποδοχή των απόψεών της για αυτό: « Χρειάστηκε η θαρραλέα και αποφασιστική πρωτοβουλία του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του ομολόγου του Ζόραν Ζάεφ για να λυθεί το πρόβλημα. Το 2018 οι δύο χώρες συμφώνησαν στην ονομασία Βόρεια Μακεδονία»… Σημειώνεται ότι η κα Μέρκελ αναφέρεται στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, στις 2 Απριλίου 2008 και την προσπάθειά της να επιβάλει τότε την άποψή της για το όνομα, που δεν τα κατάφερε λόγω του βέτο που πρόβαλε ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Γράφει:
«Η Ελλάδα ήταν αντίθετη με την πρόσκληση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ο λόγος ήταν η ονομασία της χώρας. Στις συνομιλίες με τους πρωταγωνιστές ενόψει της Συνόδου Κορυφής, τόσο εγώ όσο και άλλοι είχαμε επανειλημμένα προτείνει διάφορες δημιουργικές προτάσεις, όμως η Ελλάδα ήταν ανένδοτη. Διεκδικούσε το όνομα “Μακεδονία” αποκλειστικά για την ομώνυμη γεωγραφική περιοχή της». Επισημαίνεται ότι ενώ για τον αριστερό Τσίπρα αναλύεται προσωπικά και ονομαστικά σε επαίνους δεν αναφέρει ούτε καν το όνομα του ομολόγου της πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, που ανήκε στο ίδιο με αυτήν ευρωπαϊκό Κόμμα και το 2008 εμπόδισε την πλαστογράφηση της ιστορίας και του ονόματος της Μακεδονίας…. Δεν αναφέρει λέξη για την αιτία της άρνησής του. Δεν την ενδιέφερε. Μόνος σκοπός η εφαρμογή της γεωπολιτικής της. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πρέπει να αισθάνεται άνετα με τους επαίνους της κας Μέρκελ και για το ότι εξυπηρέτησε τα σχέδιά της. Πρέπει να αντιλαμβάνεται το πόσο αρνητικοί είναι γι’ αυτόν οι έπαινοί της και το πόση ζημία προκάλεσε στην Ελλάδα η σύμπλευσή του με την πρ. καγκελάριο της Γερμανίας.
Η κα Μέρκελ και οι αντιλήψεις της περί δικαίου
Στην αρχή εγράφη ο τίτλος του ολοσέλιδου ρεπορτάζ της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro». «Χρήματα δεν θα δώσω στην Ελλάδα σε καμία περίπτωση» τόνισε η κα Μέρκελ όταν ετέθη το θέμα, ότι για να ξεπεράσει την κρίση η χώρα μας χρειαζόταν χρήματα. Και εξήγησε:
«Δεν μπορώ να διαθέσω χρήματα, διότι δεν μπορώ να συμμετέχω στην παραβίαση των Συνθηκών. Το συνταγματικό δικαστήριό μας έχει αποφανθεί σαφώς επ’ αυτού. Ισχύει η ρήτρα μη διάσωσης της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Αρνούμαι να παραβιάσω τον νόμο, έχοντας πλήρη επίγνωση των κινδύνων, είπα ξεκαθαρίζοντας πλέον απερίφραστα τη θέση μου κι ενώ με τριγύριζε και μια άλλη σκέψη: Όλοι εδώ θέλουν κάτι από εμένα. Γιατί κανείς δεν πιέζει την Ελλάδα να κάνει οικονομίες;». Τελικά, με την επιβολή αποικιακών και συντριπτικών όρων για τον δανεισμό της χώρας μας, η κα Μέρκελ δέχθηκε να μείνουμε στη ζώνη του Ευρώ…
Είναι θλιβερό το γεγονός ότι ως Έλληνες καταντήσαμε η Γερμανίδα Καγκελάριος να μας κουνάει το δάκτυλο και να μας επιπλήττει, όταν αντιστεκόμαστε στα σχέδιά της ή να επαινεί όσους εφαρμόζουν τα σχέδιά της. Της δώσαμε αυτό το δικαίωμα και είμαστε υπόλογοι έναντι όσων μας δόξασαν και όσων θα αναλάβουν τα βάρη της νοοτροπίας μας. Καταντήσαμε από περήφανοι νικητές των Γερμανών, ταπεινωμένοι ηττημένοι. Από το χρέος που μας οφείλει η Γερμανία – υπολογίζεται σε 506 δισ. Ευρώ σήμερα (βλ. βιβλίο Ελένης Σαββάκη «Τα γερμανικά εγκλήματα και τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα», Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 2024, σελ. 132), κατά παράβαση παντός δικαίου και νόμου, και τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες που διέπραξε σε βάρος των Ελλήνων, φτάσαμε η κα Μέρκελ να μας μιλάει σήμερα περί εφαρμογής του δικαίου….
Πρόσφατα επισκέφθηκε την Κάνδανο Χανίων ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ Σταϊνμάγερ. Το χωριό υπέστη ολοκαύτωμα από τους Γερμανούς. Ισοπεδώθηκε και δολοφονήθηκαν οι 180 κάτοικοί του. Οι Γερμανοί ονόμασαν τη θηριωδία «αντίποινα». Ήσαν στυγνές δολοφονίες, αφού συνέβησαν επί αόπλων πολιτών. Κατά την επίσκεψη τον προσφώνησε ο οικείος Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος. Του είπε μεταξύ άλλων: «Επειδή είπατε ότι, ως Γερμανοί, είστε δεσμευμένοι στην ιστορική σας ευθύνη, θα μου επιτρέψετε με πολλή εκτίμηση και σεβασμό να σας πω ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο δεν είναι μια υπόθεση που κλείνει και ένα νομικό ζήτημα, αλλά είναι μια δέσμευση ιστορικής ευθύνης της χώρας σας και είναι ηθική επιταγή. Και νομίζομε ότι από δω, από την Κάνδανο, οφείλουμε αυτό να το διακηρύξουμε».
Η κα Μέρκελ συμπεριφέρεται ως να μη γνωρίζει περί των εγκλημάτων των συμπατριωτών της και του χρέους της πατρίδας της προς την Ελλάδα. Ή θέλει να τα αγνοεί, επειδή τη λήθη υποδεικνύουν το οικονομικό συμφέρον και τα σε βάρος μας εγκλήματα της Γερμανίας. Πάντως είναι άδικο και θλιβερό πως, επειδή εμείς της δώσαμε το δικαίωμα, ξεχνά την έναντί μας μειονεκτική της θέση και τα προς εμάς οφειλόμενα και συμπεριφέρεται ως τιμητής και κήνσορας μας.-
Ναπολέων Λιναρδάτος
Οι Αμερικάνοι εισαγγελείς κατάφεραν να εισπράξουν 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα. Πόσα χρήματα έχει εισπράξει μέχρι σήμερα η κα Τουλουπάκη και η ομάδας της; Μηδέν είναι η απάντηση. Μπορεί να μην έχει εισπράξει δεκάρα τσακιστή όλα αυτά τα χρόνια ερευνών, αλλά τουλάχιστον κάποιοι επίορκοι βρίσκονται τώρα στη φυλακή. Μηδέν είναι η απάντηση και σ’ αυτό το σημείο. Εντάξει, μπορεί να μην έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από την Νοβάρτις, μπορεί να μην έχει πάει κανένας φυλακή, αλλά κάποιοι τώρα λογοδοτούν σε κάποιο δικαστήριο. Και σε αυτό το σημείο η απάντηση είναι μηδέν.
Το πρόβλημα εξ αρχής ήταν πως η κα Τουλουπάκη, από ότι φαίνεται, επέλεξε να ακολουθήσει μια στρατηγική στην υπόθεση Νοβάρτις που δεν είχε καμία σχέση με το φαινόμενο των υπερσυνταγωφήσεων. Ήταν τον Μάρτιο του 2017 όταν η τότε εισαγγελέας διαφθοράς, Ελένη Ράικου, παραιτήθηκε από την θέση της. Όπως η ίδια αναφέρει, οι μέχρι τότε έρευνες της αποκάλυψαν πως ένας «μεγάλος αριθμός κρατικών αξιωματούχων (κυρίως ιατρών δημόσιων νοσοκομείων) δωροδοκούνταν απευθείας από λογαριασμό της εταιρείας Novartis Ελβετίας, με εμβάσματα σημαντικών χρηματικών ποσών που κατατίθεντο στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι αντίστοιχα εμβάσματα εισέρχονταν από τον ίδιο λογαριασμό, επίσης απευθείας, σε λογαριασμούς νομικών προσώπων, τα οποία πιθανολογούνται ότι χρησίμευαν ως οχήματα προκειμένου να διοχετευθούν ως "δώρο" στους τελικούς αποδέκτες τους, προφανώς αξιωματούχους.» Επίσης, «το συνολικό ποσό που κατευθύνθηκαν στους παραπάνω ανέρχεται με τα μέχρι σήμερα στοιχεία, περίπου σε 28 εκατομμύρια ευρώ».
Αυτά ήταν τα στοιχεία που είχε βρει η κα Ράικου στην αρχή των ερευνών της. Όμως, μετά από την παραίτηση της η πρόοδος της έρευνας ανακόπηκε. Η παραίτηση Ράικου προήλθε μετά από πιέσεις του συστήματος Παπαγγελόπουλου. Όπως η κα Ράικου έχει υποστηρίξει, «στην Novartis απαιτούσε να κατασκευάσω στοιχεία και μάρτυρες. Ο Παπαγγελόπουλος ήθελε πολιτικούς εδώ και τώρα. Αυτό ήθελε. Τελικά το κατάφερε με την Τουλουπάκη. Αυτό αποδεικνύει η ροή των γεγονότων. Οσα ήθελε τα πέτυχε με την Τουλουπάκη. Την είχε άλλωστε έτοιμη για αντικαταστάτριά μου” Παράλληλα, χαρακτήρισε τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης ως “ορισμό της παρεμβατικότητας” λέγοντας ότι ζητούσε να μπουν στο συρτάρι άλλες σημαντικές υποθέσεις που αφορούν συγκεκριμένους επιχειρηματίες.» Και μάλλον εκεί θα κολλάει «τα πολλά λεφτά» που ακούμε τον κ. Παππά να αναφέρει στην ηχογράφηση με τον Μιωνή.
Το πρόβλημα για την κα Τουλουπάκη είναι ότι κάποιος δεν χρειάζεται τις πρόσφατες αποκαλύψεις, τις συνομιλίες Παππά-Μιωνή, τις καταγγελίες των πέντε εισαγγελέων κατά του κυκλώματος και τα αποτελέσματα των ερευνών για να καταλάβει τις τραγικές επιλογές της. Δυστυχώς για την κα Τουλουπάκη, αυτά που η ίδια έχει παρουσιάσει ως υλικό της ερευνάς της, οι κινήσεις που η ίδια έχει κάνει, οι τακτικές και οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε, συνιστούν ένα αδιαμφησβήτητο κατηγορητήριο. Η Τουλουπάκη καταδικάζει την Τουλουπάκη.
Στο πλατύ κοινό η κα Τουλουπάκη θα αρχίσει να γίνεται γνωστή από την ημέρα που η «ερευνά» της θα μεταβιβασθεί στην Βουλή, η ημερομηνία ήταν 5 Φεβρουάριου του 2018. Δηλαδή, ακριβώς την επομένη ημέρα μετά από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στην Αθήνα για το Μακεδονικό. Έτσι θα γίνει και κατανοητό γιατί ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα βρίσκεται εκείνη την μέρα στον Άρειο Πάγο. Στην αρχή θα δηλώσει πως «επίσκεψή του στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ήταν συμπωματική και για άλλο θέμα» (Καθημερινή 5.2.2018), ενώ αργότερα ο λόγος της επίσκεψης θα αλλάξει στο ότι πήγε για να δει αν υπάρχει ο φάκελος Νοβάρτις «μετά από εντολή Τσίπρα» (Το Βήμα 11.3.2020).
Η μεταβίβασή του φακέλου την επομένη του συλλαλητηρίου θα είναι μια ευχάριστη «σύμπτωση» για την τότε κυβέρνηση, μιας και θα αλλάξει εντελώς τη ειδησεογραφική ατζέντα, από το Μακεδονικό στην Νοβάρτις. Βέβαια, οι ευχάριστες «συμπτώσεις» δεν θα σταματήσουν σε αυτό το σημείο. Όλως τυχαίως επίσης, οι δέκα εμπλεκόμενοι στην έρευνα θα είναι ένα ακόμα θείο δώρο για τον κ. Τρίπρα. Με Αβραμόπουλο εκτός, θα άδειαζε θέση ευρωπαίου επιτρόπου, με τον κ. Στουρνάρα θα άδειαζε η θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Με Γεωργιάδη, Βενιζέλο και Λοβέρδο εκτός, θα εξαφανίζονταν οι πιο ενεργοί αντίπαλοι της κυβέρνησης εντός και εκτός κοινοβουλίου. Η δε περίπτωση του κ. Σαμαρά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όσο αυξάνεται το πολιτικό θερμόμετρο με το Μακεδονικό, τόσο φαίνονται να αναπτύσσονται και οι «καταθέσεις» που τον εμπλέκουν στην υπόθεση. Έτσι, υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και ο πρώην πρωθυπουργός. Ένα από τα πολλά τραγελαφικά της υπόθεσης.
Τα λάθη στην έρευνα και στην διαδικασία είναι πολλαπλά και ιδιαιτέρως σοβαρά, π.χ. ο τρόπος και ο λόγος που ορίσθηκαν οι λεγόμενοι προστατευόμενοι μάρτυρες. Αλλά αυτό που βγάζει μάτι και που γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα είναι το εξής: Η μονομέρεια των λαθών, δηλαδή το ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται από αυτά τα λάθη ή «λάθη». Οι διαρκώς χαμένοι είναι οι εμπλεκόμενοι, ενώ το πολιτικό αφήγημα της τότε κυβέρνησης είναι ο εξολοκλήρου ευεργετηθείς των λαθών που, παρεμπιπτόντως, είναι επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανιάς. Μπορεί ένας δικαστικός να είναι επιρρεπείς στα λάθη, αλλά, όταν αυτά τα λάθη πάντα ευεργετούν μια συγκεκριμένη πλευρά, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση, εύλογα ερωτήματα δημιουργούνται.
Πάρτε για παράδειγμα αυτό το εδάφιο από το υπόμνημα Μανιαδάκη: κατάθεση «α) αλλάζει εντελώς δέκα μήνες μετά από την αρχική υποβολή της αναφορικά με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, και μάλιστα χωρίς να δοθεί λογική εξήγηση για αυτό, β) αποτελεί καταγγελία χωρίς να συνοδεύεται από κανένα στοιχείο και μάλιστα δεν υπάρχει ιδία αντίληψη αλλά αφορά μόνον άκουσμα και γ) προαναγγέλθηκε σε συγκεκριμένη εφημερίδα 2 εβδομάδες νωρίτερα από την υποβολής της.»
Η δε κλίση της κας Τουλουπάκη από τον Άρειο Πάγο εμπεριέχει έναν θησαυρό ενδιαφέροντών στοιχείων όπως ότι η κα Τουλουπάκη: «κατά παραβίαση των δικονομικών εγγυήσεων με την μεθοδολογία λήψης διαδοχικών καταθέσεων εξέταζε τους 3 προστατευόμενους σε διάρκεια μηνών επιχειρώντας με κάθε επόμενη κατάθεση να συμπληρώνει την προηγούμενη επιτρέποντας ή και επιβάλλοντας την κατάθεση εν γνώση σου ψευδών παραστατικών συνισταμένων κυρίως σε έκφραση απλής γνώμης χωρίς κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο το οποίο να στηρίζει τη γνώμη τους αυτή.»
Επίσης «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Ακόμα, «μεταξύ των εν λόγω μαρτύρων υπήρξε συντονισμός και υπαγόρευση στόχων ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής». Ενώ, «ψευδώς βεβαίωσε ότι καταθέσεις των Μ. Σαράφη και Αικ. Κελέση δόθηκαν ενώπιόν της ενώ όπως μακροσκοπικά καθίσταται προφανές ότι η κατάθεση αποτελεί προϊόν συρραφής προδιατυπωμένων κειμένων τα οποία δόθηκαν είτε με email είτε με stick και δέχθηκε να τα ενσωματώσει παράνομα.»
Τώρα που ξέρουμε πως το αμερικάνικο κράτος θα λάβει 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα, ας σκεφτούμε ξανά αυτή την πρόταση από την κλήση του Αρείου Πάγου προς την κα Τουλουπάκη: «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Υπάρχουν επίορκοι που κυκλοφορούν ελεύθεροι και που τα αδικήματα τους πλέον είναι στο όριο της παραγραφής, μόνο και μόνο γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να αποσπάσει το μέγιστο όφελος σε μια δύσκολη για αυτή πολιτική στιγμή. Το ότι μια δικαστικός φαίνεται να συναίνεσε και να σύμπραξε σε αυτό το αποκρουστικό γεγονός είναι μέγα πλήγμα για την δημοκρατία και την δικαιοσύνη. Είναι χρέος της δικαιοσύνης να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της, και να δείξει ότι κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου, ακόμα και αν αυτή είναι η εισαγγελέας διαφθοράς.
επώνυμα κείμενα εκφράζουν την άποψη του γράφοντος.
