Όταν το σχολείο αρχίζει να μιλά «δια μέσου δικηγόρων»: Οι εκπαιδευτικοί απέναντι σε ένα κλίμα φόβου, πιέσεων και νομικών εκβιασμών

  Χρήστος Κάτσικας

Σχολεία στα "χαρακώματα" - Όταν το σχολείο αρχίζει να μιλά «δια μέσου δικηγόρων», τότε δεν έχει ηττηθεί μόνο ο εκπαιδευτικός. Έχει ηττηθεί η ίδια η παιδαγωγική σχέση.

Το ελληνικό σχολείο υπήρξε διαχρονικά ένας χώρος όπου, παρά τις εντάσεις, τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις που αναπόφευκτα γεννά κάθε ζωντανή ανθρώπινη κοινότητα, η βασική αρχή πάνω στην οποία στηριζόταν η καθημερινή του λειτουργία ήταν η επικοινωνία, η προσωπική επαφή, η αναζήτηση συνεννόησης και η προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα μέσα από τη συνεργασία εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών. Σήμερα, όμως, ολοένα περισσότεροι εκπαιδευτικοί περιγράφουν μια βαθιά ανησυχητική αλλαγή κλίματος, όπου η παιδαγωγική σχέση υποχωρεί μπροστά στον φόβο της καταγγελίας, της μήνυσης, της πειθαρχικής διαδικασίας, του εγγράφου που πρέπει να διατυπωθεί «σωστά» γιατί μπορεί αύριο να βρεθεί σε κάποιο νομικό φάκελο, και της γενικευμένης αίσθησης ότι κάθε εκπαιδευτική πράξη μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο αμφισβήτησης ή ακόμη και τιμωρίας.

Η πρόσφατη δημόσια παρέμβαση της Α’ ΕΛΜΕ Κυκλάδων, με την οποία εκφράζεται έντονος προβληματισμός για τα αυξανόμενα περιστατικά νομικών πιέσεων και εκβιασμών σε βάρος εκπαιδευτικών, είτε από γονείς είτε από διοικητικούς μηχανισμούς, δεν αποτελεί μια συνδικαλιστική υπερβολή ή μια στιγμιαία αντίδραση. Αντιθέτως, φέρνει στην επιφάνεια ένα κλίμα που εδώ και καιρό διαμορφώνεται αθόρυβα μέσα στα σχολεία και το οποίο πολλοί εκπαιδευτικοί περιγράφουν ως ασφυκτικό, εξουθενωτικό και βαθιά τοξικό για το ίδιο το παιδαγωγικό έργο.

Το βασικό ερώτημα που αναδύεται είναι απλό, αλλά εξαιρετικά σοβαρό: μπορεί να υπάρξει πραγματική παιδαγωγική σχέση όταν ο εκπαιδευτικός λειτουργεί υπό τον μόνιμο φόβο ότι κάθε λέξη, κάθε παρατήρηση, κάθε όριο που θέτει μέσα στην τάξη, κάθε υπηρεσιακή κατάθεση ή ακόμη και κάθε μορφή επικοινωνίας με γονέα μπορεί να αξιοποιηθεί αργότερα εναντίον του;

Η νέα πραγματικότητα του φόβου μέσα στο σχολείο

Οι περιπτώσεις που καταγράφονται δεν είναι πλέον σπάνιες ή περιθωριακές. Εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με νομικές ενέργειες επειδή έκαναν αυτό ακριβώς που η θέση τους επιβάλλει: προσπάθησαν να διαχειριστούν μια δύσκολη κατάσταση μέσα στην τάξη, έθεσαν τα προβλεπόμενα παιδαγωγικά όρια απέναντι σε μαθητική συμπεριφορά ή κατέθεσαν στο πλαίσιο διοικητικών διαδικασιών. Άλλοι καλούνται να απαντούν εξαντλητικά σε συνεχείς έγγραφες απαιτήσεις γονέων, όχι επειδή αυτό εξυπηρετεί την ουσία της συνεργασίας, αλλά επειδή δημιουργείται η εύλογη υποψία ότι κάθε διατύπωση μπορεί να αποτελέσει μελλοντικά «υλικό» ένδικης χρήσης.

Αυτή η κατάσταση δεν παράγει απλώς διοικητική επιβάρυνση. Παράγει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: έναν εκπαιδευτικό που αρχίζει να αυτολογοκρίνεται, να φοβάται να παρέμβει, να υπολογίζει όχι μόνο το παιδαγωγικό αλλά και το νομικό κόστος κάθε πράξης του.

Και όταν ο εκπαιδευτικός αρχίσει να σκέφτεται πρώτα την αυτοπροστασία και μετά τη μαθησιακή ανάγκη, τότε κάτι πολύ ουσιαστικό έχει ήδη διαρραγεί.

Το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί ως πεδίο νομικής αντιπαράθεσης

Ασφαλώς, σε μια οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία, κανείς δεν είναι υπεράνω ελέγχου και κανείς δεν ζητά ασυλία ή ακαταλόγιστο για τον εκπαιδευτικό. Η ύπαρξη θεσμικών διαδικασιών προστασίας δικαιωμάτων είναι απολύτως αυτονόητη. Όμως άλλο πράγμα η λογοδοσία και άλλο η μετατροπή του νόμου σε εργαλείο εκφοβισμού, πίεσης ή χειραγώγησης.

Η συστηματική προσφυγή σε νομικές κινήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι σε εκπαιδευτικούς θυμίζει ολοένα περισσότερο πρακτικές εκφοβιστικών μηνύσεων τύπου SLAPP, όπου ο στόχος δεν είναι πάντα η ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης, αλλά η ψυχολογική και επαγγελματική εξουθένωση του άλλου.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η βασική προϋπόθεση της παιδαγωγικής – η εμπιστοσύνη – καταρρέει.

Ο εκπαιδευτικός μέσα σε ένα ήδη ασφυκτικό σύστημα

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο αν δει κανείς το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει σήμερα ο εκπαιδευτικός.

Δεν πρόκειται για έναν εργαζόμενο που ασκεί το έργο του σε ήρεμες, υποστηρικτικές και σταθερές συνθήκες. Αντίθετα, ο σύγχρονος εκπαιδευτικός καλείται να διαχειριστεί τάξεις με 25 έως 30 μαθητές, σύνθετες μαθησιακές ανάγκες, κοινωνικές ανισότητες, περιπτώσεις ψυχικής ευαλωτότητας, περιστατικά έντασης, γονεϊκή πίεση, διοικητική γραφειοκρατία, ψηφιακές πλατφόρμες, αξιολογικές διαδικασίες, αλλεπάλληλες αναφορές και ένα συνεχές κλίμα επιτήρησης.

Παράλληλα, οι μαθητές κουβαλούν τα δικά τους βάρη: οικογενειακή ανασφάλεια, οικονομική πίεση, κοινωνικές εντάσεις, ψυχική κόπωση από μια κοινωνία που γίνεται ολοένα πιο σκληρή και άνιση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός καλείται να είναι ταυτόχρονα παιδαγωγός, διαμεσολαβητής, διαχειριστής κρίσεων, διοικητικός υπάλληλος και συχνά άτυπος ψυχολογικός υποστηρικτής.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καλείται πλέον να λειτουργεί και με τη διαρκή αγωνία της πιθανής νομικής εμπλοκής.

Η κρατική ευθύνη δεν μπορεί να αγνοείται

Η αγωνία αυτή δεν γεννιέται σε κενό αέρος. Τα τελευταία χρόνια, το κλίμα εντείνεται από την ίδια τη διοικητική πραγματικότητα της εκπαίδευσης, όπου πειθαρχικές διαδικασίες, έλεγχοι, στοχοποιήσεις και αυξημένη γραφειοκρατική πίεση έχουν ενισχύσει την αίσθηση ότι ο εκπαιδευτικός δεν αντιμετωπίζεται ως λειτουργός που χρειάζεται στήριξη, αλλά ως διαρκώς ύποπτος κρίκος που πρέπει να επιτηρείται.

Όταν η ίδια η πολιτεία εκπέμπει κλίμα δυσπιστίας, είναι αναπόφευκτο να ενισχύεται συνολικά η κουλτούρα φόβου.

Και εδώ ακριβώς τίθεται το κρίσιμο ζήτημα: υπάρχουν πραγματικοί μηχανισμοί θεσμικής προστασίας των εκπαιδευτικών ή αφήνονται ουσιαστικά μόνοι απέναντι σε κάθε μορφή πίεσης;

Το σχολείο χρειάζεται συμμαχίες, όχι χαρακώματα

Το πιο ουσιαστικό ίσως μήνυμα της παρέμβασης των εκπαιδευτικών είναι ότι δεν βλέπουν γονείς και μαθητές ως απέναντι στρατόπεδο. Αντιθέτως, αναγνωρίζουν ότι όλοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά απέναντι στις δυσκολίες μιας κοινωνίας που πιέζει όλο και περισσότερο τις οικογένειες, τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο.

Αυτό ακριβώς κάνει ακόμη πιο οδυνηρό το γεγονός ότι η επικοινωνία κινδυνεύει να αντικατασταθεί από μια κουλτούρα καχυποψίας και νομικής αντιπαράθεσης.

Γιατί όταν το σχολείο αρχίζει να μιλά «δια μέσου δικηγόρων», τότε δεν έχει ηττηθεί μόνο ο εκπαιδευτικός. Έχει ηττηθεί η ίδια η παιδαγωγική σχέση.

ΑΛΦΑΒΗΤΑ

Αἴτημα γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν πειθαρχία στὰ σχολεῖα

 

Ἴσως τὸ ἀπροχώρητο τῆς γενικευμένης ἀσυδοσίας ποὺ κυριαρχεῖ σήμερα στὰ σχολεῖα, ἀρχίζει νὰ δημιουργεῖ ἕνα διαρκῶς ὀγκούμενο αἴτημα ἐπιστροφῆς σὲ κανόνες πειθαρχίας.

Πρόσφατα (14-3-2026) στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» (ἠλεκτρονικὴ ἔκδοση) δημοσιεύθηκε ἀξιολογότατο ἄρθρο ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς «Πανελλήνιας Ἐπιστημονικῆς Ἕνωσης Διευθυντῶν/-τριῶν Σχολικῶν Μονάδων Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης» κ. Τηλέμαχο Κουν­τούρη. Σ᾿ αὐτὸ μεταξὺ ἄλλων διαλαμβάνονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἴσως ἔχει φτάσει ἡ στιγμὴ νὰ εἰπωθεῖ μὲ καθαρὸ τρόπο: Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ πρέπει νὰ ξαναπάρουν τὸ σχολεῖο στὰ χέρια τους. Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιβάλουν αὐταρχισμό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἰσορροπία ποὺ ἔχει διαταραχθεῖ. Ἂς τὸ ποῦμε καθαρά: Ἡ πειθαρχία στὰ σχολεῖα ἔχει σὲ μεγάλο βαθμὸ καταρρεύσει. Ὅποιος βρίσκεται καθημερινὰ μέσα στὶς σχολικὲς αἴθουσες, τὸ γνωρίζει καλά. Οἱ κανόνες ἀμφισβητοῦνται, τὰ ὅρια συχνὰ ἀγνοοῦνται καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸν ἐκπαιδευτικὸ δὲν θεωρεῖται πλέον αὐτονόητος. Τὸ σχολεῖο ὅμως δὲν εἶναι χῶρος ἀσυδοσίας. Εἶναι χῶρος μάθησης, ἀγωγῆς καὶ διαμόρφωσης χαρακτήρων. Καὶ γιὰ νὰ λειτουργήσει, χρειάζεται σαφεῖς κανόνες, ὅρια καὶ εὐθύνες. Ὅταν αὐτὰ ἀπουσιάζουν, τὸ σχολεῖο ἀποδυναμώνεται καὶ τελικὰ ζημιώνονται οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές».
Ὁ κ. Κουντούρης προχωρεῖ καὶ στὴν αἰτιολογία τοῦ φαινομένου: «Γιὰ πολλὰ χρόνια καλλιεργήθηκε μιὰ στρεβλὴ ἀντίληψη ὅτι κάθε μορφὴ πειθαρχίας ἀποτελεῖ αὐταρχισμό. Στὸ ὄνομα ἑνὸς ἄκριτου δικαιωματισμοῦ, τὸ σχολεῖο ἀπογυμνώθηκε σταδιακὰ ἀπὸ τὰ ἀπαραίτητα παιδαγωγικὰ ἐργαλεῖα. Ὁ ἐκπαιδευτικὸς συχνὰ καλεῖται νὰ διαχειριστεῖ δύσ­κολες καταστάσεις χωρὶς θεσμικὴ στήριξη (…). Ἡ πειθαρχία ὅμως δὲν εἶναι τιμωρία. Εἶναι παιδαγωγικὴ ἀνάγκη. Εἶναι ἡ βάση, πάνω στὴν ὁποία χτίζεται ὁ σεβασμός, ἡ συνεργασία καὶ ἡ ὑπευθυνότητα. Χωρὶς κανόνες δὲν ὑπάρχει δικαιοσύνη μέσα στὴν τάξη. Καὶ χωρὶς δικαιοσύνη δὲν ὑπάρχει πραγματικὴ μάθηση».
Καὶ καταλήγει στὶς ἀξιόλογες παρατηρήσεις του: «(…) Σχολεῖο χωρὶς πειθαρχία δὲν εἶναι ἐλεύθερο σχολεῖο. Εἶναι ἁπλῶς ἕνα σχολεῖο ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώσει τὴν ἀποστολή του».
Ξεκάθαρα λόγια ἀπὸ τὸν Πρόεδρο Διευθυντῶν Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης. Φαίνεται τελικὰ ὅτι οἱ ἀπόψεις αὐτὲς ὅλο καὶ περισσότερο κερδίζουν ἔδαφος στὶς συνειδήσεις ὄχι μόνο τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλὰ καὶ γενικότερα τῶν πολιτῶν αὐτῆς τῆς χώρας. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ἦταν ἀδιανόητο νὰ ἐκφράζονται τέτοιες ἰδέες· χλευάζονταν ὡς φονταμενταλισμὸς καὶ μεσαιωνισμός. Νά ὅμως ποῦ κατέληξε ὅλη αὐτὴ ἡ ἀσυδοσία, μὲ τὴν ἀφαίρεση σαφῶν κανόνων, ὁρίων καὶ εὐθυνῶν ἀπὸ τὴ μαθητιώσα νεολαία. Ἐπιπλέον ἡ ἀπαξίωση τοῦ δασκαλοκεντρικοῦ μοντέλου ἐκπαιδεύσεως στὰ σχολεῖα καὶ ἡ κατάρρευση τοῦ διδασκαλικοῦ κύρους, πάλι στὴν ἀναρχία ὁδήγησε καὶ στὴν ἔλλειψη δυνατότητας μεταδόσεως γνώσεων καὶ παιδείας στὰ παιδιά.
Εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήσει κοινωνικὸς θεσμὸς χωρὶς κανόνες; Πολὺ περισσότερο, παιδεία χωρὶς διαπαιδαγώγηση; Φθάνουν πλέον οἱ ἄκαιροι πειραματισμοί. Τὰ παραδοσιακὰ πρότυπα, ἀξίες καὶ μοντέλα ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν, ποὺ ἄντεξαν μέσα στὸν χρόνο, προσαρμοσμένα καὶ στὶς νεότερες ὑγιεῖς παιδαγωγικὲς ἀντιλήψεις, εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη νὰ ἐπιστρέψουν στὰ σχολεῖα μας.

Ο ΣΩΤΗΡ

Μάθημα Ηθικής αντί για Θρησκευτικά: Στόχευση Μασόνων από το 1866!

 

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Τί διακηρύσσει σχετικῶς ἡ γαλλική μασονική Στοά «Τό Ρόδον τῆς Ἐντελοῦς Σιωπῆς» (“La Rose du Parfait Silence”) ἤδη τό 1866!

Εἰσαγωγή

Οἱ ἐξελίξεις καί οἱ ἀντιδράσεις περί τό Μάθημα Ἠθικῆς πού προβλέπεται νά ἐφαρμοσθεῖ τό προσεχές ἀκαδημαϊκό ἔτος (2026-2027) στά σχολεῖα, παραλλήλως πρός τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἤδη «τρέχουν».

Ἡ εἰσαγωγή τοῦ Μαθήματος τῆς Ἠθικῆς, τό ὁποῖο προορίζεται νά διδάσκεται σέ ὅσους ἐκ τῶν μαθητῶν δέν εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἔχει ἤδη δρομολογηθεῖ ἀπό χρόνια (2019), κατ’ ἀρχάς μέ ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (σέ ὁλομέλεια) ὑπέρ τῆς «θεσπίσεως ἐναλλακτικοῦ μαθήματος πρός τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν», καί ἔπειτα μέ ὑπουργικές ἀποφάσεις τοῦ Νοεμβρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους (2025), συγκεκριμένα πλέον περί μαθήματος Ἠθικῆς στό Γυμνάσιο καί τό Λύκειο [1].

Ἡ ἀνάλυση τῆς τωρινῆς καταστάσεως δεικνύει, ὅτι δέν ἀπειλεῖται κατ’ ἀρχάς οὔτε τό ἴδιο τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, οὔτε τά δικαιώματα ἐργασίας τῶν Θεολόγων μας τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, οἱ ὁποῖοι κυρίως θά ἀποτελέσουν καί τούς διδάσκοντες τό νέο αὐτό μάθημα Ἠθικῆς [2].

Ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ) ἔχει ἐκφράσει τόν προβληματισμό της γιά τόν θεωρητικό-φιλοσοφικό χαρακτῆρα τῆς ὕλης τοῦ σχεδιαζομένου νέου μαθήματος σέ Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λύκειο καί τό ἀσυμβίβαστό της πρός τήν Παράδοση τοῦ Γένους [3].

Ἐκφράσθηκε ἀκόμη καί ἀνησυχία γιά ἐνδεχόμενη σταδιακή κατάργηση στο μέλλον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν (ἰδίως ἄν διασαλευθοῦν οἱ προϋποθέσεις ἀπαλλαγῆς ἀπό αὐτά) καί ἡ ἀντικατάστασή του ἀπό τό Μάθημα τῆς Ἠθικῆς [4]. Συμφωνοῦμε μέ τήν ἀνησυχία αὐτή, δεδομένου, ὅτι καί ἡ «ἀνώδυνη» ἀρχικῶς εἴσοδος τοῦ «περιθωριακοῦ» θεσμοῦ τοῦ πολιτικοῦ γάμου στήν Ἑλλάδα τό 1982 ἔχει ὁδηγήσει τελικῶς στήν οὐσιαστική ἐκθρόνιση τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου στίς μέρες μας ἀπό τά ἀπόλυτα πρωτεῖα του: τό 2024, ἀπό τούς τρεῖς ἰσχύοντες τρόπους νομικῆς κατοχυρώσεως μιᾶς σχέσεως (γάμο θρησκευτικό, γάμο πολιτικό, καί σύμφωνο συμβιώσεως), ὁ θρησκευτικός γάμος εἶχε ποσοστό 38,5%, ὁ πολιτικός γάμος τό 33,2% καί τό σύμφωνο συμβιώσεως 28,3% [5]. Καί ἡ ἐπιτάχυνση τῆς πολιτισμικῆς παρακμῆς εἶναι τώρα πιά πολύ ταχύτερη ἀπό ὅ,τι στήν δεκαετία τοῦ 1980.

Ἀλλά ἄς μή μακρύνουμε τόν λόγο… Τό θέμα τοῦ παρόντος ἀποκαλυπτικοῦ ἄρθρου εἶναι, ὅτι ἡ ἀντικατάσταση τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς μέ ἕνα μάθημα «ἠθικῆς», «καθολικῆς (δηλαδή, γενικῆς) ἠθικῆς» (“moraleuniverselle”), ἀποτελεῖ παλαιότατη στόχευση τῆς Μασονίας, τό ἀργότερο ἀπό τό 1866, ὅπως προκύπτει ἀπό μασονικό δημοσίευμα τοῦ ἔτους ἐκείνου.

Ἀντί τῶν Θρησκευτικῶν ἡ «ἠθική», ἀπό Γαλλική Στοά τό 1866

Τό μασονικό ἀντι-χριστιανικό δημοσίευμα ἀποκαλύπτεται ἐν πρώτοις σέ ρωμαιοκαθολικό ἀντιμασονικό βιβλίο τοῦ 1875 τοῦ ἐπισκόπου Φηλίξ Ντυπανλού, πού μεταφράσθηκε (καί διασκευάσθηκε) στά ἑλληνικά τό 1877 ἀπό τόν Ἱερομόναχο π. Ἀρσένιο Πανδῆ (1822-1880, τῆς ἱστορικῆς οἰκογένειας Πανδῆ τῆς Κερκύρας). Ἀντίγραφο τῆς ἑλληνικῆς ἐκδόσεως εὑρίσκεται σήμερα καί ἔντυπο καί ψηφιοποιημένο στό ΑΠΘ, προερχόμενο ἀπό τήν βιβλιοθήκη τοῦ γνωστοῦ λαογράφου Νικολάου Γ. Πολίτη (1852-1921), πατέρα τοῦ γνωστοῦ φιλολόγου, ἀρχαιολόγου, παλαιογράφου καί Ἀκαδημαϊκοῦ Λίνου Πολίτη (1906-1982).

Σᾶς παραθέτουμε στό τέλος τοῦ ἄρθρου, χάρις στήν ἀγωνιστική καί φιλόξενη «Κατάνυξη», ἐπίσης καί τίς φωτογραφίες τοῦ κειμένου, τόσο τοῦ γαλλικοῦ πρωτοτύπου, ὅσο καί τῆς ἑλληνικῆς μεταφράσεως – διασκευῆς ἀπό τόν Ἱερομόναχο Ἀρσένιο.

Τό ἐν λόγῳ παράθεμα ἀπό τό μασονικό περιοδικό «Ὁ Μασονικός Κόσμος» τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1866 (“Le Monde-Maçonnique”, Octobre 1866, p. 374) ἔχει ὡς ἑξῆς:

«J’émets le voeu que des Maçons éloquents fassent aux ouvriers, dans toutes les villes de France, s’ il est possible, des cours de droit élémentaire et de morale universelle sans qu’il y soit jamais question d’ un enseignement religieux susceptible de les conduire à l’ abandon de toute morale» (σελ. 38 στόν Dupanloup).

Δηλαδή (μεταφραζόμενο ἀπό τόν Ἱερομόναχο π. Ἀρσένιο Πανδῆ):

«Εὔχομαι ἵνα οἱ εὔγλωττοι μασσῶνοι, δώσωσιν εἰς τούς ἐργάτας, καθ’ ὅλας τάς πόλεις τῆς Γαλλίας, εἰ δυνατόν, συγγραφάς στοιχειώδους δικαίου καί καθολικῆς ἠθικῆς, χωρίς νά γίνηται λόγος εἰς αὐτάς ποτέ περί θρησκευτικῆς διδασκαλίας, ἡ ὁποία δύναται νά φέρῃ αὐτούς εἰς τήν ἐγκατάλειψιν πάσης ἠθικῆς» (σελ. 105 στόν Πανδῆ· ἡ ἔμφαση δική μας).

Παρατίθενται καί πολλές ἄλλες ἀποκαλυπτικές μασονικές θέσεις στή σχετική συνάφεια τοῦ συγγράμματος τοῦ π. Ἀρσενίου Πανδῆ, ὅπου καί παραπέμπουμε τούς ἀναγνῶστες.

Ἡ πηγή τῆς μασονικῆς θέσεως

Τό ὡς ἄνω μασονικό κείμενο προέρχεται ἀπό τό μασονικό περιοδικό «Ὁ Μασονικός Κόσμος» ἤ ἀλλιῶς «Ὁ Τεκτονικός Κόσμος», τό ὁποῖο ἦταν «ἐπιθεώρηση» (περιοδικό) «τῶν Στοῶν ὅλων τῶν Τύπων» (“Revue des loges de tous les Rites”), καί ἱδρύθηκε ἀπό τούς Μασόνους («ἀδ.·.») Louis Ulbach (1822-1889), διάσημο λογοτέχνη καί δημοσιογράφο τῶν «Δημοκρατικῶν» τῆς Γαλλίας, καί François Favre (1819-1892), δημοσιογράφο, βιβλιοθηκάριο καί συνθέτη μασονικῶν ὕμνων.

Τό κείμενο αὐτό, ὡς ἰδεολογική τοποθέτηση ὑπέρ τῆς τελείας καταργήσεως τῆς θρησκευτικῆς παιδείας (προφανῶς τῆς ρωμαιοκαθολικῆς), χάριν μιᾶς στοιχειώδους νομικῆς παιδείας καί μιᾶς γενικῆς ἠθικῆς ἄθρησκης παιδείας, ἀναπαραγόμενη στό μασονικό περιοδικό, προέρχεται ἀπό Μασόνο τῆς περιφήμου Στοᾶς «Τό Ρόδον τῆς Ἐντελοῦς Σιωπῆς» (“LaRoseduParfaitSilence”, ἱδρ. 1813). Ἡ Στοά αὐτή διακρίθηκε ἀφ’ ἑνός γιά τήν ἔντονη πολιτική δράση της, μέ συμμετοχή καί στήν Ἐπανάσταση τοῦ 1848, ἡ ὁποία κατέλυσε τήν Μοναρχία τοῦ Ἰουλίου (1830-1848) καί ἵδρυσε τήν Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία (1848-1852), ἀφ’ ἑτέρου δέ γιά τήν μύηση σέ αὐτήν τό 1861 τοῦ πασίγνωστου Μασόνου ἀποκρυφιστῆ καί μάγου Éliphas Lévi Zahed (μέ αὐθεντικό ὄνομα Alphonse Louis Constant, 1810-1875)· ὥστε σήμερα «Τό Ρόδον τῆς Ἐντελοῦς Σιωπῆς» παρουσιάζεται ἀπό Μασόνους ἱστοριογράφους ὡς μέρος τῆς ἱστορίας τοῦ μασονικοῦ «ἐσωτερισμοῦ» – ἀποκρυφισμοῦ [6].

Παρένθεση (ἀπαραίτητη): Ἡ «σύμπλευση» ἤ καί «συστέγαση» τῆς πολιτικοποιημένης μασονικῆς μαχητικῆς ἀθρησκίας (ἤ καί ἀθεΐας) μέ τόν μασονικό ἀποκρυφισμό, τήν μαγεία (ἀλχημεία, καμπαλά, ἑωσφορισμό), κάτω ἀπό τούς ἴδιους μασονικούς θεσμούς, ὅσο καί ἄν φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως παράδοξη, «ἱππαλεκτρυών καί ἱπποκένταυρος καί τραγέλαφος», ὅμως δέν εἶναι πρωτοφανής· ἀποκαλύπτεται λ.χ. στήν ἱστορία τῆς Μασονίας μεταξύ ἄλλων καί ἀπό τήν – θεμελιωμένη σέ παλαίτυπα καί χειρόγραφα – ἀνάλυση τοῦ Manfred Agethen περί τῶν Ἰλλουμινάτων τῆς Βαυαρίας (εἴτε μόνον πολιτικοποιημένων, εἴτε καί ἀποκρυφιστῶν), ἀλλά δέν θά ἐπεκταθοῦμε ἐδῶ (βλ. Geheimbund und Utopie: Illuminaten, Freimaurer und deutsche Spätaufklärung, R. Oldenbourg Verlag,München 1984).

Πάντως ἡ ἔκφραση τῆς μασονικῆς στοχεύσεως νά καθιερωθεῖ μάθημα «γενικῆς ἠθικῆς» ἀντικαθιστώντας τά Θρησκευτικά, ἀπό μία τόσο ἐπιδραστική Στοά τῆς Γαλλίας, ἀποκλείει κάθε προσπάθεια ὑποβαθμίσεως τοῦ ζητήματος ὡς δῆθεν «περιθωριακῆς» τάσεως ἐντός τῆς Μασονίας.

Ὁ συγγραφεύς τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ ἔργου στό ὁποῖο ἀποκαλύπτεται ἡ σχετική δημοσίευση – καί πολλά ἄλλα ἐξ ἴσου ἐνδιαφέροντα κείμενα – εἶναι ὁ διακεκριμένος καί λογιώτατος παπικός ἐπίσκοπος τῆς γαλλικῆς Ὀρλεάνης (L’ Évêque d’ Orleans) Φηλίξ Ντυπανλού (Félix-Antoine-Philibert Dupanloup, 1802-1878), μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας (1854-1875), καί τό βιβλίο του αὐτό εἶναι ἡ «Μελέτη γιά τόν Ἐλευθεροτεκτονισμό» («Étude sur la Franc-Maçonnerie»), στήν 3η του ἔκδοση, τοῦ 1875 [7]. Ὁ μονσινιέρ Ντυπανλού ὑπῆρξε ἐξέχουσα καί ἐπιδραστική μορφή τοῦ Παπισμοῦ στή Γαλλία τοῦ 19ου αἰῶνος σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά ἐκδοθεῖ ἀργότερα καί κοινωνιολογική μελέτη (τῆς Κριστιάν Μαρσιγιασύ) γιά τήν ἐπίδραση τῆς ζωῆς καί δράσεώς του ἐπί 30 χρόνια στήν περιοχή τῆς Ὀρλεάνης τῆς Γαλλίας [8]. Προσβεβλημένοι ἀπό τήν κατά τοῦ Τεκτονισμοῦ ἐπίθεση τοῦ ἐπισκόπου Ντυπανλού στό συγκεκριμένο βιβλίο του, οἱ Μασόνοι ἐτύπωσαν ἀπάντηση 50 σελίδων τό ἴδιο ἔτος (1875) [9].

Ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀρσένιος Πανδῆς μεταφράζοντας τό σύγγραμμα τοῦ Ντυπανλού μόλις δύο χρόνια ἀργότερα (1877), γράφει μεταξύ ἄλλων στόν πρόλογο περί τοῦ Γάλλου ἐπισκόπου τούς ἀκόλουθους ἐπαίνους: «Ὁ δέν ἐν λόγῳ ἐπίσκοπος, εἶναι καί κατ’ ἐμέ ἀξιοσέβαστος, καίτοι ἀνήκων τῇ Δυτικῇ Ἐκλησίᾳ· ὁ αὐτός ἀρύεται τάς ἀποδείξεις ἀπό Μασσωνικῶν πηγῶν, ἐγγράφων, ἔργων, γεγονότων ἱστορικῶν. […] Τούτου τοῦ πονήματος τυχών κἀγώ, διά προσφιλοῦς φίλου, διεσκεύασα αὐτό πρός τό συμφέρον τῶν ἡμετέρων ὁμοθρήσκων, ἁπλῶς μεταφράσας τάς πηγάς καί πολλά ἱστορικά γεγονότα, ὧν τήν περί γνησιότητος εὐθύνην δέν ἀναλαμβάνω μέν, ἀλλά θεμελιῶ τήν εὐπιστίαν μου ἐπί τῆς ἠθικῆς βαρύτητος τοῦ ῥηθέντος συγγραφέως ἐπισκόπου τῆς Ὀρλεάνης, ἀνδρός σοφοῦ καί εὐρωπαϊκοῦ, μέλους τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας καί Ἱππότου τῆς Λεγεῶνος τῆς Τιμῆς κτλ.»[10].

Ἀξίζει πράγματι, ἀγαπητέ ἀναγνώστη, νά ἀναλογισθοῦμε ἐκτενῶς ἐπί τῆ εὐκαιρίᾳ αὐτῇ γιατί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός, ὁ Παπισμός, δέν συνεργάστηκαν ἐδῶ καί αἰῶνες, «οἰκουμενικῶς» (!), ἐπωφελῶς καί ἐπαινετῶς, τοὐλάχιστον σέ ἕνα ἀπό τά ἐλάχιστα καί φλέγοντα θέματα στά ὁποῖα θά μποροῦσαν νά συμφωνήσουν ἀπολύτως: στήν ἀπό κοινοῦ θεολογική καί κατηχητική μάχη κατά τοῦ ἑωσφορικοῦ Τεκτονισμοῦ, τῆς Μασονίας, πού ἀνατρέπει Βωμούς καί Θρόνους. Ποῦ ὀφείλεται τοῦτο ἆραγε; … Δέν θά τό σχολιάσουμε ἐδῶ, ὅμως, διότι θά ὁδηγηθοῦμε σέ πολύ μακρά παράκαμψη …

Ἀναδεικνύεται ἐδῶ, βεβαίως, καί ἡ πνευματικῶς εὐφυής διάκριση καί προνοητικότητα τοῦ Ἀρσενίου Πανδῆ, ὁ ὁποῖος ἀφ’ ἑνός μέν ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Ἕλληνες Μασόνοι δέν φαίνονται ἀκόμη (τότε) διεφθαρμένοι στό φρόνημα στόν ἴδιο βαθμό μέ τούς Εὐρωπαίους ὁμόφρονές τους, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀποτρέπει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἀπό κάθε βιαιοπραγία εἰς βάρος τῶν Μασόνων, ὅπως εἶναι ὀρθοδόξως ἐπιβεβλημένο [11]· ἡ διευκρίνιση ἐκ μέρους τοῦ Ἀρσενίου εἶναι καί εὔλογη, δεδομένου ὅτι ὁ τίτλος τοῦ πονηματίου του εἶναι: «Εἰς τά ὅπλα· ἤτοι τ’ ἀπόκρυφα τοῦ Μασσωνισμοῦ». Γράφει δηλαδή ὁ π. Ἀρσένιος: «Ἀναγνώσας οὖν τήν τοῦ παρόντος πονήματος ἐπιγραφήν “Εἰς τά ὅπλα”, μή ἐκλάβῃς ὅπλα ὑλικά καί ἀνθρωποκτόνα, ἀλλά τά πνευματικά, τά ὁποῖα εἴπομεν ἀνωτέρω· καί ταῦτα ὄχι ἐπιθετικά ὅπλα, ἀλλ’ ἀμυντικά. Δέν θέλεις λοιπόν μεταχειρισθῆ κατά τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεώς σου ὅπλον θανατηφόρον οὐδέν, ἤ μέσον τι τοιοῦτον, ἀναμνησθείς τοῦ θείου Ἀποστόλου Πέτρου, ὅτε ἀπέσπασε τήν μάχαιραν εἰς ὑπεράσπισιν τοῦ διδασκάλου αὐτοῦ»[12].

Εἶναι μεμονωμένη ἡ μασονική αὐτή θέση περί Παιδείας;

Ἀπό καθῆκον πρός τήν ἐπιστημονική ἔρευνα, κυρίως ὅμως πρός τήν Στρατευομένη Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας καί τήν Πατρίδα, δέν θά παραλείψω καί πάλιν νά ὑπενθυμίσω καί τά σπουδαῖα σχετικά τεκμήρια περί Παιδείας τά ὁποῖα ὁ «Μοναχός Ἀβέρκιος» ἔχει καταθέσει στό πολύτιμο σύγγραμμά του «Ἡ Μασονία ἀπό αὐθεντικές πηγές· Παγκόσμια Κυβέρνηση καί Παγκόσμια Θρησκεία» (τῆς ἐνοχλητικῆς σπουδαιότητος τοῦ ὁποίου βιβλίου ἀπόδειξη εἶναι, σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι κάποιοι εἰδήμονες στό διαδίκτυο δηλώνουν τό βιβλίο ἐπιμόνως καί ψευδῶς ὡς δῆθεν «ἐξαντλημένο στόν ἐκδότη», παρά τίς διαμαρτυρίες τοῦ ἐκδότου…).

Ἰδού, ἀνάμεσα στά τεκμήρια αὐτά, μία ἀπίστευτη στό θράσος καί τήν φιλοδοξία της παρεμφερής μασονική δἠλωση, ἐπισημότατη, ἀπό τό ἔτος 1930 καί ἀπό τήν ἀμερικανική Μασονία: «Διά ταῦτα ἀπεφασίσαμεν, τό Ὕπατον Συμβούλιον τοῦ Ἀρχαίου καί Ἀποδεδεγμένου Σκωτικοῦ Δόγματος τῆς Νοτίου Δικαιοδοσίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν: Ἀρνούμεθα νῦν, ὡς πάντοτε ἠρνήθημεν, τό δικαίωμα εἰς οἱανδήποτε ἐκκλησίαν ἤ ἐκκλησιαστικήν ἀρχήν, ξένην ἤ ἡμεδαπήν, νά ἐλέγχῃ ἤ ἐπιβλέπῃ τό ἐλεύθερον Δημόσιον Ἐκπαιδευτικόν Σύστημα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, εἴτε τό Ἐκπαιδευτικόν Σύστημα οἱουδήποτε κράτους ἤ ἔθνους ὁπουδήποτε τῆς γῆς εὑρισκομένου […] Ἀντιτιθέμεθα καί θά χρησιμοποιήσωμεν πάντα τά νόμιμα μέσα, ὅπως παρακωλύσωμεν τήν διάθεσιν Δημοσίου χρήματος, εἴτε ἐκ τοῦ Πολιτειακοῦ εἴτε ἐκ τοῦ Ὁμοσπονδιακοῦ Ταμείου, πρός ἐνίσχυσιν ἤ συντήρησιν ἐκκλησιαστικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων»[13].

Καί μία ἐρώτηση γιά περαιτέρω ἐπεξεργασία … Μήπως καί στά καθ’ ἡμᾶς πράγματα ὁ γνωστός Μασόνος [14] λόγιος, φιλόσοφος, παιδαγωγός, θεολόγος καί Ἀκαδημαϊκός Εὐάγγελος Παπανοῦτσος (1900-1982), συντάκτης τοῦ δικοῦ του συγγράμματος «Ἠθικῆς» (1949) καί ὑπονομευτής τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὡς Γενικός Γραμματεύς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας (1964), στόχευε τελικῶς στήν ἀντικατάσταση τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό ἕνα μάθημα Ἠθικῆς;

Ἄς τά σκεφθοῦμε ὅλα αὐτά, καί ἄς συνειδητοποιήσουμε – σύν Χριστῷ τῷ Θεῷ – τί ἐξελίσσεται γύρω μας, ὅπου τό ἁπτό πλέον πνευματικό χάος ἀποδεικνύεται ἐπιμελῶς ὀργανωμένο (μέ σκοπό προφανῶς τό γνωστό “Ordo ab chao” … ).

Εὐλογημένη Μ. Ἑβδομάδα καί Καλή Ἀνάσταση !

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

• [1] «Οι αποφάσεις 2417/2025 και 2418/2025 του ΣτΕ για την παράλειψη της Διοίκησης να παρέχει μάθημα Ηθικής (περίληψη)», (22 Μαρ 2026) http://thriskeftika.blogspot.com
• [2] «Έρχονται οι αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας για τον αριθμό μαθητών που θα συγκροτεί τμήμα Ηθικής και για την ανάθεση του μαθήματος», (22 Μαρ 2026) http://thriskeftika.blogspot.com . Πρβλ. καί ΙΩ. ΤΑΤΣΗΣ, «Θεολογικές ανησυχίες για το μάθημα Ηθικής», (09 Φεβ 2026) http://thriskeftika.blogspot.com.
• [3] ΗΡ. ΡΕΡΑΚΗΣ, «Δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας, η δομή των Προγραμμάτων της Ηθικής», (20 Φεβ 2026) https://www.petheol.gr
  Πρβλ. και Ε.Ζ. «Ηθική ή Θρησκευτικά;» (11 Μαρ 2025) https://katanixi.gr
• [4] Σεβ. ΜΗΤΡ. ΚΙΤΡΟΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, «“Ηθική” αντί “Θρησκευτικά”», (15 Ἰαν 2026) https://imkitrous.gr. Πάντως, τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἔχει ὁρίσει (2023), ὅτι δέν μποροῦν νά ἀπαλλάσσονται τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μαθητές ὀρθοδόξου χριστιανικῆς ταυτότητος Βλ. ΑΝΔ. ΛΟΥΔΑΡΟΣ, «Τριπλό “όχι” από το ΣτΕ στην αναιτιολόγητη απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών», (09 Σεπ 2023) https://orthodoxia.info
• [5] «Ραγδαία μείωση των θρησκευτικών γάμων στην Ελλάδα μέσα σε 30 χρόνια», (24 Οκτ 2025) https://www.orthodoxianewsagency.gr
• [6] W. ST. BURKLE, «Nineteen Freemasons and the Occult Revival of the Late 19th Century», https://www.freemasons-freemasonry.com
• [7] Mgr L’ ÉVÊQUE D’ ORLEANS, Étude sur la Franc-Maçonnerie, ἐκδ. Charles Douniol et Co Libraires-Éditeurs, Paris 1875 (3η ἔκδοση).
• [8] Βεβαίως, ἡ μελέτη αὐτή ἀναγνωρίζοντας μέν τίς ἱκανότητες τοῦ Ἐπισκόπου Ντυπανλού καί τόν προοδευτισμό του, στέκεται ὡστόσο ἐπικριτικά ἀπέναντι στίς παραδοσιακές ἀρχές του: CHRISTIANNE MARCHILHACY, Le diocèse d’Orléans sous l’épiscopat de Mgr Dupanloup, 1849-1878: sociologie religieuse et mentalités collectives, Histoire des Mentalités ὑπό Robert Mandrou, ἐκδ. Plon, Paris 1962.
• [9] Συγγεγραμμένη ἀπό τόν προβεβλημένο Γάλλο Μασόνο καί διευθυντή τοῦ περιοδικοῦ «Ὁ Μασονικός Κόσμος»,JEAN-BAPTISTE CASIMIR CAUBET,LaFrancMaçonnerie:Lettre à Mgrl’ Évêqued’ Orléans, aux bureaux du MondeMaçonnique, Paris 1875.
• [10] Εἰς τά Ὅπλα· ἤτοι Τ’ ἀπόκρυφα τοῦ Μασσωνισμοῦ· πόνημα πάνυ ὠφέλιμον μεταγλωττισθέν, διασκευασθέν καί αὐξηθέν ὑπό Ἀρσενίου Ἱερ. Πανδῆ, ἐπί τῶν Μελετῶν τῆς Μασσωνίας τοῦ Ἐπισκόπου Αὐρηλίας, τυπογραφεῖον ὁ Κάδμος, ἐν Κερκύρᾳ 1877, σελ. 14ἑξ.
• [11] Βλ. τήν πολύ σαφῆ σχετική θέση τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, περί τοῦ ἄν πρέπει νά φονεύονται οἱ αἱρετικοί καί ἑτερόθρησκοι γιά λόγους Πίστεως στό σχετικό ἄρθρο: Ι.Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ, «Ἡ φιλάνθρωπη στάση τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν», https://www.impantokratoros.gr
• [12] Εἰς τά Ὅπλα· ἤτοι Τ’ ἀπόκρυφα τοῦ Μασσωνισμοῦ, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 9. Βλ. καί τούς ἰσχυρισμούς περί τῆς τότε διαφορᾶς Ἑλλήνων καί Εὐρωπαίων Μασόνων, σελ. 12: «Μάλιστα οὐ δειστάζω [sic] νά εἴπω, ὅτι, τοὐλάχιστον οἱ πλεῖστοι τῶν παρ’ ἡμῖν Μασσώνων, εἶναι ἄνθρωποι ἀγαθοί καί χρηστοί πολῖται, ζηλωταί ἔργων ἐθνικῶν καί χριστιανικῶν, φιλάνθρωποι, καί οὐδεμίαν δεικνύοντες τάσιν πρός τόν ὀλέθριον Εὐρωπαϊκόν Μασσωνισμόν». Ἄς ἐπιτραπεῖ καί στόν γράφοντα νά σημειώσει, ὅτι τέτοια εὐνοϊκή ἀξιολόγηση τοῦ 1877, ἔπειτα ἀπό τά παριππεύσαντα ἄλλα 150 χρόνια ἐλευθέρου καί «εὐρωπαϊκοῦ» βίου τῆς Πατρίδος μας, στερεῖται παντελῶς ἀληθείας.
• [13] Τό παράθεμα προέρχεται ἀπό τό μασονικό περιοδικό «Πυθαγόρας» τοῦ 1931. Τήν πλήρη παραπομπή, ἀλλά καί φωτογραφία τοῦ αὐθεντικοῦ κειμένου στόν «Πυθαγόρα», βλ. στό ΜΟΝ. ΑΒΕΡΚΙΟΣ, Ἡ Μασονία ἀπό αὐθεντικές πηγές. Παγκόσμια Κυβέρνηση καί Παγκόσμια Θρησκεία, ἐκδ. «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 279ἑξ. (καί σελ. 258ἑξ.).
• [14] https://grandlodge.gr

Κατάνυξη

Ιδιωτικό σχολείο καταγγέλλεται ότι δηλώνει ψεύτικα προγράμματα στο Υπ. Παιδείας

 

Ιδιωτικό σχολείο καταγγέλλεται ότι δηλώνει ψεύτικα προγράμματα στο Υπ. Παιδείας

Η ασυλία που απολαμβάνει μερίδα των ιδιωτικών σχολείων στη χώρα φαίνεται ότι καλά κρατεί.

Σύμφωνα με απολύτως ενημερωμένες εκπαιδευτικές πηγές, συγκεκριμένο ιδιωτικό σχολείο (δημοτικό) φέρεται να καταθέτει ψεύτικα προγράμματα στο Υπουργείο Παιδείας έτσι ώστε να προσλαμβάνει -παράνομα- εκπαιδευτικούς αρεστούς στη διοίκησή του.

Διαβάστε το άρθρο στο MSN

Πολίτες της Στερεάς παίρνουν θέση και ζητούν πανεπιστήμιο με δημόσιο χαρακτήρα

 

Πολίτες της Στερεάς παίρνουν θέση και ζητούν πανεπιστήμιο με δημόσιο χαρακτήρα

Μετά και τις εμφανείς προθέσεις της Υπουργού Παιδείας και της Περιφέρειας για τη δημιουργία ενός ιδιωτικού Πανεπιστημίου στη Στερεά, ο λόγος δόθηκε στους πολίτες της Χαλκίδας με γκάλοπ για το θέμα κρατικών και μη κρατικών πανεπιστημίων. Όπως δήλωσαν, προτεραιότητα για Υπουργείο και Περιφέρεια θα πρέπει να είναι ένα ίδρυμα με δημόσιο χαρακτήρα. Εάν αυτό υλοποιηθεί και αποτελέσει τη βάση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε μπορούν αντίστοιχα οι αρμόδιοι να προχωρήσουν και στην ίδρυση ιδιωτικών.  Δείτε στο MSN

Γονείς και δάσκαλοι: Σύμμαχοι ή ανταγωνιστές;

Δείτε το βίντεο εδώ 

 

Παιδική "παντοδυναμία" και σχολείο.

Τα σχολεία άνοιξαν και για μια ακόμη φορά οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους γιατί οι σχολικές τάξεις γίνονται όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. Φασαρία, τσακωμοί, αναστάτωση, βανδαλισμοί, αγένεια. Τα παιδιά που δεν κατανοούν τα όρια, οι γονείς που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους πληθαίνουν. Και οι δάσκαλοι που αδρανούν θα πρόσθετα.

Να δούμε καθαρά αυτό που συμβαίνει. Το παιδί στην εποχή μας και στον πολιτισμό μας έχει γίνει παντοδύναμο. Και στην οικογένεια και στο σχολείο. Η κριτική, η ανάληψη ευθυνών, οι περιορισμοί, οι στερήσεις έχουν δαιμονοποιηθεί. Και όμως όχι μόνο είναι άξονες της παιδαγωγικής, αλλά συστατικά στοιχεία της ίδιας της ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο πολλά παιδιά εκτεθειμένα στις παρορμήσεις του και στον γονεϊκό υπερπροστατευτισμό αντιλαμβάνονται τη σχολική τάξη ως προέκταση του οικογενειακού living room. Πολλές από τις διαταραχές της συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα ελλείψεων στη διαπαιδαγώγηση. Στους καιρούς μας ο παιδαγωγικός ρόλος του σχολείου έχει υποχωρήσει αλλά το σχολείο δεν πρέπει να παραδοθεί αμαχητί. Τρεις επισημάνσεις.

Πρώτη: Ένα από τα μεγάλα κενά της εφαρμοσμένης παιδαγωγικής είναι ότι υποτίμησε τον ρόλο της ποιότητας του μαθήματος ως παιδαγωγικού μέσου. Και όμως ο διαβασμένος δάσκαλος, ο εκπαιδευτικός που γνωρίζει σε βάθος το πεδίο του, αυτός που οργανώνει το μάθημά του και δεν εξαρτάται από το σχολικό εγχειρίδιο είναι εξαιρετικός παιδαγωγός ακόμη και αν δεν συμβουλεύει διαρκώς για κάποιες συμπεριφορές. Παιδαγωγεί, γιατί μπορεί να κερδίζει την προσοχή των μαθητών του, να κεντρίζει την περιέργεια τους και τη φιλομάθεια τους, να ενεργοποιεί τη συμμετοχή τους. Η γνώση και η αναζήτησή της ήταν και παραμένουν μορφές αγωγής.

Δεύτερη: Η ιεραρχία πρέπει να αναγνωρίζεται και να τηρείται. Χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης. Η σχέση δασκάλου και μαθητή είναι εξ ορισμού ασύμμετρη. Ο δάσκαλος διδάσκει, τα παιδιά διδάσκονται. Ο δάσκαλος δεν είναι φίλος, ούτε γονέας. Έχει ρόλο καθοδηγητικό (αυτή είναι η λέξη), ασκεί κυριαρχία (αυτή είναι η λέξη), είναι μέντορας της εκπαιδευτικής προσπάθειας του μαθητή. Και όμως έχω δει δασκάλους να ταπεινώνονται από γονείς και διευθυντές. Να τους κατηγορούν για αυταρχισμό (ο αυταρχικός δάσκαλος είναι φάντασμα στο ελληνικό σχολείο), να τους απειλούν με μηνύσεις, να τους συμβουλεύουν «να κάνουν τα στραβά μάτια», «να μην μπλέξουν». Όχι γιατί δεν έκαναν τη δουλειά τους, αλλά γιατί την έκαναν σωστά.

Τρίτη: Οικογένεια, σόσιαλ μίντια και καταναλωτισμός έχουν φουσκώσει τον εγωκεντρισμό παιδιών και εφήβων. Το χαμηλό προφίλ και η σεμνότητα έφτασαν να θεωρούνται αδυναμίες. Οι «πρησμένοι» εγωισμοί και η ηδονή της κυριαρχίας έρχονται ως συνέπεια. Τι άλλο από διεστραμμένη αυτοπροβολή και επίδειξη κυριαρχίας είναι τα βίντεο με τα ξυλοφορτωμένα θύματά τους που ανεβάζουν στα κινητά τους ομάδες ανήλικων τραμπούκων ;

Αν η οικογένεια δεν μπορεί, ας επιδιώξει η σχολική ζωή να δώσει εικόνες και παραδείγματα σεμνότητας. Δε χρειάζονται υπερβολές ενθάρρυνσης και πληθωρισμός ανταμοιβών προς τους μαθητές. Τα συγχαρητήρια πρέπει να δίνονται με φειδώ. Δεν είναι λογικό τα σχολικά τετράδια να γεμίζουν με «μπράβο!». Η παιδαγωγική της κολακείας που έχει εγκατασταθεί στα σχολεία μας εξασθένησε την προσπάθεια των μαθητών και τους αποπροσανατόλισε. Κι αυτούς και τους γονείς. Δεν μπορούμε να κανακεύουμε συνέχεια ούτε να επικαλούμαστε διαρκώς τη γνωστή δικαιολογία: «μα είναι παιδί !» Και θα παραμείνει νήπιο, δε θα ενσωματωθεί ομαλά στον κόσμο των ενηλίκων για τον οποίο προορίζεται, αν συνεχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε με βάση την τρέχουσα παιδαγωγική.

Η αυστηρή κριτική και η ειλικρίνεια δεν είναι για κανέναν ευχάριστες. Αλλά χωρίς αυτές χαρακτήρες και πολίτες δε διαπλάθεις. Ακόμη και η ντροπή που μπορεί να νιώσει ένα παιδί που επικρίνεται για την αδιαφορία του, το κακό που προκάλεσε ή τη σκληρότητα που έδειξε, θα λειτουργήσει ευεργετικά στην προσωπικότητά του. Ο άνθρωπος χωρίς αιδώ είναι αντίπαλος της κοινωνίας.

Κάποτε ένας αλαζονικός πατέρας, φώναζε σε έναν δάσκαλο, ο οποίος είχε επικρίνει αυστηρά τα καμώματα του παιδιού του, «Δε θέλω το παιδί μου να ντρέπεται, δε θέλω να γίνει κομπλεξικό». Ο δάσκαλος του απάντησε: «Τα καλύτερα παιδιά που συνάντησα στα σχολεία κοκκίνιζαν όταν τους έκανα παρατήρηση».

Στη φωτό σχολική αίθουσα.

Efthimis Dimopoulos

Αφήστε τα παιδιά να μάθουν να προσπαθούν και να αγωνίζονται.

 

Δεν προλαβαίνουν καλά καλά να κλείσουν τα τέσσερα και μαθαίνουν Αγγλικά.

Και να το μπαλέτο,να το μπάσκετ,

να η κολύμβηση.

Πάρε κι ένα καράτε για να μην τις τρως απ'τους άλλους.

Στη ζωή πρέπει να επιβιώνεις.

Κι ως γνωστόν όσοι επιβιώνουμε (ή τουλάχιστον προσπαθούμε) είμαστε ένα κράμα μεταξύ Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν.

Ετεροπροσδιορίζονται παιδιά-θαύματα.

Και είναι!

Ποιά άλλα θα μπορούσαν να υπομένουν καρτερικά τόσα μαρτύρια και να ανέχονται τα πάσης φύσεως απωθημένα σου;

Στους πρώτους μήνες του Δημοτικού γνωρίζουν ήδη γραφή και ανάγνωση.

Αλλά δε συναναστρέφονται μόνο με δασκάλους που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο.

Δάσκαλοι είναι κι οι γονείς.

Και τι δάσκαλοι!Τα ξέρουν όλα!

Έχουν άποψη από το τι χρώμα πρέπει να έχουν τα διακριτικά γιλέκα των σχολικών τροχονόμων μέχρι και το σε ποιά σημεία πλεονεκτεί η τρίγωνη τυρόπιτα του κυλικείου έναντι της στρογγυλής (μεταξύ μας κι εγώ υπέρ της τρίγωνης τάσσομαι αναφανδόν).

Κι έρχονται τα πρώτα Α στους ελέγχους.

Και φουσκώνουν τα στήθη από περηφάνεια.

Το παιδί μας,το παλικάρι μας,η πριγκίπισσά μας "έσκισε"!

Φιλιά,αγκαλιές,τηλέφωνα σε συγγενείς,πρώτο θέμα συζήτησης στη γειτονιά (έτσι για να σκάσει απ'το κακό της η κυρά Κατίνα που'χει γιό αχαΐρευτο ντουβάρι) κι οπωσδήποτε θριαμβευτική ανάρτηση του ελέγχου στα σόσιαλ (με πρώτο σχόλιο απ'τη νονά δικαιωματικά) λες και ξαναπήραμε το Γιούρο ένα πράγμα!

Να σου κι η δεύτερη ξένη γλώσσα απ'το πουθενά.

Έλα μωρέ μια φορά την εβδομάδα είναι.

Να σου κι ένα ιδιαίτερο στα Μαθηματικά.

Παραδέξου το μικρέ!

Κόμπιασες για 1,3 νανοσεκόντς στην προπαίδεια του 7 κι αυτό είναι ασυγχώρητο.

Τελείωσες το διάβασμα;

Γιατί είσαι αφηρημένος;

Τι θα πει βαριέσαι σήμερα να πας κιθάρα;

Και σκάει κι η ερώτηση-γροθιά στο στομάχι κάθε δύσμοιρου μαθητή.

Τα άλλα τα παιδιά τι πήραν στο τεστ;

Η Μαρία γιατί τα έχει όλα Α;

Τι δηλαδή;Είναι πιο έξυπνη από σένα;

Κομμένη η μπάλα στη γειτονιά.

Κομμένο το playstation.

Κομμένη η κατασκήνωση.

Κομμένα όλα!

Τα παιδιά της τελειότητας παίρνουν πάντα άριστα! 

Και φτάνουν στην εφηβεία.

Και γίνονται παιδιά που κραυγάζουν για ουσιαστική προσοχή.

Παιδιά των άκρων.

Παιδιά αγρίμια,στα όρια της παραβατικότητας,απ'το πακέτο της αφόρητης πίεσης που δεν άντεξαν στους ώμους.

Ή παιδιά άβουλα,υποχείρια των τοξικά παρεμβατικών γονέων.

Ή απλώς παιδιά αδιάφορα,σκασμένα που κουράστηκαν πια να αποδεικνύουν την "τελειότητά" τους.

Αφήστε τα παιδιά να αναπνεύσουν.

Μην τα χειραγωγείτε.

Δώστε χώρο να αναδείξουν τα δικά τους ταλέντα κι όχι αυτά που ετσιθελικά τους υποδεικνύετε εσείς.

Απέναντί σας βρίσκονται άνθρωποι.

Μικροί μεν,αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Αφήστε τα να ζήσουν κάνοντας τις δικές τους επιλογές κι ο ρόλος σας να είναι απλώς συμβουλευτικός.

Τα παιδιά δυστυχούν.

Γεμίζουν ψυχοσωματικά.

Δείξτε τους τον κόσμο.

Αφήστε τα να πάρουν πρωτοβουλίες.

Θέλουν αγάπη κι εμπιστοσύνη.

Τα σπουδαιότερα θα τα διδαχθούν εκτός σχολείου.

Θωρακίστε τα.

Μάθετέ τα να χάνουν.

Να διαχειρίζονται το Β στον έλεγχο.

Μάθετέ τα να τρώνε τα μούτρα τους.

Μην απαιτείτε απ'αυτά διακαώς και με κάθε μέσο εκείνη την τελειότητα που έχετε μόνον εσείς στο νου σας.

Η ήττα είναι απαραίτητος προθάλαμος της νίκης.

Κι η αποτυχία σκαλοπάτι της κατάκτησης.

Κάντε τα χαρούμενα να απολαμβάνουν το δώρο της ζωής.

Της δικής τους ζωής...

Καλή σχολική χρονιά σε όλους με υγεία και...ψυχραιμία!

Αλέξανδρος Σουλιώτης-Φιλόλογος 

facebook

Η Παιδεία μας Οι Νέοι μας Οι Υποχρεώσεις μας

 

Η Παιδεία μας Οι Νέοι μας Οι Υποχρεώσεις μας   Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών       4.6.2025

 από Foteini Grammi |  αναρτήθηκε σε: ΕΠΙΚΑΙΡΑ, Σχόλια - Προτάσεις |  0

 

Καλὸ μήνα !

Ἐπ’εὐκαιρίᾳ τῶν μαθητικῶν ἀλλὰ καὶ φοιτητικῶν ἐξετάσεων, κάνουμε σύντομη ἀναφορὰ εἰς τὴν Παιδεία μας.

Θυμόμαστε πῶς μετέβαιναν τὰ παιδιὰ εἰς τὸ σχολεῖο εἰς τὰ δύσκολα χρόνια μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ. περιοδικὸ ,,Φωτεινὴ Γραμμή,, τεῦχος 32 ἐξώφυλλο καὶ τὸ ἄρθρον «Τὸν Σεπτέμβριον ἀρχίζουν τὰ σχολεῖα» σελ.41-49) μέ «γουρουνοτσάρουχα» ἀντὶ ὑποδήματα καὶ ταλαιπωρημένα, χιλιομπαλωμένα ροῦχα.

 

Γιαγιάδες, μητέρες καὶ ἀδελφὲς ἔπλεκαν μάλλινες κάλτσες, καὶ ἀπὸ κάτω ἔρραπταν ἀκατέργαστα γουρουνοτσάρουχα.

 

Μὲ αὐτὰ ὧρες ὁλόκληρες ἐβάδιζαν μέσα στὰ ἀναλιγομένα χιόνια καὶ αὐτοὶ ἔγιναν ἄριστοι οἰκογενειάρχες, σπουδαῖοι ἐπιστήμονες, ἄτομα χρησιμότατα εἰς τὴν Κοινωνία.

 

Ἀλλὰ αὐτὰ τὰ παιδιὰ τὰ ἐχαρακτήριζε καὶ ὁ Ἡρωισμός!!!!! 

 

 

  

Ἀπό τὸ ἴδιο τεῦχος παραθέτομε τοὺς συνδέσμους δύο σπουδαίων  ἄρθρων σχετικὰ μὲ τὴ σωστὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν :

 

Α) «Παιδιά: ἡ τάξις εἰς τὴν διατροφήν των» τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ Καρδιολογίας και Διευθυντοῦ τοῦ ΕΛ.Ι.ΚΑΡ. μονίμου συνεργάτου μας, μεχρι τὴν ἀσθένεια το, Παύλου Τούτουζα

https://www.fotgrammi.gr/περιοδικό-φωτεινή-γραμμή/φωτεινη-γραμμη-32-παιδια-η-ταξισ-εισ-την/

 

Β) «Πῶς θὰ προστατεύσωμεν τὰ παιδιὰ μας ἀπό τὰ ναρκωτικὰ», τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ Παθολογίας Ἀθανασίου Ἀβραμίδου

https://www.fotgrammi.gr/περιοδικό-φωτεινή-γραμμή/φωτεινη-γραμμη-32/

 

 

Ὀνομαστὸ εἶναι καὶ τό «Ξυπόλυτο τάγμα» (βλ.  περιοδικό ,,Φωτεινὴ Γραμμή,, τεῦχος 37 ἐξώφυλλο καὶ σελ. 72) μὲ τὰ παιδιὰ νὰ κάνουν δολιοφθορὲς σὲ ὀργανωμένα ἰταλικὰ ἤ γερμανικὰ τάγματα ἤ νὰ ἁρπάζουν τὰ τρόφιμά τους διὰ νὰ χορτάσουν τὰ χιλιάδες ἑτοιμοθάνατα ἑλληνόπουλα, γειτονόπουλα τους.  

ΤΟ ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΤΑΓΜΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΕΥΧΟΣ 37

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΕΥΧΟΣ 37 ΣΕΛ. 72

 

Τότε οἱ ἄνθρωποι ἐσωριάζοντο καθ’ ὁδόν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὶς κακουχίες.

 

Ἕνας δυστυχισμένος συνάνθρωπός μας εἶδε ὅτι ἐπλησίαζε πρὸς τὸν κάδο των ἀπορριμάτων, ἔλαβε κουράγιο καὶ ἐκεῖ εὑρῆκε μία λεμονόκουπα τὴν ὁποία καὶ ἔφαγε, τονίζοντας:

 

«Ἄχ, ἀναζωογονήθηκα!»!!!!!!!!!.

 

 

Καὶ σήμερα στὴν Ἀφρική, ὅπου ἐξακολουθοῦμε νὰ ἀποστέλλωμε ἀνθρωπιστικὲς βοήθειες μὲ θρανία, βιβλιοθῆκες, ρουχισμό, ἐκκλησιαστικὰ εἴδη πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἱεραποστολῶν

 

ΕΠΙΣΚΟΠΗ TONGO ΑΦΡΙΚΗ 2.6.25 ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

 

 

ἀλλὰ καὶ στὶς ἄλλες πτωχὲς Ἱεραποστολές, ὅπως φαίνεται ὁ Ἐπίσκοπος Ἄσσου κ.κ. Τιμόθεος εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Μεξικοῦ, ὅπου οἱ νεοφώτιστοι μετὰ τὴν Βάπτισιν των εἶναι ξυπόλυτοι ἀλλὰ πανευτυχεῖς, δοξολογοῦντες τὸν Θεό.

 

ΞΥΠΟΛΥΤΟΙ ΣΤΗ ΒΑΠΤΙΣΗ ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΕΙΣ (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΣΣΟΥ ΜΕΞΙΚΟ)

 

 

Ἐκει ἡ πτώχεια, ἡ δυστυχία, ἡ πείνα θερίζουν.

 

 

ΤΟ ΣΚΕΛΕΤΩΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΝΕΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΕΒΙΝ ΚΑΡΤΕΡ 1993

 

Τὰ παιδάκια πεθαίνουν καὶ ἀπὸ πάνω τους πετοῦν ὄρνεα ποὺ ἀναμένουν νὰ τὰ κατασπαράξουν (φωτογραφία +Κέβιν Κάρτερ 1993) !!!!!!!!!!

 

 

Εἰς τὶς διάφορες πυγολαμπίδες ἦλθε εἰς τὴν μνήμη μας πῶς συμπεριεφέροντο τινὲς τῶν ἄπειρων μυριάδων Ἁγίων, οἵτινες

 

«… διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων …»,

 

 ὡς π.χ ὁ Ἰωσήφ ὁ Πάγκαλος, τοῦ ὁποίου ὑφάρπασε τὴν χλαμύδα ἡ Πετεφρίνα, διέστρεψε τὴν ἀλήθεια καὶ ἔλεγε εἰς τὸν Πετεφρὴ ὅτι αὐτὸς ἀποσκοποῦσε νὰ τὸν ,,κερατώσουν,, – δηλαδὴ ὁ Πάγκαλος Ἰωσὴφ μὲ τὴν Πεντεφρίνα νὰ κερατώσουν τὸν Πεντεφρή.

 

 

ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΙ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΜΑΣ

ΔΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!!!!!

 

 

                                                ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ τηλ 210 3254321

https://www.fotgrammi.gr