Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

Ημερομηνία Εορτής:	25/08/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 25 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Ιωαννης ο Καρπαθιος
Τελευταία ενημέρωση:	03/11/2012 14:38
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αποφθέγματα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικά κείμενα Σχετικές συνδέσεις Παραπομπές

Βιογραφία

Ἰωάννη χάριτος θείας ἐπλήσθης,
Ὥσπερ ἀσκητὴς καὶ θεῖος Ἱεράρχης.
Εἰκάδι πέμπτη Ἰωάννου ἦτορ γῆθεν νόες ἦραν.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος έζησε μάλλον τον 7ο αιώνα μ.Χ. και στους ναούς της Καρπάθου, υπάρχουν πολλές τοιχογραφίες και φορητές εικόνες του Αγίου. Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για τον μετέπειτα επίσκοπο Καρπάθου, έργα του οποίου διάβασε ο Μέγας Φώτιος.

Στο βιβλίο «Φιλοκαλία», που είναι μια συλλογή κειμένων Αγίων και σοφών της Εκκλησίας μας, περιέχονται δύο λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Καρπαθίου. Ο πρώτος επιγράφεται «Πρὸς τοὺς ἀπὸ τῆς Ἰνδίας προτρέψαντας μοναχοὺς παρακλητικός», (σε 100 κεφάλαια) και ο δεύτερος «Λόγος Ασκητικός και παρηγορητικός, συμπληρωματικός των εκατό κεφαλαίων».

Το 1985 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου Αμβρόσιος, με σχετικές ενέργειές του, ζήτησε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την κατάταξη του Αγίου Ιωάννη στο επίσημο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, συντάχθηκε η ακολουθία του Αγίου και ορίσθηκε να εορτάζεται η μνήμη του στις 25 Αυγούστου.

Με ενέργειές του πάλι φιλοτεχνήθηκε μεγάλη εικόνα, η οποία και φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Καρπάθου, όπου και κάθε χρόνο τελείται η Πανήγυρη του Αγίου.

Μερικά αποσπάσματα από την διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη του Καρπάθιου είναι και τα εξής:

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΥΧΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ, ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ!
Σου λέει ο Κύριος, όπως είπε στον Ματθαίο: «Ακολούθησέ με». Εσύ, λοιπόν, εκεί που καταδιώκεις με προθυμία τον πολυπόθητο Κύριό σου, αν στο δρόμο σου σκοντάψεις το πόδι σου στην πέτρα κανενός πάθους και πέσεις απροσδόκητα στην αμαρτία, ή και πολλές φορές, επειδή υπάρχουν λασπώδη μέρη, γλίστρησες χωρίς να το θέλεις και έπεσες, όσες φορές τύχει να πέσεις και να βασανίσεις το σώμα σου, τόσες φορές σήκω επάνω και τρέξε πίσω από τον Κύριό σου μέχρις ότου τον φτάσεις.«Έτσι παρουσιάστηκα μπροστά Σου στο ναό της διάνοιας, να δω τη δύναμη και τη δόξα Σου που με σώζουν· και στο όνομά Σου, Κύριε, θα υψώσω τα χέρια μου να προσευχηθώ και θα εισακουστώ· και θα αισθάνομαι σαν να χόρτασα με λιπαρά και παχιά φαγητά και θα χαρούν τα χείλη μου να Σου ψάλλουν». Γιατί θεωρώ σπουδαίο πράγμα το ότι αξιώθηκα να ονομαστώ Χριστιανός, όπως μου λέει ο Κύριος μέσω του Προφήτη Ησαΐα: «Είναι μεγάλη σου τιμή να ονομαστείς παιδί Μου».

ΕΠΕΣΕΣ; ΠΑΛΙ ΣΗΚΩ!
Με όλη σου τη δύναμη προφύλαγε τον εαυτό σου να μην πέφτεις· γιατί η πτώση δεν αρμόζει στο δυνατό αθλητή. Αν όμως συμβεί να πέσεις, πετάξου επάνω αμέσως και στάσου πάλι στον καλό αγώνα· και αν μύριες φορές πέσεις από υποχώρηση της χάρης, άλλες τόσες φορές σήκω επάνω· κι αυτό μέχρι του θανάτου σου. Γιατί είναι γραμμένο: «Αν ο δίκαιος πέσει εφτά φορές -δηλαδή διαρκώς σε όλη του τη ζωή του- άλλες τόσες θα σηκωθεί».

ΚΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!
Τα χτυπήματα που επιφέρει ο εχθρός διάβολος εναντίον μας, είτε φανερά είτε αόρατα, πολλές φορές τα εννοούμε και τα βλέπουμε. τα βάσανα, όμως, και τούς πόνους που υποφέρει ο εχθρός από εμάς, επειδή κατορθώνουμε κάποιες φορές τις αρετές, ή μετανοούμε για τις αμαρτίες μας, ή έχουμε υπομονή και καρτερία στις θλιβερές περιστάσεις ή προσευχόμαστε και κάνουμε τα παρόμοια, για τα οποία αυτός τρίζει τα δόντια και τιμωρείται και θρηνεί και χτυπιέται. Όλα αυτά εμείς με θεία οικονομία δεν τα βλέπουμε, για να μην πέσουμε σε χαύνωση. Γιατί λέει η Γραφή: «Είναι δίκαιος ο Θεός να ανταποδώσει θλίψη σε όσους σας θλίβουν».

ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ
Ενεδρεύει ο εχθρός διάβολος, όπως το λιοντάρι στη φωλιά του, και κρύβει για κακό μας παγίδες και δίχτυα από λογισμούς ακάθαρτους και ασεβείς. Αλλά και εμείς, αν δεν κοιμόμαστε, θα μπορέσουμε να του στήνομε μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες. Γιατί η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγες και αγχόνη και δίχτυα για τον εχθρό.

ΣΩΖΟΜΑΙ Ή ΚΟΛΑΖΟΜΑΙ;
Όπως ο Κύριος θέλει ο άνθρωπος να σώζεται μέσω άλλου ανθρώπου, έτσι και ο σατανάς σπεύδει τον άνθρωπο μέσω άλλου ανθρώπου να τον κολάσει. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να προσκολλάται κανείς σε άνθρωπο που καταφρονεί τα θεία και είναι πονηρός και δεν κρατεί τη γλώσσα του, για να μην πάει μαζί του στην κόλαση. Γιατί και δίκαιο άνθρωπο να συναναστρέφεται κανείς, μόλις και μπορεί να σωθεί. Aν όμως συναναστραφεί με πονηρό απρόσεκτα, είναι σαν να κόλλησε λέπρα και θα οδηγηθεί σε ναυάγιο. Και ποιός λοιπόν θα ελεήσει εκείνον που πλησιάζει χαρούμενος το φίδι; Ν’ αποφεύγεις λοιπόν εκείνους που είναι άτακτοι στη γλώσσα τους και φιλόνικοι και ταράζονται εσωτερικά και εξωτερικά.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΡΩΜΑΛΕΟΥΣ
Όπως η φωτιά κάνει το σίδερο τέτοιο ώστε δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει, έτσι οι πυκνές προσευχές κάνουν πιο ρωμαλέο το νου στον πόλεμο του εχθρού. Γι’ αυτό με όλη τους τη δύναμη προσπαθούν να μας προκαλέσουν οκνηρία στην επιμονή μας στην προσευχή, γιατί γνωρίζουν ότι η προσευχή είναι γι’ αυτούς μεγάλος εχθρός, ενώ είναι υπερασπιστής του νου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΛΥΑΡΙΑ
Μια καλή λέξη, τον άλλοτε ακάθαρτο εκείνο ληστή, τον έκανε καθαρό και άγιο και τον έβαλε στον Παράδεισο. και μια λέξη ανάρμοστη έφραξε στον Μωυσή τη γη της επαγγελίας. Να μην νομίσουμε, λοιπόν, μικρή αρρώστια τη φλυαρία· γιατί οι φιλοκατήγοροι και φλύαροι αποκλείουν τον εαυτό τους από τη βασιλεία των Ουρανών. Ο άνθρωπος πού έχει κακή γλώσσα, κι αν ακόμη προκόψει στην εδώ ζωή, όμως εκεί δε θα προκόψει, αλλά θα σκοντάψει και θα τον συλλάβουν ως θήραμά τους οι κακές τιμωρίες και θα τον καταστρέψουν. Σωστά έλεγε κάποιος σοφός, ότι είναι καλύτερο να πέσεις από ψηλά στο έδαφος, παρά από γλώσσα. Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε τον Απόστολο Ιάκωβο, που γράφει: «Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει».

ΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟ ΝΟΥ ΝΑ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ
Αν θέλουμε πράγματι να ευαρεστήσουμε το Θεό και να συνάψουμε την τρισμακάριστη φιλία μαζί Του, ας παρουσιάσουμε το νου μας γυμνό σ’ Αυτόν, χωρίς να σέρνομε μαζί μας κανένα πράγμα του αιώνα, ούτε τέχνη, ούτε νόημα, ούτε τέχνασμα, ούτε δικαιολογία, ακόμη και αν γνωρίζομε όλη τη σοφία του κόσμου. Γιατί αποστρέφεται ο Θεός εκείνους που προσέρχονται σ’ Αυτόν με οίηση και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και τρέφονται από την κενοδοξία και είναι φουσκωμένοι από αυτήν. Σωστά είπαν μερικοί ερμηνευτές, ότι η μάταιη οίηση τρέφει και φουσκώνει τον άνθρωπο.

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ!
Χειρότερο από το να αμαρτάνει κανείς είναι να απελπίζεται. Ο Ιούδας ο προδότης ήταν μικρόψυχος και δεν είχε πείρα του πολέμου και γι’ αυτό απελπίστηκε. Έπεσε πάνω του με ορμή ο διάβολος και τον έβαλε να απαγχονιστεί. Ο Πέτρος, όμως, ως στερεά πέτρα, έπεσε σε σοβαρό παράπτωμα, της αρνήσεως του Χριστού, ως εμπειροπόλεμος που ήταν δεν παρέλυσε, ούτε απελπίστηκε από τη λύπη του. Αφού σηκώθηκε προσέφερε πικρά δάκρυα μέσα από την καρδιά θλιμμένη και ταπεινωμένη. Και αμέσως ο εχθρός, όταν τα είδε αυτά, σαν να τον έκαψαν δυνατές φλόγες στο πρόσωπο έφυγε με ορμή μακριά, με φοβερούς θρήνους.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΜΑΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ.
Όταν η ψυχή βγει από το σώμα, ο εχθρός διάβολος ορμά εναντίον της με θρασύτητα και την πολεμά και την ονειδίζει και γίνεται αυστηρός και φοβερός κατήγορος των αμαρτιών της. Αλλά τότε μπορεί να δει κανείς την ψυχή που αγαπά τον Θεό και έχει μεγάλη πίστη σ’ Αυτόν, αν και πολλές φορές είχε πληγωθεί από αμαρτίες, να μην κατατρομάζει στις εφόδους του εχθρού και τις απειλές του, αλλά μάλλον να ενισχύεται με τη χάρη του Κυρίου και να τη φτερώνει η χαρά· να την κάνουν θαρραλέα οι άγιοι άγγελοι πού την οδηγούν και περιτειχισμένη από το φώς της πίστεως να αντιλέγει δυνατά με μεγάλο θάρρος στον πονηρό διάβολο: «Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας, εχθρέ του Θεού; Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας, δραπέτη των ουρανών και δούλε πονηρέ; δεν έχεις εσύ πάνω μας καμιά εξουσία. Ὁ Χριστός, ο Υιός του Θεού, έχει την εξουσία πάνω σ’ εμάς και πάνω σε όλα. Σ’ Αυτόν αμαρτήσαμε και σ’ Αυτόν θα απολογηθούμε, έχοντας ως εγγύηση της ευσπλαχνίας Του απέναντί μας και της σωτηρίας μας τον Τίμιο Σταυρό Του. Συ όμως, καταστροφέα, φύγε μακριά από μάς. δεν έχεις τίποτα εσύ με τούς δούλους του Χριστού». και ενώ θα λέει αυτά η ψυχή με θάρρος, φεύγει πίσω ο διάβολος θρηνώντας με μεγάλη φωνή, μην μπορώντας να αντισταθεί στο όνομα του Χριστού. Ανεβαίνοντας η ψυχή, πετάει προς τα κάτω και ραπίζει τον εχθρό όπως το γεράκι χτυπά τον κόρακα. και έπειτα από αυτό, μεταφέρεται από τούς θείους αγγέλους γεμάτη χαρά στους τόπους πού της έχουν οριστεί, ανάλογα με την κατάστασή της.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ!
«Τα βραβεία και τα στεφάνια είναι προορισμένα για όσους πειράζονται και όχι για κείνους πού δεν φροντίζουν για τον Θεό, ούτε για τούς κοσμικούς πού είναι ξαπλωμένοι και ροχαλίζουν».

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΑΛΙ ΛΑΜΠΡΟ!
Η σελήνη, η οποία μεγαλώνει και πάλι μικραίνει, είναι τύπος του ανθρώπου, ο οποίος άλλοτε πράττει καλά κι άλλοτε αμαρτάνει, και κατόπιν με τη μετάνοια επανέρχεται στην ενάρετη ζωή. Λοιπόν δε χάθηκε ο νους όποιου αμάρτησε, καθώς νομίζουν μερικοί, όπως της σελήνης το σώμα δεν λιγόστεψε, αλλά μόνο το φώς της. Αποκτά λοιπόν πάλι ο άνθρωπος τη λαμπρότητά του με τη μετάνοια, όπως η σελήνη μετά το λιγόστεμά της ξαναντύνεται πάλι το φώς. Γιατί λέει η Γραφή: «Εκείνος πού πιστεύει στο Χριστό, κι αν πεθάνει, θα ζήσει» «και θα γνωρίσει ότι Εγώ ο Κύριος μίλησα και θα το κάνω».

Λιγότερα (-)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀρετῶν ὑποφήτης, μοναζόντων διδάσκαλος, καὶ Καρπάθου πρόεδρος ὤφθης Ἰωάννη Πατὴρ ἠμῶν βιώσας γὰρ ὡς ἄγγελος ἐν γῇ, τοῦ Πνεύματος ηὐγάσθης τῷ φωτί, διὰ τοῦτο ὡς θεράποντα τοῦ Χριστοῦ, τιμῶμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, ἠμὶν χάριν καὶ ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Καρπάθου σὲ πρόεδρον, καὶ Ἱεράρχην σοφόν, ἡ χάρις ἀνέδειξεν, ὡς ἀσκητὴν ἱερόν,...

Περισσότερα (+)

Αποφθέγματα

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΥΧΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ, ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ!

Σου λέει ο Κύριος, όπως είπε στον Ματθαίο: «Ακολούθησέ με». Εσύ, λοιπόν, εκεί που καταδιώκεις με προθυμία τον πολυπόθητο Κύριό σου, αν στο δρόμο σου σκοντάψεις το πόδι σου στην πέτρα κανενός πάθους και πέσεις απροσδόκητα στην αμαρτία, ή και πολλές φορές, επειδή υπάρχουν λασπώδη μέρη, γλίστρησες χωρίς να το θέλεις και έπεσες, όσες φορές τύχει να πέσεις και να βασανίσεις το σώμα σου, τόσες φορές σήκω επάνω και τρέξε πίσω από τον Κύριό σου μέχρις ότου τον φτάσεις.«Έτσι παρουσιάστηκα μπροστά Σου στο ναό της διάνοιας, να δω τη δύναμη και τη δόξα Σου που με σώζουν· και στο όνομά Σου, Κύριε, θα υψώσω τα χέρια μου να προσευχηθώ και θα εισακουστώ· και θα αισθάνομαι σαν να χόρτασα με λιπαρά και παχιά φαγητά και θα χαρούν τα χείλη μου να Σου ψάλλουν». Γιατί θεωρώ σπουδαίο πράγμα το ότι αξιώθηκα να ονομαστώ Χριστιανός, όπως μου λέει ο Κύριος μέσω του Προφήτη Ησαΐα: «Είναι μεγάλη σου τιμή να ονομαστείς παιδί Μου».

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

 

 

 

Σχετικά κείμενα

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος: 100 παρηγορητικά κεφάλ....

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος: Λόγος ασκητικός και συ....

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία… ~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.

 Posted on 18 Ιουνίου, 2026

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη…

Ὅταν συμβαίνῃ κάτι ἀντίθετο εἰς τὸ θέλημά σας, κάτι ποὺ σᾶς προκαλεῖ πίκρα καὶ ταραχή, νὰ συγκεντρώνετε γρήγορα τὴν προσοχή σας εἰς τὴν καρδιὰ καὶ ν’ ἀγωνίζεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμι, μὲ βία καὶ προσευχή, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καὶ ἐμπαθὲς αἴσθημα μέσα σας.

Ἂν δὲν ἐπιτρέψετε τὴ γέννησι τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακὴ ἀντίδρασις ἢ ἐνέργεια, μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα, εἶναι συνέπεια καὶ ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος…

Ἂν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τὴν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικὸ ἐμπαθὲς αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἂς ἀποφασίσετε σταθερά, νὰ μὴν πεῖτε καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε, ὥσπου νὰ φύγῃ αὐτὸ τὸ αἴσθημα. 

Ἐὰν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ μιλήσετε ἢ νὰ μὴν ἐνεργήσετε μὲ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τὰ αἰσθήματά σας, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μὲ πραότητα, ἠρεμία καὶ φόβο Θεοῦ!

Μὴν περιμένετε καὶ μὴν ἐπιδιώκετε νὰ σταματήσουν οἱ δοκιμασίες. Ἀπεναντίας, προετοιμάσθε τὸν ἑαυτό σας νὰ τὶς σηκώνῃ ὡς τὸν θάνατο! Μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό! Εἶναι πολὺ σημαντικό! Ἂν δὲν τοποθετηθῆτε ἔτσι ἀπέναντι εἰς τὶς δοκιμασίες, ἡ ὑπομονὴ δὲν θὰ στερεωθῇ εἰς τὴν καρδιά σας!

Ἐκείνους ποὺ σᾶς κτυποῦν, νὰ τοὺς «ἐκδικῆσθε» μὲ τὴν ἀγάπη σας καὶ τὴν ἀμνησικακία σας. Μὲ τὰ λόγια σας, μὲ τὴ συμπεριφορά σας, ἀκόμη καὶ μὲ τὸ βλέμμα σας νὰ τοὺς δείχνετε ὅτι, παρ’ ὅλα ὅσα σᾶς κάνουν, ἐξακολουθεῖτε νὰ τοὺς ἀγαπᾶτε. Καὶ βέβαια, ποτέ μὴν τοὺς θυμίσετε πόσο σᾶς ἀδίκησαν!»

~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο παππούς Παναγής γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1905, γι αυτό και πήρε το όνομα του από την Παναγία.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Vaso Kallianou 

·

Ο παππούς Παναγής γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1905, γι αυτό και πήρε το όνομα του από την Παναγία.

 Ήταν ένας άγιος άνθρωπος ένας κοσμοκαλόγερος, μια παπαδιαμάντεια μορφή, ένας άνθρωπος που ευωδίαζε και ακτινοβολούσε τη Χάρη του Θεού… ακτινοβολούσε ολόκληρος σαν μιλούσε για τον Θεό, την Παναγία, την Παναγία του της Λύσης που υπηρέτησε όσα χρόνια έζησε στη Λύση, και τους Αγίους. (Ζήνα Λυσάνδρου Παναγίδη) –

 «Ο παππούς μου έδωσε να καταλάβω με τη ζωή του αυτό πού ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει:

 «μεγίστη πράξις εστίν η απραξία».

 Ήταν στον κόσμο και ζούσε ως ερημίτης- ταυτιζόταν με τα προβλήματα του καθενός και έμενε απαθής απ’ όλα γευόταν τον ουρανό και ήταν πολύ ανθρώπινος.

Είδα «ιδίοις ομμασι» τί σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος ερωτευμένος με το Θεό και τη Βασιλεία Του, δηλαδή Άγιος. (π. Ανδρέας Αγαθοκλέους) Κοιμήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 1989 σε ηλικία 84 ετών.

«Ζητείτε την Βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσονται…». Όλα όσα έχουμε ανάγκη ο Θεός πλουσιοπάροχα μας τα δίνει, αρκεί να παραδώσουμε τον εαυτό μας σ’ Αυτόν.

«Ότι υπομένεις είναι στεφάνι. Τι ψάχνεις να κάμνεις καλωσύνες; Το να υπομένεις τις δοκιμασίες έχει παραπάνω μισθό.»

α. Πολλές φορές μπορεί να σε συκοφαντούν. Εσύ να λες: «Δόξα να’ χεις Θεέ μου. Δώσε μου υπομονή να δεχθώ τη συκοφαντία και φώτισε τους». Ξέρεις τι στεφάνι έχεις!

Μα, μόνο οι άγιοι μπορούν να τα κάμουν τούτα. Άντε, μην τα δεχτείς και κάμνε φασαρίες και απόδειξε…

Ενώ, βάλε το χέρι στην καρδιά και πες «εγώ είμαι εντάξει». Και έτσι «η αλήθεια μένει εις τον αιώνα».

γ. Να λες: «Να, τα ηνία Θεέ μου. Οδήγα εσύ. Εγώ δεν έχω δύναμη. Όπου θέλεις πάρε με».

Κι αν έλθουν έτσι τα γεγονότα που δεν τα λογάριασες, μην πεις πως άλλως πως τα λογάριαζα και διαφορετικά μου ήλθαν. Εκείνος τα έκαμε έτσι για το συμφέρον σου και να το δέχεσαι.

δ. Η χάρις είναι προμήνυμα δοκιμασίας. Μη νομίζουμε ότι παύει ο Θεός να μας προστατεύει κατά την περίοδο της δοκιμασίας.

Μας αφήνει όμως φαινομενικά μόνους για να παιδαγωγηθούμε, για να μη βασιζόμαστε στον εαυτό μας. Το καλοκαίρι διαδέχεται ο χειμώνας, τη μέρα η νύχτα. Έτσι και η χάρις τη δοκιμασία.

ε. Πόσες δοκιμασίες μας στέλλει ο Θεός προς το συμφέρον μας! Η δοκιμασία είναι επίσκεψη του Θεού. Γι’ αυτό όταν έρχεται να λέμε του Θεού «μείνε μαζί μας. Μείνε τούτη τη βδομάδα»

. Αντί αυτού όμως εμείς τον διώχνουμε, όπως οι Γαδαρηνοί του Ευαγγελίου και έτσι δεν καταλαβαίνουμε πως ενεργεί ο Θεός ούτε συνεργαζόμαστε μαζί του.

στ. Στον κόσμο ήλθαμε για να δοκιμαστούμε. Τα καλά που απολαμβάνουμε δεν θα λογιστούν. Ότι δώσουμε το κάμνουμε δικό μας, όχι όσα καταχρόμαστε ή σπαταλούμε. Βέβαια, το κατά δύναμιν. Ότι μπορεί ο καθένας.

 Ο Θεός εκεί που έδωσε πολλά, θέλει πολλά. Τα δυο λεπτά της χήρας αξίζουν ολόκληρη περιουσία. «Μακάριοι οι κλαιόντες, οτι γελάσονται».

Κι όταν ο σταυρός μας είναι βαρύς, θα έλθει σε βοήθεια ο ίδιος ο Χριστός ή θα στείλει τον Κυρηναίο. «Αγωνίζεσθε εισελθείν δια της στενής πύλης».

Δεν είναι βέβαια στην πραγματικότητα στενή… Μας φαίνεται έτσι, γιατί έχουμε φορτίο, το οποίο όμως, αν το φέρομε αγόγγυστα, ανοίγει η καρδιά μας και καταλαβαίνουμε το φως του Χριστού.

θ. Να λες: «Έχω πίστη στον Θεό ότι θα μας φυλάει και δεν θα επιτρέψει την απώλεια μου». Όταν θεωρείς πως όλα είναι του εναντίου, και εις ασφαλή δρόμο να πορεύεσαι, φοβάσαι.

Ενώ εκείνος που έχει πίστη στον Θεό, προχωρεί ατρόμητος. Να παρακαλείς να απαλλαγείς από τις πλεκτάνες του πονηρού, να σου φανερώσει ο Θεός τη σοφία και τη διάκριση, έτσι ώστε να μένουν μακριά από την ψυχή σου οι επιθέσεις του εχθρού

. Πρέπει όμως, να είμαστε πάντοτε καθαροί από κάθε κακία και μίσος προς τον συνάνθρωπο μας. «Ανεχόμενοι αλλήλους εν αγάπη».

Από το βιβλίο ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος, Λυθροδόντας – Κύπρος

Ο παππούς Παναγής γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1905, γι αυτό και πήρε το όνομα του από την Παναγία.

FACEBOOK

Το φάρμακο για το άγχος.

 

Η θλίψη φεύγει, αν σταματήσεις αυτό.

 

Συμβουλές από τον Άγιο Ιωάννη τον Καρπάθιο

 

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

Ημερομηνία Εορτής:	25/08/2025
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 25 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Ιωαννης ο Καρπαθιος
Τελευταία ενημέρωση:	03/11/2012 14:38
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αποφθέγματα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικά κείμενα Σχετικές συνδέσεις Παραπομπές

Βιογραφία

Ἰωάννη χάριτος θείας ἐπλήσθης,
Ὥσπερ ἀσκητὴς καὶ θεῖος Ἱεράρχης.
Εἰκάδι πέμπτη Ἰωάννου ἦτορ γῆθεν νόες ἦραν.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος έζησε μάλλον τον 7ο αιώνα μ.Χ. και στους ναούς της Καρπάθου, υπάρχουν πολλές τοιχογραφίες και φορητές εικόνες του Αγίου. Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για τον μετέπειτα επίσκοπο Καρπάθου, έργα του οποίου διάβασε ο Μέγας Φώτιος.

Στο βιβλίο «Φιλοκαλία», που είναι μια συλλογή κειμένων Αγίων και σοφών της Εκκλησίας μας, περιέχονται δύο λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Καρπαθίου. Ο πρώτος επιγράφεται «Πρὸς τοὺς ἀπὸ τῆς Ἰνδίας προτρέψαντας μοναχοὺς παρακλητικός», (σε 100 κεφάλαια) και ο δεύτερος «Λόγος Ασκητικός και παρηγορητικός, συμπληρωματικός των εκατό κεφαλαίων».

Το 1985 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου Αμβρόσιος, με σχετικές ενέργειές του, ζήτησε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την κατάταξη του Αγίου Ιωάννη στο επίσημο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, συντάχθηκε η ακολουθία του Αγίου και ορίσθηκε να εορτάζεται η μνήμη του στις 25 Αυγούστου.

Με ενέργειές του πάλι φιλοτεχνήθηκε μεγάλη εικόνα, η οποία και φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Καρπάθου, όπου και κάθε χρόνο τελείται η Πανήγυρη του Αγίου.

Μερικά αποσπάσματα από την διδασκαλία του Αγίου Ιωάννη του Καρπάθιου είναι και τα εξής:

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΥΧΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ, ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ!
Σου λέει ο Κύριος, όπως είπε στον Ματθαίο: «Ακολούθησέ με». Εσύ, λοιπόν, εκεί που καταδιώκεις με προθυμία τον πολυπόθητο Κύριό σου, αν στο δρόμο σου σκοντάψεις το πόδι σου στην πέτρα κανενός πάθους και πέσεις απροσδόκητα στην αμαρτία, ή και πολλές φορές, επειδή υπάρχουν λασπώδη μέρη, γλίστρησες χωρίς να το θέλεις και έπεσες, όσες φορές τύχει να πέσεις και να βασανίσεις το σώμα σου, τόσες φορές σήκω επάνω και τρέξε πίσω από τον Κύριό σου μέχρις ότου τον φτάσεις.«Έτσι παρουσιάστηκα μπροστά Σου στο ναό της διάνοιας, να δω τη δύναμη και τη δόξα Σου που με σώζουν· και στο όνομά Σου, Κύριε, θα υψώσω τα χέρια μου να προσευχηθώ και θα εισακουστώ· και θα αισθάνομαι σαν να χόρτασα με λιπαρά και παχιά φαγητά και θα χαρούν τα χείλη μου να Σου ψάλλουν». Γιατί θεωρώ σπουδαίο πράγμα το ότι αξιώθηκα να ονομαστώ Χριστιανός, όπως μου λέει ο Κύριος μέσω του Προφήτη Ησαΐα: «Είναι μεγάλη σου τιμή να ονομαστείς παιδί Μου».

ΕΠΕΣΕΣ; ΠΑΛΙ ΣΗΚΩ!
Με όλη σου τη δύναμη προφύλαγε τον εαυτό σου να μην πέφτεις· γιατί η πτώση δεν αρμόζει στο δυνατό αθλητή. Αν όμως συμβεί να πέσεις, πετάξου επάνω αμέσως και στάσου πάλι στον καλό αγώνα· και αν μύριες φορές πέσεις από υποχώρηση της χάρης, άλλες τόσες φορές σήκω επάνω· κι αυτό μέχρι του θανάτου σου. Γιατί είναι γραμμένο: «Αν ο δίκαιος πέσει εφτά φορές -δηλαδή διαρκώς σε όλη του τη ζωή του- άλλες τόσες θα σηκωθεί».

ΚΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!
Τα χτυπήματα που επιφέρει ο εχθρός διάβολος εναντίον μας, είτε φανερά είτε αόρατα, πολλές φορές τα εννοούμε και τα βλέπουμε. τα βάσανα, όμως, και τούς πόνους που υποφέρει ο εχθρός από εμάς, επειδή κατορθώνουμε κάποιες φορές τις αρετές, ή μετανοούμε για τις αμαρτίες μας, ή έχουμε υπομονή και καρτερία στις θλιβερές περιστάσεις ή προσευχόμαστε και κάνουμε τα παρόμοια, για τα οποία αυτός τρίζει τα δόντια και τιμωρείται και θρηνεί και χτυπιέται. Όλα αυτά εμείς με θεία οικονομία δεν τα βλέπουμε, για να μην πέσουμε σε χαύνωση. Γιατί λέει η Γραφή: «Είναι δίκαιος ο Θεός να ανταποδώσει θλίψη σε όσους σας θλίβουν».

ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ
Ενεδρεύει ο εχθρός διάβολος, όπως το λιοντάρι στη φωλιά του, και κρύβει για κακό μας παγίδες και δίχτυα από λογισμούς ακάθαρτους και ασεβείς. Αλλά και εμείς, αν δεν κοιμόμαστε, θα μπορέσουμε να του στήνομε μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες. Γιατί η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγες και αγχόνη και δίχτυα για τον εχθρό.

ΣΩΖΟΜΑΙ Ή ΚΟΛΑΖΟΜΑΙ;
Όπως ο Κύριος θέλει ο άνθρωπος να σώζεται μέσω άλλου ανθρώπου, έτσι και ο σατανάς σπεύδει τον άνθρωπο μέσω άλλου ανθρώπου να τον κολάσει. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να προσκολλάται κανείς σε άνθρωπο που καταφρονεί τα θεία και είναι πονηρός και δεν κρατεί τη γλώσσα του, για να μην πάει μαζί του στην κόλαση. Γιατί και δίκαιο άνθρωπο να συναναστρέφεται κανείς, μόλις και μπορεί να σωθεί. Aν όμως συναναστραφεί με πονηρό απρόσεκτα, είναι σαν να κόλλησε λέπρα και θα οδηγηθεί σε ναυάγιο. Και ποιός λοιπόν θα ελεήσει εκείνον που πλησιάζει χαρούμενος το φίδι; Ν’ αποφεύγεις λοιπόν εκείνους που είναι άτακτοι στη γλώσσα τους και φιλόνικοι και ταράζονται εσωτερικά και εξωτερικά.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΡΩΜΑΛΕΟΥΣ
Όπως η φωτιά κάνει το σίδερο τέτοιο ώστε δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει, έτσι οι πυκνές προσευχές κάνουν πιο ρωμαλέο το νου στον πόλεμο του εχθρού. Γι’ αυτό με όλη τους τη δύναμη προσπαθούν να μας προκαλέσουν οκνηρία στην επιμονή μας στην προσευχή, γιατί γνωρίζουν ότι η προσευχή είναι γι’ αυτούς μεγάλος εχθρός, ενώ είναι υπερασπιστής του νου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΛΥΑΡΙΑ
Μια καλή λέξη, τον άλλοτε ακάθαρτο εκείνο ληστή, τον έκανε καθαρό και άγιο και τον έβαλε στον Παράδεισο. και μια λέξη ανάρμοστη έφραξε στον Μωυσή τη γη της επαγγελίας. Να μην νομίσουμε, λοιπόν, μικρή αρρώστια τη φλυαρία· γιατί οι φιλοκατήγοροι και φλύαροι αποκλείουν τον εαυτό τους από τη βασιλεία των Ουρανών. Ο άνθρωπος πού έχει κακή γλώσσα, κι αν ακόμη προκόψει στην εδώ ζωή, όμως εκεί δε θα προκόψει, αλλά θα σκοντάψει και θα τον συλλάβουν ως θήραμά τους οι κακές τιμωρίες και θα τον καταστρέψουν. Σωστά έλεγε κάποιος σοφός, ότι είναι καλύτερο να πέσεις από ψηλά στο έδαφος, παρά από γλώσσα. Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε τον Απόστολο Ιάκωβο, που γράφει: «Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει».

ΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟ ΝΟΥ ΝΑ ΕΥΑΡΕΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ
Αν θέλουμε πράγματι να ευαρεστήσουμε το Θεό και να συνάψουμε την τρισμακάριστη φιλία μαζί Του, ας παρουσιάσουμε το νου μας γυμνό σ’ Αυτόν, χωρίς να σέρνομε μαζί μας κανένα πράγμα του αιώνα, ούτε τέχνη, ούτε νόημα, ούτε τέχνασμα, ούτε δικαιολογία, ακόμη και αν γνωρίζομε όλη τη σοφία του κόσμου. Γιατί αποστρέφεται ο Θεός εκείνους που προσέρχονται σ’ Αυτόν με οίηση και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και τρέφονται από την κενοδοξία και είναι φουσκωμένοι από αυτήν. Σωστά είπαν μερικοί ερμηνευτές, ότι η μάταιη οίηση τρέφει και φουσκώνει τον άνθρωπο.

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ!
Χειρότερο από το να αμαρτάνει κανείς είναι να απελπίζεται. Ο Ιούδας ο προδότης ήταν μικρόψυχος και δεν είχε πείρα του πολέμου και γι’ αυτό απελπίστηκε. Έπεσε πάνω του με ορμή ο διάβολος και τον έβαλε να απαγχονιστεί. Ο Πέτρος, όμως, ως στερεά πέτρα, έπεσε σε σοβαρό παράπτωμα, της αρνήσεως του Χριστού, ως εμπειροπόλεμος που ήταν δεν παρέλυσε, ούτε απελπίστηκε από τη λύπη του. Αφού σηκώθηκε προσέφερε πικρά δάκρυα μέσα από την καρδιά θλιμμένη και ταπεινωμένη. Και αμέσως ο εχθρός, όταν τα είδε αυτά, σαν να τον έκαψαν δυνατές φλόγες στο πρόσωπο έφυγε με ορμή μακριά, με φοβερούς θρήνους.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΜΑΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ.
Όταν η ψυχή βγει από το σώμα, ο εχθρός διάβολος ορμά εναντίον της με θρασύτητα και την πολεμά και την ονειδίζει και γίνεται αυστηρός και φοβερός κατήγορος των αμαρτιών της. Αλλά τότε μπορεί να δει κανείς την ψυχή που αγαπά τον Θεό και έχει μεγάλη πίστη σ’ Αυτόν, αν και πολλές φορές είχε πληγωθεί από αμαρτίες, να μην κατατρομάζει στις εφόδους του εχθρού και τις απειλές του, αλλά μάλλον να ενισχύεται με τη χάρη του Κυρίου και να τη φτερώνει η χαρά· να την κάνουν θαρραλέα οι άγιοι άγγελοι πού την οδηγούν και περιτειχισμένη από το φώς της πίστεως να αντιλέγει δυνατά με μεγάλο θάρρος στον πονηρό διάβολο: «Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας, εχθρέ του Θεού; Τί κοινό υπάρχει μεταξύ μας, δραπέτη των ουρανών και δούλε πονηρέ; δεν έχεις εσύ πάνω μας καμιά εξουσία. Ὁ Χριστός, ο Υιός του Θεού, έχει την εξουσία πάνω σ’ εμάς και πάνω σε όλα. Σ’ Αυτόν αμαρτήσαμε και σ’ Αυτόν θα απολογηθούμε, έχοντας ως εγγύηση της ευσπλαχνίας Του απέναντί μας και της σωτηρίας μας τον Τίμιο Σταυρό Του. Συ όμως, καταστροφέα, φύγε μακριά από μάς. δεν έχεις τίποτα εσύ με τούς δούλους του Χριστού». και ενώ θα λέει αυτά η ψυχή με θάρρος, φεύγει πίσω ο διάβολος θρηνώντας με μεγάλη φωνή, μην μπορώντας να αντισταθεί στο όνομα του Χριστού. Ανεβαίνοντας η ψυχή, πετάει προς τα κάτω και ραπίζει τον εχθρό όπως το γεράκι χτυπά τον κόρακα. και έπειτα από αυτό, μεταφέρεται από τούς θείους αγγέλους γεμάτη χαρά στους τόπους πού της έχουν οριστεί, ανάλογα με την κατάστασή της.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ!
«Τα βραβεία και τα στεφάνια είναι προορισμένα για όσους πειράζονται και όχι για κείνους πού δεν φροντίζουν για τον Θεό, ούτε για τούς κοσμικούς πού είναι ξαπλωμένοι και ροχαλίζουν».

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΑΛΙ ΛΑΜΠΡΟ!
Η σελήνη, η οποία μεγαλώνει και πάλι μικραίνει, είναι τύπος του ανθρώπου, ο οποίος άλλοτε πράττει καλά κι άλλοτε αμαρτάνει, και κατόπιν με τη μετάνοια επανέρχεται στην ενάρετη ζωή. Λοιπόν δε χάθηκε ο νους όποιου αμάρτησε, καθώς νομίζουν μερικοί, όπως της σελήνης το σώμα δεν λιγόστεψε, αλλά μόνο το φώς της. Αποκτά λοιπόν πάλι ο άνθρωπος τη λαμπρότητά του με τη μετάνοια, όπως η σελήνη μετά το λιγόστεμά της ξαναντύνεται πάλι το φώς. Γιατί λέει η Γραφή: «Εκείνος πού πιστεύει στο Χριστό, κι αν πεθάνει, θα ζήσει» «και θα γνωρίσει ότι Εγώ ο Κύριος μίλησα και θα το κάνω».

Λιγότερα (-)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀρετῶν ὑποφήτης, μοναζόντων διδάσκαλος, καὶ Καρπάθου πρόεδρος ὤφθης Ἰωάννη Πατὴρ ἠμῶν βιώσας γὰρ ὡς ἄγγελος ἐν γῇ, τοῦ Πνεύματος ηὐγάσθης τῷ φωτί, διὰ τοῦτο ὡς θεράποντα τοῦ Χριστοῦ, τιμῶμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, ἠμὶν χάριν καὶ ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.
Καρπάθου σὲ πρόεδρον, καὶ Ἱεράρχην σοφόν, ἡ χάρις ἀνέδειξεν, ὡς ἀσκητὴν ἱερόν,...

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Περὶ διόρθωσης τῶν πέντε αἰσθήσεων»

 

Στὰ προηγούμενα κεφάλαια ἀνέφερα τρεῖς τρόπους γιὰ νὰ διορθώνουν τις αἰσθήσεις τοὺς γιὰ ἐκείνους ποῦ ἔχουν γνώση, ἱκανότητα διάκρισης καὶ δύναμη στὸ λογισμό. Ὅσοὶ ὅμως δὲν ἔχουν τέτοια γνώση καὶ δύναμη, αὐτοὶ μποροῦν νὰ διορθώνουν τις αἰσθήσεις τους μὲ ἄλλο τρόπο, δηλαδὴ μὲ ὅλη τους τὴ δύναμη ν’ ἀποφεύγουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ αἰσθητὰ ποῦ μποροῦν νὰ βλάψουν τὴν ψυχή τους. Ἔτσι λοιπὸν ἐσὺ ἀδερφέ μου:

Α. Πρέπει νὰ ἐπιτηρεῖς μὲ μεγάλη προσοχὴ τοὺς κακοὺς καὶ γρήγορους κλέφτες ποῦ ἔχεις, δηλαδὴ τὰ μάτια σου, καὶ νὰ μὴν τὰ ἀφήνεις νὰ τεντώνονται καὶ νὰ βλέπουν μὲ περιέργεια τὰ πρόσωπα τῶν γυναικῶν, τόσο τὰ ὄμορφα, ὅσο καὶ τὰ ἄσχημα, ἢ τὰ πρόσωπα τῶν ἀνδρῶν καὶ κυρίως τῶν νέων καὶ ἀμούστακων. Ἡ νὰ βλέπουν τὴ γύμνια ὄχι μόνο τῶν ξένων σωμάτων ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ δικοῦ τους σώματος. Ἀπ’ αὐτὴ τὴν περιέργεια καὶ τὸ παθιασμένο βλέμμα ἡ καρδιὰ συλλαμβάνει τὴν ἡδονὴ καὶ τὴν ἐπιθυμία τῆς πορνείας καὶ τῆς ἀρσενοκοιτίας. Καθὼς εἶπε ὁ Κύριος, «Αὐτὸς ποῦ στρέφει τὸ βλέμμα του σὲ γυναῖκα μὲ ἐπιθυμία γι’ αὐτήν, ἤδη διέπραξε μοιχεία στὴν καρδιά του» (Μάτθ. 5, 28). Καὶ κάποιος σοφὸς εἶπε: «ἀπὸ τὸ κοίταγμα γεννιέται ἡ ἐρωτικὴ ἐπιθυμία»1.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Σολομῶν συμβουλεύει νὰ μὴν πιαστοῦμε θύματα ἐξαιτίας τῶν ματιῶν μας, οὔτε νὰ νικηθοῦμε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῆς ὀμορφιᾶς: «παιδί μου, μὴ σὲ νικήσει ἡ ἐπιθυμία τῆς ὀμορφιᾶς, οὔτε νὰ πιαστεῖς θῦμα ἐξαιτίας τῶν ματιῶν σοῦ» (Παρ. 6, 25).

Ἐπιπλέον, πρόσεχε νὰ μὴ κοιτᾶς μὲ περιέργεια τὰ ὡραῖα φαγητὰ καὶ ποτά, ἔχοντας στὴ μνήμη σου τὴν προμήτορά μας Εὔα, ἡ ὁποία, ὅταν εἶδε τὸν καρπὸ τοῦ ἀπαγορευμένου δέντρου στὸν Παράδεισο, τὸν ὀρέχτηκε, τὸν πῆρε, τὸν ἔφαγε κι ἔτσι πέθανε. Οὔτε νὰ κοιτᾶς μὲ ἡδονὴ τὰ ὡραῖα ροῦχα ἢ τὰ χρήματα καὶ τὸ χρυσάφι ἢ τὶς λαμπρὲς δόξες τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὴν περάσει ἀπ’ τὰ μάτια σου μέσα στὴν ψυχή σου τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας καὶ τῆς φιλαργυρίας: «Ἀπόστρεψε, εἶπε, τὰ μάτια σου γιὰ νὰ μὴ δοῦν τὴ ματαιότητα» (Ψάλμ. 118, 37).

Καὶ γενικὰ πρόσεχε νὰ μὴν κοιτᾶς χορούς, παιχνίδια, τραπέζια, ξεφαντώματα, μαλώματα, παλέματα, τρεχαλητὰ κι ὅλα τὰ ἄλλα ἄσεμνα καὶ ἄτακτα πράγματα ποῦ ἀγαπᾶ ὁ ἀνόητος κόσμος καὶ τὰ ἀπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Νὰ φεύγεις καὶ νὰ κλείνεις τὰ μάτια σοῦ σ’ αὐτά, γιὰ νὰ μὴ γεμίσεις τὴν καρδιά σου καὶ τὴ φαντασία σου μὲ αἰσχρὲς εἰκόνες καὶ πάθη καὶ σηκώσεις ταραχὴ καὶ νέο πόλεμο καταπάνω σου, ἀφήνοντας τὸν ἀγῶνα ποῦ κάνεις ἐναντίον τῶν παλιῶν σοῦ παθῶν. Ν’ ἀγαπᾶς νὰ κοιτᾶς τὶς ἐκκλησίες, τὶς ἅγιες εἰκόνες, τὰ ἱερὰ βιβλία, τὰ κοιμητήρια, τοὺς τάφους2 κι ὅσα ἄλλα εἶναι σεμνὰ καὶ ἅγια καὶ τῶν ὁποίων ἡ θέα σὲ ὠφελεῖ.

Β. Πρέπει νὰ προσέχεις τὰ αὐτιά σου.

Πρῶτον, νὰ μὴν ἀκοῦς τὰ αἰσχρὰ καὶ ἐρωτικὰ λόγια, τὰ τραγούδια καὶ τὰ μουσικὰ ὄργανα, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα γλυκαίνεται ἡ ψυχή σου καὶ ἡ καρδιά σου ἀνάβει ἀπὸ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία. Γιατί εἶναι γραμμένο, «ἀπόστρεψε ἀπὸ σένα τὰ αἰσχρὰ λόγια» (Παρ. 27, 11).

Δεύτερον, νὰ μὴν ἀκοῦς εὐτράπελους τύπους καὶ γελοῖα λόγια, ὅπως εἶναι κυρίως οἱ μυθολογίες καὶ τὰ ποικίλα ψέματα τοῦ κόσμου, ὀρεγόμενος καὶ γλυκαινόμενος μὲ αὐτά. Ἐπειδῆ δὲν ταιριάζει ὁ χριστιανὸς ν’ ἀκούει μὲ εὐχαρίστηση αὐτά, ἀλλὰ εἶναι χαρακτηριστικὸ ἐκείνων τῶν διεφθαρμένων ἀνθρώπων γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Παῦλος εἶπε ὅτι «καθὼς ἐρεθίζεται ἡ ἀκοή τους, θὰ κλείσουν τὰ αὐτιὰ τοὺς στὴν ἀλήθεια καὶ θὰ στραφοῦν στὰ παραμύθια» (Β’ Τίμ. 4, 4)3.

Τρίτον, νὰ μὴν ἀκοῦς μὲ εὐχαρίστηση τὶς ἐπικρίσεις καὶ τὶς συκοφαντίες ποῦ κάνουν οἱ ἄλλοι ἐναντίον τοῦ πλησίον τους, ἀλλὰ ἢ νὰ τὶς ἐμποδίζεις, ἂν μπορεῖς, ἢ νὰ μὴ στέκεσαι νὰ τὶς ἀκοῦς. Ἐπειδῆ ὁ μέγας Βασίλειος θεωρεῖ ἄξιους ἀφορισμοῦ τόσο ἐκείνους ποῦ συκοφαντοῦν, ὅσο κι ἐκείνους ποὺ στέκονται κι ἀκοῦν τὶς συκοφαντίες: «Ἂν κάποιος βρεθεῖ νὰ συκοφαντεῖ κάποιον ἢ νὰ ἀκούει κάποιους ἄλλους νὰ συκοφαντοῦν καὶ δὲν τὸὺς ἐπικρίνει, ν’ ἀφορίζεται μαζὶ μὲ αὐτούς»4.

Τέταρτον, πρόσεχε νὰ μὴ γλυκαίνεσαι κι ἀκοῦς τὰ ἄχρηστα καὶ μάταια λόγια καὶ τὶς φλυαρίες μὲ τὶς ὁποῖες ἀσχολεῖται ὁ περισσότερος κόσμος. Γιατί εἶναι γραμμένο, «Νὰ μὴν ἀποδέχεσαι τὰ μάταια ἀκούσματα» (Ἔξοδ. 23, 1). Καὶ ὁ Σολομῶν εἶπε, «ἀπομάκρυνε ἀπὸ μένα τὰ μάταια λόγια» (Παρ. 24, 28). Καὶ ὁ Κύριος εἶπε, «γιὰ κάθε ἄχρηστη λέξη τὴν ὁποία τυχὸν ξεστομίσουν οἱ ἄνθρωποι, θὰ δώσουν λόγο γι’ αὐτήν, τὴ μέρα τῆς κρίσεως» (Μάτθ. 12, 36).

Καὶ ἐν συντομία, πρόσεχε νὰ μὴν ἀκοῦς ὅλα ἐκεῖνα τὰ λόγια καὶ τὰ ἀκούσματα ποῦ μποροῦν νὰ βλάψουν τὴν ψυχή σου.

Αὐτὰ εἶναι κυρίως οἱ κολακεῖες καὶ οἱ ἔπαινοι, γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπε ὁ Ἡσαΐας «Λαέ μου, αὐτοὶ πὸὺ σᾶς ἐπαινοῦν, σᾶς παραπλανοῦν» (Ἠσ. 3, 12). Νὰ προτιμᾶς ν’ ἀκοῦς τὰ θεῖα λόγια, τὶς ἱερὲς μελωδίες καὶ ψαλμωδίες κι ὅλα ὅσα εἶναι σεμνά, ἅγια, σοφὰ καὶ ψυχωφελῆ. Κυρίως ὅμως ἀγάπα νὰ ἀκοῦς τὶς ἀτιμίες καὶ τὶς ὕβρεις ποῦ σοῦ κάνουν οἱ ἄλλοι.

Γ. Πρόσεχε τὴν ὄσφρησή σου ἀπὸ τὰ μύρα, τὰ λουλούδια κι ἄλλα εὐωδιαστὰ ἀρώματα, τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει οὔτε πάνω σου νὰ τὰ ἔχεις ἢ νὰ τὰ ἀλείφεις, οὔτε νὰ τὰ μυρίζεις ὑπερβολικά. Ὅλὰ αὐτὰ εἶναι γνωρίσματα τῶν ἄσεμνων γυναικῶν κι ὄχι τῶν σωφρόνων ἀνδρῶν. Αὐτοὶ ποῦ τὰ χρησιμοποιοῦν, ἀποδυναμώνουν καὶ ναρκώνουν τὴν ἀνδρεία τῆς ψυχῆς καὶ βυθίζονται σὲ πορνικὰ πάθη καὶ ἐπιθυμίες καὶ κάνουν νὰ ἔρχονται ἐπάνω τους ἐκεῖνες οἱ κατάρες ποῦ λένε, «καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν εὐχάριστη μυρωδιά, θὰ ὑπάρχει σύννεφο σκόνης» (Ἠσ. 3, 24), «ἀλοίμονο σὲ αὐτοὺς ποῦ ἀλείφονται μὲ τὰ καλύτερα ἀρώματα» (Ἄμ. 6, 6).

Δ. Πρόσεχε τὴ γεύση σου καὶ τὴν κοιλιά σου, γιὰ νὰ μὴν ὑποδουλώνεται στὰ βαριά, εὔγευστα καὶ πολυποίκιλα φαγητὰ καὶ τὰ νόστιμα καὶ εὐωδιαστὰ ποτά. Γιατί αὐτὰ τὰ τρυφηλὰ τραπέζια, προκειμένου νὰ τὰ ἀποκτήσεις, θὰ σὲ κάνουν νὰ πέσεις σὲ κλεψιές, ψεύδη κι ἄλλα μύρια δουλικὰ πάθη καὶ κακά, ὥστε νὰ ἀποκτήσεις λεφτὰ καὶ νὰ ξοδεύεις γιὰ τραπεζώματα. Κι ἀφοῦ ἀποκτήσεις καὶ γευθεῖς τὰ πλούσια τραπέζια, θὰ σὲ ρίξουν στὸ λάκκο τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν καὶ τῶν κτηνωδῶν ὀρέξεων, καθὼς ἐκδηλώνουν τὴν ἐνέργειά τους στὸ μέρος κάτω ἀπὸ τὴν κοιλιὰ καὶ θὰ φέρουν καταπάνω σου ἐκεῖνες τὶς προφητικὲς κατάρες τοῦ Ἀμώς: «ἀλοίμονο, σὲ αὐτοὺς ποῦ ἔφαγαν τὰ ἐρίφια ἀπὸ τὰ κοπάδια καὶ τὰ μικρὰ μοσχάρια τοῦ γάλακτος ἀπὸ τὰ βοσκοτόπια…. γιατί σκέφτηκαν νὰ καθίσουν στὸ φαγοπότι κι ὄχι νὰ τὸ ἀποφύγουν, ἀλοίμονο σὲ αὐτοὺς ποῦ πίνουν ἀποσταγμένο κρασὶ» (Ἄμ. 6, 4-6).

Ε. Πρέπει νὰ προσέχεις νὰ μὴν πιάνεις μὲ τὸ χέρι ὄχι μόνο τὸ ξένο σῶμα, γυναικεῖο ἢ ἀνδρικό, γέροντα ἢ νεότερου, ἀλλὰ οὔτε τὸ δικό σου σῶμα καὶ μάλιστα τὰ ἀπόκρυφα μέρη σου χωρὶς ἀνάγκη. Γιατί, ὅσο πιὸ χονδροειδὴς εἶναι αὐτὴ ἡ αἴσθηση τῆς ἁφῆς, τόσο πιὸ αἰσθησιακὰ καὶ ἔντονα κινεῖ τὰ πάθη τῆς σάρκας καὶ γκρεμίζει τὸν ἄνθρωπο ὥς καὶ σ’ αὐτὴ τὴν πράξη τῆς ἁμαρτίας. Ὅλὲς οἱ ἄλλες αἰσθήσεις ὑπηρετοῦν τὴν ἁφὴ καὶ κατὰ κάποιο τρόπο προετοιμάζουν ἀπὸ μακριὰ τὴν ἁμαρτία. Ἀλλὰ μόλις κάποιος φτάσει στὴν ἁφή, δηλαδὴ φτάσει στὸ σημεῖο ν’ ἀγγίξει, δύσκολα πλέον μπορεῖ νὰ συγκρατηθεῖ καὶ νὰ μὴ διαπράξει τὴν ἁμαρτία.

Μὲ τὴν ἁφὴ σχετίζεται κι ὁ στολισμὸς τοῦ κεφαλιοῦ καὶ τοῦ σώματος καὶ τῶν ποδιῶν. Γι’ αὐτό, πρόσεχε νὰ μὴ στολίζεις τὸ σῶμα σου μὲ μαλακὰ καὶ πολύχρωμα καὶ λαμπρὰ ροῦχα ἢ μὲ πολυέξοδα καλύμματα τοῦ κεφαλιοῦ ἢ μὲ πολύτιμα ὑποδήματα.

Γιατί αὐτὰ εἶναι γυναικοπρεπῆ κι ἀταίριαστα στοὺς ἄντρες. Νὰ φορᾶς μόνο σεμνὰ καὶ ταπεινὰ κι ὅσα εἶναι ἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα στὸ κρύο τοῦ χειμῶνα καὶ στὴ ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ σώματος. Γιὰ νὰ μὴν ἀκούσεις καὶ σὺ ἐκεῖνο πὸὺ ἄκουσε ὁ πλούσιος, ποῦ ἦταν ντυμένος μὲ πορφύρα καὶ δέρμα, δηλαδὴ τὸ «ἀπόλαυσες τὰ ἀγαθὰ σοῦ στὴ ζωὴ σοῦ» (Λούκ. 16, 25), καὶ πέσει πάνω σου ἡ κατάρα ποῦ λέει ὁ Ἰἐζεκιήλ: «καὶ θὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ κάλυμμα ἀπὸ τὰ κεφάλια τους καὶ θὰ γδυθοῦν ἀπὸ τὸν πολυποίκιλο ἱματισμὸ τοὺς» (Ἴεζ. 26, 16).

Μὲ τὴν ἁφὴ σχετίζονται ἀκόμα καὶ οἱ ἄλλες ἀναπαύσεις τοῦ σώματος, ὅπως εἶναι ὁ καλλωπισμὸς στὰ μαλλιά, στὰ γένεια, τὰ συχνὰ λουτρά, τὰ λαμπρὰ καὶ πολύτιμα σπίτια, τὰ πολυέξοδα καὶ μαλακὰ στρωσίδια καὶ τὰ καθίσματα. Ἀπ’ ὅλα αὐτὰ νὰ φυλάγεσαι, θεωρῶντας ὅτι εἶναι βλαβερὰ γιὰ τὴ σωφροσύνη σου καθὼς καὶ αἰτία τῆς πορνείας καὶ τῶν σαρκικῶν παθῶν. Γιὰ νὰ μὴν κληρονομήσεις τὸ ἀλοίμονο τοῦ Ἀμὼς ποῦ λέει, «ἀλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποῦ κοιμοῦνται σὲ ἐλεφάντινα κρεβάτια καὶ καταξοδεύονται γιὰ τὰ στρωσίδια» (Ἄμ. 6, 4).

Αὐτὰ ποῦ σοῦ εἶπα ὡς τώρα, εἶναι τὸ χῶμα τὸ ὁποῖο καταδικάστηκε νὰ τρώει ὁ νοητὸς ὄφις, ὁ διάβολος. Αὐτὰ εἶναι ἡ ὕλη, ἡ τροφὴ μὲ τὴν ὁποία τρέφονται ὅλα τὰ πάθη τῆς σάρκας. Λοιπόν, ἂν ἐσὺ δὲν τὰ περιφρονήσεις μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶναι ἀσήμαντα, ἀλλὰ πολεμήσεις μὲ γενναιότητα καὶ δὲν τὰ ἀφήσεις νὰ μποῦν διαμέσου τῶν αἰσθήσεων στὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά σου, σὲ πληροφορῶ ὅτι στ’ ἀλήθεια εὔκολα θὰ ἀποδυναμώσεις τὸ διάβολο καὶ τὰ πάθη, ἐπειδὴ δὲν τὰ τρέφεις, καὶ σὲ λίγο καιρὸ θὰ φανεῖς ἄριστος νικητὴς σ’ αὐτὸν τὸν ἀόρατο πόλεμο. Γιατί εἶναι γραμμένο στόν Ἰὤβ ὅτι ὁ μυρμηκολέων (δηλ. ὁ διάβολος), ἀφανίστηκε καὶ χάθηκε μὲ τὸ νὰ μὴν ἔχει τροφὴ νὰ φάει: «Ὁ μυρμηκολέων χάθηκε ἐπειδὴ δὲν εἶχε τροφή» (Ἰὤβ, 4, 11)5.

 

Σημειώσεις:

1. Αὐτὸ εἶναι φανερὸ κι ἀπὸ τὰ παραδείγματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Γιατί οἱ γιοὶ τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ὁ Σὴθ καὶ ὁ Ἑνώς, μὲ τὸ νὰ δοῦν ὅτι οἱ κόρες τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ τῶν ἀπόγονων τοῦ Κάϊν, ἦταν ὄμορφες, τὶς πῆραν γιὰ γυναῖκες τους καὶ τὶς διέφθειραν καὶ ἐξαιτίας αὐτοῦ ἐπακολούθησε ἐκεῖνος ὁ παγκόσμιος Κατακλυσμὸς (Γέν. 6, 1-22). Ὁ Συχέμ, ὁ γιὸς τοῦ Ἐμμὼρ στὰ Σίκιμα, μόλις εἶδε τὴ Δεῖνα, τὴν κόρη τοῦ Ἰἀκώβ, τὴν ἐρωτεύτηκε κι ἔτσι τὴ διέφθειρε. Καὶ ἀπ’ αὐτὴ τὴ διαφθορὰ ἔγινε ἐκεῖνος ὁ ὀλέθριος ἀφανισμὸς τῶν Σικίμων, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μέχρι τὰ ζῶα. (Γέν. 34, 1-31). Ὁ Σαμψῶν εἶδε γυναῖκες τόσο στὴ Θαμναθὰ ὅσο καὶ στὴ Γάζα καί τις ἀγάπησε καὶ κοιμήθηκε μ’ αὐτὲς (Κρίτ. 14, 1. 16,1). Ὁ βασιλιᾶς Δαυὶδ εἶδε τὴν Βηρσαβεὲ νὰ λούζεται καὶ τὴν ἐρωτεύτηκε κι ἔτσι διέπραξε μοιχεία. (Β’ Βασ. 12, 2). Ἀντίκρυσαν κι ἐκεῖνοι οἱ δυὸ πρεσβύτεροι καὶ κριτὲς τοῦ λαοῦ τὴ Σωσάννα καὶ τὴν ἐπιθύμησαν (Δανιήλ, Ἱστορία τῆς Σωσσάνας, 9). Κι ἄλλα τέτοια ἀναρίθμητα.
2. Μὲ αὐτὴν τὴ ματιὰ καλὸ εἶναι νὰ ἔρχονται στὸν νοῦ μᾶς οἱ ἐξῆς λογισμοί: Ὅτί «ἡ Ζωὴ ἐκ τοῦ παναγίου Τάφου ἀνέτειλε» ἢ ὁ Κύριος θὰ ἀναστήσει ὅλους τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἢ ἄλλους λογισμοὺς ὅπως, ἡ ματαιότητα τοῦ κόσμου, ἢ ἡ μνήμη τοῦ θανάτου.
3. Εἶναι καὶ σύγχρονο φαινόμενο ἡ ἐπιστροφὴ στοὺς μύθους-παραμύθια. Πλῆθος κόσμου καταναλώνει τὸ χρόνο του στοὺς μύθους, γιὰ νὰ μορφωθεῖ, νὰ διασκεδάσει, νὰ πληροφορηθεῖ ἢ νὰ γεμίσει μὲ νόημα τὴν ὕπαρξή του. Μάλιστα, πολλοὶ μῦθοι ποῦ διαφημίζονται ἔντονα εἶναι διασκευὲς ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς εἰδωλατρικοὺς μύθους ἢ νεώτερες δημιουργίες μυθολογικὲς γεμᾶτες ἀνυπόστατες ψευτιὲς ντυμένες μὲ ψευδοεπιστημονικὸ λόγο καὶ δράση γύρω ἀπὸ πάθη.
4. Οἱ περισσότεροι ὅταν ἀκοῦν «ἀφορισμὸς» νομίζουν ὅτι εἶναι κάποια ποινικὴ βίαιη πράξη. Ὅτὰν ἐγὼ πέφτω σ’ ἕνα λάθος καὶ κολάω σ’ αὐτὸ τὸ λάθος καὶ πιάνω φιλία μὲ ἀνθρώπους ποὺ κάνουν συχνὰ αὐτὸ τὸ λάθος τότε ἀφορίζομαι. Δηλαδή: ἐνῶ πιὸ μπροστὰ εἶχα στὸ νοῦ μοῦ τοὺς ὁρισμούς – νόμους τοῦ Κυρίου, τώρα μὲ τὸ λάθος ἀπαρνοῦμε τὸν νόμο τοῦ Κυρίου καὶ αὐτοπροσδιορίζω καινούργιους νόμους γιὰ τὴν ψυχή μου καὶ ἀποκόπτομαι ἀπὸ αὐτοὺς ποῦ εἶναι φίλοι τοῦ πνευματικοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.
5. Ὁ μοναχός Ἰὤβιος στὴ Μυριόβιβλο τοῦ Φώτιου λέει ὅτι ὁ διάβολος ὀνομάζεται μυρμηκολέων, γιατί ἀρχίζει πρῶτα νὰ ρίχνει τον ἄνθρωπο σὲ μικρὰ ἁμαρτήματα κι ἔπειτα τὸν ρίχνει στὰ μεγάλα. Καὶ στὴν ἀρχὴ φαίνεται ἀδύναμος καὶ μικρὸς σὰ μυρμήγκι, ἀλλὰ ὕστερα φαίνεται στὸν ἁμαρτωλὸ σὰν ἀνδρειωμένο καὶ μεγάλο λιοντάρι.

Πηγή: «Ἀόρατος Πόλεμος» Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐκδ. Νέστωρ, σέλ.135-141

ορθοδοξια