Αναζητώντας το νόημα, βρίσκοντας τον Χριστό

 

Δεν μπορεί κανείς να διαβάσει αυτό το γράμμα και να μην συγκλονιστεί. Τελευταίες λέξεις ενός κοριτσιού που δείχνουν την ευθύνη και την αδιαφορία της σημερινής κοινωνίας του τοξικού ανταγωνισμού, των ψεύτικων ελπίδων. Μια κοινωνία που σκότωσε τον Θεό και αποθέωσε ό,τι βυθίζει τον άνθρωπο στην απελπισία.

Το κορίτσι βίωνε κατάθλιψη εδώ και 3 χρόνια σύμφωνα με την είδηση, δεν ξέρουμε όμως  αν το είχε διαγνώσει κανείς, αν είχε ζητήσει βοήθεια από ειδικό ή αν οι γονείς είχαν αντιληφθεί την κατάσταση.

Έχει δοθεί από τους ίδιους τους γονείς μια θεϊκή διάσταση στις πανελλήνιες εξετάσεις. Πίεση από το σπίτι, τους συγγενείς και την κοινωνία. «Αν περάσεις θα έχεις λαμπρό μέλλον, αν δεν περάσεις θα είσαι αποτυχημένος διότι δεν πήρες το «χαρτί» για να το βάλουμε στον τοίχο και να καμαρώνουμε.» Γονείς που είναι τρελαμένοι όταν το παιδί τους δίνει πανελλήνιες εξετάσεις, λες και τρέχει και τίποτα. Εν τω μεταξύ οι περισσότεροι γονείς έχουν αγωνία όχι για το ίδιο το παιδί αλλά για να καμαρώνουν μετά στο fb και στον κοινωνικό τους περίγυρο ότι πέρασε στο πανεπιστήμιο και να κορδώνονται. Αυτή είναι η αλήθεια . . .

Συζητώντας καθημερινά με γονείς και παιδιά, αυτό που έχω να πω είναι ότι ελάχιστοι γονείς ενδιαφέρονται για την πνευματική και ψυχική υγεία των παιδιών τους. Και αυτό φαίνεται ξέρετε από πού; Από τα ονόματα που μας δίνουν για προσευχή. Τα περισσότερα αιτήματα είναι ανόητα. Δεν έχω συναντήσει γονιό να μου πει να κάνουμε προσευχή για να γνωρίσει το παιδί του τον Χριστό. Πανελλήνιες, γάμοι, δουλειές, λεφτά, τεκνογονίες, αγορές σπιτιών, αυτοκινήτων. Όλα καλά θα πει κανείς αλλά αν δεν γνωρίσεις τον Χριστό όλα πάνε στον κάδο και δεν έχουν κανένα νόημα.

Μια κοινωνία του φαίνεσθαι χωρίς νόημα, χωρίς ελπίδα, χωρίς πνευματικότητα, χωρίς Χριστό. Παντού ψευτιά και δυσωδία. Γίνεται καλύτερος στο σώμα, πάρε περισσότερα likes με το content που θα κάνεις στο youtube. Nα έχεις λεφτά για ταξίδια και άλλες ανοησίες. Ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα, σχέσεις κατακερματισμένες και όλοι ερωτευμένοι με την εικόνα που βλέπουν στον καθρέφτη τους. Ένας μετα-ναρκισσισμός όπως λέει και ο               π. Νικόλαος Λουβοδίκος που θα μπορούσαμε άνετα να τον ταυτίσουμε με τον δαιμονισμό.

Eν τω μεταξύ από την ανακοίνωση της είδησης διαβάζω τα απίστευτα. Φταίει το κράτος, η συσσώρευση πλούτου, οι κυβερνήσεις, τα καθεστώτα. Μπορεί σε αυτά να υπάρχει μερίδιο ευθύνης αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Την έλλειψη νοήματος δεν θα στην καλύψουν ούτε τα λεφτά, ούτε οι δουλειές, ούτε καμία κυβέρνηση. Το νόημα το έχει Αυτός που σε έφτιαξε και είναι πρόσωπο. Με έναν τάφο αν μας περιμένει, οπουδήποτε και να ψάξουμε νοήματα θα απογοητευτούμε.

Παρατηρήστε κάτι στην εσωτερική επιθυμία του παιδιού. Έψαξε μια έξοδο, αναζητούσε έναν άλλο κόσμο. Μια απόδραση από το σκοτάδι στο φως. Όχι, δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, δεν είναι η έλλειψη από δουλειές και ευκαιρίες, δεν είναι μόνο η πίεση από την κοινωνία ή την οικογένεια. Είναι η έλλειψη Χριστού. Τελεία και παύλα.

Αγαπητοί γονείς. Σταματήστε να ασχολείστε με ανοησίες και σκύψτε επάνω στα παιδιά σας. Να εμβαθύνετε στην πνευματική και ψυχική τους υγεία. Καθίστε να μιλήσετε μαζί τους, να ασχοληθείτε. Αφήστε λίγο το κινητό και τις όποιες δουλειές και προσπαθήστε να δείτε στα μάτια και στην καρδιά το παιδί σας. Δεν είναι αντικείμενο το παιδί, έχετε ευθύνη. Βία παντού, αγριότητα, ξυλοδαρμοί από παιδιά που ζητούν από κάποιον να τους δώσει σημασία και νόημα και δυστυχώς δεν απαντάει κανείς. Δεν έχουν νόημα ούτε οι πανελλήνιες, ούτε ο καλός γάμος , ούτε η καλή δουλειά, ούτε τίποτα. Με έναν τάφο να μας περιμένει αν δεν υπάρχει Χριστός όλα είναι μάταια.

Για να το πω πιο χύμα. . . «Και τι έγινε το παιδί σου να περάσει στις πανελλήνιες και τι έγινε αν δεν περάσει;». Έλεος πια.

Το έχω γράψει επανειλημμένως. Αν οι γονείς  όσο αγωνιούσαν για τις πανελλήνιες εξετάσεις αγωνιούσαν και για το αν τα παιδιά τους θα πάνε στη Βασιλεία των Ουρανών, θα είχαμε γεμίσει Αγίους και ο κόσμος θα ευωδίαζε.   

Μην περιμένουμε καμία λύτρωση από κανέναν. Δώστε στα παιδιά σας Χριστό. Είναι η μόνη ελπίδα σωτηρίας.

Μόνο Αυτός που νίκησε τον διάβολο και τον θάνατο μπορεί να δώσει νόημα, κανείς άλλος.

Μην ψάχνουμε εχθρούς. Εμείς φταίμε. Τελεία.

π. Σπυρίδων Σκουτής 

ΕΥΧΗ

Χριστός Χωρίς Σύνορα. Από το τραπέζι των Χριστουγέννων λείπει ο Χριστός..

Χριστός Χωρίς Σύνορα. Τα μπλόκα των αγροτών μας πείραξαν σε έναν κόσμο γεμάτο σύνορα check point, τείχη κι απροσπέλαστες γραμμές του μετώπου,διπλωματικά μπλόκα γραφειοκρατικές διατυπώσεις; Λαοί περίκλειστοι, χώρες γκέτο, φαντάσματα..Παντού, Κάστες, κλειστά κλαμπ, κοινωνικοί αποκλεισμοί, περιχαρακώσεις, ιδιωτικοί παράδεισοι και δημόσιες παραγκουπόλεις.. Αδιαπέραστα Κοινωνικά μπλόκα..

Χριστός Χωρίς Σύνορα. Τα μπλόκα των αγροτών μας πείραξαν σε έναν κόσμο γεμάτο σύνορα, check point, τείχη, απροσπέλαστες γραμμές του μετώπου και περίκλειστες κάστες; Υποκρισία και Φαρισαισμός…

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για τον κόσμο.. δεν ήρθε για πάρτη μας…ήρθε ως Άλλος για τον κάθε άλλον..

με διάκριση αλλά χωρίς διακρίσεις

Από το τραπέζι των Χριστουγέννων λείπει ο Χριστός.. λείπει ο ξένος λείπει ο Χριστός..

λείπει ο εθνοφυλετικά ξένος

λείπει ο αλλόθρησκος ή ο αλλόδοξος

λείπει ο ταξικά ξένος

λείπει ο ξένος λείπει κι ο Χριστός….

Τάσος Λειβαδίτης – Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ‘ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

κι ανάμεσά μας θα στέκει

ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

κι εκεί καθώς θα μιλάμε

θα ‘ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Συλλογή – Τραγουδάω όπως τραγουδάει το ποτάμι

Δίσκος “Τα Λυρικά 1978”

Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης

dimpenews.com

Ζούμε ήδη τον «άλλο κόσμο»! Τον ανάποδο

Posted on 15 Σεπτεμβρίου, 2025

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος
Κιλκίς, 15-9-2025

    «Και είδεν ο Θεός ότι καλόν»! Ο κόσμος! Το στολίδι! Η χαρά του Θεού! Ό,τι δημιουργημένο από το χέρι του Θεού, δεν μπορεί παρά να είναι τέλειο και απροσπέλαστο, ανυπέρβλητο σε κάλλος! Το κόσμημα της δημιουργίας, με τον αντιβασιλιά του τον άνθρωπο! Μας «χαίρεται» ο Θεός! «Απολαμβάνει» τα δημιουργήματά του, όπως τα έφτιαξε εκείνος! Παρά την πτώση την πρώτη και παρά τις ανά τους χρόνους και καιρούς αλλεπάλληλες πτώσεις, μικρές και μεγάλες, η αγάπη Του παραμένει εις τέλος! Τέλεια, άπειρη και σε μέγεθος και σε διάρκεια!

    Και όμως! Τώρα πλέον άλλαξε ο κόσμος! Άλλαξε, διότι άλλαξε ο αντιβασιλιάς του! Ο άνθρωπος! Μετηλλάγη και απέστρεψε το πρόσωπό του από τον Πατέρα του! Αυτός, που ο Θεός δημιουργός τον απολαμβάνει, τον αγαπά, τον χαίρεται, τον «θαυμάζει», για την ομορφιά, το κάλλος του! Άλλαξε! Παρέκλινε! Απέκλινε! Εξέκλινε! Εξώκειλε! 

    Προσοχή, όμως! Δεν άλλαξε επειδή επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψη του παλιού λαϊκού άσματος, πως «η Βαλεντίνα, σε λίγα χρόνια, θα φορέσει παντελόνια»! Όχι! Και αυτά βεβαίως συνήργησαν ολίγον κατ΄ ολίγον, αλλά είναι πταισματάκια! Άλλαξε ουσιωδώς! Εγκληματικώς! Ειδεχθώς! Έπαθε μετάλλαξη πνευματική, ψυχική, οντολογική! Και απηλλάγη του «ελαφρού φορτίου» του Θεού! Μετέπεσε! Εξέπεσε! Κατέπεσε! Γκρεμοτσακίστηκε! Εβυθίσθη εις βόθυνον βαθύ σκοτεινό και άπατο, τουτέστιν κολαστικό! 

    Αλλάξαμε και μεταπέσαμε σε θάνατο! Φυσικό και πνευματικό!

    Το δε χείρον τούτων πάντων η αναισθησία! Πλήρης παροπλισμός και θανατηφόρος αφοπλισμός! Κανένα όπλο δεν κρατήσαμε στα χέρια μας εν τέλει οι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι βαφτισμένοι! Όλα τα παραδώσαμε αμαχητί στα όργανα του κοσμοκράτορος. Κοιτάζουμε απολιθωμένοι, «ζωντανοί νεκροί», την δράση των ελάχιστων αντίχριστων εντεταλμένων εχθρών της πίστεως και της πατρίδος μας, πολλών και πρώτων εξ αυτών πρωτεργατών εκ της κοσμικής εξουσίας, που οργανώνονται και νομοθετούν εκνόμως, ανόμως, παρανόμως και υπονόμως, με σκοπό να μας στερήσουν την ελευθερία και να μας ταπεινώσουν έως εσχάτων. Θα δούμε και θα ζήσουμε στην συνέχεια των ημερών πράγματα αδιανόητα, πέραν ακόμη και της πλέον καλπάζουσας φαντασίας!

    Φωνάζουν οι πνευματικώς ανησυχούντες, οι «νήφοντες», λαϊκοί και κληρικοί, οι έχοντες «την καλήν ανησυχίαν» περί των της πίστεως, για προσοχή και προσευχή και μετάνοια, αλλά οι ποιμένες καθησυχάζουν: «Μην ακούτε τους ακραίους! Τους ψεκασμένους! Μην φοβάστε, παιχνιδάκια είναι», μας λένε!!! Βγάζουν και ανακοινώσεις, συμβουλευτικές προς τον λαό, «ουδετέρου γένους». 

    Και μετά τον καθησυχασμό, ακριβώς την επομένη ημέρα, έρχεται η καταιγίδα. Αλλά πάλι έχουν έτοιμες τις κούφιες δικαιολογίες. «Λογικές» και αναντίρρητες! Μην τολμήσει κανείς να αντειπεί! Διότι αυτοί είναι αποφασισμένοι να αναλάβουν αγώνα κατά της ανομίας, λένε. Θα… Θα… Θα… Α, αυτό είναι ιατρικό θέμα και όχι πνευματικό, μην φοβάστε, σου λένε! Ύστερα, αυτό είναι διοικητικό θέμα και πάλι επουδενί πνευματικό, προχωρήστε! Και πάει λέγοντας…Αλλά και πάλι, δυστυχώς, τίθεται εν δράσει η απόδραση, η συσπείρωση, το θρασύδειλον! 

    Με ανακοινώσεις του τύπου, ότι δεν θα αποδώσουν πλέον τιμές στους προδότες ή ότι δεν θα τους επιτρέψουν την είσοδο στους ναούς, εκτίθενται άμεσα απέναντι στην αλήθεια, αφού αθετούν τον λόγο τους, την επομένη! 

    Και έρχεται τώρα το Άγιον Όρος, ως ο βέβαιος ανά τους αιώνες εγγυητής, ο οποίος κατά την ελπίδα και προσδοκία των πιστών θα κρατούσε ασφαλώς και κατά χρέος τα ιερά τα από τους Αγίους κληροδοτηθέντα και κορυφώνει την ήδη αναδυθείσα στις καρδιές των πιστών, κατά τους εσχάτους αυτούς χρόνους, απογοήτευση. 

   Δεν αποτελεί έκπληξη. Ήταν θέμα χρόνου… Όσες Μονές αρνήθηκαν δεσμεύσεις παντός είδους με τους κρατούντες του κόσμου και δεν ενέδωσαν σε προκλήσεις πονηρές, ώστε να μείνουν υποχρεωμένοι και σκλάβοι του Μαμωνά, μας προειδοποίησαν από καιρού πολλού για τα επελθόντα και τα επελευσόμενα. Και δεν διαψεύστηκαν… Διότι η ταπείνωση αυτή δεν προέκυψε απλώς εκ των υποσχέσεων του παρόντος μόνο, αλλά και από τις προηγηθείσες από καιρού «αμόναχες» συναλλαγές.

    Όλα πλέον λειτουργούν ως μέσα αποτύφλωσης του λαού. Δεν υπάρχει θεσμικός παράγοντας, που μπορεί να λύσει τους «γόρδιους δεσμούς» και οι οποίοι στήθηκαν εδώ και δεκαετίες, λίγο λίγο και με δαιμονική μαστοριά! Τουλάχιστον ανθρωπίνως!

    Πάμε λοιπόν παρακάτω! Πού παρακάτω; Έχει και πιο κάτω; Η κόλαση δεν έχει τέλος! Το τέλος μπορεί να το δώσει ο Θεός. Πώς; Ε, μην είμαστε παράνοες! Όπως μας αξίζει! Και το τι μας αξίζει μόνο Εκείνος το ξέρει! Ας ελπίζουμε! Ας μην χάνουμε την ελπίδα μας!

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου μιλά για τον π. Αντώνιο & την Κιβωτό: Εφ´όλης της ύλης στον Κ. Μπογδάνο

 

«Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». Ο Θεός μόνο την Εκκλησία εμπιστεύθηκε όχι τα κράτη και τους πολιτισμούς.

 Posted on 11 Μαρτίου, 2025

Κωφίδης Ευάγγελος

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ζῇ καὶ ἐνεργεῖ σήμερον, καθὼς ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν Πατέρων. Ἡ διήγηση τοῦ Φινεὲς (Ἀρ. 25:8-11) καὶ ἡ πράξη τοῦ ζήλου αὐτοῦ — ποὺ ἔπαυσε τὸν θυμὸ τοῦ Θεοῦ — μας διδάσκει ὅτι ἡ πίστη δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ δράση ὑπὲρ τῆς δικαιοσύνης. Ὅμως, καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ (Λουκ. 23:35) μᾶς ὑπενθυμίζει πῶς οἱ ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου θὰ χλευάζουν πάντοτε τὸ ἱερό, θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ εξουθενώσουν. Στὴν ἐποχή μας, αὐτὴ ἡ πνευματικὴ μάχη ἐπαναλαμβάνεται μέσα ἀπὸ τὶς «προσβολές» ποὺ καλύπτονται ὑπὸ τὸ μανδύα τῆς «τέχνης». Ἡ σαγήνη τοῦ διαβόλου, ὅμως, δὲν ἠμπορεῖ νὰ πιαστεί μὲ δικαιολογίες· ἡ βλασφημία εἶναι βλασφημία, καὶ ἡ σιωπὴ ἀπέναντί της εἶναι συμβολικὴ συγκατάθεση. 

Τὰ ἔργα τοῦ Κατσαδιώτη, ποὺ ἀποκαλοῦνται «ἀγιογραφίες», δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ ἐκφυλισμένη χειραφέτηση τῆς ἱερότητας. Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία μας, καὶ οἱ Ἅγιοι — ποὺ για χιλιάδες ψυχὲς εἶναι ζωὴ καὶ ἀναπνοή — μετατρέπονται σὲ «ἐκφράσεις» ἀποκοπής, χλευασμοῦ, καὶ τραμπουκισμοῦ τῆς πίστης. Ἡ «ἐλευθερία» τῆς τέχνης δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄδεια γιὰ βεβήλωση. Ὅπως ὁ Φινεὲς ἐξιλάσατο γιὰ τὸν λαό, ἔτσι καὶ σήμερα οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ ἀντισταθοῦν μὲ τὸ ἴδιο ζῆλο, χωρὶς φόβο, ἀλλὰ μὲ πνεῦμα σωφροσύνης καὶ ἀγάπης γιὰ τὴν ἀλήθεια. 

Ἡ Ἑθνικὴ Πινακοθήκη, ὡς δημόσιος χῶρος, ἔχει ὑποχρέωση νὰ σέβεται τὴ θρησκευτικὴ καὶ πολιτιστικὴ ταυτότητα τοῦ τόπου της. Ἡ «Σαγήνη τοῦ Ἀλλόκοτου» εἶναι σαγήνη ἀπὸ σκοτεινά, ποὺ θέλει νὰ παγιδεύσει ψυχὲς στὴν ἀπάτη τοῦ πολιτισμικοῦ ἐξευτελισμοῦ. Ὅπως οἱ ἀρχηγοὶ ἐξεμυκτήριζαν τὸν Χριστό, ἔτσι καὶ σήμερα οἱ «καλλιτέχνες» μιμοῦνται τὴν ἴδια χυδαιότητα, νομίζοντας ὅτι ἡ προβοκὰς τῶν ἱερῶν συμβόλων τοὺς καθιστά «προφήτες» τοῦ καινούργιου αἰῶνα. Ἀλλά, «μὴ πλανᾶσθε: ὁ Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. 6:7). Ὁ Θεὸς εἶναι ζωντανός, καὶ ἡ κατάρα του πέφτει πάνω σὲ ὅσους προτιμοῦν τὸ σκότος ἀπὸ τὸ φῶς (Ψαλμ. 105:29-31). 

Ὡς χριστιανοί, δὲν μποροῦμε νὰ κάνοῦμε συμβιβασμούς. Ζητοῦμε τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση τῶν βλασφημιῶν ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς Πινακοθήκης. Ἡ σιωπὴ τῶν «Χριστιανῶν» ποὺ διστάζουν νὰ μιλήσουν εἶναι προδοσία τῆς πίστης. Ἡ Ἐκκλησία, ὁ λαός, καὶ ἡ πολιτεία ὀφείλουν νὰ προστατεύσουν τὸ ἱερό, ὄχι νὰ τὸ προβάλουν γιὰ χλευασμό. 

Στὴν τελική, ἡ μάχη δὲν εἶναι κατὰ ἀνθρώπων, ἀλλὰ κατὰ τῶν πνευματικῶν τῆς πονηρίας (Ἐφεσ. 6:12). Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀδράνεια. Ὁ ζῆλος τοῦ Φινεὲς ἦταν δράση, ὄχι θεωρία. Ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ ἀπαιτεῖ θάρρος νὰ σταθοῦμε, νὰ μιλήσουμε, καὶ νὰ ἀπαιτήσουμε δικαιοσύνη. Ἂν ὁ κόσμος γελάει, ἀς γελάει· ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ δὲν σβήνει. Ἀλλὰ αἱ πράξεις μας θὰ κριθοῦν· καὶ οἱ σπείροντες βλασφημία θὰ θερίσουν καταιγίδες (Γαλ. 6:7). 

Ἡ Ἑλλάς, ποὺ ἔχει τὸ προνόμιο νὰ εἶναι ἡ μόνη χώρα ποὺ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανισμὸς εἶναι συνταγματικὰ προστατευμένος, ὀφείλει νὰ δείξει πῶς ὁ πολιτισμὸς χωρὶς ἱερότητα εἶναι κενός. Ὅπως ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπαύσθη ἀπὸ τὴν πληγή μόνο ὅταν ἐκαθαρίσθη ἀπὸ τὴν ἀσέβεια, ἔτσι καὶ σήμερα, ἡ ἀνάγκη γιὰ πνευματικὴ καθαριότητα εἶναι ἀπερίγραπτη. 

Συντάξατε, λοιπόν, μὲ πίστη καὶ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀκλόνητη εὐθύτητα. Ὁ Θεὸς εἶναι κριτής· ἡ δικαιοσύνη του θὰ ἐπιτελεσθεῖ. Ἡ δική μας ὑποχρέωση εἶναι νὰ σταθοῦμε ὡς φύλακες τῆς ἀληθείας, χωρὶς φόβο, χωρὶς μῖσος, ἀλλὰ μὲ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ φωτίζουμε τὸ σκότος.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς πνευματικὴ μητέρα καὶ φύλακας τῆς πίστεως καὶ τῆς ἱερῆς παράδοσης, ὀφείλει νὰ ἀπαντήσει μὲ σαφήνεια, θάρρος καὶ πνευματικὴ σύνεση σὲ αὐτὴν τὴν πρόκληση. 

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία: 
1. ἈΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΌΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ: Νὰ ἐκδόσει ἐπίσημη διακήρυξη ποὺ καταδικάζει τὰ βλάσφημα ἔργα, ὑπενθυμίζοντας τὴν θεία προστασία τῶν ἱερῶν συμβόλων καὶ τὴν ἀνεκτίμητη ἀξία τους γιὰ τὸν λαό. Ὁ λόγος της πρέπει νὰ εἶναι ἀκριβής, θεολογικὰ θεμελιωμένος, καὶ νὰ καταδεικνύει πῶς ἡ «τέχνη» αὐτὴ προκαλεῖ πνευματικὴ βλάβη καὶ διασπά τὴν κοινωνικὴ συνοχή. 
2.ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ ΚΙΝΗΤΟΠΟΊΗΣΗ: Νὰ καλέσει τοὺς πιστοὺς σὲ προσευχή, νηστεία, καὶ εἰρηνικὲς συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γύρω ἀπὸ τὴν Πινακοθήκη, ζητῶντας τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἔργων. Ὁ λαὸς πρέπει νὰ ἀκούσει τὴν φωνὴ τῶν ἱερέων του νὰ ὁδηγεῖ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη, χωρὶς μῖσος, ἀλλὰ μὲ ἱερὸ ζῆλο. 
3.ΝΟΜΙΚΉ ΔΡΆΣΗ: Ἡ Ἐκκλησία, μέσω τῶν νομικῶν της ὀργάνων, ὀφείλει νὰ ἐξετάσει τὴν δυνατότητα καταγγελίας γιὰ βλασφημία (σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 198 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) ἢ παραβίασης τοῦ Συντάγματος, ποὺ προστατεύει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη ὡς ἐπίσημη θρησκεία τῆς χώρας. Ἂν ἡ «τέχνη» προσβάλλει θεμελιώδη στοιχεῖα τῆς θρησκείας, ἡ δίωξη εἶναι ὑποχρέωση τοῦ κράτους. 
4. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΉ ΠΡΟΣΩΠΙΔΙΟΠΟΊΗΣΗ: Νὰ συνεργαστεῖ μὲ πολιτιστικοὺς φορεῖς, πανεπιστημιακοὺς, καὶ διανοούμενους ποὺ μποροῦν νὰ καταδείξουν τὴν ἐκφυλικότητα αὐτῶν τῶν ἔργων, ἀποκαλύπτοντας πῶς δὲν ἀνήκουν στὸν πολιτισμό, ἀλλὰ στὴν ἀποσύνθεσή του. 

 Γιὰ τὸ Κράτος: 
1.ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΉ ΥΠΟΧΡΈΩΣΗ: Τὸ κράτος ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος («Ἡ ἐπίσημη θρησκεία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὴ Ἐκκλησία»). Ἡ προβολὴ ἔργων ποὺ βεβηλώνουν τὴν ἐπίσημη θρησκεία εἶναι ἀθέμιτη καὶ ἀντισυνταγματική. Ὁ δημόσιος χῶρος (π.χ. Ἐθνικὴ Πινακοθήκη) δεῖ νὰ ἀνακοπτεῖ ἀπὸ τὴν χρηματοδότηση βλασφημιῶν ποὺ πληρώνονται ἀπὸ τοὺς φόρους τῶν Ἑλλήνων. 
2.ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ: Ὅπως τὸ κράτος προστατεύει ἄλλες θρησκεῖες ἀπὸ προσβολές (π.χ. ἀντί-ρατσιστικὸς νόμος), ἔτσι ὀφείλει νὰ προστατεύσει καὶ τὴν πλειοψηφία τῶν πολιτῶν του. Ἡ «ελευθερία» τοῦ καλλιτέχνη σταματᾶ ὅταν μετατρέπεται σὲ ἐπίθεση στὸν πυρήνα τῆς ταυτότητας τοῦ τόπου. 
3.ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΑΤΡΩΑΣ ΟΥΣΙΑΣ: Ἂν ὑπάρχουν «σκοτεινὰ κέντρα» ποὺ χρηματοδοτοῦν τέτοια ἔργα, τὸ κράτος ὀφείλει νὰ διερευνήσει τὶς πηγές χρηματοδότησης καὶ νὰ θεωρήσει αὐτὲς τὶς πράξεις ὡς ἐκ προμελέτης προσβολὴ τῆς δημόσιας ἡσυχίας. 

 Γιὰ τοὺς Χριστιανούς: 
– Νὰ μὴ δείξουν δειλία ἢ ἀποστασία. Ὅπως ὁ Φινεὲς ἐπαύσατε τὴν πληγή, ἔτσι καὶ σήμερα ἡ πράξη τῆς πίστης θὰ σώσει. Νὰ ἀπαιτήσουν ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τους (βουλευτές, δημάρχους, πολιτιστικοὺς φορεῖς) νὰ καταδικάσουν τὴν ἔκθεση. 
– Νὰ μὴ δοθῆ δημοσιότητα στὰ ἔργα μέσα ἀπὸ ἐκθέσεις, social media, ἢ ἐκδηλώσεις. Ἡ σιωπὴ εἶναι μερικὲς φορὲς ἡ καλύτερη τιμωρία. 

Ἡ βλασφημία δὲν εἶναι «προοδευτικότητα», ἀλλὰ πνευματικὴ αὐτοκτονία. Ὁ Θεὸς εἶναι ζωντανός, καὶ «μὴ γελιέστε: ὁ Θεὸς δὲν περιφρονείται» (Γαλ. 6:7). Ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ κράτος ὀφείλουν νὰ συνεργαστοῦν γιὰ νὰ προστατεύσουν ὅ,τι ἱερὸ παραμένει στὴν ἐποχή τῆς ἀποστασίας. Ἂν ὁ κόσμος ἀρνεῖται νὰ δράση, αἱ κατάρες τοῦ Ψαλμοῦ 106:29-31 θὰ ἐπικρατήσουν. Ἀλλὰ οἱ πιστοὶ θὰ σταθοῦν ὡς φάρος τῆς ἀληθείας, γιὰ νὰ ζήσουν καὶ νὰ μαρτυρήσουν: «Διὰ Χριστοῦ ζῶμεν, καὶ ἂν ἀποθάνωμεν, νικῶμεν». 

Ν’ αγιάσει το χέρι του.

 Posted on 12 Μαρτίου, 2025

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ

(Αριστείδης Δασκαλάκης)

«καὶ ἐγγὺς ἦν τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς.
καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστεράς, καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους.
καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεε τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέστρεψε» (Ιωαν. 2,13-15)

«Χαμό έκανε ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ, στην Εθνική Πινακοθήκη σπάζοντας τζάμια και προθήκες.»
Είδηση που ήχησε σαν ουράνια μελωδία στ’ αυτιά μου. Που γλύκανε την ψυχή μου.
«Τα «έργα» που παρουσιάζονται στην περιοδική σας έκθεση, ιδίως το «εικόνισμα η Παναγία με τον Χριστό αγκαλιά» και η χυδαία παραποίηση του Αγίου Γεωργίου, δεν αποτελούν τέχνη. Αποτελούν ευθεία επίθεση στην Πίστη μας, στην πολιτιστική μας ταυτότητα, στις ρίζες του Έθνους μας.» είχε πει μεταξύ άλλων ο βουλευτής.

Θυμάμαι, είχα κληθεί σε μια ιδιωτική κλειστή σύναξη, στην οικία κάποιων αδελφών , ταπεινών αγωνιστών, ανθρώπων ακομμάτιστων, που αναλώνουν τη ζωή τους για Χριστό και Πατρίδα. Θα μας μιλούσε μια ομάδα κάποιων ανθρώπων, που μέχρι τότε δεν γνώριζα, ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που μετείχαν σε κάποιο κίνημα, που σκοπό είχε να ταράξει να νερά της πολιτικής. Αυτό το κίνημα, μέσα πιθανόν από λάθη και ολιγωρίες, έβαλε ξανά το Χριστό στη Βουλή. Το Ευαγγέλιο και την Πατρίδα. Σε εκείνο το σπίτι γνώρισα και τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον «άνεργο» (διατελούντα σε αργία) και ανεμβολίαστο τότε γιατρό. Η καλή απείθεια στο Σύστημα και απολυταρχικό καθεστώς, οδήγησε σε απώλεια βιοτικών πόρων και εργασίας, ένα οικογενειάρχη και πατέρα παιδιών.

Καμία ιδιαίτερη αναφορά απ’ τον γιατρό για τα προσωπικά του. Ταπεινός, οξυδερκής με τη φλόγα μέσα του για Χριστό και Πατρίδα. Πολύ με είλκυσε τότε, ο τρόπος και η στάση του ιατρού.
Δεν μπορούσα να φανταστώ, πως στο μέλλον αυτός ο άνθρωπος ως βουλευτής, θα ενεργούσε τέτοια ομολογία, θέτοντας σε κίνδυνο και πάλι την ελευθερία του, την εργασία του και τη βουλευτική του θέση.
Είναι αυτή η οργή, ο καλός θυμός, που σαν ηφαίστειο σείεται, και τέλος ξερνά λάβα, κατακαίοντας ότι βρει στο πέρασμά της. Θέλει ψυχή και κότσια, να ανατρέπεις κατεστημένες συμπεριφορές και ψευτοκαθωσπρεπισμούς, σε μια εποχή που ξέρεις πως δεν θα βρεις συμπαράσταση ούτε από αδελφούς, σε μια εποχή που ο Έλληνας ντρέπεται να κάνει το σταυρό του έξω από μια εκκλησιά, χωρίς καν ακόμα αυτό να επισύρει ποινικές κυρώσεις.
Αυτή η αγία οργή που σπρώχνει τον ευλαβή να αντιδράσει. Όχι από αρρωστημένο θυμό. Μα από ευλάβεια και αγάπη στον Δημιουργό.

Για τον ίδιο λόγο που ο άγιος Νικόλαος (το όνομα του οποίου φέρει ο βουλευτής) χαστούκισε τον αιρετικό και υβριστή του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδας, Άρειο. Πράξη που δεν προκλήθηκε από μίσος και αποβολή αγάπης κατά ενός φυσικού προσώπου, αλλά από εμμονή στην αγάπη προς τον Θεό.
Ο Άγιος Νικόλαος δεν ήταν αυτός που γκρέμισε τον ναό της Αρτέμιδος με την προσευχή του;
Ο Άγιος Αιμιλιανός δεν ήταν αυτός που μέσα σε έναν ειδωλολατρικό ναό και με ένα σφυρί συνέτριψε όλα τα είδωλα;
Η Αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς δεν ήταν αυτή που κατέστρεψε τα είδωλα του πατέρα της;
Tόσοι και τόσοι μάρτυρες, που μιμήθηκαν τον Χριστό μας.
Τιμή αγίου, μίμησις αγίου.

Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε; Πόσα χρόνια πέρασαν, που η ύβρις της πίστης μας και του Τριαδικού Θεού, συνοδευόταν από ποινές φυλάκισης και πρόστιμα;
Προσκυνήσαμε ως έθνος τον μαμμωνά. Ξεχάσαμε το Χριστό. Την Παναγία.
Όμως, τα πρότυπά μας είναι οι άγιοι και οι Πατέρες της Ορθοδοξίας, αυτοί που χαρακτηρίστηκαν από τον οικουμενικό πατριάρχη, ως «θύματα του αρχεκάκου όφεος» και μας οδήγησαν στο σχίσμα.

Μα και ομολογία να κάνουμε, μη φουσκώνουμε. Μην επαιρόμαστε. Αχρείοι και αμαρτωλοί παραμένουμε.
οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι Δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ότι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν (Λουκ 17,10)
Που είναι οι υπόλοιποι «επαγγελματίες» πολιτικοί, που τρέχουν να καταλάβουν πρώτα στασίδια σε θρησκευτικές και εθνικές εορτές, που φωτογραφίζονται μαvιωδώς δίπλα σε ιεράρχες προς άγρα ψήφων;
Tι κάνει η ιεραρχία; Καθεύδει; Έχει υπνωτιστεί από τα ατελείωτα EΣΠΑ και τις επιδοτήσεις;

Που είναι η αναγκαία και υποχρεωτική μαρτυρία;

Τα ξεχάσαμε αυτά. Σηκώσαμε το χαλί της ευζωίας, της εκκοσμίκευσης, του φόβου, της ύπνωσης (πες το όπως θες) και βάλαμε από κάτω το Ευαγγέλιο. Να μην το βλέπουμε. Να μην μας θυμίζει από που ήρθαμε, γιατί ήρθαμε και που βαδίζουμε.
Ανοίξαμε εκκωφαντικά τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, για να σκεπάσουμε τη φωνή του Θεού που ξεπηδά μέσα απ’ τις σελίδες της Γραφής και προειδοποιεί, «Τάδε λέγει Κύριος…».
Μα εμείς το βιολί μας. Ωχαδελφιστές, αδιάφοροι, κοιμισμένοι, φοβισμένοι και τέλος επικίνδυνοι. Επικίνδυνοι για τις επόμενες γενεές. Ώσπου κάποιο γεγονός, κάποια φωνή, κάποια κραυγή να μας ταρακουνήσει λίγο. Είναι ο Ίδιος ο Θεός που κάνει εργαλεία Του, τη φύση (βλέπε Σαντορίνη), ανθρώπους πιστούς και άπιστους πολλές φορές, αλλά και πέτρες για μας ξυπνήσει .

«Ἐὰν ἡμεῖς σιωπήσωμεν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19, 40).

Για να μας δώσει ως Παντελεήμων, μια ακόμα ευκαιρία να ενδιαφερθούμε. Να κουνηθούμε. Να ορθώσουμε ανάστημα. Πολλοί ξυπνούν και γυρνούν απ’ την άλλη μεριά του μαξιλαριού. Μα κάποιοι, λίγοι, ίσως βγουν απ’ τον λήθαργο. Λίγοι και καλοί. Λίγοι αλλά πολλοί.

Δεν έχει ανάγκη ο Τριαδικός Θεός από ανθρώπινες ομολογίες. Ούτε από μαρτύρια και μαρτυρίες. Έχει ανάγκη όμως ο άνθρωπος.
Έχει υποχρέωση κι ευθύνη. Εάν δεν ομολογήσεις, όταν αυτό επιτάσσει η στιγμή, τότε αρνείσαι.
Βεβαιώνει ο Κύριος
«Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.» (Ματθ. Ι’)

Ευκαιρία για ομολογία με τις κυβερνήσεις των τελευταίων πολλών ετών.
Οι κυβερνήτες αποτελούν εικόνα του λαού. Των ψηφοφόρων.
Κι ένας συγγραφέας είπε κάποτε «Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά.»
Στην κρίση του καθενός, η απάντηση.

Καλή Ανάσταση!

Κυκλώπεια δικαιοσύνη.

 Posted on 12 Μαρτίου, 2025

 Παπα-Ηλίας Υφαντής

Ο παράλυτος της Βηθεσδά (Μάρκου β, 1-12) δεν γνώριζε την αιτία της παράλυσής του. Αλλά ποθούσε τη θεραπεία του. Πράγμα που συμμερίζονταν και οι τέσσερις φίλοι του. Οι οποίοι, έσπευσαν να τον μεταφέρουν στο σπίτι, όπου δίδασκε ο Χριστός.

Για να βρεθούν όμως μπροστά σε μεγάλο πλήθος, που καθιστούσε αδύνατη την είσοδό τους. Γεγονός που τους ανάγκασε να ανεβούν στη στέγη, προκειμένου να κατεβάσουν από εκεί τον παράλυτο. Και να προκαλέσουν την κατάπληξη του Χριστού.

Αλλά, ενώ όλοι περίμεναν να θεραπεύσει τον παράλυτο, ο Χριστός διέψευσε τις προσδοκίες τους. Δεδομένου ότι, πριν τη θεραπεία της παράλυσης, θεώρησε απαραίτητο να θεραπεύσει την αιτία της.

Να θυμίσει, δηλαδή, σ΄ όλους μας, ότι, εκτός από σώμα, έχουμε και ψυχή. Και, ενώ το σώμα μας το φροντίζουμε, απέναντι στην ψυχή μας συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει. Παρότι και αυτή μπορεί να υποφέρει. Και να έχει μεγαλύτερη ανάγκη απ’ τη φροντίδα μας.

Γι’ αυτό είπε στον παραλυτικό: «Παιδί μου, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»! Γεγονός, που, όχι μόνο δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες του λαού, αλλά και σκανδάλισε τους γραμματείς και τους φαρισαίους, που σκέφτηκαν: «Πώς τολμάει αυτός να ξεστομίζει τέτοιες βλασφημίες! Αφού η συγχώρηση των αμαρτιών είναι αποκλειστικό δικαίωμα του Θεού»!…

Ο Χριστός όμως, που διάβασε τις σκέψεις τους, τους είπε: «Γιατί σκέφτεστε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Ποιο έχει προτεραιότητα στη θεραπεία του παραλύτου; Το σώμα του ή η ψυχή του; Και ποιος σας είπε ότι δεν έχω δικαίωμα, όχι μόνο εγώ, αλλά και ο καθένας άνθρωπος να συγχωρεί αμαρτίες; Προκειμένου και ο Θεός να συγχωρήσει τις δικές του αμαρτίες»!

Ενδεχομένως όμως οι γραμματείς και οι φαρισαίοι να σκέφτηκαν ότι η συγχώρηση των αμαρτιών του παραλύτου ήταν μία υπεκφυγή, επειδή δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον παράλυτο. Γι’ αυτό και ο Χριστός έρχεται να επιβεβαιώσει το δικαίωμά του να συγχωρεί αμαρτίες: «Για να καταλάβετε, τους είπε, ότι έχω δικαίωμα να συγχωρώ αμαρτίες, λέει στον παράλυτο: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου»!

Κι εκείνος γεμάτος υγεία πήρε το κρεβάτι του και διασχίζοντας το πλήθος, που πρωτύτερα δεν του επέτρεπε την είσοδο, έφυγε για το σπίτι του. Προκαλώντας, όπως ήταν επόμενο, ενθουσιώδεις εκδηλώσεις θαυμασμού. Όμως…

Δεν αποτελεί μήπως η περίπτωση του παραλύτου της ευαγγελικής περικοπής ακριβή, σχεδόν, απεικόνιση της τωρινής ελληνικής πραγματικότητας; Ή μήπως η πατρίδα μας δεν δίνει την εικόνα παραλυσίας; Ή μήπως η παραλυσία αυτή δεν είναι αποτέλεσμα προπάντων της πολλαπλής πολιτικής παραλυσίας!

Αλλά, ενδεχομένως κάποιοι στο σημείο αυτό να πούνε: Μήπως δεν είμαστε εμείς, που τους  εκλέγουμε; 

Σιγουρότατα όχι! Γιατί δυστυχώς, κάποιοι άλλοι έξωθεν και άνωθεν εκλέγουν, όχι τους κυβερνήτες μας, αλλά τους δημίους μας. Με τα καλπονοθευτικά ηλεκτρονικά μηχανήματά τους. Που κάνουν τους πρώτους έσχατους και τους έσχατους πρώτους. Τους δίνουν την απαραίτητη πλειοψηφία, ώστε να μπορούν να κάνουν όποτε, όπως και ο, τι θέλουν.  Ν’ αρπάζουν απ’ το δημόσιο κορβανά όποτε και όσα θέλουν. Και να δολοφονούν όποτε και όσους θέλουν.

Και προσέξτε το μπάχαλο, που επακολουθεί. Ο άνωθεν και έξωθεν εκλεγμένος «πρωθυπουργός» εκλέγει τους βουλευτές, την κυβέρνηση, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι οποίοι επικυρώνουν τα οποιαδήποτε κακουργήματα, τα δικά τους και των αφεντικών τους. Σε τρόπον ώστε να καθίσταται μονοκράτορας. Και ύστερα μας παρλάρουν και για δημοκρατία…

Όταν μπορούν να λένε και να κάνουν ό, τι θέλουν. Ενώ ο λαός υφίσταται αυτό το αίσχος και παραμένει διαρκώς αλυσοδεμένος, χωρίς να μπορεί να βρει διέξοδο. Και το άξιο μεγάλης απορίας είναι, γιατί οι ατερμόνως περί δημοκρατίας φλυαρούντες αποσιωπούν πεισμόνως το ειδεχθές αυτό έγκλημα. Και ιδιαίτερα οι μετέχοντες στις εκλογές. Προφανώς γιατί φοβούνται  μήπως, αν αντιδράσουν, μείνουν «έξω του νυμφώνος» της Βουλής και των πολλαπλών προνομίων!

Κάποιοι άλλοι, λοιπόν, εξέλεξαν αυτούς, που μας επέβαλαν το καθεστώς της χρεοκρατίας. Για χάρη των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Και αυτούς που πρόδωσαν τη Μακεδονία. Και αυτούς που τώρα κυοφορούν την προδοσία του Αιγαίου. Και αυτούς, που αφόπλισαν τα νησιά μας με το πρόσχημα να βοηθήσουν τον Ζελένσκι. Και αυτούς, που ακολούθησαν την «φιλανθρωπική» δραστηριότητα του Μπιλ Γκέιτς και του Φάουτσι, με τον κορονοϊό και τα εμβόλια. Που στοίχισαν στην πατρίδα μας χιλιάδες νεκρούς. ..

Λέτε να μην ήξερε ο Μητσοτάκης ότι ο σκοπός του κορονοϊού και των εμβολίων ήταν η δολοφονία όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων; Για ποιον άλλο λόγο άλλωστε κατοχύρωσε τους «ειδικούς» Μέγκελε μα το ακαταδίωκτο; Που αυτός και η συμμορία του δεν το χρειάζονταν γιατί διέθεταν το 86 άρθρο του Συντάγματος.  Που προσφέρει ασυλία στην αλητεία της άρχουσας αναρχίας.

Η άρχουσα, λοιπόν, αναρχία με τις λαμογιές της ξεχαρβάλωσε τις σιδηροδρομικές υποδομές της πατρίδας μας. Με αποτέλεσμα να οδηγήσει στο κακούργημα των Τεμπών. Προσβάλλοντας, στη συνέχεια, βάναυσα, την ιερότητα του χώρου του εγκλήματός της με τα μπαζώματα. Που είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της εγκληματικής τους δραστηριότητας. Και αντιμετωπίζοντας τη δικαιοσύνη, όπως ο αρκουδιάρης την αρκούδα του…

Ο παππούς μας Όμηρος θα επαναλάμβανε στην προκειμένη περίπτωση: «Αλίμονο ξεπέσαμε στη χώρα των κυκλώπων, που μήτε δίκαιο θεών σέβονται μήτε ανθρώπων»!

Ζητείται, λοιπόν, Οδυσσέας να μπήξει τον πυρακτωμένο δαυλό της αλήθειας στο κυκλώπειο μάτι της παραλυσίας και να οδηγήσει την  παράλυτη πατρίδα μας στον Ήλιο της Δικαιοσύνης;  Όπως τον παράλυτο της Βηθεσδά οι τέσσερις φίλοι του!…

Ανοιχτή επιστολή Σεβ. πρώην Καλαβρύτων & Αιγειαλίας Αμβροσίου προς Νικόλαο Παπαδόπουλο.

 Posted on 12 Μαρτίου, 2025

12η Μαρτίου 2025
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Πρός τόν Ἀξιότιμον Κύριον
κ. Νικόλαον Παπαδόπουλον,
Ἰατρόν Καρδιοχειρουργόν
Βουλευτήν Θεσσαλονίκης τῆς «ΝΙΚΗΣ»
Βουλῆς, 4
105 62 ΑΘΗΝΑΣ

Ἀγαπητέ μοι Κύριε Παπαδόπουλε,

Γονυπετῶν ἐνώπιόν Σας, ἐπιθυμῶ νά Σᾶς ἐκφράσω τήν βαθυτάτην εὐγνωμοσύνην τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς διά τήν ΓΕΝΝΑΙΑΝ μαρτυρίαν Σας, τήν ὁποίαν ἐδώσατε ὡς γνήσιον τέκνον τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλη-σίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν εὑρέθητε εἰς τήν Ἐθνικήν Πινακοθήκην καί διεπιστώ-σατε τήν ΔΑΙΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΒΕΒΗΛΩΣΙΝ τῶν ἱερῶν Εἰκόνων τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ Ἁγίου Μεγαλο-μάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου κ.ἄ., τάς ὁποίας ἀπεκαθηλώσατε ἐκ τοῦ τοίχου, εἰς τόν ὁποῖον ἐκρέμοντο!

Ἡ πρᾶξις Σας ἦτο μία Ὁμολογία Πίστεως πρός τόν Σωτῆρα Χριστόν! Σᾶς συγχαίρω ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου.

Ἐπειδή ὅμως εἰς τήν Ἑλληνικήν Κοινωνίαν σήμερον, δυστυχῶς, κυριαρχεῖ καί βασιλεύει ὁ Διάβολος, Κυβερνητικοί Παράγοντες ἐστράφησαν ἐναντίον Σας, Σᾶς συνέλαβον, καταπατοῦντες την Βουλευτικήν Σας ἀσυλίαν, Σᾶς ἐταλαιπώρησαν καί, τέλος, ὤθησαν τά Μέσα Ἐνημερώσεως νά Σᾶς εὐτελίζουν καί νά Σᾶς ταπεινώνουν! Παρακαλῶ, μή ἀπορῆτε! Εἶναι ὄργανα τοῦ Διαβόλου!

Καί πάλιν Σᾶς παρακαλῶ, μή στενοχωρῆσθε! Διώκεσθε καί ὑποφέρετε διά τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ! Εἶσθε ἕνας Μάρτυς τῆς Ὀρθοδοξίας! Νά χαίρεσθε, λοιπόν, διότι διώκεσθε διά τήν δόξαν τοῦ Κυρίου μας!

Ἐπιτρέψατέ μοι νά Σᾶς ὑπενθυμίσω τά λόγια τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: «Ἡμῖν ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς Αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ Αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιππ. α’, 29). Καί πάλιν τά λόγια τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου Παύλου πρός τόν Μαθητήν Του Τιμόθεον: «πάντες δέ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».
( Β΄Τιμόθ. γ΄, 12).

Θά τό ἐπαναλάβω: Εἶσθε, λοιπόν, ἕνας Μάρτυς τῆς Ὀρθοδοξίας! Αὐτό σημαίνει, ὅτι θά ἔχετε μεγάλην εὐλογίαν ἀπό τόν Κύριόν μας, Σεῖς, ἡ εὐσεβεστάτη Σύζυγός Σας Κα Εὐανθία, καθώς ἐπίσης καί τά ἕξ (6) τέκνα Σας! Ἀλλά καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Παναγία μας ἡ Τρυπητή, θά εἶναι μαζί Σας!

Ἡ δέ ἀμοιβή Σας θἀ εἶναι πολύ μεγάλη, καθ’ ὅσον ἡ Διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας μας, δυστυχῶς, τηρεῖ «σιγήν ἰχθύος»!!!! Ὁ Χριστός μας ὑβρίζεται καί χλευάζεται, ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ Ἐκκλησιαστικοί μας Ταγοί σιωποῦν!

Ἀγαπητέ μοι κ. Παπαδόπουλε,
Καί πάλιν γονατίζω ἐνωπιόν Σας ἀπό εὐγνωμοσύνην, προσεύχομαι δέ εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν νά Σᾶς ἐνδυναμώνη καί νά Σᾶς προστατεύῃ!

Μετ΄ εὐχῶν πατρικῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο πρ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης για το συμβάν στην εθνική τερατοθήκη με τον Νίκο Παπαδόπουλο.

 Posted on 10 Μαρτίου, 2025

Για να καταλάβουν όλοι πώς παίζεται το παιχνίδι σε βάρος του ελληνικού λαού:

Πρώτον, ενώ είχα την εντολή υπεράσπισης του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου, παραμένοντας στο πλευρό του επί πέντε ώρες και δίνοντας μάχη για να αφεθεί ελεύθερος, αίφνης εμφανίσθηκε έξω από την πινακοθήκη ο κ. Σαράκης και καπέλωσε την παρουσία μου, εμφανιζόμενος στις κάμερες σαν να είναι εκείνος ο συνήγορος υπερασπίσεως του κ. Παπαδόπουλου.

Μάλιστα, τα περισσότερα συστημικά βοθροκάναλα κατάφεραν να με καταστήσουν αόρατο και να εξαφανίσουν τις δηλώσεις μου, στις οποίες μιλούσα για τα έργα (όχι της πινακοθήκης, αλλά) της δικτατορίας Μητσοτάκη.

Δεν ισχύει το ίδιο για τις ιστοσελίδες, όπου οι δηλώσεις περί δικτατορίας κατεγράφησαν. Ιστορική η σχετική καταγραφή στην αρχινεοταξίτικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Δεύτερον, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ κ. Δημήτρης Νατσιός κράτησε προσεκτικές αποστάσεις από την ομολογιακή δράση του κ. Παπαδόπουλου, φοβούμενος για μία ακόμη φορά να σπάσει αβγά και να υπερασπιστεί τον βουλευτή του, ο οποίος τέλεσε το πλημμέλημα της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας που, όμως, από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης παρουσιάσθηκε προπαγανδιστικά (και αντεστραμμένα/διεστραμμένα) σαν να ήταν ένα φοβερό και τρομερό κακούργημα.

Τρίτον, ο αρμόδιος εισαγγελέας χρειάστηκε πέντε ολόκληρες ώρες για να αποφανθεί περί του αυτονοήτου, δηλ. ότι η συγκεκριμένη πράξη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μόνο πλημμέλημα!

Τέταρτον, η πράξη του κ. Παπαδόπουλου συνέβαλε στο νέο ξεγύμνωμα της αντίχριστης ή άθεης ταυτότητας βουλευτών της προσχηματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι έσπευσαν να καταγγείλουν την βία κατά των βλάσφημων πινάκων, κάνοντας γαργάρα την επίθεση που δέχεται από τα εκθέματα της τερατοθήκης η χριστιανική πίστη μας.

Πέμπτον, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός ενεργοποιήθηκε πάραυτα, όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες λαμβάνει χώρα μια ενέργεια που βαίνει αντίθετη προς την κυρίαρχη μόδα.

Έτσι, η προσωπικότητα του κ. Παπαδόπουλου, εδώ και λίγες ώρες, κηλιδώνεται από τα ΜΜΕ με τις γνωστές ακυρωτικές ρετσινιές:

Σκοταδιστής, αμετανόητος, βάνδαλος, θεοσεβούμενος ταύρος, θρησκόληπτος, ομοφοβικός.

Σας βαρεθήκαμε!

Μας κάνετε να ξερνάμε νυχθημερόν!

Όλες οι κονκάρδες της απαξιωτικής κατασπίλωσης που οργανώνετε με την μέθοδο του σατανικού καρμπόν είναι τα παράσημά μας!

---

FACEBOOK ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΘΙΩΤΗΣ