Η διδαχή του Οσίου Παϊσίου για τα Έσχατα Χρόνια

 

Konstantinos Vathiotis Sep 20

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

---

Η αγιασμένη και εμβληματική μορφή του οσίου Παϊσίου αποτελεί το καύχημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας των Εσχάτων και Αποκαλυπτικών Χρόνων, καθώς η διδασκαλία του, ο παρηγορητικός του λόγος, οι πνευματικές του νουθεσίες φωταγωγούν την πορεία ζωής εκατομμυρίων πιστών σε ολόκληρο τον κόσμο, που αγωνίζονται να διασώσουν την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα και αξιοπρέπεια μέσα στο νεοταξίτικο καζάνι της δαιμονοκίνητης παγκοσμιοποίησης.

Ο πιστός λαός έβρισκε στο πρόσωπο του σεβάσμιου γέροντος, τον γνήσιο δούλο του Θεού, δηλ. έναν Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος δεν μιλούσε μόνο για την αξία της αγάπης, της ταπείνωσης και της προσφοράς, αλλά καλούσε επιπλέον τους πιστούς σε πνευματική επαγρύπνηση, καθότι είχε πλήρως συνειδητοποιήσει ότι η Νεοταξίτικη Εξουσία επιβάλλει στην κοινωνία το εκάστοτε αφήγημά της (πρόγραμμα παγκόσμιου εμβολιασμού, υποχρεωτική ψηφιοποίηση των συναλλαγών, αριθμοποίηση του προσώπου, κατάργηση των μετρητών, θεσμική αναγνώριση της ομοφυλόφιλης σχέσης κ.λπ.) με σκοπό την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον δρόμο του Θεού και την εκούσια υποδούλωσή τους στο αντίχριστο πνεύμα της εωσφορικής «Νέας Εποχής».

Στο πλαίσιο του παρόντος κειμένου, δεν είναι δυνατόν να αναπτύξουμε σε πλήρη έκταση την φωτισμένη διδασκαλία του οσίου Παϊσίου εν σχέσει προς τον ριζικό μετασχηματισμό της καθημερινότητας του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά θα εστιάσουμε αποκλειστικά στο κεντρικότερο σημείο της πνευματικής του διδαχής, που συνδέεται με τα Έσχατα και Αποκαλυπτικά Χρόνια.

Επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο μας, προσεγγίζοντας τα υπόλοιπα ζητήματα, στα οποία είχε αναφερθεί ο Άγιος των ημερών μας, δηλαδή της έκδοσης των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων, του προσωπικού αριθμού, της επικείμενης κατάργησης των μετρητών και της παγκόσμιας δικτατορίας.

ΤΡΑΝΤΑΓΜΑ ΓΕΡΟ

Η κυκλοφορία των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων και η έκδοση του προσωπικού αριθμού συνιστούν αναμφίβολα σημαντικά πνευματικά ορόσημα στην Εσχατολογική Πορεία της Ανθρωπότητας, που προειδοποιούν τους πιστούς ανθρώπους για την μελλοντική επικράτηση της παγκόσμιας αντίχριστης δικτατορίας.

Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης προσπαθούσε πριν από σαράντα χρόνια να εξεγείρει την –από τότε– ναρκωμένη συνείδηση του Ελληνικού λαού και να ενισχύσει το ηθικό του, τονίζοντας την αξία του πνευματικού αγώνα για την αντιμετώπιση των επερχόμενων μεγάλων δυσκολιών. Παράλληλα, υπογράμμιζε ότι το διακύβευμα της πνευματικής σύγκρουσης αφορά την υπεράσπιση του ονόματος του Χριστού απέναντι στις σκοτεινές, αντίθεες δυνάμεις.

Συγκεκριμένα ο Πνευματοφόρος Όσιος Παϊσιος, πλήρης Σοφίας και Θείας Χάριτος έλεγε τα ακόλουθα:

«Ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μάς αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Στην Κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες έναν Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δεν χαιρετάς τον διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι»¹.

Επίσης, ο σεβάσμιος Γέροντας δεν «μασούσε τα λόγια του» για την καταστρεπτική δράση του διαβόλου –εν αντιθέσει με μια σημαντική μερίδα σύγχρονων κληρικών, οι οποίοι, νανουρίζοντας τους πιστούς, διακηρύσσουν την κούφια αγαπολογία και τον άχρωμο ευσεβισμό, παραμένοντας παγερά αδιάφοροι στην ολοένα αυξανόμενη ένταση του δαιμονικού κακού στον σημερινό κόσμο–, αλλά έμπλεος αγωνίας επισήμαινε τον κίνδυνο της «πνευματικής πυρκαγιάς», που πρόκειται να ξεσπάσει σε ολόκληρη την οικουμένη, απειλώντας να αποτεφρώσει κάθε ίχνος αρετής, ευγένειας και καλοσύνης στις ψυχές των ανθρώπων.

Ο όσιος Παϊσιος έλεγε τα ακόλουθα:

«Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψει τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγκοινιά, να καταστρέψει τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνει στον κόσμο η καλή ανησυχία. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε; Έπεσε πολύ πειρασμός. Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να την σβήσουν. Πνευματική πυρκαγιά! Δεν έχει μείνει τίποτε. Μόνον προσευχή χρειάζεται, για να μας λυπηθεί ο Θεός»².

ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο όσιος Παϊσιος είχε ήδη αντιληφθεί το «πνευματικό ναδίρ» του ανθρώπινου πολιτισμού, συνοψίζοντας σε μια λιτή και απέριττη φράση ολόκληρη την τραγωδία του πεπτωκότος ανθρώπου:

«Έχουμε ξεπεράσει το όριο της ανοχής του Θεού»³.

Επομένως, μετά από τέσσερις περίπου δεκαετίες είναι προφανές ότι ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς αποστασίας, μεγάλης πνευματικής σύγχυσης, εθνικής και κοινωνικής παρακμής, ενώ η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης πνευματικής και ηθικής αποσύνθεσης, βυθισμένη στον μικρόκοσμο μιας μίζερης, καταθλιπτικής και επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας.

Σοβαρό σύμπτωμα κοινωνικής νοσηρότητας αποτελεί το γεγονός ότι πολλοί συμπολίτες μας παρακολουθούν με αδιαφορία και παθητικότητα την Ελλάδα να γκρεμίζεται, την πίστη να χάνεται, την Αλήθεια της Ορθοδοξίας να σχετικοποιείται, και όχι μόνο δεν αντιδρούν, αλλά προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει το παραμικρό, παραμένοντας κλεισμένοι στο καβούκι μιας κίβδηλης ζωής.

Όμως, ο ταπεινός Αγιορείτης μοναχός προσπαθούσε να κεντρίσει το φιλότιμο των ανθρώπων, προσκαλώντας τους να αναγνωρίσουν την πνευματική τους πτώση και να αλλάξουν στάση ζωής.

Ο όσιος Παϊσιος, ακτινογραφώντας την κοινωνική κατάσταση της εποχής του τόνιζε τα ακόλουθα, τα οποία σήμερα είναι ορατά και από κάθε άλλον μη εξασκημένο παρατηρητή:

«Οι άνθρωποι το να μην αμαρτάνουν το θεωρούν προσβολή και την αμαρτία την θεωρούν πρόοδο. Αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Αν οι σημερινοί άνθρωποι που ζουν στην αμαρτία τουλάχιστον το αναγνώριζαν, θα τους ελεούσε ο Θεός. Αλλά δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και εγκωμιάζουν την αμαρτία. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, την αμαρτία να την θεωρούν πρόοδο και το ηθικό να το λένε κατεστημένο. Γι’ αυτό έχουν μεγάλο μισθό, μεγάλη αξία, αυτοί που αγωνίζονται στον κόσμο και διατηρούν καθαρή ζωή»⁴.

Ο Ουρανοπολίτης Γέροντας είχε πολύ νωρίς διαπιστώσει την γενικευμένη τάση της ελληνικής κοινωνίας να «κατασκευάζει» έναν Θεό, προσαρμοσμένο στα δικά της αμαρτωλά μέτρα και ήθη, αρνούμενη πεισματικά να καταφύγει στο σωτήριο φάρμακο της μετανοίας.

Στηλιτεύοντας την έμφυτη ροπή των ανθρώπων προς την άνεση, την ευκολία και τον πνευματικό εφησυχασμό, υπογράμμιζε με κάθε σοβαρότητα τα ακόλουθα:

«Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνει και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράη και εμείς να αμαρτάνουμε. Εμείς δηλαδή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράη. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι’ αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από εκεί ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε»⁵.

Σε μια άλλη περίσταση, ο σεβάσμιος γέροντας, απαντώντας σε ερώτηση μοναχής για το αν θα παρέμβει ο Θεός στα δύσκολα χρόνια που έπονται, απάντησε σοφά και διακριτικά ως εξής:

«Ναι. Εδώ βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την Θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός για να τον σώσουν, πόσω μάλλον τώρα που βρίσκεται σε τόση δύσκολη κατάσταση ο καημένος κόσμος. Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντιχρίστου σατανά. Θα φάει μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονιστούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά, θα δώσει ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθεί το πλάσμα Του. Θα αφήσει το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιαστεί στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώσει από τα χέρια του Αντιχρίστου. Θα επιστρέψουν στον Χριστό και θα έρθει μια πνευματική γαλήνη σε όλη την Οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λέει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβει ο Χριστός, θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξει όλο το κακό και θα το βγάλει σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Έξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πεις για τον Χριστό! Έτσι θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την Οικουμένη και τότε ο Χριστός θα έρθει ως Κριτής να κρίνει τον κόσμο. Άλλο Κρίση, άλλο μια επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήσει το πλάσμα Του»⁶.

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Κάποια άλλη στιγμή, ο λαοφιλής Άγιος, μιλώντας στις μοναχές για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται είχε υπογραμμίσει την αξία της προσευχής και της εν γένει πνευματικής ζωής, επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

«Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός απ’ εμάς για προσευχή. Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθεί ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβει θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο»⁷.

Οι αδυσώπητοι Νεοταξίτες αισθάνονται παντοδύναμοι, εκλαμβάνοντας –μέσα στην εωσφορική τους υψηλοφροσύνη– την σιωπηλή υπομονή του Θεού ως σημάδι «αδυναμίας Του» να παρέμβει στην Ανθρώπινη Ιστορία, κι έτσι προχωρούν ακάθεκτοι και αμετανόητοι στην υλοποίηση των πονηρών τους σχεδίων, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο της Ανθρωπότητας και την ψυχοσωματική διάλυση του Ανθρώπου.

Η υπερεθνική αντίχριστη ελίτ, αξιοποιώντας συνδυαστικά τα όπλα του φόβου και της φτώχειας διασπείρει στην ανθρωπότητα την απελπισία, την αβεβαιότητα και την αγωνία της καθημερινής επιβίωσης, με αποτέλεσμα οι πολίτες, κουρασμένοι και αποπροσανατολισμένοι, να βρίσκονται σε μια κατάσταση διαρκούς σύγχυσης και ανασφάλειας, αδυνατώντας να διακρίνουν ανάμεσα στην αλήθεια και στην έντεχνη διαστρέβλωσή της, ανάμεσα στην πραγματική είδηση και στην παραποιημένη, κι έτσι να υποτάσσονται ευκολότερα σε κάθε προπαγανδιστικό αφήγημα της Νεοταξίτικης Εξουσίας, που, υπό τον μανδύα του κοινοβουλευτισμού, επιδιώκει την μαζική εξαπάτηση και χειραγώγησή τους.

Με όρους πολιτικής, ζούμε τον επιθανάτιο ρόγχο της ανθρώπινης ελευθερίας και την επικράτηση των ψηφιακών συναλλαγών που επιβάλλουν το δεσμευτικό μοντέλο της ψηφιακής διακυβέρνησης, το οποίο θα συρρικνώσει την κοινωνική αλληλοεπίδραση και θα υπαγάγει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά στον απόλυτο ψηφιακό έλεγχο του Κράτους.

Με όρους πνευματικούς, ζούμε σε μια άκρως ενδιαφέρουσα και κρίσιμη χρονική φάση των Εσχάτων και Αποκαλυπτικών Χρόνων, που μαγνητίζει το πνευματικό ενδιαφέρον των πιστών ανθρώπων και προλειαίνει το έδαφος για την ενδεχόμενη εμφάνιση του Ανόμου στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Μολονότι έχουμε εισέλθει σε μια πολύ δύσκολη και πνευματικά επικίνδυνη περίοδο, όπου κρίνεται πιθανό η διεθνής πολιτικοοικονομική ελίτ να επιβάλει –με χρονικό ορίζοντα έως το 2030– μια νέα παγκόσμια κατάσταση εξαίρεσης, που θα αποτυπωθεί στην λήψη έκτακτων νομοθετικών μέτρων, στην αναστολή των ατομικών ελευθεριών και στην προληπτική αστυνόμευση, εντούτοις καλούμαστε να παραμείνουμε μέχρι τέλους και με κάθε τίμημα αμετακίνητοι στις επάλξεις του πνευματικού αγώνα, προκειμένου να πανηγυρίσουμε την μεγαλειώδη νίκη του Εσφαγμένου Αρνίου επί των δυνάμεων του σκότους, καθώς ο Χριστός μας είναι ο Αδιαμφισβήτητος και Αιώνιος Νικητής που «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει»⁸.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 15/16-8-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58-59.

1

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Με Πόνο και Αγάπη για τον Σύγχρονο Άνθρωπο», Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», 1η έκδοση, 1998, 18η ανατύπωση 2016, σελ. 39.

2

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, ό.π., σελ. 27.

3

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, ό.π., σελ. 341.

4

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, ό.π., σελ. 44.

5

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, ό.π., σελ. 49.

6

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματική Αφύπνιση», Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Β΄ έκδοση, 2000, σελ. 187-188.

7

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, ό.π., σελ. 315.

8

Αποκάλυψη Ιωάννου, Κεφ. Στ΄, στίχος 2.

Κ. Βαθιώτης

Ο ανάποδος και ψεύτικος κόσμος μας κατά τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Πριν από αρκετό καιρό περιήλθε στην κατοχή μου ένα σπάνιο βιβλίο του 1940 γραμμένο για τον μέγιστο εθναπόστολο και εθνομάρτυρα, τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, την μνήμη του οποίου τιμά η Εκκλησία μας στις 24 Αυγούστου.

Συγγραφέας του βιβλίου αυτού με τον τίτλο «Κοσμάς ο Αιτωλός» είναι ο Φάνης Μιχαλόπουλος1, ο οποίος στον πρόλογό του επισημαίνει ότι ο Άγιος Κοσμάς ήταν «ο επικεφαλής της μυστικής χορείας των ηρώων» που συνέβαλαν στην «ηθική αναγέννηση και την πολιτική αποκατάσταση της Ελλάδος», με άλλα λόγια: στην «λευτεριά του πνεύματος από τα δεσμά της αμάθειας» και στην «λευτεριά από τα σίδερα της τυραννίας».

Ο συγγραφέας εκφράζει για την εποχή του το παράπονο ότι, παρά την κολοσσιαία δράση του Αγίου Κοσμά υπέρ της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας, η μεν «νεοελληνική ιστορία σχεδόν τον αγνόησε και τον αδίκησε», η δε «πολιτεία τον περιφρόνησε».

Αν ζούσε σήμερα ο Φάνης Μιχαλόπουλος θα πικραινόταν ακόμη πιο πολύ, αφού θα διεπίστωνε ότι ο Άγιος Κοσμάς βάλλεται λυσσαλέα από Έλληνες συγγραφείς. Ένας εξ αυτών είναι ο Χ.Ε. Μαραβέλιας, ο οποίος πριν από έναν χρόνο εξέδωσε βιβλίο με τίτλο «Κοσμάς ο Αιτωλός. Σπουδή στην ιδεολογία του ραγιδισμού» (εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2025).

Μάλιστα, ήδη στην εισαγωγή του αιρετικού βιβλίου του (σελ. 17), ο Μαραβέλιας αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό «μνημείο ελληνικής φιλολογίας» που χρησιμοποιεί ο Φάνης Μιχαλόπουλος σε σχέση με την γλώσσα του Αγίου Κοσμά (ο Μαραβέλιας φαίνεται να έχει πρόβλημα μέχρι και με την αγιότητα του Πατροκοσμά, αφού στο βιβλίο του τον αναφέρει απλώς «Κοσμά»!)2.

Δεν είναι, όμως, η κατάλληλη στιγμή να ελέγξουμε τους αιρετικούς ισχυρισμούς του Μαρβέλια, αλλά να αναδείξουμε κάποια ωραία σημεία από το βιβλίο του Μιχαλόπουλου, τα οποία είναι άκρως επίκαιρα και ψυχωφελή, ενώ, παράλληλα, δικαιώνουν την εντύπωση που εδώ και καιρό έχουν πολλοί σχηματίσει για τον κόσμο μας, δηλ. ότι είναι ανάποδος και ψεύτικος.

ΑΝΑΠΟΔΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο Φάνης Μιχαλόπουλος έχει επιλέξει χωρία από τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά, όπου αποτυπώνεται η ορθή-χριστιανική προσέγγιση των πραγμάτων, προς την οποία η στείρα-εγκόσμια οπτική αποδεικνύεται ανάποδη και, κατά τούτο, απολύτως παραπλανητική.

Η αρχή του ανάποδου κόσμου για την ανθρωπότητα εντοπίζεται στο προπατορικό αμάρτημα:

Άπαξ και οι Πρωτόπλαστοι αρνήθηκαν την ευκολία και την ασφάλεια του Παραδείσου, εμπιστευόμενοι το αντίθεο ψευδοαφήγημα του αρχιπροπαγανδιστή διαβόλου (και «πατέρα του ανάποδου κόσμου»3) που τους πούλησε το παραμύθι ότι μπορούν να γίνουν θεοί χωρίς τον Θεό, τα πάντα αντεστράφησαν.

Πρωτίστως: η αθανασία τους μετεράπη σε θνητότητα και το δώρο της ευκολίας και της ασφάλειας δίπλα στον Δημιουργό τους μετεβλήθη σε κατάρα καθημερινής δυσκολίας και ανασφάλειας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σύγχρονοι προπαγανδιστές προσπαθούν να δελεάσουν τους ανθρώπους προβάλλοντας διαρκώς το σύνθημα «γρήγορα – εύκολα – σίγουρα».

Αν διαφυλάξουμε στο μυαλό μας αυτήν την διαπίστωση και πορευόμαστε με πυξίδα τον εύρημα του ανάποδου κόσμου, τότε δεν πρέπει να εκπλαγούμε από την παραίνεση του Αγίου Κοσμά να χαιρόμαστε όταν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τον μάταιο τούτον κόσμο.

Ο υπό του Αγίου Κοσμά παραλληλισμός του κόσμου μας με φυλακή από την οποία ελευθερωνόμαστε όταν πεθαίνουμε λειτουργεί ως ένα πνευματικό κλειδί χάρη στο οποίο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το ανάποδο της πραγματικότητας.

Εκείνο για το οποίο θα πρέπει να ανησυχούμε είναι αν, μετά την Τελική Κρίση της Δευτέρας Παρουσίας, θα βρεθούμε στην σωστή πλευρά της Ιστορίας (δηλ. «ἐν τόπῳ φωτεινῷ»), και, επιπλέον, αν στην ίδια πλευρά θα βρεθούν και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Σημαντική είναι και η αναφορά του Αγίου Κοσμά στην εποχή του κατακλυσμού του Νώε, προς την οποία ομοιάζει πολύ η τρέχουσα εποχή της τρίτης δεκαετίας του 21ου (απατ)αιώνα.

Όπως σήμερα οι μαζάνθρωποι χλευάζουν όσους τολμούν να αναρωτιούνται μήπως διανύουμε προχωρημένη φάση εσχάτων χρόνων με επικείμενη την εμφάνιση του Αντιχρίστου (προσοχή: μετά τον κατακλυσμό του Νώε εδόθη Άνωθεν η υπόσχεση ότι αντίστοιχη θεϊκή επέμβαση δεν θα υπάρξει), έτσι και τότε, άπαντες περιγελούσαν τον Νώε που προειδοποιούσε για τον κατακλυσμό λόγω της συσσωρευμένης αμαρτίας.

Αξιοποιώντας την κρατούσα ορολογία που μας έχει επιβάλει ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της νεοταξίτικης ελίτ, ο Νώε ήταν «συνωμοσιολόγος»!

Κι επειδή πλέον έχουμε καταλάβει πολύ καλά ότι η ρετσινιά του «συνωμοσιολόγου» είναι η πονηρή άμυνα για κάθε συνωμότη, ο «συνωμοσιολόγος» Νώε, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες περιπτώσεις των σύγχρονων «συνωμοσιολόγων», βγήκε αληθινός!

Στην συνέχεια παρατίθενται τα χωρία των Διδαχών που είναι συσχετίσιμα με τον ανάποδο κόσμο, όπως τα επέλεξε ο Φάνης Μιχαλόπουλος:

Αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ὡσὰν μιὰ φυλακή· πότε πρέπει νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος; ὅταν ἐμπαίνει εἰς τὴν φυλακὴν ἢ ὅταν ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φυλακή; Μοῦ φαίνεται, ὅταν ἐμπαίνει εἰς τὴν φυλακὴν, τότε πρέπει νὰ κλαίῃ καὶ νὰ λυπᾶται, καὶ ὅταν ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν φυλακὴν, τότε πρέπει νὰ χαίρεται.

Ὁ Κοσμᾶς πίστευε καὶ δίδασκε τὴν κοσμογονία, ὅπως μᾶς τὴ παρασταίνει ἡ Παλαιά Γραφή. Με φράσεις ποιητικώτατες μᾶς ἐξιστορεῖ τὴν ἱστορίαν τῶν ἀγγέλων, «τῶν πυρίνων καὶ ἀΰλων πνευμάτων, ὅπως εἶναι καὶ ἡ ψυχή μας, που χαίρονται καὶ εὐφραίνονται τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἄπειρη καλοκαγαθίαν του».

Ὕστερα μιλεῖ γιὰ τὸν Εωσφόρο καὶ τὴν πτώση του ἀπὸ τὰ οὐράνια ἐξ αἰτίας τῆς περηφάνειάς του καὶ τελευταῖα γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴ ζωή του στον Παράδεισο. «Ὁ Θεὸς ὕστερα ἔκανε καὶ ἕνα Παράδεισο, εὐμορφότατο κατὰ τὴν ἀνατολὴ γεμάτον ἀπὸ φυτά, δέντρα, λουλούδια καὶ χορτάρια, ὅλον χαρὰ καὶ εὐφροσύνη ἐκεῖ δὲν ἦτον ποτὲ οὔτε πεῖνα, οὔτε δίψα, οὔτε κρύο, οὔτε ζέστη, οὔτε κανένα ἄλλο πρᾶγμα λυπηρὸν καὶ τοὺς ἔβαλε τὸν Ἀδάμ καὶ τὴν Εὔα ἐκεῖ μέσα νὰ κατοικοῦν καὶ νὰ χαίρωνται πάντοτε ὡσὰν ἄγγελοι στολίζοντάς τους καὶ μὲ τὰ ἑπτὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ἀλλ’ ὁ Πειρασμὸς ἐφθόνησε τὴ θεία τους εὐτυχία κι’ ὁ Κοσμᾶς ὕστερα μᾶς διηγιέται τὴν ἁμαρτία τους καὶ τὴν ἔξοδό τους ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἀφ’ ὅτου ἀρχίζουν τὰ βάσανα τοῦ κόσμου κι ὁ καθημερινὸς θάνατος τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Κοσμᾶς στο ζήτημα τοῦ θανάτου εἶναι ἡρωικός. Δὲν θέλει νὰ κλαῖμε τοὺς ἀποθαμένους, ἀλλὰ νὰ τοὺς μακαρίζουμε, ποὔφυγαν ἀπὸ τὸ κόσμο τοῦτο. Οὔτε οἱ γυναῖκες δὲν πρέπει νὰ λυποῦνται, ἀλλὰ νὰ παραδειγματίζωνται ἀπὸ τὴ ματαιότητα τῆς ζωῆς. Στὴν ἕκτη διδαχή του λέει τὰ ἑξῆς γιὰ τὸ θάνατο:

«Αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ὡσὰν μιὰ φυλακή· πότε πρέπει νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος; ὅταν ἐμπαίνει εἰς τὴν φυλακὴν ἢ ὅταν ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φυλακή; Μοῦ φαίνεται, ὅταν ἐμπαίνει εἰς τὴν φυλακὴν, τότε πρέπει νὰ κλαίῃ καὶ νὰ λυπᾶται, καὶ ὅταν ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν φυλακὴν, τότε πρέπει νὰ χαίρεται. Ἔτσι, ἀδελφοί μου, νὰ μὴ λυπᾶσθε διὰ τοὺς ἀποθαμένους. Νὰ μαζεύεσθε ὅλοι μικροὶ καὶ μεγάλοι καὶ νὰ τὸν στοχάζεστε καλὰ τὸν ἀποθαμμένον, διότι καλλίτερος διδάσκαλος δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν θάνατον. Ἀμὴ νὰ μὴν κλαίετε τοὺς ἀποθαμένους, διότι βλάπτετε τὸν ἑαυτό σας. Καὶ ὅσαις γυναῖκες φορεῖτε λερωμένα ρούχα διὰ τοὺς ἀποθαμμένους νὰ τὰ βγάλετε. Ὅταν γεννώμεθα τότε πρέπει νὰ κλαίωμεν καὶ ὅταν πεθαίνωμεν νὰ χαιρώμεθα. Καὶ μάλιστα νὰ μὴ κλαίετε διὰ τὰ μικρὰ παιδιά, ὅπου εἶναι ὡσὰν ἄγγελοι μέσα εἰς τὴν Παράδεισον. Ὁ ὕπνος τί εἶναι; Μικρὸς θάνατος καὶ ὁ θάνατος μεγάλος ὕπνος.».

Τελειώνοντας τὴ Διδαχή του συνώψιζε τὰ καθήκοντα καὶ τὰ χρέη τῶν χριστιανῶν στὰ κυριώτερα, τὰ ἑξῆς:

«Καλότυχοι ἐκεῖνοι, ὁποὺ τραβοῦν ἐδὼ θλίψαις καὶ βάσανα καὶ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι ὁποὺ ἔχουν ὅλαις ταῖς ἀνάπαυσαις καὶ διασκέδασαις καὶ τρῶν καὶ πίνουν ξέγνοιαστα. Ἐκεῖνοι βέβαια θέλουν πάθει ὡσὰν ἐκεῖνοι εἰς τὸν καιρὸν τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Νῶε, ὁποὺ ἔκαμναν ὅμοια καὶ ἐκεῖνος ὁ εὐλογημένος ὁ Νῶε τοὺς ἔλεγε τί κάνετε ἄνθρωποι, παύσατε ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας, διατὶ ἐβαρέθη ὁ Θεὸς καὶ ἔχει νὰ σᾶς καταποντίσῃ καὶ αὐτοὶ τὸν περιγελοῦσαν ὁποὺ τὸν ἔβλεπαν ὁποὺ ἔφτιανε τὴν Κιβωτὸν καὶ δὲν τὸν ἐπίστευαν, ἕως ὁποὺ ἀρχίνησε ὁ καταποντισμὸς καὶ ἄνοιξαν οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔβρεξε σαράντα ἡμέρες καὶ σαράντα νύκταις καὶ ἀνέβη τὸ νερὸν δεκαπέντε πῆχες ὑψηλότερα ἀπ’ ὅλα τὰ βουνὰ καὶ ἐπνίγη ὁ κόσμος ὅλος καὶ δὲν ἐγλύτωσε τίποτες οὔτε ἄνθρωπος, οὔτε ζῶον παρὰ ὁ Νῶε μὲ τὴν φαμελιάν του, ὁποὺ ἦταν μέσα εἰς τὴν Κιβωτόν· τότε ὅλοι τὸ κατάλαβαν τὸ κακόν τους, μὰ τί τὸ ὄφελος, δὲν ἦταν ἐλπίδα σωτηρίας, ὅταν ἔπρεπε νὰ ἀφήσουν τὰ κακά τους καὶ νὰ μετανοήσουν δὲν ἤθελαν, διὰ τοῦτο ἐπνίγησαν εἰς τὸν κατακλυσμὸν καὶ ἔλαβον κακὸν θάνατον...

Διὰ τοῦτο ἀδελφοί μου, σᾶς παρακαλῶ διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ μας, ὅσον ἐμπορεῖτε νὰ προσέχετε καλὰ νὰ φυλάγετε τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ: νὰ μὴν κλέπτετε, νὰ μὴν φονεύετε, νὰ μὴν πορνεύεσθε, νὰ μὴν κάνετε ὅρκους, νὰ μὴν ψευδομαρτυρᾶτε, νὰ μὴν συκοφαντεῖτε, νὰ μὴν κατατρέχεσθε καὶ ζηλεύεσθε ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ μὴν στολίζεσθε τὸ κορμί, ὁποὺ αὔριον θὰ γίνῃ βρῶμα καὶ δυσωδία καὶ θὰ τὸ φάγουν τὰ σκουλήκια, ἀλλὰ νὰ στολίζετε τὴν ψυχήν σας, ὁποὺ εἶναι ἀθάνατη καὶ τιμιωτέρα ἀπ’ ὅλα τοῦ κόσμου. Τοῦτο σᾶς παραγγέλνω καὶ ὁ οὐρανὸς νὰ κατέβῃ κάτω καὶ ἡ γῆ νὰ ἀνέβῃ ἀπάνω, καὶ ὅλος ὁ κόσμος νὰ χαλάσῃ, καθὼς μέλλει νὰ χαλάσῃ, σήμερον, αὔριον νὰ μὴ σᾶς μέλλῃ τί ἔχει νὰ κάμῃ ὁ Θεός. Τὸ κορμί σας ἂς τὸ καύσουν, ἂς τὸ τηγανίσουν, τὰ πράγματά σας, ἂς τὰ πάρουν, μὴ σᾶς μέλλει. Δώσετέ τα δὲν εἶναι ἰδικά σας. Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζονται. Αὐτὰ τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέσῃ δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρῃ, ἐκτὸς καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας. Αὐτὰ τὰ δύο νὰ τὰ φυλάγετε, νὰ μὴν τὰ χάσετε».

ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Φυσικά, εφόσον ο κόσμος μας είναι ανάποδος, δεν μπορεί παρά να είναι και ψεύτικος, αφού από την γέννησή μας μαθαίνουμε εσφαλμένως να λυπούμαστε όταν πληροφορούμαστε τον θάνατο ενός δικού μας ανθρώπου, να οργιζόμαστε κατά του (δήθεν) άδικου Θεού όταν μαθαίνουμε ότι σκοτώθηκαν μικρά παιδιά, να φροντίζουμε το σώμα μας και όχι την ψυχή μας κ.λπ.

Βεβαίως, το μεγαλύτερο ψέμα είναι ότι μπορούμε να γίνουμε θεοί χωρίς τον Θεό και, εσχάτως, το φοβερό ψέμα των μετανθρωπιστών ότι μπορούμε να επιτύχουμε την απολεσθείσα εξαιτίας του προπατορικού αμαρτήματος αθανασία μέσω της τεχνολογίας, συνδέοντας τον εγκέφαλό μας με την μηχανή-υπολογιστή!

Εφόσον, λοιπόν, ψεύτικος είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, κατά λογική αναγκαιότητα υπάρχει ένας άλλος κόσμος, ο οποίος είναι αληθινός και εκεί μπορούμε να ζήσουμε όχι προσωρινά αλλά αιώνια.

Αλίμονο, όμως, αν πρέπει να ζήσουμε αιώνια όχι «ἐν τόπῳ φωτεινῷ» αλλά «ἐν τόπῳ σκοτεινῷ». Και επειδή δεν γνωρίζουμε ποτέ την ώρα απελευθερώσεώς μας από την εγκόσμια φυλακή του ψεύτικου κόσμου, θα πρέπει, με τα λόγια του Αγίου Κοσμά, να είμαστε «πάντα ἕτοιμοι καὶ διορθωμένοι».

Το παράθεμα των Διδαχών του Αγίου Κοσμά από το βιβλίο του Φάνη Μιχαλόπουλου που εμπεριέχει τον όρο «ψεύτικος κόσμος» είναι το ακόλουθο:

Ἐρχόμενος πιὸ κάτω στὰ κοινωνικά καθήκοντα τῶν χριστιανῶν ἔλεγε:

«Νὰ κάμετε ἐλεημοσύναις, ὅσο σᾶς δίνει το χέρι σας καὶ ξεχωριστὰ στοὺς ἰδικούς, ὅταν τοὺς βλέπετε στενοχωρημένους καὶ πικραμένους, νὰ τοὺς βοηθᾶτε καὶ τοὺς παρηγορῆτε καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ καὶ πάντοτε νὰ εὐγαίνῃ ἀπὸ τὸ στόμα σας λόγος γλυκὸς μέλι, κι ὄχι φαρμάκι. Ἀκόμη νὰ ἔχετε τὸν θάνατον εἰς τὴν ἐνθύμησίν σας καὶ νὰ φοβᾶσθε νὰ μὴν τύχῃ καὶ σᾶς ἔλθει ἔξαφνα. Διὰ τοῦτο νὰ εἶσθε πάντα ἕτοιμοι καὶ διορθωμένοι. Ἔπειτα, ἂν ἔλθῃ ὁ θάνατος, καλῶς νὰ σᾶς ἔλθῃ, νὰ σᾶς ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τοῦτον τὸν ψεύτικον κόσμον καὶ νὰ σᾶς πηγαίνῃ εἰς τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον κόσμον, ὁποὺ τέλος ποτὲ δὲν ἔχει».

1

Ο Φάνης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901 και σπούδασε νομικά χωρίς ποτέ να ακολουθήσει το επάγγελμα του δικηγόρου. Υπήρξε ιστορικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από πολύ νέος δημοσίευσε φιλολογικά και ιστορικά μελετήματα. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1930 με τίτλο «Τα Γιάννενα και η νεοελληνική αναγέννησις 1648/1820». Ακολούθησαν τα βιβλία «Ρήγας ο Βελεστινλής» (1930), «Διονύσιος Σολωμός» (1931), «Ο Παπαδιαμάντης» (1933) και πολλά άλλα. Από τις σημαντικότερες εργασίες του είναι αυτή για τον Κοσμά τον Αιτωλό τον οποίο αντιμετώπισε ως έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους του σκλαβωμένου γένους. Πέθανε το 1960. Πηγή: https://greekarchivesinventory.gak.gr/index.php/m

2

Επικριτικές αναφορές σε βάρος του Φ. Μιχαλόπουλου υπάρχουν σε διάφορα σημεία του βιβλίου του Μαραβέλια. Πέραν τούτου, έκπληκτος ο αναγνώστης διαβάζει στην σελ. 37 τα εξής:

«Όταν ο ίδιος ο Ιησούς του Ιωσήφ, ο λεγόμενος Χριστός, άλλως το 1/3 του Θεού των χριστιανών, έχει διαψευσθεί σε καίριες διαβεβαιώσεις και προφητείες του, αντιλαμβάνεται κανείς τι μπορεί να ισχύει για τους μετά Χριστόν προφήτες»!

3

Γι’ αυτό, άλλωστε, αναποδογύρισε και η σημασία της λέξης «Εωσφόρος», που πλέον χρησιμοποιείται για να δηλώσει εκείνον που φέρει το σκότος και όχι το φως («Σκοτοφόρος»)!

kvathiotis