Το μάθημα της «Ιερής Παιδοποιίας».

 Posted on 4 Μαΐου, 2026

«Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον…» Από τον Ε’ Οίκο των Χαιρετισμών της Παναγίας μας.

«ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» Ησαΐας η’ 18.

Βασιλική Οικονόμου

Σκέφτομαι τα εκατοντάδες χιλιάδες έμβρυα που φονεύονται κάθε χρόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας.

Ιστορίες για εκτρώσεις λόγω επικίνδυνων επιπλοκών στην κύηση, εκτρώσεις λόγω «κακών προγνωστικών» για το κυοφορούμενο πλάσμα, εκτρώσεις λόγω βιασμού, λόγω ανικανότητας της μάνας να είναι μάνα (ή του πατέρα να είναι πατέρας…), εκτρώσεις με το «χάπι της επόμενης ημέρας», εκτρώσεις λόγω ψυχολογικής ή συναισθηματικής πίεσης, λόγω καριέρας, «σιλουέτας», καλοπέρασης…αλλά και εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, που επίσης συνιστούν φόνο, αφού εμπεριέχουν τη θανάτωση των «μη αξιοποιήσιμων εμβρύων»… Πόσες φορές γινόμαστε μικροί θεοί στη θέση τού άπειρου Θεού κι αποφασίζουμε και ενεργούμε καταργώντας την αξία της ζωής και την πίστη στη θεία πρόνοια και σοφία, την εμπιστοσύνη στο έλεος και στη δικαιοσύνη του Κυρίου!

Άραγε, θα γινόντουσαν όλοι αυτοί οι φόνοι εμβρύων, αν γνώριζαν, τουλάχιστον οι συνειδητά Χριστιανές μανάδες, ότι το πλάσμα αυτό στα σπλάχνα τους έχει ψυχή ήδη απ’ τη στιγμή της σύλληψής του κι ότι δεν θα είχαν συλλάβει, αν δεν το επέτρεπε ο Κύριος; Θα καταφεύγαν στη σφαγή, αν κάποιος τους είχε πει από νωρίς, ότι είναι ιερό αυτό το πλάσμα εκεί μές στα σωθικά τους, είναι εικόνα του Θεού; Ότι είναι ιερό το καταφύγιο της μήτρας, ιερή η μητρότητα και έγκλημα βαρύ η εμβρυοκτονία; Ότι η αγία Εκκλησία μας – και δι’ αυτής ο Ίδιος ο Θεός! – όρισε με τους Ιερούς Κανόνες της, ότι η γυναίκα που φόνευσε τ’ αγέννητο σπλάχνο της δεν μπορεί να κοινωνήσει για χρόνια ολόκληρα; Μικρός αφορισμός είναι αυτό, δεν είν’ απλά μια τιμωρία! Μένεις αποκομμένη από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που είν’ η ίδια η ζωή!

Μήπως θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν διδασκόμασταν από παιδιά απλές τρανές αλήθειες; Αν, αντί για ανόητα, «δηλητηριασμένα» παραμύθια με Χιονάτες, Σταχτοπούτες, μάγισσες και ξωτικά και τέρατα και βασιλόπουλα και δράκους και παλάτια – και ό,τι άλλο προπαγανδίζει η σύγχρονη έντυπη ή ηλεκτρονική «λογοτεχνία» -, ακούγαμε ξανά και ξανά την πιο όμορφη κι αληθινή ιστορία του κόσμου στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας (μαζί με μια σύντομη ερμηνεία τους), ώσπου να γίνει ανάσα μας; Την ιστορία ότι κάποτε κατέβηκε ο Υιός του Θεού στη γη κι έγινε με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος Άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, μες στην κοιλιά τής πάναγνης Αειπαρθένου Μαριάμ, της Θεοτόκου Παναγίας μας, με τρόπο θαυμαστό! Κι ότι, όταν η Παναγία συνάντησε, έγκυος ήδη, τη γηραιά αγία εξαδέλφη Της, την Αγία Ελισάβετ, που ήταν κι εκείνη έγκυος – με τρόπο επίσης θαυμαστό, αφού πριν ήταν στείρα! – και είχε στην κοιλιά της το μεγαλύτερο Προφήτη όλων των αιώνων, τον Τίμιο Πρόδρομο, τότε το έμβρυο-Πρόδρομος μέσα στη γέρικη κοιλιά τής Ελισάβετ σκίρτησε χαιρετώντας με χαρά το έμβρυο-Ιησού Χριστό στην κοιλιά της Παναγίας! Δε θ’ άρπαζε μ’ έκπληξη η παιδική ψυχή αυτήν τη νοερή εικόνα και θα τη φύλαγε γερά στη μνήμη της; Το έμβρυο να χαιρετά το έμβρυο! Ζωή, ψυχή και αγιότητα μες στις κοιλιές Αγίων Εγκύων!

Και μήπως – λέω, μήπως – θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν μάθαιναν τα χριστιανόπουλα – που, όπως όλα τα παιδιά, αναπόφευκτα ρωτάνε από παιδική περιέργεια, όταν βλέπουν έγκυο γυναίκα -, πως απ’ την πρώτη στιγμή που θα βρεθεί το πλασματάκι τούτο το μικρούλι κι ασχημάτιστο στην κοιλιά της μάνας του, το τοσοδούλι αυτό σποράκι που δημιουργήθηκε, όταν ενώθηκε η αγάπη του μπαμπά με την αγάπη της μαμάς («- Μα πώς, μαμά;» «- Θα σου εξηγήσω όταν μεγαλώσεις, είσαι μικρός/μικρή ακόμα»), από την πρώτη αυτή στιγμή έχει ψυχή; Πως ό,τι νιώθει η μάνα, περνάει και σ’ αυτό; Αν η μάνα αγιάζεται κοντά στον Χριστό, αγιάζεται κι αυτό! Αν η μάνα λερώνει την ψυχή και το σώμα της με αμαρτίες, λερώνεται κι αυτό! Αν πάθει κάτι το έμβρυο σ’ οποιαδήποτε στιγμή της κρυφής ζωής του, στην ουσία αυτός που πάσχει και πονάει και φοβάται είν’ ένας άνθρωπος, όχι απλά ένα άψυχο κομμάτι κρέας!

Σκέψου να διδάσκονταν οι έφηβοί μας όχι διαστροφικά μαθήματα «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης», αλλά Συναξάρια Αγίων και Δικαίων, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν κι όμως το καταφέραν με την ταπεινή προσευχή, όχι με την ιατρική παρέμβαση και την επιβολή στο θείο θέλημα!

Να διδάσκονταν ότι η πίστη του Αβραάμ και της Σάρρας έφεραν δώρο ευλογημένο τον Ισαάκ!

Οι προσευχές του Ισαάκ έδωσαν δίδυμα, τον Ιακώβ και τον Ησαύ!

Οι προσευχές τής Ραχήλ τής χάρισαν τον Ιωσήφ!

Οι προσευχές του Μανωέ τού έδωσαν τον Σαμψών!

Οι προσευχές τής Άννας τής δώρισαν τον Προφήτη Σαμουήλ!

Οι προσευχές του Ζαχαρία και της Ελισάβετ έφεραν στον κόσμο τον Προφήτη και Πρόδρομο και Βαπτιστή του Χριστού Ιωάννη!

Και – ω θαύμα θαυμάτων! – οι προσευχές του Ιωακείμ και της Άννας τούς αντάμειψαν με τη Γέννηση της Πάναγνης Μαρίας, που θα γινόταν η Θεοτόκος και θα έφερε τον Ίδιο τον Υιό του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, σαρκωμένο ως άνθρωπο στην αγιασμένη κοιλία Της, με τρόπο που νους ανθρώπου δε χωρεί!

Μα μήπως ήταν μόνο της Παλαιάς Διαθήκης αυτές οι θαυματουργές προσευχές που έφερναν τέκνα άγια και πανάγια; Όχι!!!

Οι προσευχές των Αγίων Βασιλείου και Εμμέλειας τούς έδωσαν τον Ουρανοφάντορα Άγιο Βασίλειο τον Μέγα!

Οι προσευχές της Αγίας Νόννας είχαν καρπό τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο!

Οι προσευχές του Θεοφάνη και της Νόννας τούς χάρισαν τον Άγιο Νικόλαο το Θαυματουργό Επίσκοπο Μύρων της Λυκίας!

Οι προσευχές του Παύλου και της Διονυσίας τούς δώρισαν το Μέγα Όσιο Ευθύμιο!

Οι προσευχές του Ιωάννη και της Σοφίας είχαν καρπό τον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο!

Οι προσευχές του Ηγεμόνα Στεφάνου και της πριγκίπισσας Άννας έδωσαν τον Όσιο Σάββα, πρώτο Αρχιεπίσκοπο Σερβίας!

Η προσευχητική ζωή τού Κύριλλου και της Μαρίας είχε καρπό τη γέννηση του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ!

Οι προσευχές του Ιερέα Κυριάκου και της πρεσβυτέρας Άννας έδωσαν τον Όσιο Ιωάννη το Λαμπαδιστή!

Οι προσευχές της ταπεινής Ευγενίας έδωσαν την Οσιομάρτυρα Ελέσα!

Οι προσευχές μιας στείρας μάνας τής χάρισαν τον Όσιο Ιλαρίωνα Επίσκοπο Μεγληνίας!

Οι προσευχές του Ιλλουστρίου και της Άννας έδωσαν την Αγία Βασίλισσα Θεοφανώ!

Οι προσευχές της άτεκνης Θεοδώρας έφεραν στον κόσμο την Οσία Θεοδώρα την από Καισαρείδος!

Οι προσευχές του Μιχαήλ και της Καλής τούς δώρισαν την Αγία Θωμαΐδα από τη Λέσβο!

Καρπός προσευχής ήταν η Αγία Οσιομάρτυς Φιλοθέη η Αθηναία!

Καρπός προσευχής ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς εκ Βουλγαρίας!

Καρπός προσευχής ο Όσιος Αλέξανδρος εκ Ρωσίας!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Άσσου!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Ευθύμιος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ!

Καρπός προσευχής και ο Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης Μητροπολίτης Θηβών!

Και πόσα άλλα τέτοια δώρα εξ Ουρανού θα γνωρίζαμε με τα ονόματά τους, αν ήταν όλα καταγεγραμμένα! Πόσες ευλογημένες ψυχές ήλθαν να παρηγορήσουν τη γη, μετά από προσευχές άτεκνων μα πιστών γονέων! Αλλ’ ήταν άραγε μόνο οι προσευχές, που έφεραν στους γονείς τέτοιους καρπούς αγιασμένους; Θ’ αρκούσε μόνη η προσευχή, αν δεν ήταν ενωμένη και θρεμμένη με την ακλόνητη πίστη και την αγία ταπείνωση, με την πλήρη παράδοση στο θείο θέλημα, με το θεάρεστο βίο;

Με τη βοήθεια πάντα του Θεού, δε θα ωφελούσε άραγε την παιδική κι εφηβική ψυχή και δε θα προλάμβανε – τουλάχιστον – την άγνοια που οδηγεί στις εκτρώσεις και τις τεχνητές γονιμοποιήσεις ένα – έστω κατ’ οίκον – μάθημα σεμνό, χριστιανικό, προσευχητικό για την «Ιερή Παιδοποιία»; Θα μου πεις, ίσως, «Μα στη σημερινή δαιμονική κοινωνία τι άμυνες μπορεί να έχει ένα παιδί από παντού βαλλόμενο, ό,τι ανατροφή κι αν λάβει;» Δεν ξέρω, αν σφάλλω, μα θαρρώ πως, αν οι γονείς είναι δοσμένοι στον Χριστό ολόψυχα (και δεν ακολουθούν τη μισή μέρα τον Χριστό και την άλλη μισή το Διάβολο), αν οι γονείς έχουν αγιασμένο βίο – άλλωστε και η Παναγία μας τον Χριστό στην ασεβή Ναζαρέτ Τον ανέθρεψε, δίνοντάς μας το παράδειγμα – και αν εμπνέουν οι γονείς και μεταδίδουν μ’ όλη τους την ύπαρξη και τη βιοτή το μέλι της θείας αγάπης στα παιδιά τους, τότε ο καλός Θεός θα τα φυλάξει αυτά τα παιδιά από τις επιθέσεις του πονηρού∙ θα ανταμείψει τους καλούς δούλους Του για τον αγώνα και την απόλυτη αφοσίωσή τους. Ξέρει ο Παντοδύναμος να φυλά τα πλάσματά Του, όταν Του τα αναθέτουμε ολόψυχα. Και δεν υπάρχει καλύτερος φρουρός για τα παιδιά απ’ την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγία μας.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

❈

«ἰδοὺ ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός. ὡσεὶ βέλη ἐν χειρὶ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων. μακάριος ὃς πληρώσει τὴν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ ἐξ αὐτῶν· οὐ καταισχυνθήσονται, ὅταν λαλῶσι τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν ἐν πύλαις.» Ψαλμός ρκστ’ 3-5.

---

Πληροφορίες σχετικά με τα έμβρυα, τις εκτρώσεις και την τεχνητή γονιμοποίηση στη σχετική δημοσίευσή μας:
Πρωτογονισμός, παγανισμός, αποκρυφισμός και κίνημα των “αδέσποτων κορμιών” – Ανοικτή επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού και συναφείς Χριστομάχους, Θεοτοκομάχους και Σταυρομάχους (Μέρος Α’)

Πηγή Σίτος Θεού

Όταν η γυναικολόγος έμεινε έγκυος τότε παραδέχτηκε ότι το «έμβρυό» της είναι «παιδί».

 Posted on 20 Απριλίου, 2026

Από το «Αφήστε με να ζήσω!»

Η γυναικολόγος και υπέρμαχος των εκτρώσεων Christine Henneberg, κατέγραψε τις εμπειρίες της, μεταξύ δε αυτών και τον τρόπο που έκανε την έκτρωση ενός άθικτου μωρού, το οποίο κατόπιν είδε να κινείται έξω από την μητέρα του. Σε όλο το βιβλίο της, «Boundless: An Abortion Doctor Becomes a Mother», η γιατρός υποστηρίζει ότι ένα μωρό στην μήτρα δεν είναι άνθρωπος, μάλλον δεν είναι καν ζωντανό.

Ωστόσο, αναφερόμενη στην δική της εγκυμοσύνη στις 16 εβδομάδες, λέει:

Στην περίπτωση των εκτρώσεων, ένα έμβρυο 16 εβδομάδων δεν είναι παιδί. Αυτή η ζωή, όμως, που είναι μέσα μου, είναι ένα παιδί. Είναι το παιδί μου.

Αποκαλεί την αγέννητη κόρη της «αναπτυσσόμενη ζωή μέσα μου» και λέει ότι, «στον υπέρηχο, μπορώ να την δω να κλωτσάει και να κάνει τούμπες».

Η Henneberg προσθέτει:

Στις 16 εβδομάδες, το έμβρυο εξακολουθεί να έχει ένα πρωτόγονο νευρικό σύστημα, ανίκανο να αισθανθεί πόνο ή να επιβιώσει για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα έξω από τη μήτρα. Αλλά στην εμφάνιση είναι ένα πλήρως σχηματισμένο ανθρώπινο ον, με 10 δάχτυλα χεριών και 10 ποδιών, λεπτεπίλεπτα οστά προσώπου και χείλη ζαρωμένα σε ένα μόνιμο, περίεργο φιλί.

Πότε όμως αισθάνεται πόνο ένα μωρό;

Αντίθετα από τους ισχυρισμούς της Henneberg, υπάρχουν ενδείξεις ότι ακόμη και πριν τις 16 εβδομάδες, ένα αγέννητο παιδί μπορεί πράγματι να αισθανθεί πόνο.

Ένα άρθρο του Live Action News (1) ανέφερε μελέτη του Δεκεμβρίου 2021 που δημοσιεύθηκε στο The Linacre Quarterly (2), όπου οι συγγραφείς εξηγούν ότι μέχρι τότε, ο εμβρυϊκός πόνος ήταν «μη αναγνωρισμένος και μη θεραπευόμενος». Ωστόσο, «τα τελευταία 20 χρόνια, η έρευνα στους τομείς του εμβρυϊκού πόνου και της εμβρυϊκής ιατρικής έχει αλλάξει αυτή την αντίληψη». Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «Η άρνηση της ύπαρξης εμβρυϊκού πόνου που γίνεται αντιληπτός από το πρώτο τρίμηνο, πιθανώς ήδη από την 8η -12η  εβδομάδα κύησης, δεν είναι πλέον βάσιμη».

Ένα άλλο άρθρο του Live Action(3) περιέγραψε την μαρτυρία της Maureen Condic, Ph.D., Αναπληρώτριας καθηγήτριας Νευροβιολογίας και Ανατομίας στο University of Utah, που έγινε το 2017.

Η Condic κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου ότι «τα αγέννητα παιδιά μπορεί να είναι σε θέση να αντιληφθούν τον πόνο ήδη από τις 8 εβδομάδες». Σημείωσε ότι «τα νευρικά κυκλώματα που είναι υπεύθυνα για την πιο πρωτόγονη απάντηση στον πόνο, το νωτιαίο αντανακλαστικό, είναι ήδη λειτουργικά από τις 8 εβδομάδες ανάπτυξης».

Δύο άλλοι επιστήμονες, ένας εκ των οποίων υποστηρίζει την νόμιμη έκτρωση, διεξήγαγαν μια ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας η οποία διαπίστωσε ότι (4):

Τα στοιχεία και η κριτική ανάγνωση αυτών των στοιχείων, υποδεικνύουν μια άμεση και μη αντανακλαστική εμπειρία πόνου που υποστηρίζεται από την αναπτυσσόμενη λειτουργία του νευρικού συστήματος, ήδη από τις 12 εβδομάδες.

Ο αείμνηστος Vincent Collins, πρώην καθηγητής αναισθησιολογίας στο Πανεπιστήμιο Northwestern στο Σικάγο, αναφέρθηκε και αυτός σε ένα άλλο άρθρο του Live Action(5) στον εμβρυϊκό πόνο. Δήλωσε ότι:

Οι λειτουργικές νευρολογικές δομές που είναι απαραίτητες για την αίσθηση του πόνου λειτουργούν ήδη από την 8η  εβδομάδα… Μέχρι τις 13 ½ εβδομάδες, ολόκληρο το αισθητηριακό νευρικό σύστημα λειτουργεί ως σύνολο σε όλα τα μέρη του σώματος (εκτός από το δέρμα και το πίσω μέρος του κεφαλιού).

Επίσης, είπε ότι στο τέλος της πέμπτης εβδομάδας ένα άγγιγμα του μωρού στο στόμα κάνει το μωρό να κινήσει τα χείλη του. Στις 10 εβδομάδες, οι παλάμες των χεριών του παιδιού είναι ευαίσθητες στην αφή. Αναφερόμενος σε πειράματα που διεξήχθησαν από ερευνητές από τις 12 έως τις 16 εβδομάδες, είπε ότι έδειξαν έντονη εμβρυϊκή κινητικότητα ως απόκριση σε επώδυνα ερεθίσματα και δήλωσε ότι αυτές οι κινήσεις υποδεικνύουν την παρουσία «οξέως εμβρυϊκού πόνου».

Έτσι, ενώ κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πότε ξεκινά ο εμβρυϊκός πόνος (δεν μπορούμε να ρωτήσουμε ένα αγέννητο ή ένα εκτρωμένο μωρό τί αισθάνονται), η άποψη είναι πως η αίσθηση του πόνου μπορεί να ξεκινά αρκετά νωρίς στην εγκυμοσύνη.

Αγέννητο παιδί 16 εβδομάδων

Μια έκτρωση που πήγε στραβά

Στο βιβλίο της, η Henneberg περιγράφει την έκτρωση που έκανε σε ένα μωρό 16 εβδομάδων, ενώ η ίδια ήταν 16 εβδομάδων έγκυος. Η έκτρωση προοριζόταν να γίνει με διαμελισμό του εμβρύου όπου το μωρό τεμαχίζεται και τραβιέται έξω σε κομμάτια. Εκείνη την φορά, όμως, το παιδί βγήκε ολόκληρο και η γυναικολόγος το είδε να κινείται.

Η Henneberg θυμάται την έκτρωση που πήγε «στραβά»:

«Την περασμένη εβδομάδα, κατά την διάρκεια μιας συνήθους διαδικασίας έκτρωσης ένα έμβρυο 16 εβδομάδων βγήκε άθικτο. Το έριξα στο μεταλλικό πιάτο και το είδα να κινείται ή νόμιζα ότι το είδα να κινείται. Το μόνο που μπορούσα να κάνω για να μην κάνω εμετό, ήταν να τρέξω έξω από το δωμάτιο κλαίγοντας».

Δυστυχώς, αυτή η εμπειρία δεν οδήγησε σε μεταστροφή της γιατρού υπέρ της αγέννητης ζωής. Παρά την έκτρωση του μωρού που ήταν ακόμη ζωντανό, και παρά τις γνώσεις της από την δική της εγκυμοσύνη, η Henneberg εξακολουθεί να κάνει εκτρώσεις.

Παραπομπές:

1. https://www.liveaction.org/news/preborn-children-feel-pain-8-weeks?utm_source=substack&utm_medium=email
2. https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/00243639211059245?utm_source=substack&utm_medium=email
3. https://www.liveaction.org/news/doctors-testify-preborn-humans-respond-pain-early-8-weeks?utm_source=substack&utm_medium=email
4. https://jme.bmj.com/content/46/1/3?utm_source=substack&utm_medium=email
5. https://www.liveaction.org/news/medical-doctors-decades-preborn-feel-pain?utm_source=substack&utm_medium=email

Πηγές:

1. https://www.lifenews.com/2025/12/15/pregnant-abortionist-admitted-her-fetus-is-a-child
2. Christine Henneberg Boundless: An Abortion Doctor Becomes a mother (San Francisco, California, 2022) 150, 131, 131 – 132.

«Αφήστε με να ζήσω!» (https://afistemenaziso.gr/) 

«Ιατρεία Οικογενειακού Προγραμματισμού» – Το Νοσοκομείο Χανίων κάνει την αρχή.

 

Posted on 3 Απριλίου, 2026

Από το «Αφήστε με να ζήσω!»

Το Νοσοκομείο Χανίων – σύμφωνα με δημοσίευμα- (1)  είναι το πρώτο Νοσοκομείο στην Ελλάδα που αποφάσισε να δημιουργήσει ένα «Ιατρείο Οικογενειακού Προγραμματισμού» για να ικανοποιήσει τις εθελούσιες διακοπές κύησης, δηλαδή τις εκτρώσεις.

Αυτό γίνεται γιατί «παραβαίνοντας το νόμο», όπως προέκυψε από δημοσιογραφική τηλεφωνική έρευνα, αρνούνταν ως τώρα, μαζί με άλλα Νοσοκομεία, στις μητέρες και στους πατεράδες το «δικαίωμα» που τους έχει παραχωρήσει η Ελληνική πολιτεία από το 1986, να σκοτώνουν τα αγέννητα παιδιά τα οποία δημιούργησαν οι ίδιοι με τις επιλογές και τις πράξεις τους.

Στην τοπική κοινωνία των Χανίων – σύμφωνα πάντα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες –, «προκλήθηκε σάλος» όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν θα μπορούσαν οι κόρες, οι σύζυγοι, οι ανεξάρτητες γυναίκες και οι άντρες να σκοτώσουν αυτά τα παιδιά και θα έπρεπε να τους προσφέρουν την ζωή, ενώ δεν τα ήθελαν και επιθυμούσαν μόνο να έχουν σεξουαλικά δικαιώματα και σωματική αυτοδιάθεση.

Το υπουργείο Υγείας, επιδεικνύοντας την «ευαισθησία» του για τα προβλήματα υγείας των πολιτών, έστειλε σχετικό ερώτημα σε όλες τις ΥΠΕ της χώρας με την ένδειξη του κατεπείγοντος, ώστε να μην προλάβει να γεννηθεί κανένας άνθρωπος παραπάνω.

Όλα αυτά είχαν ένα «αξιοθαύμαστο» αποτέλεσμα. Υπάρχει ήδη γιατρός – και συνεργάτες προφανώς- που θα λειτουργήσουν το «ενδεικνυόμενο» ιατρείο και θα αναλάβουν να σκοτώνουν τα αγέννητα παιδιά της τοπικής κοινωνίας. Θα δημιουργηθεί «Ιατρείο Οικογενειακού Προγραμματισμού», το οποίο μέσα από την δράση του θα συγκαλύπτει και τις αφανείς πλευρές της έκτρωσης, όπως την γυναικεία εκμετάλλευση και κακοποίηση, την εκμετάλλευση ανηλίκων κλπ. Θα επιβραβεύει την επιπολαιότητα και τον ανθρώπινο εγωισμό και θα υποκρίνεται ότι το αγέννητο παιδί δεν είναι άνθρωπος, δεν έχει ανάγκη προστασίας, ούτε και δικαίωμα στην ζωή.

Τα Χανιά σε λίγο θα «πρωτοπορήσουν» αποκτώντας το πρώτο ιατρείο που δεν θα είναι ιατρείο γιατί δεν θα γιατρεύει καμία αρρώστια, αλλά μόνο στο όνομα της εφαρμογής του νόμου, των γυναικείων «δικαιωμάτων», της κοινωνικής «προσφοράς» και της υπακοής στο Υπουργείο, θα χρεωθεί τους φόνους αμέτρητων ζωντανών αγέννητων παιδιών.

Παραπομπή:

1. https://www.news247.gr/ellada/amvloseis-iatreio-diakopis-kiisis-sto-nosokomeio-xanion-meta-to-reportaz-tou-news-24-7/

«Αφήστε με να ζήσω!» (https://afistemenaziso.gr/)

Το κοινοβούλιο του Λουξεμβούργου κατοχυρώνει συνταγματικά τον φόνο βρεφών σε αμβλώσεις μέχρι την γέννηση.

 Posted on 6 Μαρτίου, 2026

σ.σ. Το άκουσμα αυτής της σατανικής είδησης πλημμυρίζει με δαιμονικό ρίγος τους λυσσασμένους και τις λυσσασμένες της γης που κατάφεραν να πουλήσουν στην ανθρωπότητα την δολοφονία των αγέννητων παιδιών ως «δικαίωμα των γυναικών»!

Από τον Steven Ertelt για την ιστοσελίδα LifeNews.com
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Αφήστε με να ζήσω!»

Το μικροσκοπικό ευρωπαϊκό έθνος του Λουξεμβούργου έγινε μετά από ψηφοφορία (ντροπής, απέχθειας και εθνικής αυτοκτονίας), η δεύτερη χώρα παγκοσμίως, που προστατεύει συνταγματικά την άμβλωση βρεφών μέχρι την γέννησή τους, μετά την Γαλλία, το 2024.

Την προηγούμενη Τρίτη, 3 Μαρτίου 2026, οι νομοθέτες ενέκριναν την τροπολογία, με την οποία το Λουξεμβούργο θα σκοτώνει τα παιδιά του, με 48 ψήφους υπέρ, 6 κατά και 2 αποχές από τα 56 παρόντα μέλη – μια πλειοψηφία που υπερβαίνει το απαιτούμενο όριο των 2/3 για συνταγματικές αλλαγές.

Πηγή: lifenews.com
 «Αφήστε με να ζήσω!» (https://afistemenaziso.gr/)

Ο Γ. Γεάδης για τις εκτρώσεις.

 

''Εκτρώσεις: Φρίκη με τον ρατσισμό των πάνελ για τα αγέννητα ΑμΕΑ – «Να αφήνουμε τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται;»''

 

Ελευθέριος Ανδρώνης

Θεώρησα απαραίτητο να γραφτεί ένα συμπληρωματικό άρθρο για τις αμβλώσεις, όταν άκουσα μια φρικιαστική κουβέντα σε πάνελ «πρωινάδικου» που αυτές τις μέρες είχε αναλάβει την υπεράσπιση της θανάτωσης των αγέννητων παιδιών.

Στα πλαίσια του γενικότερου «δαιμονισμού» τους για όσα ορθότατα είπε ο Άρης Σερβετάλης, ακούστηκε μια «πανελίστρια» να λέει το εξής απίστευτο:

«Άρα να μην κάνουμε και προγεννητικό έλεγχο, να μην κάνουμε αμνιοπαρακέντηση και να αφήνουμε όλα τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται, εντάξει τι να πούμε…»

Πραγματικά, τι να πούμε με μια τόσο αηδιαστική δήλωση; Με μία πρόταση αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα της μισανθρωπίας τους. Μάλιστα η παρουσιάστρια της εκπομπής που εμφανίζεται και ως… υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, συμφώνησε απόλυτα με τη ρατσιστική προτροπή θανάτωσης των ΑμΕΑ, συμπληρώνοντας «σωστά – σωστά»!

Ξεκινάμε με το ότι ο αυτισμός δεν μπορεί να εντοπιστεί με προγεννητικό έλεγχο, αλλά παρά την αμάθεια της πανελίστριας πιάσαμε το νόημα της απέχθειας της.
Φανταστείτε…

Φανταστείτε να είστε κάποιος αυτιστικός που παρακολουθεί τηλεόραση και ακούει αυτήν την τρισάθλια τοποθέτηση. Ότι σου αξίζει ο θάνατος και ο μόνος λόγος που ζεις σήμερα είναι ότι τους «ξέφυγες» και γεννήθηκες. Και αφού γεννήθηκες, τώρα σου λένε ότι σε σέβονται απεριόριστα. Την ίδια διαταραχή είχες πριν – και αφότου γεννήθηκες, αλλά η δική τους «συμπάθεια» λειτουργεί μόνο αν εγγραφείς στα μητρώα γέννησης. Από εκεί και πέρα απαγορεύεται να σε σκοτώσουν, και άρα τους γίνεσαι ξαφνικά συμπαθέστατος.

Φανταστείτε να είστε άνθρωπος με σύνδρομο Down και να σου μιλούν στην τηλεόραση για δικαίωμα αυτοδιάθεσης εκείνοι που σε προορίζουν για θανατική καταδίκη επειδή για εκείνους δεν… αξίζεις να ζεις. Επειδή δεν είσαι «φυσιολογικός» για τα δεδομένα τους. Επειδή δεν ανήκεις στη βιολογική «τάξη» τους. Επειδή δεν πληροίς τις «εργοστασιακές» προδιαγραφές τους. Επειδή σε βλέπουν σαν μπελά που πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε όσο προλαβαίνουμε, πριν μας «φορτωθεί». Να σε «διορθώσουμε» στον θάλαμο θανάτωσης των «λαθών» που αυτοί θεωρούν τη μήτρα.

Φανταστείτε να είστε μάνα και πατέρας παιδιού με ειδικές ικανότητες, που αναζητά απεγνωσμένα την πρόνοια του κράτους. Και να ακούς τηλεοπτικούς σχολιαστές να λένε ότι το παιδί σου όχι μόνο δεν αξίζει την στήριξη που ψάχνεις, αλλά δεν έπρεπε καν να το αφήσεις ζωντανό. Τα ήθελες και τα έπαθες κυρία μου και κύριέ μου. Αλλά τώρα θα σε αποκαλούν ήρωα για να μην πουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν, ότι είσαι «κορόιδο».
Ευγονική που θα ζήλευαν και οι Ναζί

Αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν τέτοιο σκοτάδι στα μυαλά τους, βγαίνουν στα κανάλια να μιλήσουν για το «κεκτημένο» δικαίωμα της έκτρωσης. Και παράλληλα θεωρούν φυσιολογικότατο κεκτημένο, το να γίνονται ρατσιστικές εκκαθαρίσεις στους τοκετούς.

Έχουμε πει και άλλοτε ότι αυτά τα αίσχη έχουν σαφέστατη νοοτροπία ευγονικής. Και ότι εκείνοι που υπήρξαν κατεξοχήν μακελάρηδες της ευγονικής ήταν οι Ναζί, θανατώνοντας 200.000 Γερμανούς με σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες, στα πλαίσια του φρικαλέου προγράμματος ευθανασίας «T-4».

Αυτή η ίδια νοοτροπία έχει παρεισφρήσει στη νοσηρή κουλτούρα των αμβλώσεων. Το 80-90% των μωρών που διαγιγνώσκονται με σύνδρομο Down, θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα παραπάνω χρωμόσωμα. Σκοτώνουν το παιδί και ποντάρουν στο επόμενο, λες και οι ζωές είναι τραπουλόχαρτα που τα αλλάζεις μέχρι να σου έρθει εκείνο που θες.

Υπεύθυνο γι’ αυτήν την κτηνωδία είναι και ένα εγκληματικό κατεστημένο γιατρών που φοβερίζουν τους γονείς σκόπιμα, έχοντας στήσει ολόκληρη βιομηχανία εκτρώσεων για «προβληματικά» παιδιά. Άπειρα τα παραδείγματα γονιών που δεν άκουσαν τα παραφουσκωμένα λόγια γυναικολόγων και γέννησαν υγιέστατα παιδιά. Ή γονιών που αποδέχτηκαν την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους και σήμερα δεν μπορούν να διανοηθούν τη ζωή τους χωρίς αυτό.

Λένε τάχα ότι θανατώνουν τα παιδιά για το δικό τους καλό, ώστε να μην υποφέρουν στη ζωή τους. Που το ξέρεις ότι θα υποφέρει; Και ποιος είσαι εσύ να προκαθορίσεις τη ζωή του; Το ρώτησες το παιδί; Πήγαινε ρώτα οποιοδήποτε γεννημένο αυτιστικό παιδί αν προτιμά τη ζωή ή τον θάνατο, και θα λάβεις την απάντησή σου. Οι ρατσιστικές νοοτροπίες είναι εκείνες που κάνουν αυτά τα παιδιά να υποφέρουν. Όχι η θέλησή μας να τους εξασφαλίσουμε μια ισότιμη ευκαιρία στη ζωή.

Αυτοί που λένε ότι θανατώνουν τέτοια παιδιά για το… καλό τους, στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ξεβολευτούν οι ίδιοι. Το ίδιον συμφέρον κοιτάζουν. Δεν ανέχονται να αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Η οποία αναμφισβήτητα είναι δύσκολη, αλλά ο Θεός που σου εμπιστεύτηκε ένα τέτοιο ξεχωριστό πλάσμα, θα σου δώσει και τη δύναμη να το ζήσεις. Όποιος διακονεί τέτοια αγγελούδια, έχει σχεδόν εξασφαλισμένο εισιτήριο για τον παράδεισο.

Πόσα παιδάκια με τέτοιες διαταραχές γίνονται πηγή χαράς για τους γονείς τους! Αναπτύσσουν υπέροχες προσωπικότητες, αποκτούν κοινωνική ζωή, κάποια μαθαίνουν γράμματα, κάποια σπουδάζουν και κάποια διαπρέπουν σαν ιδιοφυίες. Χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ζουν απολύτως φυσιολογικές ζωές χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αλλά και τα παιδιά με σύνδρομο Down, ξεπερνούν πολλές δυσκολίες τους και προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητές τους, έχοντας την ίδια δίψα για ζωή και τα ίδια όνειρα με τον καθένα μας.

Θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα όλα αυτά που επισημαίνουμε εδώ. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο woke δικαιωματισμός λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τη διαφορετικότητα της ίδιας της ζωής. Σε αντίθεση με τις επίπλαστες woke «διαφορετικότητες», μιλώ για μια υπαρκτή, που είναι η ιδιαιτερότητα της αναπηρίας – νοητικής ή σωματικής. Η woke κουλτούρα δεν έχει θέση γι’ αυτό το «διαφορετικό». Το στέλνει στη θανάτωση. Η κατάχρηση εξουσιών από μια κοινωνική ομάδα, προκαλεί στέρηση δικαιωμάτων σε άλλες. Αυτός είναι ο φρικαλέος «πολιτισμός» τους. Αυτή είναι η «πρόοδός» τους. Είναι αυτό που λέμε «ο θάνατός σου – η ζωή μου». Σε αυτά τα επίπεδα κοινωνικής ζούγκλας έχουμε φτάσει. Και αντί να ασχοληθούν τα ΜΜΕ με αυτή τη – ναζιστικού τύπου – θηριωδία που ακούστηκε, έπιασαν να κάνουν 5 μέρες ψιλοβελονιά στα λόγια του Σερβετάλη…

ΥΓ: Μετά από σφοδρές αντιδράσεις από πολίτες προς το κανάλι που ακούστηκε η παραπάνω αθλιότητα, η δημοσιογράφος που την εκστόμισε βγήκε σε επόμενη εκπομπή να «ανασκευάσει». Επειδή η δήθεν απολογία της δεν διορθώνει τίποτα από τα αρχικά αίσχη που είπε, γι’ αυτό και δεν την παραθέτω στο άρθρο, ωστόσο παραθέτω το link εδώ για όποιον θέλει να τη διαβάσει…

https://proskynitis.blogspot.com/2026/02/down.html

Βουλευτικό κακούργημα κατά της ανθρώπινης ζωής.

 Posted on 5 Φεβρουαρίου, 2026

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου- Δημοσιογράφου-Συγγραφέως – Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.

Κατὰ τὴν πολύλογον δημοσίαν συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας περὶ τοῦ κακουργηματικοῦ ἐγκλήματος τῶν ἐκτρώσεων, διεπιστώθη ὅτι τὰ περισσότερα μέσα ἐνημερώσεως τῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἄλλοι παράγοντες ἐτάχθησαν ὑπὲρ τῆς γενοκτονίας τῶν ἐκτρώσεων.

Ἰδιαιτέραν δὲ δυσμενῆ ἐντύπωσιν καὶ ἀγανάκτησιν προεκάλεσεν ἡ ἀπάνθρωπος δήλωσις τῆς Κυβερνήσεως (διὰ τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς) ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ ἔχει ρυθμισθῆ παγίως. «Ἡ ἑκάστη γυνὴ ὁρίζει ἡ ἰδία τὸ σῶμα της. Τελεία καὶ Παύλα».

Ὁ σχετικὸς ἀνθρωποκτόνος νόμος, τὸν ὁποῖον ἐψήφισαν οἱ περισσότεροι βουλευταὶ εἶναι ὁ ἑξῆς: 1609/ 3-7-1986 (ΦΕΚ 86Α΄).

Ὡς γνωστόν, εἰς τὴν Ἑλλάδα αἱ ἐκτρώσεις ὑπερβαίνουν τὰς 300.000 ἐτησίως καὶ μάλιστα ὅταν τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τῆς Πατρίδος μας εἶναι τὸ δημογραφικόν.

Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήση μὲ σοβαρότητα ὅτι ἐξ ἄκρας συλλήψεως δημιουργεῖται ὁ πραγματικὸς ἄνθρωπος μὲ τελείαν ψυχὴν καὶ μὲ σῶμα εἰς ζῶσαν ἐξελικτικὴν κατάστασιν. Συνεπῶς, πᾶσα ἄμβλωσις εἶναι καὶ μία βιαία δολοφονία ἀνθρώπου.

Κατὰ τὴν διατύπωσιν τοῦ παρόντος κειμένου συνέλαβεν ἡ σκέψις μου μίαν σχετικὴν παραστατικότητα, ἡ ὁποία, ὡς ἐκτιμῶ, εἶναι πρωτότυπος. Ὑποτίθεται ὅτι εἰς ἓν ἀγρόκτημα ὑπάρχουν ἓν καρποφόρον δένδρον ὕψους περίπου 8 μέτρων καὶ ἓν φύτρον (βλάστημα) ἀκριβῶς τοῦ ἰδίου δένδρου ὕψους περίπου 30 ἑκατοστῶν τοῦ μέτρου (πόντοι). Συναντῶνται ἐκεῖ καὶ δύο δράσται. Ὁ εἷς κόπτει τὸ δένδρον μὲ πριόνι καὶ ὁ ἕτερος ξερριζώνει τὸ φύτρον. Αὐτοὶ διαπράττουν τὸ ἴδιον ἀδίκημα εἰς βάρος τοῦ ἰδιοκτήτου μὲ τὴν καταστροφὴν δύο δένδρων καὶ κατὰ τὸν νόμον τιμωροῦνται ὁμοίως. Τὸ δένδρον συμβολίζει τὸν τέλειον ἄνθρωπον καὶ τὸ φύτρον τὸν κυοφορούμενον ἄνθρωπον.

Ἡ ἔκτρωσις, ὡς πραγματικὸς φόνος, εἶναι ποινικὸν ἀδίκημα κακουργηματικοῦ χαρακτῆρος. Εἶναι ὅμως καὶ Συνταγματικὸν ἀδίκημα. Ἰδού: Κατὰ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Συντάγματος (παρ. 1), «Ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελοῦν τὴν πρωταρχικὴν ὑποχρέωσιν τῆς Πολιτείας». Ἡ πρώτη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ζωή του.

Το φοβερό και αποτρόπαιο έγκλημα των εκτρώσεων σαράντα χρόνια μετά την νομιμοποίησή του στην Ελλάδα (1986-2026)

 Posted on 1 Φεβρουαρίου, 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 27η Ιανουαρίου 2026

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από τότε που η ελληνική Πολιτεία ψήφισε τον εθνοκτόνο και αιμοσταγή νόμο 1609/1986 για τις εκτρώσεις με τον παραπλανητικό τίτλο: «Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης και προστασίας της υγείας της γυναίκας…», με τον οποίο ουσιαστικά απενοχοποιήθηκε το στιγερό και ειδεχθές αυτό έγκλημα. Εδώ και 40 χρόνια διαπράττεται, δυστυχώς με τις ευλογίες της ελληνικής Πολιτείας, μια φρικώδης, σιωπηρή γενοκτονία, μπροστά στην οποία η γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού πραγματικά ωχριά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών κατά τη διάρκεια αυτών των 40 ετών μία ολόκληρη Ελλάδα και πλέον έχει σφαγιασθεί στις γυναικολογικές κλινικές της Πατρίδος μας. Το δε τραγικότερο είναι ότι ο αίτιος αυτής της εθνικής τραγωδίας δεν είναι ο εξ’ ανατολών προαιώνιος εχθρός μας, αλλά εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες και αυτοί που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα από την μεταπολίτευση και μετά. Στους εσχάτους και αποκαλυπτικούς χρόνους που ζούμε, όπου κυριαρχεί η ιδεολογία της «Νέας Εποχής», η σύγχρονη μάστιγα των εκτρώσεων καταδεικνύει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, ότι η αποστασία της ανθρωπότητος έχει φθάσει πλέον στο αποκορύφωμά της. Η σκληρότητα και απανθρωπιά του ανθρώπου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Και άλλες φορές στο παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με το έγκλημα των εκτρώσεων. Με την παρούσα ανακοίνωσή μας θεωρήσαμε αναγκαίο να επανέλθουμε στο θέμα αυτό με την ευκαιρία αυτής της θλιβερής επετείου, διότι δυστυχώς στο διάστημα αυτών των τεσσάρων δεκαετιών κανένα σημάδι μετανοίας, κανένα σημάδι αλλαγής πορείας πλεύσως σε εθνικό επίπεδο δεν διαπιστώσαμε. Απεναντίας μάλιστα. Όλες σχεδόν οι κομματικές παρατάξεις τάσσονται αναφανδόν υπέρ των εκτρώσεων έτοιμες να εξαπολύσουν «πυρ ομαδόν» εναντίον κάθε «φανατικού» και «σκοταδιστή», όπως τον χαρακτηρίζουν, ο οποίος θα τολμήσει να εκφράσει αντίθετη άποψη. Στις γραμμές που ακολουθούν θα υπενθυμίσουμε και πάλι ορισμένες αλήθειες με βάση τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, μήπως και συνέλθουμε. Μήπως, δηλαδή, ξυπνήσουμε από την πνευματική αφασία στην οποία βρισκόμαστε, πριν πέσει η οργή του Θεού, οπότε θα είναι πλέον αργά.

Κατ’ αρχήν θεωρούμε αναγκαίο να τονίσουμε ότι η ζωή είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού προς την δημιουργία και την κορωνίδα του, τον άνθρωπο. Είναι το κτιστό αποτέλεσμα των ακτίστων δημιουργικών, ζωοποιών και προνοητικών ενεργειών του Θεού, δια των οποίων «ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πραξ.17,28) κατά τον μέγα Παύλον. Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από τη ζωή, γι’ αυτό και ο Δημιουργός ενέβαλε στα ζώα και τον άνθρωπο το ισχυρό ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και της προστασίας της ζωής.

Ένα πρώτο βασικό επιχείρημα που προβάλλουν οι υποστηρικτές των εκτρώσεων είναι ότι το έμβρυο μέχρι την 14η εβδομάδα της κυήσεως δεν είναι ακόμη σχηματισμένος άνθρωπος και επομένως μέχρι τότε η έκτρωση μπορεί να γίνεται χωρίς να αποτελεί φόνο. Ωστόσο σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η έναρξη της ανθρώπινης ζωής γίνεται τη στιγμή της συλλήψεως, όταν δηλαδή το ωάριο της γυναικός ενωθεί με το σπερματοζωάριο του ανδρός στην γυναικεία μήτρα. Ταυτόχρονα το γονιμοποιημένο ωάριο «εμψυχούται», αποκτά δηλαδή την αθάνατη ψυχή του. Από τη στιγμή αυτή αποτελεί μιά εν εξελίξει ανθρώπινη ύπαρξη, μια ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, πλασμένη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, προωρισμένη για την αιωνιότητα.

Την αλήθεια αυτή επιβεβαιώνει ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής. Ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει: «Κύριος εκ κοιλίας μητρός μου εκάλεσε το όνομά μου», (Ησ. 49,1). Επίσης και ο προφήτης Ιερεμίας χρίεται προφήτης ήδη από την εμβρυϊκή του ηλικία: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μητρός ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε» (Ιερ.1,5). Κατά παρόμοιο τρόπο και ο απόστολος Παύλος: «Ότε δε ευδόκησεν ο Θεός ο αφορίσας με εκ κοιλίας μητρός μου», (Γαλ. 1,15). Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται· ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον».1 Και συμπληρώνει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης: «Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής υφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος»2.

Μια άλλη θεωρία που επενόησαν οι υποστηρικτές της έκτρωσης είναι ότι η έκτρωση είναι δικαίωμα της γυναίκας, διότι κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της. Κατ’ αρχήν τα σώματά μας είναι μέλη Χριστού και ναοί του αγίου Πνεύματος και επομένως δεν ανήκουν σε μας, αλλά στον Χριστό. Σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο του αποστόλου Παύλου: «ουκ εστέ εαυτών, ηγοράσθητε γαρ τιμής», (Α΄ Κορ.6,19-20). Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας, αλλά σ’ αυτόν που μας εξαγόρασε και επομένως δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα σώματά μας, όπως θέλουμε.

Πέραν τούτου το έμβρυο είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός διάφορος της μητέρας και επομένως δεν είναι μέλος του σώματός της. Σύμφωνα με τους επιστήμονες το γονημοποιημένο ωάριο αρχίζει να διαιρείται και να πολλαπλασιάζεται συνεχώς με ταχύτατους ρυθμούς βάσει «προγράμματος», που είναι κωδικοποιημένο στο DNA του εν εξελίξει εμβρύου, το οποίο δεν ταυτίζεται με το DNA της μητέρας. Το γεγονός αυτό, δηλαδή η μη ταύτιση των δύο DNA, μας δείχνει ότι το εν εξελίξει έμβρυο δεν ταυτίζεται με τον οργανισμό της μητέρας. Οι συνεχείς και αλλεπάλληλοι πολλαπλασιασμοί των κυττάρων με παράλληλη διαφοροποίησή τους οδηγούν τελικά στη διάπλαση των ιστών και των οργάνων του εμβρύου, μέχρις ότου αυτά τελειοποιηθούν κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σε θέση να επιτελέσουν την αποστολή τους μετά την έξοδο του εμβρύου από το ενδομήτριο περιβάλλον. Γι’ αυτό άλλωστε η μητέρα δεν μπορεί να κρατήσει το κυοφορούμενο έμβρυο επ’ άπειρον, όπως κρατάει όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός της. Όταν έρθει η ώρα της γέννας, πρέπει υποχρεωτικά να αποχωριστεί από αυτό. Αν υποθέσουμε, ότι θελήσει να το κρατήσει στα σπλάγχνα της, θα επέλθει ο θάνατος και της μητέρας και του παιδιού.

Ισχυρίζονται ακόμη οτι οι εκτρώσεις γίνονται είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε και μάλιστα σε μεγάλη έκταση. Η κοινωνία έχει αναγνωρίσει σιωπηρά αυτή την κατάσταση. Δεν της δημιουργεί ηθικό πρόβλημα και επομένως ο νομοθέτης οφείλει να συμμορφωθεί με τη λαϊκή βούληση. Να νομιμοποιήσει, ακόμη και να πριμοδοτήσει, τις εκτρώσεις. Μπορούμε όμως να δεχθούμε, ότι μια παρανομία πρέπει να νομιμοποιηθεί επειδή έχει πάρει μεγάλη έκταση; Τι φταίει το κυοφορούμενο έμβρυο, που έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει, επειδή η κοινωνία έχει εξαχρειωθεί και έχει φθάσει σε ένα τόσο μεγάλο ηθικό κατάντημα; Που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία τόσο πολύ καυχάται ο σύγχρονος άνθρωπος; Με ποιο δικαίωμα στερούμε το αγαθό της ζωής από μια ανυπεράσπιστη ανθρώπινη ύπαρξη; Το αγαθό της ζωής είναι δώρο του Θεού και μόνον ο Θεός μπορεί να το αφαιρέσει. Κανείς άλλος. Γιατί άραγε σιωπούν απέναντι στο βδελυρότατο αυτό έγκλημα οι παγκόσμιοι οργανισμοί υπερασπίσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Με την ίδια λογική θα πρέπει να νομιμοποιήσουμε και τη διακίνηση των ναρκωτικών, αφού και αυτά έχουν πάρει μεγάλη έκταση. Να τα αφήσουμε να διακινούνται ελεύθερα, για να μπορούν άνετα οι τοξικομανείς να τα προμηθεύονται!

Τέλος ένα ακόμη επιχείρημα που προβάλλουν είναι ότι η νομιμοποίηση των εκτρώσεων θα προστατεύσει την υγεία και τη ζωή της γυναίκας. Εδώ είναι που έχουμε πλήρη διαστροφή της αλήθειας! Διότι η τραγική πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο, ότι δηλαδή η έκτρωση θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας. Όπως μας βεβαιώνουν ειδικοί επιστήμονες γυναικολόγοι: «Οι γυναίκες που υποβάλλονται σε έκτρωση αντιμετωπίζουν τον ενδεχόμενο κίνδυνο των παρά κάτω επιπτώσεων: α) διάτρηση της μήτρας, β) ρήξη τραχήλου, γ) αιμορραγία, δ) Θρόμβωση και εμβολή, ε) επιπλοκές αναισθησίας, στ) εμφάνιση προδρομικού πλακούντα, ζ) ενδομητρίτιδα – σαλπιγγίτιδα, η) πυελική φλεγμονή, θ) δευτερογενή αμηνόρροια η στείρωση, ι) ενδομήτριες συμφύσεις…» κ.α., (Δρ. Βασιλειος Μπέλλιος, Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος).

Όμως πέρα από τις σωματικές επιπτώσεις, εξ’ ίσου σημαντικές είναι και οι ψυχολογικές, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τους ψυχολόγους ως «Μετα-εκτρωτικό Σύνδρομο». Όπως αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία, κάποιες γυναίκες εκδηλώνουν άρνηση, (αμυντικός μηχανισμός που στηρίζεται στο συναίσθημα του θυμού), ενώ κάποιες άλλες αποχαιρετούν σπαρακτικά το αγέννητο παιδί τους, εκδηλώνοντας τη θλίψη τους. Η ώρα της έκτρωσης θα τραυματίσει τον εσωτερικό τους κόσμο και τα σημάδια του ψυχικού τραύματος θα είναι εμφανή σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους, στο σώμα, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές τους. Πολλές γυναίκες βιώνουν μετά την έκτρωση ένα «συναισθηματικό μούδιασμα», που είναι βασικό χαρακτηριστικό πένθους, το οποίο μετά από οκτώ εβδομάδες από την έκτρωση ακολουθείται από διαταραχές ύπνου, διατροφής, σεξουαλικής δυσλειτουργίας κ.α.3

Τις διαπιστώσεις των γιατρών και ψυχολόγων έρχονται να επιβεβαιώσουν και όσοι εκ των κληρικών ασκούν την ποιμαντική διακονία του πνευματικού. Μας βεβαιώνουν λοιπόν όλοι αυτοί για ένα πλήθος περιπτώσεων γυναικών, οι οποίες, εξ’ αιτίας μιας εκτρώσεως, βασανίζονται από τύψεις και ενοχές, που δημιουργούν ένα αφόρητο ψυχικό μαρτύριο, καθώς αισθάνονται να τις ελέγχει η συνείδηση. Και προκειμένου να απαλλαγούν από το βάρος της ενοχής, αναγκάζονται τελικά να προσέλθουν στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, για να ομολογήσουν με συντριβή την αμαρτία τους και με πολλή προθυμία στη συνέχεια δέχονται τον «κανόνα», τον οποίο θα υποδείξει ο πνευματικός, δηλαδή την θεραπευτική αγωγή, που είναι αναγκαία για τη θεραπεία του ψυχικού τραύματος.

Κλείνοντας θα θέλαμε να κρούσωμε και πάλι τον κώδωνα του κινδύνου για το φοβερό αυτό έγκλημα, που αφήνει πίσω του ψυχικά και σωματικά ναυάγια, προκαλεί σοβαρά οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα, ενώ παράλληλα δημιουργεί συνθήκες δημογραφικής κατάρρευσης της χώρας μας. Κάνουμε δραματική έκκληση στους νέους γονείς και ειδικά στις γυναίκες να συνειδητοποιήσουν πως η έκτρωση δεν είναι απλά μια «απαλλαγή» από μια «ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη», ή ένας, έστω «νόμιμος» και ατιμώρητος φόνος, αλλά βαρύτατο αμάρτημα με συνέπειες, που ξεκινούν από την παρούσα ζωή και επεκτείνονται στην αιωνιότητα. Καλούμαστε όλοι μας να διατρανώσουμε την διαμαρτυρία μας για το σιωπηλό αυτό έγκλημα, που κατατρώει τις σάρκες της κοινωνίας μας. Να απαιτήσουμε, ανάμεσα στα άλλα νομοθετήματα, που περιφρουρούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ή των ζώων, να προστεθεί και η προστασία των δικαιωμάτων και των αγέννητων παιδιών, των αθώων αυτών εικόνων του Θεού.