Πρόοδος

 Πρόοδος

Είναι, φίλοι αναγνώστες, να μην απορεί κανείς, για τον όγκο της προκατάληψης ή της άγνοιας, που υπάρχει στις μέρες μας; Να υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν σοβαρά πως ο Χριστιανισμός είναι αντιπροοδευτικός ή έστω μια απλή συντήρηση; «Συντήρηση» η μοναδική πνευματική επανάσταση, που προβλημάτισε και προβληματίζει όλα τα μεγάλα πνεύματα της ιστορίας και συγκλόνισε με την εμφάνιση της όλον τον τότε κόσμο, Ιουδαίους και Εθνικούς; Τουλάχιστον δεν έχουν το μυαλό να εξετάσουν τα πράγματα, πριν αερολογίσουν; Ή έστω να είναι επιφυλακτικοί στις επιπόλαιες κρίσεις τους;

Μιλάμε για πρόοδο, για άνοιγμα, για κατακτήσεις. Και χωρίς να εξετάσει κανείς τα επιτεύγματα είκοσι και πλέον αιώνων, μια ματιά μόνον στην πρώτη εμφάνιση του χριστιανισμού, αρκεί να πείσει και τον πιο απαιτητικό ή και κακόπιστο ερευνητή.

Εχθρός της προόδου ο Χριστιανισμός, που πήρε από τις ψαρόβαρκες και τα δίχτυα, από τα τελωνεία και την ασημότητα δώδεκα φτωχούς ψαράδες και τους ανέδειξε πνευματικούς και ηθικούς ανακαινιστές της ανθρωπότητας;

Στείρα συντήρηση αυτός που πήρε ένα διώκτη, τον Παύλο, προσκολλημένο στη στενότητα του Ιουδαϊκού γράμματος, για να του διευρύνει την σκέψη και να τον αναδείξει σε αληθινή μεγαλοφυία, να του ανοίξει νέους πνευματικούς ορίζοντες και να τον μεταβάλει σε πρωτοφανή εστία ηθικής ακτινοβολίας σ’ ολόκληρο τον κόσμο; Ο φανατικός «ζηλωτής» των πατρικών παραδόσεων, που γίνεται Απόστολος των Εθνών, το πιο ευρύ πνεύμα, ο πρώτος επαναστάτης κατά των φυλετικών διακρίσεων και φλογερός κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ήταν ποτέ δυνατόν, αυτός ο πνευματικός αναμορφωτής, από τη στιγμή που γνώρισε το Χριστό και την αλήθεια Του, να είναι εχθρός της προόδου; Σε όλη την πολυτάραχη ζωή του θα βαδίζει συνεχώς μπροστά, χωρίς να γνωρίζει σταμάτημα. Αυτός θα κάνει παγκόσμιο σύνθημα την αγωνιστική αλήθεια, την ειλικρίνεια, την τιμιότητα, την πρόοδο. Σήμα του η αδιάκοπη προσπάθεια, που δεν υπερηφανεύεται με τις επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά διαρκώς ανοίγεται και επιδιώκει την τελείωση: «Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω...» (Φιλιπ. Γ΄ 14) (...λησμονώ μεν τα όσα έγιναν στο παρελθόν, που τα έχω αφήσει οπίσω μου, απλώνομαι δε διαρκώς και σπεύδω προς εκείνα που είναι εμπρός μου...).

Αν ακόμη οι προχειρολόγοι κατήγοροι του χριστιανισμού άνοιγαν, από απλή περιέργεια, τα Ευαγγέλια, θα έμεναν έκπληκτοι μπροστά στο δυναμισμό, την κίνηση, την προοδευτικότητα της χριστιανικής θρησκείας.

«Ομοία εστίν η βασιλεία των ουρανών κόκκω συνάπεςω...», θα διακηρύξει ο Κύριος, «ό μικρότερον μεν εστί πάντων των σπερμάτων, όταν δε αυξηθεί, μείζον πάντων των λαχάνων εστι και γίνεται δένδρον... Ομοία εστίν η βασιλεία των ουρανών ζύμη, ην λαβούσα γυνή ενέκρυψεν εις αλεύρου σάτα τρία, έως ου εζυμώθη όλον» (Ματθ. 31-33).

Δεν υπάρχει, λοιπόν, εδώ κάτι το στάσιμο. Είναι κάτι το δυναμικό, το ζωντανό, το προοδευτικό. Ο κόκκος που προχωρεί και αναπτύσσεται και μεγαλώνει και γίνεται δέντρο. Η ζύμη που δεν λέει ποτέ: αρκεί, αλλά χωρίς θόρυβο κάνει μυστικά τη δουλειά της, έως ότου ζυμώσει όλο το φύραμα.

Ο Χριστιανισμός ευνοεί την αδράνεια, την απραξία, μας λένε οι απληροφόρητοι προχειρολόγοι. Και δεν γνωρίζουν πως σύνθημα του Χριστιανισμού είναι η καρποφορία και όχι η ακαρπία, η εργασία και όχι η απραξία. Ο Χριστός θα αποδοκιμάσει τον πονηρό και τεμπέλη δούλο, που έκρυψε το τάλαντο, αντί να το αξιοποιήσει. Θα επαινέσει και θα βραβεύσει το δραστήριο υπηρέτη, που εργάστηκε φιλότιμα για να πολλαπλασιάσει τα τάλαντά του. Στους φυγόπονους όλων των αιώνων θα τονίσει ότι «Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι» (Ιωάν. Ε 17). Έτσι, υψώνει τη σημασία της δραστηριότητας και της προόδου και την θεμελιώνει σε στέρεα πνευματικά βάθρα.

Όταν λέμε, όμως, πρόοδο, πρέπει και εδώ να εννοούμε αληθινή πρόοδο. Γιατί, δυστυχώς, συχνά εντυπωσιαζόμαστε από μία ψεύτικη ή επιφανειακή πρόοδο, που δεν είναι τίποτε άλλο από μία επικίνδυνη οπισθοδρόμηση.

Η πρόοδος πρώτα-πρώτα πρέπει να αγκαλιάζει τον όλο άνθρωπο. Μονομερής ανάπτυξη σημαίνει υδροκεφαλισμό. Ούτε μόνο υλική, τεχνική, διανοητική ή έστω πνευματική, που αγνοεί κάθε άλλη αξία. Ο όλος άνθρωπος, που είναι ύλη και πνεύμα, πρέπει να προοδεύει αρμονικά, για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία. Βέβαια, άλλοτε θα γίνεται μία συμπόρευση του υλικού και πνευματικού παράγοντα και άλλοτε θα υπάρχει ένα προβάδισμα. Όχι, όμως, κατάργηση του ενός ή του άλλου. Όταν αξιολογώ, δεν περιφρονώ. Αναπτύσσω την ψυχή αλλά και το σώμα, την καρδιά αλλά και τη σκέψη, τις ηθικές αλλά και υλικές αξίες, τις συναισθηματικές αλλά και διανοητικές. Η πρόοδος, επίσης, δεν μπορεί να είναι μόνο προσωπική και να αγνοεί το σύνολο.

Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος ατομική, αν αυτή δεν οδηγεί στη γενική. Πως μπορούμε να μιλάμε για πρόοδο, όταν οι συνάνθρωποι μας δυστυχούν; Δεν πρέπει, φυσικά, να ξεχνάμε ότι πρόοδος δεν είναι απλώς η άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η καλοφαγία ή η ποικιλία των διασκεδάσεων ή η αύξηση των πολεμικών μέσων ομαδικής καταστροφής.

Οι σύγχρονοι πολιτισμένοι νεοβάρβαροι, χωρίς ιδανικά, εξακολουθούν να παραμένουν υπανάπτυκτοι, έστω και αν διαθέτουν πλούσια τα υλικά μέσα του τεχνοκρατικού πολιτισμού. Ουρανοξύστης χωρίς πνευματικά θεμέλια δεν είναι πρόοδος. Είναι κίνδυνος και απειλή. Πρόοδος, βέβαια, το τρισδιάστατο θέαμα και η στερεοφωνική μουσική. Όταν, όμως, αγελοποιεί και αποπροσωποιεί την έμψυχη εικόνα του Θεού, τον λογικό άνθρωπο, τότε;

Να γιατί πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε καθαρά, να ξεχωρίζουμε το στάρι από την ήρα, το χρυσάφι από τους ντενεκέδες, τον πολιτισμό από τον βαρβαρισμό, την πρόοδο από την οπισθοδρομικότητα. Έτσι μόνον θα μπορούμε να συνεννοούμαστε.

Όταν μιλάμε για πρόοδο, να εννοούμε πρόοδο. Τότε θα καταλάβουμε γιατί ο Χριστιανισμός είναι η αληθινή πρόοδος.

Του ιερέως

Παναγιώτου Σ. Χαλκιά

Εκκωφαντική Σιωπή

 

Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Λόγος κατά των ομοφυλοφίλων.

Posted on 10 Φεβρουαρίου, 2024

Εἰσαγωγή

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὡς ἀποκλειστικό Της σκοπό τή σωτηρία καί θέωση τοῦ ἀνθρώπου, ψυχική καί σωματική [1], ὡς ὁμοίωση πρός τόν Χριστό ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Μεταξύ τῶν πνευματικῶν μέσων πού ἡ Ἐκκλησία μετέρχεται εἶναι καί ὁ ἐν ἀγάπῃ ἔλεγχος, ἡ στηλίτευση· καί ἡ δριμύτητα τοῦ ἐλέγχου εἶναι εὐθέως ἀνάλογη τόσο μέ τήν ἀναισθησία καί πώρωση πού ἔχει νά ἀντμετωπίσει ἐκ μέρους τῶν ἁμαρτωλῶν, ὅσο καί μέ τήν ζημία πού ἐπαπειλεῖται ἀπό τήν ἁμαρτία [2].

Διαβάστε την συνέχεια στο ιστολόγιο τας θύρας

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 

Προφητεία του Αποστόλου Παύλου -

Οι άνθρωποι των εσχάτων χρόνων!

''Τίς ἔσχατες ἡμέρες θά ἔρθουν δύσκολοι καιροί. Γιατί οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς στούς γονεῖς τους, ἀχάριστοι, ἀσεβεῖς, ἄστοργοι, ἀδιάλλακτοι, συκοφάντες, ἄσωτοι, ἄγριοι, ἐχθροί τοῦ καλοῦ, προδότες, αὐθάδεις, φουσκωμένοι ἀπό ἐγωισμό.

Θ΄ ἀγαπᾶνε πιό πολύ τίς ἡδονές παρά τόν Θεό. Θά δείχνουν ὅτι ἔχουν εὐσέβεια, ἀλλά θά ἔχουν ἀρνηθεῖ τή δύναμή της μέ τίς πράξεις τους.

Κι αὐτούς νά τούς ἀποφεύγεις...''

~ Προς Τιμόθεον Β´ επιστολή, κεφ. γ´, στίχοι 1-6

facebook

Ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς - στὴν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ

 Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι ἀρχαία παροιμία παρμένη ἀπό τήν Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου καί χρησιμοποιεῖται γιά καταστάσεις δύσκολες καί πολύ ἐπικίνδυνες. Τί σχέση ἔχει μέ τή θεματολογία τῆς συγκεκριμένης στήλης τοῦ Συνδέσμου θά τό δοῦμε εἰς τήν συνέχειαν. 

Πολλές φορές ξεχνιόμαστε καί νομίζουμε ὅτι τά διάφορα γεγονότα πού συμβαίνουν εἰς τόν πλανήτη μας εἶναι τυχαῖα. Δέν πρέπει, ὅμως, ποτέ νά λησμονοῦμε ὅτι τά πάντα παρακολουθεῖ ὁ ἄγρυπνος ὀφθαλμός τοῦ Θεοῦ - ἀκόμη καί τίς πιό ἀσήμαντες λεπτομέρειες- καί τά ρυθμίζει μέ σοφία καί ἀγάπη, κατά τό Ἅγιο Θέλημά Του. 

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς εἶπε τά ἑξῆς: «Οὐχί δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καί ἕν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπί τήν γῆν ἄνευ τοῦ πατρός ὑμῶν. Ὑμῶν δέ καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ἠριθμημέναι εἰσί. Μή οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς» (Ματθ. ι´, 29 - 31). Δύο σπουργίτια δέν πωλοῦνται στήν τιμή τῶν δέκα λεπτῶν; Κι ὅμως οὔτε ἕνα ἀπ᾽ αὐτά δέν θά πέσει νεκρό στή γῆ, χωρίς νά τό ἐπιτρέψει ὁ Πατέρας σας. Κι ὅσο γιά σᾶς, μάθετε ὅτι ὁ Θεός ἔχει μετρημένες ἀκόμη καί τίς τρίχες τοῦ κεφαλιοῦ σας ὅλες... (Ὁ Θεός, δηλαδή, γνωρίζει κι αὐτά ἀκόμη τά ἐλάχιστα πού σᾶς συμβαίνουν, στά ὁποῖα ἐσεῖς δίνετε μικρή σημασία). Γι’ αὐτό, λοιπόν, μή φοβηθῆτε ποτέ. Ἐσεῖς διαφέρετε καί εἶστε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπό πολλά σπουργίτια.

Ἐάν θελήσουμε νά ἐξετάσουμε τήν παγκόσμια ἱστορία, θά δοῦμε σπουδαῖα γεγονότα νά κατευθύνονται ἀπό τόν Δημιουργό τῶν πάντων καί νά μήν εἶναι τυχαῖα. Δέν μποροῦμε, φυσικά, νά εἰσδύσουμε στό νόημά τους καί νά καταλάβουμε τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ὁ Προφήτης Ἡσαΐας διατυπώνει τήν ἐρώτηση: «Ποιός ἐγνώρισε τά σχέδια τοῦ Κυρίου, πού εἶναι κρυμμένα εἰς τόν νοῦ του καί ποιός ἔγινε σύμβουλός του καί θά τόν διδάξει;» ( Ἡσ. μ´, 13). «Κανείς», ἀπαντᾶ ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει τά λόγια αὐτά τοῦ Ἡσαΐα καί συμπληρώνει: «Διότι ἀπό Αὐτόν δημιουργήθηκαν ὅλα καί μέ τήν πανσοφία του κυβερνῶνται καί στή δόξα Του ἀποβλέπουν ὅλα τά δημιουργήματά του, κι αὐτήν ἔχουν ὡς ὕψιστο σκοπό τους. Σ᾽ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες. Ἀμήν» (Ρωμ. ια´, 36).

Ἐάν θελήσουμε νά παρακολουθήσουμε τήν ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τῶν Ἰσραηλιτῶν, θά δοῦμε ὅτι συχνά ὁ λαός παρασυρόταν ἀπό τά εἰδωλολατρικά ἔθνη καί ἀπομακρυνόταν ἀπό τόν ἀληθινόν Θεόν.

Τότε ὁ Θεός ἐπέτρεπε δοκιμασίες καί αἰχμαλωσίες στόν Ἰσραηλιτικό λαό, διά νά συνετισθοῦν καί νά ἐπιστρέψουν εἰς τόν ἀληθινό Θεό. Οἱ παιδαγωγικές τιμωρίες τοῦ Θεοῦ τούς ἐπανέφεραν στήν πίστη, δυστυχῶς, ὅμως, ὄχι μόνιμα καί ὁριστικά. Ὅπως ἀναφέρεται στόν 77ό Ψαλμό, στ. 34: « Ὅταν ὁ Κύριος τούς παρέδιδε σέ θάνατο, τότε αὐτοί τρομοκρατημένοι Τόν ἀναζητοῦσαν καί ἐπέστρεφαν σέ Αὐτόν ἀπό τόν στραβό δρόμο τῆς ἁμαρτίας στόν ὁποῖο βάδιζαν. Καί ἀπό τά βαθιά χαράματα κατέφευγαν στόν Θεό».

Αὐτός, ὅμως, εἶναι πολυέλεος καί σπλαχνικός στίς ἁμαρτίες τους· καί σέ πάρα πολλές περιπτώσεις ἀπομάκρυνε ἀπό αὐτούς τόν θυμό Του καί δέν ἄφησε νά ἀνάψει καί νά ξεσπάσει ἐναντίον τους ὅλη Του ἡ ὀργή.

Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ θλιβερή ἱστορία τῆς ἀποστασίας τοῦ Ἰσραήλ ἐπαναλαμβάνεται καί στό χιλιοευεργετημένο ἀπό τόν Θεό Ἑλληνικό ἔθνος. 

Ἐνῶ τό Ἑλληνικό ἔθνος ἀπήλαυσε πλοῦτο εὐεργεσιῶν, τελικῶς λησμονεῖ τόν Θεό καί ἀπομακρύνεται ἀπό Αὐτόν. Ὁ Θεός μέ τήν πολλή Του ἀγάπη τό παιδαγωγεῖ μέ διάφορες δοκιμασίες, γιά νά τό ἐπαναφέρει μέ τή μετάνοια κοντά Του. 

Ὅσο τό ἔθνος ἐπιμένει στήν ἀποστασία, τόσο καί ὁ Θεός ἐπιμένει στή δοκιμασία. Δέν ἐξαντλεῖ, ὅμως, ὅλη τήν τιμωρία, ἀλλά δίνει ὅση εἶναι ἀπαραίτητη γιά τή μετάνοια. Τώρα ἔχουμε τή δοκιμασία τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ COVID-19. Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι ὁ Θεός δέν ἐπέτρεψε νά ἔχουμε πλῆθος θυμάτων, ὅπως σέ ἄλλα ἔθνη. Αὐτό δέν εἶναι τυχαῖο καί πρέπει νά μᾶς συγκινήσει καί σέ μετάνοια νά μᾶς ὁδηγήσει. 

Ὅπως ἀναφέρουν οἰκονομολόγοι καί κοινωνιολόγοι, ἡ δοκιμασία τοῦ κορωνοϊοῦ θά φέρει καί οἰκονομικό ἀδιέξοδο. Πιθανόν νά πεινάσουμε. Καί ὅπως δείχνουν οἱ ἐπιθέσεις τῆς γειτονικῆς Τουρκίας, ἴσως νά ἔχουμε καί πόλεμο. Αὐτές τίς φοβερές δοκιμασίες μποροῦμε νά τίς ἀποφύγουμε, ἐάν μετανοήσουμε. 

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σέ κρίσιμη κατάσταση, πραγματικά «ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς», «στή κόψη τοῦ ξυραφιοῦ». Ἡ μετάνοια θά μᾶς σώσει. 

Ὁ Θεός νά μᾶς φωτίσει νά μετανοήσουμε καί νά ἀποφύγουμε αὐτές τίς δοκιμασίες. 

Ἀρχιμ. Γ. Μ.

πηγή

Ένα πικρό χρονικό

Διάλογος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Πρόσωπα του διαλόγου*: Χρονικογράφος  –  Ιερομόναχος

                                        Εισαγωγή

          Με σκοπό να συζητήσει την κατάσταση των Ελλήνων το 2021 ο χρονικογράφος επισκέφθηκε τον γνωστό του ιερομόναχο, που ζει σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου και σε μοναστήρι κτισμένο στη σπηλιά ενός ευμεγέθους βράχου. Η πορεία προς το μοναστήρι ήταν επικίνδυνη, καθώς μάλιστα  το κτυπούσαν ισχυροί άνεμοι. Η πέτρινη σκάλα για να φτάσει  στην είσοδο απότομη, χωρίς κάπου να μπορεί να πιαστεί. Ευτυχώς είναι κάπως φαρδιά τα σκαλοπάτια και αισθάνθηκε κάποια σιγουριά ακουμπώντας  στον βράχο.

Ο Ιερομόναχος τον περίμενε. Πτυχιούχος γιατρός και θεολόγος ελληνικού πανεπιστημίου, με μεταπτυχιακές σπουδές στην παιδιατρική στη Γαλλία, επισκέφθηκε νέος το μοναστήρι και το αγάπησε. Τότε ζούσε εκεί ένας σοφός γέροντας, που εν τω μεταξύ εκοιμήθη και το μοναστήρι ερειπώθηκε. Όταν πήρε την απόφαση να καρεί μοναχός και να χειροτονηθεί ιερέας,  εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, προτίμησε να μείνει στο μοναστήρι και να του δώσει ζωή.

Γνωρίζει ότι πολλές μέρες του χρόνου παρέα του είναι μόνο τα θαλασσοπούλια, τα ταξιδιάρικα πουλιά και κανένας περαστικός αετός, αλλά του αρέσει. Του αρέσει  που βγαίνοντας στον στενό εξώστη βλέπει την απέραντη  γαλάζια θάλασσα, που σπάνια γίνεται μολυβιά. Του αρέσει ότι σ’ αυτή τη γωνιά της ελληνικής γης υπηρετεί τον Χριστό, την Εκκλησία, τον Ελληνισμό. Του αρέσει που το μοναστήρι έχει αυτόν ιερουργό και φύλακα. Όσο τον βαστάνε τα πόδια του πηγαίνει στη Χώρα του νησιού και τελεί τις Κυριακές εκεί τη Θεία Λειτουργία. Λεβέντης ο ηλικιωμένος ιερομόναχος, με βλέμμα γλυκό και πρόσωπο σκαμμένο από την αρμύρα και τις συνθήκες της διακονίας του. Το ιντερνέτ τον βοηθά να γνωρίζει άριστα τα όσα συμβαίνουν με την πανδημία και γενικότερα, στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Αγκαλιάστηκαν και ο χρονικογράφος του φίλησε το χέρι. Ανέβηκαν μιαν απότομη σκάλα, που οδηγούσε σε ένα στενόχωρο δωμάτιο, γεμάτο εικόνες και πίνακες ή φωτογραφίες ηγουμένων, ιερομονάχων και μοναχών που πέρασαν από το μοναστήρι. Είναι το ταπεινό Αρχονταρίκι. Παίρνουν έναν καφέ και αρχίζουν αμέσως τη συζήτηση. Είναι 11 Ιανουαρίου 2021.

   Α΄ Μέρος:  Η πανδημία στη ζωή των Ελλήνων

-Χρονικογράφος: Γέροντα σε ευχαριστώ που με δέχθηκες.

Ο Ιερομόναχος γέλασε καλόκαρδα.

-Ιερ. Εγώ σε ευχαριστώ που ήρθες. Με τους αέρηδες και την αρρώστια λίγοι είναι οι προσκυνητές.

-Χρον.  Δεν φοράς, βλέπω μάσκα…

Τώρα γέλασε πιο πλατιά.

-Ιερ. Εδώ που είμαι μόνο εσύ μπορεί να με κολλήσεις… Εσύ που φοράς μάσκα. Εγώ δεν σε κολλάω. Στο νησί δεν έχουμε κανένα κρούσμα. Είμαστε λίγοι, μένουμε και μακριά ο ένας από τον άλλο…

-Χρον. Τις Κυριακές κάνεις με κλειστές τις πόρτες τη Θεία Λειτουργία;

-Ιερ.  Κλειστή δεν είναι η εκκλησιά, γιατί κλειστό είναι όλο το νησί. Είμαστε σχεδόν αποκλεισμένοι. Να πετάξει πάνω από τα κύματα η αρρώστια δεν γίνεται. Παρηγοριά είναι η Λειτουργία για όλους μας. Και αυτή την παρηγοριά, αυτή την εκδήλωση αγάπης δεν μπορώ, δεν μου επιτρέπεται, να την στερήσω.

-Χρον.  Η Αστυνομία τι λέει;

Χαμογέλασε.

-Ιερ. Δεν έχουμε αστυνομία, αλλά και να είχαμε θα καλούσα τον αστυφύλακα με την οικογένειά του να προσέλθει στη Λειτουργία και πιστεύω ότι θα ΄ρχόταν… Ο δάσκαλος είναι ψάλτης… Πέντε παιδιά έχουμε στο νησί…Και όλοι να έρχονταν οι κάτοικοι πάλι αραιά θα είμασταν…. Και συνέχισε:

– Ιερ.  Η κοινωνία των ανθρώπων στηρίζεται στην παρηγοριά, στην αγάπη, στην αλληλεγγύη. Η μοναξιά, η απομόνωση  είναι η κόλαση. Ο εγωισμός, που χωρίζει τους ανθρώπους σατανικός. Αυτή την αγάπη και την παρηγοριά δεν μπορούμε να τη στερηθούμε. Θα πεθάνουμε ψυχικά.

-Χρον. Εμείς όμως στην πόλη στερούμαστε τη Λειτουργία…

– Ιερ. Σε εσάς άλλες είναι οι συνθήκες. Υπάρχουν κρούσματα, υπάρχει κίνδυνος. Όμως θαρρώ πως βρήκαν ευκαιρία οι άθεοι και επιτίθενται στην Εκκλησία. Πολλά από όσα επιβλήθηκαν δεν έχουν λογική. Εννιά, λέει, πιστοί σε ένα μεγάλο ναό και εννιά σε ξωκκλήσι. Τι λογική είναι αυτή; Και γιατί να μην γίνεται, με τα επιβληθέντα μέτρα, η Λειτουργία με κόσμο; Αποστάσεις ναι, μάσκα ναι, αλλά και πιστοί. Χωρίς πιστούς δεν τελείται Θεία Λειτουργία. Η παρακολούθηση από την τηλεόραση ή τα άλλα Μέσα μεσοβέζικο πράγμα. Δεν  έχει σχέση με την κοινωνία μεταξύ των πιστών και με τη συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία, που εξασφαλίζει μόνο η Λειτουργία στο Ναό. Παρηγοριά δεν έχει μέσω τηλεόρασης και κομπιούτερ…. Κι αν έχει είναι αναγκαστική…

– Χρον. Λέγεται ότι κλείσαν τους Ναούς για να μην γίνονται εξαιρέσεις. Αφού είναι κλειστά τα μαγαζιά και τα εστιατόρια να είναι κλειστές και οι Εκκλησίες…

– Ιερ. Γίνονται εξαιρέσεις. Απλώς αυτές χωράνε στη λογική τους. Η Βουλή λειτουργεί, τα Δικαστήρια λειτουργούν, οι συγκοινωνίες επίσης, τα σούπερ μάρκετς και τα καταστήματα τροφίμων επίσης, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα ταχυδρομεία επίσης, ο Στρατός και η Αστυνομία επίσης…Ακόμη και τα ποδόσφαιρα και τα μπάσκετ λειτουργούν, «με τα άτομα που επιτρέπει το πρωτόκολλο», λέει, αλλά που σιωπηρώς αυτό παραβιάζεται. Όσοι τα λένε αυτά για την Εκκλησία δεν καταλαβαίνουν ότι είναι για τους πολλούς Έλληνες ό, τι το Κοινοβούλιο και ο Στρατός. Από τη μία είναι  η εξασφάλιση της ζωής, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του πολίτη και από την άλλη η δια της τροφής της ψυχής συντήρηση του.

– Χρον. Σε θαυμάζω που μένεις στο νησί και στο συγκεκριμένο μοναστήρι.

Καλόκαρδα τον κοίταξε και του είπε ο ιερομόναχος:

– Ιερ. Εμείς, δόξα τω Θεώ,  εδώ περνάμε καλά και ας λυσσομανάνε οι βοριάδες και οι νοτιάδες, και ας είμαστε λίγοι. Να πας στα  μικρότερα νησιά, που ζουν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι. Τα νησιά αυτά αποκλείονται όταν φυσάνε δυνατοί άνεμοι και δεν μπορούν τα καΐκια να ταξιδέψουν. Πού πλοία της άγονης γραμμής… Σ’ αυτά άντε να μιλήσεις για πανδημία…Θα γελάσουν ειρωνικά… Τα ίδια και στα ορεινά μέρη. Για πήγαινε στα ορεινά χωριά της Λακωνίας, της Αρκαδίας, των Ιωαννίνων, των Γρεβενών. Κι αυτά κλείνονται, από το χιόνι. Και σ’ αυτά ο παπάς κρατάει ζωντανό το χωριό με τη Λειτουργία, την καμπάνα, που διαλαλεί ότι το χωριό είναι ακόμη ζωντανό, και με πέντε – έξι γέροντες…Παίρνει, λένε κάποιοι, μισθό. Και απαντώ: Πέραν των υποχρεώσεων της Πολιτείας προς την Εκκλησία για τις κατασχέσεις και τις απαλλοτριώσεις που έκανε σε βάρος Της, ποιος, εκτός από τον παπά που μένει επειδή είναι αφιερωμένος στον Χριστό και πιστός στην Γη του, θα έπαιρνε την απόφαση με 800 Ευρώ να πάει να ζήσει σε μιαν ερημιά με την οικογένειά του; Αν δεν υπήρχαν οι παπάδες πολλά χωριά θα ήσαν ερείπια και μόνο αρχαιολόγοι θα τα επισκέπτονταν…

– Χρον. Εξυπηρετείς και ιατρικά τους λίγους κατοίκους του νησιού;

– Ιερ. Μπορώ να ασκήσω την Ιατρική. Έχουμε όμως αγροτικό ιατρό. Καλό παιδί και άξιος επιστήμονας. Μόνο αν κάτι χρειαστεί ασχολούμαι. Έχω τόσα άλλα να κάνω…

      

 Μέρος Β΄ Επιχείρηση συκοφάντησης της Εκκλησίας

Ο χρονικογράφος αλλάζει τη συζήτηση.

–  Χρον. Πάτερ, φαίνεται ότι στην χώρα μας πληθαίνουν οι εχθροί της Εκκλησίας…

– Ιερ. Ποιοι είναι οι εχθροί Της; Οι περισσότεροι είναι παιδιά Της. Βαφτισμένοι όλοι. Γι’ αυτούς που απομακρύνθηκαν από τη ζεστασιά Της και πάγωσε γι’ Αυτήν η καρδιά τους φταίμε όλοι: οι γονείς, το σχολείο, ο πνευματικός κόσμος, εμείς οι ιερείς. Όλοι μας δεν τους μάθαμε  να σκέφτονται σοβαρά για την παρουσία τους στον κόσμο ως Έλληνες, δεν τους μάθαμε για τους προγόνους τους. Δεν τους μάθαμε ότι, ως Έλληνες, έχουμε την  Εκκλησία μάνα μας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Πολλών από αυτούς που υβρίζουν και συκοφαντούν την Εκκλησία τα επώνυμα αρχίζουν από Παπα-. Άλλοι έχουν επώνυμα που θυμίζουν οφίκιο κληρικού ή λαϊκού. Λέγονται «Αρχιμανδρίτης» «Οικονόμου», «Αναγνώστου», «Ψάλτης», «Πρωτόπαπας». Όλοι αυτοί είχαν πρόγονο ιερέα ή ευλαβή πιστό, που καμάρωνε για το οφίκιο του και το έκανε επώνυμο για να διαιωνισθεί και να το θυμούνται οι απόγονοί του… Πολλοί από αυτούς τους προγόνους τους πήραν μέρος στον Αγώνα της  Εθνεγερσίας. Υπάρχει και η περίπτωση να έχουν πληροφορηθεί το παρελθόν τους, αλλά να το απαρνήθηκαν. Η απολυτοποίηση της λογικής, η ηδονή, η αυτονόμηση από τον Θεό, η άγνοια της οντολογίας, ο εγωισμός, η άρνηση της μεταφυσικής φιλοσοφικής σκέψης, ο πρακτικός υλισμός, μπορεί  να τους κάνει να ντρέπονται για το παρελθόν τους και να επιδιώκουν να το  ξεριζώσουν από την ψυχή τους. Δείχνουν μίσος για την Εκκλησία, γιατί έχουν συναίσθημα κατωτερότητας σχετικά με τους αθέους της Ευρώπης και θέλουν να τους μοιάσουν,  καταργώντας τον πολιτισμό που έχουν κληρονομήσει και που άρδευσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν  να αποδεχθούν ότι οι πρόγονοί μας δίδαξαν τους άλλους Ευρωπαίους. Όμως αυτοί οι πρόγονοι διατήρησαν ακραιφνή τον ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό και πνευματικό πολιτισμό, που νόθευσαν οι πολιτιστικοί απόγονοι των Πάπα, Λουθήρου, Βολταίρου, Σαντ, Μαρξ.

 – Χρον. Το μίσος αυτών των Ελλήνων πώς το εξηγείς;

– Ιερομ. Δεν το θεωρώ φυσιολογικό. Ουδείς βρίζει και συκοφαντεί τη μητέρα του. Στη χώρα μας ζούμε το παράδοξο πως όποιον εξυβρίζει δημόσια τη μάνα του η κοινωνία τον καταδικάζει, όμως αυτόν  που βρίζει και συκοφαντεί την Εκκλησία, που είναι η μάνα του, τον θεωρεί «προοδευτικό» και τον χειροκροτεί…

– Χρον. Υπάρχουν όμως και οι Έλληνες ιδεολόγοι εχθροί της Εκκλησίας. Αυτοί που συνεχίζουν το έργο των Ροβεσπιέρου και Στάλιν, αλλά και οι ηδονιστές και οι νεοφιλελεύθεροι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης…

– Ιερ. Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως στην Ελλάδα, έτσι και στη Ρωσία η κουλτούρα του λαού είναι διαφορετική από αυτή της Δύσης. Στη Ρωσία οι άθεοι  εμφανίστηκαν τον 19ο αιώνα και έγιναν τυραννικό καθεστώς τον 20ό. Τους περιγράφει εξαιρετικά ο Ντοστογιέφσκι στους «Αδελφούς Καραμάζωφ» και στους «Δαιμονισμένους» και αργότερα ο Σολζενίτσιν.  Στην Ελλάδα το ιδεολογικό αυτό κίνημα άρχισε να αναπτύσσεται στη δεκαετία του 1980 και να εντείνεται  από τις αρχές του 21ου  αιώνα. Τι τα θέλεις…  Τρικυμισμένες ψυχές. Φοβούμαι μήπως κάποιοι άθεοι  κρύβουν μέσα τους έναν Νέρωνα, ένα Διοκλητιανό, έναν Στάλιν…

– Χρον. Αυτοί υποστηρίζουν ότι επιδιώκουν να εφαρμόσουν την απόλυτη ελευθερία στην Πολιτεία, την ισοπολιτεία, την κοινωνική δικαιοσύνη. Κατά τη γνώμη τους η Εκκλησία αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην πρόοδο, γι’ αυτό και πρέπει να περιθωριοποιηθεί…

– Ιερ. Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρξ και ο Στάλιν αυτά υποστήριζαν, ότι η Εκκλησία πρέπει να εξουδετερωθεί για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι από τα δεσμά Της και από το όπιο που τους ποτίζει. Αναποδογύρισαν την αλήθεια. Ελευθερία υπάρχει μόνο κοντά στον Χριστό. Όσο ο άνθρωπος ξεφεύγει από την ύλη και κατευθύνεται στην Αλήθεια Του, τόσο και απαγκιστρώνεται  από τα πάθη του και καθίσταται ελεύθερος. Η δυτική κοινωνία όταν απομακρύνθηκε από την Αλήθεια και εγκολπώθηκε τον ωφελιμισμό και τον ηδονισμό άρχισε να παραπαίει. Ανέπτυξε έναν σπουδαίο τεχνολογικό πολιτισμό, που της εξασφάλισε ευημερία, αλλά έμεινε στάσιμη ηθικά και ψυχικά, για να μην πω ότι υποχώρησε, έγινε πιο άγρια, πιο επιθετική, πιο αρνητική έναντι των αξιών που η ίδια με το αγκάλιασμα του Χριστιανισμού είχε δημιουργήσει. Όπως είπε ο αείμνηστος Τατάκης η δημιουργία αρετής είναι δυσκολότερη από την πνευματική δημιουργία και από την τεχνολογική εφευρετικότητα. Η Ευρώπη σήμερα έχει χάσει την ταυτότητά Της, τον προσανατολισμό Της. Όταν βλέπεις στη Γαλλία οι άθεοι να επιβάλλουν να αφαιρεθεί Σταυρός από σταυροδρόμι κάποιας επαρχιακής πόλης γιατί  ενοχλούνται, καταλαβαίνεις πού πάμε…

Μέρος Γ΄ Η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας στην Ελλάδα

– Χρον. Για τη σχέση της Εκκλησίας με την Πολιτεία στην Ελλάδα τι λές;

– Ιερ. Θα σου πω τι λένε τα γεγονότα, που επίτηδες τα θάβουν οι αντίθεοι. Επί τουρκοκρατίας όποιος έχανε την Πίστη του έχανε και την εθνότητά του. Στην Εθνεγερσία ΟΛΟΙ οι αγωνιστές πάλεψαν να αποκτήσουν την ελευθερία τους «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία». Πρώτα αγωνίστηκαν για την Πίστη τους και μετά για την ελευθερία της Πατρίδας. Τα φιλελεύθερα Συντάγματα της Επανάστασης μας ΠΡΩΤΑ  επικαλούνται τον Θεό. Στη Γαλλία το 1789 οι Επαναστάτες ήσαν εναντίον του κλήρου, στην Ελλάδα το 1821 οι Επαναστάτες ήσαν ο κλήρος και οι πιστοί Αγωνιστές. Στα 200 χρόνια που υπάρχει αυτή η ενότητα Πολιτείας και Εκκλησίας, αφού ο ίδιος λαός αποτελεί τη μία και την άλλη, από τα ερείπια του Αγώνα βρίσκεται σήμερα στις 50 πλουσιότερες χώρες του κόσμου, όπως έγραψε καθημερινή εφημερίδα. Η Εκκλησία βοήθησε όσο μπορούσε στην ανάπτυξη και αγκάλιασε με αγάπη και ενδιαφέρον το λαό όταν περνούσε καταστροφές, πολέμους, κατοχές… Όσοι λοιπόν αντιστοιχούν την Ελληνική Εθνεγερσία με την Γαλλική Επανάσταση είναι ανιστόρητοι και αγνώμονες. Το ίδιο όσοι παρομοιάζουν τους φεουδάρχες κληρικούς της προεπαναστατικής Γαλλίας με τους Ορθόδοξους κληρικούς, που προέρχονταν όλοι από τα σπλάχνα του λαού.

– Χρον. Πώς βλέπεις το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

– Ιερ. Σκοτεινό. Βλέπω ότι χωρίς σοβαρές αντιστάσεις η μεν Κίνα ανέρχεται δυναμικά ως παγκόσμια δύναμη και ίσως θελήσει να προβάλει και να επιβάλει τις ιδεολογικές της θεωρίες και πρακτικές, το δε Ισλάμ  ορμητικά εισβάλλει στην Ευρώπη. Γυμνή από Πίστη η Ευρώπη, αποδυναμωμένη από τα πάθη της και διαβρωμένη από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και  την υπογεννητικότητα φαίνεται ότι βρίσκεται σε όλο και επιδεινούμενη παρακμή.

– Χρον. Να ξαναγυρίσω στα της Εκκλησίας πάτερ. Τα Θεοφάνεια ήταν η πιο πρόσφατη ευκαιρία για τους εχθρευόμενους την Εκκλησία να Της επιτεθούν. Χρησιμοποίησαν εναντίον των κληρικών Της εμπρηστικούς χαρακτηρισμούς, όπως «ταλιμπάν», και υβριστικές περιγραφές, όπως ότι «σήκωσαν μπαϊράκι» ότι «ξεκίνησαν αντάρτικο», ότι «είναι αναξιόπιστοι», ότι θέλουν ανοικτές τις Εκκλησίες για το παγκάρι…

– Ιερ. Μη σε ξενίζει ότι υβρίζονται οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Ο Χριστός έχει πει, πως αν Εκείνον τον εδίωξαν και όσους Τον ακολουθούν θα τους διώξουν. Το θέμα προέκυψε όταν η κυβέρνηση ανέτρεψε την απόφασή Της και τη συμφωνία με την διοικούσα Εκκλησία και διέταξε να μείνουν τα Θεοφάνεια οι Ναοί κλειστοί και να μην τελεσθεί ο Αγιασμός σε εξωτερικό χώρο. Ποιος είναι ο αναξιόπιστος; Αλλά να δεχθώ ότι ανέβηκε ο αριθμός των κρουσμάτων και εκτάκτως ελήφθη το μέτρο. Οι άψογες συνθήκες που υπήρξαν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μπορούσαν να διατηρηθούν και τα Θεοφάνια. Ό, τι κάναμε το ήθελαν όλοι οι πιστοί. Είδες τι έγινε με τον Αγιασμό σε όλη τη χώρα. Τηρώντας τα μέτρα οι Έλληνες Τον πήραν και αγίασαν τα σπίτια τους. Εντύπωση πάντως προκαλεί ότι το ίδιο υβρεολόγιο χρησιμοποίησαν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ. Σα να ήταν μαζική εκστρατεία κατά της Εκκλησίας. Έχοντας την ισχύ του μέσου επικοινωνίας σα να μην αισθάνονταν την αντίστοιχη ηθική ευθύνη. Λυπάμαι που δείξανε άγνοια και έλλειψη γνώσης για το τι είναι για τον Έλληνα  η Εκκλησία.

– Χρον. Κάποια ΜΜΕ έβαλαν παλαιά βίντεο ή φωτογραφίες, για να δείξουν ότι δήθεν στη Νάξο και στην Αιτωλοακαρνανία έγινε η τελετή του Αγιασμού των Υδάτων ενώπιον πλήθους κόσμου…

– Ιερ.   Λυπάμαι που χρησιμοποιούνται μέθοδοι του Γκαίμπελς και του Ζντάνοφ στην Ελλάδα του 2021. Είναι απαράδεκτο σε μια Δημοκρατία να χρησιμοποιούνται τέτοιες άθλιες μέθοδοι, όπως το ψέμα και η απάτη. Λυπάμαι που αυτεπαγγέλτως δεν επενέβη κάποιο αρμόδιο όργανο. Είναι και αυτό σημείο των καιρών.

– Χρον. Τη στάση της Κυβέρνησης έναντι της Εκκλησίας πώς τη βλέπετε στο θέμα της πανδημίας;

– Ιερ. Η Κυβέρνηση έχει να διαχειριστεί ένα πολύ δύσκολο και πρωτοφανές πρόβλημα, όπως είναι η πανδημία. Στην αρχή πέτυχε να την περιορίσει. Μετά έκαμε λάθη, που τα δικαιολογώ, γιατί αντιδρά σε μια κατάσταση, που μοιάζει με αχαρτογράφητη περιοχή. Με ενοχλεί όμως το αυταρχικό της ύφος έναντι της Εκκλησίας. Η Εκκλησία ούτε από αναρχικούς ούτε από τρομοκράτες αποτελείται και η παρουσία  της αστυνομίας, στον περίβολο των ναών  και ακόμα χειρότερα ο εκ μέρους της έλεγχος εντός των ναών αν είναι κενοί θυμίζει άλλες εποχές που θέλουμε να ξεχάσουμε. Για μένα είναι σαφές ότι η Κυβέρνηση έχει ένα κόμπλεξ έναντι της Αριστεράς και των αθέων και επιδιώκει να δείχνει «αντικειμενικότητα», που τελικά ούτε τους αθέους ικανοποιεί ούτε τους χριστιανούς, οι περισσότεροι από τους οποίους το Κόμμα που κυβερνά εψήφισαν.

                   Μέρος Δ΄ Το εμβόλιο και η Εκκλησία

– Χρον. Να μου πεις, ως γιατρός, και για το εμβόλιο πάτερ μου;

– Ιερ. Δεν μπορώ να είμαι εναντίον του εμβολίου, δεν μπορώ να μην είμαι υπέρ της προστασίας της υγείας, ή της διαφυλάξεώς της. Η Εκκλησία θεωρεί σπουδαίο αγαθό την Υγεία για τον άνθρωπο. Έχουμε αγίους ιατρούς, από παλαιά έως τις ημέρες μας. Τα εμβόλια χρησιμοποιούνται από αιώνες και είναι ευεργετικά για τον άνθρωπο και την υγεία του. Για το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού είναι αλήθεια πως οι έλεγχοι περιορίστηκαν χρονικά, είναι αλήθεια ότι η αναγνώριση από τους ελεγκτικούς οργανισμούς των πρώτων εμβολίων έγινε υπό την πίεση των καταστάσεων και επειδή δεν έχει ακόμη βρεθεί το αποτελεσματικό φάρμακο για τη θεραπεία από τον κορωνοϊό.

– Χρον. Υπάρχει μεταξύ των πιστών δυσπιστία για το εμβόλιο και πολλοί είναι αρνητικοί στο να εμβολιασθούν.

– Ιερ. Τους καταλαβαίνω. Έως τώρα που μιλάμε δεν υπάρχει μια επαρκής ενημέρωση, με σαφήνεια και διαφάνεια. Αν υπήρχε ίσως να περιοριζόταν η δυσπιστία. Στο θέμα της ενημέρωσης θα μπορούσε να βοηθήσει και η διοικούσα Εκκλησία. Υπάρχει η Συνοδική Επιτροπή Βιοηθικής, η οποία αποτελείται από επιστήμονες και μπορεί να πλαισιωθεί και από άλλους και να εξηγήσει γιατί πρέπει να γίνει ή να μη γίνει το εμβόλιο.

– Χρον. Γράφτηκε πως η Επιστημονική Επιτροπή, που συμβουλεύει την Κυβέρνηση, πολλές φορές  προκαλεί σύγχυση, αντί να διασαφηνίζει τις καταστάσεις και πως οι πληροφορίες της είναι ελλιπείς και αυξάνουν τα ερωτηματικά.

– Ιερ. Όσο περνάει ο καιρός η Επιστημονική Επιτροπή απογοητεύει. Τα μέλη της βρίσκονται σε σύγχυση και αυτό φαίνεται από το ότι δημοσίως διαφωνούν μεταξύ τους… Για εμάς, τους Χριστιανούς, έλαβε αποφάσεις παράλογες και άδικες, αν πράγματι η Κυβέρνηση ακολουθεί τις εισηγήσεις της. Για το εμβόλιο κακώς περιορίζεται στα επικοινωνιακά συνθήματα και δεν διαφωτίζει ουσιαστικά το λαό.

– Χρον. Τι λές που κληρικός  απαγόρευσε να εμβολιαστούν  τα πνευματικά του παιδιά;

 – Ιερ. Γι΄ αυτό λέγω να πάρει θέση η Σύνοδος δια μέσου της Επιτροπής Βιοηθικής. Η δική μου άποψη είναι πως δεν μπορώ να επιτρέψω ή να  απαγορεύσω σε κάποιον να εμβολιασθεί, παίρνοντας επάνω μου την ευθύνη τυχόν δυσάρεστης εξέλιξης στην υγεία του. Επί πλέον φοβούμαι ότι θα ήταν εγωιστικό εκ μέρους μου να αρνηθώ να εμβολιαστώ με μόνη την ιδέα ότι έτσι από όλο τον πλανήτη εγώ θα διασώσω τη ζωή μου.

– Χρον. Τίθεται και θέμα ηθικής φύσεως για το εμβόλιο της Pfizer.

– Ιερ.  Θα επαναλάβω ότι σε τέτοια ζητήματα πρέπει να κοινοποιεί την άποψή της η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Βιοηθικής. Πάντως δεοντολογικά είναι σωστό οι όποιες επιστημονικές ή βιοηθικές αντιρρήσεις να τίθενται στη βάσανο των επιστημονικών οργανισμών πριν κοινοποιηθούν σε κληρικούς και λαϊκούς, που δεν έχουν γνώση των επιστημονικών ζητημάτων που θίγονται.

– Χρον. Πάτερ, για να τελειώσουμε τη συζήτηση, στα χρόνια μας έχει αυξηθεί η επιθετικότητα  κατά της Εκκλησίας εκείνων που πιστεύουν ότι όλα είναι θέματα λογικής και οι θρησκείες πρέπει να εξαλειφθούν γιατί δεν είναι τίποτε άλλο, από προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που έχει επιβάλλει το Ιερατείο για να κρατάει δέσμιους τους ανθρώπους. Υποστηρίζουν επίσης ότι σύντομα θα εξηγηθούν περισσότερα ζητήματα για τη ζωή και έτσι θα περιοριστεί στο ελάχιστο η επιρροή της θρησκείας.  Τι απαντάμε σε αυτά;

– Ιερ. Δεν θα σου μιλήσω με τα γνωστά απολογητικά επιχειρήματα, που χρησιμοποιούνται προς τους αθέους ορθολογιστές. Θα σου πω μόνο τρία πράγματα. Πρώτον ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι η αθωότητα και η αγαθότητα της ψυχής, μαζί με την ταπεινοφροσύνη οδηγούν σε Αυτόν και όχι η γνώση και ο εγωισμός. Το δεύτερο: Οι άθεοι  σοφοί του 18ου αιώνα υποστήριξαν ότι με τις ανακαλύψεις της Επιστήμης και της Τεχνολογίας θα αποδειχθεί η ανυπαρξία του Θεού. Πέρασαν από τότε δύο αιώνες και υπήρξαν εκπληκτικές κατακτήσεις στην Επιστήμη και στην Τεχνολογία. Όμως οι εξηγήσεις που δίδονται για τη ζωή και για το Σύμπαν λογικά είναι ανεπαρκείς. Δεν υπάρχουν απαντήσεις στην τελεολογία, στο ερώτημα της ίδιας της ύπαρξης. Και τρίτον: Ο υλισμός, ο ωφελιμισμός  και η ηδονή που επικρατούν φθείρουν ψυχικά και σωματικά τον άνθρωπο, υποβαθμίζουν περιβαλλοντικά τον πλανήτη και οδηγούν σε πολύ δυσάρεστες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις, σαν κι αυτή που ζούμε με την πανδημία. Για να μην αποφύγω το ερώτημά σου, να πω και κάτι για τις δεισιδαιμονίες. Πράγματι η Επιστήμη βοήθησε να απαλλαγούμε από προλήψεις και δεισιδαιμονίες, αλλά πρώτη η Εκκλησία ήταν που απάλλαξε τον άνθρωπο από τις δεισιδαιμονίες των ειδωλολατρών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Μεγάλου Βασιλείου με την Εξαήμερό του. Όπως έλεγε ο γέροντας π. Γεώργιος Καψάνης, η Ορθοδοξία αποδέχεται τα επιτεύγματα της Επιστήμης και δεν υπάρχει οποιαδήποτε αντίθεση μεταξύ τους.

– Χρον. Εδώ έρχεται το θέμα της Θείας Κοινωνίας. Πολλοί επιστήμονες εξέφρασαν την άποψη ότι πρέπει να απαγορευθεί η χρησιμοποίηση της ίδιας λαβίδας.

– Ιερ. Καλά είπες πολλοί επιστήμονες, γιατί δεν είναι όλοι. Απλώς το σύστημα και τα ΜΜΕ με μια φωνή δρουν και ουαί και αλίμονο αν κάποιος εκφράσει άλλη άποψη. Σφαγιάζεται ως προσωπικότητα. Υπάρχουν λοιμωξιολόγοι που έχουν την άποψη ότι η λήψη της Θείας Κοινωνίας με την ίδια λαβίδα δεν αποτελεί κίνδυνο για την υγεία των ανθρώπων. Στους οπαδούς της λογικοκρατίας θα μιλήσω με βάση τα στατιστικά στοιχεία. Θα έπρεπε λ.χ. να απαντήσουν πρώτα στον εαυτό τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας πόσοι λάβαμε τη Θεία Κοινωνία και πόσοι  κολλήσαμε από τον κορωνοϊό.

– Χρον. Υποστηρίζουν πάντως ότι πολλοί κληρικοί έχουν πεθάνει από τον κορωνοϊό.

– Ιερ. Πράγματι κάποιοι κληρικοί απεβίωσαν. Οι ειδικοί ιατροί όμως πληροφορήθηκαν την αιτία; Ήταν η Θεία Κοινωνία;… Γιατί οι κληρικοί δεν έχουμε μόνο τα λειτουργικά μας καθήκοντα. Ερχόμαστε σε καθημερινή επαφή με τον  λαό του Θεού. Έχουμε εξομολόγηση και πνευματική, εκκλησιαστική και ποιμαντική επικοινωνία και προσφορά προς το ποίμνιο. Γνωρίζω περίπτωση κληρικού που ασθένησε από τον κορωνοϊό, γιατί εξομολόγησε επί ώρα κάποιον που ήταν ασυμπτωματικός. Να πω και κάτι ακόμη, που αγνοούν όσοι αρνητικά κρίνουν τη Θεία Κοινωνία. Ο ιερέας εδώ και αιώνες κοινωνεί κάθε προσερχόμενο και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας  καταλύει, δηλαδή τρώγει και πίνει ό, τι έχει απομείνει στο Άγιο Ποτήριο με την ίδια λαβίδα, που κοινώνησαν όλοι οι πιστοί.

Κατά την προσέλευση των πιστών στη Θεία Κοινωνία ο ιερέας ούτε πιστοποιητικό υγείας ζητεί, ούτε rapid test πραγματοποιεί. Κοινωνεί το λαό σε περιόδους πανδημίας και σε κανονικές περιόδους ανθρώπους, που πιθανόν να έχουν, χωρίς να το ξέρουν,  σοβαρές και μεταδοτικές ασθένειες, ή και ετοιμοθάνατους από μεταδοτική ασθένεια. Αυτά ισχύουν από αιώνες. Ακόμη και πρόσφατα να θυμηθούμε τί αρρώστιες μεταδοτικές έπληξαν την Ελλάδα, από γρίπες έως τον έμπολα… Με τη λογική των αθέων δεν θα έπρεπε να υπάρχει ζωντανός ιερέας… Στη Σπιναλόγκα έζησε επί χρόνια ιερέας με τους απομονωμένους στο νησί λεπρούς. Τους κοινωνούσε και του φιλούσαν το χέρι. Ουδέν έπαθε. Όταν νικήθηκε η ασθένεια οι λεπροί έγιναν καλά και έφυγαν από το νησί. Εκείνος έμεινε, για να φυλάει τους τάφους και να προσεύχεται για τους κεκοιμημένους εκεί λεπρούς, όπως έλεγε…

– Χρον. Πάτερ, καλά τα είπαμε, αλλά σου πήρα την ώρα και πρέπει να φύγω. Σε ευχαριστώ για τη συζήτηση. Να είσαι βέβαιος ότι θα ξανάρθω.

– Ιερ. Δεν θα φύγεις έτσι… Είναι μεσημέρι και θα φάμε μαζί. Σε ευχαριστώ που ήρθες και για τη συζήτηση. Μούδωσες μεγάλη χαρά. Και βεβαίως να ξανάρθεις.

          Πήγανε μαζί στην κουζίνα. Ο ιερομόναχος είχε μαγειρέψει ψάρι και είχε βράσει χόρτα με πατάτες. Για να πιουν υπήρχε λευκό κρασί, προϊόν του νησιού. Κάνανε προσευχή και έφαγαν. Ακολούθησε ο ελληνικός καφές, με γλυκό ντόπιο, του κουταλιού. Η ώρα πέρασε. Ο χρονικογράφος έπρεπε να φύγει. Χαιρετίσθηκαν με την ίδια θέρμη.  Ο άνεμος είχε πέσει, ο ήλιος είχε γείρει και ο χρονικογράφος συλλογισμένος πήρε τον δρόμο της επιστροφής.-

*Κάθε ομοιότητα στο χρονικό με υπαρκτά πρόσωπα είναι συμπτωματική.

https://www.antibaro.gr/article/29651

Ο ιός, η επιστήμη και η πίστη

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

                Η πανδημία ιού ταχύτατης μετάδοσης και εξάπλωσης επέφερε αναστάτωση σε πλήθος χωρών του πλανήτη. Ήδη κάποιες από αυτές έχουν υποστεί σοβαρές συνέπειες και άλλες ζουν με τον φόβο να αντιμετωπίσουν προσεχώς το πρόβλημα σε παρόμοια έξαρση. Η ιατρική κοινότητα και οι πολιτικοί φορείς συσκέπτονται, προτείνουν και αποφασίζουν τη λήψη μέτρων, προς αποφυγή διάδοσης του ιού. Τα μέτρα εντείνονται από ημέρα σε ημέρα, με συνέπεια τον περιορισμό των κινήσεων και την υπολειτουργία της αγοράς και των υπηρεσιών, καθώς και τη ματαίωση εκδηλώσεων σε κλειστούς χώρους και ανοικτούς χώρους. Και ενώ αυτό ήδη συνέβη για κάθε άλλου είδους εκδήλωση, υπάρχει ανεκτικότητα της Πολιτείας έναντι των συνάξεων στους ναούς της χώρας. Για τη χαλαρότητα η κυβέρνηση δέχθηκε έντονη την επίκριση, κυρίως από την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία επικαλείται την ισότητα όλων έναντι των νόμων και των αποφάσεων της Πολιτείας.

                Το θέμα έφερε στο προσκήνιο όχι μόνο τις εκκλησιαστικές συνάξεις, αλλά και τη θεία μετάληψη. Πολλοί έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημόσια υγεία και πίεσαν ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση, για τη λήψη μέτρων. Εν αναμονή είμαστε για τη λήψη προσθέτων μέτρων. Αν ακόμη η κυβέρνηση εμφανίζεται άτολμη, οφείλεται αυτό στον υπολογισμό του πολιτικού κόστους, το οποίο είναι ασήμαντο για την επικριτική αξιωματική αντιπολίτευση.

                Η διοικούσα Εκκλησία δεν έμεινε απαθής ενώπιον της ανησυχίας, ίσως και αγωνίας, πολλών πολιτών της χώρας, ιδίως μη εχόντων στενή σχέση μ’ αυτήν. Η ιερή Σύνοδος της Ιεραρχίας συνήλθε, συνέταξε εγκύκλιο και κάλεσε τα μέλη της Εκκλησίας να δείξουν τη δέουσα προσοχή στις υποδείξεις της ιατρικής κοινότητας και να λάβουν όλα τα δυνατά μέτρα προς αποφυγή διάδοσης του ιού. Αυτό δεν θεωρήθηκε αρκετό από τους κριτικά ή εχθρικά ιστάμενους έναντι της Εκκλησίας και διαμορφώνοντες εν πολλοίς την κοινή γνώμη. Αυτοί εξακολουθούν την πολεμική τους με στόχο την πλήρη απαγόρευση της τέλεσης ιερών ακολουθιών. Πέρα όμως από τους μισθοφόρους πολέμιους της πίστης και τα τυφλωμένα υποχείριά τους υπάρχουν και πολλοί, που ναι μεν δεν θέλουν να συγκρουστούν με την Εκκλησία, βρίσκουν όμως εύλογα τα επιχειρήματα των εχθρών της, που, πρέπει να τονιστεί, δεν ανήκουν σε μία και μόνο κομματική παράταξη ούτε πρεσβεύουν την ίδια ιδεολογία.

                Κατ’ αρχήν, ας διαχωρίσουμε το προς ανάλυση θέμα σε δύο υποθέματα, τη σύναξη στους ναούς και τη μετάληψη. Για τη σύναξη ήδη η εγκύκλιος της ιεράς Συνόδου αποτρέπει τους πιστούς που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες να προσέρχονται στους ναούς. Μάλιστα, επειδή διανύουμε την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, οι κατά τόπους μητροπολίτες αποφάσισαν να αποφύγουν την τέλεση ιερών ακολουθιών, που επιφέρουν κοσμοσυρροή, όπως οι κατανυκτικοί εσπερινοί των Κυριακών. Έχει ήδη διαπιστωθεί ότι σημαντικά μειωμένο είναι εφέτος το εκκλησίασμα τόσο στους χαιρετισμούς, όσο και στις λειτουργίες των Κυριακών. Οι λοιπές ακολουθίες τελούνται με την παρουσία ελαχίστων πιστών. Τί σημαίνουν αυτά; Κάποιοι, ανήκοντες σε ευπαθή ομάδα υπάκουσαν στην έκκληση. Κάποιοι εμποδίστηκαν από συγγενικά τους πρόσωπα. Κάποιοι λιποψύχησαν και από φόβο μη κολλήσουν δεν προσήλθαν, αν και δεν ανήκουν σε ευπαθή ομάδα. Λίγοι ίσως υπάκουσαν την έκκληση του διαπρεπούς λοιμωξιολόγου  Σωτήρη Τσιόρδα: Ας έχουμε πρωτίστως στο νου μας όχι μήπως κολλήσουμε τον ιό, αλλά μήπως εμείς τον μεταδώσουμε σε άλλους! Και εν λόγω επιστήμων είναι πιστό μέλος της Εκκλησίας. Δεν γνωρίζουμε βέβαια το κίνητρο του καθενός που απέφυγε να προσέλθει στους ναούς. Είναι πρωτίστως η συναίσθηση του χρέους έναντι των συνανθρώπων μας, πιστών και απίστων, φρόνηση ή δειλία ενώπιον κρισίμων καταστάσεων;

                Το δεύτερο προς εξέταση είναι η θεία μετάληψη. Η σφοδρή επίθεση εναντίον του τρόπου μετάδοσης στους πιστούς του περιεχομένου του αγίου Ποτηρίου είναι παλαιά και η χλεύη διαρκής. Κάποιοι αποκαλούν αυτό κρασοπάπαρα. Όταν εμφανίστηκε ο ιός του AIDS, βουλευτής έσπευσε να προτείνει της απαγόρευση της θείας Κοινωνίας στους πιστούς. Αρκετοί επιτέθηκαν με αγριότητα κατά λοιμωξιολόγου, που τόλμησε να ομολογήσει την πίστη της (και όχι την θέση της επιστήμης) στο θέμα μετάδοσης ασθενειών με τη θεία Κοινωνία. Ασφαλώς αυτοί θριαμβολογούν, επειδή το Βατικανό έσπευσε να ικανοποιήσει τους πολέμιους της πίστης με την απόφαση να χρησιμοποιούνται πλαστικά κουταλάκια. Ας το λάβουν αυτό σοβαρά υπ’ όψη κάποιοι ορθόδοξοι, που κηρύττουν την προσέγγιση με τους ετερόδοξους στο όνομα της αγάπης του Χριστού!

                Επί δύο περίπου χιλιετίες οι πιστοί κοινωνούσαν αγνοούντες την ύπαρξη μικροοργανισμών. Ο μεγάλος επιστήμων Λουδοβίκος Παστέρ και πιστός χριστιανός, ο θεωρούμενος πατέρας της μικροβιολογίας, έφερε στο φως την ύπαρξή τους. Ούτε το Βατικανό διενοήθη τότε να αλλάξει τον τρόπο της μετάληψης. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουμε ακράδαντα και ομολογούμε ότι δεν μεταδίδονται μικρόβια ή ιοί με τη χρήση της ίδιας λαβίδας. Αυτό ακριβώς έπραξε και η λοιμωξιολόγος που δέχθηκε σφοδρή την επίθεση. Καλό είναι όμως να δώσουμε δίκαιο και στους αμφισβητούντες αυτό, ιδιαίτερα στους καλοπροαίρετους. Αν γίνει ανάλογο πείραμα με ανάμειξη άρτου και οίνου και μετάληψη από το μείγμα ανθρώπων νοσούντων ή φορέων νόσου και υγιών, τότε, αναμφισβήτητα θα επέλθει διασπορά μικροβίων και ιών. Είναι συνεπώς αναμενόμενο, δια της λογικής επαγωγής, να συμβαίνει το ίδιο και στη μετάληψη από το άγιο Ποτήριο. Ποιο είναι το λεπτό σημείο, που πρέπει να προσέξουμε; Ας θέσουμε υπό εξέταση το θέμα του φοβερού εχθρού του ανθρώπου, του θανάτου. Η επιστήμη αποφαίνεται ότι μετά παρέλευση εικοσιτετραώρου από τη διάγνωση θανάτου, αυτός θεωρείται βέβαιος και ουδέν πτώμα επανέρχεται στη ζωή. Αλλά οι χριστιανοί πιστεύουμε και διακηρύσσουμε ότι ο Χριστός ανέστη την τρίτη ημέρα! Ανέστη ως Θεός. Εδώ βρίσκεται το κύριο μέτωπο της αντιπαράθεσης πιστών και απίστων. Πιστεύουμε ότι δεν μεταλαμβάνουμε κρασοπάπαρα, αλλά σώμα και αίμα Χριστού. Και αυτά δεν φέρουν μικρόβια. Αυτό βέβαια θεωρείται μωρία όχι μόνο στην εποχή μας, κατά την οποία η επιστήμη οδηγήθηκε βίαια στην προκρούστεια κλίνη της υλιστικής φιλοσοφίας, αλλά και στην εποχή των Αποστόλων, όπως γράφει συγκεκριμένα ο Απόστολος Παύλος. Γι’ αυτό οι πιστοί οφείλουμε να φέρουμε τον ονειδισμό του σταυρού.

                Καλό όμως είναι να βλέπουμε με άκρα κατανόηση εκείνους που εμφανίζονται ως άπιστοι. Πολλοί από αυτούς βρίσκουν αφορμές, ώστε να ενισχύσουν την απιστία τους, από τη συμπεριφορά των πιστών και «πιστών». Και δεν είναι λίγες αυτές οι αφορμές, όπως αλαζονεία και έπαρση για την κατοχή της πλήρους αλήθειας, φανατισμός, ιδιοτέλεια και δειλία. Ο Απόστολος Παύλος εφιστά την προσοχή μας, επειδή «το όνομα του Θεού εξ αιτίας σας βλασφημείται από τα έθνη», τους εκτός δηλαδή Εκκλησίας. Αν δείξουμε εμείς περισσότερη κατανόηση και περισσότερη αγάπη προς τους αμφισβητούντες το μυστήριο του αποκαλυμμένου Θεού, τότε θα συμβάλουμε όχι μόνο στο να περιοριστεί η διασπορά του ιού, αλλά και η πολεμική, ακόμη και η εμπαθής κατά της πίστης.

                                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://www.antibaro.gr/article/26272

Ο ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΜΟΡΦΟΥ κ. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Σεβασμός, βαθύτατη ἐκτίμηση καί τιμή ὕψιστη ὀφείλονται εἰς τόν Πανιερώτατον Μητροπολίτην Μόρφου τῆς Κύπρου κ. Νεόφυτον, ὁ ὁποῖος ὑπακούοντας εἰς τήν φωνήν τῆς Ἀρχιερατικῆς συνείδησής του, ὀρθοτόμησε τόν λόγον τῆς ἀληθείας συμφώνως πρός τήν γραπτή καί προφορική Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

Τί εἶπε ὁ Πανιερώτατος κ. Νεόφυτος; Ὑπεστήριξε τήν σαφέστατη θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι, δηλαδή, ἡ ἔργῳ ἀσκούμενη ὁμοφυλοφιλία (ΟΦΦ, στό ἑξῆς) εἶναι πάθος βδελυκτό1, τό ὁποῖο ἐπισύρει τήν παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ «ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας». Ἀπεκάλυψε, ἐπίσης, τήν θέση τοῦ συγχρόνου μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, εἰς τόν ὁποῖον εἶχε χαρισθεῖ ὀξύτατο διορατικό χάρισμα -πεῖραν τοῦ ὁποίου ἔλαβε καί ὁ ὑπογράφων- ὅτι μεταξύ τῶν αἰτίων τῆς ΟΦΦ περιλαμβάνεται καί ἡ ἀφύσικη (καί βδελυκτή γιά πολλούς) πρακτική τῆς συνεύρεσης τῶν συζύγων2 κατά τήν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης.

Πολλοί ἔσπευσαν νά κρίνουν καί νά εἰρωνευθοῦν τήν προαναφερθεῖσα τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Δέν διερωτήθηκαν, ὅμως, οἱ ἐπικριτές τοῦ Ἁγίου· ποῖος ἔχει τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις νά διερευνήσει τά αἴτια τῆς βαθύτατης αὐτῆς ψυχοσωματικῆς στρέβλωσης· ὁ ἐμπεπλεγμένος καί βιαίως συρόμενος ἀπό τά ἴδια πάθη, τά ὁποῖα τοῦ ἔχουν συσκοτίσει τό νοερόν ὄμμα τῆς ψυχῆς ἤ ὁ κεκαθαρμένος καί ἔμφορτος πνευματικῶν ἐμπειριῶν καί ἀρετῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει καταστήσει τόν ἑαυτόν του ζῶν κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Ἡ πρόσφατη ἐπιστήμη τῆς Ἐπιγενετικῆς ἔχει παράσχει ἰσχυρές ἐνδείξεις ὅτι ἐμπειρίες οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν ἔντονα ψυχικά βιώματα, προκαλοῦν τήν ἔκκριση ὁρμονῶν, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον μεταβάλλουν τήν γονιδιακή «ἔκφραση» ἐπί τά χείρῳ, ἀλλά, μέσῳ ἐπιγενετικοῦ μηχανισμοῦ, ἡ «ἔκθεση» σέ αὐτές καταγράφεται ὡς μνημονικό γεγονός ἐπί τοῦ γονιδιώματος καί ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει καί μετά τήν πάροδο τοῦ βιώματος αὐτοῦ3.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης σέ σχετική συζήτηση μέ τόν ὑπογράφοντα - ὁ ὁποῖος εἶχε πνευματική ἐπικοινωνία καί συνεβουλεύετο τόν Ἅγιο ἐπί δέκαεννέα συναπτά ἔτη- τοῦ εἶχε δώσει τήν «ἄνωθεν πληροφορία» ὅτι ἀκόμη καί κατά τήν φυσιολογική συνεύρεση τῶν συζύγων κατά τή διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης τό ἔμβρυο βιώνει (τήν ἀνεπιθύμητη) ἐμπειρία τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς! Ὁμιλοῦσε, ἀκόμη, ὁ ἴδιος Ἅγιος γιά τήν ὕπαρξη κληρονομικῶν παθῶν, τά ὁποῖα, ὅμως, ὑπερνικῶνται μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τά Ἁγιαστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.

Οἱ ἔχοντες συναίσθηση -μετά ἀπό εἰλικρινῆ ἐξέταση τοῦ ἑαυτοῦ των- τοῦ πνευματικοῦ σκοτασμοῦ τόν ὁποῖον βιώνουν, δέν ὀφείλουν νά βάλουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό, νά ἐνδιατρίψουν καί νά ἐξετάσουν μέ μεγαλύτερη προσοχή τά ὅσα ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας συμβουλεύει καί καθορίζει;

Ἐπειδή τό προαναφερθέν θέμα εἶναι ὕψιστης πνευματικῆς σπουδαιότητας, «ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς, πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι νομολόγοι…», ὅπως ἔγραφε γιά τό θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό ἔτος 1969 ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης4· διότι, ἄλλως, ὅσοι διδάσκουν ἀποκυήματα τοῦ δικοῦ τους νοῦ, θά εἶναι ἀναπολόγητοι κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως!

Κωνσταντῖνος Γ. Καρακατσάνης

τ. Καθηγητής Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τοῦ Α.Π.Θ.

1 Λευιτ. ΙΗ΄, 22.
2 https://www.youtube.com/watch?time_continue=14&v=-XlAjMBWXv0

3 Meaney MJ, Szyf M. Environmental programming of stress responses through DNA methylation; life at the interface between a dynamic environment and a fixed genome. Dialogues in Clinical Neuroscience, 2005 June; 7(2): 103- 123. Meaney MJ, Szyf M, Secki JR. Epigenetic mechanisms of perinatal programming of hypothalamic- pituitary- adrenal function and health. Trends in MolecularMedicine, Vol 13(7):269-277, July 2007. Csoka AB, Szyf M. Epigenetic side- effects of common pharmaceuticals. A potential new field in Medicine and Pharmacology. Medical Hypotheses Vol 73(5):770-778, November 2009.

4 ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ. Γέροντος ΠΑΪΣΙΟΥ τοῦ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ. Ἐκδόσεις ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, Θεσσαλονίκη, 2009, σελ. 18-26.

Η αχαριστία στις ανθρώπινες σχέσεις

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η αχαριστία είναι στάση ζωής πολλών. Στηριγμένοι στα χαρίσματά τους, στην δύναμη του χρήματος, στην ικανότητα να χειρίζονται τους άλλους, εκμεταλλεύονται την αγάπη ή την αδυναμία που τους δείχνουν για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους, χωρίς να αισθάνονται ότι οφείλουν αναγνώριση σε όσους τους ευεργετούν, σε όσους προσφέρουν. Σαν να δικαιούνται τα πάντα, ξεχνούν ακόμη και το «ευχαριστώ».

Η αχαριστία είναι συνδεδεμένη με το ανθρώπινο θέλημα. Ιδιαιτέρως αυτό φαίνεται στα παιδιά της εποχής  μας. Όσα κι αν τους παρέχουν οι γονείς τους, πάντοτε θα βρίσκουν αφορμή να απαιτήσουν περισσότερα. Όταν οι γονείς αρνηθούν την ικανοποίηση μιας επιθυμίας μέσα στις πολλές που εκπληρώνουν, τότε το παράπονο ανεβαίνει εύκολα στα χείλη και τα παιδιά έχουν ήδη πείσει τον εαυτό τους ότι οι γονείς τους τα αδικούν και δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες τους.

Ανάλογη είναι και η συμπεριφορά όσων έχουν εξουσία στα χέρια τους. Ανικανοποίητοι, παρά την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών τους από τους υφισταμένους τους, παρότι συχνά δεν το αξίζουν, επιβάλλουν ολοένα και μεγαλύτερα φορτία σε όσους τους διακονούν, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψιν τους ότι οι «άνθρωποί» τους έχουν όρια, αλλά και ότι χρειάζονται από αυτούς ένα «ευχαριστώ», μία αναγνώριση και όχι την απαξίωση. Όμως η εξουσία κάνει τους κατόχους της τυφλά προσανατολισμένους στην εκπλήρωση του θελήματός τους και θεωρούν αυτονόητο ότι όσοι εξαρτώνται από αυτούς θα λειτουργούν στην προοπτική των «δούλων».

Και στον έρωτα υπάρχει αχαριστία. Όταν ο ένας αυτοθαυμάζεται και ο άλλος αναζητεί εναγωνίως κάλυψη στην μοναξιά του ή αναγνώριση ότι αξίζει, τότε εύκολα ο έρωτας χάνει το νόημά του. Η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση και συνήθως ο ισχυρότερος κουρελιάζει την αξιοπρέπεια του αδύναμου, τον απατά, τον κάνει «κολλημένο» και τον οδηγεί στο να ανέχεται κακές συμπεριφορές. Επειδή όμως ο αδύναμος νιώθει την ανάγκη να κρατηθεί από τον ισχυρό, τον ανέχεται και στην αχαριστία, κάποτε βαφτίζοντας «υπομονή» την αδυναμία του να αλλάξει ζωή.

Η Εκκλησία μάς δείχνει την οδό του σταυρού στην ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις. Επισημαίνει ότι οι άνθρωποι αρνήθηκαν να αποδεχτούν τις ευεργεσίες του Θεού και Τον σταύρωσαν. Σταυρός σημαίνει θυσία και συγχώρεση, δρόμος που περνά από την μετάνοια όπως αυτή εκφράζεται στην παραίτηση από το ίδιον θέλημα. Έκφραση αυτής της παραίτησης είναι η ευγνωμοσύνη. Το «ευχαριστώ»  σε όσους αγαπούνε, αλλά και σε όσους, μέσα από την κακία και την αχαριστία τους, δίνουν την ευκαιρία της ταπείνωσης. Σταυρός σημαίνει την απουσία εκδίκησης, αλλά και την κριτική της αχαριστίας στην προοπτική της αλήθειας. Ο Χριστός αποδέχτηκε την μετάνοια του ληστή και σιώπησε στις προκλήσεις. Ο λαός όμως που Τον ειρωνευόταν, βλέποντας τον σεισμό που ακολούθησε και τον πόνο της γης «έτυπτε τα στήθη». Πολλοί εξ αυτών βαφτίστηκαν χριστιανοί μετά την Πεντηκοστή, δείχνοντας ότι κατάλαβαν πόσο αχάριστοι υπήρξαν.

Ο Σταυρός  ως αλήθεια, αλλά και θυσία και ταπείνωση μπορεί να γίνει οδοδείκτης στις ανθρώπινες σχέσεις. Όχι για να πάψουμε να αγαπούμε τους αχάριστους, αλλά για να τους δείχνουμε ότι ο εγωκεντρισμός δεν ωφελεί. Στην απλότητα του «ευχαριστώ» και στην αναγνώριση ότι δεν μας ωφελεί η ικανοποίηση όλων των επιθυμιών μας, αλλά μόνο αυτών που έχουν σχέση με το Ευαγγέλιο, μπορούμε τελικά να βρούμε το μέτρο που μας λείπει.

« Ορθόδοξη Αλήθεια»

πηγη