Αγρότης έμεινε με 32 τόνους πατάτες που κανείς δεν ήθελε – μέχρι που το χωράφι του πλημμύρισε από αυτοκίνητα

 

Στο μικρό χωριό Golaten του καντονιού της Βέρνης, η ιστορία του αγρότη Jan Ryser συγκίνησε ολόκληρη την Ελβετία. Ο Ryser, μετά τη φετινή συγκομιδή, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια απρόσμενη κρίση: τριάντα δύο τόνοι πατάτες από το χωράφι του έμειναν απούλητοι. Οι έμποροι αρνήθηκαν να τις παραλάβουν, κρίνοντάς τες «ακατάλληλες για την αγορά» εξαιτίας μικρών ατελειών στην εμφάνιση. Για τον ίδιο, που ζει αποκλειστικά από τη γη, αυτό σήμαινε οικονομική ζημιά και ψυχική απογοήτευση.

Αντί όμως να τις πετάξει ή να τις αφήσει να σαπίσουν, ο Ryser αποφάσισε να μετατρέψει την αποτυχία σε ευκαιρία. Ανήρτησε στο διαδίκτυο μια απλή ανακοίνωση, καλώντας όποιον ήθελε να έρθει απευθείας στο αγρόκτημά του και να αγοράσει πατάτες κατευθείαν από την πηγή, χωρίς μεσάζοντες. Η τιμή ήταν προσιτή, δέκα ελβετικά φράγκα (περίπου 10,74 ευρώ) για μια σακούλα δέκα κιλών, και ο ίδιος προσέθετε πως επρόκειτο για άριστο προϊόν, απλώς «όχι τέλειο στην όψη».

Η ανταπόκριση ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Το πρωί της πρώτης μέρας, το χωράφι του γέμισε από αυτοκίνητα. Ολόκληρες οικογένειες, ηλικιωμένοι, νέοι, άνθρωποι από κοντινά και μακρινά χωριά έσπευσαν να στηρίξουν τον αγρότη, αλλά και να εκφράσουν έμπρακτα την αντίθεσή τους στη σπατάλη τροφίμων. Ο ίδιος μαζί με τους βοηθούς του, του φόρτωνε προσωπικά τους σάκους στα αυτοκίνητα των επισκεπτών, ευχαριστώντας τους έναν προς έναν. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν πωληθεί περισσότεροι από είκοσι τόνοι πατάτες, ενώ η εικόνα των δεκάδων αυτοκινήτων που σχημάτιζαν ουρά στον αγροτικό δρόμο έκανε τον γύρο των ελβετικών μέσων ενημέρωσης.

Ο Ryser μίλησε με συγκίνηση για την εμπειρία, λέγοντας πως δεν περίμενε ποτέ μια τέτοια ανταπόκριση.

«Πουλήσαμε 22 τόνους και δεχθήκαμε πάνω από 1.800 παραγγελίες για σακούλες των δέκα κιλών», δήλωσε συγκινημένος ο Ελβετός αγρότης. «Είμαι βαθιά ευγνώμων. Δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση. Είναι συγκινητικό να βλέπεις πόσοι άνθρωποι στηρίζουν εμάς τους αγρότες».

Όπως εξήγησε, ο στόχος του δεν ήταν το κέρδος αλλά η αποκατάσταση της αξίας του μόχθου των αγροτών και του ίδιου του προϊόντος. Η πρωτοβουλία του άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση στην Ελβετία για τα πρότυπα της αγροτικής παραγωγής και τη σπατάλη τροφίμων, που παραμένει ένα από τα πιο οξυμένα ζητήματα του σύγχρονου καταναλωτισμού.

Πολλοί από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο αγρόκτημα του Jan Ryser, αγόραζαν -όχι μόνο για τον εαυτό τους-, αλλά και για φίλους ή γείτονες. Ένας εξ αυτών, ο Bernard προμηθεύτηκε 100 κιλά πατάτες. «Είναι ντροπή το πώς τα σούπερ μάρκετ πετούν τα προϊόντα των αγροτών για ασήμαντους λόγους», είπε. «Αγόρασα για μένα και επτά γείτονες. Τουλάχιστον, έτσι βοηθάμε έναν άνθρωπο που το αξίζει».

Μέσα από μια πράξη απλότητας και επιμονής, ο Jan Ryser κατόρθωσε να δείξει ότι πίσω από κάθε «ατελή» πατάτα κρύβεται μια τέλεια ευκαιρία για σεβασμό προς τη γη, τους ανθρώπους και την κοινότητα. Το παράδειγμά του ταξίδεψε πέρα από τα σύνορα της Βέρνης, υπενθυμίζοντας πως μερικές φορές οι πιο σπουδαίες ιστορίες ανθρωπιάς γεννιούνται από τα πιο ταπεινά χωράφια.

πηγή

Πῶς ἀλλάζει ὁ καπιταλισμός ἐν μέσω πολέμου.

 

Γράφει ὁ Μανώλης Κοττάκης – Διευθυντής τῆς ἐφημερίδος «ΕΣΤΙΑ».

Τό δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας, ἡ τραπεζική πίστις καί ἡ ἐλεύθερη κίνησις κεφαλαίων

ΤΟ 2022 μᾶς ἐπιφυλάσσει ὡς φαίνεται ἐνδιαφέρουσες ἰδεολογικές ἐκπλήξεις. Τό 1989 ἦταν ἡ χρονιά πού ἀποτέλεσε τό θρίαμβο τοῦ φιλελευθερισμοῦ, τῆς ἐλεύθερης οἰκονομίας τῆς ἀγορᾶς, τῆς ἐπικράτησης τῶν ἀξιῶν τῆς Δύσης ἔναντι τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ καί τοῦ κομμουνισμοῦ. Δέν ἦταν τό τέλος τῆς ἱστορίας βεβαίως, ὅπως γνωμοδότησε ὁ προφήτης Φουκουγιάμα, ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ καπιταλισμός ὡς οἰκονομικό σύστημα ἐπικράτησε –μέ ἐξαίρεση τήν Κούβα καί τήν Βενεζουέλα παγκοσμίως. Καί στήν ἀνατολική Εὐρώπη, στίς χῶρες τοῦ τέως ἀνατολικοῦ μπλόκ μεταξύ τῶν ὁποίων ἡ Ρωσσία, ἡ Οὐκρανία, ἡ Πολωνία –ὁ Πρωθυπουργός τῆς ὁποίας μέσα στήν κρίση δέν θεωρεῖται πλέον πολιορκητικός κριός γιά τό εὐρωπαϊκό κράτος δικαίου– ἡ Οὑγγαρία, ἡ Τσεχοσλοβακία καί οἱ ὑπόλοιπες βαλτικές δημοκρατίες. Τό ἴδιο συνέβη καί στήν κομμουνιστική Κίνα, τήν ὁποία κάποτε ὁ Πρόεδρος Μπούς ὁ νεώτερος χαρακτήρισε μέ θαυμασμό πειθαρχημένη δημοκρατία ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιτυχίας μέ τήν ὁποία ἐνσωμάτωσε τόν καπιταλισμό στίς παλαιές κομμουνιστικές δομές της.

Τό ἑπόμενο βῆμα τό ὁποῖο ἐπιβοηθήθηκε ἀπό τήν τεχνολογική ἔκρηξη τοῦ διαδικτύου ἦταν ἡ καθολική ἐπικράτηση τοῦ φιλελευθερισμοῦ σέ ὅλον τόν κόσμο. Αὐτό πού σφραγίστηκε ἀπό τό web banking καί ἀπεκλήθη παγκοσμιοποίηση 30 χρόνια μετά ὅμως, καί ἀφοῦ ὁ δημοκρατικός καπιταλισμός κυριάρχησε χωρίς ἀντίπαλο σέ ὁλόκληρο τόν πλανήτη, ἄρχισε στή Δύση, πρίν κἄν φτάσουμε στόν πόλεμο Ρωσσίας – Οὐκρανίας, ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιά τήν ἀναίρεση βασικῶν ἀρχῶν τοῦ κυρίαρχου οἰκονομικοῦ συστήματος τοῦ πλανήτη μας.

Ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τήν οἰκονομική κρίση πού πυροδοτήθηκε τό 2008 στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί μεταφέρθηκε στήν Εὐρώπη σχεδόν ἀμέσως. Οἱ Ἕλληνες εἴχαμε τό πικρό προνόμιο νά γνωρίσουμε αὐτή τήν κρίση, καί ἀπό τήν καλή καί ἀπό τήν ἀνάποδη. Κατά τή διάρκεια αὐτῆς ἀμφισβητήθηκαν γιά πρώτη φορά ἐμπράκτως βασικές ἀρχές τοῦ δημοκρατικοῦ καπιταλισμοῦ ὅπως ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας, ἡ τραπεζική πίστη καί ἐμπιστοσύνη, ἡ ἐλεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί σήμερα 12 χρόνια μετά τήν ὑπαγωγή τῆς Ἑλλάδας στό διεθνές νομισματικό ταμεῖο πληρώνουμε φορολογία γιά τίς ἰδιοκτησίες μας. Ἄν ὁ περίφημος ΕΝΦΙΑ δέν καταργηθεῖ καί καταστεῖ μόνιμος, τότε δέν ἀπέχει ἀπό τήν πραγματικότητα ἡ ἐκτίμηση, ὅτι μετά ἀπό 10 χρόνια θά ἔχουμε πληρώσει γιά δεύτερη φορά τίς ἰδιοκτησίες μας στήν τιμή πού τίς ἀγοράσαμε. Ἔμπνευση καθαρά κομμουνιστικοῦ χαρακτῆρα. Ἀλλά καί ἡ τραπεζική πίστη δοκιμάστηκε. Στήν Ἑλλάδα ἔχασαν τά χρήματά τους οἱ ὁμολογιοῦχοι, οἱ δανειστές τοῦ κράτους μέ ἔντοκα γραμμάτια σέ ἀνύποπτες στιγμές μέ τό περίφημο PSI πού συμφώνησαν Μέρκελ – Σαρκοζύ στό Ντοβίλλ πρός ὄφελος τῶν τραπεζῶν τους. Στήν Κύπρο οἱ καταθέτες τῶν τραπεζῶν εἶδαν τίς οἰκονομίες τους νά κουρεύονται. Στήν κρίση τοῦ 2015 γνωρίσαμε τό μοναδικό συναίσθημα τῆς ἀναστολῆς μίας ἐκ τῶν βασικῶν ἐλευθεριῶν πυλώνων τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου: τῆς ἐλεύθερης διακίνησης κεφαλαίων πού ἐπλήγη ἀπό τά capital controls.

Ὅλα αὐτά ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν πρόδρομα φαινόμενα. Προεόρτια. Στίς πρόσφατες κινητοποιήσεις τῶν ἰδιοκτητῶν φορτηγῶν στόν Καναδᾶ ἀνέβηκε ἡ κλίμακα: ὅλοι ὅσοι συμπαραστάθηκαν στούς διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές καί παρέστησαν στήν συγκέντρωσή τους ἀντίκρισαν τό κράτος τοῦ πρωθυπουργοῦ Τριντώ, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν κρυψώνα πού ἐπέλεξε γιά νά γλυτώσει τήν ὀργή τῶν πολιτῶν, ἀποφάσισε ἕνα πρωτοφανές γιά καπιταλιστικό σύστημα μέτρο: τήν δέσμευση τῶν τραπεζικῶν τους λογαριασμῶν λόγῳ τῆς συμμετοχῆς τους σέ διαδηλώσεις! Γιά νά συμβεῖ βεβαίως αὐτό προηγήθηκε τό ἠλεκτρονικό φακέλωμά τους καί ἡ ταυτοποίησή τους.

Ὅταν ὅλα αὐτά –σίγουρα μᾶς διαφεύγουν καί κάποια ἄλλα– συνέβησαν στίς μητροπόλεις τοῦ δημοκρατικοῦ καπιταλισμοῦ πρίν ξεσπάσει ὁ πόλεμος καί πρίν εἰσβάλει ὁ Πούτιν στήν Ρωσσία, δέν θά πρέπει νά μᾶς προξενεῖ ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι σήμερα ἡ ἀμερικανική κυβέρνηση συνιστᾶ Task Force προκειμένου νά ἐντοπίσει, νά παγώσει, νά δεσμεύσει καί νά κατασχέσει τήν κινητή καί τήν ἀκίνητη περιουσία τῶν Ρώσσων ὀλιγαρχῶν σέ ὁλόκληρη τήν Δύση. Προφανῶς καί οἱ ἐπιχειρηματίες αὐτοί δέν εἶναι ἄγγελοι. Καί προφανῶς καί ἐνοχλεῖ τό πλασάρισμά τους στούς πιό πλούσιους ἀνθρώπους τοῦ κόσμου. Ἀλλά αὐτός εἶναι ὁ καπιταλισμός. Καί γιά ὅλα τά προηγούμενα χρόνια πού οἱ συγκεκριμένοι ὀλιγάρχες ἐπένδυαν τά χρήματά τους σέ ἑταιρεῖες εἰσηγμένες στό Χρηματιστήριο τῆς Νέας Ὑόρκης, σέ funds, σέ ποδοσφαιρικές ὁμάδες, σέ ἀκίνητα, σέ πολυτελῆ σκάφη, ὁ καπιταλισμός δέν εἶχε πρόβλημα γιά τίς σχέσεις πού εἶχαν μέ τόν Πρόεδρο Πούτιν καί τίς ὁποῖες ὅλοι γνώριζαν.

Ἡ δέσμευση λοιπόν τῶν περιουσιακῶν τους στοιχείων ἀπό τήν κυβέρνηση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειών –πού τά προηγούμενα χρόνια ἦρθαν σέ ἀνοιχτή ρήξη μέ τήν Εὐρώπη καί τόν τραπεζικό της σύστημα γιά νά προσελκύσουν πολυεθνικά κεφάλαια στούς φορολογικούς παραδείσους τοῦ Ντελαγουέρ– δέν ἔχει μόνο τήν ἔννοια τῆς κύρωσης καί τῆς πολιτικῆς τιμωρίας ἐπειδή ὁ ἡγέτης τῆς χώρας τους προκάλεσε μία παράνομη εἰσβολή. Στήν πραγματικότητα, στό μέτρο πού ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ ὀλιγάρχες δέν ἔχουν εὐθεῖα καί ἀποδεδειγμένη σχέση μέ τήν ρωσσική κρατική ὀντότητα, ἀποτελεῖ μία πράξη ἀντίφασης καί ἀναίρεσης τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἕως τώρα γνωρίζαμε ὅτι τό παγκόσμιο αὐτό οἰκονομικό σύστημα ἔχει ἕνα βασικό κανόνα: τό κεφάλαιο δέν ἔχει πατρίδα. Γιά πρώτη φορά εἰσάγεται ἡ ἔννοια τῆς ἐθνικότητας στήν καπιταλιστική ἰδιοκτησία. Τῆς ἐπιθυμητῆς ἐθνικότητας ἀλλά καί τῆς ἀνεπιθύμητης. Ὅποιος παρακολουθεῖ καλόπιστα τίς ἐξελίξεις εἰδικά ἄν εἶναι δυτικός μεγιστάνας, ὀπαδός τοῦ Τράμπ, δικαίως μπορεῖ νά διερωτηθεῖ: Κι ἄν αὔριο πέρα ἀπό τό κριτήριο τῆς ἐθνικότητας εἰσαχθεῖ γιά τήν ἐπιβολή κυρώσεων καί τό κριτήριο τῆς ἰδεολογίας –ἄν τυχόν σέ βαφτίσουν ἀκροδεξιό ἀναθεωρητή γιά νά σοῦ δεσμεύσουν τήν περιουσία– τότε δέν δημιουργεῖται ἕνα ἐπικίνδυνο προηγούμενο πού στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ βόμβα στά θεμέλια τῆς ἰδεολογίας τοῦ καπιταλισμοῦ; Ἄν τό κριτήριο γιά τίς οἰκονομικές κυρώσεις κυβερνήσεων εἶναι ἡ ἐθνικότητα σήμερα, ἡ ἰδεολογία αὔριο, ἡ συμμετοχή σέ ἀντικυβερνητικές διαδηλώσεις μεθαύριο, τότε γιατί δώσαμε μάχη νά ἐπικρατήσει ὁ καπιταλισμός τό 1989; Γιά νά ἀρχίσει νά ἀναιρεῖται ἀπό τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό 33 ὁλόκληρα χρόνια μετά τή νίκη του καί γιά ἄλλους νά εἶναι καπιταλισμός, ἀλλά γιά ἄλλους νά εἶναι σοσιαλισμός καί κομμουνισμός; Μέ διάθεση αἱρετική σέ ἕνα θέμα πού εἶναι ἐπίμαχο εἰσάγουμε τόν προβληματισμό μας. Πᾶσα συμβολή στόν διάλογο, μέ χαρά δεκτή.

“ΕΣΤΙΑ”, Πα. 4 Μαρτίου 2022, φ. 42.201, σελ. 1, 3 (ἀναδημ. στήν ἡλεκτρονική ἔκδοση 5/3/2022).

Δέκα χρόνια μετά από την αρχή της κρίσης

Ναπολέων Λιναρδάτος 

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, η επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers οδηγήθηκε στην πτώχευση. Ηταν το πρώτο σημαντικό γεγονός μιας κρίσης που θα φτάσει στην Ελλάδα δύο χρόνια μετά, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ως αντίδοτο στην κρίση που ξέσπασε χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς τα χαμηλά επιτόκια και η λεγόμενη «ποσοτική χαλάρωση». 

Ποσοτική χαλάρωση είναι όταν η Κεντρική Τράπεζα αγοράζει κρατικά χρεόγραφα και άλλους τίτλους, με στόχο να επιτευχθεί μείωση των επιτοκίων και να αυξήσει τη ρευστότητα στις αγορές, αυξάνοντας την προσφορά χρήματος - ένα μέτρο που θεωρητικά θα ήταν προσωρινό, αλλά έγινε ίσως ο κύριος μοχλός «ανάπτυξης» αυτής της περιόδου.

Η Τουρκία έγινε καταναλωτής αυτής της πρωτοφανούς σε παγκόσμια κλίμακα ρευστότητας. Αυτή η κατανάλωση έφτασε σε επίπεδα εξάρτησης στον βραχυπρόθεσμο εξωτερικό δανεισμό σε δολάρια. Ολα έβαιναν καλώς, μέχρι που άρχισε η πτώση του εθνικού νομίσματος και, εν τω μεταξύ, είχες να αναχρηματοδοτήσεις περί τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια τους επόμενους 12 μήνες - και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα μπορεί να σου καλύψουν μόλις ενάμιση μήνα συναλλαγών.

Ο κύριος λόγος για αυτή την εξέλιξη δεν είναι τόσο οι κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ λόγω της αιχμαλωσίας του Αμερικανού πάστορα όσο το γεγονός ότι η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα έχει αρχίσει εδώ και καιρό το «μάζεμα» αυτής της ρευστότητας. Χώρες με παρόμοιες εξαρτήσεις και μακροοικονομικά, όπως η Τουρκία, θα είναι τα επόμενα θύματα. Και αυτό το μάζεμα δεν γίνεται μόνο από την Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα, αλλά την ακολουθούν η Ευρωπαϊκή και η Ιαπωνική - δηλαδή, οι μεγαλύτεροι παίκτες σε αυτό που θα λέγαμε «παγκόσμια ρευστότητα».

Η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, ακόμα και η Γαλλία βρίσκονται σε πολύ επικίνδυνη θέση αν ξεσπάσει νέα κρίση, που, από τις λεγόμενες «αναδυόμενες οικονομίες», θα βρει τελικά στόχο και πάλι στην πολύ ευαίσθητη πολιτικά και οικονομικά ευρωζώνη. Και φυσικά, όλοι έχουμε μια ιδέα για το τι μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, ειδικά τώρα, που οι πιστωτές μάς έκοψαν τη χρηματοδότηση αλλά μας άφησαν την επιτήρηση.

Η ποσοτική χαλάρωση ήταν η εύκολη λύση. Εδινε στην πολιτική τάξη τη δυνατότητα να παρουσιάζει μια κάποια ανάκαμψη, χωρίς να την υποχρεώνει να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να αρχίσει η Ευρώπη να παράγει πλούτο ξανά. Κάποτε, η κυρία Μέρκελ είχε πει ότι η Ευρώπη είναι το 25% της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά πληρώνει το 50% των κοινωνικών δαπανών παγκοσμίως.

Τα δεδομένα της πραγματικότητας είναι ξεροκέφαλα, όπως συχνά ανέφερε μια άλλη κυρία. Και αυτή η μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτού που παράγουμε και αυτού που καταναλώνουμε θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να ισορροπήσει. Το «μπάλωμα» της ποσοτικής χαλάρωσης αρχίζει να ξεφτίζει.

Σοκαριστική έρευνα: Το 1% των πλουσίων θα κατέχει περιουσία μεγαλύτερη του υπόλοιπου 99%

Φλερτάροντας με την αποτύπωση της απόλυτης ανισότητας στο «παγκόσμιο χωριό». Είναι, δε, τόση αποκαλυπτική η έρευνα που διεξήγαγε η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam που εμφανίζει το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου να ξεπερνάει, το 2016, τον πλούτο του υπόλοιπου 99%.

Συγκεκριμένα η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας έγινε από την Oxfam ως πρελούδιο των εργασιών του οικονομικού φόρουμ του Νταβός (21-24 Ιανουαρίου) απευθύνοντας έκκληση για την «επαναδιατύπωση των κανόνων»ώστε να διορθωθούν οι κολοσσιαίες ανισότητες.

Σύμφωνα με μελέτη της βρετανικής οργάνωσης, το μερίδιο της περιουσίας που κατέχει το 1% παγκοσμίως διαμορφώθηκε στο 44% το 2009, στο 48% το 2014 και θα ξεπεράσει το 50% το 2016. «Το 2014, τα μέλη αυτής της παγκόσμιας ελίτ κατείχαν κατά μέσο όρο 2,7 εκατομμύρια δολάρια ανά ενήλικα. Το υπόλοιπο του ενός πέμπτου (20%) των πλουσιοτέρων κατέχει το 46% της παγκόσμιας περιουσίας, τη στιγμή που το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν μοιράζεται παρά το 5,5% που απομένει», σύμφωνα με την Oxfam.

Η οργάνωση, η διευθύντρια της οποίας, η Γουίνι Μπιανγίμα, θα συμπροεδρεύει του οικονομικού φόρουμ του Νταβός, ζητεί την «οργάνωση εντός του έτους παγκόσμιας συνόδου κορυφής για τις χρηματοπιστωτικές-φορολογικές υποθέσεις, ώστε “να ξαναγραφτούν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί κανόνες».

«Οι διαστάσεις των ανισοτήτων σε παγκόσμια κλίμακα είναι κολοσσιαίες», δήλωσε η Γουίνι Μπιανγίμα, για την οποία ‘΄το χάσμα ανάμεσα στις μεγάλες περιουσίες και τον υπόλοιπο πληθυσμό μεγαλώνει με ταχείς ρυθμούς» και κάλεσε τους ηγέτες των χωρών του κόσμου να πλήξουν «τα ιδιωτικά συμφέροντα των μεγάλων που θέτουν εμπόδια στη διαμόρφωση ενός κόσμου μεγαλύτερης δικαιοσύνης και ευημερίας». Η Oxfam ζητεί από τα κράτη την υιοθέτηση ενός σχεδίου καταπολέμησης των ανισοτήτων, με την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, με την προώθηση των δωρεάν δημόσιων υπηρεσιών, με την μεγαλύτερη φορολόγηση του κεφαλαίου έναντι της εργασίας, με την θεσμοθέτηση κατώτερων μισθών και με την θέσπιση μέτρων κοινωνικής προστασίας για τους φτωχότερους.

Από το iefimerida.gr

πηγη

Manfred Max Neef - "Σε καμία περίπτωση ένα οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να είναι πιο ψηλά από το σεβασμό για την Ζωή" (ΒΙΝΤΕΟ)

Από τον βραβευμένο με το Χιλιανό οικονομολόγο Manfred Max-Neef.

- Αν διδάσκατε σε νέους οικονομολόγους, ποιες αρχές θα τους διδάσκατε;

- Οι αρχές θα βασίζοντας σε 5 αξιώματα και μια θεμελιώδη αρχή

1. Η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι να υπηρετούν την οικονομία.

2. Η ανάπτυξη έχει να κάνει με τους ανθρώπους και όχι με τα αντικείμενα

3. Η μεγέθυνση των κερδών δεν είναι ταυτόσημη με την ανάπτυξη και η ανάπτυξη δεν προαπαιτεί τη μεγέθυνση των κερδών

4. Χωρίς τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων καμία οικονομία δεν μπορεί να 
υπάρξει

5. Η οικονομία είναι ένα υποσύστημα ενός μεγαλύτερου και πεπερασμένου συστήματος της βιόσφαιρας. Άρα η μόνιμη και συνεχείς μεγέθυνση των κερδών δεν είναι δυνατή

6. Και η θεμελιώδης αρχή για την υποστήριξη της νέας οικονομίας πρέπει να είναι ότι σε καμία περίπτωση ένα οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να είναι πιο ψηλά από το σεβασμό για την Ζωή,

- Τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο σημαντικό από τη Ζωή και μιλάω για την ζωή , όχι για τους ανθρώπους, διότι για εμένα στο επίκεντρο είναι το θαύμα της Ζωής σε όλες του τις εκφάνσεις.

http://attikanea.blogspot.gr/

Λεφτά υπάρχουν γι' αυτούς που τα ...έφυγαν! Υπάλληλος με καταθέσεις 700 εκ. και ανεπάγγελτος με 1,7 εκ. ευρώ!

Στο απυρόβλητο παραμένουν όσοι έβγαλαν "μαύρα" χρήματα στο εξωτερικό και η κυβέρνηση κοιτάζει να φορολογήσει τα ...μαντριά! Έχουν ονόματα και διευθύνσεις από τα εμβάσματακαι δεν έχουν κυνηγήσει κανέναν!

Την ώρα που οι Έλληνες πολίτες έχουν γονατίσει από τους φόρους που αδυνατούν πλέον να πληρώσουν και ο νέος φόρος στα αγροτεμάχια και τα οικόπεδα έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων ακόμη και από βουλευτές της κυβέρνησης, παραμένουν στο απυρόβλητο 410 πολίτες που έβγαλαν μαύρα χρήματα στο εξωτερικό. Μάλιστα ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν 92 επιχειρηματίες και εφοπλιστές που κάποιοι περιλαμβάνονται και στη λίστα Λαγκάρντ,19 μισθωτοί και συνταξιούχοι, 14 ανεπάγγελτοι, 9 γιατροί, 6 δικηγόροι, 4 αρχιτέκτονες και μηχανικοί και 2 αθλητές.

Και σύμφωνα με την εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, αυτοί δεν είναι οι μόνοι, αφού το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου (ΚΕΦΟΜΕΠ) αποκαλύπτει ότι την τριετία 2010-2012 περίπου 20.000 πολίτες φυγάδευσαν στο εξωτερικό πάνω από 9 δισ. μάυρα λεφτά.

Να σημειωθεί ότι μέχρι στιγμής δεν έχει επιβληθεί ούτε ένα ευρώ πρόστιμο ούτε καν κινήθηκε η διαδικασία πληρωμής του αναλογούντος φόρου. Μόνο από τους 410 που έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό και υπάρχουν ονοματεπώνυμα και διεθύνσεις, θα μπορούσαν να μπουν στα ταμεία και χωρίς να επιβληθούν πρόστιμα περίπου 350 εκατ. ευρώ.

Χαρακτηριστικά αναφέρονται τα εξής παραδείγματα από τους 410 που έστειλαν μαύρα χρήματα στο εξωτερικό.

- Κινέζος μέλος ΕΠΕ με μερικές χιλιάδες ευρώ φορολογική δήλωση έχει καταθέσεις 11,7 εκατομμύρια ευρώ
- Συνταξιούχος που από το 2004 δεν έχει κάνει φορολογική δήλωση έχει καταθέσεις 3,7 εκατομμύρια ευρώ
- Ιδιωτικός υπάλληλοςμε μικρό μισθό έχει καταθέσεις 700.000 ευρώ
- Ανεπάγγελτος που δεν έχει υπαβάλει φορολογική δήλωση εδώ και 14 χρόνια έχει καταθέσεις 1,7 εκατομμύρια ευρώ

http://www.newsit.gr

Το πείραμα ενός Δήμαρχου σε μια κρίσιμη εποχή φτώχειας και ανεργίας…

Μια απίστευτη ιστορία ! 

Worgl ( Βέρλγκ ), ένας πρωτότυπος Δήμαρχος ! 

Γιατί...

από μικρό κι΄ από "τρελό" μαθαίνεις τήν αλήθεια...

Συνήθεια τόχουμε εμείς οί άνθρωποι όταν μας περιζώσουν τα προβλήματα, και μάλιστα τα υγείας και τα οικονομικά ( μια και το ένα φέρνει το άλλο…) να προσπαθούμε να διαφύγουμε με καινοτόμους «εφευρέσεις» στον χώρο του εμπορίου, των έργων,  και της οικονομίας, με την ελπίδα  και το όνειρο μιάς απίστευτης ανάπτυξης…

Αυτό το παρακάτω κείμενο λοιπόν, πού εντοπίσαμε στο διαδίκτυο, ίσως θα έπρεπε να αποτελεί μπροσούρα και μπούσουλα – πυξίδα,  και για κάποιους Έλληνες Δήμαρχους, καινοτόμους και πραγματικά ανοιχτόμυαλους πού θα ωφελούσαν τις τοπικές κοινωνίες τους. 

Και μάλιστα σε εποχές γκρίζες και σκούρες όπως αυτή πού ήδη διανύουμε…

Δεν ξέρουμε βέβαια εάν ο κύριος Δήμαρχος διαβάζει την ηλεκτρονική παλιο-φυλλάδα μας για να πληροφορηθεί και κάποιους άλλους τρόπους τοπικής ανάπτυξης και δημόσιων έργων πού θα μπορούσαν να γίνουν με ευρεία συναίνεση και ριζοσπαστικούς τρόπους, αλλά άς ελπίσουμε πώς κάποιος καλός άνθρωπος, νοήμων καλοθελητής και άσπονδος φίλος θα τον πληροφορήσει γι΄ αυτό…

Άς δούμε λοιπόν τι έκανε ο παρακάτω Αυστριακός Δήμαρχος και μετά άς σκεφθούμε πώς θα μπορούσαμε να τά προσαρμόσουμε όλα αυτά και στα δικά μας μέτρα…

----------------------

Στα 1932 λοιπόν, σε μια μικρή πολιτεία της Αυστρίας, την Βέργκλ, πού αριθμούσε  τότε 4.500 περίπου κατοίκους διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα πού άφησε εποχή και πού ίσως να ήταν και αναγκαίο να αναστηθεί και στις μέρες μας…

Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η μεγάλη φτώχεια με 30% ανεργία, και 10% άπορους συμπολίτες τους. 

Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, και ο ίδιος είχε κατορθώσει  να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους.

 Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων.

Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.


Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. 

Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών.

Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης.  

Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio GesellΟ  οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι και η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. (Σύλβιο Γκέσελ).

Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl.

Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. 

Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.


Τα χρήματα του Βέργκλ…

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. 

Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί.

Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά.

Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό.

Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. 

Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. 

Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του.

Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό.

Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί.

Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. 

Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες.

Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα.

Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος.

Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

 
«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους:

Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε!

-Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας

 -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί». 

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

 


ΦΩΤΟ: Το Wörgl σήμερα

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό.Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος...
 

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. 

Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης".  

Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια...

Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. 

Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)

http://patrablog.blogspot.gr/2011/11/blog-post_14.html

Ζητούσαν εργάτες συγκομιδής και πήγαν 19 Ελληνες και 4.885 Αλβανοί

Παρόλο που η ανεργία, ειδικά στην Κεντρική Μακεδονία έχει ξεπεράσει όλα τα ρεκόρ το κάλεσμα της Ένωσης Νέων Αγροτών για εργατικά χέρια προκειμένου να συμμετάσχουν στην συγκομιδή ροδάκινων στον κάμπο της Ημαθείας και της Πέλλας, είχε ανταπόκριση απο 19 μόνο Έλληνες.

Η προσφορά εργασίας, συνίστατο σε 6 μέρες την εβδομάδα, και συνοδευόταν απο έξοδα διαμονής για 4 μήνες και μεροκάματο 23 ευρώ, αλλά δε φάνηκε να συγκίνησε ιδιαίτερα τους ντόπιους, την ώρα που οι αιτήσεις για τους μετακλητούς εργάτες από την Αλβανία φτάνουν τις 4.885.

Πριν δύο εβδομάδες η Ενωση Νέων Αγροτών κοινοποίησε με δελτίο τύπου στις Περιφέρειες και τους Δήμους όλης της χώρας, την ανάγκη εργατών γης που θα δουλέψουν για 4 μήνες στον κάμπο της Ημαθίας και της Πέλλας.
Η αίτηση θα γινόταν ηλεκτρονικά και μέσω μηνύματος από το κινητό, χωρίς γραφειοκρατική διαδικασία. Ωστόσο, η ανταπόκριση στην πρόσκληση για εργασία σε ένα τόπο με δεκάδες χιλιάδες στρέμματα ροδάκινων, ήταν πολύ μικρή και δεν συνάδει με το ύψος της ανεργίας που φτάνει το 25% στη Βέροια και το 50% στη Νάουσα.

Στους 19 Ελληνες που ανταποκρίθηκαν στην έκκληση της Ένωσης,  συμπεριλαμβάνονται γυναίκες άνω των 60 ετών, ένας συνταξιούχος γιατρός και ένας άνεργος μηχανικός.

http://www.iefimerida.gr

αντεγράφη από εδώ

Σχόλιο

Σιγά μην χαλάσουν τα νυχάκια τους οι κοπελιές και την ξάπλα μετά φραπεδιάς οι νεαροί. Να είναι καλά ο ΟΑΕΔ. Ας γίνει έλεγχος, λοιπόν, ποιά καταστήματα ΟΑΕΔ έχουν εγγεγραμμένους ανέργους, και να τους ζητήσουν να πάνε να μαζέψουν τον καρπό. Αν αρνηθούν, διαγραφή από τον ΟΑΕΔ και τέλος το επίδομα. Άντε γιατί το παρακάναμε με τις κουτοπονηριές μας και την ρεμπελιά.

ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Σύμφωνα με τον νόμο, θα πρέπει όσα τροχοφόρα κυκλοφορούν στην χώρα να έχουν πληρώσει τέλη κυκλοφορίας. Τα αυτοκίνητα και φορτηγά των αλλοδαπών που εισέρχονται στην χώρα δεν κυκλοφορούν; Αυτά γιατί δεν πληρώνουν τέλη κυκλοφορίας; Να πληρώνουν και να παίρνουν το σήμα στα τελωνεία στα σύνορα της χώρας.


Αφορμή γι αυτήν την ανάρτηση έδωσε φίλος φορτηγατζής που πηγαινοέρχεται στην Ευρώπη όπου πολλές χώρες εφαρμόζουν το σύστημα αυτό.

STAGE ΚΑΙ 24 ΜΗΝΙΤΕΣ

Πολύ μπλα μπλά για τα stage αλλά η αλήθεια είναι αλλού.


Με τρείς το πολύ τέσσερεις ώρες «εργάζονται» απλά και μόνο για να φανεί μείωση της ανεργίας. Και ενώ πληρώνονται για να κάθονται, απαιτούν μονιμοποίηση, όταν η σύμβαση που έχουν υπογράψει μιλά σαφώς για απόλυση.

Αντίθετα με τα stage έχουμε μερικές χιλιάδες 24 μηνίτες που με εντολή του Παυλόπουλου απαγορεύεται να ξαναεργαστούν στο δημόσιο, παρά το ότι κάλυπταν αληθινές πάγιες και διαρκείς ανάγκες και απέκτησαν με το πλήρες ωράριό τους ειδίκευση χάρη στην οποία ήσαν απαραίτητοι στις υπηρεσίες τους.

Πρόταση. Να προσληφθούν με επετηρίδα οι 24 μηνίτες.