Η ιστορία του «Πάρτα Όλα»

 

Παιγνίδι για μικρούς και μεγάλους, που παίζεται στη χώρα μας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, με χρήματα ή όχι, για το καλό το νέου χρόνου...

Παιγνίδι για μικρούς και μεγάλους, που παίζεται στη χώρα μας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, με χρήματα ή όχι, για το καλό το νέου χρόνου.

Στο επίκεντρο του παιγνιδιού βρίσκεται μία σβούρα, κοκάλινη παλιότερα, πλαστική σήμερα, στις έξι πλευρές της οποίας αναγράφονται οι εντολές προς τους παίκτες και συγκεκριμένα:

• Πάρε ένα
• Βάλε ένα
• Πάρε δύο
• Βάλε δύο
• Πάρτα όλα
• Βάλτε όλοι

Αρχικά, οι παίκτες που συμμετέχουν στο παιγνίδι συμφωνούν για τη συνεισφορά τους στην μπάγκα, που μπορεί να είναι χρήματα, μάρκες ή και φασόλια παλιότερα, όταν το παιγνίδι γίνεται καθαρά για ψυχαγωγικό σκοπό. Ο πρώτος παίχτης στριφογυρίζει τη σβούρα και περιμένει αυτή να «καθίσει», οπότε διαβάζει την εντολή τής πάνω πλευράς και πράττει αναλόγως. Ακολουθεί ο δεύτερος, ο τρίτος κ.ο.κ.

Όταν η εντολή είναι «πάρε ένα ή δύο», ο παίκτης κερδίζει από την μπάγκα μία ή δύο μονάδες, ενώ στο «βάλε ένα ή δύο» βάζει στη μπάγκα μία ή δύο μονάδες. Στην εντολή «βάλτε όλοι» συνεισφέρουν στην μπάγκα όλοι οι παίχτες από μία μονάδα, ενώ στο «πάρτα όλα» ο τυχερός τινάζει την μπάγκα στο αέρα.

Το παιγνίδι έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Ρώμη και από εκεί διαδόθηκε στην Ευρώπη. Υπάρχουν αναφορές ότι παιζόταν στην Αγγλία τον 18ο αιώνα με την ονομασία teetotum, όπως ονομάζεται και σήμερα στα αγγλικά. (απαντάται και την ονομασία «Put and Take»). Ένα είδος «πάρτα όλα» με την ονομασία ντρέιντελ (dreidel) παίζεται από τους Εβραίους κατά την εορτή της Χανουκά, ενώ με την ονομασία perinola το συναντάμε στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1035?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2021-12-31

© SanSimera.gr

Παλιά παιχνίδια: Οι αμάδες, ο μούτσος, το τζαμί, τα μανόλια και η γουρούνα

 

Πολλά είναι τα παιδικά παιγνίδια της παλιάς εποχής, και τα περισσότερα ήταν προϊόντα φαντασίας, για να κάνουν τη ζωή μικρών και μεγάλων πιο διασκεδαστική και ευχάριστη!

---

Δεν υπάρχει ίσως παιγνίδι που να έχει περισσότερες εκδοχές, από εκείνο τις γνωστές σε όλους μας «Αμάδες»!
Οι αμάδες ήταν ένα παιγνίδι, που κρατάει από την αρχαιότητα, και είχε πολλούς φανατικούς φίλους,! Πολλοί ήταν εκείνοι που παίζανε το παιγνίδι, ενώ δεν ήταν πλέον παιδιά! Δεν σταμάτησα όμως να παίζουν το παιγνίδι αυτό, ακόμα και αν παντρεύτηκαν, και ήταν πλέον οικογενειάρχες! Γνώριζα οικογένειες που είχαν καθιερώσει το Πάσχα μετά το μεσημεριανό φαγοπότι, και ήταν σε εξοχική κατοικία, να παίζουν αμάδες έτσι «για να χωνέψουν», όπως μου έλεγαν!
Παρ’ όλο που με τον καιρό άρχισε να ξεχνιέται το παιγνίδι, ο κόσμος, ξέχασε πως παίζονται οι αμάδες, και λίγοι γνωρίζουν τις διάφορες παραλλαγές του παιγνιδιού, που δεν είναι άλλες από τον «Μούτσο», το «Τζαμί», και τα «Νονόλια»!
Είναι τόσες πολλές οι εκδοχές του παιγνιδιού ειδικά στη Μεσαρά, που είναι δύσκολο να καταγραφούν με κάθε λεπτομέρεια οι παραλαγές του, καθότι πολλές φορές παιζόταν και με χρηματικά κέρματα, ή υποκατάστατα των χρημάτων όπως τα μεταλλικά καπάκια από μπύρες αναψυκτικά, κουκιά, ρεβίθια κλπ. Στο παιγνίδι κάποιος έστηνε τις πεσμένες πέτρες, και αυτός λέγανε πως έκανε τη «μάνα».
Οι Αμάδες και ο Μούτσος, ήταν τα κυρίως παιγνίδια, που πολλές φορές οι μεγαλύτεροι έπαιζαν και μικρά χρηματικά ποσά σε κέρματα. Τα κέρματα τα τοποθετούσαν στις πέτρες πάνω σ’ άλλο, και εδώ δεν υπήρχε «μάνα», ο κάθε ένας έπαιζε για την πάρτη του! Όταν πετώντας κάποιος την αμάδα του και έπεφταν τα κέρματα και σκόρπιζαν, ο κάθε ένας έπαιρνε τα κέρματα που ήταν πιο κοντά στην αμάδα του, χωρίς να μένει κανένα κέρμα στο τέλος μετά το πέταγμα όλων στον κύκλο.

Οι Αμάδες

Οι αμάδες κι αυτές παιζόταν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, και ήταν παιγνίδι σκοποβολής, και παιζόταν από αγόρια και κορίτσια. Χρειαζόταν τέσσερεις ή πέντε πλακωτές πέτρες, που στηνόταν πάνω σ’ άλλο μέσα σε ένα κύκλο, και επίσης κάθε παίχτης κρατούσε στο χέρι την «αμάδα» στη παλάμη του, που ήταν επίσης μια πλακωτή πέτρα.
Το παιγνίδι ξεκίναγε με το γνωστό «νικάρισμα». Ο καθένας πετά την αμάδα του, προσπαθώντας να πλησιάσει πιο κοντά μια γραμμή που είχαν χαράξει. Όποιος ρίξει την αμάδα του πιο κοντά στη γραμμή, εκείνος παίζει πρώτος. Αφού βρεθεί ο πρώτος παίχτης θα μπουν όλοι οι παίχτες στη σειρά, πατώντας σε μια γραμμή, και θα αρχίσει ο πρώτος να σημαδεύει τις αμάδες, που είναι πάνω σ’ άλλο, με σκοπό να ρίξει όλες τις πέτρες, και στη συνέχεια να τρέξει να πάρει τη δική του!
Όποιος παίκτης καταφέρει να πάρει την αμάδα και να γυρίσει πίσω στη γραμμή κερδίζει έναν βαθμό. Στη συνέχεια σημαδεύουν οι επόμενοι τις αμάδες.
Άλλη εκδοχή του παιγνιδιού ήταν η εξής: Εκείνος που θα έκανε πρώτος τη «μάνα», έβγαινε με διαγωνισμό ταχύτητας. Τρέχανε λοιπόν όλοι από μια απόσταση, και όποιος θα πατούσε τον κύκλο γύρω από τις πέτρες πρώτος, αυτός έκανε τη μάνα!
Καθήκον εκείνου που έκανε τη «μάνα», ήταν να στήνει όλες πάνω σ’ άλλο τις πέτρες που σκόρπιζαν κάθε φορά, και να προλάβει να κυνηγήσει τους παίχτες να πιάσει έναν, ο οποίος θα έκανε τη «μάνα».
Η απλή πάντως μορφή του παιγνιδιού, ήταν να βγει νικητής, εκείνος που θα καταφέρει κάποιος να ρίξει όλες τις πέτρες με τη μία!

Ο Μούτσος

Ο μούτσος ήταν παρόμοιο παιγνίδι, αλλά δεν ήταν υποχρεωτικό να είναι πέτρες πάνω σ’ άλλο, μπορούσε να είναι και μια τετραγωνισμένη πέτρα 10Χ15 εκατοστά περίπου ύψος, τοποθετημένη σε ένα χαραγμένο κύκλο περίπου ένα μέτρο διάμετρο, αλλά μπορούσε να είναι και ένας μεταλλικός ντενεκές από γάλα νουνού από «σαλμό» καλαμάρι κλπ.
Κάθε φορά, που πετούσαν το μούσο φώναζαν:
«Πέτα το μούτσο χτύπα τσ’ αμάδας»!
Η φράση αυτή άλλαξε λίγο και έγινε η γνωστή κρητική λαϊκή φράση: «πιάσε το μούτσο κόλα τα’ αμάδας» που έχει πλέον μεταφορική έννοια.
Η φράση εννοεί, πως τα πρόσωπα που μιλάμε είναι ίσα κι όμοια μεταξύ τους, δηλαδή, ότι άχρηστος είναι ο ένας, είναι κι ο άλλος! Σαν να λέμε «πάρε τον ένα χτύπα τον άλλο»! Το θέμα ποιος θα κάνει αρχικά τη «μάνα» και να στήνει όρθιο τον ντενεκέ, γινόταν πάλι με το να «νικάρουν». Το «νικάρισμα» γινόταν με μια χαραγμένη γραμμή στο έδαφος, και με το πέταγμα της αμάδας από ίδια απόσταση, και όποιου η αμάδα πήγαινε πιο μακριά από τη γραμμή, εκείνος έχανε οπότε έκανε τη μάνα!
Και το παιγνίδι του μούτσου γινόταν και με κέρματα, τα οποία τοποθετούσαν πάνω στον τενεκέ, και σκορπίζοντας με το πέταγμα, σε όποιου την αμάδα ήταν πιο κοντά το κέρμα ή τα κέρματα, τα έπαιρνε.

Το Τζαμί

Παραλλαγή των αμάδων και παιγνίδι του ’50 είναι και το «τζαμί», και εδώ έχουμε τέσσερις με πέντε πάλι πλακωτές πέτρες σε ένα κύκλο, και πέντε μέτρα απόσταση μια γραμμή που πατούσαν όλοι το πόδι για να πετάξουν την αμάδα. Και εδώ υπήρχε η «μάνα» που περίμενε να πέσουν οι πέτρες για να προλάβει να τις στήσει για να ελευθερωθεί, για να μπει άλλος. Όταν οι παίχτες έριχναν τις αμάδες, και η «μάνα» προλάβαινε να τις στήσει, τότε φώναζε «τζαμί»! Στη συνέχεια ελευθερωνόταν από τα καθήκοντά του και ο χαμένος φύλαγε τη «μάνα»

Τα Νονόλια

Κατοχικό παιγνίδι παρόμοιο τις αμάδες ήταν και τα «νονόλια». Ίσως να ήταν μικρότερες οι πλακωτές πέτρες, αλλά και εδώ ήταν μέσα σε κύκλο. Όποιος έριχνε την αμάδα του έξω από τον κύκλο, έχανε.
Τα παιδιά του ’40 πριν πετάξουν την αμάδα τους από την γραμμή, έλεγαν την εξής χαρακτηριστική φράση:
«Γαρμπί και ελευθερία, και τα νονόλια κάτω»!
Η λέξη «ελευθερία» εδώ ίσως σήμαινε την ελευθερία της «μάνας», δηλαδή να καταφέρει να στήσει γρήγορα τα νονόλια και να αναλάβει άλλος!
Για τα ανωτέρω παιγνίδια, την εργασία μου τη θεωρώ αρκετά ελλειπή, αλλά επιφυλάσσομαι με τη πάροδο του χρόνου, να επανέλθω με περισσότερα αναλυτικά στοιχεία ανά κατηγορία, με σκοπό τη διατήρηση όλων αυτών των ξεχασμένων παιγνιδιών.

Η ΓΟΥΡΟΎΝΑ

Ένα παιγνίδι κυριολεκτικά παιγνίδι ξεφαντώματος, ήταν η περιβόητη «γουρούνα»!
Η «γουρούνα» είναι μια παραλλαγή του παιγνιδιού «χόκεϊ»!
Για το παιγνίδι χρειαζόταν η «γουρούνα» που δεν ήταν άλλο από ένας απλός τενεκές, κατά προτίμηση μεγάλου μεγέθους, άδειο φυσικά, ώστε να κάνει πολύ θόρυβο, και ένα δυνατό ρόπαλο! Χρειαζόταν ο « βοσκός», που θα πάει τη «γουρούνα» για βοσκή, και οι «κλέφτες» που παραφυλάνε να τη «κλέψουν» από το βοσκό που ετοιμάζεται να τη πάει για «βοσκή» κάπου γύρω στην αλάνα!
Βγαίνει λοιπόν η «γουρούνα» από ένα λάκκο, ο οποίος είναι ο «στάβλος», και χτυπάει ο «βοσκός» τον τενεκέ, τον πάει μια από δω, μια από εκεί, σκοπός του είναι να τον κάνει μια μεγάλη βόλτα, και να τον ξαναγυρίσει στον ίδιο λάκκο, οπότε και θεωρείται νικητής! Όποιος λοιπόν έβαζε τον τενεκέ στο λάκκο, αυτός κέρδιζε!
Δεν είναι όμως τόσο εύκολο, γιατί παραφυλάνε άλλοι δυο τρείς μαντραχαλάδες «κλέφτες», με τα δικά τους ρόπαλα, έτοιμοι να παρεκκλίνουν τη πορεία του τενεκέ, και να αναλάβουν εκείνοι να πάνε τη γουρούνα στη βάση της!
Αυτή η φασαρία που ακούγεται, το λένε στα χωριά μας, «ένας σύθρηνος»! Δηλαδή, έντονη ηχητική κατάσταση του περιφερόμενου τενεκέ, μαζί με τις ζητωκραυγές των παιδιών! Με ανεβασμένη την αδρεναλίνη λοιπόν, γίνεται ο μεγάλος συναγωνισμός, μάλιστα ντάλα μεσημέρι, και με τις παρακλήσεις των γειτόνων, για το ποιος θα κυριαρχήσει στη γουρούνα!:
-Κάνετε ησυχία παιδί μου, γιατί ο θείος σου έχει εκκλησία το βράδυ και θέλει να κοιμηθεί!
Ναι γιατί ήταν παπάς ο θείος μου, και εμείς ενώ έπρεπε να κάνουμε ησυχία, κάναμε ακριβώς το αντίθετο!
Έπρεπε να έρθει τρεις φορές να μας παρακαλέσει η θεία μου η παπαδιά, για να φιλοτιμηθούμε να σταματήσουμε!
Εξ’ άλλου δεν ήταν για πολλές ώρες αυτό το παιγνίδι, γιατί κουζούλαινε όλη τη γειτονιά, και δεν μας άντεχαν για πολύ!
Όλα τα παιδιά ήθελαν να παραλάβουν τη «γουρούνα», και έπρεπε να τη πάρουν με οποιονδήποτε τρόπο! Δεν την έπιαναν με τα χέρια, απλά την έσπρωχναν με το ρόπαλο, που για ευκολία όλων, δεν ήταν άλλο από ένα απλό αγκιναρόδαυλο, που όλα τα σπίτια είχαν, αφού όλοι στα χωριά είχαν αγκιναροκήπια! Για αυτό. Κατάλληλη εποχή ήταν το Καλοκαίρι που υπήρχαν σε αφθονία, άλλη εποχή έπρεπε να χρησιμοποιούμε άλλου είδους ξύλινα ρόπαλα!

Κείμενο – φωτογραφία: Γεώργιος Χουστουλάκης

https://www.cretanmagazine.gr/palia-paichnidia-oi-amades-o-moytsos-to-tzami-ta-manolia-kai-i-goyroyna/

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;

Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρεται ότι επινόησαν ένα παιχνίδι με μπάλα, που ονομαζόταν επίσκυρος, επίσης γνωστό από πηγές και ως φαινίνδα. Παιζόταν κυρίως από άντρες, συνήθως γυμνούς. Σώζεται μια μαρμάρινη εικόνα στην...οποία απεικονίζεται ένας άντρας να ισορροπεί μία μπάλα με το πόδι του. Αναφέρεται ότι οι Ρωμαίοι αργότερα μετονόμασαν το παιχνίδι σε harpastum. Ονομάστηκε επίσκυρος διότι παιζόταν σε χώρο με όρια μαύρες πέτρες.

Γενικότερα τα παιχνίδια με την μπάλα, όπως τα μεταφέρει ο Πολυδεύκης (Ονομαστικόν I.X. 103-107): «Τα ονόματα των παιγνιδιών με μπάλα ήταν επίσκυρος, φαινίνδα, απόρραξις, ουρανία. H επίσκυρος ονομαζόταν επίσης εφηβική και επίκοινος (για πολλούς). Παιζόταν από δύο αντίπαλες ομάδες με ίσο αριθμό παιχτών. Aνάμεσα τους τραβούσαν μια γραμμή με μία πέτρα, την οποία αποκαλούσαν σκύρο. Έβαζαν την μπάλα πάνω σ' αυτήν τη γραμμή, και κάθε ομάδα τραβούσε άλλη μια γραμμή πίσω της. H ομάδα που έπιανε πρώτη την μπάλα, την πετούσε πάνω από την αντίπαλη, η οποία έπρεπε να πιάσει την μπάλα ενώ αυτή κινούνταν ακόμη, και να τη ρίξει στο μέρος των άλλων. Aυτό συνεχιζόταν, ώσπου η μία ομάδα κατάφερνε να σπρώξει την άλλη πέρα από τη γραμμή που είχε πίσω της.

Στην απόρραξη έπρεπε να χτυπήσει κανείς την μπάλα δυνατά στο χώμα και ύστερα να δεχτεί το πήδημα της μπάλας στο χέρι του και να ξαναχτυπήσει. Μετριόταν ο αριθμός των χτυπημάτων (ή των πηδημάτων). H ουρανία παιζόταν από ένα παίχτη που έγερνε προς τα πίσω και έριχνε την μπάλα στον ουρανό, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να αρπάξουν την μπάλα πριν πέσει στο έδαφος. (...) Οπότε χτυπούσαν την μπάλα ξανά και ξανά σ' έναν τοίχο και μετρούσαν τον αριθμό των χτυπημάτων. Ο χαμένος αποκαλούνταν γάιδαρος και έκανε ό,τι του έλεγαν, ενώ ο νικητής ήταν ο βασιλιάς και πρόσταζε.
http://pan-ellinismos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6218.html

Τα παιχνίδια μας τα ... αρχαία.

Ακόμη και τα παιχνίδια μαρτυρούν την συνέχεια…

Όπως έχουμε επισημάνει σε πολλά προηγούμενα άρθρα μας, ο ελληνισμός σε πολλές εκφάνσεις του έχει διατηρηθεί αναλλοίωτος ανά τους αιώνες. Πολλά στοιχεία της κουλτούρας μας και των συνηθειών μας έχουν «γεννηθεί» εδώ και χιλιάδες χρόνια και συνεχίζουν  να μας χαρακτηρίζουν ως λαό.

Μία ακόμη  ένδειξη αποτελούν τα παιχνίδια που έπαιζαν τόσο κατά την αρχαία ελληνική περίοδο όσο και κατά την βυζαντινή, αρκετά εκ των οποίων έχουν φτάσει ως τις μέρες μας.

Άθυρμα: Αφορούσε κάθε παιχνίδι ή φυλαχτό που προοριζόταν για παιδιά. Επρόκειτο για μικρά αντικείμενα τα οποία κρεμούσαν οι μητέρες στα παιδιά τους, προκειμένου να τα προστατεύουν από την κακή τύχη, κλπ. Κάτι σαν τα σημερινές γαλάζιες χάντρες, «ματάκια». Τα παιδιά χρησιμοποιούσαν αυτά τα αντικείμενα και ως παιχνίδι.

Αιώρα: Η γνωστή σε όλους μας κούνια. Μόνο που η αιώρα σήμερα παραπέμπει συνειρμικά όχι στις παιδικές κούνιες αλλά στις υφασμάτινες κούνιες που προορίζονται κυρίως για ανάπαυση. Κατά τα αρχαία όμως χρόνια υπήρχαν δύο είδη αιώρας: η «σφενδόνη», κατασκευασμένη από σχοινί και το «πέταυρον», που είχε για κάθισμα μία ξύλινη σανίδα. Κατά την βυζαντινή περίοδο την αποκαλούσαν «αιώρα κρεμάστρα».

Βραχιόνιος: Η σημερινή τραμπάλα. Διέθετε μία μεγάλη οριζόντια σανίδα στις δύο άκρες της οποίας ισορροπούσαν δύο άτομα σε όρθα στάση και λυγίζοντας τα γόνατα ταλαντεύονταν πάνω-κάτω.

Ακινητίνδα: Κάτι σαν το σημερινό κουτσό. Συγκεκριμένα, δύο παιδιά στέκονταν όρθια στο ένα πόδι και νικούσε αυτό που άντεχε περισσότερη ώρα.

Αγώνες αλεκτρυόνων: Οι γνωστές κοκορομαχίες.

Άμαξις: Προάγγελος των σύγχρονων μικρών αυτοκινήτων, στα οποία ανεβαίνουν τα μικρά παιδιά. Μόνο που η άμαξις διέθετε δύο ρόδες.

Αποδιδρασκίνδα < αποδιδράσκω (=δραπετεύω): Το περίφημο κρυφτό.

Απόρραξις: ένα είδος παιχνιδιού παραπλήσιο στο μπάσκετ. Πρόκειται για το γκελ που κάνει η μπάλα κάθε φορά που τη χτυπάει κάποιος στο έδαφος. Υπήρχε ακόμη και η ανακρουσία, κατά την οποία το χτύπημα λάμβανε χώρα σε τοίχο.

Αρτιασμός: Γνωστό σήμερα ως μονά-ζυγά. Ένα παιδί έκρυβε στο χέρι του έναν αριθμό αντικειμένων, τον οποίον έπρεπε να μαντέψει ο συμπαίχτης του. Εάν μάντευε σωστά τότε έπαιρνε εκείνος τα αντικείμενα. Εάν πάλι μάντευε λάθος έπρεπε να δώσει στον άλλον ίσο αριθμό αντικειμένων.

γιο-γιο στην αρχαιότητα
ΠΥΓΜΗ.gr

Γιο-γιο: Το συγκεκριμένο παιχνίδι γνωρίζουμε πως παιζόταν κατά την αρχαιότητα, βάσει παραστάσεων σε αγγεία. Η αρχαία ελληνική ονομασία του προφανώς δεν είναι η προαναφερθείσα, αλλά δεν γνωρίζουμε ποια ήταν. Επρόκειτο πάντως για μικρά ξύλινα ή μεταλλικά αντικείμενα και παίζονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως και σήμερα.

Γρίφοι: τα αινίγματα

Δενδροβατείν: η συνήθεια του σκαρφαλώματος στα δέντρα.

Εποστρακισμός: Η συλλογή πλακουτσερών, λεπτών πετρών στην παραλία και η ακόλουθη εξφενδόνηση τους κατά μήκος της επιφάνειας της θάλασσας μέχρι ωσότου να βυθιστεί. Κατά την αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν και θραύσματα αγγείων-οστράκων, εξ’ ου και η ονομασία.

Κερητίζειν: Παιχνίδι παραπλήσιο στο σημερινό χόκεϊ. Παιζόταν με πολλά άτομα που κρατούσαν ένα ραβδί, ο καθένας, με κυρτή την άκρη του και προσπαθούσαν να δώσουν ώθηση σε μία μικρή μπάλα.

Κολλαβίζειν: Το περίφημο μπιζζζ. Ένα άτομο κάθεται με δεμένα τα μάτια και έχοντας πίσω του πολλά παιδιά. Τον χτυπάει ένα από αυτά και εκείνος προσπαθεί να μαντέψει ποιος ήταν.

Κυβεία: Παιχνίδι στο οποίο χρησιμοποιούνταν κύβοι, όμοιοι με ζάρια. Αποτελούνταν δηλαδή από έξι πλευρές. Η χειρότερη ζαριά θεωρούνταν ο άσσος και η καλύτερη το έξι. Παίζονταν είτε βοηθητικά σε κάποιο επιταπέζιο, είτε μόνα τους ως ξεχωριστό παιχνίδι.

Μεταμφιέσεις: Τα παιδιά μεταμφιέζονταν χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα και έπαιζαν μεταξύ τους.

Μοσκίνδα: Η σημερινή μακριά γαϊδούρα. Ένας παίχτης. Δηλαδή, σκύβει και ένας άλλος τρέχει και πηδά πάνω του. Και η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Ομοιώματα: Κάτι αντίστοιχο με τις σημερινές κούκλες. Ομοιώματα ανθρώπων ή ζώων, κατασκευασμένα από κερί, κοράλλι, μπρούντζο, ξύλο, πηλό, κλπ. Το ανάλογο κοριτσίστικο παιχνίδι ήταν η «πλαγγόνα» ή αλλιώς «νύμφη, κόρη, γλυνή, νευρόσπαστο (η αρθρωτή κούκλα), κλπ.

Οστρακίνδα: Ομαδικό παιχνίδι που παραπέμπει κατά κάποιον τρόπο στο κορώνα ή γράμματα. Μόνο που τότε υπήρχαν δύο ομάδες, τις οποίες χώριζε μία γραμμή στο έδαφος. Ένας παίχτης πετούσε στον αέρα ένα όστρακο (εξ’ ου και η ονομασία) που ήταν απ’ τη μία πλευρά αλειμμένο με πίσσα και φώναξε «νύξ ή ημέρα;» Τότε η κάθε ομάδα έκανε την μαντεψιά της και η νικήτρια κυνηγάει την αντίπαλη. Σε κάποιες περιοχές ακόμα και σήμερα παίζεται ακριβώς το ίδιο παιχνίδι με τη μόνη διαφορά ότι αντί για όστρακο χρησιμοποιούν κέρμα ή πέτρα.

Πεσσεία: Αντιστοιχούν στα σημερινά δημοφιλή παιχνίδια «σκάκι, ντάμα και τάβλι». Παίζονταν με «πεσσούς» (ζάρια) και «ψήφους» (στρογγυλά πιόνια).

Ποδόσφαιρο: Στο πασίγνωστο αυτό παιχνίδι, σύμφωνα με ανάγλυφες αναπαραστάσεις, σημειώνονταν και κόλπα ανάλογα των σημερινών ποδοσφαιριστών.

Στρόμβος: η σημερινή σβούρα. Άλλες ονομασίες είναι ρόμβος, στρόβιλος, βέμβιξ.

Συρίκτρα: η σφυρίχτρα

Σφαίρα: Κάτι ανάλογο με τις αυτοσχέδιες μπάλες που όλοι έχουμε φτιάξει. Τις παραγέμιζαν με πούπουλα, χώμα, αλεύρι, πανί, άχυρο, κλπ.

Σφαιρία: οι σημερινοί βόλοι.

Σχοινάκι: το δημοφιλέστατο παιχνίδι που παίζεται ακόμη και σήμερα.

Σχοινοφιλίνδα: Μία ομάδα καθισμένη σε κύκλο και ένα παιδί περπατά γύρω γύρω, πίσω από τα υπόλοιπα παιδιά και αφήνει ξαφνικά ένα σχοινί (σήμερα παίζεται με μαντήλι) πίσω από την πλάτη οποιουδήποτε ατόμου. Αν το παιδί το καταλάβαινε τότε κυνηγούσε το άλλο μέχρι αυτό να κάτσει στη θέση του. Εάν όχι τότε έπρεπε να κάνει τρέχοντας τον γύρο του κύκλου και να καθήσει πάλι στην θέση του.

Τηλία-τάβλι
ΠΥΓΜΗ.gr

Τηλία: Το περίφημο τάβλι, που όμως δεν γνωρίζουμε τον ακριβή τρόπο που παιζόταν στην αρχαιότητα.

Ψάμμου οικοδομαί: Οι διάφορες κατασκευές των παιδιών πάνω στην άμμο.

Χαλκή Μυία: η σημερινή τυφλόμυγα.

Α μπε, μπα μπλόν: «Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν» < «Απεμπολών, του κείθεν εμβολών», φράση που έλεγε η επιτιθέμενη ομάδα στην αντίπαλη. Σημαίνει: «Σε απεμπολώ, σε αποθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου».

Σείστρο: η σημερινή κουδουνίστρα. Τότε απλώς δεν διέθετε χερούλι, αλλά το παιδί την κρατούσε ολόκληρη στο χεράκι του.

Επομένως, όσο και αν αυτό δυσαρεστεί κάποιους, υπάρχει συνέχεια και ενότητα στον ελληνισμό από την αρχαιότητα ως σήμερα. Αυτό γίνεται συνεχώς εμφανές τόσο στην γλώσσα, την μουσική, τις συνήθειες και την παράδοσή μας όσο και στον χαρακτήρα και την κουλτούρα μας μαζί με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της.

ΠΥΓΜΗ.gr

Παιχνίδια για μέσα στο σπίτι

Ο χειμώνας συχνά κρατά τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Αυτό όμως σημαίνει... ευκαιρία για μπόλικο παιχνίδι και διασκέδαση γονέων και παιδιών. Βρήκα τις παρακάτω ιδέες (από το babytips.gr) για παιχνίδια μέσα στο σπίτι και σας τις παρουσιάζω. 

Ψάξε - βρες: τα μικρά θα ξετρελαθούν γιατί θα ανακαλύψουν καινούρια αντικείμενα και τα μεγαλύτερα υπερήφανα θα επιδείξουν τις δυνατότητες τους! Χρειαζόμαστε από μία σακουλίτσα ή καλαθάκι και μια λίστα για τον καθένα. Η λίστα θα περιέχει πράγματα που υπάρχουν μέσα στο σπίτι ή αναλόγως τον καιρό και στο μπαλκόνι ή τον κήπο. Τα μικρά τα βοηθάμε λέγοντας τους ένα πράγμα της λίστας τη φορά. Και αν κρύψουμε και καραμελίτσες ή κάποια άλλη λιχουδιά εκεί που ψάχνουν, θα ευχαριστηθούν ακόμα περισσότερο!

Παιχνίδι «μυρωδιάς και γεύσης»: Παίρνουμε μπουκάλια και βαζάκια με διαφορετικές γεύσεις και μυρωδιές (π.χ. καφές, λεμόνι, ξύδι, μαρμελάδα ή μέλι και κολόνια). Λέμε στο παιδί να κλείσει τα μάτια ή του τα κλείνουμε με ένα μαντίλι εάν νιώθει άνετα. Ανοίγουμε ένα βάζο τη φορά, το παιδί μυρίζει τη μυρωδιά και την ονοματίζει. Αφού τα βρει ή τα μάθει όλα, του δίνουμε να δοκιμάσει με ένα κουταλάκι και να μαντέψει πάλι ποιά γεύση δοκίμασε.

Κρυμμένος θησαυρός: Τυλίγουμε σε αλουμινόχαρτο παιχνιδάκια π.χ. λίγα τουβλάκια και τα κρύβουμε στο σπίτι (όχι πολύ καλά για να μπορούν τα παιδιά να βρουν το θησαυρό). Τα εφοδιάζουμε με φακούς και τσαντάκια και "Το κυνήγι του θησαυρού ξεκινάει"!
Πλυντήριο αυτοκινήτου: Ανακοινώνουμε ότι το πλυντήριο αυτοκινήτου ξεκίνησε τη λειτουργία του στο μπάνιο. Μαζεύουμε τα αυτοκίνητα που χρειάζονται πλύσιμο, σηκώνουμε τα μανίκια, εφοδιαζόμαστε με ψεκαστήρια και μπολάκια με σαπουνάδα και αρχίζουμε δουλειά!

Κούκλες στη θάλασσα: Τα κορίτσια θέλουν να πάνε στην παραλία μα είναι χειμώνας; Μαζεύουμε τις κούκλες που μπορούν να βραχούν, πηγαίνουμε στο μπάνιο σαν να πηγαίναμε στη θάλασσα ή στην πισίνα (με αντηλιακά, πετσέτες, καπέλα κλπ) και κάνουμε βουτιές τις κούκλες στην μπανιέρα ή σε μία μεγάλη λεκάνη!

Παραμύθια με διαφορετική πλοκή: Ξεκινάμε ένα παραμύθι και με τη συμμετοχή του παιδιού του αλλάζουμε την πλοκή π.χ. όταν η κακιά αδελφή της σταχτοπούτας της σκίζει το φόρεμα, ρωτάμε το παιδί αν θέλει η σταχτοπούτα να φύγει κλαίγοντας ή να αντιδράσει διαφορετικά. Έτσι μπορούμε να εφοδιάσουμε τα παιδιά μας με νέες ιδέες αντιμετώπισης κάποιων καταστάσεων.

Σαΐτες: Μπορούμε να φτιάξουμε σαΐτα με ένα οποιοδήποτε χαρτί. Παίζεται και σε κλειστό χώρο και σε ανοιχτό, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία και χαρίζει πολύ γέλιο κυνηγώντας την.

Μπαλόνια φουσκωμένα: Η νωχελική τους κίνηση καθώς τα πετάμε ψηλά, διασκεδάζει τα παιδιά για πολύ ώρα. Προσοχή στα ξεφούσκωτα μπαλόνια που είναι επικίνδυνα γιατί μπορεί να τα καταπιεί το παιδί και να μην μπορεί να αναπνεύσει. Το ίδιο ισχύει και για τα σπασμένα κομμάτια μπαλονιών.

Κυνηγητό: στα μικρά παιδιά αρέσει να τα κυνηγάς και στα λίγο μεγαλύτερα να σε κυνηγούν. Διαλέξτε σειρά ...

Γαργαλοκυνηγητό: ξεκινάμε πλησιάζοντας αργά το παιδί και ... το γαργαλάμε! «Τώρα θα σε κυνηγήσω για να να σε γαργαλήσω...» Και το γέλιο είναι άφθονο!

Χορός: τα παιδιά λατρεύουν να χορεύουν, να κινούνται, να χοροπηδούν. Οτιδήποτε με ρυθμό τα βοηθάει. Και αν βγάλουμε από το χρονοντούλαπο τις παλιές disco επιτυχίες ... και αρχίσουμε τις φιγούρες, μας ακολουθούν με γέλια!

Άσκηση: μέσα και έξω από το σπίτι. Από τα αρχικά τεντώματα της γιόγκα, που μπορεί να κάνουμε εμείς στο σπίτι, έως το jogging στο πάρκο, χρησιμοποιώντας το ειδικό καρότσι με τις μεγάλες ρόδες. Μπορούμε να κατεβάσουμε το παιδί απο το καρότσι, στο χαλαρωτικό περπάτημα που ακολουθεί και να περπατήσουμε μαζί. Δεν χρειάζεται να αποκλείσουμε τα παιδιά μας απο το δικό μας πρόγραμμα, αρκεί να μην είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και τα παιδιά μας.

Bowling: Κρατώντας τα άδεια μπουκάλια απο το εμφιαλωμένο νερό και χρησιμοποιώντας μια οποιαδήποτε μπάλα. Ειδικά στις διακοπές, είναι ένα εύκολο στην προετοιμασία παιχνίδι. Μπορούμε να τυλίξουμε με χαρτοταινία τα μπουκάλια και να βάψουμε λωρίδες γύρω τους με διάφορα χρώματα.

baby tips.gr

Σκιές: Πριν τον ύπνο, μπορούμε να παίξουμε δημιουργώντας σκιές με ένα φακό και τα χέρια μας. Το φεγγάρι, ο σκύλος, το πουλί κ.α.

Νοητή Κρεμάλα: (απευθύνεται σε παιδιά που γνωρίζουν να γράφουν). Σκεφτόμαστε μια εύκολη λέξη και λέμε δυνατά το πρώτο γράμμα και το τελευταίο. Δίνουμε αρκετές ευκαιρίες στο παιδί για να βρει τη λέξη και γελάμε πολύ με τις καινούριες (λέξεις) που δημιουργούνται...

Πηγή: baby tips.gr

http://www.synodoiporia.blogspot.com/

Παιχνίδια για μέσα στο σπίτι

Παιδί: Παιχνίδια για μέσα στο σπίτι

Τζερτζελές

Ενός παιδιού δένουμε τα μάτια με ένα μαντίλι ή πανί. Κρύβουμε κάπου μέσα στο χώρο που βρισκόμαστε μια κατσαρόλα ή ένα πλαστικό δοχείο. Κάτω από το δοχείο / κατσαρόλα βάζουμε κάποιο αντικείμενο έκπληξη. Δίνουμε στο παιδάκι με τα δεμένα μάτια μια ξύλινη κουτάλα, με την βοήθεια της οποίας πρέπει να εντοπίσει την κατσαρόλα / δοχείο. Το παιδάκι με τα δεμένα μάτια ψάχνει να βρει την κατσαρόλα / δοχείο χτυπώντας με την ξύλινη κουτάλα, πάντα βρισκόμενο στα γόνατα. Τα άλλα τα παιδάκια μπορούν να βοηθήσουν βέβαια το παιδάκι με τα δεμένα μάτια, φωνάζοντάς το “κρύο” ή “ζεστό”, ανάλογα πόσο κοντά βρίσκεται στο δοχείο / κατσαρόλα. Όταν βρει το παιδάκι την κατσαρόλα / δοχείο, παίρνει το έπαθλό του (την κρυμμένη έκπληξη) και δοκιμάζει το επόμενο παιδάκι την τύχη του.

Ταΐζουμε τα θηρία

Ενός παιδιού δένουμε τα μάτια με ένα μαντίλι ή πανί. Ένα άλλο παιδί κάθεται μπροστά από αυτό σε μια καρέκλα. Το παιδί με τα δεμένα μάτια πρέπει τώρα να προσπαθήσει να ταΐσει το παιδί στην καρέκλα με ένα κουταλάκι (ίσως κάποιο γιαούρτι φρούτων ή κάποια κρέμα). Θα δείτε ότι δεν είναι και τόσο εύκολο και θα δημιουργηθούν αξέχαστες φάσεις με γέλιο.

Προσοχή, σκεπάστε τα ρούχα του παιδιού που πρόκειται να ταΐσετε με μια πετσέτα ή ποδιά, για να μην γίνει χάλια.

Ψάρεμα

Ένα παιδάκι παίζει τον ψαρά και στέκεται σε απόσταση 2-3 μέτρων (έδρα) από τα υπόλοιπα παιδάκια, που φωνάζουν σε αυτόν:

“Ψαρά, ποιες σημαίες ανεμίζουν σήμερα;”. Ο ψαράς πρέπει να πει τώρα ένα χρώμα, π.χ. κόκκινο. Ο ψαράς πρέπει τώρα να προσπαθήσει να πιάσει ένα ή περισσότερα παιδάκια, που φοράνε κάποιο κόκκινο ρούχο. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να περάσουμε δίπλα από τον ψαρά, χωρίς αυτός να μας πιάσει. Μετά από μερικούς γύρους, αλλάζουμε τον ψαρά.

Σακοπηδητό

Όλα τα παιδάκια παίρνουν από έναν παλιό σάκο, στον οποίον και μπαίνουν μέσα, με τα πόδια στο κλειστό κάτω μέρος του σάκου και κρατώντας το άνοιγμα του σάκου με τα χέρια. Τα παιδάκια στέκονται έτοιμα με τους σάκους τους σε μια ευθεία. Όταν κάποιος μεγάλος δώσει το σύνθημα εκκίνησης, ξεκινούν όλα τα παιδάκια να πηδάνε μαζί με τον σάκο, στην προσπάθεια να φτάσουν στον τερματισμό. Τα πρώτα 3 παιδάκια που θα φτάσουν πρώτα στον τερματισμό, παίρνουν και από ένα βραβείο.

Προσοχή, επειδή είναι πολύ πιθανό, να πέφτουν τα παιδάκια, στην προσπάθειά τους να μετακινηθούν με τον σάκο, καλά είναι να επιλέξετε έναν κατάλληλο χώρο (π.χ. Γκαζόν).

Κούρσα μεταμφίεσης

Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόμαστε 2 ζευγάρια γαλότσες ενηλίκων, 'ένα σακάκι ενηλίκου και ένα καπέλο ενηλίκου.

Χωρίζουμε τα παιδάκια σε 2 ομάδες. Κάθε ομάδα χωρίζεται και πάλι στα δυο. Ορίζουμε ένα κοινό σημείο εκκίνησης και ένα κοινό σημείο τερματισμού και για τις 2 ομάδες. Η μια υποομάδα μιας ομάδας στέκεται στην εκκίνηση, ενώ ή άλλη στο τέρμα. Ένα παιδάκι από κάθε υποομάδα που στέκεται στην  εκκίνηση ξεκινά την κούρσα για την ομάδα του. Αυτό που πρέπει να κάνει είναι, να βγάλει όσον το δυνατόν πιο γρήγορα τα παπούτσια του, να βάλει τις γαλότσες, το σακάκι και το καπέλο και να τρέξει στον τερματισμό, όπου δίνει τα ρούχα σε ένα παιδάκι της ομάδας του, για να ντυθεί και να τρέξει με την σειρά πίσω στην εκκίνηση. Εκεί πάλι τα παραδίδει σε άλλο παιδάκι της ομάδας του κ.ο.κ. Νικήτρια είναι η ομάδα που θα περάσει πρώτη όλα τα παιδιά της ομάδας (μεταμφίεση και τρέξιμο).

Προσοχή, επειδή είναι πολύ πιθανό, να πέφτουν τα παιδάκια, στην προσπάθειά τους να μετακινηθούν με τον σάκο, καλά είναι να επιλέξετε έναν κατάλληλο χώρο (π.χ. Γκαζόν).

Ψάχνω το θησαυρό

Κρύψτε στον κήπο σας, κάποιο αντικείμενο. Ετοιμάστε ένα σχέδιο σε αρκετά αντίγραφα (όσα είναι τα παιδάκια που περιμένετε). Στο σχέδιο προσπαθείστε να αποτυπώσετε χαρακτηριστικά σημεία του κήπου σας και βέβαια και το σημείο που κρύψατε τον θησαυρό. Μοιράστε τα σχέδια σε όλα τα παιδάκια και αφήστε τα να ανιχνεύσουν τον θησαυρό.

Με λίγη προσπάθεια μπορείτε να παίξετε αυτό το παιχνίδι και μέσα στο σπίτι, αν έχετε έναν άνετο χώρο με λίγα αντικείμενα / έπιπλα.

Μπόουλινγκ

Τοποθετείστε σε μια απόσταση 4-5 μέτρων 5-7 πλαστικά μπουκάλια από νερό και αφήστε τα παιδιά με την βοήθεια μιας μπάλας να ρίξουν τα μπουκάλια, που παίζουν τον ρόλο της κορίνας.

Τι το θες το κουταλάκι

Τα παιδιά κάθονται κοντά σε ένα τραπέζι, που έχει πάνω κουταλάκια. Τα κουταλάκια είναι τόσα, όσα τα παιδιά μείον ένα.

Κάποιος μεγάλος αρχίζει και λέει μια ιστορία (από το μυαλό του), η οποία πρέπει να περιέχει σε κάποια φάση και την λέξη κουταλάκι. Μόλις ακούσουν την λέξη κουταλάκι τα παιδιά, πρέπει να προσπαθήσουν να αρπάξουν από ένα κουταλάκι. Επειδή τα κουταλάκια είναι λιγότερα (κατά ένα), κάποιο παιδί δεν θα μπορέσει να αρπάξει κουταλάκι. Αυτό το παιδί βγαίνει εκτός παιχνιδιού. Αφαιρούμε άλλο ένα κουταλάκι από το τραπέζι και το παιχνίδι συνεχίζεται (με την ιστορία μας).

Αυτό επαναλαμβάνεται, μέχρι να μείνει ένα παιδάκι μόνο, που θα έχει κουταλάκι. Αυτό το παιδάκι είναι και ο νικητής.

Μάντεψε

Μέσα σε μια σακούλα, βάζουμε διάφορα αντικείμενα (π.χ. κουκλάκια, λεμόνι, αυτοκινητάκι, μολύβι κ.ά). Στην συνέχεια δένουμε τα μάτια σε ένα παιδί και το βάζουμε να πάρει ένα αντικείμενο από την σακούλα. Θα πρέπει να μαντέψει, τι είναι αυτό το αντικείμενο που έχει πάρει. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται με όλα τα παιδάκια.

www.mikrouli.gr

www.hamomilaki.gr

Τα αγαπημένα παιδικα παιχνίδια της γειτονιάς και των σχολικών μας χρόνων

http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/blog-post_8427.html

Του Γιώργου Κόκουβα / istorikathemata.com

Πάρτε θέση ξανά στα –αξίας ανεκτίμητης, όπως θα έλεγε και η διαφήμιση- «παιχνίδια της αυλής», έστω και ως ανάμνηση ή ως θεατές των δικών σας παιδιών που τα αναβιώνουν, και πείτε μας ποιο ήταν το δικό σας αγαπημένο.
Κρυφτό
«Πέντε, δέκα-δεκαπέντε…» Μία από τις λίγες εκδοχές των μαθηματικών που έχουν εντυπωθεί ευχάριστα στη μνήμη μας είναι αυτή του μετρήματος στο δέντρο, για τον άτυχο που «τα φυλούσε» στο κρυφτό. Ακόμη πιο ευχάριστο γινόταν όταν κατέληγε στο «φτου ξελευθερία», οπότε όλοι ανανέωναν το ραντεβού τους με τις κρυψώνες τους και ο… άτυχος το ραντεβού του με το μέτρημα και το δέντρο.

Μακριά γαϊδούρα Από τα πιο αστεία παιχνίδια της αυλής, η μακριά γαϊδούρα στήνει τους μισούς συμμετέχοντες σκυφτούς τον έναν μετά τον άλλον, όσο οι υπόλοιποι παίρνουν φόρα και τους… καβαλάνε για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Όποιος πέσει, χάνει. Όποιος παίζει, γελάει.

Τα βαρελάκια Ανάλογης φιλοσοφίας παιχνίδι, τα βαρελάκια τοποθετούν τα παιδιά σε απόσταση και κάποιος προσπαθεί να περάσει από πάνω τους, προσπαθώντας να μην τους ακουμπήσει καθόλου, παρά μόνο με τα χέρια. Σπασμένο τηλέφωνο Λιγότερο δραστήριο παιχνίδι, αλλά ιδανικό για τα… πρώτα πάρτι της ζωής μας, το σπασμένο τηλέφωνο περιλαμβάνει την «αυτί με αυτί» σκυταλοδρομία μιας λέξης ή φράσης. Ο τελευταίος πρέπει να βρει την λέξη, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, μιας και όλοι φροντίζουν με ηχητικά εφέ και αυτοσχεδιασμούς παρασίτων να αλλοιώσουν την… πρωτόγονη αυτή μορφή τηλεπικοινωνίας. Μουσικές καρέκλες Το παιχνίδι απαιτεί μουσική, χορό και φυσικά καρέκλες, οι οποίες ολοένα μειώνονται. Όσοι είναι οι συμμετέχοντες, τόσες και οι καρέκλες… μείον μία, ώστε ένας να μην προλάβει να καθίσει όταν σταματήσει η μουσική και να μείνει όρθιος για παραδειγματισμό. Χωρίς βέβαια να μείνει στην γωνία με το ένα πόδι - αυτό ήταν «άλλο παιχνίδι». 
Αγαλματάκια ακούνητα Γνωστό σε άλλους ως «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα», ένα όνομα που δεν προδιαθέτει για ευκαιρίες έκφρασης και εκτόνωσης. Κι όμως, τα καταφέρνει, αφού σπάνια κάποιος συγκρατεί τα γέλια του, όσο το παιδί που τα φυλάει τους περιεργάζεται για να δει αν κινείται έστω και το μάτι τους.Σχοινάκι και λαστιχάκι Περισσότερο κοριτσίστικο παιχνίδι, το λαστιχάκι συγκινούσε τις μικρές μαθήτριες του δημοτικού, που επιδίδονταν σε διάφορες στάσεις με τα πόδια τους, δίνοντας σχήματα σε ένα μεγάλο λάστιχο. Κατ’ αναλογία, δύο παιδιά κρατούσαν το σχοινάκι και το γυρνούσαν κάνοντας «καμάρες», ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να πηδήσουν χωρίς να μπερδευτούν σε αυτό. Τα μήλα Σπάνια ως παιδιά μιλούσαμε για μήλα εννοώντας τα γνωστά φρούτα. Περισσότερη όρεξη είχαμε για το γνωστό παιχνίδι με την απειλητική μπάλα, τα «μηλαρόνια» και τις δέκα τελικές ρίψεις που έχουν σκοπό να «κάψουν» τον τελευταίο εναπομείναντα παίκτη ή να τους ξαναβάλουν όλους μέσα στο παιχνίδι. Ανάλογο παιχνίδι είναι τα «λεμόνια», στα οποία η μπάλα κινείται χαμηλά και πρέπει να περνάει ανάμεσα από τα πόδια. Πατητό 
Ήταν το παιχνίδι που, κάθε φορά που ξεκινούσε, έκανε όσους φορούσαν ολοκαίνουρια παπούτσια να τρέμουν. Ο καθένας έχει την ευκαιρία με τρία βήματα –και τρεις ιαχές ταυτόχρονα, «πα – τη – το»- να πατήσει το πόδι ενός φίλου του –ή εχθρού μετά το παιχνίδι, δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος επέστρεφαν στην τάξη ή στο σπίτι με μαυρισμένα παπούτσια, αλλά δεν ένοιαζε πραγματικά κανέναν, εκτός από τους γονείς. Κλέφτες κι αστυνόμοι Οι αστυνόμοι κυνηγούν στην κυριολεξία την ομάδα των κλεφτών και τους κλείνουν σε μια περιοχή, που θεωρείται φυλακή. Οι κλέφτες που δεν έχουν αιχμαλωτιστεί προσπαθούν να «αγγίξουν» την φυλακή για να ελευθερώσουν τους «συναδέλφους» τους, ενώ οι αστυνομικοί συνεχίζουν να περιφρουρούν και να κυνηγούν. Από νωρίς στην παρανομία… Αμπάριζα 
Ομαδικό παιχνίδι, στο οποίο οι δύο αντίπαλες ομάδες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν η μία την άλλη, παίρνοντας πρώτα «αμπάριζα» από την «μάνα», από το καταφύγιό τους δηλαδή. Με άλλα λόγια, μία πιο «πολιτισμένη» εκδοχή των κλεφταστυνόμων. Μέντα-μέντα Ή κατ’ άλλους «κοφτή αλυσιδίτσα», όπως μας τόνισε υπέρμαχος του παιχνιδιού, που μπορεί να αποδειχτεί και επικίνδυνο για τα… άνω άκρα. Οι συμμετέχοντες πιάνονται χέρι-χέρι και κάποιος από άλλη ομάδα πέφτει ανάμεσά τους με φόρα ώστε να «κόψει» την αλυσίδα. Η πιο παραδοσιακή μορφή του παιχνιδιού θέλει τις ομάδες να τραγουδούν ταυτόχρονα την εξής στιχομυθία: «Τα μέντα μέντα / Τα μελεγγίτικα / Να μας τα στείλετε / Με ποιον; / Με όποιον θέλετε». Και μετά την «ποίηση»… γιούρια! Κουτσό 
Τα κοριτσάκια, από την νηπιακή ηλικία ακόμη, φροντίζουν να προπονούνται στον χορό, κάνοντας τις δικές τους φιγούρες στο ένα πόδι, πάνω στο γνωστό «γήπεδο» με τα αριθμημένα τετραγωνάκια. Απλό και αθώο, όπως και οι ηλικίες για τις οποίες προορίζεται, σε αντίθεση για παράδειγμα με την «μπρουτάλ» μακριά γαϊδούρα την οποία απέφευγαν τα λεπτεπίλεπτα κορίτσια όπως ο διάβολος το λιβάνι. «Σι-μα-ρι-ο» Το «χειροκίνητο» παιχνιδάκι που όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως η παρέα του το τραγουδούσε με διαφορετικό τρόπο, έγινε δημοφιλές γιατί είναι… παντός καιρού. Μέσα στην τάξη, στο σπίτι, στην αυλή, οπουδήποτε υπάρχει... βαρεμάρα, απλώς απλώνεις τα χέρια και επιδίδεσαι στο «πτι-πτι-πτι». Παίζεται ακόμη και με δύο άτομα, πηγαίνοντας κατευθείαν στο τελικό στάδιο, όπου ο ένας προσπαθεί να χτυπήσει τα χέρια του άλλου σε μία διαδικασία με άφθονο σασπένς! Τυφλόμυγα 
Το μόνο που απαιτείται είναι ένα μαντίλι για να δεθούν τα μάτια του άτυχου που ψάχνει στα τυφλά. Ακολουθούν σκουντουφλήματα, φωνές, παραπλανήσεις και καταδιώξεις, μέχρι να «συλληφθεί» κάποιος και να εξακριβωθεί η ταυτότητά του, οπότε και το μαντίλι αλλάζει… μάτια. Σκοτεινό δωμάτιο Συνεχίζουμε στα σκοτεινά, με το «κρυφτό εσωτερικού χώρου». Η πλήρης συσκότιση απαιτεί κλειστά παντζούρια και φώτα, «έξωση» αυτού που θα τα φυλάξει και εύρεση μιας καλής κρυψώνας μέσα στο δωμάτιο για τους υπόλοιπους. Στην συνέχεια, ο «εξόριστος» επιστρέφει, αφού μετρήσει μέχρι το εκατό και ψάχνει στα τυφλά. Ψείρες 
Όλοι οι υποψήφιοι… ψειριάρηδες συγκεντρώνονται και κάποιος πετάει ψηλά μια μπάλα λέγοντας το όνομα κάποιου παιδιού, το οποίο πρέπει να την πιάσει όσο οι υπόλοιποι τρέχουν μακριά. Αφού την πίασει, φωνάζει «ένα, δύο, τρία, στοπ» και όλοι σταματούν. Τότε, μπορεί να κάνει τρία βήματα και να πετύχει με την μπάλα κάποιον άλλο, ο οποίος φορτώνεται με μία «ψείρα». Αν δεν πετύχει κανέναν, παίρνει αυτός την ψείρα. Στο τέλος, ο παίκτης με τις περισσότερες ψείρες πρέπει να ανεχτεί τα πειράγματα των υπόλοιπων και οι μαμάδες να χαρούν που δεν πρόκειται για πραγματικές ψείρες. Τζαμί 
Ελαφρώς πιο περίπλοκο, το τζαμί απαιτεί τουλάχιστον δέκα παίκτες χωρισμένους σε δύο ομάδες και ένα κεραμίδι σε επτά κομμάτια –ή ελλείψει κεραμιδιού, απλές επίπεδες πέτρες στημένες την μία πάνω στην άλλη. Η μία ομάδα σημαδεύει με την μπάλα και ρίχνει τον σωρό. Στην συνέχεια προσπαθούν να ξαναστήσουν τις πέτρες στη σειρά, όσο οι αντίπαλοι προσπαθούν να τους πετύχουν με την μπάλα για να τους βγάλουν από το παιχνίδι. Αν η μία ομάδα κατορθώσει να ξαναστήσει τον σωρό, φωνάζει «τζαμί» και κερδίζει την «παρτίδα».«Τα βγάζουμε;» Για τελευταίο αφήσαμε το παιχνίδι που προηγείται από κάθε παιχνίδι. Ποιος θα παίξει πρώτος; Ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτες για την ομάδα του; Ποιος θα τα φυλάει; Σε όλα αυτά τα σοβαρά παιδικά ερωτήματα, η απάντηση δινόταν με την φράση «Τα βγάζουμε;» Υπάρχουν αμέτρητα αυτοσχέδια τραγουδάκια για να επιτευχθεί ο στόχος. Τα πιο γνωστά είναι το κλασικό «α-μπε-μπα-μπλομ», το «κινεζάκι που τρώει ρυζάκι», ο «Καρακατσάνης που μπήκε στο τηγάνι» και φυσικά, το «Πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί» που έκανε την προ του παιχνιδιού διαδικασία πιο απολαυστική και από το ίδιο το παιχνίδι.Πηγές 
.in2life.gr/