Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - Ένα ποίημα για την Ελλάδα του Νομπελίστα Γκύντερ Γκρας

Η Ευρώπη, γράφει ο Nομπελίστας πλέον Γερμανός συγγραφέας Γκρας, βάζει την Ελλάδα, «τη χώρα στην οποία οφείλει το πνεύμα της», στο «ικρίωμα και την καταδικάζει σε φτώχεια». Απαντώντας στην πρόσκληση του Ελύτη ”εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;” ο Γκύντερ Γρας χαρτογραφεί τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία.

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα θεωρείται άχρηστο σαν παλιοσίδερα.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που κάποτε ανεχόσουν τους συνταγματάρχες της ως εταίρους της συμμαχίας.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί – σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

Günter Grass

πηγη

Δεν ζητάει συγγνώμη από τους έλληνες.

 

Η Ιταλία επιτίθεται στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας κι εμείς της δίνουμε τις υποδομές μας! Νότης Μαριάς

 

Μιά άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα

«Διορισμένοι γραφειοκράτες οδηγούν την ΕΕ και την Ελλάδα στην καταστροφή»-Ειρήνη Μαρούπα

 

Ελευθερία, εθνική κυριαρχία: έννοιες λάστιχο για την υποκριτική Δύση (και για την αντίστοιχη ΕΡΤ)

 

Posted on 16/05/2022 by karavaki

Με τη φαιδρή δικαιολογία των «πνευματικών δικαιωμάτων» η ΕΡΤ πέτυχε την αφαίρεση του βίντεο από το youtube όπου η ίδια η Μαρίζα Κωχ περιέγραφε την εμπειρία της.

 

Ανήκετε στην Δύση; εμάς τί μας κόφτει;

 

Οι τρεις ταυτότητες και οι δύο υπο-ταυτότητες της «Δύσης»!!

Posted on 2 Απριλίου, 2022

Παράνοια είναι να επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη και να αναμένεις διαφορετικά αποτελέσματα…

Η ΔΥΣΗ έχει τρεις ταυτότητες και δύο, τουλάχιστον, υπο-ταυτότητες, σύμφωνα με τον κ. Ιωάννη Μάζη. Είναι οι ακόλουθες:
1) ΗΠΑ – ΑΓΓΛΙΑ (ειδική σχέση)
2) ΝΑΤΟ
3) ΕΕ η οποία έχει 2 (τουλάχιστον) υπο-ταυτότητες: α) τους μεν…. και β) τους δεΝ !! (δεν χρειάζεται να πούμε που βρίσκεται η Ελλάδα μας όλα αυτά τα χρόνια)

Να τα υπενθυμίσουμε όλα αυτά στους κυρίους ΕΔΩ (όχι όλους) οι οποίοι μας πιπιλίζουν συνεχώς το μυαλό με το σύνθημα ότι παραμένουμε «στη Δύση»!! Κατά πρώτον θα πρέπει να ειπωθεί ότι αυτές οι απόψεις είναι δικές τους και ότι δεν εκφράζουν ολόκληρη την κοινωνία. Κατά δεύτερον να μας εξηγήσουν τί είδους επαναχάραξη της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας είναι αυτή (όπως μας λένε) την στιγμή που συμβαίνει μόνο στους άλλους και όχι σε εμάς. Εμείς κύριοι ποιους λόγους έχουμε να δηλώσουμε με τέτοια σπουδή ότι παραμένουμε «στη Δύση»; Είδαμε πουθενά προκοπή; Για τους Ορθόδοξους Έλληνες μιλάω, δεν μιλάω για τους κηφήνες.

Να καταλάβουνε οι κύριοι αυτοί που για έναν περίεργο λόγο αποκόπτουν από την ιστορία μας το Βυζάντιο, την Ρωμηοσύνη, ότι οι γνώσεις τους δεν επαρκούν. Οι καλύτεροι γεωπολιτικοί χάρτες είναι αυτοί που έρχονται σε αρμονία με τους χάρτες της ψυχής των λαών. Όταν επιβάλλεται στους λαούς να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι διότι έτσι συμφέρει τις ευρύτερες συμμαχίες των μεγάλων, τότε καταλήγουμε σε τραγωδίες όπως της Ουκρανίας.

---

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ἡ Δύση πῆρε ἐπιτέλους τὴν «ρεβάνς»! Τώρα πραγματοποιεῖ τὸν μακραίωνα πόθο της, τὴν ὁλοκληρωτικὴ διάλυση τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων

Ἡ Δύση πῆρε ἐπιτέλους τὴν «ρεβάνς»! Τώρα πραγματοποιεῖ τὸν μακραίωνα πόθο της, τὴν ὁλοκληρωτικὴ διάλυση τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ π. Γεώργιου Μεταλληνοῦ μὲ θέμα: "Ἦλθε τὸ τέλος τοῦ Ἑλληνισμοῦ;"

....

Το 1204 και το 1453 ηττηθήκαμε, ενώ σήμερα προχωρήσαμε στην άλωση με τη συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ως σωτηρία!

Οι κινήσεις των αυτοκτονούντων εθνοκτόνων μας ενισχύονται από την πέμπτη φάλαγγα του εκκλησιαστικού χώρου, τους μεταπατερικούς Κληρικούς και κατ’ επάγγελμα Θεολόγους, τους «συνευδοκούντας τοις πράσσουσι» (Ρωμ. 1,32) την ανομίαν. Η διάσπαση δε της Ιεραρχίας ευνοεί αποφασιστικά την προώθηση και επιβολή των ανατρεπτικών καινοτομιών. Όπως τον 19ο αιώνα, έτσι και σήμερα, δυστυχώς, δεσπόζουν «υδαρείς» -κατά τον αείμνηστο καθηγητή Χρήστο Ανδρούτσο- Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι με τα μέτρα της Πολιτικής Ηγεσίας, για λόγους προοδευτισμού ή διεκδίκησης προσωπικών ωφελημάτων. Επειδή δε τα πνευματικά συμπορεύονται πάντοτε με τα πολιτειακά, πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι η πνευματική και πολιτιστική αποδόμηση του Έθνους έχει σημαντικό αντίκτυπο και στα εθνικά θέματα σε κάθε περίοδο της ιστορίας μας. Και αυτό το ζούμε σήμερα με τη νέα κατοχή μας και πάλι από την Φραγκία, όπως το 1204! Η διαφορά της προϊούσας σήμερα Τρίτης Αλώσεως από εκείνες του 1204 και του 1453 είναι, ότι τότε ηττηθήκαμε, ενώ σήμερα προχωρήσαμε στην άλωση με τη συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ως σωτηρία! Η Δύση πήρε επιτέλους την «ρεβάνς» (revanche)! Τώρα πραγματοποιεί τον μακραίωνα πόθο της, την ολοκληρωτική διάλυση του Έθνους των Ελλήνων. Εντασσόμενοι στην Ενωμένη Ευρώπη, εκάμαμε τόσους πανηγυρισμούς, διότι θεωρήσαμε το γεγονός ως σωτηρία μας. Ο Θεός επέτρεψε, γι’ αυτό, να μας απογοητεύσει η Ευρώπη εκεί που στηρίξαμε «την πάσαν ελπίδα» μας, στα οικονομικά, για να είναι ευκολότερη η αφύπνισή μας. Έτσι, η ιστορία παίρνει την εκδίκησή της! Ξεχάσαμε τον Θεόν των Πατέρων ημών και πιστεύουμε στην απολυτοποιημένη «αξία» του οικονομισμού. Δεν ανοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, αλλά τις πύλες της ψυχής και καρδιάς μας, για να μας αλλοτριώσει και να μας συντρίψει η σημερινή Δύση.

Ευτυχώς όμως υπάρχει -είναι βέβαιο- και η «μαγιά» του Μακρυγιάννη. Σ’ αυτήν ανήκουν όσοι σημερινοί Ελληνες μένουμε πιστοί στην Ορθοδοξία των Αγίων μας και τον Σωτήρα μας Κύριον Ιησούν Χριστόν. Οι αληθινοί πατερικοί και Ορθόδοξοι. Αυτοί με τη Χάρη του Θεού μας, θα αναστήσουν το Έθνος, σε κάποιο νέο ’21, όταν ο Θεός το επιτρέψει!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός,

ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

*Διάλεξις εἰς τὸ Ἡράκλειον τῆς Κρήτης τὸν Μάϊον τοῦ 2012, ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς ἁλώσεως τοῦ 1453.
Ορθόδοξος Τύπος, 7/12/2012

http://hristospanagia3.blogspot.com/2022/03/blog-post_7715.html

Είμαστε έτοιμοι για το «δυτικό ζήτημα»;

Η Ελλάδα απειλείται από τυχόν αποσύνθεση της δυτικής ισχύος, αλλά η αποτροπή αυτού του ενδεχομένου δεν εγγυάται την ελληνική ασφάλεια.

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος

διεθνολόγος

    Το ζήτημα της σχέσης του Ελληνισμού, ιστορικού και σύγχρονου, με τον δυτικό κόσμο και πολιτισμό, είναι παλαιότατο όσο και περιπλοκότατο. Περνάει μέσα από κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα σαν το Σχίσμα και τη Δ΄ Σταυροφορία, νεώτερες εξελίξεις όπως η Επανάσταση του 1821 και η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΟΚ, διαφορές στη φιλοσοφία, την τέχνη και τον τρόπο ζωής, μέχρι ερωτήματα για τον τρέχοντα γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Την αχανή έκταση και τις λεπτές διαφορές συμπληρώνει επί τα χείρω και η ασάφεια των όρων, καθώς, για κάθε Έλληνα, υπάρχουν ισάριθμες γνώμες περί του τι εστί «Δύση», «Ανατολή», «Ευρώπη», «Ελληνισμός», «πολιτισμός» κ.ο.κ. Μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων και του πνεύματος καταπιάστηκαν με το θέμα, από τους λογίους του ύστερου Βυζαντίου μέχρι τους Έλληνες διαφωτιστές, τους κολλυβάδες, τη γενιά του ’30 κ.λπ. Ειδικά μετά το 1990, οπότε η λήξη του Ψυχρού Πολέμου ξεπάγωσε τα απανταχού ταυτοτικά ζητήματα, έχουν γίνει συζητήσεις επί συζητήσεων για όλες τις σχετικές πτυχές, συχνά εξαιρετικά γόνιμες.

    Ένας από τους παράγοντες του ζητήματος είναι η διπλή κριτική από πλευράς της ελληνικής παράδοσης τόσο της Δύσης ως γερμανολατινικού χριστιανικού Μεσαίωνα, όσο και ως νεωτερικότητας.

    Τούτη η διάκριση έχει σημασία διότι το πρώτο σκέλος αποτελεί αντιπαράθεση πολιτισμών και κοινωνιών εντοπισμένων σε συγκεκριμένο χώρο και ιστορικό πλαίσιο, ενώ το δεύτερο αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ίδιας της δυτικής σκέψης αναστοχαζόμενης. Με την αποικιοκρατία και την παγκοσμιοποίηση, η δυτική νεωτερικότητα κατέκλυσε όλον τον κόσμο, αλλάζοντας ριζικά τους άλλους πολιτισμούς, οι οποίοι αντιστάθηκαν ή/και προσαρμόστηκαν με διαφορετικούς τρόπους. Συνεπώς, η κριτική της δυτικής νεωτερικότητας (όπως την εξέφρασε ο Νίτσε, οι χριστιανοί συντηρητικοί, οι παραδοσιοκράτες του μεσοπολέμου, οι μεταμοντέρνοι κ.ο.κ.) έχει πανανθρώπινο ενδιαφέρον. 

    Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι Έλληνες, που υπερασπίστηκαν την «ιδιοπροσωπία» του ημετέρου πολιτισμού έναντι της Δύσης, και κάλεσαν σε αντίσταση στην αφομοίωση, είχαν πολύ βαθιά δυτική-ευρωπαϊκή παιδεία, σπουδές στο εξωτερικό κ.α. Αυτό ισχύει για τις γενιές του ’30 και του ‘60, φιλοσόφους, καλλιτέχνες, ποιητές (Σεφέρης, Κόντογλου, Λορεντζάτος κ.ο.κ.). Η στροφή στην παράδοση δεν υπήρξε απόρροια φοβικής άμυνας μίας κοινωνίας αποκομμένης και απολιθωμένης. Αντίθετα, βαπτισμένοι στα ύδατα της δυτικής νεωτερικότητας, οι στοχαστές αυτοί είδαν κάποια σημαντικά αδιέξοδα και στράφηκαν, υστερόχρονα, στις απαντήσεις που προτείνει ο ελληνικός «τρόπος» και η ορθόδοξη πνευματικότητα. Από αντίστοιχα αδιέξοδα πολλοί Δυτικοί άνθρωποι σπεύδουν στη σοφία του Ντοστογιέφσκι ή στη θρησκευτικότητα του βουδισμού, ακόμη και του ισλάμ. Ορισμένοι, όπως ο Φίλιππος Σέρραρντ και ο Λαυρέντιος Γκεμερέυ, βρήκαν αυτό το καταφύγιο στον ορθόδοξο Ελληνισμό.

Η φθορά της Δύσης

    Τούτες οι διανοητικές ζυμώσεις συνέβαιναν σε μία εποχή που η Δύση ναι μεν ταλανιζόταν από κρίσεις, παρέμενε όμως στην κορυφή των ιστορικών εξελίξεων. Σήμερα όμως η κατάσταση διαφέρει από το 1930 ή το 1990. Οι οικονομικές, δημογραφικές και πολιτικές εξελίξεις δείχνουν τον δρόμο για έναν πλανήτη πολυκεντρικό, στον οποίο η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική όχι απλώς δεν θα ηγεμονεύουν, αλλά σταδιακά θα υποχωρούν υπό τον ανταγωνισμό άλλων δυνάμεων και σχηματισμών.

    Κάποτε η Ευρώπη εξήγαγε το πληθυσμιακό της πλεόνασμα αποικίζοντας ολόκληρες ηπείρους,  τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Δεν υπάρχει πια το σαρωτικό τεχνολογικό πλεονέκτημα του 19ου και του 20ού αιώνα. Παρά τη συνεχιζόμενη τεχνοεπιστημονική συσσώρευση – η οποία όμως αποτελεί πλέον παγκόσμια υπόθεση – ο δυτικός κόσμος δείχνει έντονα σημάδια πνευματικής κόπωσης, παραπατώντας από κρίση σε κρίση.  Η υποχώρηση είναι αργή και σταδιακή, δεν γίνεται υπό την απειλή κάποιας μεγάλης τρίτης δύναμης, δεν έχει χαρακτηριστικά κατάρρευσης.  Είναι όμως σταθερή.  Στο εσωτερικό, ο κατακερματισμός των κοινωνιών, η αποξένωση, η αυξανόμενη ανισότητα, η υπογενητικότητα, η αξιακή σύγχυση και η αποτελμάτωση της διανόησης δεν φανερώνουν ζωντάνια ή έστω ελεγχόμενη διαχείριση. 

    Η οικονομική κρίση και τώρα η πανδημία έδρασαν ως ισχυροί καταλύτες στα υπάρχοντα προβλήματα.  Πάνω και πέρα από αυτά, το οξυνόμενο περιβαλλοντικό πρόβλημα και οι παρενέργειες της τεχνολογικής υπερανάπτυξης στις ελευθερίες, την ψυχολογία και την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση, γεννούν σε πολλούς ανθρώπους την εικόνα ενός δυστοπικού μέλλοντος. Δεν είναι τυχαίο ότι, με εξαίρεση τους θεράποντες της μετανθρώπινης τεχνοθεολογίας, οι δυτικές κοινωνίες παράγουν σκέψεις, θεωρίες και έργα τέχνης γύρω από το τέλος του κόσμου ή άλλες καταστροφές, όταν πριν από κάποιες δεκαετίες ευελπιστούσαν στην κομμουνιστική ουτοπία, το «τέλος της ιστορίας», ή τα θαύματα της «διαστημικής εποχής».

    Οι τάσεις αυτές έχουν και γεωπολιτικές επιπτώσεις. Η Ελλάδα, ευρισκόμενη σε ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία του πλανήτη, ποτέ δεν μπορούσε να παρακολουθεί τον κόσμο από την ένοπλη ασφάλεια μίας Αγγλίας ή την εθελοντική απομόνωση μίας Ιαπωνίας. Το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα, η αναδιαμόρφωση δηλαδή της τάξης της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Ευρώπης μετά την παρακμή των Οθωμανών, διαιωνίζεται στα πλαίσια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, του ανταγωνισμού στον μετασοβιετικό χώρο, του τουρκικού επεκτατισμού, των ερευνών για υδρογονάνθρακες στη Μεσόγειο, της πάλης σουνιτών σιιτών κ.ο.κ.  Η Ελλάδα, σταθερά τοποθετημένη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ), βρίσκεται διαρκώς απέναντι στις νεοθωμανικές λόγχες δίχως την αξιόπιστη ασπίδα των συμμάχων της. Από την άλλη, δεν έχει σοβαρές προοπτικές αλλαγής προσανατολισμού, καθώς κανένας άλλος πλανητικός παίκτης (Ρωσία, Κίνα) δεν ενδιαφέρεται να ανατρέψει το καθεστώς της Γιάλτας, ακόμη και εάν η Αθήνα το ζητούσε. Τούτη είναι η ελληνική τραγωδία: η Ελλάδα απειλείται πολύ σοβαρά από τυχόν αποσύνθεση της δυτικής ισχύος, αλλά η αποτροπή αυτού του ενδεχομένου δεν εγγυάται αφ’ εαυτή την ελληνική ασφάλεια.

    Οι κύριοι του κόσμου τούτου, βέβαια, δεν είναι τυφλοί μπροστά στις κρίσεις. Η πλήρης αποκοπή τους όμως από το κοινωνικό σώμα και την ιδέα της εθνικής κοινότητας τούς οδηγεί σε οράματα απαλοιφής των λαών, των κρατών και των πολιτισμών, όπως επιτάσσουν οι ανάγκες της ακώλυτης μεταφοράς αγαθών, υπηρεσιών και εργαζομένων, της διάλυσης των συλλογικοτήτων προ του απομονωμένου ατόμου-καταναλωτή-υπηκόου. Οι φωνές αντίδρασης, μέσα από τον εθνικισμό, λαϊκισμό κ.α. ορίζονται περισσότερο από την αντίθεσή τους σε κάτι και όχι από εσωτερική ωριμότητα για αλλαγή παραδείγματος (paradigm). 

    Ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, ανθρώπου του κατεστημένου, ο οποίος όμως διαβλέπει τους κινδύνους για τη διάρρηξη της εσωτερικής ενότητας από τον θρησκευτικό σεκταρισμό και εξτρεμισμό.  Ο αγώνας του κατά του φονταμενταλισμού με όπλο τη φιλελεύθερη γαλλική και ευρωπαϊκή παράδοση, τον Διαφωτισμό και την κοσμικότητα, περιορίζεται αναγκαστικά από την κόπωση και τα αδιέξοδα του νεωτερικού τρόπου. Ακόμη και εάν δεν υπήρχε, όμως, το μεταναστευτικό ζήτημα ή η τρομοκρατία, η δυτική παρακμή δεν θα εξαφανιζόταν. 

Ενώπιον του «Δυτικού Ζητήματος;»

    Προσπαθώντας να αποσαφηνίσουμε την σχέση της Ελλάδας με τη Δύση, είναι πιθανό μεσοπρόθεσμα να βρεθούμε ενώπιον ενός Δυτικού Ζητήματος*, τμήματος μίας άνευ προηγουμένου παγκόσμιας αναδιάταξης και προκλήσεων όχι απλώς εθνικών, αλλά ανθρωπολογικών.  Η περίσκεψη για όλα τα συναφή θέματα γίνεται επείγουσα και επιβάλλεται να δώσει πρακτικές απαντήσεις καθημερινού τρόπου ζωής. Η αναθεώρηση των εν μέρει απαρχαιωμένων σχημάτων εκσυγχρονιστών-παραδοσιοκρατών της δεκαετίας του 1990 θα μπορούσε να είναι ένα καλό πρώτο βήμα.

    Επειδή μέσα από ένα άρθρο πολλά μπορούν να προταθούν, είναι καλό να υπομνησθεί, ως υστερόγραφο, η σχετικότητα των ημετέρων δυνατοτήτων. Ακόμη και εάν οι Έλληνες ιθύνοντες αντιλαμβάνονταν την κρισιμότητα των συνθηκών, θα μεριμνούσαν για την ελληνική άμυνα, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την αναγέννηση της παιδείας. Πολλές διαδικασίες όμως είναι έξω από τις δυνάμεις της μικρής Ελλάδας – κάποιες είναι πολύ μεγάλες και απρόβλεπτες ακόμα και για τους ποικιλόμορφους πλανητάρχες. Οπότε ένα μέρος της προετοιμασίας ανθρώπων, οικογενειών, κοινοτήτων και του κράτους στο τέλος, είναι η προετοιμασία για όσα επίκεινται και δεν μπορούν να αποφευχθούν.

Εφημερίδα Ρήξη φ. 166, Μάρτιος 2021

*τον όρο δανείζεται ο γράφων από το άρθρο του Γεωργίου Χ. Τορνικάντη. “Το Δυτικό Ζήτημα και οι Μεγάλες Ελληνικές Δυνάμεις“

cognoscoteam

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

December 11, 2020 Capt. E.N.Rigos Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος Πρέσβης ε.τ.east mediterranaean, 

Δεν θα ασχοληθούμε με ανάλυση της απαράδεκτης απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου γιατί δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας με αποφάσεις που δεν έχουν νόημα και που οδηγούν την ΕΕ στην διάλυσή της, μιας και είναι ανίκανη να λειτουργεί αποτελεσματικά. Υπενθυμίζεται πάλι ότι όταν η Αργεντινή εισέβαλε στα νησιά Falklands το 1982, χρειάστηκαν  μόλις τρεις εβδομάδες για να επιβληθούν οι κυρώσεις στις 15 Απριλίου 1982. Η Ελλάδα υποστήριξε τότε  την λήψη κυρώσεων που περιελάμβαναν την  απαγόρευση των εξαγωγών όπλων στην Αργεντινή και την διακοπή των εμπορικών σχέσεων με τη χώρα αυτή. Καμία σχέση με την χθεσινή απόφαση που μεταχειρίζεται την Ελλάδα και την Κύπρο  σαν να ήταν τρίτες χώρες και όχι κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα πρέπει να κινηθεί ως εξής τώρα:

1. Να καταγγείλει το μνημόνιο του 2010 με βάση τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη της Βιέννης περί Συνθηκών. Η Συνθήκη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα καταγγελίας για σφάλματα που έγιναν (αρθρο 48), απάτη (άρθρο 49), διαφθορά αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 50), εξαναγκασμός αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 51), ουσιαστική αλλαγή καταστάσεων (άρθρο 62β).

2. Να θέσει το θέμα της παύσης πληρωμών λόγω πανδημίας γιατί μέχρι το 2028 πρέπει να πληρώσει 66,7 δις ευρώ στους δανειστές.

3. Να τεθεί με επιμονή στο Βερολίνο η πληρωμή του κατοχικού δανείου, η αξία του οποίου κυμαίνεται σε σημερινές τιμές μεταξύ 13 μεχρι 422 δις ευρώ,  ακόμη και με απειλή κατάσχεσης γερμανικών περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

4. Να ανακοινώσει επισήμως ότι δεν θα συμφωνήσει στην επέκταση των κυρώσεων κατά της  Ρωσίας όταν είναι να ανανεωθούν και γενικά να τηρεί αρνητική στάση σε θέματα κυρώσεων κατά άλλων τρίτων χωρών.

Τα ανωτέρω θα πρέπει να τεθούν ταυτόχρονα στην ΕΕ και στό Βερολίνο από την Ελλάδα και με τον τρόπο αυτό θα ασκηθεί από την Αθήνα αφόρητη πίεση που ίσως καταλήξει στην επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος 

Πρέσβης επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ 

11.12.2020

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

Διπλωματία των… ζόμπι!

Toυ Θανάση Κ.

Τι «πετύχαμε» στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ; Λίγα πράγματα, για να είμαστε ειλικρινείς… Οι ηγέτες της Ευρώπης ΔΕΝ πήραν μέτρα κατά της Τουρκίας!

Δεν αποφάσισαν ένα «μηχανισμό αυτόματης λήψης μέτρων» κατά της Τουρκίας, αν συνεχίσει τις προκλήσεις της κατά της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων δύο κρατών-μελών: της Ελλάδας και της Κύπρου…

Απλώς κατέγραψαν το «οπλοστάσιο» δυνητικών κυρώσεων που ήδη υπάρχει στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ – το άρθρο 29 της Συνθήκης της ΕΕ (Λισαβώνας) και κυρίως το άρθρο 215 της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ. Τα οποία προϋπήρχαν και τα ξέραμε, και τα οποία δεν ενεργοποιούνται αυτόματα! Προβλέπουν ομοφωνία «εισηγητών» και ειδικές πλειοψηφίες…

Κι όλα αυτά, ΑΝ η Τουρκία «συνεχίσει» τις προκλήσεις που κλιμάκωνε μέχρι σήμερα. Για όσα έκανε ως τώρα, τίποτα!

Δηλαδή – για να το πούμε ωμά – στέλνουν το μήνυμα στην Άγκυρα, ότι δεν πρόκειται να κάνουν πολλά πράγματα! Κι η Άγκυρα έτσι ακριβώς το διάβασε…

Από την άλλη πλευρά βέβαια, το Κοινό Ανακοινωθέν της «Κορυφής» έχει και κάποια «θετικά» για μας – αυτό έλειπε και να μην είχε…

–Πρώτον, κατήγγειλε τις παραβιάσεις κατά κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου από την Τουρκία – αυτό έλειπε και να μην τις κατήγγειλε, πολλώ μάλλον που στρέφονται κατά κρατών- μελών της Ένωσης…

–Δεύτερον, τονίζει ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος τον οποίο «συνιστά» σε Ελλάδα και Τουρκία είναι για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Δεν αναφέρονται όλα όσα θέλει να βάλει στην ατζέντα η Τουρκία – η οποία, ωστόσο, επιμένει να τα βάζει…

Κι εκεί κάπου τελειώνουν και τα «θετικά»…

Ενώ υπάρχουν και πρόσθετα «αρνητικά», πέρα από τις διατυπώσεις του Κοινού Ανακοινωθέντος: Η ΕΕ μεταχειρίζεται την Τουρκία σαν να την… παρακαλεί να μειώσει τις προκλήσεις κατά κρατών μελών της Ένωσης! Δεν την προειδοποιεί ότι θα υποστεί κυρώσεις άμεσα!

Και γι’ αυτό – όπως και να το κάνουμε, όπως και να το πούμε, όπως και να το «στρογγυλέψουμε» –δεν είναι πολιτική που υπηρετεί την Ελλάδα αυτή τη στιγμή – αλλά ούτε και την Ευρωπαϊκή Ένωση!

Η ευθύνη γι’ αυτό δεν είναι της Ελληνικής κυβέρνησης. Οι αναπηρίες της Ευρώπης είναι δεδομένες! Οι εμμονές της Γερμανίας, ιδιαίτερα της σημερινής κυβέρνησης, είναι επίσης δεδομένες! Η απροθυμία πολλών κρατών-μελών να πάρουν κόστος και ρίσκο – για ζητήματα που αφορούν την Ευρώπη συνολικά, αλλά δεν αφορούν τις ίδιες ατομικά – είναι κι αυτές δεδομένες…

Κανείς άνθρωπος που τα γνωρίζει όλα αυτά δεν περίμενε κάτι διαφορετικό. Δεν εξαρτώνταν από τον Μητσοτάκη, ή από οποιονδήποτε στη θέση του…

Απλά μόνο το γεγονός ότι κάποια στιγμή η κυβέρνηση καλλιέργησε την προσδοκία ότι επρόκειτο να ληφθούν μέτρα (κατά της Τουρκίας) που θα «δαγκώνουν»!

Τέτοια μέτρα ΔΕΝ ελήφθησαν! Κι ούτε επρόκειτο να ληφθούν.

Και κακώς καλλιεργήθηκαν τέτοιες προσδοκίες.

Αλλά μέχρις εκεί…

Από την άλλη πλευρά, ευτυχώς, η Ελλάδα δημιούργησε ισχυρές συμμαχίες πέρα από τη γραφειοκρατικά δυσκίνητη ΕΕ.

Συμμαχίες μέσα στην Ευρώπη – με τη Γαλλία κυρίως. Αλλά και με άλλα ευρωπαϊκή κράτη-μέλη, όπως η Αυστρία…

Αλλά και συμμαχίες εκτός Ευρώπης – με τις ΗΠΑ (δες το πρόσφατο ταξίδι

Πομπέο), με την Αίγυπτο, με το Ισραήλ κλπ.

            Με αυτούς μπορεί να κάνει πολιτική η Ελλάδα, στο εξής…

Κι όχι με τη Γερμανία της Μέρκελ – των «ίσων αποστάσεων» – ούτε με τη δυσκίνητη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Με αυτούς τους τελευταίους θα προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε όσο περισσότερη λεκτική στήριξη μπορούμε, χωρίς να περιμένουμε τίποτε παραπάνω, και χωρίς να θυσιάζουμε το παραμικρό.

Δεν τους θέλουμε «απέναντί» μας, γιατί μπορεί να μας κάνουν ζημιά στα οικονομικά…

Αλλά δεν τους υπολογίζουμε και δίπλα μας, γιατί δεν πρόκειται να βρεθούν δίπλα μας…

Εκείνο που τους «πονάει» είναι μήπως η αντιμετώπιση της Τουρκίας προκαλέσει βαθύτερο πρόβλημα εσωτερικής συνοχής στην Ευρώπη. Ανεξάρτητα από την Ελλάδα…

Γιατί υπάρχουν χώρες που θέλουν να σταματήσουν την αποσταθεροποιητική πολιτική Ερντογάν στην περιοχή – και ενδεχομένως να τον τιμωρήσουν γι’ αυτήν.

Αυτές τις χώρες η Γερμανία και όλα τα κράτη που συντάσσονται μαζί της, δεν μπορούν να τις αγνοήσουν. Γιατί αυτό θα τους στοιχίσει πολύ περισσότερα…

Η Γαλλία είναι αποφασισμένη να το φτάσει στα άκρα. Έχει ήδη συμμαχήσει με τον Αραβικό κόσμο (κυρίως με την Αίγυπτο, Εμιράτα, Μπαχρέϊν κλπ.), αλλά και με το Ισραήλ για να αναχαιτίσουν την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πέραν από τη Γαλλία, η Αυστρία, η Πολωνία, η Τσεχία, η Σλοβακία και κάποιες Βαλτικές, είναι χώρες που θέλουν να τελειώσει το «καλαμπούρι» με την Ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας, ή με τη… χρηματοδότηση της Τουρκίας για να μη στέλνει τους λαθρομετανάστες που μαζεύει προς την Ευρώπη.

Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης η Ευρώπη έχει ήδη διχαστεί. Η Γερμανία είναι με την Τουρκία. Όλο και περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες είναι απέναντι. Κι εμείς θα έπρεπε να ήμασταν απέναντι, αλλά… «πατάμε σε δύο βάρκες» μέχρι στιγμής.

Το πρόβλημα είναι πως κάποιοι δικοί μας εξακολουθούν να πιστεύουν ότι «σύγχρονη εξωτερική πολιτική» είναι να αγωνιζόμαστε για να βγάλουμε ένα… «λιγότερο αρνητικό» για μας,  ή περισσότερο «θετικό» για μας ψήφισμα σε Συνόδους Κορυφής! Με διαδικαστικές περιφράσεις και διπλωματικά υπονοούμενα που δεν δεσμεύουν κανένα και δεν διασφαλίζουν τίποτε…

Νομίζουν – ακόμα – ότι οι «σκληρές συμμαχίες» πάνω σε πρακτική σύγκλιση εθνικών συμφερόντων είναι η «διπλωματία του παρελθόντος»!

            Αυτό που συμβαίνει πια παντού γύρω μας το θεωρούν… «ξεπερασμένο»!

Κι αυτό που δεν συμβαίνει πουθενά πια, το θεωρούν… «σύγχρονο».

Δεν έχουν καταλάβει ότι η εξωτερική πολιτική του ρεαλισμού της ισχύος – των συνδυασμών ισχύος και των ισορροπιών ισχύος – υπήρχε πάντα και σε αυτήν επιστρέφει σήμερα ολόκληρος ο κόσμος.

Μόνο τα «ζόμπι» εξακολουθούν να ονειρεύονται «διαπραγματεύσεις» και «συναίνεση» όταν έχουν απέναντί τους «αρπακτικά»!

Είναι όσοι νομίζουν ότι συμμαχίες, εξοπλισμοί, προετοιμασία για συγκρούσεις και ενεργός αποτροπή είναι… «πολιτική του παρελθόντος»!

Κι ότι «σύγχρονη πολιτική» είναι να περάσουμε ένα… ψήφισμα σε κάποια Σύνοδο ή σε κάποια Επιτροπή που μπορεί να υπονοεί ότι ίσως κάπου, κάποτε θα παρθούν απροσδιόριστα μέτρα κατά της Τουρκίας, αν συνεχίσει να κάνει αυτά που ΗΔΗ κάνει σε βάρος μας!

Έχουμε μπλέξει με… ζόμπι, που νομίζουν ότι η Εξωτερική πολιτική γίνεται με διπλωματικές διατυπώσεις που ουδείς λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν, ενώ οι αμέσως ενδιαφερόμενοι απλώς… καγχάζουν, όταν τις διαβάζουν!

Στο μεταξύ ο Ερντογάν απέναντί μας συνεχίζει να δημιουργεί τετελεσμένα ή να προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα σε βάρος μας και σε βάρος άλλων, την ώρα που βρίσκεται μιαν ανάσα από τη χρεοκοπία η χώρα, αλλά εκείνος κλιμακώνει συνεχώς τις προκλήσεις…

Και παρ’ όλα αυτά κάποιοι εταίροι μας περιμένουν από μας να πάμε να «διαπραγματευθούμε» μαζί του, επί των προκλήσεών του σε βάρος μας!

Μας αντιμετωπίζουν σαν να είμαστε «ζόμπι» κι εμείς!

Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με την διπλωματία των «ζόμπι».

Να τελειώνουμε με όσους την εισηγούνται (στο εσωτερικό)!

Να τελειώνουμε και με όσους προσπαθούν να μας την επιβάλλουν (από το εξωτερικό)…

Καταλαβαίνω να κερδίζουμε χρόνο όπου είναι απαραίτητο, καταλαβαίνω να φυλάσσουμε τα νότα μας, αλλά βρισκόμαστε μπροστά σε πραγματική σύγκρουση που δεν την έχουμε επιλέξει εμείς, στην οποία έχουμε πλέον αληθινούς συμμάχους να μας στηρίξουν και την οποία μπορούμε να κερδίσουμε.

Αν πάψουμε να φερόμαστε ως «ζόμπι»!

ΥΓ Παρεμπιπτόντως, υποτίθεται ότι όταν υπέγραφε η Ελλάδα τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα δημιουργούσε «πολιτικό Κεφάλαιο» στην Ευρώπη και τη Δύση ευρύτερα, για να το αξιοποιήσει όταν θα ερχόταν η ώρα να λύσει τις διαφορές της με την Τουρκία…

Δηλαδή κάποιοι, για να μας ανταμείψουν όταν κάναμε πίσω απέναντι στο Σκοπιανό αλυτρωτισμό – που παραμένει αμείωτος – θα μας στήριζαν τουλάχιστον απέναντι στην πολύ πιο επικίνδυνη Τουρκία. Υποτίθεται…

Φρούδες ελπίδες και κενές υποσχέσεις!

Ήλθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις τις Τουρκίας! Κι όσοι επέμεναν να υπογράψουμε την Συμφωνία των Πρεσπών- π.χ. η Γερμανία – ΔΕΝ μας στήριξαν! Παίρνουν «ίσες αποστάσεις» από την Τουρκία!

Κι όσοι δεν είχαν καμία πρεμούρα να υπογράψουμε τη Συμφωνία των Πρεσπών – κι είχαν κι οι ίδιοι αντίρρηση με την ένταξη των Σκοπίων στους Ευρω-ατλαντικούς θεσμούς – όπως η Γαλλία, μας στήριξαν καθαρά!

Ενώ υπήρξαν και χώρες που μεταστράφηκαν και μας στήριξαν για λόγους πολύ ευρύτερους και ανεξάρτητους από τα Σκόπια.

Κανείς δεν μας στήριξε έναντι της Τουρκίας, ως «ανταμοιβή» για τη Συνθήκη των Πρεσπών!

Συμπέρασμα: Δεν δημιουργήσαμε κανένα «πολιτικό Κεφάλαιο»! Απλώς υπογράψαμε μια Συμφωνία ταπεινωτική για την Ελλάδα, αποσταθεροποιητική για τα Βαλκάνια και αδιάφορη για όλους τους άλλους.

Εκτός από τη «διπλωματία των ζόμπι», υπάρχει και η «διπλωματία των κορόιδων». Κάποιοι διαπρέπουν και σε αυτήν…

http://www.antibaro.gr/article/28229