ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
-αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους.
Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία.
ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ -
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
σ.σ. Ο κόσμος αγαπά «τα Χριστούγεννα» αλλά δεν αγαπάει τον Χριστό. Το τραγικό είναι ότι σήμερα αυξάνονται ολοένα και περισσότερο τα φαινόμετα σήψης των υψηλόβαθμων μελών της Εκκλησίας, των μητροπολιτών, οι οποίοι με τις κοσμικές συναυλίες που διοργανώνουν, και μάλιστα μέσα στους Ναούς, προτρέπουν το ποίμνιο να κάνει το ίδιο, να αγαπήσει και αυτό «τα Χριστούγεννα» μακριά από τον Χριστό. Χαζοχαρούμενα ‘jolly Xmas’ μακριά από το αληθινό τους νόημα. Ένα «εορταστικό πανηγύρι». Πού καταντήσαμε. Η κοπέλα στο ΒΙΝΤΕΟ να βάζει τα γυαλιά στους σημερινούς δεσποτάδες!
Είναι Χριστούγεννα: μπορούμε να γίνουμε φωτοφόροι, σωτήρες ο ένας για τον άλλον Με τον δικό μας τρόπο, που είναι πάντα πιο καταλυτικός από ό,τι νομίζουμε. ( Myriam Tonus, θεολόγος)
(σσ Πως βλέπουν οι πιο πνευματικοί άνθρωποι τα Χριστούγεννα σήμερα στην Ευρώπη και στον κόσμο; Είναι σίγουρο ότι μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες και κοινά ιδανικά παρά τις διαφορές μας. Υπάρχουν θεολόγοι στις Βρυξέλλες; και τι έχουν να πουν για το μήνυμα της Ιερής Ημέρας; Πως σκέπτονται; Toυς δίνεται βήμα; είναι υπολογίσιμη δύναμη και κοινωνική συνισταμένη; Έχοντας ζήσει μια δεκαετία στις Βρυξέλλες είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι και βήμα τους δίνεται όπως εδώ στο σαλόνι μιας από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας τη LaLibre αλλά και ότι είναι υπολογίσιμη δύναμη. Υπάρχει απόλυτος σεβασμός στην ιδιότητα στη δημόσια συναναστροφή. Το Βέλγιο είναι μια χώρα αντιματεριαλιστική στο τρόπο ζωής των πολιτών του..υπάρχει μια διάχυτη πνευματικότητα και ως αναζήτηση. Άλλωστε η φάτνη είναι ένα διεθνές σημείο που ενώνει φυλές και έθνη…Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για τον κόσμο…για όλον τον κόσμο..)
Σε σύγκριση με όλες τις άλλες γιορτές, τα Χριστούγεννα έχουν κάτι το ξεχωριστό… Κάτι σαν μια παιδική ανάμνηση, τη μυρωδιά του ζεστού κρασιού ή το λαμπύρισμα των φώτων των νεράιδων στα παράθυρα που είναι συνήθως σκοτεινά. Όλοι βρίσκουν παρηγοριά στη ζεστασιά μιας δραστηριότητας: κάποιοι παρακολουθούν χριστουγεννιάτικες ταινίες που σε κάνουν να νιώθεις καλά, άλλοι φτιάχνουν γλυκές βάφλες και άλλοι στολίζουν ένα δέντρο που η γάτα ήδη κοιτάζει από τη γωνιά του.«Ειρήνη στους ανθρώπους καλής θέλησης!» τραγουδούν οι άγγελοι, μερικές φορές σιγώντας τα όπλα, τουλάχιστον για αρκετό χρόνο ώστε οι εχθροί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να σηκώσει τα μάτια του σε έναν χειμωνιάτικο ουρανό γεμάτο αστέρια. Τα Χριστούγεννα αναγγέλλουν ότι η χρονιά σύντομα θα τελειώσει, ότι μπορούμε να γυρίσουμε σελίδα και, μαζί της, όλα τα δεινά του κόσμου που έχουν γραφτεί πάνω της καθημερινά.
Να είσαι ή να μην είσαι καλά Αλλά να τος. Ακόμα κι αν θέλαμε να θάψουμε το κεφάλι μας στην άμμο, είναι αδύνατο να μην δούμε ή να μην ακούσουμε τα κακά που υφίστανται σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε. Πώς μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι για την άνοδο των αυταρχικών δυνάμεων που νομίζαμε ότι είχαν οριστικά υποβιβαστεί στο παρελθόν; Πώς μπορούμε να μην ακούσουμε τη σιωπηλή κραυγή των φτωχών και των καταπιεσμένων; Πώς μπορούμε να μην ανησυχούμε όταν εμφανίζονται μαργαρίτες τον Δεκέμβριο; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά το λιντσάρισμα, τις ανοησίες και τις ασήμαντες λεπτομέρειες που κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Έτσι ζουν πραγματικά οι άνθρωποι τώρα; Παγιδευμένοι στη μέγγενη ενός συστήματος επικοινωνίας που έχει γίνει δυαδικό, βομβαρδισμένοι από λόγους όπου η αλήθεια και το ψεύδος είναι αλληλένδετα, παροτρυνόμενοι – ένα διεστραμμένο παράδοξο – να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο, όλα για να διασφαλίσουμε τη συνέχιση της ύπαρξης της εργασίας που κατέχουμε;… «Από αυτά τα χαρτόκουτα αναδύονται / Άνθρωποι ξεθωριασμένοι, άχρηστοι / Και λυπημένοι και χωρίς κανένα πλεονέκτημα», τραγούδησε ο Souchon.
Υπερβολή; Μακάρι. Ωστόσο, χρειάζεται μόνο να ξαναδούμε τους ανθρώπους. Υπάρχουν, όπως φαίνεται, περισσότεροι άρρωστοι παρά άνεργοι. Οι υπηρεσίες υποστήριξης για αποπροσανατολισμένους νέους βάζουν τους καλούντες σε λίστες αναμονής. Οι νέες γυναίκες αρνούνται να κάνουν παιδιά, και αυτή είναι μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου που αρνείται να λιώσει. Όλες οι διαδηλώσεις, όλες οι διαμαρτυρίες στους δρόμους, εκφράζουν, στην ίδια τους την ουσία, μια βαθιά ανησυχία. Γιατί το να είσαι, να είσαι πραγματικά, να ζεις μια πραγματική ζωή, δεν σημαίνει να καταβροχθίζεις τον εαυτό σου με υπάρχοντα και φαγητό, ανίκανος να θρέψεις όλα αυτά, βαθιά μέσα σου, επιθυμίες και ελπίδες, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. «Συναισθηματικό πλήθος/Διψάμε για το ιδανικό/Τρεφόμαστε με τα αστέρια, τα πανιά/Μόνο για πράγματα που δεν είναι εμπορικά…»
Άνθρωποι, επομένως, όντα της επιθυμίας. Γιατί ναι, εμείς οι άνθρωποι είμαστε απείρως περισσότεροι και διαφορετικοί από αυτό που οι θεοί της αγοράς, στο κλειστό τους σύστημα, προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε. Όποιοι κι αν είμαστε, όποια και αν είναι η ιστορία μας, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αγράμματοι, δικαστές ή δολοφόνοι, έφηβοι ή γιαγιάδες, αυτό που πραγματικά μας συγκινεί, αυτό που κυριολεκτικά μας κρατά ζωντανούς, είναι μια ισχυρή επιθυμία, μια επιθυμία που δύσκολα τολμάμε να ονομάσουμε επειδή φαίνεται τόσο παράλογη, αλλά και τόσο απολύτως απαραίτητη. Πώς μπορούμε να περιγράψουμε αυτήν την επιθυμία; Έχει να κάνει, φυσικά, με τις σχέσεις. Γιατί, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, είναι σχέσεις που, από την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξής μας, μας έχουν υφάνει, νήμα με νήμα. Η ζωή μας είναι σαν ένα ύφασμα, με επιτυχημένα μοτίβα και επίσης μερικές τρύπες, σκισίματα και μπαλώματα. Αλλά είναι το δικό μας ύφασμα, μοναδικό για τον καθένα μας και ποτέ εντελώς ολοκληρωμένο, φτιαγμένο από εκατοντάδες χιλιάδες αλληλεπιδράσεις, ευτυχισμένες ή όχι. Και εκεί, θαμμένη σε αυτό το ύφασμα, βρίσκεται η πιο αληθινή μας επιθυμία, αυτή που μας προστατεύει από την απελπισία και τη δυστυχία. Η οποία δημιουργεί επίσης αυτό το θεμέλιο κοινής ανθρωπιάς, χωρίς την οποία η αναγνώριση και η αδελφοσύνη δεν είναι πλέον δυνατές.
Οι άνθρωποι, έλεγε ο γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ, δίνουν συνεχώς δώρα ο ένας στον άλλον – αλλά δεν το ξέρουν…
Επιθυμία για τι; Για το πιο απλό πράγμα: να έχουν μια θέση στη μεγάλη ανθρώπινη συζήτηση. Να αναγνωρίζεται το δικαίωμά τους να υπάρχουν. Να υπάρχουν για κάποιον άλλον. Να μπορούν να λένε στον εαυτό τους ότι είναι καλό που γεννήθηκαν. Να μπορούν να ζουν ειρηνικές σχέσεις, τουλάχιστον με αμοιβαίο σεβασμό, με φιλία και τρυφερότητα, αν είναι δυνατόν. Είναι αυτή η πολύ ταπεινή επιθυμία που δίνει στο νεογέννητο, που βγαίνει από τη μήτρα, τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη νέα του μορφή ζωής. που του επιτρέπει, με τα χρόνια, να σφυρηλατήσει ένα μονοπάτι νοήματος παρά τις μερικές φορές άγριες ιδιοτροπίες της ύπαρξης. Για να τρελάνουν έναν άνθρωπο, οι βασανιστές γνωρίζουν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι η ριζική απομόνωση. Οι άνθρωποι, είπε ο γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ, δίνουν συνεχώς δώρα ο ένας στον άλλον – αλλά δεν το ξέρουν…
Να είσαι το Φως στο Μονοπάτι
Ίσως γι’ αυτό, πιστοί ή όχι, όλοι περιμένουν κάτι ή κάποιον που θα έρθει να τους σώσει από τους κινδύνους που απειλούν τις βαθύτερες επιθυμίες τους. Αυτό μπορεί να πάει στραβά: δυστυχώς, δεν υπάρχει έλλειψη κακόβουλων, φτηνών σωτήρων… Οι πιστοί βλέπουν στο βρέφος στη φάτνη αυτό που άνοιξε ένα μονοπάτι και έναν άπειρο χώρο όπου η επιθυμία μπορεί να ξεδιπλωθεί χωρίς ποτέ να ξεθωριάσει. Και έπειτα, πιστοί ή όχι, υπήρχαν πάντα, και εξακολουθούν να υπάρχουν, άνθρωποι που, αντί να περιμένουν να έρθουν νέοι ουρανοί και μια νέα γη, κοιτάζουν τον κόσμο γύρω τους χωρίς εφησυχασμό αλλά με γνήσια συμπόνια. Προσπαθούν, όπως είναι, εκεί που είναι, να καλλιεργήσουν στους αδελφούς και τις αδελφές της ανθρωπότητας αυτή την επιθυμία που ελπίζει και καλεί. Είναι, όπως το αστέρι που οδήγησε τους Μάγους, διακριτικοί, πάντα παρόντες – το φως δεν απαιτεί να το κοιτάξουμε επίμονα, για να μην μας τυφλώσει, αλλά φωτίζει το μονοπάτι για να μην χαθεί κανείς.
Πρέπει να είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε και να τα εκφράσουμε χωρίς άσκοπη αμηχανία: η αλληλεγγύη, η καλοσύνη, η καλοσύνη, η φροντίδα και το ενδιαφέρον για τους άλλους υπάρχουν. Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας για να το συνειδητοποιήσουμε ή ίσως να το βιώσουμε οι ίδιοι. Μικρά φωτάκια που εμποδίζουν το σκοτάδι να κατακλύσει τα πάντα, που προσφέρουν χώρο, τη δυνατότητα συνεχούς ελπίδας, υποστήριξη όταν τα βήματά μας κουράζονται. Είναι Χριστούγεννα, και να ‘μαστε εδώ, ικανοί να γίνουμε φορείς φωτός, σωτήρες ο ένας για τον άλλον. Ω, με σεμνότητα, φυσικά. Με τον δικό μας τρόπο, όμως, πάντα μεγαλύτερο από ό,τι συνειδητοποιούμε. Αλλά αν ένα φασκιωμένο μωρό σε μια φάτνη έχει, με τον δικό του τρόπο, αλλάξει τον κόσμο, τότε, είτε το πιστεύουμε είτε όχι, μπορούμε να σκεφτούμε, χωρίς αμφίβολες φαντασιώσεις, ότι αυτά τα Χριστούγεννα του 2025 είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ανθρώπινης περιπέτειάς μας. Πρέπει να υφαίνουμε (σσ και να εξυφαίνουμε), ξανά και ξανά. Ποτέ να μην τα παρατάμε.lalibre 24/12/25
Γιατί γιορτάζουμε ακόμη τα Χριστούγεννα; ( από τη Βελγίδα φιλόσοφοLaura Rizzerio, UNamur)
Όπως δηλώνει ο Γερμανός φιλόσοφος Josef Pieper, η αυθεντική ελπίδα είναι αυτή που στοχεύει σε κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά για το οποίο είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να αποκτήσουμε.. Xριστούγεννα η γιορτή της ελπίδας.. Ίσως γι’ αυτό γιορτάζουμε ακόμα τα Χριστούγεννα, επειδή αυτή η γιορτή μιλάει για ελπίδα.Τα Χριστούγεννα γιορτάζουν μια «γέννηση», δηλαδή ένα γεγονός – ένα νεογέννητο – που φέρνει κάτι νέο στον κόσμο. Κάτι που προέρχεται από αλλού και δεν εξαρτάται από εμάς. κάτι που αντηχεί σαν μια υπόσχεση που εκπληρώνει μια βαθιά λαχτάρα – τη ζωή. κάτι που δίνει νόημα στην ύπαρξη ακόμα κι αν ξεφεύγει από τον πλήρη έλεγχό μας. Και γι’ αυτό τα Χριστούγεννα είναι επίσης η γιορτή του μοιράσματος μέσω της ανταλλαγής δώρων, η γιορτή της επανένωσης με αγαπημένα πρόσωπα, η γιορτή της υποδοχής ευάλωτων ανθρώπων, αγνώστων και των περιθωριοποιημένων μελών των κοινωνιών μας. Παρά την επιφανειακή φύση τους, τα Χριστούγεννα συνεχίζουν να αναζωπυρώνουν τη σπίθα της ελπίδας στις καρδιές μας, επανασυνδέοντάς μας με την υπόσχεση ότι η ζωή έχει νόημα.Και ότι βρίσκει την εκπλήρωσή της μέσα από την έλευση κάτι νέου, παίρνοντας τη μορφή του άλλου που έρχεται να μας συναντήσει. Ένας Άλλος που, αν τον καλωσορίσουμε με απλότητα πέρα από τον εγωισμό και τις ψεύτικες ελπίδες μας, προσφέρει στη ζωή μας τη βεβαιότητα ότι η βαθύτερη επιθυμία της καρδιάς μας βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα της πραγματοποίησής της. Και που ανανεώνει την ενέργεια για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για το καλό και τη δικαιοσύνη.
Όταν οι μάγοι προσκύνησαν το Χριστό, αναχώρησαν για την πατρίδα τους, χωρίς να περάσουν από το βασιλιά Ηρώδη. Τότε άγγελος Κυρίου φάνηκε σε όνειρο στον Ιωσήφ και του είπε να πάρει το παιδί με τη μητέρα του και να φύγει στην Αίγυπτο (Ευαγγέλιο Ματθαίου, Β' 13-18). Και έμειναν εκεί, μέχρι πού πέθανε ο Ηρώδης, για να επαληθευθεί έτσι εκείνο που ελέχθη δια του προφήτου Ωσηέ: «Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου» (Ωσ. Ια’ 1).
Μετά τη φυγή του Κυρίου στην Αίγυπτο, ο Ηρώδης έστειλε στρατιώτες και θανάτωσαν όλα τα παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και τα περίχωρά της, από ηλικίας δύο ετών και κάτω. Διότι τόσο είχε υπολογίσει την ηλικία του Χριστού, Τον οποίο φοβόταν ότι θα του έπαιρνε τη βασιλεία.
Επίσης, η φυγή του Κυρίου στην Αίγυπτο, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, φράσσει και τα στόματα των αιρετικών. Διότι όπως λέει, αν δεν έφευγε ο Κύριος και φονευόταν από τον Ηρώδη , θα είχε εμποδιστεί η σωτηρία των ανθρώπων. Αν πάλι τον συνελάμβαναν και δεν φονευόταν, θα έλεγαν πολλοί ότι δε φόρεσε ανθρώπινη σάρκα, αλλά μόνο κατά φαντασία. Γράφει συγκεκριμένα: «Διατί ανίσως δεν έφευγεν ο Kύριος, αλλά ήθελε πιασθή από τον Hρώδην, ει μεν και εφονεύετο από εκείνον, βέβαια ήθελεν εμποδισθή η σωτηρία των ανθρώπων. Eι δε και δεν εφονεύετο διά να τελειώση την οικονομίαν, βέβαια ήθελε φανή εις τους πολλούς, ότι δεν εφόρεσε την ανθρωπίνην φύσιν πραγματικώς και κατά αλήθειαν. Aλλά μόνον κατά δόκησιν και φαντασίαν. Eπειδή αν εφόρει σάρκα αληθή, βέβαια ήθελε κοπή από το σπαθί. Aνίσως λοιπόν οι άθλιοι αιρετικοί ετόλμησαν να ειπούν τούτο, ότι δηλαδή κατά φαντασίαν ο Kύριος εγεννήθη, ως ο θεομάχος Mάνης, και οι τούτου οπαδοί Mανιχαίοι· και μόλον οπού δεν έλαβον εις τούτο, καμμίαν αιτίαν και αφορμήν· πόσω μάλλον ήθελαν ειπούν τούτο, και εάν εύρισκον αιτίαν; Διά τούτο λοιπόν φεύγει ο Kύριος εις την Aίγυπτον διά τας ρηθείσας δύω αιτίας. Kαι προς τούτοις, ίνα συντρίψη και τα εν Aιγύπτω ευρισκόμενα είδωλα».
Τέλος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει και τα εξής για την Φυγή του Ιησού:
«Σημειούμεν δε ενταύθα τα χαριέστατα και αξιοσημείωτα ταύτα. Δηλαδή ότι ο Kύριος φεύγωντας εις την Aίγυπτον, όχι μόνον τα είδωλα εκείνης συνέτριψε, αλλά και τα φυτά έκαμε να τον προσκυνήσουν. Γράφει γαρ ο Σωζόμενος εις το πέμπτον βιβλίον της Eκκλησιαστικής Iστορίας, εν κεφαλαίω εικοστώ, ότι ο Xριστός φεύγωντας εις την Aίγυπτον διά τον φόβον του Hρώδου, όταν έφθασεν εις την πόρταν Eρμουπόλεως της Θηβαΐδος, μία περσική μηλέα, ήτοι ροδακινέα, έκλινεν έως κάτω την κορυφήν της και επροσκύνησεν αυτόν. Eπειδή γαρ το φυτόν αυτό διά το μεγαλείον και κάλλος του επροσκυνείτο και ελατρεύετο από τους κατοίκους της πόλεως, διά τούτο ο εις το φυτόν αυτό κατοικών δαίμων, αισθανόμενος την παρουσίαν του Kυρίου, εφοβήθη και έφυγε. Φεύγοντος δε του δαίμονος, έμεινε το φυτόν αυτό ιατρείας πολλάς εργαζόμενον, εάν μόνον έγγιζεν εις τους ασθενείς, φύλλον, ή φλούδα, ή κομμάτι από αυτό. Kαι τούτου μάρτυρες είναι και Παλαιστινοί και Aιγύπτιοι.
Γράφει δε ο Bουρχάριος εν τη περιγραφή της Iερουσαλήμ, ότι αναμέσον της Hλιουπόλεως και της Bαβυλώνος, της αιγυπτιακής δηλαδή, ευρίσκεται κήπος του βαλσάμου ωραιότατος, όστις ποτίζεται από μίαν βρύσιν μικράν, εις την οποίαν άδεται λόγος, ότι η Θεοτόκος έπλυνε τα σπάργανα του Xριστού, όταν έφευγε διά τον φόβον του Hρώδου. Kοντά δε εις την βρύσιν ταύτην είναι και μία πέτρα, επάνω εις την οποίαν ήπλωσε τα σπάργανα του Xριστού η Θεομήτωρ διά να ξηρανθούν. Tον δε τόπον εκείνον έχουσιν εις πολλήν ευλάβειαν, τόσον οι Xριστιανοί, όσον και οι Σαρακηνοί. Προσθέττει δε και Aντώνιος ο Mάρτυς εν τη των Iεροσολύμων περιόδω, ότι περνώντας ο Kύριος εις τον κάμπον του εν Aιγύπτω Tάνεως, εκλείσθη από λόγου της η πόρτα ενός μεγάλου ειδωλικού ναού. H οποία ύστερον με δύναμιν ανθρώπων, δεν εδύνετο να ανοιχθή. (Όρα σελ. 28 της νεοτυπώτου Eκατονταετηρίδος.)
Περιττοί δε τη αληθεία και πέραν του δέοντος κριτικοί πρέπει να ονομάζωνται, οι τοις θαύμασι και τοις σημείοις τούτοις αντιλέγοντες, προβαλλόμενοι τάχα, ότι αν αυτά ήτον αληθή, δεν ήθελε λέγεται πρώτον σημείον του Kυρίου, το εν Kανά γενόμενον. Aλλ’ ω ούτοι, ήθελεν ειπή τινας προς αυτούς, πρώτον σημείον λέγεται τούτο του Kυρίου, μετά την διά του Bαπτίσματος ανάδειξιν, και ουχί προ της αναδείξεως. Kαθότι προ της αναδείξεως του Kυρίου, πολλά σημεία και θαύματα τη δυνάμει τούτου εγένοντο. Kαι διά να σιωπήσω την ασπόρως και εκ Πνεύματος Aγίου γενομένην του Kυρίου σύλληψιν, όπερ εστί το θαύμα των θαυμάτων. Kαι το ακόπως αυτόν εν τη κοιλία φέρειν την Mητέρα. Kαι το αφθόρως γεννήσαι. Θαύμα της δυνάμεως του Kυρίου ήτον, οι εν τη γεννήσει αυτού, δόξα εν υψίστοις κραυγάζοντες Άγγελοι, και τοις ποιμέσιν ευαγγελιζόμενοι. Θαύμα ήτον, το υπέρ φύσιν και παράδοξον σκίρτημα, οπού επροξένησεν ο Kύριος κυοφορούμενος εις τον εν κοιλία φερόμενον Iωάννην. Θαύμα ο υπερφυσικός αστήρ ο τους Mάγους οδηγήσας. Θαύμα το να μην ιδή θάνατον ο Συμεών έως ου να βαστάση αυτόν. Θαύμα αι προφητείαι του αυτού Συμεών, και αι ανθομολογήσεις της θεοπνεύστου Άννης, μαρτυρούσης Σωτήρα τον Xριστόν, κατά τον Aμβρόσιον.
Tο φυτόν δε του ανωτέρω βαλσάμου (διά να ειπούμεν εδώ κατά παρέκβασιν), πρώτον έφερεν η βασίλισσα Σαββά εις τον Σολομώντα ως δώρον βασιλικόν, και αυτός το εφύτευσεν εις την Iεριχώ, και ευρίσκετο μέχρι του καιρού του Tίτου. O οποίος έλαβεν εκ της Iερουσαλήμ τα δένδρα του βαλσάμου, και εστέφθη με αυτά κατά μίμησιν Πομπηΐου του μεγάλου, όταν εκυρίευσε πρώτον την Iερουσαλήμ. Ως μαρτυρεί ο Σελίνος εις το ιστορικόν του. Έστι δε ο καρπός του βαλσάμου κοκκινωπός, και τα φύλλα του παρόμοια με τα φύλλα της μαστίχης. Iστορεί δε ο Iώσηπος ότι ακούσασα η Kλεοπάτρα η βασίλισσα, η ερωμένη του Aντωνίου, την φήμην του τόσον θαυμαστού δένδρου, επεθύμησε να έχη και αυτή το τοιούτον ευωδέστατον φυτόν. Όθεν ο Hρώδης, ίνα πληρώση την επιθυμίαν της βασιλίσσης, απέστειλεν εις αυτήν μερικά φυτά, ομού και σπόρον αυτού. Λέγει δε και ότι, Aλέξανδρος ο βασιλεύς περνώντας από τα Iεροσόλυμα, έλαβε πολύ από τον σπόρον του βαλσάμου τούτου. Kοπτόμενον δε το φυτόν τούτο με κοπτερόν κέρατον, και με πετρίνην μάχαιραν, και όχι με σιδηρούν μαχαίριον, έτζι δακρύει, και ποιεί το καλούμενον οποβάλσαμον, ήτοι το πηκτόν υγρόν του βαλσάμου.
Eι δε και ζητεί τινας να μάθη πόσους χρόνους διέτριψεν ο Kύριος εις την Aίγυπτον, αποκρινόμεθα, ότι περί τούτου είναι γνώμαι διάφοροι. O μεν γαρ Παμφίλου Eυσέβιος υπέθετο εν τοις χρονικοίς, ότι πέντε χρόνους εν Aιγύπτω ο Kύριος διέτριψε, ή τέσσαρας ή τουλάχιστον τρεις. O δε θείος Eπιφάνιος (αιρέσ. να΄) αποφασίζει, ότι δύω χρόνους. Tω γαρ λγ΄ έτει (λέγει) γεννάται ο Kύριος. Tω λε΄, ήλθον οι Mάγοι, και τω λζ΄ τελευτά ο Hρώδης. O δε Θηβαίος Iππόλυτος εν τω Συντάγματι τω χρονικώ ούτω χρονολογεί· «Από της ενανθρωπήσεως του Xριστού μέχρι της των Mάγων παρουσίας έτη δύω. Kαι εκ της εις Aίγυπτον αναχωρήσεως μέχρι της τελευτής Hρώδου υιού Aντιπάτρου, έτη τρία ημέρας πέντε. Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν». (Όρα εν τη νεοτυπώτω Eκατονταετηρίδι.) ».
Μια είναι Η ΕΙΔΗΣΗ: Γεννήθηκε ο Μεσσίας! Δεν είναι FAKE!
Σήμερα δεν υπάρχουν ειδήσεις… μια είναι Η ΕΙΔΗΣΗ: Γεννήθηκε ο Μεσσίας! Δεν είναι FAKE! όπως δυνάμεις της παγκόσμιας λογοκρισίας διαδίδουν όπως τα ”έγκυρα” Fact Check κάθε τόσο προπαγανδίζουν. Είναι επιβεβαιωμένη η είδηση γεννήθηκε ο Μεσσίας.. Επαληθεύθηκε το διασταύρωσαν τ΄άστρα, το πιστοποίησαν εκατομμύρια δισεκατομμύρια βιώματα εμπειρίες 2.000 χρόνια τώρα.. Μια είναι η αποκλειστικότητα, μια η πληροφορία, ένας ο τίτλος ”γεννήθηκε ο Χριστός”…όπως πληροφόρησε ο Αρχάγγελος εκεί που εστράφη η κάμερα του αστέρα όπως καταγγέλουν οι μάρτυρες βοσκοί και μάγοικαι οι δορυφορούμενοι άγγελοι..
Χριστούγεννα η γιορτή της κοιλίας.... όπου εχωρήθη ο Αχώρητος.. αγιάζεται η κοιλία..Ο Αχώρητος παντί,πώς εχωρήθη εν γαστρί; Το ''δόγμα'' της ημέρας είναι το ''ουκ επ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος''.. Η πλησμονή και η πληρότητα στο εξής έχει να κάνει με την ψυχική ολοκλήρωση και την πνευματική ανάταση.. Τα Χριστούγεννα η γιορτή της κοιλίας... Ο Θεός σπαργανώνεται πρωτίστως εντός των σπλάχνων της Μητρός Του.. είναι η ημέρα της ευ-σπλαχνίας. Είναι ο ίδιος που μετέπειτα ''εκ κοιλίας Άδου ερύσατο ημάς''...
Η γαστέρα κατέστη Πλατυτέρα Ουρανών γίνεται καθέδρα του Ουράνιου Βασιλέως πηγή της ακένωτης Χάριτος από άντρο της γαστριμαργίας της βουλημίας της ταχυφαγίας του κορεσμού. Καταλύεται το άντρο του άκρατου υλισμού, ηττάται το πνεύμα του καταναλωτισμού ''από την ζωικότητα στην ανθρωποσύνη'' κι από την ανθρωποσύνη στο ''ζώον θεούμενον''..
Ασπίδα του Κόσμου, η κοιλία επιβάλλεται ως κοίλο κάτοπτρο του θείου, των ουρανών σαν ζωγραφική αλληπεριχώρησης των φυσικών στοιχείων που φορμίζουν ανθρώπινες μορφές στο Μαγκρίτ.....
Και μια δεύτερη κοιλία ως ομόκεντρος κύκλος στον πυρηνικό κεντρικό πρώτο κύκλο-κοιλία της Θεοτόκου είναι το σπήλαιο η φάτνη μια οπή της γης όπου τίκτεται ο Μόνος Ποιητής...Από τις μαύρες τρύπες της γης αναδύεται το Φως..
Παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο και αποτυπώνουν παλιές συνήθειες, που η σύγχρονη εποχή δεν έχει καταφέρει να τις εξαφανίσει. Τα έθιμα των Χριστουγέννων διαφέρουν από τόπο σε τόπο, έχουν, όμως, έναν κοινό παρονομαστή: την ελπίδα που φέρνει η γέννηση του Χριστού.
Στη Φλώρινα, οι κάτοικοι υποδέχονται τη γέννηση του Χριστού ανάβοντας μεγάλες φωτιές στις 12 τα μεσάνυχτα της 23ης προς την 24η Δεκεμβρίου. Οι Φωτιές της Φλώρινας συμβολίζουν τη φωτιά που άναψαν οι ποιμένες της Βηθλεέμ για να ζεσταθεί ο νεογέννητος Χριστός. Φωτιές ανάβουν επίσης και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.
Τα παιδιά της κάθε γειτονιάς αρχίζουν τότε να μαζεύουν ξύλα από κέδρο, να τα βάζουν σε ένα ασφαλές μέρος, για να μη τους τα κλέψουν παιδιά από άλλες γειτονιές και ορίζουν ένα φύλακα για κάθε βραδιά.
Αν τα παιδιά καταφέρουν να κλέψουν ξύλα που προορίζονται για τη φωτιά μιας άλλης γειτονιάς, στήνουν γλέντι για το πανηγυρίσουν, ενώ ο ντροπιασμένος θεωρείται ο φύλακας που του έκλεψαν τα ξύλα. Παλιότερα ήταν τόσο μεγάλη η ντροπή για εκείνον που άφησε να του κλέψουν τα ξύλα, που ούτε στο σχολείο δεν τολμούσε να πάει την άλλη μέρα.
Στην Πέλλα αναβιώνει το έθιμο της «Κόλιντα Μπάμπω» που έχει σχέση με τη σφαγή του Ηρώδη. Οι κάτοικοι της περιοχής ανάβουν το βράδυ φωτιές, φωνάζοντας «κόλιντα μπάμπω», δηλαδή «σφάζουν γιαγιά». Σύμφωνα με το έθιμο, οι φωτιές ανάβουν για να μάθουν οι άνθρωποι για τη σφαγή και να προφυλαχτούν.
Στη Σιάτιστα Κοζάνης αναβιώνουν οι «κλαδαριές», τα «κόλιαντα» και τα «μπουμπουσάρια». Οι «κλαδαριές» είναι οι φωτιές που ανάβονται κάθε χρόνο για να ζεστάνουν τον Χριστό. Τα «κόλιαντα» είναι τα κάλαντα στο τοπικό σιατιστινό ιδίωμα, ενώ την ημέρα των Θεοφανίων αναβιώνουν τα «μπουμπουσάρια», δηλαδή τα καρναβάλια με το καθαρά σιατιστινό Αϊβασιλιάτικο χορό.
Όπως γράφει ο λαογράφος Γεώργιος Μπόντας, παλαιότερα τα παιδιά της κάθε γειτονιάς, από τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου έκαναν ομάδες και φρόντιζαν να συγκεντρώσουν ξερά χόρτα, τα φουρφούρια (Γεράνεια) ή λόζιο (Χώρα), για να έχουν το απαραίτητο σύνολο ξερών χόρτων, με το οποίο θα τροφοδοτήσουν τη φωτιά, τη λεγόμενη «κλαδαριά», που θα ανάψουν στις 23 Δεκεμβρίου το βράδυ.
Το μεσημέρι της παραμονής Πρωτοχρονιάς, στους δρόμους και τις πλατείες πολλών μακεδονικών πόλεων εκτυλίσσεται η γιορτή του μαγκαλιού. Ο κόσμος αποχαιρετά τον παλιό χρόνο ψήνοντας χοιρινό στο μαγκάλι. Από παλιά, το χοιρινό αποτελούσε κύριο πιάτο των εορτών μετά τη 40ήμερη νηστεία. Οι οικογένειες τάιζαν το γουρούνι, προσπαθώντας να το παχύνουν και το έσφαζαν για το εορταστικό τραπέζι.
Τα Θεοφάνια στη Μακεδονία αναβιώνουν τα «ραγκουτσάρια» στην Καστοριά, οι «φωταράδες» στη Χαλκιδική, τα «τζαμαλάρια» στην Αρνισσα Πέλλας και οι «προδρομίτες» στην Πιερία.
Στην ανατολική Μακεδονία ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο εορτασμός των Θεοφανίων στη Δράμα, με πληθώρα εκδηλώσεων και δρώμενων. Σκοπός τους είναι η εξασφάλιση της καλοχρονίας, δηλαδή η καλή υγεία και η πλούσια γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή. Μαύρες κάπες, δέρματα ζώων, μάσκες, κουδούνια και θόρυβοι, στάχτη και σταχτώματα, χοροί και αγερμοί, αναπαράσταση οργώματος και σποράς, πλούσιο φαγοπότι και ευχές επιδιώκουν να επενεργήσουν στην καρποφορία της φύσης.
Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την πόλη της Δράμας βρίσκεται το Μοναστηράκι, όπου κάθε χρόνο, στις 6 Ιανουαρίου, την ημέρα των Θεοφανίων, αναβιώνει το έθιμο των Αράπηδων. Έχει τις ρίζες του στην αρχαία ελληνική θρησκεία και πιο συγκεκριμένα στις διονυσιακές τελετές, ενώ έχει δεχτεί και χριστιανικές επιρροές.
Οι Αράπηδες είναι μια εθιμική παράσταση (δρώμενο) με έντονα την υπερβολή, το μαγικό και το λατρευτικό στοιχείο, στην οποία συμμετέχουν οι κάτοικοι της περιοχής. Είναι μία από τις μεταμφιέσεις του Δωδεκαημέρου (25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου) που γίνονται στο Νομό Δράμας και πιο συγκεκριμένα στο Μοναστηράκι, στο Βώλακα, στην Πετρούσα, στον Ξηροπόταμο, στους Πύργους και στην Καλή Βρύση.
Το ίδιο έθιμο συναντάμε και στα χωριά Βώλακας, Πετρούσα και Ξηροπόταμος. Αναβιώνει, επίσης, κάθε χρόνο και στη Νίκησιανη του Δήμου Παγγαίου στο νομό Καβάλας.
Οι Μωμόγεροι, ένα είδος λαϊκού παραδοσιακού θεάτρου, αναβιώνει στους Σιταγρούς και Πλατανιά, χωριά όπου υπάρχουν πρόσφυγες από τον Πόντο. Η ονομασία Μωμόγεροι προέρχεται από τις λέξεις μίμος και γέρος, από τις μιμητικές κινήσεις που κάνουν οι πρωταγωνιστές με μορφή γεροντικών προσώπων. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται όλο το Δωδεκαήμερο (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Θεοφάνια).
Στο νησί της Θάσου οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο: Το σπόρδισμα των φύλλων. Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ' αναμμένα κάρβουνα φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μία ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.
Στην πόλη της Καβάλας, πολλοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, όπως το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη, αλλά και η μεταφορά μιας πέτρας -συνήθως από το μικρότερο μέλος της οικογένειας- στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια τη νέα χρονιά.
Με θέματα που προέρχονται τόσο από τη σύγχρονη πραγματικότητα, όσο και από τη λαϊκή παράδοση, οι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης συμμετέχουν στις Χριστουγεννιάτικες Γιορτές, που αποτελούν μία ευκαιρία υπόμνησης της πλούσιας σε ήθη, έθιμα και τραγούδια παράδοσης της Θράκης. Από τα έθιμα αυτά ξεχωρίζουν τα πολλά χριστουγεννιάτικα τραγούδια της, γνωστά και ως «Ρουγκάτσια», και εδέσματα όπως τα εννιά νηστίσιμα φαγητά και η «μπάμπο».
Το Χριστόψωμο είναι το ψωμί που φτιάχνουν οι γυναίκες προς τιμήν του Χριστού με ιδιαίτερη φροντίδα και υπομονή, τις παραμονές των Χριστουγέννων. Τη μορφή, το σχήμα και τον στολισμό τού ψωμιού αυτού κανονίζουν οι τοπικές συνήθειες.
Το Χριστόψωμο είναι το ψωμί που φτιάχνουν οι γυναίκες προς τιμήν του Χριστού με ιδιαίτερη φροντίδα και υπομονή, τις παραμονές των Χριστουγέννων. Είναι το ευλογημένο ψωμί του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, αφού αυτό θα στηρίξει τη ζωή του νοικοκύρη και της οικογένειάς του. Τη μορφή, το σχήμα και τον στολισμό τού ψωμιού αυτού κανονίζουν οι τοπικές συνήθειες.
Στα περισσότερα μέρη, στη μέση της επιφάνειας του χριστόψωμου σχηματίζουν με ζυμάρι το σημείο τού σταυρού και στις άκρες του τοποθετούν αμύγδαλα και καρύδια, που αποτελούν σύμβολα πλούσιας παραγωγής. Η διακόσμησή του καθορίζεται ακόμη και από το επάγγελμα τού νοικοκύρη. Έτσι, αν αυτός είναι γεωργός ή τσοπάνης, στο χριστόψωμο σχηματίζουν βόδια και αλέτρι ή πρόβατα και κατσίκια. Σε μερικά μέρη μέσα στο ζυμάρι βάζουν κι ένα νόμισμα ή κάποιο άλλο σημάδι, για να φανεί, κατά το μοίρασμα, ο τυχερός τού σπιτιού.
Από τα πιο εντυπωσιακά ήταν το σαρακατσάνικο χριστόψωμο, με ολόκληρες παραστάσεις πάνω του από την ποιμενική ζωή. Οι Σαρακατσάνοι θεωρούν τα Χριστούγεννα ως καθαρά ποιμενική εορτή και είναι περήφανοι γιατί ο Χριστός γεννήθηκε ανάμεσα σε τσοπάνηδες και πρόβατα.
Στην Κρήτη, το ζύμωμα του χριστόψωμου αποτελεί μια ιεροτελεστία. Χρησιμοποιούνται ακριβά υλικά, όπως ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι, ροδόνερο, μέλι, σουσάμι, κανέλα και γαρίφαλα, ενώ κατά το ζύμωμα οι γυναίκες τραγουδούν: «Ο Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει». Αρχικά, πλάθουν το ζυμάρι και παίρνοντας τη μισή από τη ζύμη φτιάχνουν μια κουλούρα. Με την υπόλοιπη μισή φτιάχνουν με λωρίδες ένα σταυρό. Στο κέντρο του σταυρού βάζουν ένα άσπαστο καρύδι ή ένα αυγό, συμβολίζοντας τη γονιμότητα. Την υπόλοιπη επιφάνεια τη διακοσμούν με διάφορα σχήματα, όπως λουλούδια, φύλλα, καρπούς ή πουλιά. Η διακόσμηση αυτή τονίζει το σκοπό του Χριστόψωμου και εκφράζει τις προσδοκίες των πιστών για καλή σοδειά και παραγωγή των ζώων.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματος, ο νοικοκύρης του σπιτιού παίρνει το χριστόψωμο, το σταυρώνει, το κόβει και το μοιράζει σ' όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονται στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Πολλοί παρομοιάζουν τη διαδικασία αυτή με το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.
Σε ορισμένα μέρη, όπως στην Αιτωλία, περίμεναν προτού το κόψουν να περάσει πρώτα ο παπάς να το ευλογήσει. Έπαιρνε έτσι το χριστόψωμο θέση ιερής αρτοκλασίας. Τελειώνοντας την ευχή που έλεγε, ο παπάς έπαιρνε το χριστόψωμο και, κρατώντας το με τα δυο του χέρια, το τσάκιζε πάνω στο κεφάλι του. Αν το κομμάτι που κρατούσε με το δεξί χέρι ήταν το μεγαλύτερο, σήμαινε ότι ο πολύς χειμώνας πέρασε και θα γλυτώσουν πρόβατα και κατσίκια από το κρύο. Αντίθετα, αν το μεγαλύτερο κομμάτι βρισκόταν προς τα αριστερά, οι οιωνοί για τα ζώα και τα γεννήματα δεν ήταν και πολύ αίσιοι.
Παρόμοιες μαντικές συνήθειες κυριαρχούσαν και αλλού. Στα Επτάνησα, το βράδυ της παραμονής έπαιρναν το χριστόψωμο και πήγαιναν κοντά στη φωτιά. Ο νοικοκύρης έριχνε λάδι ή κρασί στη φλόγα. Αν μεγάλωνε, αυτό ήταν καλός οιωνός για το σπίτι· αν έσβηνε, κακός.
Το έθιμο του Χριστόψωμου αποτελεί μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στη χώρα μας και θεωρείται έργο θείο κι έθιμο καθαρά Χριστιανικό. Κατά τόπους, το συναντάμε σε παραλλαγές μορφών ή ονομασιών όπως: «το ψωμί του Χριστού», «Σταυροί», «βλάχες» κ.ά.
Εκτός από τα καθαυτό χριστόψωμα συνηθίζονται και άλλου είδους ψωμιά για τα Χριστούγεννα. Στη Δυτική Μακεδονία ζυμώνουν μικρά ψωμάκια για τα παιδιά που λένε τα κάλαντα, καθώς και ειδικές κουλούρες για τα βόδια και τα άλλα ζώα του σπιτιού τους.
Το Χριστόψωμο της Μικρασίας
Το Χριστόψωμο της Μικρασίας ήταν επτάζυμο ή 'φτάζυμο, πάει να πει ζυμωμένο επτά φορές. Στον Αδραμμυτινό κόλπο, απέναντι από τη βόρεια και ανατολική Λέσβο «πιάναν» τη μαγιά του καιρό πριν το ζύμωμα με «ροβιθόζουμο» και βασιλικό! Σύμφωνα με καταγραφές από Μικρασιάτες πρόσφυγες στη Λέσβο τα ρεβίθια μουσκεύονταν με αγιασμό και βασιλικό. Στη συνέχεια αφήνονταν για επτά μέρες δίπλα από τα εικονίσματα κι ακολουθούσε το σούρωμα σε ένα τουλπάνι. Ό,τι περίσσευε δεν πεταγόταν μα «δίνονταν στις όρθες (κότες).
Ακολουθούσε το πρώτο ζύμωμα με λίγο αλεύρι, με σκοπό να γίνει μια μαλακιά και στρωτή ζύμη.Αυτή τη ζύμη τη «σφράγιζαν» με τα χέρια τους και την αφήναν σκεπασμένη σε ένα ζεστό μέρος «να ανεβεί». Συνολικά φούσκωναν με τον ίδιο τρόπο τη ζύμη προσθέτοντας κάθε φορά νερό κι αλεύρι. Την έβδομη φορά προσέθεταν λίγο λάδι, μυρωδικά (μοσχοκάρυδο, κανέλλα) και λίγη ζάχαρη.
Μετά το έβδομο ζύμωμα η ζύμη στολίζονταν με καρύδια και σουσάμι ενώ στα νοτιότερα τμήματα του Αδραμμυτινού κόλπου κοντά στο Αιβαλί σφραγίζονταν και με τα «αιτέλια», μια ξύλινη στρογγυλή σφραγίδα με το δικέφαλο αετό.
Τρώγονταν το πρωί της μέρας των Χριστουγέννων μετά την εκκλησία με τη πρώτη μπουκιά να βουτιέται σε γλυκό λιαστό κρασί. Μέχρι την τελευταία του μπουκιά στο Χριστόψωμο δεν μπήγονταν μαχαίρι και τα όποια ψίχουλα πήγαιναν και αυτά «στις όρθες»!
Το Μικρασιάτικο αυτό έθιμο τηρείται και σήμερα 100 χρόνια μετά την καταστροφή σε πολλά σπίτια της Λέσβου κυρίως σε αυτά με κατοίκους προσφυγικής καταγωγής.
