ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 21 Ιουλίου 2026
Άγιος Μελέτιος
Άγιος Μελέτιος
| Ημερομηνία Εορτής: | 21/07/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 21 Ιουλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Μελετιος (; - 1821) |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Μελέτιος. ήταν επίσκοπος Κίτρους, στη Θεσσαλονίκη, Ιερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας και μααρτύρησε το 1821 μ.Χ.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς από το έργο του ”Χριστιανισμός και Πόλεμος”..Που είναι ο Χριστιανισμός;
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Πού είναι ο Χριστιανισμός;
Πού είναι ο Χριστιανισμός; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Η απάντησή μου είναι η εξής: Μόνο όπου υπάρχει πόνος. Όταν το λέω αυτό, δεν μιλάω μόνο για άδικο πόνο, αλλά και για άξιο πόνο. Γιατί κάθε πόνος καθαρίζει και εξευγενίζει. Το πόνο για δικαιοσύνη είναι πάντα πόνος που προκαλείται από άλλους, και το πόνο για αδικία είναι πάντα πόνος που προκαλείται από εμάς τους ίδιους. Ο δίκαιος άνθρωπος υποφέρει πάντα, είτε για εκείνους που έζησαν πριν από αυτόν είτε για εκείνους που θα ζήσουν μετά από αυτόν. Η αιτία του πόνου ενός δίκαιου ανθρώπου βρίσκεται έξω από αυτόν. η αιτία του πόνου ενός κακού ανθρώπου βρίσκεται μέσα του. Όπως ακριβώς ο πόνος ενδυναμώνει τον δίκαιο άνθρωπο στην καλοσύνη του, έτσι και αποδυναμώνει τον κακό άνθρωπο στην κακία του.
Ένας άνθρωπος που δεν έχει υποφέρει ποτέ, ούτε στην ψυχή ούτε στο σώμα του, δεν ήταν ποτέ Χριστιανός. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι η ιστορία του πόνου σε όλες τις μορφές του. Η Εκκλησία έχει υποφέρει από διωγμούς ή από εύνοιες του Κράτους· από εξωτερική τυραννία ή από εσωτερική υπερηφάνεια· από φιλοσόφους ή από τρελούς· από φανατικούς ή αποστάτες· από εξωτερικά ή εσωτερικά εμπόδια. Ολόκληρη η ιστορία της Εκκλησίας είναι συνυφασμένη με βάσανα, αμαρτωλών και αγίων. Οι αμαρτωλοί υπέφεραν διαπράττοντας αμαρτίες, οι άγιοι δια της παρατήρησής τους. Δεν ήταν μόνο ο Ιούδας που υπέφερε εξαιτίας της μεγάλης αμαρτίας του, αλλά και πολλοί άλλοι, χθες και σήμερα, που έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αμαρτίας τους. Όσο για τον Ιούδα, νομίζω ότι η ψυχή του ήταν πολύ κοντά στον Χριστιανισμό την εποχή που υπέφερε τις αγωνίες της μεταμέλειας. Και ο Απόστολος Παύλος υπέφερε απλώς και μόνο στη θέα της ειδωλολατρίας της Εφέσου και της ανηθικότητας της Κορίνθου. Υπέφερε επίσης όταν, σε ένα πνευματικό όραμα, είδε τα βάσανα του πλάσματος στον τοκετό.
Όλες οι μεγάλες ψυχές, τόσο στους παγανιστικούς χρόνους όσο και στους χριστιανικούς χρόνους, προτίμησαν να παραμείνουν στη μελαγχολική τους μοναξιά (Όμηρος, Ηράκλειτος, Ορφέας, Πυθαγόρας, Πλάτωνας, Βιργίλιος, Σενέκας, Βασίλειος, Δάντης, Άγιος Βερνάρδος). Όταν ρώτησα έναν από τους μαθητές μου: «Πώς φαντάζεστε τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας;» απάντησε: «Ως ανθρώπους που δεν χαμογελούν ποτέ», και δεν φέρθηκα αντίρρηση σε αυτή την απάντηση. Πράγματι, είναι πολύ δύσκολο για εμάς να συνδέσουμε ένα χαμόγελο με το στόμα του Χρυσοστόμου, του Αθανασίου ή του Νοξ. Όπως ακριβώς είναι εξίσου δύσκολο για εμάς να διαχωρίσουμε το χαμόγελο από τα χείλη του ιερέα του Διονύσου. Αλλά να το θέμα: όπως μεγάλοι άνδρες έχουν εκφράσει τον Χριστιανισμό με ηθικούς και δογματικούς τύπους, έτσι και άλλοι τον έχουν εκφράσει σε στίχους, με χρώματα, σε ξύλο ή σε πέτρα. Ο Δάντης, ο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και οι μεγάλοι κατασκευαστές του Καθεδρικού Ναού της Ρεμς, της Παναγίας των Παρισίων και του Αβαείου του Γουέστμινστερ έζησαν, όπως είναι γνωστό, στην ίδια μυστική μελαγχολία με τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας. Τέτοιοι ήταν και οι μεγάλοι σύγχρονοι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού: ο Μπάτλερ, ο Λαμεναί, ο Σολοβίεφ, ο Νιούμαν. Τέτοιοι, τέλος, ήταν και οι μεγάλοι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού στη λογοτεχνία: ο Τολστόι, ο Ντίκενς και ο Ντοστογιέφσκι.
Δεν υπήρξε ποτέ άγιος στον κόσμο που να ήταν ευτυχισμένος στη σκιά των αμαρτιών των διπλανών του. Γιατί πρέπει όλες οι μεγάλες ψυχές να είναι μελαγχολικές; Επειδή οι μεγάλες ψυχές υποφέρουν πάντα από τα βάσανα των συνανθρώπων τους. Όσο σκοτεινή όμως κι αν είναι η μελαγχολία μιας αγνής χριστιανικής ψυχής, δεν είναι ποτέ πιο σκοτεινή από τα σύννεφα μέσα από τα οποία διαπερνούν οι ακτίνες του ήλιου. Η χριστιανική αισιοδοξία, όπως ο μακρινός ήλιος του σύμπαντός μας, διαπερνά αυτά τα μελαγχολικά καλύμματα που περιβάλλουν τις δίκαιες και πονεμένες ψυχές της γης. Έτσι, ο Χριστιανισμός δεν είναι ένα φως που θαμπώνει με τη λαμπρότητα των ακτίνων του που ακτινοβολούν, αλλά μάλλον ένα απαλό και τρυφερό φως που περνάει μέσα από τα σύννεφα για να συναντήσει και να χαιρετήσει τις μαραζωμένες ψυχές μας. Υπάρχει χριστιανικό πνεύμα μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή; Αυτό είναι το ερώτημα. Ναι, φίλε μου, λέω ναι. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, υποστηρίζω ότι σε αυτόν τον πόλεμο, όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνονται κάθε μέρα, το χριστιανικό πνεύμα είναι πιο εμφανές από ό,τι στην ειρήνη του χθες.
«Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Χριστιανισμός και Πόλεμος Α΄ / Γ΄»….
YΓ 20 Ιουλίου μια μέρα που σημαδεύθηκε από πόνο..
dimpenews.com
Η απαραίτητη προεκλογική δέσμευση για κατάργηση του Προσωπικού Αριθμού και των Ηλεκτρονικών Ταυτοτήτων
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της συστημικής και μητσοτακόπληκτης εφημερίδας ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:
«Ο μελλοντικός πρωθυπουργός της Βρετανίας Άντι Μπέρναμ θα εγκαταλείψει το σχέδιο της ψηφιακής ταυτότητας σε πανεθνικό επίπεδο.
Το σχέδιο αυτό είχε ανακοινωθεί πέρυσι τον Σεπτέμβριο από τον Κιρ Στάρμερ, ο οποίος θα αποχωρήσει τη Δευτέρα από την Ντάουνινγκ Στριτ, με σκοπό την καταπολέμηση της παράτυπης μετανάστευσης. Προκάλεσε, όμως έντονες ανησυχίες σε μια χώρα που ήταν ανέκαθεν επιφυλακτική απέναντι στους ελέγχους ταυτοποίησης και όπου δεν υπάρχουν ταυτότητες, μια ανησυχία που τροφοδοτήθηκε από μια συνεχή ροή παραπληροφόρησης, κυρίως από την άκρα Δεξιά».
Ενώ, λοιπόν, ο μελλοντικός πρωθυπουργός της Βρετανίας Άντι Μπέρναμ ανακοίνωσε την οριστική εγκατάλειψη του σχεδίου για την καθιέρωση ψηφιακής ταυτότητας σε πανεθνικό επίπεδο, στο ...
Διαβάστε την συνέχεια στο kvathiotis
Γάμος και (Ιερωσύνη) Αρχιερωσύνη …ότι η υπόθεση του «γάμου» των ομοφυλοφίλων εκτίνεται έως αυτού του γάμου ομοφυλοφίλων «επισκόπων».
Posted on 20 Ιουλίου, 2026
Θέμα: Ποικίλες μορφές «ατίμωσης του Γάμου»
(Τρίτη απάντηση στην «χλιαρή» Απόφαση της Δ.Ι.Σ./ 1 Απριλίου 2026 με αφορμή την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ που «έκρινε συνταγματικό τόσο τον γάμο μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου όσο και το δικαίωμά τους στην τεκνοθεσία».)
«Ο των ιερέων γάμος, σωφροσύνη εστί∙» (Ομολογητής Παφνούτιος)
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και Πατέρες,
Έχοντας κατά νου ό,τι σημειώνει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Πηδάλιο, ότι δηλαδή «Εις τους παλαιούς καιρούς ήτο συγχωρημένον να έχωσι γυναίκες οι Επίσκοποι∙», και πάλι, «Από δε, τον καιρόν της πρώτης συνόδου, φαίνεται ότι επεκράτησε συνήθεια να μη υπαντρεύωνται οι ιερώμενοι, και μάλιστα οι αρχιερείς∙», και πάλι, «Κανών όμως βεβαιωτικός της συνηθείας ταύτης, ακόμη δεν ήτο. Η δε, αγία και οικουμενική ς΄. σύνοδος μετά ταύτα, και διά Κανόνος επεσφράγισε την συνήθειαν ταύτην, διορίσασα εν τω ιβ΄. αυτής Κανόνι, αναγκαίως να μη έχουν γυναίκας μόνοι οι επίσκοποι∙», προσεγγίζουμε για τρίτη φορά την χλιαρή Απόφαση – Ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ περί του γάμου των ομοφυλοφίλων και του δικαιώματός των στην τεκνοθεσία.
Αδελφοί, καθώς κανείς δεν αγνοεί ότι η υπόθεση του «γάμου» των ομοφυλοφίλων εκτίνεται έως αυτού του γάμου ομοφυλοφίλων «επισκόπων» (ενν. Προτεσταντών), έχει δε, ως ενδιάμεσο σταθμό τις ποικίλες δηλώσεις και εκδηλώσεις «μετανοίας» των Φιλοσοδομιτών Παπικών «επισκόπων» (ενν. για την μέχρι σήμερα αρνητική στάση τους απέναντι της κοινότητας των Ομοφυλοφίλων), και επίσης, ότι η υπόθεση αυτή – για την ελληνική πραγματικότητα – άρχεται από δηλώσεων (Αρχιερέων) του τύπου: «Τα Σόδομα και τα Γόμορρα δεν τα έκαψε ο Θεός…», «Ο Θεός έδωσε την έλξη αυτή του άνδρα προς τον άνδρα, και τι να πω εγώ…», «Να κρατήσουμε την Παράδοσή μας», εννοείται εμείς οι Χριστιανοί, «αλλά να σεβαστούμε και την διαφορετικότητα» (ο νοών νοείτω!), έχει ενδιαφέρον να δούμε τα περί του γάμου των επισκόπων πριν και μετά την ΣΤ΄ Αγία Οικουμενική Σύνοδο (που όπως είπαμε διόρισε «αναγκαίως να μη έχουν γυναίκας μόνοι οι επίσκοποι»), ώστε να ανοιχθούν οι οφθαλμοί μας και εννοήσουμε τόσο τα περί της Οδού της Παρθενίας (=αγνής ζωής) εις την οποίαν βάδιζαν οι πόδες των επισκόπων, από τους πρώτους αποστολικούς χρόνους έως και επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη, όσο και τα περί της οδού της απωλείας στην οποία βαδίζουν οι «νέας γενιάς» Επίσκοποι – που όταν ομιλούν ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ θυμούνται την περί του γάμου θεολογία της Εκκλησίας μας, αλλ’ όταν συνομιλούν (σε επίσημα συνέδρια του ΠΣΕ) με «Επισκόπους» άλλων «Εκκλησιών» ξεχνούν τα όσα ΑΙΣΧΡΑ εκείνοι λέγουν και πράττουν.
Στην Ἐγκύκλιο 3085/29 Ἰανουαρίου 2024 τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περί τοῦ Γάμου, μεταξύ άλλων διαβάζουμε: «…ὁ λεγόμενος “γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων” εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της∙, …ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 24-32), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.» …
1. Ανατροπή (=ατίμωση) του Χριστιανικού Γάμου
Αδελφοί, ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στέκεται στους πρόποδες του καπνίζοντος όρους, ενώπιον του ε΄ Αποστολικού Κανόνα, αποκαλύπτοντας εις ημάς το περί του Γάμου των κληρικών (Επισκόπων, ή Πρεσβυτέρων, ή Διακόνων) Μυστήριο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον – για την ιδική μας συγγραφή – έχει η «εξέλιξη» του γάμου των ορθοδόξων Επισκόπων, μιας και ο λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εκτίνεται εν τω Οικουμενισμώ έως του «γάμου των ομοφυλοφίλων επισκόπων».
Κανών Ε΄ των Αγίων Αποστόλων: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, την εαυτού γυναίκα μη εκβαλλέτω προφάσει ευλαβείας. Εάν δε εκβάλη, αφοριζέσθω∙ επιμένων δε, καθαιρείσθω.» (σ. 6).
Μελετώντας την «ερμηνεία», τη «συμφωνία» αλλά και τις «σημειώσεις» του εν λόγω Κανόνα, δηλ. ό,τι ο άγιος Νικόδημος αποκαλύπτει για τους έγγαμους ιερωμένους των πρώτων αποστολικών χρόνων έως και τα μέσα του 7ου αιώνα, αντιλαμβάνεται πρώτον την αγωνία αλλά και τον αγώνα των αγίων Πατέρων για την προάσπιση του μεγάλου μυστηρίου του Γάμου, «διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά προχωρήσουν πρός τήν θέωσή τους» (Ἐγκύκλιος 3085 της Ι.Σ.Ι. περί τοῦ Γάμου).
Ερμηνεία: «Ο μεν παλαιός Νόμος εσυγχώρει εις τους υπανδρευμένους να χωρίζουν τας γυναίκας των, οπόταν ήθελαν. Και χωρίς καμμίαν εύλογον αφορμήν. Ο δε Κύριος εις το Ευαγγέλιον εμπόδισε τούτο σφοδρώς. Όθεν και οι Απόστολοι ακολουθούντες την του Κυρίου διαταγήν, εμποδίδουσι τούτο εις τον παρόντα Κανόνα, και λέγουσιν∙ ο Επίσκοπος, ή ο Πρεσβύτερος, ή ο Διάκονος, ας μη εκβάλη, ήτοι ας μη χωρίζη βιαίως την γυναίκα του, χωρίς την συμφωνία δηλ. εκείνης, δια πρόφασιν και σχήμα ευλαβείας∙ ειδέ και την χωρίση, ας αφορίζεται, εωσού να καταπεισθή να την πάρη πάλιν εις την οικίαν του…»,
[Δηλαδή αδελφοί, τόσο μεγάλη ήταν η τιμή που έπρεπε στο Μυστήριο του Γάμου, ώστε αυτός που ατίμαζε με οποιοδήποτε τρόπο αυτόν αφορίζονταν, δηλαδή χωρίζονταν από την προσευχή και την κοινωνία, έστω κι αν ήταν ο ίδιος ο Επίσκοπος. Οι πιστοί λοιπόν συναθροίζονταν στην εκκλησία και μετά των κληρικών τελούσαν τις Θείες Ακολουθίες μη δεχόμενοι να κοινωνήσουν μετά του παραβάτου Επισκόπου, εννοείται μέχρις ότου «καταπεισθή να την πάρη πάλιν εις την οικίαν του»].
(Συνέχεια Ερμηνείας) «Ει δε, και επιμείνη εις το πείσμα του, και δεν θέλει να την παραλάβη, ας καθαιρείται της ιερωσύνης τελείως. Επειδή και φαίνεται με τούτο όπου κάμνει, πως ατιμάζει τον γάμον, όστις είναι κατά τον Απόστολον τίμιος. Και πως νομίζει την κοίτην και την μίξιν ακάθαρτον, ήτις από τον ίδιο τον Απόστολον ωνομάσθη αμίαντος.», [Δηλαδή, αδελφοί, ο Κανών αυτός ορίζει το να είναι ο Αρχιερέας ακοινώνητος προ καθαιρέσεώς του;]
Και ολοκληρώνεται η “Ερμηνεία” του Αγίου, φωτίζοντας μία ακόμη πλευρά ατίμωσης του Μυστηρίου του Γάμου. “Αφήνω να λέγω, ότι, μηχεία και εις τον χωρισμόν τούτον μεσολαβεί καθώς είπεν ο Κύριος. «Ο ς αν απολύση την γυναίκα αυτού, παρ’ εκτός λόγου πορνείας, ποιεί αυτήν μοιχάσθαι.» (Ματθ. 5,32). Έφη δε και ο Απόστολος, «δέδεσαι γυναικί, μη ζήτει λύσιν. Και μη αποστερείτε αλλήλους, ει μη τι αν εκ συμφώνου, ίνα σχολάζητε τη νηστεία και τη προσευχή.»”…
Ας προχωρήσουμε τώρα στις Σημειώσεις του Αγίου Νικοδήμου, πάνω στον Κανόνα, προκειμένου να εννοήσουμε τον τριπλό λόγο για τον οποίο η Εκκλησία θέλει ο Επίσκοπος να είναι χωρισμένος από τις μέριμνες του Γάμου.
«Σημειώσαι, ότι, εις τους παλαιούς καιρούς ήτο συγχωρημένον να έχωσι γυναίκες οι Επίσκοποι… Από δε τον καιρόν της πρώτης συνόδου, φαίνεται ότι επεκράτησε συνήθεια να μη υπαντρεύωνται οι ιερώμενοι, και μάλιστα οι αρχιερείς… Όχι αθετούσα τον Αποστολικόν τούτον Κανόνα. (ου γαρ διορίζει, ότι, οι έχοντες γυναίκες Πρεσβύτεροι να εκβάλλουσιν, ήγουν να χωρίζουν αυτάς, βιαίως και χωρίς συμφωνίας αυτών,(το οποίον τούτο είναι εναντίον εις τον Αποστολικόν κανόνα), αλλά με κοινήν συμφωνίαν, και ευχαρίστησιν χωριζομένων των γυναικών, ούτως οι έχοντες αυτάς Πρεσβύτεροι, ή διάκονοι, ή υποδιάκονοι,να χειροτονούνται Επίσκοποι,κατά τον μη’ της αυτής)∙ αλλά προνοουμένη λέγει, δια την σωτηρίαν, και περισσοτέραν προκοπήν των Χριστιανών, και δια το ακατηγόρητον του αρχιερατικού αξιώματος. Και γαρ και ο Μωυσής, ύστερα αφ’ ου ηξιώθη του προφητικού χαρίσματος, πλέον με γυναίκα δεν έσμιξε, κατά τον άγιον Επιφάνιον» (ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 7)
2. «Το αγαθόν της αγαμίας και παρθενίας», «Οι Αρχιερείς πρέπει να είναι τέλειοι στις αρετές, και μάλιστα στην παρθενία και καθαρότητα…»
ΚΑΝΩΝ ΙΒ΄ ΤΗΣ ΣΤ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
Αγαπητοί, όπως ήδη αναφέραμε, η αγία και οικουμενική ΣΤ΄ Σύνοδος «διά Κανόνος επεσφράγισε την συνήθειαν ταύτην (ενν. να μη υπαντρεύωνται οι ιερώμενοι, και μάλιστα οι αρχιερείς), διορίσασα εν τω ιβ΄. αυτής Κανόνι, αναγκαίως να μη έχουν γυναίκας μόνοι οι επίσκοποι». Οι άγιοι, λοιπόν Συνοδικοί της ΣΤ΄ Συνόδου βλέποντας μία ακόμη ατίμωση του Γάμου επεμβαίνουν, συντάσσουν τον 12ο Κανόνα και διορίζουν: «Ει δέ τις φανερωθείη το τοιούτο πράττων, καθαιρείθω.», δηλ. «Ανίσως δε τινας από τους Αρχιερείς συνοικήση με την εαυτού γυναίκα, ας καθαίρεται.» (Πηδάλιον, σελ. 229). Ποια η εν λόγω ατίμωση;
Ο άγιος Νικόδημος στην ‘’Ερμηνεία’’ σημειώνει: «…εμάθομεν, ότι εις την Αφρικήν και Λιβύην, …και εις άλλους τόπους, οι εκείσε Αρχιερείς, και αφ’ ού χειροτονηθούν, συγκατοικούν με τας γυναίκας των, και προξενούσι σκάνδαλον εις τους άλλους.» Και στις «Σημειώσεις» προσθέτει: «Καθαιρεί τον συγκατοικούντα μετά την χειροτονίαν Αρχιερέα με την γυναίκα του. α’. Δια τι από την τοιαύτην προς αυτήν συνοίκησιν, ημπορεί να ερεθισθή να πέση και εις μίξιν σαρκικήν με αυτήν, ήτις δεν είναι πλέον μίξις νόμιμος ως το πρότερον αλλά πορνεία και μοιχεία αύτη λογίζεται (σ.σ. ιδού η ατίμωση του Γάμου), διά την παράβασιν της συμφωνίας και υποσχέσεως οπού έδωκε να φυλάξη εγκράτειαν από αυτήν. Και β΄. δια το σκάνδαλον, οπού εκ τοιαύτης συνοικήσεως προξενείται εις τον λαόν, ως λέγει τούτο αυτολεξεί ο παρών Κανών.» (σελ. 229)…
Ας έλθουμε και πάλι στις «Σημειώσεις» του Κανόνα, όπου ο άγιος Νικόδημος καταθέτει τα τρία κυριότερα αίτια… «Σημειώσαι ότι διά τρία τινά κυριώτερα αίτια η Σύνοδος εμπόδισε διά Κανόνος Οικουμενικού να μη έχουν γυναίκα οι Αρχιερείς∙ α΄. Διά τί οι Αρχιερείς με το να ήναι εκ της τελειωτικής τάξεως και ανωτάτης όλων των άλλων τάξεων, πρέπει να ήναι και τέλειοι εις τας αρετάς, και μάλιστα εις την παρθενίαν και καθαρότητα, όθεν και προς ακριβή σωφροσύνην την ζωή τους πρέπει να διευθύνουσι∙ β΄. δια τι οι έχοντες γυναίκα και τέκνα Αρχιερείς, εχάριζαν μετά θάνατον εις τα τέκνα αυτών την επισκοπήν ως κληρονομίαν, και πολλά των της Εκκλησίας πραγμάτων κακώς διηρπάζοντο… Και γ΄. διά τι η μέριμνα της γυναικός, των τέκνων, και όλου του οίκου, εμπόδιζεν αυτούς από του να μεριμνώσιν υπέρ του ποιμνίου των, επειδή κατά τον Παύλον «ο εν γάμω, μεριμνά τα του κόσμου πώς αρέσει τη γυναικί.». Λοιπόν για να μη γίνωνται ταύτα πάντα τα άτοπα, εμπόδισεν από τον γάμον τους Αρχιερείς η παρούσα Οικουμενική Σύνοδος δια του Κανόνος τούτου. … (και δεν θέλει τους εν γάμω, όχι διά τι κακίζει και κατηγορεί τον γάμο, αλλά διά τι προτιμά καλλίτερον την αγαμίαν∙»
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αλήθεια, αδελφοί, ποιος ο σκοπός των της σήμερον ημέρας Σκοπών της Δ.Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος; Πώς γίνεται, ο ε΄ Αποστολικός Κανόνας να συγχωρεί – απαιτεί, από τον υποψήφιο προς αρχιερωσύνη να χωρίζει από την γυναίκα του, εννοείται με σύμφωνη γνώμη της, (χάριν παρθενίας, και επιπλέον προκοπής του πληρώματος της Εκκλησίας), επιπλέον ο ιβ΄ Κανών της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου να τιμωρεί με καθαίρεση τον Αρχιερέα που συγκατοικεί απλώς μετά της νομίμου γυναικός∙ από την οποία χωρίστηκε χάρη του βαθμού της Αρχιερωσύνης που έλαβε, και σήμερα στην μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης εποχή, οι Επίσκοποί μας να συγχωρούν, όχι έναν ατελέστατο λαϊκό αλλά ένα (δηλωμένο ομοφυλόφιλο) Επίσκοπο κάποιας «εκκλησίας», όχι να συγκατοικεί αλλά να είναι «νόμιμα» συζευγμένος με άλλον άνδρα!
Αν πάλι, η Εκκλησία (υπερασπιζόμενη τον Γάμο) καθιστά ακοινώνητο τον Επίσκοπο που με βίαιο τρόπο χωρίζεται από τη νόμιμη γυναίκα του («προφάσει ευλαβείας»), πώς γίνεται οι της σήμερον επίσκοποι να κοινωνούν εκκλησιαστικώς μετά «εγγάμων» ομοφυλοφίλων επισκόπων άλλων «εκκλησιών» που πιθανόν αύριο να απαιτήσουν ισονομία παρά τη τεκνοθεσία (χάρη πόθου να κληροδοτήσουν την επισκοπή τους εις τα υιοθετημένα τέκνα αυτών»);
Πώς γίνεται οι Ορθόδοξοι Επίσκοποί μας να μη βλέπουν το «δοκάρι» που ο Οικουμενισμός ή καλύτερα ο ίδιος ο Σατανάς έμπηξε εις τους επισκοπικούς οφθαλμούς τους αλλά ζητούν να βγάλουν πρώτα, το «κάρφος» (μικρό άχυρο – σκουπιδάκι), από το «μάτι» του απαίδευτου και ακατήχητού λαού του Θεού, του συστηματικά και από γεννήσεώς του παρασυρμένου κυρίως από θεωρίες τύπου «αξιοπρέπειας» και «κοινωνικού φύλου»; ΔΕΝ γίνεται!
Δημήτριος Β. Εμμανουήλ
Πτολεμαΐδα 7 Ιουλίου 2026
«Ἡ Μάρτυς Χριστοῦ, ἡμᾶς συνεκαλέσατο, τοὺς ἄθλους αὐτῆς, τοὺς θείους καὶ παλαίσματα, ἐγκωμίοις ᾆσαι νῦν, φερωνύμως αὐτὴ γὰρ πέφηνεν, ὡς ἀνδρεία τώ φρονήματι, κυρία νοός, τε καὶ παθῶν ἀπρεπῶν.» (Κοντάκιον Αγίας Κυριακής της Παρθενομάρτυρος)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)