Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης και τα αναπάντητα ερωτήματα - και πάλι οι Γερμανοί

 

Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης και τα αναπάντητα ερωτήματα

March 8, 2023 IHA-Hellas Καθ. Ελένη ΣαββάκηΓερμανικές αποζημιώσεις, Επιτροπή Γερμανικών Αποζημιώσεων, ΙΗΑ, Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης, διαχείριση ιστορικής μνήμης

Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης και τα αναπάντητα ερωτήματα

Σε συνέχεια της επιστολής με ημερομηνία 8 Φεβρουαρίου 2023 την οποία απέστειλε η Ελληνική Επιτροπή Γερμανικών Οφειλών με τους συντονιστές τεσσάρων γνωστών οργανισμών (International Hellenic Association (ΙΗΑ), Prof. Ελένη Σαββάκη, Canadian Hellenic Congress (CHC), Δρ. Κώστας Πάππας, HellenicAmerican National Council (HANC), Δρ. Παναγιώτης Μπαλτατζής, Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, Καθ Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη) προς τον Γενικό Διευθυντή της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, Δρ. Κωνσταντίνο Ζορμπά, με αφορμή την εκδήλωση με τίτλο: «Θυμόμαστε και μνημονεύουμε στην Κρήτη – Οι γερμανοελληνικές σχέσεις στον 20ο και 21ο αιώνα» (Σχετική ανάρτηση στο ΙΗΑ: Γερμανικά δολώματα για λήθη φρικαλεοτήτων και αποζημιώσεων), έγιναν γνωστές δύο ακόμα επιστολές σχετικές με το θέμα που δημιουργήθηκε.

Η πρώτη από αυτές απεστάλη από την ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΡΗΤΗΣ στις 22 Φεβρουαρίου 2023 (Αριθμός Πρωτοκόλλου 39), υπογράφεται από  τον  Γενικό Διευθυντή  Δρ Κωνσταντίνο Ζορμπά ( Άρχων Ιερομνήμων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας), απευθύνεται στην Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης Κυρία Ελένη Σαββάκη και έχει ως εξής: 

Θέμα: Απάντηση στην από 8 Φεβρουαρίου 2023 επιστολή της κας Ελένης Σαββάκη, Ομότιμης Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Κρήτης. 

Αξιότιμη Κυρία Σαββάκη,

Λάβαμε την επιστολή σας, την οποία ο υπογράφων ανέγνωσε στην υπ’ αριθμ. σβ ́/16-2-2023 συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος. 

Δυστυχώς, η δημοσίευση της επιστολής σας και σε διάφορες ηλεκτρονικές σελίδες της Ελλάδος και του εξωτερικού, με σκαιότατες υπονοήσεις, ανυπόστατες αιτιάσεις και συκοφαντικές κατηγορίες εναντίον του πνευματικού έργου της Ακαδημίας και της προσφοράς της προς την τοπική κοινωνία και όχι μόνο, δημιούργησε αναταραχή και δεν βοηθά σε μια νηφάλια συζήτηση. 

Το συγκεκριμένο κείμενο απεστάλη, δημοσιεύθηκε και διακινήθηκε (άραγε για ποιον σκοπό;) στους Προέδρους των Κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τα Υπουργεία Εξωτερικών και Παιδείας της Ελλάδος πριν από την πραγματοποίηση του Προγράμματος στην ΟΑΚ, η οποία φαίνεται ότι κάποιους θορύβησε!! Πάγια αρχή του Ιδρύματός μας είναι να μην απαντούμε σε αναφορές αυτού του ήθους και αυτού του επιπέδου, οι οποίες ακυρώνουν a priori κάθε ελπίδα διαλόγου και συνεννόησης. Ούτε τώρα σκοπεύουμε να ανοίξουμε διάλογο, αλλά να ενημερώσουμε επί του ορθού για λανθασμένες και εύκολες κρίσεις. 

Σας γνωστοποιούμε λοιπόν -παρότι εδόθησαν εξηγήσεις και κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής σας επικοινωνίας (zoom) με την Επιστημονική Συνεργάτιδα της ΟΑΚ κα Αικατερίνη Καρκαλά τη 10η Φεβρουαρίου 2023 και από ό,τι φαίνεται με την από 11 Φεβρουαρίου τ.έ. επιστολή σας δεν πεισθήκατε- τα κάτωθι: 

1. Με την επιστολή μας αυτή επιθυμούμε να εκφράσουμε τη δυσαρέσκεια του Προέδρου και των μελών του Δ.Σ., που, ενώ δεν είχατε γνώση των πραγμάτων, δηλαδή χωρίς να έχετε μιλήσει μαζί μας ή με την υπεύθυνη συντονίστρια του όλου Προγράμματος, προβήκατε σε δικά σας αυθαίρετα συμπεράσματα για την εν λόγω συνάντηση. 

Επίσης, ότι ζητήσατε τη ματαίωση της εκδήλωσης», βασίζοντας αυτήν τη δική σας απόφαση σε μη επιβεβαιωμένες υποθέσεις εκ μέρους σας. Το έργο της ΟΑΚ δεν κατάφεραν να το αποσιωπήσουν ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η χούντα του 1967- 1974, αλλά και άλλες φωνές ακραίων πεποιθήσεων σε δύσκολους πολιτικούς καιρούς. Δεν πρόκειται, λοιπόν, σε καμία περίπτωση να δεχθεί το Ίδρυμα μια εντολή «ματαίωσης» ή «ακυρώσεως» μιας εκδήλωσης, την οποία εσείς ή η Επιτροπή, την οποία εκπροσωπείτε, θεωρείτε προσπάθεια «διείσδυσης» ή «παραχάραξης» της ιστορίας. Πολύ βαριές κουβέντες, για μια συνάντηση και ανταλλαγή εκπαιδευτικών από Γερμανία και Ελλάδα και μάλιστα σε μία εποχή που το θέμα του πολέμου επανέρχεται ποικιλοτρόπως σε παγκόσμιο επίπεδο. 

2. Η συνάντηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με το Πρόγραμμα «MOG/Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα». Παρακολουθούμε και γνωρίζουμε τις εξελίξεις στη Γερμανία, μέσω του Συνδέσμου των Ακαδημιών της Ευρώπης, όπου συμμετέχει και το Ίδρυμα από την ίδρυσή του. Όπως ενημερωθήκατε ήδη το όλο Πρόγραμμα της Ομάδας Εκπαιδευτικών από τη Γερμανία στηρίζεται κατά το ήμισυ σε προσωπική οικονομική εισφορά των συμμετεχόντων (του ποσού των 850 Ευρώ ανά άτομο) και ενίσχυση κατά το έτερο ήμισυ από το τοπικό Γραφείο για θέματα Παιδείας και Εκπαίδευσης του Κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου, με τη βοήθεια της κας Bettina Münch-Rosenthal, Υπεύθυνης του παραπάνω Γραφείου. ΔΕΝ υπάρχει καμία χρηματοδότηση ούτε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας, ούτε από τη Γερμανική Πρεσβεία. 

3. Τι σημαίνει Πρόγραμμα ανταλλαγής εκπαιδευτικών; Το Πρόγραμμα αυτό έχει ως σκοπό να επιτρέψει σε Γερμανούς εκπαιδευτικούς του Κρατιδίου της Ρηνανίας- Παλατινάτου να γνωρίσουν τους ιστορικούς τόπους μνήμης στη Δυτική Κρήτη και να προωθήσουν την καλύτερη κατανόηση και συνεργασία στα θέματα της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, της ελληνικής αντίστασης και την τύχη της εβραϊκής κοινότητας της Κρήτης. Θα γίνουν επισκέψεις στα μαρτυρικά χωριά (Κακόπετρο, Φλώρια, Κάντανος) και στο γερμανικό και το συμμαχικό νεκροταφείο, καθώς και θα ακουστούν οι φωνές των αυτόπτων μαρτύρων ή των εκπροσώπων Φορέων (Συλλόγου Γυναικών Καντάνου), Δήμων (π.χ. Καντάνου), σχολικών μονάδων (βλ. τις προφορικές μαρτυρίες Κρητικών μέσα από τις μικρές ταινίες του Χανιώτη σκηνοθέτη Ματθαίου Φραντζεσκάκη), καθώς και επίσκεψη στην Εβραϊκή Συναγωγή στα Χανιά. Στόχος είναι η γνωριμία όλων αυτών των γεγονότων για τους Γερμανούς εκπαιδευτικούς, η γνωριμία με Έλληνες εκπαιδευτικούς και τέλος η ανάπτυξη ενός κοινού Προγράμματος ανταλλαγών μέσω του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Erasmus+, με το οποίο ήδη γίνονται ανταλλαγές μεταξύ σχολικών μονάδων Κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΟΑΚ δεν βλέπει κάτι περίεργο ή επιλήψιμο σε αυτό το Πρόγραμμα, το οποίο ούτως ή άλλως φιλοξενεί και δεν συνδιαμόρφωσε. 

4. Παράλληλα, όπως ήδη θα γνωρίζετε, εάν παρακολουθείτε τις δράσεις του Ιδρύματος, θα αναπτυχθεί και μία άλλη άγνωστη πτυχή της ιστορίας: η αντίσταση Γερμανών διανοουμένων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, όπως ο Renato Mordo και άλλοι Γερμανοί και Αυστριακοί εμιγκρέδες της περιόδου 1933-1945, που φώτισαν τις Ελληνογερμανικές πολιτιστικές ανταλλαγές, με στόχο να συντηρούν άσβεστη τη μνήμη λειτουργώντας ως γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Ο Renato Mordo και άλλοι πολλοί φαίνεται πως γεφύρωσαν μαζί με τους Έλληνες φίλους τους το πρότερο χάσμα και συνέχισαν τον Ελληνογερμανικό πολιτιστικό διάλογο, ο οποίος παραμένει ανεξάντλητος (βλ. το σχετικό έργο του «ΧΑΪΔΑΡΗ», Εφημερίδα Η Καθημερινή, 4-11- 2021). 

5. Φυσικά με την επιστολή σας θέτετε ένα σοβαρό θέμα ως προς τον τρόπο και τη λειτουργία των αντιστασιακών κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και μετά. Υπάρχει κάποιος ορισμός του αντιστασιακού; 

Η παράδοση της Κρήτης, η ιστορία της Κρήτης, και όχι η ιστορία που είναι γραμμένη στα βιβλία για να διδάσκεται «ἐπ’ ἀμοιβῇ μισθοῦ καί βαθμοῦ» στα σχολεία μας, είναι γραμμένη στην ψυχή του λαού μας και διδάσκεται στις κρίσιμες ώρες, με αυθόρμητες και γενναίες πράξεις. 

Όταν τον Μάιο του 1941 έπεσαν οι Γερμανοί στην Κρήτη, οι Κρητικοί δεν περίμεναν να πάρουν οδηγίες από τις Κυβερνήσεις και τα Κόμματα. Πήραν οδηγίες από τη συνείδηση και την ιστορία τους, από τη μνήμη και τους προγόνους τους. Από τον Καντανολέοντα και τον Δασκαλογιάννη, από τον Κόρακα, τον Σήφακα, τον Χατζημιχάλη, τον Σκαλίδη και τον Κριάρη. Πήραν οδηγίες από την παντοτινή παράδοση της Κρήτης. Στην εποχή μας η λέξη παράδοση είναι τόσο συκοφαντημένη, που πολλοί δεν τολμούν να την αναφέρουν, και την ταυτίζουν με ένα άγονο παρελθόν!. 

Αλλά ενώ στη συνείδηση του σημερινού ανθρώπου ωρίμασε η ιδέα ότι ο πόλεμος δεν ήταν και δεν είναι η σωστή λύση των προβλημάτων της κοινωνικής και εθνικής συμβίωσης, θα πρέπει να σταματήσουν οι διθύραμβοι για οποιαδήποτε μορφή πολέμου ή βίας! Στις 20 Μαΐου 1984, μέσα από αυτή τη θεώρηση, πολλοί άνθρωποι στην Κρήτη σκέφθηκαν πως ο εορτασμός της Μάχης της Κρήτης θα μπορούσε να πάρει ένα άλλο χρώμα και να συνδυασθεί με συνέδρια Ειρήνης, τα οποία αναφέρονται στο Λεύκωμα του Δήμου Χανίων του 1984 μαζί με τα Μνημόσυνα για τη Μάχη της Κρήτης, μετά από παρέμβαση του μακαριστού Κισάμου και Σελίνου κυρού Ειρηναίου (Γαλανάκη), ιδρυτού της ΟΑΚ μετά του Δρος Αλεξάνδρου Παπαδερού. 

Άραγε, ο άμβωνας της Εκκλησίας δεν πολεμούσε και εκείνος με το δικό του σπαθί και με τον λόγο του; Δεν πολεμούσε για τη συνεργασία με τον εχθρό, δεν μοίραζε συσσίτια στις Ενορίες του, δεν ανέσταινε την ελπίδα της λευτεριάς και θέρμαινε τον πατριωτισμό και την ομόνοια; Δεν βοήθησε με τη δική του αντίσταση εκατοντάδες Έλληνες Εβραίους με την έκδοση σχετικών εγγράφων; 

Αξιότιμη κα Σαββάκη, 

Έχοντας γνώση όλων των παραπάνω και μένοντας μακριά από δεισιδαιμονίες και συνωμοσίες, καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται για καμία «διείσδυση ή προσπάθεια ψευδεπίγραφης φιλίας, ή προσπάθειας παραχάραξης της ιστορίας». Γνωρίζουμε πολύ καλά τις όποιες παρεμβάσεις της εκάστοτε Κυβέρνησης για το θέμα των Γερμανικών Οφειλών και την επίσημη θέση της Χώρας μας επί του θέματος, την οποία υποστηρίζουμε σε κάθε παρέμβασή μας. Το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας δεν συμμετέχει ως επίσημος οργανωτής ή συνδιοργανωτής στην εν λόγω εκδήλωση, και συνεπώς παρέλκει κάθε σχετική απάντησή μας. Θα θέλαμε, όμως, να επισημάνουμε ότι όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις συμμετέχουν και συνδράμουν οικονομικά το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας, για το οποίο υπήρξε σχετική αντίδραση από την ίδρυσή του, και η όποια συμμετοχή του δεν αποτελεί εξ ορισμού a priori λόγο άρνησης και αποδοκιμασίας του. 

Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε ότι η εν λόγω εκδήλωση αποτελεί μια προσπάθεια γνωριμίας με τον τόπο και τα ιστορικά γεγονότα με σκοπό να δώσει την ευκαιρία στους εκπαιδευτικούς να τα διδάσκουν και στις γερμανικές σχολικές κοινότητες. Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων σίγουρα είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα και θα τεθεί υπό συζήτηση, όπως τίθεται πάντοτε στις συζητήσεις με παρόμοιες 

Ομάδες από τη Γερμανία και όχι μόνον. Δεν είναι, όμως, θέμα της συγκεκριμένης συνάντησης, καθώς δεν πρόκειται για πολιτική συνάντηση, ούτε πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις, αλλά ούτε και στηρίζεται σε μια ανθελληνική ή γερμανική προπαγάνδα. Ευχαριστούμε για το ενημερωτικό υλικό, το οποίο ήδη αποστείλαμε για εμπλουτισμό του Προγράμματος. 

Η προσπάθειά σας να επαναφέρει τη συζήτηση των Γερμανικών Οφειλών δεν μπορεί να γίνει ούτε με επιθέσεις, υποθέσεις και προκλητικές συκοφαντίες εναντίον προσώπων και θεσμών ούτε με εμμονικές προσπάθειες απομάκρυνσης εκπαιδευτικών που επιθυμούν τη συνύπαρξη και την καταλλαγή. Αντίθετα, θλιβόμαστε για το ότι τελικά οι εξελίξεις δικαιώνουν το έργο του Ιδρύματος και εκφράζουμε τον έντονο προβληματισμό μας για την περαιτέρω πορεία του θέματος των αποζημιώσεων.

Στις 27 Φεβρουαρίου 2023, εκ μέρους της Ελληνικής Επιτροπής Γερμανικών Οφειλών εστάλη απάντηση στην παραπάνω επιστολή, την οποία υπογράφουν οι Συντονιστές της Επιτροπής Γερμανικών Οφειλών  

Dr. Costas Pappas (Canadian Hellenic Congress), 

Professor Maria Negreponti Delivani (Ίδρυμα Νεγρεπόντη Δελιβάνη), 

Professor Helen Savaki(International Hellenic Association), 

Dr. Panayiotis Baltatzis (HellenicAmerican National Council) 

και η οποία έχει ως εξής:

Προς: Κυρία και κύριο Ζορμπά (Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης) 

Από: Συντονιστική Επιτροπή Γερμανικών Οφειλών (CHC, IHA, HANC, Ίδρυμα Δελιβάνη) 

Αγαπητοί κυρία και κύριε Ζορμπά, 

Η λεκτική επίθεση στην επιστολή σας (από 22 Φεβρουαρίου) περί «συκοφαντιών» και  προβληματικού «ήθους» και «επιπέδου» της επιστολής της Επιτροπής Γερμανικών Οφειλών  (από 8 Φεβρουαρίου) δεν σας βοηθάει στο να μην απαντήσετε στις ερωτήσεις που θέσαμε, τόσο  στην 1ηεπιστολή μας στην οποία αναφέρεστε, όσο και στην 2ηεπιστολή μας της οποίας το  επίπεδο και ύφος παραλείψατε να δυσφημήσετε. 

Είναι προφανές τοις πάσι ότι δεν ευσταθεί η δικαιολογία σας, πως δεν αναφέρεστε στο θέμα των  Οφειλών της Γερμανίας στην Ελλάδα διότι είναι θέμα “πολιτικό” . Η πρόσκληση Γερμανών  καθηγητών για επίσκεψη σε ολοκαυτώματα της Κρήτης που προκάλεσαν οι Γερμανοί είναι θέμα  πολιτικό. Η προσπάθεια επιμόρφωσης καθηγητών στην ιστορία της Κατοχής είναι θέμα  πολιτικό. Η πρόσκληση της Γερμανικής Πρεσβείας στην εκδήλωσή σας είναι θέμα πολιτικό.  Απλά, προσπαθείτε να δικαιολογήσετε την αποφυγή αναφοράς στο γερμανικό χρέος διότι η  Γερμανία δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να αποζημιώσει τα θύματα και το Ελληνικό κράτος για τις  καταστροφές που προκάλεσε, παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες Παρισιού και Λονδίνου. Κι  αυτό αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι η εκδήλωση σας εξυπηρετεί γερμανικά και όχι ελληνικά  συμφέροντα. 

Επαναλαμβάνουμε για 3η φορά τις αναπάντητες εκ μέρους σας ερωτήσεις μας:  

1. Πώς σε ένα πρόγραμμα «σεμιναρίου επιμόρφωσης» Γερμανών και Ελλήνων εκπαιδευτικών με  «θεματική εστίαση τη γερμανική κατοχή της Ελλάδας και την ελληνική αντίσταση» (όπως  αναφέρετε στην πρόσκληση του προγράμματός σας) δεν προσκαλείται ούτε έναν Έλληνα ιστορικό, ούτε έναν Έλληνα μελετητή της Γερμανικής Κατοχής και του συνεπαγόμενου  Γερμανικού χρέους στην Ελλάδα; 

2. Γιατί αντί ειδημόνων της ιστορίας εμπλέκετε στην εκδήλωσή σας τη Γερμανική Πρεσβεία,  γεγονός που η κ. Ζορμπά δήλωσε διαδικτυακά ότι αγνοούσε, λέγοντας ότι το Γερμανικό  πρόγραμμα που είχε ανά χείρας δεν περιλάμβανε την παράγραφο στην οποία αναφέρθηκε η  Επιτροπή μας, παράγραφο στο πρόγραμμά σας την οποία υπενθυμίζουμε ακολούθως; 

«Κυρ. 02 Απριλίου 2023 

09:00 Εισήγηση και συζήτηση: Ο ρόλος της γερμανικής πρεσβείας στην Ελλάδα, προγράμματα  για την διαχείριση της ιστορικής μνήμης, ανάπτυξη και παρόν των ελληνογερμανικών σχέσεων – Γερμανική Πρεσβεία Αθηνών ή συζήτηση με την Γενική Πρόξενο και Διευθύντρια του Κέντρου  Γκαίτε στα Χανιά» 

3. Γιατί η Γερμανική Πρεσβεία «διαχειρίζεται» στην Ελλάδα την ιστορική μνήμη της  Γερμανικής Κατοχής της Ελλάδας, και ποια είναι αυτά τα «προγράμματα διαχείρισης» στα οποία  αναφέρεται η εκδήλωσή σας; 

Μετά από την αδυναμία σας να απαντήσετε σε αυτές τις απλούστατες ερωτήσεις (που ήδη  θέσαμε σε 2 επιστολές μας) οι συντονιστές της Επιτροπής Γερμανικών Οφειλών θεωρούμε ότι (εν γνώσει σας ή όχι) η εκδήλωσή σας εντάσσεται στην προσπάθεια παρέμβασης του Γερμανικού κράτους στην Ελληνική εκπαίδευση, παραχαράσσοντας την ιστορία, όπως ήδη  προσπάθησε με το πρόγραμμα MOG. 

---

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.

---

International Hellenic Association

Θέμα: Πρόγραμμα «MOG / Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα»

 

Delaware, USA

www.professors-Phds.com email: IHAHellas@gmail.com

Μάρτιος 6, 2021


Προς:

Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη, 

Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Νίκη Κεραμέως

Μέλη της Ελληνικής Βουλής, 

Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής,u

Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού,

Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος,

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Θέμα:  Πρόγραμμα «MOG / Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα»

Το πρόγραμμα «MOG / Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα», που χρηματοδοτείται κυρίως από το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών,  πέραν του ότι είναι ανιστόρητο, είναι και επιζήμιο για τους ακόλουθους λόγους:

Βοηθά τη διείσδυση της Γερμανίας στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, με την ανάπτυξη μιας «εκπαιδευτικής πλατφόρμας» που φιλοδοξεί να αποτελέσει μέρος των προγραμμάτων Δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων της Ελλάδας. Με παράθεση μεροληπτικών σεναρίων, η «εκπαιδευτική πλατφόρμα» επιχειρεί να εμπλέξει τους Έλληνες μαθητές στη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων. Ζητάει από τους μαθητές να κατασκευάσουν αυθαίρετα σενάρια για την ιστορία της Κατοχής στην Ελλάδα, αγνοώντας βασικά ιστορικά ντοκουμέντα.

Επιχειρεί την διαμόρφωση της ιστορικής συνείδησης των Ελλήνων μαθητών, παραχαράσσοντας την Ιστορία της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλοιώνοντας ιστορικά γεγονότα, βάσει αντιφατικών προσωπικών μαρτυριών 93 θυμάτων και θυτών, και παραγνωρίζοντας χιλιάδες καταγεγραμμένες μαρτυρίες και καταγεγραμμένα ιστορικά στοιχεία.

Επιχειρεί την μετάθεση της ευθύνης για τις θηριωδίες από τους κατακτητές Γερμανούς στην Εθνική Αντίσταση. Αποκαλεί τα ειδεχθή εγκλήματα των κατοχικών δυνάμεων «αντίποινα», αποσιωπώντας ότι η πάγια τακτική των Γερμανών ήταν η «μαζική δολοφονία». Προσπαθεί να αμβλύνει τις εντυπώσεις του λιμού και των εκτελέσεων αμάχων στην Ελλάδα, και να αποποιηθεί τις ευθύνες που οφείλει να αναλάβει η Γερμανική Κυβέρνηση για τις καταστροφές που προκάλεσε το Γ΄ Ράιχ στη χώρα μας.   

Το πρόγραμμα επικαλείται την «συμφιλίωση», χωρίς να αναγνωρίζει τις ευθύνες για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε στην Ελλάδα η Γερμανία. Δεν αναγνωρίζει την οφειλή Γερμανικών Επανορθώσεων στην Ελλάδα, όπως επιδικάστηκαν από τις Διεθνείς Συνθήκες Παρισίων και Λονδίνου. Αποσιωπά την  οφειλή της Γερμανίας για το Κατοχικό Δάνειο στο Ελληνικό Κράτος και για τις Πολεμικές Αποζημιώσεις στον Ελληνικό λαό για τα δεινά που υπέστη. Αποσιωπά τις απαράγραπτες νόμιμες ελληνικές αξιώσεις, όπως αυτές διατυπώθηκαν στην από 17/4/2019 απόφαση της Βουλής και την από 4/6/2019 Ρηματική Διακοίνωση της Ελληνικής προς τη Γερμανική Κυβέρνηση.        

Σημειωτέον ότι, αντίθετη με το πρόγραμμα MOG είναι η ενεργή συμμετοχή πολλών Γερμανών δημοκρατών στον Ελληνικό αγώνα για Δικαιοσύνη και Αποζημίωση. Προφανώς, οι εν λόγω Γερμανοί τιμούν τη σημερινή Γερμανία.

Ενώ η Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας δεν διδάσκεται στα Γερμανικά σχολεία, το Γερμανικό πρόγραμμα MOG απευθύνεται προκλητικά σε Έλληνες μαθητές.  Προκειμένου να δικαιολογηθεί η παρέμβαση του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών στην Ελληνική εκπαίδευση, επιχειρείται ακόμα και η απαξίωση του Έλληνα δασκάλου. Είναι προκλητικό το ότι η Γερμανία υποδεικνύει στην Ελλάδα πώς πρέπει να διδάσκεται η Γερμανική Κατοχή στα Ελληνικά σχολεία.

Καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να μην επιτρέψει στη Γερμανία να θέσει υπό τον έλεγχό της τη διδασκαλία της ιστορίας ‘Κατοχής και Αντίστασης’ στα σχολεία της Ελλάδας. 

Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι η πλατφόρμα MOG αποστέλλεται προς τα σχολεία της Ελλάδας χωρίς έγκριση από τις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές.

Προτείνουμε στην Ελληνική Κυβέρνηση να ζητήσει από το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών να διαθέσει τα χρήματα του προγράμματος MOG στην ανάπτυξη εκπαιδευτικού προγράμματος διδασκαλίας, περί Γερμανικής Κατοχής, στα Γερμανικά κι όχι στα Ελληνικά σχολεία. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα μπορούσε να συγχρηματοδοτηθεί από την Ελληνική Κυβέρνηση και να υποστηριχτεί από Έλληνες ιστορικούς και εκπαιδευτικούς.

Κατά ΔΣ Εντολή του INTERNATIONAL HELLENICASSOCIATION

Capt. Ευάγγελος Ρήγος, Πρόεδρος ΙΗΑ — Καθ. Ελένη Σαββάκη, Μέλος IHA

Πηγή: InternationalHellenicAssociation

Οι Έλληνες ενωμένοι είναι ακατανίκητοι!

.....
Βρώμικη εξακολουθεί να είναι η στάση τού Βερολίνου απέναντί μας. Η Μέρκελ μάς απέκλεισε από την Διάσκεψη τής Κυριακής για το ζήτημα της Λιβύης. Κλήθηκαν να παραστούν εκεί: ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Κίνα, Τουρκία, ΗΑΕ, Ιταλία, Αίγυπτος, Αλγερία, ως και το …Κονγκό! Σχεδόν οι πάντες, η «σάρα και η μάρα», πλην ημών!
Πλην ημών οι οποίοι, μετά την έκνομη τουρκολιβυκή συμφωνία, έχουμε κάθε δικαίωμα να μετέχουμε σε μια τέτοια διάσκεψη. Οι Γερμανοί είναι αιωνίως φιλότουρκοι και αιωνίως ανθέλληνες. Δεν χρειαζόμαστε αποδείξεις γι’ αυτό. Έχουμε συνηθίσει να δεχόμεθα από αυτούς «αντί τού μάννα χολήν και αντί τού ύδατος όξος».
Όμως διά της εις άτοπον απαγωγής το πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι, Γερμανοί, Αμερικανοί και λοιποί. Το πρόβλημα είμαστε εμείς! Έχουμε πασίδηλο έλλειμμα στιβαρής διοίκησης, ηγετών με ευθεία ισχυρή και αμετακίνητη βούληση. Ηγετών με επίγνωση εθνικών ευθυνών και σφαιρική αίσθηση τού ελληνικού προβλήματος.
Αλάνθαστος ο σοφός γέρων της Σκιάθου βάζει τα πράγματα στην εμπρέπουσα φυσική τους θέση: «Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅ,τιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμῃ δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ᾽ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ᾽ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του»(Αλεξ. Παπαδιαμάντης, Λαμπριάτικος Ψάλτης).
Ερώτηση κρίσεως: Σε ποιο βαθμό άραγε τα σημερινά δημόσια πρόσωπα της χώρας μπορούν να ανταποκριθούν στο «μέτρο» αυτό τού μεγάλου πεζογράφου μας;
Οι Γερμανοί που επέλεξαν το Κονγκό αντί της Ελλάδος για τη Διάσκεψη της Κυριακής δεν θα ορρωδήσουν να πιέσουν (τρόπος τού λέγειν «πιέσουν») διότι γνωρίζουν ότι δεν χρειάζεται δα και πολλή πίεση για να ενδώσουμε. Έχουν αποφασίσει να μάς σύρουν στη Χάγη για να ικανοποιήσουν την προαιώνια φίλη τους Τουρκία. Όμως η Χάγη χρειάζεται «συνυποσχετικό», ήτοι συμφωνία για τήρηση της εκδοθησομένης απόφασης. Η Άγκυρα όμως δεν πρόκειται να υπογράψει το συνυποσχετικό, αν δεν προηγηθεί διμερής διαπραγμάτευση, δηλαδή εδαφικές παραχωρήσεις εκ μέρους μας!
Οι Έλληνες εντός και εκτός ελλαδικών συνόρων είμαστε 20 εκατομμύρια και αν ποτέ αποκτήσουμε σοβαρή και στιβαρή ηγεσία, θα επιβεβαιωθεί η απάντηση των Θηβαίων στον Μαρδόνιο όπως την περιγράφει ο Ηρόδοτος:
«Κατὰ μὲν γὰρ τὸ ἰσχυρὸν τούς Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας (…) χαλεπούς εἶναι περιγίγνεσθαι καὶ ἅπασιν ἀνθρώποισι»(Θ,2)[=Είναι δύσκολο να νικήσουν ενωμένους τους Έλληνες ακόμη κι αν μαζευτούν όλοι οι άλλοι μαζί].
 http://www.antibaro.gr/article/25784

Διαχρονική «ιεροσυλία» των Γερμανών έναντι της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού

Η στάση της Γερμανίας από την εποχή του Βασιλιά Όθωνα, έως και σήμερα με την επιβολή του τρίτου μνημονίου στην Ελλάδα,  επικεντρώνεται , εκτός όλων των άλλων ,  στην συνεχή και διαχρονική  λεηλάτηση του πολιτιστικού και εκκλησιαστικού  πλούτου της χώρας . Επίσης είχε και έχει πάντα ως στόχο την υποβάθμιση της Ορθοδοξίας , που αποτελεί  την αέναη  «ασπίδα» του ελληνισμού, στην μακραίωνη διαδρομή της μάχης για την επιβίωση του.  Είχαν διαπιστώσει από νωρίς οι «Τέυτονες»,  ότι  η ορθοδοξία σε αρμονία με τον ελληνισμό , κάποια στιγμή θα μπορούσε να «ξαναγεννήσουν» ένα νέο Βυζάντιο, κάτι που θα αποτελούσε «κόλαφο» στα σχέδια τους για την απόλυτη κυριαρχία στην Ευρώπη.

Από την εποχή που μας επέβαλαν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι μας , μετά την ελληνική εθνική επανάσταση του 1821,  το πρώτο «μνημόνιο» με «επίσημο» τοποτηρητή τον βασιλιά Όθωνα από την Βαυαρία, έβαλαν στο « μάτι» την πολύτιμη εκκλησιαστική περιουσία και τις Μονές στην πατρίδα μας.

Μάλιστα, πρώτη η αντιβασιλεία , λόγω της αδυναμίας της  πρώτης επιτροπής να υποδείξει τρόπο αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, δια Βασιλικού Διατάγματος (Β. Δ.) διατάσσει, όπως όλα τα έσοδα των μονών και των μετοχίων που είχαν εγκαταλειφθεί, να εισπράττονται για λογαριασμό των γενικών εξόδων του Δημοσίου με σκοπό την βελτίωση των εκκλησιαστικών πραγμάτων και της Παιδείας. Στα παραπάνω περιλαμβάνονται και οι μονές των οποίων ο αριθμός των μοναχών ανέρχονταν σε 6, οι οποίοι μετατίθονταν σε άλλες μονές. Το έργο αυτό ανατέθηκε στους κατά τόπους Νομάρχες, οι οποίοι απέδιδαν λόγο για την ορθή διαχείριση ή μη, στην Γραμματεία επί των Εκκλησιαστικών και της Παιδείας. Αυτό μας θυμίζει το σημερινό τρίτο μνημόνιο και τον τρόπο που υλοποιείται.
Βλέπουμε δηλαδή πως η όλη διακυβέρνηση, διάλυση, διαχείριση κ.λ.π. των μονών αναθέτονταν στην Κυβέρνηση, ενάντια στους Εκκλησιαστικούς Κανόνες οι οποίοι όριζαν την εποπτεία των μονών στον οικείο επίσκοπο. Βέβαια πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού οι Επίσκοποι στην ουσία ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, τους οποίους όριζε ή έπαυε η Αντιβασιλεία. Κύριος εμπνευστής μιας «νέας εκκλησίας», ως θεσμού υποταγμένου στην κρατική διαχείριση των λειτουργιών,  που θα περιόριζε τις λατρευτικές «δεισιδαιμονίες» των Ορθοδόξων και κυρίως τον «αναχρονιστικό» μοναχισμό, δεν ήταν άλλος από τον αντιβασιλέα και υπουργό επί των εκκλησιαστικών  Λουδοβίκο Μάουρερ.
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς στο «Ορθοδοξία και Δύση», σελίδα 267: «Ο Μάουρερ θεωρούσε την εκκλησία ως μια κρατική υπηρεσία υποταγμένη στην πολιτική διοίκηση. Το πρότυπο γι’ αυτόν ήταν η κατάσταση στην πατρίδα του την Βαυαρία, όπου η κοσμική εξουσία είχε πλήρη κυριαρχία πάνω στην καθολική και προτεσταντική εκκλησία. Οι καθολικοί επίσκοποι επιτρεπόταν να αλληλογραφούν με τη Ρώμη μόνο με τη διαμεσολάβηση του βασιλιά. Και η προτεσταντική εκκλησία της Βαυαρίας βρισκόταν στη παράδοξη θέση να έχει ως «υπέρτατο επίσκοπό» της τον καθολικό βασιλιά».
Το 1833 διορίζεται ο Κωνσταντίνος Σχινάς μέλος στην επιτροπή εξακρίβωσης της οικονομικής κατάστασης της Εκκλησίας και των μοναστηριών καθώς και πρόεδρος της επιτροπής για την οργάνωση των σχολείων. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου που διόρισε η Αντιβασιλεία και επίτροπος επικρατείας στην Ιερά Σύνοδο. Επί υπουργίας του λοιπόν, αποφασίζεται:
Να εκτεθούν σε δημοπρασία προς ενοικίαση τα κτήματα των μονών
Τα ιερά σκεύη, βιβλία κ.λ.π. να φυλαχθούν μέχρι νεότερης απόφασης από τους κατά τόπους επισκόπους
Τα κλειδιά των εγκαταλειμμένων μονών να δοθούν στον επίσκοπο, ο οποίος είχε την εντολή να φροντίζει για την λειτουργία του ναού που βρίσκονταν μέσα στη μονή μία φορά την βδομάδα ή τον μήνα.
Έτσι λοιπόν βρέθηκαν πολλά μοναστήρια, τα οποία είχαν λιγότερους από 6 μοναχούς διότι α) εξαιρούνταν οι δόκιμοι μοναχοί, οι οποίοι ήταν ηλικίας κάτω των 25 ετών, β) πολλοί μοναχοί, φοβούμενοι την διάλυση της μονής τους, είχαν αναχωρήσει για μεγαλύτερες μονές, και γ) οι ίδιοι οι ηγούμενοι των μοναστηριών, επειδή φοβούνταν φορολογία των μονών, δεν ανέφεραν τον ακριβή αριθμό των μοναχών που εγκαταβιούσαν σε αυτά.
Δια του Βασιλικού Διατάγματος (Β. Δ.) της 25ης Φεβρουαρίου 1834, καταργήθηκαν όλες οι γυναικείες μονές, εκτός από τρεις, οι δε μοναχές κάτω των 49 ετών, προτρέπονταν να εγκαταλείψουν την μοναχική ζωή, εκτός βέβαια από αυτές που ήταν ομολογουμένως αμέμπτου διαγωγής, και οι μονές θα έπρεπε να αριθμούν τουλάχιστον 30 μοναχές για να μπορούν να επιζήσουν και να μην διαλυθούν. Το διάταγμα περαιτέρω κάνει λόγο για διοίκηση των γυναικείων μονών από διπλή εξουσία, πνευματική από τον οικείο επίσκοπο και κοσμική από τον εκάστοτε Νομάρχη.
Για να συγκρίνουμε  την  άκρως επικίνδυνη «προτεσταντική λογική» των Γερμανών, αναφέρεται ότι, ούτε οι απολίτιστοι Τούρκοι δεν «πείραξαν» την   κτηματική περιουσία των μονών και την λειτουργία τους  κατά περιόδους, η οποία  την εποχή εκείνη ήταν πολύ μεγάλη. Οι Τούρκοι δεν έθιγαν ποτέ τα μοναστηριακά κτήματα, που τα θεωρούσαν ιερά («βακούφικα»), με αποτέλεσμα πολλοί Έλληνες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας να δωρίζουν τα κτήματά τους σε μονές, με τη συμφωνία να τα εκμεταλλεύονται οι ίδιοι ή και τα παιδιά τους όσο ζουν.
Ερχόμαστε  στην συνέχεια στην στυγνή γερμανική κατοχή του 1941-1945, και βλέπουμε ένα πραγματικό όργιο από πλευράς των κατοχικών αρχών .  Σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 8.500 ελληνικές αρχαιότητες ανυπολόγιστης αξίας βρίσκονται ακόμη και σήμερα στην Γερμανία , καταδεικνύοντας σαφέστατα ότι οι Γερμανοί κατακτητές έδρασαν βάσει καλά  προγραμματισμένου σχεδίου στην Ελλάδα, από την εποχή του μεσοπολέμου , όταν «πλάκωσαν» ξαφνικά  πολλοί Γερμανοί αρχαιολόγοι.

Σύμφωνα με πίνακα από το Υπουργείο πολιτισμού 8.500 τεμάχια αρχαίων, βυζαντινών  αντικειμένων τέχνης και πολιτισμού ανυπολόγιστης αξίας, κοσμούν Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην χώρα αυτή. Ο πίνακας αυτός υλοποιήθηκε το 1946, από Έλληνες κρατικούς υπαλλήλους , αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ουδέποτε  από καμία ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις  μας με την Γερμανία.
Μία τέτοια ακριβώς περίπτωση αποτελεί και το δώρο του Ρώσου Προέδρου στον Έλληνα Πρωθυπουργό , κατά το τελευταίο ταξίδι στην Μόσχα. Ο Ρώσος πρόεδρος δώρισε στον Έλληνα πρωθυπουργό την εικόνα του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Σπυρίδωνος η οποία είχε κλαπεί στα χρόνια της κατοχής από τον αξιωματικό των Ναζί, από μοναστήρι της Σπάρτης.
Ο Ταγματάρχης Μίλερ έμεινε γνωστός στην ιστορία ως χασάπης της Κρήτης επειδή διέταξε την σφαγή στην Βιάννο.
Είχε συλληφθεί από τους Ρώσους που τον παρέδωσαν στις ελληνικές αρχές και εκτελέστηκε στην Κρήτη το 1947. Η ρωσική κυβέρνηση αγόρασε την εικόνα από τους συγγενείς του,  με σκοπό να την δωρίσει στο ελληνικό κράτος.
Εδώ έχουμε ένα σαφές  παράδειγμα παράνομης  «οικειοποίησης» από τους συγγενείς του Γερμανού Ναζί αξιωματικού, μιας ελληνικής θρησκευτικής εικόνας χωρίς ίχνος ντροπής .   Δεν σκέφτηκε ούτε ένας συγγενής του Μίλερ, να παραδώσει οικειοθελώς την εικόνα των Αγίων  Σπυρίδωνα και Νικολάου,  στην ελληνική Πρεσβεία. Όσο για τις ρωσικές αρχές, αυτές πλήρωσαν ένα σεβαστό ποσό για να την αποκτήσουν και να την δωρίσουν στον Έλληνα Πρωθυπουργό.
Επίσης μετά την τουρκική κατοχή κατά την περίοδο 1975-1979 στο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Αντιφωνητή, στην Κύπρο,  άρχισε η συστηματική καταστροφή και αφαίρεση των τοιχογραφιών του Καθολικού από τους έτερους ιερόσυλους , τους Τούρκους . Οι τοιχογραφίες που αποτοιχίσθηκαν, φυγαδεύτηκαν από τον Τούρκο αρχαιοκάπηλο Aϊντίν Ντικμέν στις αγορές του εξωτερικού μαζί με τις περίφημες εικόνες του ναού.

Tο 1997 η Kύπρος κέρδισε μια μεγάλη νίκη στον εντοπισμό και επανάκτηση κλεμμένων θησαυρών της, στους οποίους περιλαμβάνονται έργα τέχνης ανεκτίμητης αξίας του 6ου έως του 15ου αιώνα (τοιχογραφίες, εικόνες, μωσαϊκά κ.ά.). Tα έργα αυτά βρέθηκαν στο Mόναχο, στην κατοχή του Tούρκου αρχαιοκάπηλου Aϊντίν Nτικμέν, ο οποίος τα μετέφερε στο Mόναχο από εκκλησίες που βρίσκονται στην κατεχόμενη από τα Tουρκικά στρατεύματα περιοχή της Kύπρου. Ο Ντικμέν συνελήφθηκε τελικά τον Οκτώβριο του 1997 κατά τη διάρκεια επιδρομής της αστυνομίας της Γερμανίας η οποία για οκτώ μήνες βρισκόταν σε στενή επαφή και συνεργασία με τις Αρχές Ασφαλείας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στα δύο διαμερίσματα του Ντικμέν στο Μόναχο ανευρέθη αριθμός κιβωτίων τα οποία περιείχαν κυπριακά έργα τέχνης. Η αξία των εν λόγω μωσαικών, εικόνων και τοιχογραφιών του 6ου, 12 ου και 15 ου αιώνα ξεπερνούσε τα 50 εκατομμύρια δολλάρια. Τα μωσαικά που απεικόνιζαν τους Αγίους Θαδδαίο και Θωμά ανήκουν στην εκκλησία της Κανακαριάς, ενώ οι τοιχογραφίες μεταξύ των οποίων και αυτές της Μέλλουσας Κρίσης και του Δέντρου του Ιωνά είχαν κλαπεί από το μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Αντιφωνητή.
Δυστυχώς όμως η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας η οποία τώρα έχει στην κατοχή της αυτούς τους κλεμμένους κυπριακούς θησαυρούς,  αρνείται(!!!) μέχρι σήμερα να τους επιστρέψει όλους στην Εκκλησία της Κύπρου που είναι και η νόμιμη κάτοχος τους.
Όπως λοιπόν γίνεται απολύτως κατανοητό και σε ανάλυση από την ιστοσελίδα μας  pentapostagma.gr, ομιλούμε για ένα διαχρονικό έγκλημα, των « Τευτο-Ούννων Αλαμανών»( σύμφωνα με Έλληνα διανοούμενο),  στην Πατρίδα μας και την Ορθοδοξία. Μας μισούν και μας φοβούνται ταυτόχρονα , γιατί ποτέ δεν πρόκειται να κατανοήσουν τα ελληνικά πανανθρώπινα ιδεώδη, τον ελληνικό πολιτισμό, που από κοινού  με την ορθοδοξία δίνουν μια άλλη πνοή στο ανθρώπινο γένος. Δείχνουν να μας «θαυμάζουν» με δηλώσεις πολιτικών τους , διάφορες εκδηλώσεις και άλλα « τέτοια»  , αλλά την ίδια στιγμή μας «σημαδεύουν» με την κάννη των όπλων τους. Το σίγουρο όμως είναι ότι ειδικά οι «Γερμανοί» , με την στάση τους και τα σχέδια τους για όλη την Ευρώπη, ειδικά το τελευταίο διάστημα  έθεσαν σε «κίνηση» δυνάμεις πέρα και πάνω από τον ανθρώπινο νού, οι οποίες θα «σφραγίσουν» την μοίρα των γεγονότων το επόμενο διάστημα.
Βιβλιογραφία
noctoc-noctoc.blogspot.gr
dimokratianews.gr
antiairetikos.blogspot.gr
pentapostagma.gr

πηγή

Σχόλιο

Βρίσκουν πρόθυμους υπηρέτες εδώ και τα κάνουν.

Πως οι Γερμανοί «άρπαξαν» μαγαζιά των Ρωμιών στην Μικρασία και την Πόλη το 1914

Το 1914 ξεκίνησε ο πρώτος διωγμός των Ρωμιών στα παράλια της Μικρασίας, με τη σφαγή της Φώκαιας. Μία σύντομη περιγραφή των γεγονότων. «Όλη τη μέρα του Σαββάτου 13 Ιουνίου, μέχρι τις επτά περίπου το βράδυ, εκτυλίσσονται ταυτόχρονα οι σκηνές των δυο μεγάλων πράξεων του δράματος: η οικτρή έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία. Τρεις χιλιάδες οκτακόσιοι Έλληνες Οθωμανοί έφυγαν για τη Θεσσαλονίκη με το πρώτο πλοίο και δυο χιλιάδες περίπου με το δεύτερο για τον Πειραιά. Τηλεγράφησα ήδη από το πρωί στη Σμύρνη για να μας στείλουν κι άλλα πλοία. Υπάρχουν επτά χιλιάδες Έλληνες στην Παλαιά Φώκαια (7.077, σύμφωνα με την επίσημη τουρκική στατιστική του 1913). Πρόσφυγες από τα γύρω χωριά ενώθηκαν μαζί τους. Τα δυο πρώτα πλοία δεν μπορούσαν να τους χωρέσουν. Δυο ρυμουλκά που έστειλε αμέσως ένας γενναιόδωρος Γάλλος της Σμύρνης, ο κ. Γκυφραί, φτάνουν υπό τη σημαία μας το απόγευμα και ξαναφεύγουν φορτωμένα για τη Μυτιλήνη.»

Ο φόβος εξαπλώνεται στα παράλια της Ιωνίας. 300.000 εκδιωγμένοι, βρίσκουν καταφύγιο αρχικά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Στο εσωτερικό οι Χριστιανοί πιέζονται δεινώς, εξισλαμίζονται, κορίτσια μεταφέρονται με τη βία στα χαρέμια και νεαρά αγόρια πωλούνται για λίγα μετζήτια στην αγορά του Ικονίου, εκεί που γίνεται πραγματικό σκλαβοπάζαρο!
Ολοκληρώνεται έτσι το πρώτο στάδιο της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των παραλίων και ο εμπνευστής του “λευκού θανάτου” Λίμαν Φον Σάντερς θέλησε να πάει να δει με τα μάτια του τα αποτελέσματα. Μετά το ταξίδι του αρχικά στη Σμύρνη και μετά στις παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας ο Λίμαν Φον Σάντερς, διαπίστωσε ότι είχαν παραμείνει στις εστίες τους αρκετές χιλιάδες Έλληνες διασκορπισμένοι και αγανακτισμένος λέει “ο πληθυσμός αυτός σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδος, μπορεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να οπλιστεί και να χρησιμοποιηθεί σα στρατός μάχης, συνεπώς επιβάλλεται να συμπληρωθεί το έργο του διωγμού”.
Ο φόβος έχει κυριεύσει τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς και τότε οι Γερμανοί βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής των περιουσιών τους. Έτσι τα μικρά και μεγάλα καταστήματα στη Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, περιέρχονται στην κατοχή τους. Η “Ντόιτς-Μπαγκ” , ανοίγει τα χρηματοκιβώτιά της και παρέχει όλα τα μέσα στους Γερμανούς που καταφθάνουν με τα πλοία κατά χιλιάδες στα παράλια, με σκοπό τη μόνιμη εγκατάσταση και να αγοράσουν τα εμπορικά καταστήματα των Ρωμιών. Η ευκαιρία για τους Ρωμιούς φαντάζει μοναδική, αφού ο καθένας σκέπτεται ότι αν πουλήσει το κατάστημά του, θα μπορέσει να διαφύγει από τον κίνδυνο που αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Όσοι δεν είναι διατιθειμένοι να τα πουλήσουν, καταφεύγουν σε Γερμανούς εμπόρους ή σε άνεργους, ακόμα και σε ύποπτες γυναίκες και προτείνουν συνεταιρισμό με μόνο κεφάλαιο από μέρους τους τη χρήση του ονόματός. Έτσι οι Γερμανοί γίνονται κάτοχοι, εκατοντάδων καταστημάτων. Στο Πέρα, στον Γαλατά, στον φραγκομαχαλά της Σμύρνης εκεί που ο επισκέπτης έβλεπε στο παρελθόν στις επιγραφές των καταστημάτων τα ονόματα, Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρόπουλος κλπ, τώρα διαβάζει Κάρολος Φρανκλάιν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάιν κλπ.
Οι νεότουρκοι μας έσφαξαν, λήστεψαν τις περιουσίες και τα σπίτια στα χωριά και τις μικροκωμοπόλεις και οι Γερμανοί την ίδια εποχή άρπαξαν τα καταστήματα στις πόλεις με τον πλέον φανερό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον ΦΟΒΟ…

Θα αναρωτηθεί κάποιος, μα πως κατάφεραν όλα αυτά οι Γερμανοί;  Είναι πολύ απλό»Μπούκωσαν» με χρυσό τους τούρκους ηγήτορες, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά. Μίζες τότε, μίζες έως και σήμερα, αρκεί να γίνει πράξη το «Deutschland uber alles»

με πληροφορίες από το βιβλίο του Μιχαήλ Ροδά » Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας»

olympia.gr

πηγή

Τι συμβαίνει τέλος πάντων με αυτή την ράτσα ανθρώπων; ΚΑΘ’ ΕΞΙΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΑΡΠΑΓΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ;

Τόσος κυνισμός, τόση έπαρση, τόσο μίσος, τόσος μισανθρωπισμός; Είναι δυνατόν τα παιδιά των μακελάρηδων των Παγκόσμιων πολέμων να κομπορρημονούν και να επιχαίρουν και να απειλούν για νέα γενοκτονία; Να απειλούν εκείνους που δολοφονούσαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, τις εκκαθαριστικές τους επιχειρήσεις μέσα στη χώρα τους; Στη χώρα που κατέλαβαν με απρόκλητο πόλεμο;

Παρόλα αυτά, η μικρή Ελλάδα, αιμορροούσα από τις δολοφονικές μαχαιριές των ναζί Γερμανών, δέχθηκε να τους..
συνδράμει να ξαναγίνουν κράτος. Οι Έλληνες έστερξαν, να ζήσουν οι εκτελεστές των παιδιών και των γονιών τους. Να μην αφανιστούν ,να μην στερηθούν και άλλης ευκαιρίας. Παρόλη την κακία που οι Ναζί έβγαλαν και το αίμα που έχυσαν, η Ελλάδα είχε την μεγαλοψυχία να τους μεταγγίσει αίμα για να ζήσουν, και μάλιστα παρά το γεγονός εκείνη κινδύνευε να πεθάνει, αφού το δικό της αίμα ,το έχυσε άσκοπα και άδικα ο Γερμανικός «τσαμπουκάς»!

Πόση συσσωρευμένη κακία, πόση μοχθηρία, πόση απανθρωπιά μπορεί να γίνει ανεκτή, από την παγκόσμια κοινότητα! Πόση αδικία μπορεί να αντέξει ο πλανήτης όταν ο παγκόσμιος δολοφόνος, με τους εξαρτηματικούς γείτονές του, αποφασίζουν να ξανακάνουν το ίδιο έγκλημα! Έγκλημα που τώρα το κάνουν όχι με αχνιστές κάνες αλλά με τις παγερές μύτες των πανάκριβων γραφίδων που κατασκευάζουν, για να λεηλατούν με «τακτ» έθνη και ψυχές.

Η κατάρα της αχαριστίας δεν μπορεί παρά να τους συμπαρασύρει στον Άδη που ετοιμάζουν για την Ελλάδα και όποιον άλλο στοχοποιήσουν! Ας είναι βέβαιοι ότι «μάχαιραν έδωκαν, μάχαιραν θα λάβουν» και όχι βέβαια από ανθρώπους που λένε ότι δεν φοβούνται! Η τιμωρία τους θα είναι αμείλικτη από τον Θεό του Δικαίου και της ευσπλαχνίας, που αυτοί αποστράφηκαν για να επιβάλουν την νέα τάξη!

Οι δολοφόνοι δεν δικαιούνται να έχουν αισθήματα και μάλιστα ευγενή. Η ζωή τους σημαδεύεται από ένστικτα και μάλιστα τα πλέον αχρεία ,βάρβαρα και ποταπά! Οι δολοφόνοι δεν έχουν συνείδηση, δεν έχουν τύψεις, δεν έχουν αξίες. Οι δολοφόνοι χρησιμοποιούν αφορμές ή και χωρίς να υπάρχουν τις κατασκευάζουν ώστε να έχουν και άλλοθι για την απανθρωπιά τους. Τέτοιοι επαγγελματίες αποδείχθηκαν οι ηγέτες της Γερμανίας στους δύο Παγκόσμιους πολέμους, τέτοιοι αναδεικνύονται και οι σημερινοί με όλους τους κολαούζους τους που τάχα θίχτηκαν γιατί ο Έλληνας πρωθυπουργός τους αποκάλυψε στην παγκόσμια κοινότητα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ όπως στη πραγματικότητα είναι.

Επειδή όμως φοβούνται την αλήθεια αυτή και τους στοιχειώνει η μνήμη των αληθινών γεγονότων , επιχειρούν να την καταπνίξουν, με την υπεροψία του δυνάστη και των πρόθυμων δοσίλογων. Δοσίλογων που αντάλλαξαν την κουκούλα με την γραβάτα. Αυτή που δεν μπόρεσαν να δέσουν στο λαιμό του Έλληνα πρωθυπουργού και την εξέλαβαν, ορθώς, ως μήνυμα ΜΗ ΥΠΟΤΑΓΗΣ με το οποίο ζητούσε περήφανους συμμέτοχους και από άλλες χώρες. Εκείνους που επαίρονται να λένε ότι διαθέτουν «ιστορία και πολιτισμό» και μάλιστα …Διαφωτισμό!

Δυστυχώς τέτοιοι σύμμαχοι και εταίροι αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχουν. Είναι βέβαιο ότι τους πλακώνει η φοβέρα των φαντασμάτων της Βέρμαχτ και του Φύρερ! Τους «εξιτάρει» η πιθανότητα να γίνουν οι ορντινάντσες των πρωτεπιστατών της νέο-ναζιστικής παγκοσμιοποίησης! Ίδιες άλλωστε οι επιδιώξεις και τότε και τώρα.

Και όμως υπάρχουν και μέσα στη Γερμανία, και μέσα στην Ευρώπη, πλήθος ανθρώπων που δεν συμφωνούν με νέες εκατόμβες. Δυστυχώς η άρχουσα «ελίτ» λαμβάνει όλες τις προφυλάξεις ώστε να κρατά υπό έλεγχο την αποδοκιμασία και τη διαφωνία τους. Μέχρι και εκείνο το πλήθος, να σπάσει τα τείχη της ντροπής που οι νέο-Δυνάστες του Βερολίνου και των Βρυξελλών χρόνια κατασκευάζουν.
Ας γνωρίζουν σε κάθε περίπτωση οι ύαινες των «θεσμών» και των Ευρωπαϊκών μηχανισμών, ότι την Ελλάδα δεν την διατήρησε μέχρι σήμερα (τρείς χιλιάδες χρόνια ιστορίας, ποιός να συγκριθεί μαζί σου από τους κριτές και επικριτές σου Ελλάδα!!!) ούτε οι συμμαχίες της ούτε οι ισχυροί της φίλοι που μόνιμα την πρόδιδαν όσα και αν της χρωστούσαν ούτε τα πλούτη που της άρπαξαν ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΙΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ …ΣΥΜΜΑΧΟΙ τάχα!

Την Ελλάδα την κράτησε και θα την κρατήσει η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ της και τα ποτάμια αίματα των ηρώων της και των μαρτύρων της. Οι προσευχές των Αγιορειτών και των ερημιτών. Οι ευχές των γιαγιάδων και μανάδων. Τα λείψανα που αναδίδουν ευωδίες χρόνια ατελείωτα και πάνω από όλα η χάρη της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΕΠΙ ΑΙΩΝΕΣ ΕΠΙΜΟΝΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ.

Κωνσταντίνος Ελάχιστος

dimofantis.blogspot.gr

πηγη

"Δεν είμαστε Γερμανοί!" Η Ελληνική απάντηση στην Γερμανική εκστρατεία δυσφήμισης για το εγκλήμα στο "Lorelei" (4 - 6 Νοεμβρίου 1902)

Η Αθήνα το 1900
γράφει ο Φιλίστωρ
Η Ελλάδα το 1902 βρισκόταν σε δεινή οικονομική, ηθική και κοινωνική κατάσταση. Λίγα χρόνια πριν, το 1897 είχε υποστεί μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που ίσως δεν είχε εδαφικό αντίκτυπο πλην μικρών αλλαγών στην μεθοριακή γραμμή, αλλά είχε ως επίπτωση την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου υπό την αιγίδα της Γερμανίας. Ο Δ.Ο.Ε. είχε ως αποστολή την απευθείας είσπραξη των προσόδων του Ελληνικού κράτους προς ικανοποίηση των πιστωτών της Χώρας που είχαν μείνει ξεκρέμαστοι μετά την χρεοκοπία του 1896. Οι πρόσοδοι αυτοί προέρχονταν από τα κρατικά μονοπώλια (φωταέριο, οινόπνευμα κτλ) και από τα έσοδα των τελωνείων. Αναμφίβολα ο οικονομικός αντίκτυπος ήταν μεγάλος για την χώρα, καθώς το δημόσιο  κατάφερνε να πληρώνει τους υπαλλήλους του, όμως δεν είχε χρήματα για δημόσια έργα και για τις ένοπλες δυνάμεις που αποτελούσαν την μόνη ελπίδα της Ελλάδας να "μεγαλώσει" προς Βορρά και να καταστεί βιώσιμη.
Οι οικονομικές επιπτώσεις στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν μικρές καθώς εκείνη την εποχή λίγοι φορολογούμενοι είχαν οικονομική σχέση εξάρτησης με το δημόσιο και δεν υπήρχαν συνταξιούχοι. Το πλήγμα όμως ήταν κυρίως ηθικό, καθώς οι Έλληνες ένιωθαν ταπεινωμένοι και εξευτελισμένοι στα μάτια της Διεθνούς κοινότητας. Τον Νοέμβριο του 1901 είχαν γίνει τα αιματηρά γεγονότα των "Ευαγγελικών" που επέφεραν την πτώση της κυβέρνησης Θεοτόκη, ενώ η μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια για την οικονομική δυσπραγία και τους πολλούς φόρους είχε φέρει προ των πυλών της εξουσία τον Θεόδωρο Δεληγιάννη.

Μέσα σε αυτό το καταθλιπτικό κλίμα συνέβη το συνταρακτικό έγκλημα του "Λωρελάυ". Τον Οκτώβριο του 1902, η Γερμανική θαλαμηγός Λωρελάυ που ανήκε στην Γερμανική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, κατέπλευσε στον Πειραιά για να επισκευαστεί από τα ναυπηγεία Βασιλειάδη. Όλα τα κιβώτια που υπήρχαν στο πλοίο μεταφέρθηκαν και αποθηκεύτηκαν στα ναυπηγεία, εκτός ενός κιβωτίου που έμεινε στο πλοίο όπου είχε τοποθετηθεί μόνιμη φρουρά από ένα υπαξιωματικό κι έναν ναύτη. Το πρωινό της 3ης Νοεμβρίου 1902, ένας αξιωματικός του πλοίου ανήλθε για να κάνει τον προβλεπόμενο έλεγχο, όταν διαπίστωσε ότι το κιβώτιο είχε κλαπεί, ενώ είχαν εξαφανιστεί ο υπαξιωματικός Μπρίτσκι και ο ναύτης Κόλλερ. Η αίθουσα που βρισκόταν το κιβώτιο αλλά και οι χώροι γύρω από αυτήν ήταν γεμάτοι από λίμνες αίματος, ενώ επίσης ύποπτο ήταν ότι έλειπε και η βάρκα του πλοίου, ενώ το σκοινί που ήταν δεμένη είχε στάλες από αίμα πάνω του.

Αλέξανδρος Ζαΐμης
Το νέο θορύβησε την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Ζαΐμηπου ευλόγως φοβόταν τυχόν διεθνείς επιπλοκές. Η Ελληνική κοινή γνώμη αναστατώθηκε καθώς τα αιματηρά εγκλήματα ήταν πολύ σπάνια εκείνα τα χρόνια (ακόμη και οι ληστές σπανίως σκότωναν), ενώ ελλόχευε ο κίνδυνος η δολοφονία Ευρωπαίων και η κλοπή διπλωματικών εγγράφων να δυσφυμούσε την Χώρα διεθνώς, όπως είχε γίνει στην περίπτωση της δολοφονίας των Άγγλων περιηγητών στο Δήλεσι τρεις δεκαετίες πριν. Αμέσως οι Ελληνικές Αρχές ξεκίνησαν έρευνες με επικεφαλής τον αστυνόμο Μήτσα και τον Λιμενάρχη Ανδριόπουλο που ανέλαβαν την εξιχνίαση του εγκλήματος. Η πρώτη εύλογη σκέψη του Ανδριόπουλου ήταν να ψάξει τον βυθό της περιοχής που άραζε το πλοίο θεωρώντας ότι θα βρίσκονταν - πιθανότατα - τα θύματα. Ρώσοι δύτες έψαξαν αυθημερόν την περιοχή και  λίγες ώρες μετά ανέσυραν το άψυχο σώμα του Μπρίτσκι, αλλά δεν βρέθηκε πουθενά το πτώμα του Κόλλερ. Η άποψη του κυβερνήτη του πλοίου φον Ρόϋτερ και της Γερμανικής πρεσβείας ήταν ότι η ληστεία του πλοίου έγινε από Έλληνες που δολοφόνησαν τους δύο Γερμανούς αποκομίζοντας το κιβώτιο. Από Ελληνικής πλευράς, τις έρευνες ανέλαβε ο διευθυντής της αστυνομίας Γενίσερλης, που κατά την άποψη των περισσοτέρων, ήταν ο εξυπνότερος και εμπειρότερος εγκληματολόγος που διέθετε η Ελλάδα τότε.

Ιωάννης Γενίσερλης
Μετά από έρευνα στο τόπο του εγκλήματος ο Γενίσερλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Γερμανοί έκαναν λάθος στις εκτιμήσεις τους. Θεωρούσε πολύ δύσκολο Έλληνες να πλησιάσουν το πλοίο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, ενώ επίσης δύσκολο θα τους ήταν να βρουν τον προσανατολισμό τους καθώς δεν γνώριζαν τους χώρους του πλοίου. Επίσης ήταν ακατανόητο γιατί διέφυγαν με την βάρκα του πλοίου αφού θα είχαν πλησιάσει από την στεριά με την δική τους. Η πιθανότερη εκδοχή των αρχών ήταν ότι το έγκλημα το είχαν διαπράξει Γερμανοί ναύτες του πληρώματος που γνώριζαν τα θύματα, γνώριζαν πως να κινηθούν και που βρισκόταν το κιβώτιο.
Οι Γερμανοί όμως επέμεναν καθώς θεωρούσαν απίθανο Γερμανοί ναύτες να σκότωναν για ένα κιβώτιο που γνώριζαν ότι περιείχε μόνο έγγραφα και ο Γερμανό πρέσβης τηλεγράφησε στην κυβέρνηση του ότι οι δολοφόνοι ήταν Έλληνες ζητώντας την άδεια να τους επικηρύξει. Το νέο των δολοφονιών έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση στην Γερμανική κοινή γνώμη, ενώ ο Γερμανικός Τύπος φιλοξενούσε ανθελληνικά δημοσιεύματα χαρακτηρίζοντας τους Έλληνες ως έθνος ληστών και δολοφόνων. Την διεθνή κατακραυγή κατά της Ελλάδας υποδαύλιζαν οι ξένοι ανταποκριτές εφημερίδων που βρίσκονταν στην Αθήνα και οι οποίοι υιοθετούσαν πλήρως το σκεπτικό του Γερμανού κυβερνήτη. Ήταν τόσο σίγουροι οι Γερμανοί για την ενοχή των Ελλήνων ώστε να επικηρύξουν τους Έλληνες εγκληματίες έναντι 1000ων μάρκων. Η επικήρυξη έθιξε τους Έλληνες καθώς θεωρήθηκε ότι οι Γερμανοί θεωρούσαν ότι οι Ελληνικές αρχές δεν μπορούσαν να εξιχνιάσουν το έγκλημα και είχαν ανάγκη της οικονομικής αρωγής των Γερμανών.  

Το πολεμικό πλοίο "Lorelei"
Οι Ελληνικές εφημερίδες προσπάθησαν να υπερασπιστούν τις Ελληνικές θέσεις περί αθωότητας των Ελλήνων, όμως το ηθικό της Ελληνικής κοινωνίας είχε τρωθεί από το αποτρόπαιο έγκλημα και στους δρόμους, στην αγορά και στα καφενεία της Αθήνας το κλίμα ήταν βαρύ και όλοι ήταν ιδιαίτερα κατηφείς. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται σήμερα, υπήρχε μια πάνδημος αγωνία να αποδειχθεί ότι οι εγκληματίες δεν ήταν Έλληνες, που έφτανε τα όρια της ομαδικής υστερίας. Η λύση του δράματος όμως ήρθε εντελώς απρόσμενα το απόγευμα της 5ης Νοεμβρίου από τον νεαρό εύζωνα Δημήτριο Σαούτη που υπηρετούσε στο αστυνομικό τμήμα της Καλλιθέας. Ο Σαούτης είχε δει σκίτσα του Γερμανού ναύτη Κόλλερ που αναζητούσε εναγωνίως η αστυνομία. Ένα απόγευμα που γύριζε σπίτι του με το τρένο, είδε έναν άνδρα με ξενικά χαρακτηριστικά και ναυτική περιβολή να περπατάει στον δρόμο. Ο Σαούτης πίστεψε ότι ίσως ήταν ο Κόλλερ και κατεβαίνοντας αμέσως στην επόμενη στάση κατάφερε να τον συλλάβει και να ειδοποιήσει τις αρχές.
Στις ανακρίσεις που ακολούθησαν ο Κόλλερ δεν άργησε να παραδεχθεί την ενοχή του: αυτός είχε αιφνιδιάσει τον Μπρίτσκι και τον είχε σκοτώσει πισώπλατα ρίχνοντας το άψυχο σώμα του στην θάλασσα. Αμέσως μετακίνησε με δυσκολία το κιβώτιο στην βάρκα πιστεύοντας ότι περιείχε κάτι πολύτιμο καθώς δεν γνώριζε γράμματα για να διαβάσει την επιγραφή απέξω ότι περιείχε έγγραφα. Τελικώς απέτυχε να ανοίξει το κιβώτιο και το εγκατέλειψε. Αυτό που έκανε εντύπωση στους Έλληνες αστυνομικούς ήταν η απάθεια του Κόλλερ και η ευκολία με την οποία περιέγραφε το φρικαλέο έγκλημα του. Από τον συνδυασμό των καταθέσεων του Κόλλερ και των υπολοίπων ναυτών, ανακαλύφθηκε ότι ο Μπρίτσκι είχε γίνει υπαίτιος να τιμωρηθεί ο Κόλλερ και αυτό είχε εξοργίσει τον δολοφόνο και είχε διευκολύνει την τελική του απόφαση.

Οδός Αθηνάς 1900
Το νέο της ενοχής του Πρώσου ναύτη λύτρωσε κυριολεκτικά τους Έλληνες οι οποίοι πανηγύρισαν με μια ειλικρινή χαρά αποθεώνοντας τον εύζωνα Σαούτη του οποίου σκίτσα κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων. Το απόγευμα της 5ης Οκτωβρίου, όμιλοι πολιτών συγκεντρώνονταν σε κάθε γωνιά της πόλης και συζητούσαν το μεγάλο νέο με χαρά και ανακούφιση δοξάζοντας τον Θεό. Ο Κόλλερ κρατήθηκε μέχρι τις 01.00 την νύχτα στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ακαδημίας δεχόμενος ερωτήσεις και τότε αποφασίστηκε η μεταφορά του στον Πειραιά για να αποφευχθεί η επαφή του με τον κόσμο. Ενώ όμως γινόταν η μεταφορά του από τέσσερις αστυνομικούς, χιλιάδες Αθηναίοι κύκλωσαν τους πέντε άνδρες και τον εισαγγελέα Λυκουρέζο που συνόδευε την πομπή, ζητωκραυγάζοντας υπέρ της Ελλάδας και της αστυνομίας, ενώ δύο ήταν τα μυριόστομα συνθήματα:
-Δεν είμαστε Γερμανοί!
-Κάτω οι υβριστές μας!

Το αποκορύφωμα του λαϊκού ξεσπάσματος έγινε στον Πειραιά όπου είχε μαζευτεί χιλιάδες κόσμου. Υποδέχτηκαν τον δολοφόνο με γιουχαΐσματα φωνάζοντας τα ίδια συνθήματα υπέρ της Ελλάδας και κατά των υβριστών της. Το πάθος του κόσμου ήταν τέτοιο, που αν ο Κόλλερ έπεφτε στα χέρια του, ασφαλώς θα τον κομμάτιαζε. Τον δολοφόνο περικύκλωσαν 50 αστυνομικοί για να τον γλιτώσουν από το μαινόμενο πλήθος που βρισκόταν σε ομαδική παράκρουση. Άλλοι φώναζαν, άλλοι έβριζαν, άλλοι χόρευαν, ενώ στα γεγονότα πρωτοστατούσαν και γυναίκες κόντρα στα αυστηρά ήθη της εποχής. Ακόμη και στους τοίχους τοιχοκολούνταν αφίσες που έγραφαν "δεν είμαστε Γερμανοί!". Ο Γενίσερλης παρουσιάστηκε και στον Γεώργιο Α΄ για να του αναγγείλει επισήμως την σύλληψη και την ομολογία του Πρώσου ναύτη για να λάβει τα συγχαρητήρια του Βασιλιά για την εξιχνίαση του εγκλήματος από τις Ελληνικές αρχές, ενώ δήλωσε ευτυχής που τελικώς δεν συμμετείχαν Έλληνες στο έγκλημα.
Όλες οι Ελληνικές εφημερίδες της 6ης Νοεμβρίου βγήκαν με διθυραμβικά σχόλια για τις Ελληνικές Αρχές δείχνοντας "αβροφροσύνη" προς τους Γερμανούς δημοσιογράφους, παρατηρώντας ότι δεν επιτρέπεται η εθνικότητα του εγκληματία να σπιλώνει ένα ολόκληρο έθνος. Η όπως έγραφε μια Ελληνική εφημερίδα:

''Υπήρξε ημέρα αποδείξασα και διατρανώσασα, οτι η μικρά μας πατρίς δεν έχει βδελυρούς κακούργους, δυναμένους και διανοηθώσιν έγκλημα ώς το πλημμυρίσαν με αίμα το πολεμικόν σκάφος της ξένης δυνάμεως, αποδείξασα ακόμη, ότι η Ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει ανάγκη της επικουρίας των γερμανικών μάρκων του φον Ρόιτερ, των αυθαδώς δωρούμενων εις εκείνων, όστις θα επιδείκνυε τον εγκληματία''.

Ο Σαούτης λατρεύτηκε σαν ήρωας (πολλές εφημερίδες έγραφαν ότι ήταν πολύ εξυπνότερος από τον έμπειρο Γερμανό πλοίαρχο, ενώ χαρακτήριζαν ως συμπαθείς ηλιθίους συλλήβδην τους Γερμανούς αξιωματικούς του πλοίου), ενώ αρνήθηκε να παραλάβει την αμοιβή χιλίων μάρκων που του πρόσφερε η γερμανική πρεσβεία. Τα μακροσκελή χρονικά της σύλληψης που δημοσιεύονταν περιέγραφαν με απίστευτη λεπτομέρεια τις ενέργειες του νεαρού Σαούτη, πως εντόπισε τον καταζητούμενο και με πόση ευγένεια του φέρθηκε αρχικά καθώς δεν ήταν σίγουρος αν ήταν ο ύποπτος. Ο Γερμανός πρέσβης βαρώνος Πλεσσάν προσπάθησε να αμβλύνει τις εντυπώσεις δηλώνοντας πως τα φυλλάδια των επικηρύξεων δεν είχαν τυπωθεί με την άδεια της Γερμανικής πρεσβείας, ενώ ο πλοίαρχος φον Ρόϋτερ που ήταν και ο πλέον εριστικός εναντίον των Ελλήνων, με δηλώσεις του διαμαρτυρήθηκε ότι είχαν παραποιηθεί από τις εφημερίδες όσα είχε πει και σε καμία περίπτωση δεν είχε προσβάλλει τους Έλληνες.
Πηγές
Εφημερίδες ΣΚΡΙΠ, ΕΜΠΡΟΣ και ΑΘΗΝΑΙ, φύλλα 4, 5, 6 Νοεμβρίου 1902
http://hellenichistory4you.blogspot.gr/2014/06/blog-post_11.html
http://www.navypedia.org/ships/germany/ger_conc_lorelei.htm
istorikathemata.com

πηγη

Έχουν το θράσος οι Γερμανοί της Die Welt να μιλούν για βασανιστήρια…

Οι σφαγείς του Ελληνισμού, από τον Αλάριχο, οι βασανιστές του Ρήγα Φεραίου, οι συνεργοί του Κεμάλ, οι συμπατριώτες του Χίτλερ, οι σύγχρονοι κατακτητές και αρχιερείς της διαφθοράς, τολμούν να μιλούν για βασανιστήρια.

Ρήγας Φεραίος, ο ηγέτης των Ελευθέρων, Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης. Δείτε πως βασανίστηκαν και μαρτύρησαν για την Ελευθερία την ώρα που οι διαχρονικοί φασίστες τολμούν να παριστάνουν τους κριτές.

Ρήγας Φεραίος: Το Ρέκβιεμ ενός Μάρτυρα:

Ο Ρήγας άφησε εντολή τα τρία κιβώτια με τα αντίτυπα του έργου του να σταλούν μέσω του φίλου του και εμπόρου Ευστράτιου Αργέντη στο κατάστημα του Αντωνίου Νιώτη. Ταυτόχρονα έγραψε στο φίλο του Κορωνιό να πάει ο ίδιος να τα παραλάβει και ...

XΡΗΣΤΟΥ Α. ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ: Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΒΡΙΣ

Tὸ κείμενον, τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ, ἐδημοσιεύθη

τὴν Κυριακὴν 21^ην Μαρτίου 2010

εἰς τὴν ἑβδομαδιαίαν ἐφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ».

Καταχωρίζεται ἐδῶ ἐμπλουτισθὲν μὲ ὡρισμένας,

κυρίως ἐπεξηγηματικάς, προσθήκας,

αἱ ὁποῖαι ἐκρίθησαν ἀπαραίτητοι πρὸς βαθυτέραν κατανόησιν τῶν ἀναπτυσσομένων θέσεων.

Νέα Πεντέλη, 31^η Μαρτίου 2010

Χ. Α. Σ.

XΡΗΣΤΟΥ  Α.  ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

Πρῴην Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας

=======

Η   ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ  ΥΒΡΙΣ

Ἡ συντελουμένη κατὰ τὶς ἡμέρες μας σὲ πολλὲς χῶρες ἀπαξίωσις τῆς Πατρίδος μας μὲ ἀφορμὴ τὴν σοβαρὴ δημοσιονομικὴ κρίσι, ποὺ διατρέχουμε, ἔλαβε σποραδικῶς διαστάσεις νοσηρῶν ἀκατονομά-στων ὕβρεων, μὲ πρωταγωνιστὴ τῆς ἀθλιότητος τὸ γερμανικὸ περιοδικὸ FOCUS σὲ τεύχη του τῆς 22ας Φεβρουαρίου 2010 καὶ μεταγενέστερα..

Οἱ ὕβρεις εἰδικώτερα τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ χρειάζονται βεβαίως πρωτίστως ψυχιατρικὴ ἐξήγησι, ἐξ αἰτίας τοῦ παραλογισμοῦ, ποὺ τὶς διατρέχει. Ἐδόθησαν στὶς ὕβρεις ἀπὸ πολλὲς πλευρές, ἐπισήμων ἀλλὰ καὶ ἄλλων σημαντικῶν προσώπων τῆς δημοσίας μας ζωῆς, ἀπαντήσεις μὲ ἀναφορὲς ἀκόμη καὶ στὴν κατὰ τὴν κατοχὴ τῆς χώρας μας συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν, μὲ τὴν λεηλασία τοῦ θησαυροφυλακείου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἀπομύζησι τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὡς καὶ τὶς ἀκόμη ἀνεξόφλητες πολεμικὲς ἐπανορθώσεις, καὶ βεβαίως τὶς τεράστιες ὑλικὲς καταστροφὲς καὶ τὶς δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν.

Εἰς τὰ ὅσα σωστὰ ἐλέχθησαν, ἀνάγκη νὰ προστεθῇ μιὰ περισσότερον οὐσιαστική, ἐνδελεχὴς ἀνασκευὴ καὶ βεβαίως ἐξήγησι τῶν γερμανικῶν ἀνοησιῶν μὲ τὴν ἐπιβαλλομένη πάντοτε σοβαρότητα τοῦ θέματος ἐξ αἰτίας τῶν σημερινῶν ὁμαλῶν διακρατικῶν μας σχέσεων μὲ τὴν Ὁμοσπονδιακὴ Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία μάλιστα ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς πρωτεύοντες ἑταίρους μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι καὶ τὴν Εὐρωζώνη. Καὶ ἡ μὲν ἀνασκευὴ αὐτὴ ἀναγκαίως θὰ περιλάβῃ καὶ ὡρισμένα ἀναμφισβήτητα στοιχεῖα τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος, διότι μόνον μὲ αὐτὰ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξηγηθοῦν στὴν ἐντέλεια οἱ ψυχικοὶ συντελεσταὶ τῆς ἐναντίον τῆς Πατρίδος μας καταφορᾶς  καὶ νὰ ἀποστομωθοῦν ἀποτελεσματικὰ οἱ γερμανικὲς ὕβρεις.  Ἄλλωστε, ὅπως στὸ φυτικὸ βασίλειο οἱ ρίζες καθορίζουν τὴν βιωσιμότητα, εὐρωστία καὶ ποιότητα φυτῶν καὶ δένδρων, ἢ στὸ ζωϊκὸ βασίλειο  οἱ πρόγονοι προοιωνίζουν τὴν ποιότητα καὶ ἐξέλιξι τοῦ εἴδους, ἔτσι καὶ στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἡ γνῶσις τοῦ παρελθόντος εἶναι, γιὰ κάθε σκεπτόμενο, νουνεχῆ, ὑπεύθυνο πολίτην καὶ ἰσοσθενῶς ἐθνικὴν κοινότητα, ἀπαραίτητη, διότι εἶναι γνῶσις τοῦ παρόντος, ἀφοῦ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ τὸ σπέρμα καὶ τὶς ἀπαρχές του. Ἡ δὲ ἐξήγησις τῶν ὕβρεων καὶ τὰ αἴτια αὐτῶν θὰ ἀναζητηθῇ ἐπὶ τῆς διεθνοῦς σκηνῆς, εἰς τὸ πλαίσιον ὄχι μόνον διακρατικῶν ἀντιθέσεων, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίων ζυμώσεων καὶ ἐνεργημάτων ἐπιζητουμένης νέας συγκροτήσεως τῆς διεθνοῦς κοινωνίας.

1.-  Συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν ἔναντι τῆς Ἑλλάδος.

Καὶ κατὰ πρῶτον ἂς περιορισθοῦμε στὴν συμπεριφορὰ τῆς Γερμανίας μετὰ τὴν ἑνοποίησί της (1866-1871) ἔναντι τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ γενικώτερον. Σταχυολογῶ συγκεκριμένα ἀναμφισβήτητα ἱστορικὰ συμβάντα :

(α) Ἤδη τὸ φθινόπωρον τοῦ 1898 μὲ ἐπίσκεψι τοῦ Γερμανοῦ Αὐτοκράτορος Γουλιέλμου Β΄ στὴν τότε ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία Δαμασκὸ καὶ ἐπίσημη δήλωσί του, ὅτι εἶναι ὁ παντοτεινὸς φίλος τοῦ Σουλτάνου καὶ τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο τριακοσίων ἑκατομμυρίων Μωαμεθανῶν, ἐγκαινιάσθηκε ἡ ὑπὲρ τῆς ἀκεραιότητος τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας πολιτικὴ τῆς Γερμανίας.

Μὲ οἰκονομικὰ βεβαίως ἀνταλλάγματα, συγκεκριμένως τὴν παραχώρησιν ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ κυβέρνησι σὲ γερμανικὴ ἑταιρεία τοῦ δικαιώματος ἐπεκτάσεως τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Χαϊδὰρ πασᾶ - Ἰκονίου μέχρι τῆς Βαγδάτης καὶ τοῦ περσικοῦ κόλπου, καὶ τὴν ἀδιακώλυτη οἰκονομικὴ διείσδυσι τῶν Γερμανῶν εἰς τὴν περιοχήν (βλ. σχετικῶς Νικολάου Β. ΒΛΑΧΟΥ, Ἱστορία τῶν Κρατῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, τόμος Α΄, 1954, σελ. 25 ἑπ.).

Πολιτικὴ ὅμως εὐθέως ἐχθρικὴ πρὸς τὴν μικρὰν τότε Ἑλλάδα καὶ τὸν πολλαπλάσιον ἐκτὸς τῶν συνόρων της συμπαγῆ Ἑλληνισμόν (στὴν Ἤπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη, νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, κλπ.), ἀφοῦ κατ' οὐσίαν ὤρθωνε καὶ γερμανικὰ ἐμπόδια στὴν συνεχῆ προσπάθεια τοῦ ἀλυτρώτου αὐτοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ διαβήματα καὶ κινήματα γιὰ τὴν ἐθνική του ἀποκατάστασι καὶ ἕνωσί του μὲ τὴν μητέρα Πατρίδα.

(β)  Ἡ ἰδία ἐχθρικὴ ἔναντι τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ πολιτικὴ τῆς Γερμανίας ἐσυνεχίσθη ἀδιαλείπτως καὶ κατὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ τῶν βαλκανικῶν πολέμων (1912-1913) καὶ τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου (1914-1918). Τότε τὰ πάνδεινα διέπραξαν οἱ Γερμανοὶ εἰς βάρος μας, πιστοὶ πάντοτε ὡς ἐνὅπλοις σύμμαχοι τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος, Βουλγάρων καὶ Τούρκων. Ἔτσι, ἡ Γερμανία :

·         Διηυκόλυνε καὶ ἐκάλυψε τὰ βουλγαρικὰ ἐγκλήματα εἰς τὴν σημερινὴνἈνατολικὴν Μακεδονίαν καὶ Θράκην, ὅπου οἱ Βούλγαροι ἐπεδόθησαν σὲ ἀπερίγραπτες καταστροφὲς καὶ συστηματικὲς διώξεις εἰς βάρος τοῦ ἐκεῖ συντριπτικῶς πλειοψηφοῦντος Ἑλληνισμοῦ. Καὶ κατὰ τὴν πρώτη βουλγαρικὴ κατοχή τῆς περιόδου 1912-1913, γιὰ τὴν ὁποία βλέπε τὸ βιβλίον«Αἱ βουλγαρικαὶ ὠμότητες ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Μακεδονίᾳ καὶ Θράκῃ.Γεγονότα, ἐκθέσεις, ἔγγραφα, ἐπίσημοι μαρτυρίαι. Ἐν Ἀθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1914», σελίδες 352 . Καὶ κατὰ τὴν δεύτερη βουλγαρικὴ κατοχὴ τῆς περιόδου 1916-1918, γιὰ τὴν ὁποία ἐξόχως διαφωτιστικὴ εἶναι ἡ εἰς γαλλικὴν γλῶσσαν, ἐκτενὴς ἐκ σελίδων 642 μεγάλου σχήματος,  Ἔκθεσις Διασυμμαχικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρεύνης, ὑπὸ τὸν τίτλον «Rapports et enquêtes de la Commission Interalliée sur les violations du Droit des Gens commises en Macédoine Orientale par les Armées Bulgares, Imprimerie et Librairie BERGER- LEVRAULT, Nancy - Paris - Strasbourg, 1919», - ὑπάρχει καὶ πρόσφατη (2008) ἑλληνικὴ μετάφρασις ἀπὸ τὸν Παναγιώτη Ἀμπεριάδη σὲ τρεῖς τόμους, ὑπὸ τὸν τίτλο «Τετράδια Βουλγαρικῆς Κατοχῆς 1916-1918», στὴν ἱστορικῶς πολύτιμη σειρὰ ἐκδόσεων τοῦ ἀξιολόγου Ἱστορικοῦ καὶ Λογοτεχνικοῦ Ἀρχείου Καβάλας.- 

·         Ἡ αὐτὴ Γερμανία, ἤδη ἀπὸ τὸ 1913 γενομένη διὰ τῆς ὑπὸ τὸν Liman vonSanders ἀποστολῆς της στρατιωτικῶς κυρία τῆς τουρκικῆς πρωτευού-σης (Κωνσταντινουπόλεως) καὶ καταστήσασα οὐσιαστικῶς ὑποχείριόν της τὴν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν [ βλ. ἐπ' αὐτοῦ, τὸ ἐξαίρετον βιβλίον τοῦ Πρέσβεως Κωνσταντίνου Μ. Σακελλαροπούλου, Ἡ Σκιὰ τῆς Δύσεως, Ἡ Ἱστορία μιᾶς καταστροφῆς, βραβεῖον Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, β΄ἔκδοσις, 1960, σελ. 16 ὑποσημ. 3 ], εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ὑπέδειξεν εἰς τοὺς Τούρκους, πρὸς ἐθνικὴν  ἐκκαθάρισι τῆς Αὐτοκρατορίας τους, τὴν μέθοδον καὶ ὠργάνωσε τὴν πραγματοποίησιν τῆς γενοκτονίας τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς καὶ τῶν Ἀρμενίων. Ἔτσι καὶ ἔκτοτε ἄρχισεν ἡ γενοκτονία αὐτή, ὥστε εἶναι ἱστορικῶς ἀστήρικτη ἡ ἐνίοτε ὑποστηριζομένη ἐκδοχή, ὅτι δῆθεν τὴν προκαλέσαμε ἐμεῖς μὲ τὴν ἀπόβασί μας στὴν Σμύρνη, ποὺ εἶναι γεγονὸς πολὺ μεταγενέστερο. Ἄλλωστε τὴν ἐν λόγῳ γενοκτονία εἶχεν ἤδη καταγγείλει ἔκτοτε δημοσίως τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ συγκεκριμένων στοιχείων μὲ τὴν ἐκδοθεῖσαν τὸ 1919, μακρὰν ἐκ σελίδων 416 ἔκθεσίν του  ὑπὸ τὸν τίτλον  «Μαύρη Βίβλος διωγμῶν καὶ μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ (1914-1918), Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, 1919»  (τῆς ὁποίας, σημειωτέον, ὑπάρχει καὶ σχετικῶς πρόσφατη φωτοτυπικὴ ἐπανέκδοσις ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἀρσενίδη ).

(γ)   Τὰ ἴδια ἐπανελήφθησαν καὶ κατὰ τὸν Β΄ παγκόσμιον πόλεμον (1939-1945). Τὸν Μάρτιον 1941 ἡ Χιτλερικὴ Γερμανία, εἰς τὸ πλαίσιον σχεδιαζομένου κατὰ τὶς ὀρέξεις της ἀνακαθορισμοῦ τῶν συνό-ρων τῶν κρατῶν τῆς διασαλπιζομένης ὑπὸ τοῦ Χίτλερ Νέας Εὐρώπης, προτοῦ κἂν νὰ μᾶς ἐπιτεθῇ καὶ καταλάβῃ τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ προσελκύσῃ ὡς σύμμαχόν της κατὰ τὸν ἐν λόγῳ πόλεμον τὴν Νοτιο-σλαβίαν (εἰς τὰ σλαβικὰ Γιουγκοσλαβίαν),συνεφώνησε ρητῶς μὲ τὸν Ἀντιβασιλέα της, κυβερνῶντα τότε τὴν χώραν λόγῳ ἀνηλικότητος τοῦ Βασιλέως Πέτρου, τὴν παραχώρησιν εἰς αὐτὴν τῆς Μακεδονίας μας μετὰ τῆς Θεσσαλονίκης. Εὐθὺς ὅμως ἐκραγείσης ἐπαναστάσεως λαοῦ καὶ στρατοῦ ὑπὸ τὸν Στρατηγὸν Σίμοβιτς εἰς τὸ Βελιγράδι, ἀμέσως ἐπιτυχούσης, διότι οἱ Σέρβοι μὲ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τοῦ Α΄παγκοσμίου πολέμου δὲν ἤθελαν καμμιὰ συνεργασία μὲ τοὺς Γερμανούς, ἀπεπέμφθη ὁ Ἀντιβασιλεύς, ἀνέλαβε, καίτοι ἀνήλικος, ὁ Βασιλεὺς καὶ ἄλλη Κυβέρνησις καὶ ἐναυάγησεν ἡ συμφωνία. Ἠκολούθησεν ἄμεση τότε ἐκδίκησις τῶν Γερμανῶν μὲ κήρυξιν πολέμου καὶ ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Νοτιοσλαβίας καὶ ταὐτοχρόνως τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ εἶχε κατὰ τοὺς προηγουμένους μῆνες κατακλυσθῆ μὲ γερμανικὰ στρατεύματα ἡ σύμμαχός των Βουλγαρία.

Ἡ εἰσβολὴ καὶ κατάληψις τότε ἐντὸς ἐλαχίστων ἡμερῶν τῆς Νοτιοσλαβίας κατέστησε δυνατὴν τὴν μέσῳ  αὐτῆς, - διότι δὲν εἴχαμεν ὀχυρώσει τὰ σύνορά μας πρὸς τὴν Νοτιοσλαβίαν ὡς φίλης γείτονος χώρας, -τὴν εἴσοδον τῶν Γερμανῶν στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ τὰ πρὸς τὴν Βουλγαρίαν σύνορά μας, ἔχοντα καταστῆ ἀπόρθητα μὲ τὰ φρούρια τῆς περιφήμου ἀμυντικῆς γραμμῆς Μεταξᾶ,  κατεδείχθησαν καὶ διὰ τοὺς κατ' αὐτῆς ἐπιτεθέντες Γερμανοὺς ἀδιάβατα.

Καὶ εὐθὺς μετὰ τὴν κατάληψι τῆς Ἑλλάδος τὸ 1941,  οἱ ἴδιοι Γερμανοὶ παρεχώρησαν αὐτὴν τὴν φορὰ τὴν πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Στρυμόνος ποταμοῦΜακεδονίαν μας καὶ τὴν Δυτικὴν μας Θράκην, ὡς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴνΝοτιοσλαβίαν τὴν περιοχή, τὴν ὀνομαζομένην Βαρντάσκα (σημερινὸν κρατίδιο τῶν Σκοπίων) εἰς τοὺς συμμάχους των Βουλγάρους, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐπισήμως ἐνεσωμάτωσαν τὰ παραχωρηθέντα ἐδάφη εἰς τὸ κράτος των καὶ ἄρχισαν ἀμέσως τοὺς διωγμοὺς καὶ τὸν συστηματικὸν ἀφελληνισμό τους. Γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῆς τρίτης αὐτῆς, ἐντὸς 32 μόλις ἐτῶν, βουλγαρικῆς κατοχῆς, βλέπε τὸ βιβλίον  «Ἡ Μαύρη Βίβλος τῶν βουλγαρικῶν ἐγκλημάτων εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν καὶ Δυτικὴν Θράκην, 1941-1944, Ἔκθεσις τῶν Καθηγητῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν - Θεσσαλονίκης. Ἀθῆναι 1945», σελίδες 144 σὺν 74  μὲ φωτογραφίες.

(δ)   Γνωστὲς ἐπίσης καὶ οἱ θηριωδίες τῶν Γερμανῶν κατὰ τὴν κατοχήν (1941-1944). Ὑλικὲς καταστροφὲς ἀνυπολόγιστες, μανιώδης μέχρι θεμελίων καταστροφὴ χωριῶν καὶ οἰκισμῶν, δολοφονίες μαζικὲς χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν ἀδιακρίτως ἡλικίας (ἐνηλίκων καὶ ἀνηλίκων, μικρῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ νηπίων καὶ βρεφῶν !). Ἡ Κάντανος Χανίων, ἡ ΚλεισούραΚαστοριᾶς, τὰ Καλάβρυτα, τὸ Δίστομον κλπ., κλπ. εἶναι τόποι ἀσυλλήπτου μαρτυρίου καὶ ἐπιδείξεως εὑρηματικῆς ἐγκληματικῆς ἐφευ-ρετικότητος τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν. Χαρακτηριστικῶς στὴν Κάντανον, ἀνθοῦσαν κωμόπολιν, πρωτεύουσαν τῆς ἐπαρχίας Σελίνου τοῦ Νομοῦ Χανίων, διότι ἀντιστάθηκε μὲ ἀπαράμιλλη γενναιότητα κατὰ τὴν εἰσβολὴ καὶ ἐξώντωσεν 25 γερμανοὺς ἀλεξιπτωτιστές, μετὰ τὴν κατάληψί της οἱ Γερμανοὶ ἐκ θεμελίων τὴν ἐξηφάνισαν· ἔστησαν μάλιστα καὶ πινακίδα (σῳζωμένην εἰς τὸ μικρὸ Μουσεῖον τῆς κωμοπόλεως), ἀναγράφουσαν, ὅτι κατεστράφη «πρὸς ἐξιλασμὸν τῆς δολοφονίας 25  Γερμανῶν στρατιωτικῶν», καὶ μάλιστα «γιὰ νὰ μὴν ἀνοικοδομηθῇ ποτέ» !

Καὶ τὴν ἐξαφάνισι τῆς Καντάνου οἱ δήμιοί της Γερμανοὶ κυριολεκτικῶς τὴν ἐννοοῦσαν. Χαρακτηριστικῶς ἀναφέρω, ὅτι, ὅταν ἐμάθαμε τὸ γεγονὸς καθυστερημένως στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου οἰκογε-νειακῶς κατοικούσαμε, ὁ πατέρας μου, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Κάντανον, λεβέντης Κρητικός, φύσις ἐπαναστατική, ἔστειλε προκλητικῶς μὲ τὸ ταχυδρομεῖον ἐπιστολὴ πρὸς τὸν«Πρόεδρον τῆς Κοινότητος Καντάνου Χανίων Κρήτης», μὲ τὴν ὁποία προσχηματικῶς ζητοῦσε ἕνα πιστοποιητικό· καὶ ἡ ἐπιστολὴ μᾶς ἐπεστράφη μὲ τὴν ἀναγραφὴν ἐπὶ τοῦ φακέλου της, ὅτι «Κάντανος δὲν ὑπάρχει» !  Αὐτοὶ ἦσαν οἱ Γερμανοί κατακτητές !  Ὁ χαρακτηρισμὸς στὴν ἐπιγραφὴ ὡςδολοφόνων τῶν ὑπὲρ τῆς Πατρίδος των ἀγωνισθέντων κατοίκων μαρτυρεῖ  ἀπύθμενη πνευματικὴ διαστροφή, ἡ δὲ τοποθέτησις τέτοιας πινακίδος μόνον ὡς ἐνσυνείδητη ἐπίδειξις ἠθικῆς πωρώσεως καὶ κτηνωδίας ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ.

Ξεχωριστὸ κεφάλαιο γερμανικῆς ἐγκληματικότητος κατὰ τὴν ἴδια περίοδο τῆς κατοχῆς εἶναι ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀπομύζησις τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας, ἡ κλοπὴ (κατὰ ρητὴν δήλωσιν τοῦ σημερινοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως Θεοδώρου Παγκάλου) φυλασσομένου στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος δημοσίου θησαυροῦ, ἡ λεηλασία τῆς παραγωγῆς. Πέραν δὲ τῶν ἐξόδων κατοχῆς, οἱ κατακτηταὶ Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, δυνάμει τῆς ἀπὸ 14.3.1942 καὶ μεταγενεστέρων συμφωνιῶν μὲ τὴν ἐξαναγκαζομένην κατοχικὴν κυβέρνησιν, ἐλάμβανον καὶ προκαταβολὲς ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Βλέπε περὶ αὐτῶν πλήρως τεκμηριωμένη καὶ λεπτομερειακὴ μελέτη τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Δημοσίας Οἰκονομικῆς Παναγιώτου Β. Δερτιλῆ, ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἀριθμοὶ καὶ κείμενα τῶν ἐξόδων κατοχῆς καὶ ἡ ἀξίωσις τῆς Ἑλλάδος» (1964). Μὲ αὐτὴν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς χαρακτηρίζει τὶς ἐν λόγῳ προκαταβολὲς ὡς«ἀναγκαστικῶς συναπτόμενον ἐξωτερικὸν δημόσιον δάνειον τῆς Ἑλλάδος»,τοῦ ὁποίου, προσθέτει, ὀφειλέτιδες χῶρες εἶναι ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἰταλία, οἱ ὁποῖες καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ τὸ ἐπιστρέψουν, καὶ μάλιστα, ὡς τονίζει,«ἀνεξαρτήτως τῶν διατάξεων τῶν Συνθηκῶν Εἰρήνης ἢ περὶ Ἐπανορθώσεων». Ὑπολογίζει δὲ τὰ οὕτως εἰς τὴν Ἑλλάδα ὀφειλόμενα ἀπὸ τὴν Γερμανίαν καὶ τὴν Ἰταλίαν εἰς τὰ δι'ἑκάστην σημειούμενα ποσὰ ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐλάχιστα μόνον ἔχουν ἐπιστραφῆ.

Παρενθετικῶς σημειώνω, ὅτι