Νηστεία - Επιτρέπεται το λάδι και ο οίνος
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης
| Ημερομηνία Εορτής: | 09/09/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 9 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Δικαιος Ιωακειμ Δικαια Αννα |
| Ιερά Λείψανα: | Μέρος της αριστεράς χειρός της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους. Μέρος του αδιάφθορου αριστερού ποδός της Αγίας βρίσκεται στην ομώνυμη Σκήτη Αγίου Όρους. Μέρος του αδιαφθόρου δεξιού ποδός της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στην ομώνυμη Μονή Λυγαριάς Λαμίας και στη Μονή Αγ. Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Μέρος αδιαφθόρου σαρκός της Αγίας βρίσκεται στη Συλλογή της ρωμαιοκαθολικής Διεθνούς Σταυροφορίας Αγίων Λειψάνων. Ένας καρπός της Αγίας βρίσκεται στο ρωμαιοκαθολικό Ναό του Αγ. Παύλου «ἐκτός τῶν Τειχῶν» Ρώμης. |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Ἰωακεὶμ τέρφθητι σὺν τῇ Συζυγῳ,
Τεκόντες ἄμφω ψυχικὴν τέρψιν κτίσει.
Ἡ δ᾿ ἐννάτη τοκέων Θεομήτορος εὗρε σύναξιν.
Η σύναξη των δικαίων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την αρχαία εκκλησιαστική παράδοση, ορίστηκε την επομένη του γενεσίου της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι αυτοί έγιναν πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας τους. «Τελεῖται δὲ ἡ σύναξις αὐτῶν ἐν τῷ ἑξαέρῳ οἴκῳ τῆς Θεοτόκου, πλησίον τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις».
Να αναφέρουμε, λοιπόν, ότι ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο. Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του Ματθάν Ιερέως από τη φυλή του Λευΐ και της Μαρίας, γυναικός αυτού, από τη φυλή του Ιούδα. Επειδή οι φυλές, Βασιλική και Ιερατική, συγγένευαν μεταξύ τους, διότι η Βασιλεία εθεωρείτο ίση με την Ιεροσύνη, δεν έδιναν ούτε έπαιρναν θυγατέρες από άλλες φυλές που θεωρούνταν κοινές. Έτσι λοιπόν, αφού θεάρεστα πέρασε τη ζωή του το άγιο αυτό ζευγάρι, όπως μας πληροφορούν τα βιογραφικά σημειώματα των εορτών της 25ης Ιουλίου, 8ης Σεπτεμβρίου και 9ης Δεκεμβρίου, ο μεν Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Θεοτόκου σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. (Την δε Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά, όπως σε προηγούμενο βιογραφικό σημείωμα αναφέραμε, σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα).
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἡ Δυὰς ἡ ἁγία καὶ Θεοτίμητος, Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ὡς τοῦ Θεοῦ ἀνχιστεῖς, ἀνυμνείσθωσαν φαιδρῶς ᾀσμάτων κάλλεσιν οὗτοι γὰρ ἔτεκον ἠμιν, τὴν τεκοῦσαν ὑπὲρ νοῦν, τὸν ἄσαρκον βροτωθέντα, εἰς σωτηρίαν τοῦ κόσμου, μεθ' ἧς πρεσβεύουσι σωθήναι ἠμᾶς.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Τῶν δικαίων Θεοπατόρων σου Κύριε, τὴν μνήμην ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτῶν σε δυσωποῦμεν, Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ γέννησίς σου...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ι....
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ι....
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ι....
Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ι....
Δίκαιος Ιωακείμ
Δίκαιος Ιωακείμ
Δικαία Άννα
Δικαία Άννα
Δικαία Άννα
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Η σχέση της μασονίας με την αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2026
Ομιλεί ο Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης)
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα της Ελλάδος, πρέπει τα παιδιά των Ελλήνων στο Ελληνικό Κράτος να λαμβάνουν θρησκευτική αγωγή και έτσι το Κράτος μας παρέχει αυτήν την θρησκευτική, την εκκλησιαστική αγωγή στα δημόσια σχολεία με το μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο μέχρι πριν μιάμιση – δύο δεκαετίες ήταν αυστηρά ομολογιακό, οπότε άρχισε η προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας του μαθήματος αυτού.
Όπως καταλαβαίνουμε καθώς η μασονία προωθεί τον διαθρησκειακό συγκρητισμό, με εκπεφρασμένα σε πολύ σημαντικά κείμενά της να έχει στόχο την ενοποίηση των θρησκειών, την ένωση των θρησκειών, την δημιουργία μίας παγκόσμιας «εκκλησίας», μιας παγκόσμιας θρησκείας. Αυτό το αρνούνται αλλά είναι καταγεγραμμένο και είναι θέμα χρόνου να τους βγάλω 4-5 συγγράμματα με φωτογραφημένες τις σελίδες να αποδείξουμε ότι αυτό το πράγμα είναι αλήθεια. Στοχεύουν ακριβώς, και μέσα από τα τυπικά, στην δημιουργία μας παγκόσμιας θρησκείας.
Πώς θα ενωθούν οι θρησκείες όμως όταν κάποιος από την αγωγή του την κατηχητική, απ’ τα Θρησκευτικά, μαθαίνει ότι η δική του Πίστις είναι η αληθινή; Και ιδιαίτερα με εμάς, οι οποίοι πραγματικά έχουμε την αληθινή Πίστη, μαρτυρούμενη από την χάρη της Εκκλησίας, τα θαύματα των Αγίων και το αναλλοίωτο της τάξης της.
Γενικά πάντως οι μασόνοι είναι εναντιόν της θρησκευτικής αγωγής διότι τα δόγματα και το αναλλοίωτο των θρησκειών και των ομολογιών δεν ευνοεί την «σούπα» θρησκειών και θρησκευτικών ρευμάτων, την οποία θέλουν αυτοί να φέρουν εις πέρας.
Εδώ ο Μοναχός Αβέρκιος που έχει κάνει το πολύτιμο αυτό σύγγραμμα [1]… μας έχει εδώ και επί του προκειμένου θέματος πολύ σημαντικά στοιχεία και σας λέω εδώ από φωτογραφία του αυθεντικού κειμένου, από τον «Πυθαγόρα» το μασονικό Περιοδικό του 1910, έτος δέκατο τεύχος 4ο. Μας αναφέρει εδώ στην στήλη των «Επικαίρων» διάφορα γεγονότα μασονικής ειδησιογραφίας, ειπκαιρότητος εκείνου του καιρού. Και λέει τα εξής:
«Τη 14η Ιουλίου 1909 εγένετο εν Ρίω Ιανείρω (εννοεί στο Ρίο ντε Τζανέιρο) της Βραζιλίας εθνικό συνέδριο των μασονικών Στοών. Εν τη ημερισία διατάξει ήσαν τα επόμενα ζητήματα:
–Ο χωρισμός της Εκκλησίας από του Κράτους (βασικό μασονικό δόγμα μαρτυρούμενο και από εγκυκλοπαιδικές πηγές).
-Κατάργησις της Βραζιλιανής Πρεσβείας παρά τω Βατικανώ.
–Τα διδακτικά ιδρύματα του κλήρου δεν πρέπει να είναι εν ίση μοίρα προς τα του Κράτους.
(Αν θα υπάρχουν λοιπόν θρησκευτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν πρέπει επ ουδενί να διέπονται από ισονομία προς τα λοιπά δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα).–Εφαρμογή του πολιτικού γάμου, όστις (ο οποίος) πρέπει να προηγείται πάσης θρησκευτικής τελετής.
(Θες να κάνεις θρησκευτικό γάμο, θες κάνε, αλλά για το Κράτος θα μετράει μόνο και πρώτιστα ο πολιτικός. Και ξέρουμε την ανατροπή που έγινε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, απ΄τη δεκαετία του ’80 του ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα. Και σήμερα έχει φτάσει ο πολιτικός γάμος και η συμβίωση να υπερτερούν του θρησκευτικού γάμου σε ποσοστό.)–Συζήτησις περί του νόμου του διαζυγίου.
–Η ελευθέρα τεκτονική αποκρούει πάσας τας θρησκευτικάς εταιρείας ως αντιθέτους προς την ηθικήν.
(Συλλόγους, εταιρείες χριστιανικού καταρτισμού και παιδείας και προωθήσεως των χριστιανικών φρονημάτων, τα θεωρεί η μασονία αντίθετα προς την ηθική. Είναι θέση την οποία συναντούμε και αλλού.)
Συνεπώς προσπάθεια υποβιβασμού της θρησκευτικής παιδείας έναντι της λοιπής.
Ακόμα πιο ουσιαστικό κείμενο, πιο ουσιώδες, μαρτυρείται στον «Πυθαγόρα» (το μασονικό περιοδικό) του 1931, έτος 9ο τεύχος 8ο. Και μας μεταφέρει εδώ μία απόφαση η οποία ελήφθη από μία πολύ σημαντική μασονική αρχή, αυθεντία, το ύπατο συμβούλιο του 33ου βαθμού (αποτελείται δηλαδή από μόνο υψηλόβαθμους μασσώνους) της νοτίου διακαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι μία ιστορική και πολύ σημαντική για την παγκόσμια μασονία μασονική δικαιοδοσία. Αφορμή για την απόφαση αυτή που θα σας διαβάσω της μασονίας, υπήρξε αντίθετη παπική εγκύκλιος του πάπα Πίου του ενδεκάτου, σχετικά νομίζω με την θρησκευτική παιδεία την οποία ήθελε να προωθήσει ο παπισμός. Αυτό είναι από το άρθρο ‘ιστορία του πρωταρικού υπάτου συμβουλίου του 33ου’ και τα λοιπά. Λέει λοιπόν η αμερικανική μασονία της νοτίου δικαιοδοσίας, το ύπατο συμβούλιο, και μεταφράζει ο ‘Πυθαγόρας’ το 1931:
«Δια ταύτα απεφασίσαμεν, το Ύπατον Συμβούλιο του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Δόγματος της Νοτίου Δικαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών: Ἀρνούμεθα νυν, ως πάντοτε ηρνήθημεν, το δικαίωμα εις οιανδήποτε εκκλησίαν ή εκκλησιαστικήν αρχήν, ξένην ή ημεδαπήν, να ελέγχη ή επιβλέπει το ελεύθερον Δημόσιον Εκπαιδευτικόν Σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, είτε το Εκπαιδευτικόν Σύστημα οιουδήποτε κράτους ή έθνους οπουδήποτε της γης ευρισκομένου. …
Όχι δηλαδή μόνο για την Αμερική αλλά και παγκοσμίως η Αμερική θα πρωτοστατήσει στην αποδέσμευση της δημοσίου Παιδείας ενός Κράτους από οποιοδήποτε εκκλησιαστικό λόγο στην δημόσια παιδεία. Και παρακάτω:
… Αντιτιθέμεθα και θα χρησιμοποιήσωμεν πάντα τα νόμιμα μέσα, όπως παρακωλύσωμεν την διάθεσιν Δημοσίου χρήματος, είτε εκ του Πολιτειακού είτε εκ του Ομοσπονδιακού Ταμείου, προς ενίσχυσιν ή συντήρησιν εκκλησιαστικών εκπαιδευτκών ιδρυμάτων»
[Δηλαδή, δεν πα να είστε 80 και 90 τοις εκατό χριστιανοί σε μία χώρα και Ορθόδοξοι; Δεν θα διατεθεί δημόσιο χρήμα από το δικό σας των φορολογουμένων για να ενισχυθούν θρησκευτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.]
Μία εχθρότης λοιπόν τεκμηριωμένη από τα φωτογραφισμένα ντουκουμέντα εναντίον της θρησκευτικής παιδείας με την βοήθεια του κράτους.
π. Σεραφείμ (Ζήσης), «Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (ΣΤ΄)»
Διαμαρτυρία ΠΕΠΠ για τις καινοτομίες κατά τον Αγιασμό στα σχολεία στην Μητρόπολη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως.
Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2026
Θεσσαλονίκη, 08/09/2026
Πανελλήνια Ένωση Πολιτών
για τα Παιδιά (ΠΕΠΠ ΑΜΚΕ)
ΠΡΟΣ:
Ι.Μ. Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως
Ιδ. Γραφείο Επισκόπου, Γραφείο Τύπου Μητρόπολης
Θέμα: Αγιασμός μαθητών, στα σχολεία, κατά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.
Σεβασμιώτατε κ.κ. Βαρνάβα,
Η ΠΕΠΠ (Πανελλήνια Ένωση Πολιτών για τα Παιδιά) ως Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία (ΑΜΚΕ), και αναγνωρισμένη από το Ελληνικό Κράτος με σκοπούς παρέμβασης σε ζητήματα που αφορούν τις κοινωνίες παιδιών εντός και εκτός σχολικού περιβάλλοντος, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την οικογένεια και τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, έχει γίνει αποδέκτης πολλών καταγγελιών για μη κανονικές ενέργειες από πλευράς της Μητρόπολής σας και κάποιων κληρικών της, σχετικά με τον τρόπο τέλεσης του Αγιασμού στα σχολεία κατά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.
Συγκεκριμένα, οι διαμαρτυρίες μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών κ.λπ., που κι εσείς γνωρίζετε, αφορούν την αυθαίρετη μετάφραση της Ακολουθίας του Αγιασμού από την αρχαία ελληνική γλώσσα, στα νέα ελληνικά, χωρίς να έχει κοινοποιηθεί στον λαό καμία προηγούμενη Συνοδική έγκριση της Εκκλησίας της Ελλάδος -το αντίθετο μάλλον- :
Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010, στην πρώτη Συνεδρία της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου:
«1. Η Λατρεία της Εκκλησίας και μάλιστα η θεία Λειτουργία, αποτελούν το κέντρο της Εκκλησιαστικής ζωής, την καρδιά της Εκκλησίας, γι’ αυτό και κάθε προσέγγιση σε αυτήν πρέπει να γίνεται με βαθύτατο σεβασμό. Δεν πρόκειται μόνο για μία λογική κατανόηση, αλλά για μύηση στο «πνεύμα» της, για ένωση των Χριστιανών με τον Χριστό. Γι’ αυτό η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εμμένει στην παράδοση του γλωσσικού ιδιώματος του παραδεδομένου τρόπου τελέσεως της θείας Λειτουργίας και των Ιερών Μυστηρίων. Οιαδήποτε μετάφραση λειτουργικών κειμένων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ενότητα της Εκκλησίας.
2. Επειδή στην Εκκλησία όλα πρέπει να γίνονται «ευσχημόνως και κατά τάξιν» και τον αρμόδιο λόγο έχει η Ιερά Σύνοδος, γι’ αυτό ο Αρχιερεύς που ενδεχομένως έχει έναν ειδικό λόγο αναγνώσεως κάποιων κειμένων σε μετάφραση, θα πρέπει να λαμβάνει άδεια από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο.»
Ζητούμε λοιπόν, να μας πληροφορήσετε:
α) τη σχετική απόφαση (άδεια) της Ιεράς Συνόδου και το αρμόδιο όργανο της ΕτΕ για μια τέτοια απόφαση (μετάφραση ακολουθίας Αγιασμού μαθητών),
β) την επίσημη έγκριση της μετάφρασης των κειμένων, και
γ) στην περίπτωση κάποιας μεταρρύθμισης για το θέμα αυτό, γιατί δεν τηρείται οριζόντια εφαρμογή, σε σχολεία, περιοχές και μητροπόλεις;
Αναμένουμε την απάντησή σας και τις σχετικές αποφάσεις της Μητρόπολης πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.
Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας.
«Σημειώνουμε ότι η παρούσα επιστολή όσο και οι απαντήσεις, σε δεύτερο χρόνο, θα δημοσιευτούν στον Τύπο και στα ΜΜΕ προς ενημέρωση του κοινού».
Με τιμή,
Το διοικητικό Συμβούλιο
Πανελλήνια Ένωση Πολιτών για
τα Παιδιά (ΑΜΚΕ ΠΕΠΠ)
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα» (Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30) Μέρος Α’
Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2026
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Αναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο – κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.
Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».
Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).
Στο εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων (20, 30), ο Απ. Παύλος προφητικά προλέγει τη (διαχρονική) συστηματική προσπάθεια των αιρετικών να ποδηγετήσουν – αλλοιώσουν το υγιές φρόνημα του Σώματος της Εκκλησίας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προετοίμασαν την Εκκλησία και της έδωσαν δύναμη αντίστασης έναντι των αιρετικών στην πολυκύμαντη πορεία της μέσα στο χρόνο. Η Αποστολική συνείδηση εκφράσθηκε σε απόλυτη προφητική, εκκλησιαστική ποιμαντική, με το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως «λύκους βαρείς» και ως «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»: «Εγώ γάρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 29-31).
Ναι, τονίζει ο Μ. Βασίλειος, «εαυτοίς γάρ λογιζόμεθα και ταίς ημετέραις αμαρτίαις την αιτίαν του επί τοσούτου χυθήναι των αιρετικών την δυναστείαν… Απέψυκται η αγάπη, πορθείται η των Πατέρων διδασκαλία, ναυάγια περί την πίστιν πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα...» (Επιστ. 164, P.G. 32, 636 D – 637 A).
Να θυμηθούμε (σύντομα) τον δαιμονικό σκοταδισμό που απλώθηκε από τους θεωρητικούς των αιρέσεων έως και σήμερα, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν πυκνότητα αιρέσεων, δίκην άναστρης χειμωνιάτικης νύκτας! Όπως:
1) Ο αιρεσιάρχης Αρχιμανδρίτης Άρειος (της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας), ο οποίος πολέμησε την θεότητα του Ιησού Χριστού.
2) Θωμάς ο Ακινάτης και Ιωάννης Βεναβεντούρας, οι οποίοι στη Σύνοδο της Λυώνος (1274 μ.Χ.) ήσαν υποστηρικτές των πλανών του Πάπα και εχθροί της Ορθοδοξίας.
3) Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (8ος ) και ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος. Αυτοί οι δύο ήσαν στη Σύνοδο της Λυώνος και υποστήριζαν (άνευ όρων) την ένωση με τον Πάπα.
Ο δαίμονας της πολεμικής κατά της Ορθοδοξίας τους οδήγησε, ως επικεφαλής των παπικών, σε βιαιότητες, φόνους των Μοναχών, εντός του Αγίου Όρους. Στο Συναξάρι της Εκκλησίας διαβάζουμε:
– «Τη αυτή ημέρα (10 Οκτ. 1274), μνήμη των αγίων είκοσι έξι Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών, των ελεγξάντων τους λατινόφρονας Μιχαήλ τον Βασιλέα Παλαιολόγον Η΄ και τον Πατριάρχην Ιωάννην τον Βέκκον, άνωθεν του Πύργου (της Μονής) πυρί τελειωθέντων».
– Για τους Οσιομάρτυρας Μοναχούς της Ι.Μ. Ιβήρων (13 Μαΐου) διαβάζουμε επίσης: «Υπέρ πατρώων επνίγητε δογμάτων, και προς γαληνούς ωρμίσασθε λιμένας».
– Στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου οι μοναχοί «ουδ’ ενέδωκαν, αλλ’ αντέστησαν γενναίως διελέγχοντες την αυτών παράνοιαν γραφικαίς αποδείξεσι. Διό και τη ενστάσει αυτών αισχυνθείς ο δυσσεβής βασιλεύς (Μιχαήλ), εκέλευσε πάντας αυτούς απαχθήναι εν γεωλόφω τινί, έγγυστα που της Μονής, και ούτω τον διά της αγχόνης μακάριον υπέστησαν θάνατον οι μακάριοι ομολογηταί, απολαβόντες την μακαρίαν και αΐδιον ζωήν αντί της προσκαίρου».
– «…Είτα εκείθεν εξελθών (εκ της Μονής Ζωγράφου) κατέλαβε την των Καρεών κελλιωτικήν Λαύραν, ένθα και το του Όρους πρωτείον ίδρυται. Ο δε Πρωτεύων και οι συν αυτώ αντέστησαν αυτώ γενναίως τοις προλαβούσιν ομοίως ελέγχοντες· ο δε εις οργήν κινηθείς εκέλευσε πάντας αυτούς μαχαίρας έργον ποιήσαι∙ και ούτως ετελειώθησαν οι άγιοι ομολογηταί».
1ο Σχόλιο: Δεν λησμονούμε, πως η έμπρακτη ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως (μέχρι θανάτου) είναι κυρίως βούληση και όχι (απλά) γνώση.
Στο σήμα κινδύνου (τότε), οι μονές Ξηροποτάμου και Λαύρας πρόδωσαν και εισήλθαν σε χειμώνα χωρίς αλκυονίδες∙ ο καλπασμός της αιρέσεως τους φόβισε. Διαβάζουμε: «και τον βουνόν υπερβάς (ο Μιχαήλ), εν τη Ξηροποτάμου λεγομένη Μονή αφίκετο· οι δε εν αυτή οικούντες φόβω βληθέντες, και αντί των αιωνίων τα πρόσκαιρα προτιμήσαντες, ως ο των αγίων τεσσαράκοντα έκπτωτος, επί τω κακώ τω της Λαύρας ζηλώσαντες υποδείγματι, ομοίως αυτοί εδέξαντο μετά φώτων και κρότων και μεγάλης τιμής· είτα εν τω ναώ εισελθόντες ομού την λειτουργίαν ετέλεσαν τους αιρετίζοντας μνημονεύσαντες» (Τέλος Σχολίου).
Σήμερα η Ορθοδοξία, οι ποιμένες της καλύτερα, έχουν υποκύψει στις «βεβαιότητες» του οικουμενισμού. Βρισκώμεθα στη δίνη του προτεσταντικού και παπικού οικουμενισμού. Όπως ανωτέρω, θα επικεντρώσω κατωτέρω την προσοχή σε επιλεγμένα σημεία, με συνοπτικό τρόπο.
Στους κόλπους αυτής της συλλογιστικής, θα υπογραμμίσουμε (πρώτα) ορισμένα θανάσιμα βήματα «από την εορτολογική καινοτομία στην οικουμενιστική αποστασία», η θεωρία-ανάλυση των οποίων αποδεικνύει πεδίο ιδεών ανδρών «λαλούντων διεστραμμένα», δηλ:
4) Μελέτιος Μεταξάκης – Οικουμενικός Πατριάρχης
Οι νέοι στην ηλικία δεν γνωρίζουν πώς έγινε η αλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924. Χωρίς ποιμαντική διαφώτιση – ενημέρωση των πιστών και (κυρίως) χωρίς συνοδική απόφαση, έγινε η «διόρθωση» του ημερολογίου από τον Μασόνο Μελέτιο Μεταξάκη, ο οποίος γύριζε με τα παντελόνια και με ρεπούμπλικα. Αυτός παρέσυρε και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο στην αλλαγή του ημερολογίου (πάτριου) στην Ελλάδα «τη αγαστή συμπνοία των όπλων της στυγνής δικτατορίας Πλαστήρα – Γονατά».
Ημερολογιακή μεταρρύθμιση και οικουμενισμός έχουν συνδεθή – ταυτισθή απ’ αρχής.
5) Ο αιρεσιάρχης Πάπας και η Ουνία
Τρεις μεγάλες πνευματικές πτώσεις έχουν σημειωθεί στην ιστορία του κόσμου, υπογράφει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Η πρώτη είναι του Εωσφόρου, η δεύτερη του Ιούδα και η τρίτη του Πάπα».
Ο Πάπας προσπάθησε «έγερση» υψηλότερη από την εξήγηση – διδασκαλία του Χριστού περί Αγίου Πνεύματος, ότι «παρά του Πατρός εκπορεύεται».
Ατελή θεώρησε τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και ο Πάπας και πρόσθεσε το «φιλιόκβε (και εκ του Υιού)» …ώ της αθεωτάτης γνώμης και τόλμης και χειρός, ώ της εσχάτης αφροσύνης και παντελούς απονοίας, ώ του νέου Αρείου και κακού Σαβελλίου, και προδότου Ιούδα» (Μελέτιος Πηγάς).
(Συνεχίζεται)
Το βέλος του τοξότη και η δοκιμασία της ζωής.
Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2026
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Στη ζωή μας υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε ότι όλα πηγαίνουν προς τα πίσω. Οι κόποι μας δεν αποδίδουν, τα προβλήματα συσσωρεύονται και η πίεση γίνεται αβάσταχτη. Σε αυτές τις σκοτεινές περιόδους, είναι εύκολο να λυγίσουμε και να αναρωτηθούμε γιατί ο Θεός επιτρέπει να πονάμε. Η σύντομη αλλά βαθιά παραβολή με το βέλος του τοξότη έρχεται να μας δώσει μια εντελώς νέα οπτική για τις δοκιμασίες και τον κρυφό σκοπό που κρύβεται πίσω από κάθε δυσκολία.
Παρακάτω θα δούμε μια παραβολή από ρωσικά γεροντικά που μιλάει για την διαμαρτυρία του βέλους επειδή ο τοξότης το πιέζει και το τραβάει προς τα πίσω…
Η μεγάλη πίεση στο σκοτάδι
Ήταν μια φορά ένα βέλος που βρισκόταν ήσυχο μέσα στη φαρέτρα του, περιμένοντας τη στιγμή που θα χρησίμευε σε κάτι. Μια μέρα, ο τοξότης το έβγαλε έξω, το τοποθέτησε πάνω στο τόξο και άρχισε να το τραβάει με δύναμη προς τα πίσω. Το βέλος ένιωσε μια τρομερή πίεση να το σφίγγει, ενώ ταυτόχρονα έβλεπε τον εαυτό του να απομακρύνεται από το φως και να οδηγείται στο σκοτάδι.
Το βέλος άρχισε να τρομάζει και να παραπονιέται: «Γιατί μου το κάνεις αυτό; Γιατί με πονάς και με τραβάς προς τα πίσω; Νιώθω ότι θα σπάσω!». Ο τοξότης όμως δεν μιλούσε. Κρατούσε το βέλος σταθερό, τεντώνοντας τη χορδή όλο και περισσότερο, μέχρι που η ένταση έφτασε στο κατακόρυφο.
Η εκτόξευση προς τον στόχο
Εκεί ακριβώς που το βέλος πίστευε ότι δεν αντέχει άλλο και ότι όλα είχαν χαθεί, ο τοξότης άνοιξε ξαφνικά τα δάχτυλά του. Το βέλος απελευθερώθηκε και εκτοξεύθηκε μπροστά με απίστευτη ορμή και δύναμη. Έσκισε τον αέρα, ξεπέρασε κάθε εμπόδιο και καρφώθηκε με απόλυτη ακρίβεια στο κέντρο του στόχου.
Τότε μόνο το βέλος κατάλαβε. Αν ο τοξότης δεν το είχε τραβήξει με τόση δύναμη προς τα πίσω, αν δεν το είχε πιέσει στο σκοτάδι, εκείνο δεν θα είχε ποτέ τη δύναμη να πετάξει ψηλά και να εκπληρώσει την αποστολή του.
Το ηθικό δίδαγμα
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι μια μεγάλη παρηγοριά για κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται: Όταν νιώθεις ότι η ζωή σε τραβάει προς τα πίσω και η πίεση γύρω σου μεγαλώνει, μην απελπίζεσαι. Ο Θεός είναι ο μεγάλος Τοξότης της ζωής μας. Δεν σε τιμωρεί, ούτε σε εγκατέλειψε.
Σε κρατάει απλώς σταθερά στα χέρια Του και σε προετοιμάζει. Όσο πιο μεγάλη είναι η δοκιμασία και η πίεση που δέχεσαι στο σκοτάδι, τόσο πιο μακριά και πιο ψηλά πρόκειται να σε εκτοξεύσει η Θεία Πρόνοια μόλις έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έχε εμπιστοσύνη στο χέρι που κρατάει το τόξο της ζωής σου.
ΠΗΓΗ Ορθή Πίστη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)