| ||||
| ||||
| ||||
|


| ||||
| ||||
| ||||
|

Στο Βελιγράδι, ο παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τη δίωξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Λαός του Χριστού – η εποχή μας», αφιερωμένη στον διωγμό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το επίσημο Κίεβο, έλαβε χώρα στο Βελιγράδι. Οι δημιουργοί της ταινίας είναι ο παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης Emir Kusturica, ο παραγωγός Mirko Radenovic και ο σεναριογράφος Jovan Markovic.
«Οι συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα σε όλο τον πλανήτη και τραβούν όλη τη σύγχρονη ανθρωπότητα στη δίνη της, αντιπροσωπεύουν έναν γνωστικό πόλεμο στην πνευματική, πολιτιστική και ψυχολογική σφαίρα της ζωής των ανθρώπων και του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο είναι πιο αποτελεσματική από το να νικήσεις στρατεύματα και να καταλάβεις εδάφη. Σε αυτόν τον πόλεμο γίνεται αγώνας για ολόκληρο τον άνθρωπο, για το μυαλό του και, κυρίως, για την ψυχή του» τονίζει ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Jovan Markovic.
Σύμφωνα με τον Jovan Markovic, μέσα από τις ιστορίες κληρικών, καλλιτεχνών και απλών πολιτών από διάφορες χώρες, ιδιαίτερα από την Ουκρανία και τη Σερβία, η ταινία προσπαθεί να δείξει πραγματικές καταστάσεις στις οποίες οι άνθρωποι, παρά τις πιέσεις και τις προκλήσεις στην «εποχή του παραμορφωμένου νοήματος», παραμένουν πιστοί στην πίστη, τις αξίες και τη χώρα τους. Ο σκηνοθέτης και οι συμμετέχοντες του ντοκιμαντέρ πιστεύουν ότι τα δεινά της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των ανθρώπων, τόσο στην Ουκρανία όσο και σε άλλα μέρη του κόσμου, είναι μέρος μιας γενικής σκόπιμης υποτίμησης της πίστης από το κράτος. Η ταινία δείχνει την τραγωδία των σλαβικών λαών και της Ορθοδοξίας και εγείρει αιώνια ερωτήματα για την καταγωγή, τη δημιουργία, τη ζωή, την αιωνιότητα και την ευτυχία.

Στην πρεμιέρα της ταινίας ήρθαν εκπρόσωποι πολιτιστικών, πνευματικών και κοινωνικών κύκλων από πολλές χώρες. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του φιλμ, δείχνει ότι η δίωξη της ορθόδοξης πίστης στην Ουκρανία προκαλεί σύγχυση και αγανάκτηση στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους πίστη. «Οι πολιτισμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι δεν μπορούν να δεχτούν μια τέτοια απαράμιλλη καταπάτηση της ελευθερίας της συνείδησης», σημειώνουν.
«Είδα αυτή την ταινία με βαριά καρδιά. Πιστέψτε με, στην ταινία είδαμε μόνο ένα μικρό μέρος της φρίκης που βιώνει ο ουκρανικός λαός σήμερα», πρόσθεσε ο Ουκρανός φιλόσοφος και συγγραφέας Ruslan Kalinchuk, ο οποίος περιέγραψε πώς «κατά τη διάρκεια του τρέχοντος πολέμου, οι ουκρανικές αρχές, υπό την επιρροή δυτικών και Ευρωπαϊκής πολιτικής, προέβησαν σε κατάσχεση εκκλησιών και φυλακή ιερέων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας».
Ο παραγωγός Μίρκο Ραντένοβιτς εξήγησε ότι η ιδέα για την ταινία προέκυψε όταν ήταν στο Βελιγράδι και επικοινώνησε με πολλούς φίλους από το Κίεβο και μετά στράφηκε στον Εμίρ Κουστουρίτσα για βοήθεια. Στην ταινία συμμετείχαν πολλοί διάσημοι ιερείς, λόγιοι και σχολιαστές. Συγκεκριμένα, ήρωές του ήταν ένας από τους πιο έγκυρους σύγχρονους θεολόγους, ο επίσκοπος Irinej της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Ουκρανός ορθόδοξος ιεραπόστολος και φιλόσοφος Ruslan Kalinchuk, ο πατέρας Mykola Mogilny από το Κίεβο και ένας ορθόδοξος ιερέας από τη Γένοβα της Ιταλίας, ο φιλόσοφος και ποιητής Mario Selvini. . Στην ταινία μπορείτε επίσης να ακούσετε τον Vukan Markovic – PhD, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Yuri Bardash – με καταγωγή από το Donbass, παραγωγό και δημιουργό δημοφιλών μουσικών έργων, καθώς και απόψεις ανθρώπων και παιδιών που ηχογραφήθηκαν στους δρόμους της Ρώμης , Μόσχα, Κίεβο και Βελιγράδι.

Ο Μίρκο Ραντένοβιτς είπε ότι η αξία της ταινίας είναι ότι βασίζεται σε ιστορίες ανθρώπων που έχουν βιώσει από πρώτο χέρι τις προσπάθειες του Κιέβου να καταπατήσει τις θρησκευτικές ελευθερίες. «Η ταινία αποτελείται από πολλές συνεντεύξεις, όπως Κουστουρίτσα, Σέρβοι, Ρώσοι, Ουκρανοί, Ιταλοί ιερείς», είπε ο Ραντένοβιτς. «Θέλουμε όλοι να παρακολουθήσουν την ταινία και να αρχίσουν να σκέφτονται τι συμβαίνει στον κόσμο, πώς να είναι και πώς να ζήσουν». «Είναι σημαντικό να ακούς έξυπνους ανθρώπους και να κάνεις επιλογές για τον εαυτό σου», είπε με σιγουριά. – Αυτό που συμβαίνει σήμερα γύρω από την Εκκλησία στην Ουκρανία είναι εξαιρετικά σχετικό, αυτά τα προβλήματα μπορούν να εκδηλωθούν και σε άλλες χώρες. Αυτό εξήγησε ο Ραντένοβιτς το μεγάλο ενδιαφέρον για την ταινία και την απήχηση που παρήγαγε. «Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι αυτό που συμβαίνει τώρα δεν πρέπει να επιτραπεί, είναι εκτροπή, απάνθρωπο», τόνισε. – Πάντα υπάρχει πίστη στη δικαιοσύνη, αργά ή γρήγορα θα θριαμβεύσει». (whizbuddy)
Εμίρ Κουστουρίτσα: Παρουσίαση ταινίας για τις διώξεις των Ορθοδόξων στην Ουκρανία..
Στην Σερβία παρουσιάστηκε την ταινία «Λαός του Χριστού – η εποχή μας», η οποία, ειδικότερα, μιλάει για την δίωξη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στην Σερβία παρουσιάστηκε την ταινία «Λαός του Χριστού – η εποχή μας», η οποία, ειδικότερα, μιλάει για την δίωξη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη δημιουργία της ταινίας συμμετείχε ο γνωστός Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο Πατριάρχης Πορφύριος της Σερβίας παρακολούθησε την πρεμιέρα.
Η ταινία δημιουργήθηκε για να μαρτυρήσει «τον Γολγοθά της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο και ιδιαίτερα στην Ουκρανία, όπου δεν υπάρχει μόνο αθεΐα και απανθρωπιά, αλλά και επιθέσεις με ρουκέτες», σημειώνει ο Sputnik Srbija.
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, Γιόβαν Μάρκοβιτς, ανέφερε ότι βρέθηκε αρκετές φορές στο Κίεβο και μία φορά φέρεται να συνελήφθη.
Παράλληλα, ο παραγωγός της ταινίας Μίρκο Ραντένοβιτς δήλωσε ότι οι Σέρβοι «καταλαβαίνουν καλύτερα όλα όσα συνέβησαν στην Ουκρανία». Και πρόσθεσε ότι θέλει όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να δουν την ταινία, ώστε να καταλάβουν τι «πραγματικά συμβαίνει με την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Κίεβο και σε όλη την Ουκρανία και τι βασανιστήρια υφίστανται οι κληρικοί της». Ο ίδιος λέει ότι η ιδέα της ταινίας γεννήθηκε όταν επικοινωνούσε με «φίλους» από το Κίεβο, οι οποίοι βρίσκονταν στο Βελιγράδι.
Κάντε κλικ για να αποδεχτείτε cookies εμπορικής προώθησης και να ενεργοποιήσετε αυτό το περιεχόμενο
Οι ιερείς Ρουσλάν Κάλιντσουκ από την περιοχή Ιβανο-Φρανκόφσκ και Μικόλα Μογκίλνι από το Κίεβο μίλησαν για τον διωγμό των ορθόδοξων χριστιανών στην Ουκρανία.
Ο Κάλιντσουκ υποστήριξε ότι « το καθεστώς του Κιέβου, υπό την επιρροή της Δύσης, κατάσχει εκκλησίες και φυλακίζει ιερείς». Σύμφωνα με τον Κάλιντσουκ, αυτό που προβάλλεται στην οθόνη «είναι μόνο ένα μέρος της τρομοκρατίας» κατά του « πιστού λαού της Ουκρανίας».
Στη δημιουργία της ταινίας συμμετείχε και ο Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα. Είπε ότι η Δύση «πούλησε τον πόλεμο στους Ουκρανούς» και έθεσε στο κοινό το ερώτημα: «Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τα τεράστια χρηματικά ποσά που δόθηκαν;».
Επίσης, στην ταινία, θα μπορούσατε να ακούσετε τη γνώμη του πρώην Ουκρανού παραγωγού Γιούρι Μπαρντάς, ο οποίος ήταν παραγωγός των συγκροτημάτων Quest Pistols και mushrooms, αλλά έφυγε από την Ουκρανία για τη Ρωσία, όπου έλαβε το διαβατήριό του.

Στην πρεμιέρα της ταινίας προσκλήθηκε ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος, ο οποίος ευλόγησε το κοινό πριν από την προβολή της ταινίας.
Υπενθυμίζεται ότι με φόντο την υιοθέτηση από την Βερχόβναγια Ράντα ενός νόμου που απαγορεύει τις δραστηριότητες των θρησκευτικών οργανώσεων που χαρακτηρίζονται ότι «συνδέονται με τη Ρωσία», ο Πατριάρχης Σερβίας έστειλε επιστολή υποστήριξης στον Μητροπολίτη Ονούφριο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας… (Kosmodromio)
dimpenews.com
Αγαπητοί Φίλοι του "Πορευθέντες",….Σας ενημερώνουμε ότι τις παρακάτω ημέρες και ώρες θα προβληθούν στο τηλεοπτικό κανάλι της Βουλής οι εξής ταινίες της βραβευμένης Μαρίας Μαυρίκου. …."Πάσχα στην Κένυα" (1985) το Μεγάλο Σάββατο, 15 Απριλίου, στις 16.00. …."Αλβανία, Ανάσταση της Ορθοδοξίας (1996) τη Δευτέρα του Πάσχα, 17 Απριλίου στις 10.00 π.μ. ….Και οι δυο ταινίες θα προβάλλονται και για το WEB TV της Βουλής για όσους δεν έχουν πρόσβαση στο τηλεοπτικό κανάλι στην τηλεόραση τους, στη διεύθυνση https://parltv.live.grnet.gr/webtv/ . ….Σας ευχόμαστε ευλογημένη υπόλοιπη Μ. Εβδομάδα και καλή Ανάσταση. ….Το Διοικητικό Συμβούλιο | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
Από ιστοσελίδα “Documentary Mania”
Τί είναι γυναίκα; Προκλητική και ενοχλητική ερώτηση… Υπάρχουν φύλα; Είναι «κοινωνική κατασκευή» οι ρόλοι των φύλων και τα ίδια τα φύλα; Μπορεί πράγματι μια γυναίκα να «παγιδευτεί στο σώμα ενός άνδρα»; Μπορεί ένας άνδρας να διεκδικήσει να θεωρείται «γυναίκα» κάνοντας μία απλή δήλωση συναισθημάτων; Το να γεννηθείς γυναίκα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα; Πιστεύαμε μέχρι τώρα ότι το να είσαι γυναίκα έχει σχέση με τη βιολογία, αλλά τώρα τελευταία θέλουν να μας διαβεβαιώνουν ότι αυτό πια δεν ισχύει.
Είναι «γυναίκα» το παρδαλό μασκάρεμα, οι ορμόνες, τα προσθετικά, τα χειρουργεία και η μπογιά; Στη γυναίκα υπάρχουν χρωμοσώματα, γονίδια, γεννητικά όργανα, αναπαραγωγική λειτουργία, κύηση, θηλασμός, κάθε όργανο είναι κατασκευασμένο και κυριολεκτικά μιλάει σε «γυναικεία» γλώσσα. Σκελετός, εγκέφαλος, σπλάγχνα, βιοχημεία, ψυχολογία, οι ασθένειες, θεραπείες, όλα διαφέρουν ανάμεσα στη γυναίκα και στον άντρα. Ποιός μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει πως γίνεται γυναίκα όποιος έτσι αισθάνθηκε, έτσι νόμισε με το μυαλό του; Ο Matt Walsh ρώτησε ευθέως τους «ειδικούς». Ανακαλύπτει ότι κανένας - γιατροί, θεραπευτές, ψυχίατροι ή πολιτικοί- δεν είναι σε θέση να ορίσει στη πράξη τη λέξη «γυναίκα».
Το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει τις συγκλονιστικές και τρομακτικές ρίζες της ριζοσπαστικής ιδεολογίας του φύλου και διδάσκει ακριβώς τους τρόπους που οι ακτιβιστές και οι ιδεολόγοι προσπαθούν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά μας. Προτείνει επίσης μια στρατηγική για να νικήσουμε τη συλλογική παραφροσύνη που έχει κυριεύσει την κοινωνία μας. Ακολουθήστε τον παρουσιαστή, στο συχνά κωμικό, αλλά έντονα ανησυχητικό ταξίδι του καθώς προσπαθεί να δώσει απάντηση σε μια ερώτηση που γενιές πριν από εμάς δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι έπρεπε να κάνουν: Τι είναι γυναίκα;
Πηγή: documentarymania.com
https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/what-is-a-woman
24ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ (1977)
Μια ταινία της Μαρίας Χατζημιχάλη-Παπαλιού
Τρίτη 15/3/2022, 18:30 μ.μ.
Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι.
Η ταινία Ο Αγώνας των Τυφλών είναι ένα ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει ένα πραγματικό γεγονός, την εξέγερση και τις κινητοποιήσεις των τυφλών, που αποφάσισαν να υψώσουν τη φωνή τους για να θέσουν ένα τέρμα στην καταπίεση και την εκμετάλλευσή τους από το Κράτος και τα φιλανθρωπικά κυκλώματα με αποκορύφωμα την κατάληψη του Οίκου Τυφλών. Μέσα στο αγωνιστικό κλίμα της Μεταπολίτευσης, πάνω από 15.000 τυφλοί, πολλοί από τους οποίους ήταν επαίτες, ξεσηκώθηκαν ζητώντας Ψωμί, Παιδεία και όχι Επαιτεία. Με την κάμερα στο χέρι η σκηνοθέτρια παρακολούθησε για δύο χρόνια (1976-77) όλες τις φάσεις αυτής της κινητοποίησης, που έθεσε επί τάπητος τα προβλήματά τους και είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν κάποια πρώτα βήματα για τη λύση τους. Η ταινία αυτή, μέσα απ’ τις σχέσεις που αναπτύχθηκαν στη διάρκεια των γυρισμάτων, έγινε ένα μέρος αυτού του αγώνα, ένα όπλο στα χέρια των τυφλών. Απέναντί τους τα κυκλώματα που τους εκμεταλλεύονταν, με διώξεις και πολλές δίκες (και εναντίον μερίδας του Τύπου που τους συμπαραστάθηκε) και η Αστυνομία. Ωστόσο η ταινία βοήθησε να γίνουν γνωστά τα αιτήματα των τυφλών και να δημιουργηθεί ένα σημαντικό ρεύμα συμπαράστασης. Όπου κι αν προβλήθηκε, μεταξύ άλλων και σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αναδείχθηκε ο κοινωνικός της χαρακτήρας και συγκεντρώθηκαν χιλιάδες υπογραφές από σημαντικά πρόσωπα, μεταξύ άλλων από τους Ζαν Πωλ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μπωβουάρ, Φελίξ Γκουαταρί, Μισέλ Φουκώ, Κώστα Γαβρά, Ιβ Μοντάν, Σιμόν Σινιορέ, Νίκο Πουλαντζά, Γιάννη Κόκκο, Μίκη Θεοδωράκη, Ρέι Τσαρλς κ.ά. Δείτε εδώ το τρέϊλερ: https://mariapapaliou.com/
Ο Αγώνας των Τυφλών κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας 1977 FIPRESCI (Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου).
Συμμετείχε και διακρίθηκε σε πολλά Διεθνή Φεστιβάλ όπως: το Φεστιβάλ Καννών (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών) (1978), στο Φεστιβάλ του Μανχάιμ (1978), στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (1978), στο Φεστιβάλ Ντέι Πόπολι (1978), στο Φεστιβάλ Λε Ζεμό (1978), στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1977) κ.ά. Αφιερώματα έγιναν σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης. Η ταινία βρίσκεται από το 1980 στην ταινιοθήκη του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού.
Η ταινία θα προβληθεί σε νέα αποκατεστημένη ψηφιακή κόπια (DCP), που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Δράσης «Χώρα, σε Βλέπω», με αγγλικούς υπότιτλους.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ-ΠΑΠΑΛΙΟΥ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΡΝΙΚΟΣ – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΙΔΗΣ
ΜΟΝΤΑΖ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΡΝΙΚΟΣ – ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ-ΠΑΠΑΛΙΟΥ
ΗΧΟΛΗΨΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: POSITIVE ΕΠΕ
Ψύλλος είναι ο τίτλος μια χειρόγραφης εφημεριδούλας, που εκδίδει και συντάσσει ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ’ ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας. Ο Ηλίας Σεϊτανίδης.
«Ψύλλος» είναι όμως κι ο ίδιος ο μικρός Ηλίας, γιατί είναι τόσο πολύ ταυτισμένος με την εφημερίδα του, ώστε κανείς πια να μην τον φωνάζει με το πραγματικό του όνομα.
Κι όπως γράφει ο ίδιος σ’ ένα φύλλο της εφημερίδας του, «ο Ψύλλος είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, είναι το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά…».
Γιατί η τακτική ταχυδρόμηση της εφημερίδας του σε διάφορα μέρη και τα γράμματα που λαμβάνει ως απάντηση, είναι ο μοναδικός τρόπος που έχει βρει για να ταξιδεύει και να ξεφεύγει, έστω νοερά, από τα στενά όρια του χωριού του.
Για τους γονείς του, ανθρώπους του μεροκάματου, είναι μια ασχολία χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, ενώ για τους συγχωριανούς του, μια γραφικότητα προς χλευασμό. Μέχρι που καταφθάνει από την Αθήνα μια δημοσιογράφος, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό «εκδότη». Το απροσδόκητο ενδιαφέρον της πρωτεύουσας θα μεταστρέψει την πεποίθηση όλων για την αξία της φυλλάδας, όμως ο μαθητής θα παραμείνει πιστός στους στόχους και τις επιθυμίες του.
Ο Ψύλλος είναι μια απόπειρα για ονειροπόληση, αισιοδοξία κι ελπίδα -το τσίμπημα στην κοιμισμένη ευαισθησία μας. Είναι πάνω απ’ όλα η ομορφιά των αθώων παιδικών ματιών.
Βραβεία και Διακρίσεις:
-Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία για Παιδιά και Νέους για τη διετία 1989-1990.
-Βραβείο Καλύτερης Ταινίας του τμήματος Kinderfilm, Berlin International Film Festival 1991.
-Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Chicago International Children’s Film Festival 1991.
-Βραβείo Καλύτερoυ Σεναρίoυ Ένωσης Ιρλανδών Σεναριoγράφων, Cinemagic International Film Festival Belfast 1992.
-Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, International Film Festival Sofia 2000.
-Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Festival Du Grain α` De΄Moudre 2001.
-Εθνική Ελληνική Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Νέας Ευρωπαϊκής Ταινίας, European Film Academy.
Απολαύστε την
των Μιχαήλ Α. Βιδάλη και Αντωνίου Σ. Ανδρεάτου*
Η κινηματογραφική ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού» που παρουσιάζει τη ζωή του Νεκτάριου Κεφαλά, ευρύτερα γνωστού ως Αγίου Νεκταρίου, με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη, τη συμμετοχή του Μίκυ Ρούρκ και άλλων σπουδαίων ηθοποιών, έχει αναστατώσει κάποιους κριτικούς κινηματογράφου της χώρας μας, γιατί γνώρισε εισπρακτική επιτυχία παρά τα πολύ δυσμενή σχόλια που έγραψαν (1).
Η αποδόμηση μίας ταινίας βάσει ιδεοληψιών δηλοί δύο πράγματα. Πρώτον, παντελή έλλειψη αντικειμενικότητας και ψυχραιμίας. Και δεύτερον, εμπάθεια και μικροψυχία. Αμφότερα, αποδομούν όποια απόπειρα σύνταξης κριτικής ενός έργου τέχνης.
Τέτοιες κριτικές στάζουν αριστερό ή αθεϊστικό μένος αφού αδυνατούν να αξιολογήσουν αντικειμενικά μία ταινία ως δημιουργία, επειδή πιθανώς αντίκειται στην εμμονική κοσμοθεωρία που επιθυμούν να μας επιβάλουν. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι προφανώς θιασώτες της συλλογιστικής τύπου «ο Μάρξ και οι άλλοι», «οι ΛΑΟΤΚΙ και οι άλλοι», κ.ο.κ. Είναι η μειοψηφία που επιβιώνει και παραδόξως αναδεικνύεται χάριν του διχασμού, της ντουντούκας, ή της κουκούλας.
Από πότε πανανθρώπινες αξίες όπως η αγάπη και αδελφοσύνη, ακυρώνονται όταν διαφωνούμε μόνο με την ταυτότητα του ανθρώπου που τις διατύπωσε ή την πηγή του μηνύματος; Τουλάχιστον υποκριτική η στάση τους.
Είναι συνταγματικό δικαίωμα του κάθε πολίτη να είναι πολιτικά συνειδητοποιημένος, άθεος ή αγνωστικιστής. Όταν όμως αυτά έχουν καταστεί «καλύπτρες» των αισθητηρίων ή πνευματικών οργάνων, προφανώς τον εμποδίζουν να αξιολογήσει αντικειμενικά μία σχετική ταινία. Είναι σαν να καλείται ένας χορτοφάγος να αξιολογήσει την καλύτερη μοσχαρίσια μπριζόλα Black Angus που μαγείρεψαν τρεις υποψήφιοι σεφ… Η ειλικρινής στάση θα ήταν να αγνοήσουν ή να μην αξιολογήσουν μία ταινία που αδυνατούν να χειριστούν διανοητικά και δημοκρατικά.
Αντί να αξιολογήσουν την ταινία ως πράξη δημιουργίας, εστιάζοντας στο σενάριο, φωτογραφία, μουσική επένδυση, φωτισμό και υποκριτικές ερμηνείες, καταφεύγουν απαξιωτικά κατά των… 270.000 «αφελών» ή «συντηρητικών» που καταδέχτηκαν να την παρακολουθήσουν. Άλλη μία φορά, ειρωνική και υποκριτική η στάση τους. Εμμέσως επιτίθενται κατά της συγκεκριμένης θρησκείας, αντισυνταγματική και ρατσιστική πράξη, που δεν θα αποτολμούσαν για τον Ιουδαϊσμό ή τον Μωαμεθανισμό. Ο αριστερόστροφος θρασύδειλος φασισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Δυστυχώς, ανάλογης αντιμετώπισης έτυχε και η Ρωσική αριστουργηματική ταινία «Το νησί» (2006), την οποίαν λόγω του status quo των «κριτικών» μας, λίγοι γνωρίζουν. Απέσπασε μερικά βραβεία αλλά γνώρισε περιορισμένη εισπρακτική επιτυχία λόγω των μετρίων κριτικών που δέχτηκε. Ουσιαστικά, πρόκειται περί ενός καθεστώτος άτυπης λογοκρισίας.
Ειρωνικά, πολλοί κριτικοί κινηματογράφου αυτοπροβάλλονται ή προσλαμβάνονται ως «διανοούμενοι». Όμως, με τα δικά μας κριτήρια, «διανοούμενος» είναι ένας άνθρωπος παντελώς ελεύθερος, συνήθως επαρκώς μορφωμένος, μα κυρίως, μη δέσμιος πολιτικών ή άλλων φίλτρων. Συνακόλουθα, ένας «διανοούμενος» έχει μία αντικειμενική, ρηξικέλευθη ή ευφυή θεώρηση των πραγμάτων.
Ουσιαστικά, η ταινία έχει ένα ενδιαφέρον ρετρό φως εποχής, αξιόλογες ερμηνείες, και στο τέλος αφήνει στον θεατή ένα γλυκύ αίσθημα. Και ναι, είχε μία ασήμαντη σκηνοθετική αστοχία που οι συγκεκριμένοι κριτικοί αδυνάτησαν να συλλάβουν λόγω της ταραχής τους. Σε αντιδιαστολή, οι ταινίες που συχνά επιβραβεύουν οι «κριτικοί» κινηματογράφου βρίθουν μυστικισμού, βίας, σεξ και ειδικά διαστροφής, ενώ οι θεατές αποχωρούν με νευρική και σεξουαλική υπερδιέγερση.
Η Ελλάδα διαθέτει αφθονία «ειδικών» πάσης φύσεως, αλλά, όπως αποδείχθηκε, και «κριτικών» της έβδομης τέχνης. Μία κριτική αμφισβήτηση των «κριτικών» ήταν η απελευθερωτική ενέργεια που ώθησε τον κόσμο να παρακολουθήσει και να επιδοκιμάσει τη συγκεκριμένη ταινία…
Υ.Γ: Αν μη τι άλλο, το μήνυμα της ταινίας είναι η καθολική και άνευ όρων αγάπη, ιδέα που προφανώς απωθεί τους «διανοούμενους» κριτικούς κινηματογράφου της χώρας μας…
* Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και Αρχιτέκτων Μηχανικός, MΑrch.
Διδάκτωρ Πληροφορικής
(1) Πρωτιά στο ελληνικό box-office για 4 συνεχόμενες εβδομάδες.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.

