π. Ανδρέας Κονάνος: «Υπάρχει μια λέξη που ο νέος άνθρωπος δεν μπορεί να την αντέξει…»

Και όμως υπάρχει μια λέξη που ακόμη και ο μεγάλος και ώριμος στην ηλικία δυσκολεύεται να τη βιώσει. Όμως αυτή τη λέξη την έχει αγκαλιάσει πολύ ο Θεός μας.

Είναι η οικεία πραγματικότητά του. Ποια είναι αυτή η λέξη;

Η λέξη “Υπομονή”.

Αυτή τη λέξη σκέφτομαι να σας πω σήμερα, ως απάντηση στο μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτημάτων που θέτετε, των προβλημάτων που έχετε, των μηνυμάτων που έχετε στείλει, των επιστολών και των e-mail που μου έχετε γράψει..

Αλλά κι απ΄την επαφή που έχω με τον κόσμο, με τους αδελφούς μας στην Εκκλησία, στην Εξομολόγηση κι οπουδήποτε βρισκόμαστε και βλεπόμαστε, καταλαβαίνω ότι η απάντηση σε πολλά απ΄ τα προβλήματα που όλους μας απασχολούν είναι αυτή η λέξη.

Πρέπει να μάθεις να κάνεις υπομονή. Όχι απλώς να λες τη λέξη αυτή στους άλλους, «κάνε υπομονή», ούτε μόνο να τη διαβάζεις σε βιβλία κι ομιλίες, αλλά να ‘ναι κυρίως το προσωπικό σου βίωμα, το χαρακτηριστικό σου.

Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις. Είναι ανάγκη να περιμένεις. Εργάζεται ο Θεός. Μόνο που έχει τους δικούς του ρυθμούς. Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά. Κι η φύση το ίδιο κάνει. Ένα λουλουδάκι θ’ ανθίσει όταν έρθει η ώρα του. Δες ακόμα την αλλαγή των εποχών. Παρατήρησε επίσης πώς μεγαλώνει το σώμα μας. Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ’ αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας. Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο.

Ο Θεός δεν μπαίνει σ’ αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας. Κινείται στους ρυθμούς της δικής του αγάπης και της δικής του υπομονής. Ο Κύριος δεν έχει άγχος, ο Κύριος κινείται ήρεμα.

Μάθε το κι εσύ. Όλα να γίνονται ήρεμα. Ηρέμησε και μάθε να περιμένεις και να μη βιάζεσαι. Μάθε στη ζωή σου, να μη θες να μπαίνει ο Θεός στο δικό σου άγχος ώστε να αγχώνεις ακόμα και το Θεό αλλά προσπάθησε εσύ να μπαίνεις στο κλίμα του Θεού. Στο κλίμα ακριβώς αυτής της υπομονής, της απαντοχής, της ηρεμίας, ώστε να μοιάζεις εσύ στο Θεό κι όχι αυτός σε σένα.

Η προσευχή θα σου χαρίσει αυτό το δώρο. Δεν είναι εύκολο να το νιώσεις. Αν θες, κάνε προσευχή να το καταλάβω κι εγώ αυτό και να το ζήσω. Δεν μπαίνει ο Θεός στον τρελό ρυθμό μας. Κι ευτυχώς. Διότι αυτό που ζούμε εμείς είναι κάτι σπασμωδικό κι αρρωστημένο. Πώς αλλιώς να ονομάσεις αυτό το τρεχαλητό που μας πιάνει. Ο Κύριος όμως έχει το δικό του ρυθμό. Δεν είναι σαν κι εμάς. Εργάζεται, αλλά όχι όπως θέλουμε εμείς. Εμείς θέλουμε εδώ και τώρα.

Κι ο Θεός μας λέει , «Γιατί δεν κοιτάτε να διδαχθείτε απ’ τον εαυτό σας; Γιατί δεν κοιτάτε την κατασκευή σας, τη φύση σας, ώστε να κατανοήσετε πώς σας έχω πλάσει; Δεν καταλαβαίνετε ότι σας έχω δώσει αφορμές να θυμάστε την υπομονή; Και απευθύνομαι στην γυναίκα ..Πότε έμεινες έγκυος; Πριν μήνες. Και πότε θα γεννήσεις το παιδάκι σου; Μετά από εννέα μήνες.

Γιατί; Εφόσον το παιδί σου αυτό υπάρχει μέσα από την ίδια στιγμή της σύλληψης, γιατί δεν γεννιέται την άλλη μέρα; Δε θα μπορούσα Εγώ, ο Θεός να κάνω το παιδί να γεννιέται την άλλη μέρα; Ναι, αλλά σε διδάσκω και μ’ αυτόν τον τρόπο, εσένα που θα γίνεις μάνα, να περιμένεις. Και εσένα που θα γίνεις πατέρας, επίσης. Να περιμένεις κι εσύ». Μαθαίνεις την υπομονή.

Γεννιέται το παιδί σου και θέλεις απότομα να μεγαλώσει και έρχονται επισκέπτες σπίτι και ρωτάς, “Πώς το βλέπετε; Άλλαξε; Μεγάλωσε; Ψήλωσε, ε; Κοιτάξτε πώς έγινε. Τα δάκτυλά του. Κοιτάξτε κάτι ποδαράκια. Πώς μεγάλωσαν τα ποδαράκια του!” και θα ευχόσουν, ει δυνατόν, να ‘χει ένα απότομο αυξητικό τίναγμα, να είναι ένας μεγάλος άνθρωπος γρήγορα. Ο Κύριος με τον τρόπο αυτό σού λέει, “Είδες πώς μεγαλώνει το παιδί σου; Σιγά σιγά, ήρεμα. Θα μεγαλώσει με ήρεμο ρυθμό”. Αυτοί είναι οι ρυθμοί του Θεού. Οι ρυθμοί της υπομονής…

Απόσπασμα από το βιβλίο “Αγάπη για πάντα” του π. Ανδρέα Κονάνου

πηγη

Θέλω αντί για άγχος να έχω γαλήνη - π Κονάνος

Χριστούγεννα - Πάτερ Ανδρέας Κονάνος ✝ το Αληθινό Νόημα των Χριστουγέννων - Η Γέννηση του Χριστού ✝

Ξέρεις να ζεις;

Δεν έχω μάθει να “μαι ειλικρινής σαν τα παιδιά

π. Ανδρέας Κονάνος: Δεν έχω μάθει να “μαι ειλικρινής σαν τα παιδιά

Τα παιδιά ρέουν. Ο,τι νιώθουν το λένε. Φέρονται όπως νιώθουν. Μοιράζονται τα αισθήματά τους μαζί σου. Κι όλη αυτή την ενεργητικότητα και τη ζωντάνια δεν τις κρατούν μέσα τους, μα τις αφήνουν να κυλούν. Γι” αυτό κι έχουν διαρκώς όρεξη και χαρά. Πάντα έτοιμα για παιχνίδι, για τρέξιμο, για ευχαρίστηση, για επικοινωνία κι επαφές. Εμείς έχουμε κλειστεί. Συνέχεια κουμπωμένοι και σφιχτοί. Σκεφτόμαστε ότι, αν πάω εκεί, θα πρέπει να δείχνω χαρούμενος, ενώ δεν είμαι. Αν μιλήσω σ” αυτόν, θα πρέπει να του πω «καλημέρα», ενώ στ” αλήθεια θα ήθελα να του πω «δεν θέλω να σε βλέπω μπροστά μου».

Δεν έχω μάθει να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου σαν τα παιδιά. Δεν έχω μάθει να λέω τι νιώθω σαν τα μικρά παιδιά, που δεν κρύβουν τα αισθήματά τους. Δεν έχω μάθει να “μαι γνήσιος, αυθεντικός και ειλικρινής σαν τα παιδιά. Ο Χριστός όμως μας είπε να γίνουμε σαν παιδιά. Και δεν έχουμε γίνει. Και πέρασαν 2.000 χρόνια από τότε. Κι ακόμη να “ρθουν αυτή η παιδικότητα και η απλότητα στη ζωή μας.

Κύριε, νιώθω ότι μας κοιτάς και σε κοιτάμε κι εμείς εύκολα, γιατί τα μάτια σου είναι παιδικά. Αλλά τώρα, το 2.000 τόσο, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, μας κοιτάς, Κύριε, με μιαν άλλη σοβαρότητα και λες: «Εσείς, παιδιά μου, διασκεδάζετε, γιατί με βλέπετε σε μια φάτνη, σε έναν στάβλο άλογων ζώων. Αλλά θέλω να δείτε το τωρινό βλέμμα μου. Τώρα που σε κοιτάω με σοβαρότητα και περιμένω να δω τι έχεις κάνει. Πώς είσαι; Κάνεις αυτό, το άλλο, που είπα εγώ; Συγχωρείς τον αδελφό σου; Ηρθε ο Πέτρος μια φορά και με ρώτησε, το θυμάσαι; Και είπε: “Κύριε, πόσες φορές να συγχωρώ τον αδελφό μου; Επτά φορές είναι καλά;” Κι απάντησα εγώ, αν θυμάσαι: “Εβδομήντα φορές το επτά να συγχωρείς”».

Εσύ συγχωρείς; Νιώθεις αυτή την ενότητα με τον αδελφό σου; Μπορείς να καταλάβεις ότι ο άλλος είναι ο εαυτός σου και να τον δεις με καλοσύνη, να τον δεις με επιείκεια και να τον συγχωρέσεις; Μπορείς; Κοιτάει ο Κύριος τη γη και μας βλέπει σφαγμένους. Να μη μιλιόμαστε, να μη χαιρετιόμαστε, να “μαστε κομματιασμένοι. Εμείς, τα δικά Του τα παιδιά.
Κι όλα αυτά γίνονται στο όνομά Του. Το πιο φρικτό είναι αυτό. Είμαι κακός, στο όνομα του Χριστού. Είμαι παράξενος, στο όνομα του Χριστού. Βάζω μπροστά τον Χριστό και λέω: «Επειδή πιστεύω στον Χριστό, δε θα μιλήσω σ” εσένα ούτε σ” αγαπώ». Μα είσαι του Χριστού! Αυτό είπε ο Χριστός; Αυτή ήταν η προσευχή του Χριστού, που ήρθε στον κόσμο ώστε να διδάξει την ενότητα; Είμαστε ενωμένοι; Είμαστε αγαπημένοι; Είσαι αγαπημένος στο σπίτι σου με όλους τους συγγενείς σου; Δεν ξέρω αν αυτοί σε αγαπούν. Εσύ όμως τους αγαπάς;

Μπορείς να πεις με μάτια καθαρά και ψυχή αληθινή «αγαπώ»; Για πες το! «Αγαπώ όλους τους συγγενείς μου. Αγαπώ όλους τους συνεργάτες μου στη δουλειά μου». Μπορείς να το πεις; Μπορείς να κοιτάξεις όλους στα μάτια και να πεις: «Δεν έχω τίποτα μαζί σας. Είστε άνθρωποι κι εσείς, άνθρωποι που κάνετε κάποια λάθη. Αλλωστε, κι εγώ έχω κάνει λάθη. Αλλά υπάρχει ο Θεός, που μας ενώνει όλους. Είμαστε αδέλφια και σας αγαπώ και σας συγχωρώ! Πολλές φορές σας συγχωρώ. Ο,τι κι αν μου “χετε κάνει!» Μπορείς να το πεις αυτό; Τότε, πραγματικά, θα έχεις κάπως καταλάβει τι θα πει ότι ήρθε ο Θεός στη γη. Τότε θα έχεις πιάσει το μήνυμά Του και θα το έχεις καταλάβει.

του π. Ανδρέα Κονάνου – Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

πηγη

Αξίζεις.

Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου.

Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα. Τη μιά στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις. Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει. Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς. Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους. Γιατί; Για να τους κάνει πιο δυνατούς. Τους άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη. Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο. Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε. Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος. Τότε, Εκείνος σου λέει: “Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός”, “Μα δεν έχω πυξίδα. Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα”, “Αφέσου και θα βγει κάτι καλό”.

Από το βιβλίο « Δυνάμωσε την ψυχή σου» – του π. Ανδρέα Κονάνου

πηγή:

20' λεπτά αρκούν...! Περνάς δύσκολα!..

Γράφει ο π. Ανδρέας Κονάνος στην Romfea.gr

---

Είμαι στα καλά μου αυτή την ώρα και μιλάω για 20 λεπτά και πάλι, και γράφω αυτές τις σκέψεις στη Ρομφαία.

Αν όμως ήμουν κι εγώ χτυπημένος απ’ τον πόνο, όπως εσύ, δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα.

Θα κλεινόμουν στον εαυτό μου και θα παρέλυα σαν κι εσένα.

Έλα, φίλε μου, να επικαλεστούμε το θείο Έλεος μαζί σήμερα, για τη θλίψη που χτύπησε την καρδιά σου πάλι.

Ερωτική απογοήτευση, αρρώστια, απόλυση, θάνατος αγαπημένου.

Ο Θεός της αγάπης, έγινε στα μάτια σου πάλι τόσο σκληρός και απόμακρος.

Ο άγιος Σιλουανός, στο μεγάλο του πόνο, Τον είπε ¨αδυσώπητο¨!

Μου ‘πες ότι πονάς πολύ, κι ο φόβος σ’ έχει παραλύσει. Κι ότι απογοητεύεσαι, και τρελαίνεσαι.

Και το πιο ανυπόφορο είναι αυτή η αίσθηση ότι δεν αγαπιέσαι απ’ το Θεό και τους ανθρώπους.
Και γίνεσαι ένα φοβισμένο παιδί απ’ τη μεγάλη οδύνη.

Όλα τα μεγάλα λόγια σου, ο τσαμπουκάς και η ανταρσία σου, υποχωρούν μπροστά στον πόνο της ζωής.

Και η ψυχή σου ζαρώνει, μαραζώνει, και γίνεται τόσο ευάλωτη.

Κι ένα μεγάλο ¨γιατί;¨ ακούγεται συνέχεια μέσα σου.
Γιατί να μου συμβεί αυτό εμένα;; γιατί; Γιατί;

Δεν ξέρω το γιατί.

Ξέρω όμως ότι όλα όσα περνάω και περνάς, έχουν μια αιτία. Μια κρυφή, μυστική αιτία που υπάρχει μέσα σου και μέσα μου.

Ό, τι συμβαίνει στη ζωή, γίνεται για κάποιο λόγο.

Εμείς, με τρόπο μυστικό, ελκύουμε πάνω μας τα διάφορα παθήματα, για να πάρουμε μαθήματα και ν’ αποκτήσουμε τη σοφία του πόνου.

Κυρίως να μάθουμε την αγάπη.

Την ταπείνωση, την εσωτερική πνευματική ζωή. Τη δύναμη κι ομορφιά της ψυχής μας.

Έτσι ανθίζουν τα λουλούδια: με τη βροχή, το χιόνι, το βοριά.

Ξέρω ότι τα λόγια μου δεν κάνουν και πολλά.

Το θέμα είναι να έρθει ο Θεός με τη χάρη Του κοντά σου, να σε παρηγορήσει.

Τώρα καταρρέεις, μα μετά από καιρό, θα κοιτάς πίσω και θα βλέπεις ότι όλα έγιναν για έναν ωφέλιμο σκοπό.

Αν μπορείς, βγες λίγο απ’ το μεγάλο σου δράμα, και δες το από απέναντι, σαν παρατηρητής.

Μη ταυτίζεσαι με τον πόνο και την τραγωδία σου.

Περνάς μια τραγωδία, ναι. Μα δεν είσαι εσύ η τραγωδία που περνάς.

Έχεις ψυχικές ποιότητες κι ομορφιές που δεν μπορεί να αγγίξει καμία τραγωδία, κανένας πόνος και ναυάγιο.

Έλα σ’ επαφή μαζί μ’ αυτή τη χάρη που κρύβει η ψυχή σου.

Εύχομαι να ξαστερώσει ο νους σου.

Να έρθει ο Χριστός να φυσήξει και να σου πάρει κάθε πόνο και θλίψη.

Κυρίως, να σε ξεμπερδέψει, να σου αλλάξει μυαλά, λογισμούς και σκέψεις.

Όλα από εκεί ξεκινούν: απ’ το νου που τροφοδοτεί με δηλητηριώδεις σκέψεις την καρδιά. Φαύλος κύκλος.

Το παραδέχομαι: το μυαλό μου κι εμένα είναι προβληματικό και άρρωστο. Γι’ αυτό βασανίζομαι στον κόσμο αυτό.

Και θέλω να αποκτήσω τη σκέψη του Χριστού, το ¨νου του Χριστού¨.

Για να ηρεμίσω, να αλλάξω.

Να γίνει ένα θαύμα, ρε παιδί μου!

Γίνεται!! Μπορείς!

Και κυρίως Αυτός, ο Χριστός, ο Λυτρωτής, ο Άκακος, ο μέγας Θεραπευτής, μπορεί να σε αλλάξει, αν Τον αφήσεις να μπει μέσα σου.

Μην κλαις.

Χαμογέλα.

Κι υποδέξου το Χριστό που έρχεται με τρόπο φωταγωγικό στην ψυχή σου.

---

Ηχητική επεξεργασία, μουσική επιμέλεια: Βασίλης Χατζηνικολάου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για να κατεβάσετε την εκπομπή του π. Ανδρέα μπείτε στο https://savedeo.com/en και επικολλήστε το λινκ από το Mixcloud.

πηγη

ΗΜΟΥΝ ¨ΑΓΙΟΣ¨, ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΣΕ ΓΙΑΤΡΟΥΣ!..

π.Ανδρέας Κονάνος

- Πάτερ μου, μπορείς να μου εξηγήσεις κάτι; Πώς γίνεται τότε που ήμουν μικρός, οι άλλοι να με φωνάζουν τιμητικά, ¨άγιο, όσιο, γέροντα, άγγελο¨ κι άλλα τέτοια, και τώρα στα 35 μου να έχω καταντήσει να γυρνάω σε ψυχιάτρους και να παίρνω τα φάρμακά μου;.. Μου φαίνεται απίστευτο το πώς κατάντησα, και πώς εξελίχτηκε έτσι η ζωή μου.
- Φίλε μου, δεν ξέρω τη ζωή σου λεπτομερώς.! Η θεραπεία σου, πάντως, δεν ονομάζεται οπωσδήποτε ¨κατάντια¨! Πού το ξέρεις; ίσως τώρα να είσαι πραγματικά ¨άγιος¨!
- Με κοροϊδεύεις, πάτερ; Τι άγιος;
- Όχι, σοβαρολογώ. Άγιος δεν είναι ο απείραχτος κι άψητος στη ζωή, μα ο ζυμωμένος με τον όποιο πόνο της. Ύστερα, τα όρια της αγιότητας με την ψυχική ασθένεια είναι λεπτά και κρυμμένα. Κι επειδή αυτοί που μας αξιολογούν, είναι κι αυτοί με επιβαρυμένη ψυχολογία, κάνουν μεγάλα λάθη που μπερδεύουν. Έτσι, μερικές φορές οι βαθιές ενοχές βαφτίζονται αγιότητα, η δειλία και φοβία σεμνότητα, η μειονεξία ταπεινότητα, η ανέραστη ζωή αγνότητα και παρθενία.


Οπότε, όλα αυτά, ίσως, τότε που ήσουν παιδί ερμηνεύτηκαν από κάποιους – που σίγουρα δεν είχαν καθαρό βλέμμα κι αυτοί- με όρους αγιότητας, ενώ έκρυβαν συνθήκες ψυχικών προβλημάτων. Και ήρθε η στιγμή, που η αλήθεια φανερώθηκε. Πάντως, για μένα, φίλε μου, τώρα είναι που αρχίζεις να γίνεσαι στ’ αλήθεια άγιος. Διότι τώρα αρχίζεις να μαθαίνεις τον πραγματικό εαυτό σου, να ζητάς βοήθεια, να ταπεινώνεσαι και να κοιτάς την ψυχή σου κατάματα. Άρα, μην απογοητεύεσαι. Ούτε να θυμώνεις για το παρελθόν σου. Όλα έγιναν για έναν καλό σκοπό στη ζωή. Η αληθινή ζωή είναι μπροστά και σε περιμένει. Έχεις τόσο όμορφα να ζήσεις ακόμα!!
- Τα χάπια μου!!!!
- Χα χα! Όλα θα πάνε καλά!!
- Τα λες πολύ όμορφα, και δεν μπορώ να το πιστέψω.
- Αυτό είναι το πρόβλημά σου: δεν πιστεύεις τόσο στην ομορφιά, όσο επενδύεις στη μιζέρια και το ψέμα. Μα είναι καλή ευκαιρία να ξυπνήσεις. Και να ζήσεις. Το αξίζεις.
- Μακάρι! Ευχήσου το.
- Προχώρα!

πηγη

Μην απελπίζεσαι - πατήρ Ανδρέας Κονάνος

Αρχιμ. Ανδρέας Κονάνος: Ο Θεός σε αγαπάει όπως είσαι

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Την τρίτη κατά σειρά ομιλία του, κάτω από τον γενικό τίτλο «Εις ίασιν ψυχής και σώματος», πραγματοποίησε την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Κονάνος.Η ομιλία αυτή, όσο και οι δύο προηγούμενες, εντάσσονταν στο πρόγραμμα καθημερινών δράσεων και εκδηλώσεων του Ναού με τον τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».

Το μυστικό

Ολοκληρώνοντας λοιπόν τον κύκλο των ομιλιών του και την ανάπτυξη του συγκεκριμένου θέματος, ο π. Ανδρέας αναφέρθηκε σε ένα μυστικό που η Εκκλησία, μας χαρίζει για να αποκτήσουμε ψυχική και σωματική υγεία. Ζώντας ο άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία, αν δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα που έφερε ο Χριστός και την Χάρη που έδωσε ο Χριστός στη ζωή μας, απαλλάσσεται από ένα σοβαρό πρόβλημα, το οποίο δημιουργεί αρρώστιες ψυχικές και σωματικές. Και το πρόβλημα αυτό, είναι οι ενοχές. Γι’ αυτό, όπως λέει ο π. Ανδρέας, αν είσαι άνθρωπος του Θεού και ζεις τον Χριστό και πάρεις την Χάρη του Χριστού, δια των μυστηρίων, απαλλάσσεσαι από τις ενοχές.

Ιδιαιτέρως τόνισε ότι οι ενοχές αρρωσταίνουν τον άνθρωπο, βαραίνουν την ψυχή του, δεν τον αφήνουν να ησυχάσει και δημιουργούν ψυχοπλάκωμα, ένταση, σωματοποίηση όλης αυτής της έντασης στο κορμί του, πόνο στο στομάχι, έλκος, αϋπνίες, ταλαιπωρίες. Οι ενοχές είναι ικανές να μας διαλύσουν.

Η σωστή εικόνα για το Θεό

Είναι μεγάλη υπόθεση να ζεις μέσα στην Εκκλησία, έχοντας μια σωστή εικόνα για το Θεό. Όλα από εκεί ξεκινάνε, τονίζει μέσα από την ποιμαντική του εμπειρία ο π. Ανδρέας. Φανταζόμαστε το Θεό ως κάποιο πρόσωπο τιμωρητικό απέναντι μας, που τιμωρεί. Αυτή η αίσθηση ότι ο Θεός με μαλώνει, όποτε τον πλησιάσω θα θέλει να με διορθώνει, να μου κάνει παρατήρηση, να μου φέρεται με αυστηρότητα και να μου δείχνει το πρόσωπο του θυμωμένο, αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί κανείς να ζήσει μπαίνοντας στην Εκκλησία.

Και συνέχισε τον λόγο του, λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Δυστυχώς πολλοί είμαστε μεγαλωμένοι έτσι με έναν τέτοιο Θεό στη φαντασία μας και δεν νιώθουμε την αγάπη Του μέσα στην ψυχή μας. Το ακούμε συνέχεια, ο Θεός αγάπη εστί. Το ακούμε αλλά δεν το ζούμε. Νιώθουμε συνέχεια ότι είμαι ένοχος, κάτι έκανα. Συνέχεια τέτοια εικόνα έχουμε για το Θεό σε πολύ μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να λυτρωθούμε και να ζήσουμε αυτήν την υγεία που δίνει το χάρισμα της υιοθεσίας που μας δίνει ο Θεός.

Ο Θεός σε κάνει παιδί Του κατά χάριν. Ο Θεός σε αγαπάει χωρίς να σου ζητάει τίποτα. Σε αγαπάει χωρίς να γίνεις πρώτα καλός. Σε αγαπάει όπως είσαι. Και θέλει να αλλάξεις, όχι για να ευχαριστηθεί Αυτός, αλλά για τη δική σου ευτυχία, μόνο γι’ αυτό.

Αγάπη απροϋπόθετη, δεδομένη, σίγουρη. Εμείς αυτό δεν το νιώθουμε. Ο Θεός όπως μας φανερώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, είναι Θεός απέραντης αγάπης.»

Η θεραπεία

Η αγάπη κλείνει τραύματα και ψυχικά και σωματικά. Όταν στην Εκκλησία βγάζεις απ’ την ψυχή σου την ενοχή, νιώθεις αυτήν την ελευθερία, την δεδομένη αγάπη, ότι είσαι παιδί του Θεού. Και όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, πετάς, νιώθεις αυτήν την ευτυχία, νιώθεις ότι σ’ αγαπάει ο Θεός, είναι μεγάλο πράγμα.

Δεν γίνεται να ζούμε με ενοχές μέχρι να πεθάνουμε, γιατί οι ενοχές φέρνουν καινούργιες ενοχές. Ο ένοχος δεν σταματάει τις αμαρτίες του, κάνει καινούργιες. Οι ενοχές χρειάζονται, λέει ο π. Ανδρέας, για λίγο όμως. Να πάρει η ψυχή σου μπρος και να καταλάβεις ότι κάτι το κάνεις λάθος. Στρίβεις το τιμόνι, αλλάζεις συμπεριφορά και συνεχίζεις χαρούμενος τον αγώνα της ζωής.

Η χαρά είναι το χαρακτηριστικό του χριστιανού. Ο χριστιανός λέει: είμαι αμαρτωλός αλλά έχω τον καλύτερο γιατρό, που είναι ο Θεός. Είμαι αμαρτωλός αλλά προσπαθώ, πέφτω και σηκώνομαι. Και με αγαπάει ο Θεός γιατί δεν μένει στο λάθος μου, αλλά μένει στην ομορφιά της ψυχής μου.

Και μιλώντας για την θεραπευτική, ο π. Ανδρέας σημείωσε:

«Όταν λοιπόν κουβαλάς κάτι μέσα σου και το κρατάς και δεν μιλάς σε κανέναν, αυτό κυκλοφορεί στο αίμα της καρδιάς σου, στο αίμα της ψυχής σου και σε δηλητηριάζει. Το πρώτο είναι να αποκτήσεις μια επίγνωση, ψύχραιμα. Έχω κάνει αυτά και αυτά τα πράγματα. Μην τρομάζεις, δες τι έχεις κάνει, συζήτησε το με τον εαυτό σου φιλικά.

Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να το μοιραστείς, όχι για να σε τιμωρήσει κανείς αλλά για να σε αγαπήσει, να σου δείξει την θεραπεία, να σου δείξει τον Σταυρό του Χριστού που σε αγκαλιάζει.

Επίγνωση λοιπόν για το λάθος μας, το εξομολογούμαστε και ηρεμούμε. Το είπαμε στο Θεό, τέλος, πέρασε αυτό, συγχωρεθήκαμε. Και διορθώνω ότι μπορώ.»

Πάνω δε στο θέμα της θεραπευτικής, ο π. Ανδρέας επέμεινε στην προτροπή ο πιστός να συγχωρέσει τον εαυτό του και να τον αγαπήσει. Δηλαδή, να φροντίσει και να αγαπήσει την ψυχή του. Τονίζοντας ότι αυτό δεν είναι εγωισμός, αλλά είναι φροντίδα και βοήθεια. Και όπως είπε, θα τα αφήσει όλα στο Θεό ο οποίος έχει την ικανότητα να μηδενίζει το κοντέρ. Το βάζει σε μηδενική βάση και λέει «ξεκινήστε πάλι, λευκή σελίδα».

Δείγματα υγείας

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο π. Ανδρέας έδωσε κάποια παραδείγματα, που αποτελούν πολύ χαρακτηριστικά και ενδεικτικά δείγματα υγείας, χρήσιμα και πολύτιμα για όλους. Αυτά λοιπόν είναι:

-Κάθομαι στο δωμάτιο και είμαι ήσυχος και καλά με τον εαυτό μου.
-Δεν σκέφτομαι διαρκώς μελλοντικά πράγματα.
-Είμαι ογδόντα χρονών και δείχνω και νιώθω εξήντα.
-Τρώω και σκέφτομαι μόνο το φαγητό μου, χωρίς να έχω άγχος για άλλες ιστορίες την ώρα εκείνη.
-Περπατάω και χαίρομαι το βάδισμα χωρίς αγωνίες για άλλα θέματα.
-Μιλάω ήρεμα στους ανθρώπους του σπιτιού χωρίς φωνές και ουρλιαχτά.
-Αναπνέω ήσυχα σαν τα παιδιά.
-Χαίρομαι τα δώρα του Θεού χωρίς γκρίνια. Ότι και να γίνει να λέμε δόξα τω Θεώ.
-Κοιμάμαι βαθιά και ήσυχα.
-Προσεύχομαι εύκολα και ο νους μου ανεβαίνει εύκολα στο Θεό, ή μάλλον μπαίνει μέσα μου ο νους, εκεί που είναι ο Θεός. Ο Χριστός κατοικεί μέσα μας.
-Το πρόσωπο μου είναι ήρεμο και ζωηρό.
Και φυσικά, η επίσκεψη σε γιατρό και η γυμναστική για όσους μπορούν, είναι απαραίτητα μέτρα για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής υγείας του ανθρώπου.

Ο π. Ανδρέας, κλείνοντας αυτήν την τελευταία ομιλία του, ευχήθηκε σε όλους:

«Ο Θεός δεν έχει κρατούμενα σε κανέναν. Πάντα μας αγαπάει, πάντα μας αγαπούσε και πάντα θα μας αγαπάει. Αυτήν την αγάπη από τώρα να τη νιώσουμε, να γλυκαθούμε, να θεραπευτούμε και να ζήσουμε ευτυχισμένοι τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας.» 

πηγη

Εξομολογήσεις Ψυχής….

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου εξομολογήθηκαν διάφορα άτομα,
ειδικά θέματα της ψυχής τους.
Λεπτά, ευαίσθητα, μυστικά, προσωπικά. Χωρίς υπεκφυγές και προσχήματα.
Χύμα. Έκθεση ψυχής.
Κάτι σαν εξευτελισμός. Μα μπροστά στην αγάπη του Χριστού, που αμέσως σε αγκαλιάζει και δεν σε αφήνει να νιώσεις ρεμάλι κι ερείπιο.

Ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε ότι έκανε φόνο. Πριν πολλά χρόνια.
Το πρώτο διαζύγιο. Με τις χαρτοπετσέτες να κολλούν στο πρόσωπό της, που έκλαιγε ατέλειωτα.
Η πρώτη έκτρωση. Πού δεν ήταν μια, μα έξι. Και της έφεραν κατάθλιψη βαριά.
Η πρώτη κοπέλα που ήταν ομοφυλόφιλη. Ήρθε με τη φίλη της κι ήθελαν να με δουν μαζί. ¨Είμαστε ζευγάρι¨, μου είπαν.
Ο πρώτος νέος που ήταν ομοφυλόφιλος. Ήρθε απ’ τη Βόρεια Ελλάδα, ειδικό ταξίδι με το μηχανάκι του, να πει μόνο αυτό και να φύγει πάλι.
Η πρώτη μοιχεία και παράλληλη σχέση. Που οδήγησαν την απατημένη γυναίκα σε καρκίνο.
Το πρώτο πρησμένο μάτι που μαύρισε ο πατέρας δίνοντας μπουνιές στην κόρη, επειδή ήταν μεθυσμένος.
Ο πρώτος σωματικός βιασμός του γονιού στην κόρη, που την τρέλανε και την έκανε μόνιμο θαμώνα ψυχιάτρων και εξορκιστών.
Οι ατέλειωτοι ψυχικοί βιασμοί μικρών και μεγάλων.
Η πρώτη σοβαρή κλοπή. Που γέμιζε τον ύπνο εφιάλτες και ιδρώτα.

Η πρώτη φορά που άκουσα γι’ αδέρφια που δεν ξαναμιλούν σ” αδέρφια και γονείς εδώ και χρόνια. Για οικόπεδα και κληρονομιές και διαθήκες.
Κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα ατέλειωτα,
ανείπωτα και ταπεινά.
Μα τόσο ανθρώπινα,
αληθινά και καθημερινά,
που χτυπούν την πόρτα και των καλύτερων και ¨ηθικών¨ σπιτιών.

Το πετραχήλι μου.

Ένα πανί τυλιγμένο στο λαιμό μου.
Γεμάτο σταυρούς και κρόσσια.
Την πρώτη μέρα,
όταν το βγάζω απ’ το κουτί του είναι λίγο σκληρό,
άκαμπτο κι ατσαλάκωτο.
Μα σιγά- σιγά γίνεται μαλακό και ευέλικτο.
Και γυρίζει όπως το πας, όπου το πας,
τυλίγοντας το κεφάλι του καθένα που γονατίζει
με δακρυσμένα μάτια στο Χριστό.

Όμως οι απόψεις των ανθρώπων απέξω,
είναι τόσο στενές και μονοκόμματες,
οι κρίσεις στυγνές κι αδίστακτες,
η γλώσσα ξύλινη σα μασίφ ρόπαλο,
και οι αποφάσεις συχνά καταδικαστικές.
Για το πυρ το εξώτερον.

Ευτυχώς η εξομολόγηση γίνεται κρυφά, μυστικά.
Διότι στα φανερά, δεν θα ήταν εξομολόγηση λύτρωσης, μα αφορισμού. Αφού πάντα κάποιοι ¨καλοί¨ θα είχαν τον πειρασμό να τη μετατρέψουν σε λιθοβολισμό και άσπλαχνο θάψιμο ευαίσθητων ψυχών, που παλεύουν να βρουν την ευτυχία, με τον τρόπο του ο καθένας.
Με τα λάθη και τις περιπέτειές του.

Παλεύουν ακόμα.
Μιας και δεν βλέπουν δίπλα τους ανθρώπους – αληθινούς οδοδείκτες ευτυχίας, μα κυρίως λαμπρούς – πομπώδεις κήρυκες φαντασιακής αγιότητας, ανέραστης ευτυχίας και λιπαρής υποκρισίας.

Ένας απ’ αυτούς – λυπηρό- κι εγώ.

 

π.Ανδρέας Κονάνος

πηγη

Αρχιμ. Ανδρέας Κονάνος: Όποιος ζει το τώρα και το παρόν της στιγμής είναι ήσυχος

Δεν μπορείς

να πηγαίνεις στο Θεό

με κακίες, τσακωμένος

και να λες εγώ πηγαίνω

και κάνω προσευχή

στην Εκκλησία.

Αυτή η κατάσταση

θα σε αρρωστήσει.

Ο καθένας να ψάξει να βρει στην ψυχή του “γιατί ζω εγώ, τι θέλω να κάνω κατά βάθος, τι μου λείπει, ποιός είναι ο καημός μου ο ανεκπλήρωτος”. Και πρέπει αυτό να το τηρήσουμε και να το πιάσουμε και να το ζήσουμε. Ο Χριστός μας, θέλει να πει ναι σε όλα τα ωραία που η ψυχή μας κατά βάθος θέλει να ζήσει.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Την 2η ομιλία του πραγματοποίησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Κονάνος, στο πλαίσιο του προγράμματος “ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...”.

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου, αμέσως μετά την Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και αποτέλεσε συνέχεια της προηγούμενης, κινούμενη στον ίδιο θεματικό άξονα με τον τίτλο “Εις ίασιν ψυχής και σώματος”. Η επόμενη και τελευταία ομιλία του π. Ανδρέα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου.

Ο ομιλητής και σε αυτόν τον λόγο του, παρηγορητικός και ξεκάθαρος όπως πάντα και αντλώντας πλειάδα παραδειγμάτων από την καθημερινή ποιμαντική του πείρα, συνέχισε να αναπτύσσει τα μέσα που μας παρέχει η Εκκλησία στον αγώνα της θεραπείας μας.

Συγχώρηση

Ξεκίνησε αυτή τη φορά από την έννοια της συγχώρησης, τονίζοντας ότι για να γίνει κανείς άνθρωπος του Θεού, πνευματικός άνθρωπος, να εμβαθύνει στην ψυχή του, να κάνει δουλειά εις βάθος, να καλλιεργήσει την ψυχή του, ένα βασικό χαρακτηριστικό που τονίζει η Εκκλησία με όλη την αγωγή της, είναι να πλησιάζει το Θεό, συγχωρεμένος με τους άλλους. “Δεν μπορείς να πηγαίνεις στο Θεό με κακίες, τσακωμένος και να λες εγώ πηγαίνω και κάνω προσευχή στην Εκκλησία. Αυτή η κατάσταση θα σε αρρωστήσει. Εις υγείαν ψυχής και σώματος θα είναι όταν είσαι άνθρωπος αγαπημένος και συγχωρεμένος με όλους”  είπε χαρακτηριστικά.

Βέβαια ξεκαθάρισε ότι αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι κανείς και φίλος με κάποιον αν δεν μπορεί. Γιατί είναι αλήθεια ότι είναι πολύ δύσκολο να συγχωρέσει κάποιος ανθρώπους που στη ζωή αυτή τον πόνεσαν, τον πλήγωσαν, τον πρόδωσαν, τον μαχαίρωσαν πισώπλατα, τον απογοήτευσαν και τον πίκραναν. Όμως το αποτέλεσμα είναι να το κρατάει αυτό μέσα του. Κι όχι απλώς να το κρατάει, αλλά να καλλιεργεί μερικές φορές και αισθήματα κακίας. Και να κρατάει ιστορίες παλιές, με άτομα που ζούνε ή και δεν ζούνε.

Γι’  αυτό και δεν είναι τυχαία η λέξη συγχώρεση. Θα πει:  “Mαζί με όλα τα άλλα συν – χωράω και σένα, δηλαδή σε χωράω και σένα, έλα μπες στην καρδιά μου, σε αντέχω. Όποιος το κάνει αυτό κερδίζει στη ζωή του πολλά χρόνια. Διότι το να κρατάς κακίες σε λιώνει, σε αρρωσταίνει, σε δηλητηριάζει, σε καταστρέφει. Είναι μεγάλη ξεκούραση στην ψυχή μας να πούμε στο Θεό  “και άφες ημίν ...” και να το έχεις κάνει, όχι να το λες. Εγώ Κύριε συγχωρώ αυτούς που με στεναχώρησαν. Έτσι ήξεραν, έτσι έκαναν. Δεν είχαν δίκιο, αλλά τους συγχωρώ.”

Μερικοί αισθάνονται, συνέχισε ο π. Ανδρέας,  ότι άμα συγχωρέσουν είναι σαν να υποτιμούν τον εαυτό τους. Αλλά όπως τόνισε, δεν σημαίνει ότι επειδή συγχωρείς τον άλλον έχει δίκιο αυτός. Παρ’ όλα αυτά είναι βασικό να αφήσουμε τον άλλον να συνεχίσει τη ζωή του. Να μην το κρατάμε μέσα μας σκαλωμένο, να μας μπλοκάρει. Και τα μπλοκαρίσματα της ψυχής, δημιουργούν δυσκίνητη πορεία σ’ αυτόν τον κόσμο.

Και συνέχισε: “Θες να δεις το Θεό; Θες να ηρεμήσει η ψυχή σου; Προσπάθησε να συγχωρέσεις αυτούς που σε πονέσανε. Για να κοιμηθείς πιο καλά το βράδυ και να είναι ο ύπνος σου χορταστικός. Ο καθένας έχει τα ελαφρυντικά του. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Γιατί ο καθένας για να κάνει αυτό που κάνει κάτι σκέφτηκε, κάπως μεγάλωσε, κάτι έμαθε. Όταν το καταλάβεις αυτό θα ηρεμήσεις και θα γλυτώσεις πολύ κούραση ψυχής. Οι αρχαίοι έλληνες τον άνθρωπο που δεν συγχωρεί και κρατάει κακίες, τον ονόμαζαν μοχθηρό. Επειδή είναι μόχθος, κούραση, είναι κουραστικό το πράγμα αυτό να γυρίζει το μυαλό σου και να κρατάς κακία. Σε κουράζει εσένα τον ίδιο. ‘Αστο να φύγει, πέρασε αυτό.”

Ευγνωμοσύνη

Προχωρώντας ο π. Ανδρέας, είπε ότι κάτι ακόμη που μας βοηθάει στην Εκκλησία να ζήσουμε ευτυχισμένοι, είναι το να είμαστε ευγνώμονες, δηλαδή να έχουμε ευγνωμοσύνη. Με άλλα λόγια,  να μην έχουμε στη ζωή μας την γκρίνια, τα παράπονα και τη μιζέρια. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για να αρρωστήσει κάποιος, από το να είναι άνθρωπος συνέχεια με παράπονα, γκρίνιες και ανικανοποίητη ψυχή. Τίποτα να μην τον ευχαριστεί. Αυτό είναι αρρώστια.

Ενώ, συνέχισε: ”Το αντίθετο είναι η ευγνωμοσύνη. Να πεις θα ψάχνω σε όλα να βρω κάτι ωραίο.  Να ψάξεις να βρεις κάτι, παρόλο το πρόβλημα σου, να το μετατρέψεις σε αφορμή ευγνωμοσύνης στο Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι θα ζήσουν πολλά χρόνια γιατί ο ευγνώμων ελκύει τη Χάρη του Θεού.”

Ζήσε το τώρα

Κάτι άλλο που θα μας βοηθήσει πολύ στην Εκκλησία και μας το διδάσκει συνέχεια είναι το “σήμερον”, τόνισε ακολούθως ο ομιλητής.  Σήμερον η Παρθένος γεννά τον Χριστό, σήμερον κρεμάται επί ξύλου κ.ο.κ.

Αυτό που λέει η Εκκλησία είναι να μην πας πολύ μπροστά, ούτε πολύ πίσω, γιατί αυτοί οι δύο χρόνοι δεν είναι δικοί σου. Το παρελθόν δεν είναι δικό σου. Έφυγε, πέρασε. Το μέλλον δεν ήρθε. Ζήσε το τώρα. Όταν ζεις το τώρα είσαι καλά. Όποιος ζει το τώρα και το παρόν της στιγμής είναι ήσυχος. Μόλις μπει στο μυαλό του ανθρώπου μια σφήνα για το μέλλον θα αρρωστήσει.

“Γι’  αυτό είναι πολύ μεγάλο μυστικό να λες ”Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”, εννοείται τώρα, δεν λέει κάποτε. Βοηθήστε το νου σας με την προσευχή σας. Να αποσύρεστε λίγο και να λέτε τώρα να δοξάσω το Θεό για το παρόν αυτής της στιγμής.”

Εμπιστοσύνη στο Θεό

Το επόμενο μέσο για τη θεραπεία του ανθρώπου είναι η εμπιστοσύνη στο Θεό. Στην Εκκλησία μαθαίνουμε από μικρά παιδιά να εμπιστευόμαστε το Θεό. Δηλαδή, όπως είπε χαρακτηριστικά ο π. Ανδρέας:

“ Να πεις Θεέ μου αυτό το πρόβλημα μου το εμπιστεύομαι σε σένα και απόδειξη είναι ότι ηρέμησα. Δεν μπορείς να κοινωνάς και μετά να βρίσκεις τον Ιερέα και να του λες ότι έχεις άγχος για κάποιο θέμα. Και πριν λίγο έχεις κοινωνήσει. Και μπήκε μέσα σου Αυτός που είναι η λύση για όλα τα προβλήματα, ο Θεός ο ίδιος και τίποτα δεν σ’ άγγιξε και πάλι σε τρώει η αγωνία του φόβου σου.”

Εμπιστοσύνη δεν έχει ο άνθρωπος όταν φοβάται. Γι’ αυτό το βασικό είναι να μάθουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει, να το νιώσουμε αυτό και να τον εμπιστευθούμε, να παραδοθούμε και να τον ακολουθήσουμε σ’ αυτό που μας λέει με σιγουριά, ότι “παιδί μου δεν θα σε εγκαταλείψω. Και στην αρρώστια σου θα είμαι δίπλα σου, και στο πρόβλημα σου θα δώσω λύση, και όλα καλά θα πάνε με τη βοήθεια μου.”

Αυτό θα πει εμπιστοσύνη. Να μη βλέπεις ακόμα ορατά αποτελέσματα και να πιστεύεις. Να ζωντανεύεις αυτό που πιστεύεις σαν να είναι μπροστά σου παρόν. Οι άνθρωποι πιο πολύ πιστεύουν στην αποτυχία παρά στην επιτυχία. Είμαστε μονίμως ανασφαλείς. Στην Εκκλησία μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι το Χριστό όπως τον εμπιστεύθηκαν οι λεπροί, οι οποίοι έγιναν καλά από τον Χριστό και πίστεψαν στα λόγια Του πριν γίνουν καλά.

“Πιστεύω θα πει πριν γίνει το θαύμα εγώ να ετοιμάζω το σπίτι μου για να κάνω την οικογένεια μου. Πριν γίνει κάτι να το βλέπεις νοερά στην ψυχή σου. Εμπιστεύσου, αφέσου, παραδώσου. “

Χαρά

Το άλλο μεγάλο μυστικό που μαθαίνουμε στην Εκκλησία, ανέφερε ο π. Ανδρέας,  για να είμαστε υγιείς ψυχή και σώματι είναι η χαρά. Όπως μάλιστα είπε κάποιος , χαρά είναι το “χ” που καταργεί και διαγράφει την “αρά”, δηλαδή την κατάρα. Χαρά θα πει η κατάσταση που καταργεί την κατάρα της ψυχής μας. Χαρά θα πει η ψυχή σου να βλέπει τα πράγματα με καλή διάθεση, με την καλή τους πλευρά.

Και συνέχισε:

“Η καλύτερη κληρονομιά στο παιδί σας, εκτός των άλλων, είναι και αυτό, να δώσετε ένα περιβάλλον ευτυχισμένο στο σπίτι, να ακούγετε ένα γέλιο κάπου κάπου στη μέρα. Όταν τα παίρνεις όλα πολύ τοις μετρητοίς, είσαι πάρα πολύ σοβαρός, τότε η ζωή θα σε τρελάνει. Η ζωή είναι πάρα πολύ σκληρή για αυτούς που είναι πάρα πολύ σοβαροί όλη την ώρα. Γι’  αυτό δες λίγο με χιούμορ τα πράγματα, δες τα λίγο αλλιώς.

Βάλτε χαρά στο σπίτι σας. Για να τη βάλετε να την ζητάμε από το Χριστό, να τη νιώθουμε πρώτα στη δική μας την ψυχή. Κι όταν κοινωνάμε αυτό ακριβώς του ζητάμε. “Χαράν, υγείαν ευφροσύνη” ζητάμε στις ευχές της θ. Μετάληψης. Αυτά δεν είναι μαγικά, που τα διαβάζουμε και πιάνουν από μόνα τους. Εσύ θα τα κάνεις. ‘Οπως και η θ. Κοινωνία δεν είναι κάτι μαγικό. Θέλει συντονισμό ζωής. Όλη η ζωή να συντονίζεται με αυτό που κάνουμε. Αυτό είναι το δώρο της θ. Κοινωνίας και ο καρπός του Αγ. Πνεύματος.”

Και προέτρεψε όλους να ψάξει ο καθένας μέσα του να βρει τι είναι αυτό που του λείπει, γιατί δεν έχει χαρά στη ζωή του. Και αν χρειάζεται να ρωτήσει ειδικούς, εκμεταλλευόμενος και τις πολλές ευκαιρίες που προσφέρει η Εκκλησία με τις ποιμαντικές της δραστηριότητες.

Η κλίση μας

Ολοκληρώνοντας την 2η αυτή ομιλία του ο π. Ανδρέας, είπε ότι ο βασικός λόγος που αρρωσταίνουμε ψυχικά και σωματικά είναι ότι δεν ζούμε αυτό που κατά βάθος θέλουμε. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάτι που η Εκκλησία ονομάζει κλίση. Είναι αυτό που κατά βάθος η ψυχή του ανθρώπου θέλει να το κάνει για να βρει τον προορισμό της. Είναι πλασμένος κάποιος για κάτι. Πρέπει να το κάνει, αλλιώς θα υποφέρει.

Και όπως είπε πολύ χαρακτηριστικά:

“Είναι μεγάλο πράγμα να ξυπνάς το πρωί και να λες αυτό που ζω, το θέλω. Είναι ωραίο πράγμα αυτό που κάνεις να σε γεμίζει. Είναι ωραίο πράγμα αυτό που είναι η δουλειά σου, ο άντρας σου, η γυναίκα σου, το σπίτι σου να είναι όπως το ονειρεύεσαι. Αν είσαι εδώ κι ονειρεύεσαι να είσαι εκεί, μια ζωή θα κοιτάς εκεί και θα αλληθωρίζεις και θα υποφέρεις.

Ο καθένας να ψάξει να βρει στην ψυχή του “γιατί ζω εγώ, τι θέλω να κάνω κατά βάθος, τι μου λείπει, ποιός είναι ο καημός μου ο ανεκπλήρωτος”. Και πρέπει αυτό να το τηρήσουμε και να το πιάσουμε και να το ζήσουμε. Ο Χριστός μας, θέλει να πει ναι σε όλα τα ωραία που η ψυχή μας κατά βάθος θέλει να ζήσει.”

Και κατέληξε την εμπνευσμένη καρδιακή ομιλία του ο π. Ανδρέας τονίζοντας για μια ακόμη φορά ότι η ζωή είναι όμορφη και μπορούμε να ζήσουμε πολλά χρόνια αν δεν μας αρρωστήσουν αυτές οι λύπες, αυτές οι στεναχώριες και αυτά τα κενά της ψυχής μας.

Την ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ

http://synodoiporia.gr/index.php/enoriaendrasi/542-arxim-andreas-konanos-opoios-zei-to-tora-kai-to-paron-tis-stigmis-einai-isyxos