Ἡ ἐκκλησιομαχία τοῦ κ. Μητσοτάκη καὶ ἡ «ἐθνική» (;) πολιτικὴ τῆς Νέας Δημοκρατίας στὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα.

 Posted on 28 Μαΐου, 2024

Γράφει ὁ Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης, Φιλόλογος – Μέλος ΣΦΕΒΑ

Τὴν περίοδο τοῦ Πάσχα, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς παρακολούθησε μία ἐντυπωσιακὴ μεταμόρφωση τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς χώρας Κυριάκου Μητσοτάκη. Στὴν προσπάθειά του νὰ φανεῖ συνεπὴς μὲ τὶς ἀξίες τῆς πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐμφάνισε ἕνα πρόσωπο στὸ ὁποῖο δὲν μᾶς εἶχε συνηθίσει τὰ προηγούμενα ἔτη τῆς πρωθυπουργίας του. Παραβρέθηκε σὲ πληθώρα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, καὶ τόνισε ἐπανειλημμένα τὸ (κατ’ αὐτὸν) πρότυπο ὀρθῆς πίστης, μιλῶντας γιὰ «χριστιανόμετρα» καὶ ἀπευθύνοντας παραινέσεις γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ εἶναι ὁ σωστὸς χριστιανὸς πολιτικός, (δηλαδὴ ὁ ἑαυτός του) σὲ ἀντίθεση προφανῶς μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους «χριστιανοκάπηλους» πολιτικούς. Στὴν προσπάθειά του αὐτή, ἐξέφρασε ἀπὸ καθέδρας καὶ ἀρκετὲς θεολογικὲς ἀσυναρτησίες ποὺ δυστυχῶς δὲν ἔτυχαν ἀπάντησης ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία…

Μολονότι εἶναι ἀπολύτως σεβαστὸ (κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ) τὸ νὰ μὴν πιστεύει κανεὶς ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ἐχθρεύεται τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, εἶναι ὡστόσο πολὺ ἐνοχλητικὸ καὶ προκαλεῖ ἀγανάκτηση, νὰ προσπαθεῖ ἕνα δημόσιο πρόσωπο νὰ ἐμφανίσει τὸν ἑαυτό του ὡς πιστὸ Χριστιανὸ τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ πράξεις του δείχνουν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Τὴν ὑποκρισία αὐτὴ ἐξ ἄλλου καταδίκασε πολλάκις καὶ ὁ Χριστός μας. Εἶναι χρήσιμο λοιπὸν γιὰ ὅσους πορεύονται μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν πατρίδα, νὰ θυμηθοῦμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς πράξεις τοῦ κ. Μητσοτάκη, ποὺ ἀποδεικνύουν πέραν πάσης ἀμφιβολίας τὸ ἀντιχριστιανικὸ του μένος καὶ τὴν περιφρόνησή του στὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Στὸ ἴδιο πλαίσιο θὰ προσπαθήσουμε στὸ 2ο μέρος τοῦ ἄρθρου νὰ δείξουμε τὴν ἀντίστοιχη ὑποκρισία τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὅπου μία ἀποτυχημένη πολιτικὴ στάση, βαπτίζεται «ἐθνικὴ» πολιτική.

Ὁ κ. Μητσοτάκης λοιπόν :

1. Ὑπῆρξε ὁ μοναδικὸς πρωθυπουργὸς Ὀρθόδοξης χώρας ποὺ ἔκλεισε ὁλοκληρωτικὰ τοὺς ἱεροὺς ναοὺς κατὰ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας. Παρὰ τὴν ἀντίθετη γνώμη τῆς Ἐκκλησίας, τὴν περιφρόνησε ἀνακοινώνοντας μὲ ἕνα tweet (στὸ τότε Twitter), τὴν πρωτοφανῆ ἀπόφασή του. Γιὰ τὴν στάση του μάλιστα αὐτὴ ἐπαιρόταν στὸν κ. Τσίπρα σὲ συζήτηση στὴν Βουλὴ (Νοέμ. 2021), ὅτι: «μὴν ξεχνᾶτε πὼς ΕΓΩ ἔκλεισα τὶς ἐκκλησίες καὶ δὲν ἑορτάσαμε πέρυσι Πάσχα»! Ἡ κυβέρνησή του ὄχι ἁπλὰ ἀνέχθηκε ἀλλὰ πρωτοστάτησε μὲ δηλώσεις κορυφαίων ὑπουργῶν στὴν βλασφημία, μέσῳ τῶν συστημικῶν ΜΜΕ, τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς πίστης μας καὶ ἰδιαίτερα τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ στὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τῶν Ἱερῶν Ναῶν. Γιὰ τὴν «ὀρθόδοξη» κυβέρνηση τοῦ κ. Μητσοτάκη ἦταν ἀπαραίτητη ἡ λειτουργία τῶν τραπεζῶν, τῶν supermarkets, τῶν petshops, τὰ ὁποῖα μποροῦσαν νὰ λειτουργήσουν καὶ δὲν ἦταν ἐπικίνδυνα γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς ποὺ στοχοποιήθηκαν ὡς ὁ ὑπ. ἀρ. 1 δημόσιος κίνδυνος.

2. Μὲ μία σειρὰ βλάσφημων ΚΥΑ (καὶ ὄχι νόμων τῆς Βουλῆς), ἐξευτέλισε τὴν τιμὴ τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ἀπαγορεύοντας τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἀνάστασης ἀλλὰ καὶ τὶς λιτανεῖες τῶν Ἁγίων, ὄντας ἡ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ἀπὸ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες ποὺ ἀντιμετώπισε ἐχθρικὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἀπαγορεύοντας ἐμμονικὰ ἀκόμη καὶ αὐτὴ τὴν θεία λειτουργία σὲ ἀνοικτοὺς χώρους, καθὼς καὶ τὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων στὴν θάλασσα. Γιὰ τὸν κ. Μητσοτάκη δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα στὸ νὰ στοιβαχτοῦν σὰν σαρδέλες 100 ἄτομα σὲ ἕνα ἀστικὸ λεωφορεῖο, ἀλλὰ ὑπῆρχε πρόβλημα νὰ τελεστεῖ Θεία Λειτουργία στὸν τεράστιο ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου μὲ παραπάνω ἀπὸ 9 ἢ 25 ἄτομα ἀναλόγως μὲ τὴν χρονικὴ στιγμὴ (θυμόμαστε ὅλοι τὶς γελοῖες ἀντίστοιχες ἀπαγορεύσεις). Μὲ παρανοϊκὸ σκεπτικὸ ἐπέβαλε τὴν διήμερη Ἀνάσταση τὸ 2021 διότι «ὁ ἑορτασμὸς μετὰ τὶς 12 τὰ μεσάνυχτα ἐνεῖχε ὑγειονομικοὺς κινδύνους σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἑορτασμὸ τρεῖς ὧρες νωρίτερα». Τὸ γεγονὸς ὅτι δύο ἡμέρες μετὰ καταργήθηκε ἡ ἀνόητη αὐτὴ διάταξη δείχνει ὅτι μοναδικὸς σκοπὸς τῆς περίφημης αὐτῆς ΚΥΑ τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη, ἦταν νὰ ταπεινώσει καὶ νὰ ἐξευτελίσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία !

3. Ὑπῆρξε ἡ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ὀρθόδοξη χώρα ποὺ ἔστειλε δυνάμεις τῆς ἀσφάλειας νὰ εἰσβάλουν σὲ ναούς, νὰ συλλάβουν ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου γιατί διέπραξαν τὸ «ἔγκλημα» νὰ μεταδώσουν Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ στοὺς πιστούς, ἐνῷ δὲν δίστασε νὰ ὁδηγήσει στὰ δικαστήρια ἀκόμη καὶ ἀρχιερεῖς (βλ. περίπτωση Σεβ. Μητροπ. Κερκύρας Νεκτάριου) γιὰ τὸ «ἔγκλημα» τῆς τέλεσης Λιτανείας ἐντὸς τοῦ ναοῦ γιὰ νὰ τιμηθεῖ ἀκριβῶς τὸ Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ποὺ εἶχε σώσει τὴν Κέρκυρα ἀπὸ ἀπείρως πιὸ θανατηφόρο πανδημία πανώλης τὸ 1629.

4. Ὑπῆρξε ἡ ΜΟΝΑΔΙΚΗ κυβέρνηση ὀρθόδοξης χώρας ποὺ προσπάθησε (ἀσχέτως ἂν δὲν τὸ πέτυχε ἀπόλυτα) νὰ ἐπιβάλει ὄχι μόνο τὴν ὑποχρεωτικὴ μασκοφορία στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπαγόρευση εἰσόδου σὲ αὐτούς, ἂν κανεὶς δὲν διέθετε πιστοποιητικὸ ἐμβολιασμοῦ, ξεπερνῶντας στὸ σημεῖο αὐτό, ἀκόμη καὶ τὴν μουσουλμανικὴ Ἀλβανία ὅπου ὁ αὐταρχικὸς Ἔντι Ράμα σεβάστηκε τοὺς χώρους λατρείας, δὲν ἐπέτρεψε εἴσοδο τῆς ἀστυνομίας σὲ αὐτοὺς καὶ δὲν κινήθηκε νομικὰ ἐναντίον κληρικῶν.

5. Ἡ «θεοφοβούμενη» κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας διὰ τοῦ κ. Κ. Καραμανλῆ, «ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ» ἀπαγόρευσε τὴν προβολὴ σὲ δημόσιο χῶρο τοῦ Ἀττικοῦ Μετρό, διαφημιστικῆς προβολῆς γιὰ τὴν ἱερότητα τῆς Ζωῆς. (Ἰαν. 2020). Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἡ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἀποδοκίμασε καὶ ὑποχρέωσε ἄμεσα σὲ ἀναδίπλωση τὸν εὐρωβουλευτὴ τοῦ κόμματος κ. Κυμπουρόπουλο ὅταν ὁ τελευταῖος τόλμησε νὰ δηλώσει στὸ εὐρωπαϊκὸ κοινοβούλιο ὅτι πέρα ἀπὸ τὸ «δικαίωμα στὴν ἔκτρωση» ὑπάρχει καὶ τὸ «δικαίωμα στὴν Ζωή»! (Μάρτιος 2021)

6. Σταδιακὰ καὶ μὲ πρόσχημα τὴν πανδημία ἡ κυβέρνηση μείωσε στὸ ἐλάχιστο τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν μαθητῶν στὰ σχολεῖα, κατάργησε τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καὶ ἔχει σχεδὸν ἐξαφανίσει τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση τῶν ἑλληνόπουλων.

7. Τὸ πλέον συγκλονιστικὸ ὡστόσο εἶναι ἡ προκλητικὴ ψήφιση τὸν περασμένο Φεβρουάριο τοῦ γνωστοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὴν ἀναγνώριση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλόφιλων ζευγαριῶν. Ἡ προώθηση τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἔγινε σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν θέληση τῆς πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόλυτη καὶ ἐκπεφρασμένη ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας, τὴν ὁποία βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης ἔγραψε στὰ «παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων του».

Ἡ σύγκριση μὲ τὴν κυβέρνηση τῆς ἐπίσης ὀρθόδοξης Γεωργίας καὶ τοῦ σεβασμοῦ ποὺ ἔδειξε αὐτὴ στὶς θέσεις τοῦ Πατριαρχείου Γεωργίας γιὰ τὸ θέμα τῆς οἰκογένειας καὶ τὸ ζήτημα τῶν ΛΟΑΤΚΙ εἶναι δυστυχῶς συντριπτικὴ γιὰ τὴν κυβέρνησή μας. Πρόσφατα μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχη Γεωργίας Ἠλία Β΄, ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας ἀνακήρυξε τὴν 17η Μαΐου ὡς «ἡμέρα τῆς ἱερότητας τῆς οἰκογένειας καὶ τοῦ σεβασμοῦ στοὺς γονεῖς». Φέτος ἡ κυβέρνηση τῆς Γεωργίας προσχώρησε στὸ κάλεσμα τῆς Ἐκκλησίας, κηρύσσοντας ἐπίσημη ἀργία αὐτὴ τὴν ἡμέρα καὶ ἔτσι δόθηκε ἡ εὐκαιρία στὸ εὐρὺ κοινὸ νὰ συμμετάσχει στὴν ἑορταστικὴ πομπή. Παράλληλα πολλοὶ ὑψηλόβαθμοι ἀξιωματοῦχοι καὶ οἱ οἰκογένειές τους ἔλαβαν μέρος στὴν ἑορταστικὴ πομπὴ μὲ ἐπισήμους νὰ δηλώνουν πώς «…Τὸ γεωργιανὸ κράτος στεκόταν καὶ στέκεται στὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς Χριστιανικῆς πίστης καὶ πιστεύει ὅτι ἡ παραδοσιακὴ οἰκογένεια ἐξασφαλίζει τὴ δύναμη τοῦ κράτους μας».

Θὰ μπορούσαμε νὰ παρουσιάσουμε δεκάδες ἄλλα περιστατικὰ ποὺ δείχνουν ὅτι ἡ σχέση τοῦ κ. Μητσοτάκη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη εἶναι ἐπιδερμικὴ καὶ ἐπιφανειακὴ καὶ περιορίζεται μόνο σὲ ἕνα βιαστικὸ σταυροκόπημα καὶ σὲ ἕνα τυπικὸ ἄναμμα κεριοῦ ὅταν βρίσκεται στοὺς ἱεροὺς ναούς. Εἶναι ἐμφανὲς ἐξάλλου σὲ κάθε καλόπιστο παρατηρητή, ὅτι βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὰ νερά του σὲ τέτοια περιβάλλοντα καὶ ὅσο καὶ ἂν ὑπάρχουν δεκάδες image makers καὶ ἐπικοινωνιολόγοι ἀπὸ πίσω του, δὲν αἰσθάνεται ἄνετα στοὺς ἱεροὺς χώρους εἰδικὰ ἂν ἀπέναντί του ἔχει κληρικοὺς ποὺ δὲν ἐλέγχει. Θὰ περιοριστοῦμε σὲ δύο ἀναφορὲς ποὺ κάνει ὁ ἴδιος του συχνὰ τὸ τελευταῖο διάστημα καὶ οἱ ὁποῖες δείχνουν ὅτι ἀπὸ θεολογικὴ ἄποψη ἔχει βαθιὰ μεσάνυχτα καὶ ὅτι δυστυχῶς πᾶνε χαμένα τὰ χρήματα τῶν συμβούλων του, ποὺ προσπαθοῦν νὰ τοῦ φιλοτεχνήσουν ἕνα προφὶλ θεοσεβούμενου ἡγέτη.

Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἰδιωτικὴ ὑπόθεση τοῦ καθενὸς πιστοῦ καὶ ἄρα δὲν χρειάζεται ἢ δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἀποδεικνύεται καὶ μὲ ἀντίστοιχα ἔργα. Δὲν μετριέται δηλαδὴ μὲ «χριστιανόμετρα» (ὅρο ποὺ τοῦ ἀρέσει νὰ χρησιμοποιεῖ συχνὰ) ἀλλὰ ἀφορᾶ τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο καὶ συνεπῶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ. Μπορεῖ ὁ ἴδιος του δηλαδή, νὰ προβάλλεται ὡς πιστός, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ποδοπατᾶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀνέχεται ἢ ὑποδαυλίζει τὴν βλάσφημη πολεμικὴ ἐναντίον τῶν ἱερῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἰδιαίτερα τῆς Θείας Εὐχαριστίας (νὰ θυμηθοῦμε τὶς βλάσφημες δηλώσεις ὑπουργῶν του γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία μὲ ἐκφράσεις ὅπως σάλια, κουταλάκια, πετσετάκια γιὰ τὸ μάκτρο καὶ τὴν ἁγία λαβίδα, κ.ἄ.). Θὰ ἦταν πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ μαθαίναμε τὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Μητσοτάκη, ἂν βρισκόταν ἔστω καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς δημοσιογράφους ποὺ τοῦ φιλοτεχνοῦν τὸ ἀψεγάδιαστο προφίλ του καὶ τὸν ρωτοῦσε κάποιες ἁπλὲς βασικὲς ἐρωτήσεις, ὅπως ἂν στὰ ἀλήθεια πιστεύει ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανός: 1. ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν κόσμο, 2. ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὄντως Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, 3. ὅτι ἡ Ἐξομολόγηση σβήνει τὶς ἁμαρτίες μας, 4. ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι κιβωτὸς τῆς Σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους κ.ἄ.

Ἡ δεύτερη, ἡ ὁποία δυστυχῶς λέχθηκε μπροστὰ σὲ ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας χωρὶς νὰ τύχει ἀπαντήσεως, εἶναι ἡ «ἐπαινετικὴ» ἀναφορὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸν φιλανθρωπικὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν συμβολή της στὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς στήριξης, στὸν ὁποῖο ὀφείλουν πολιτεία καὶ ἐκκλησία νὰ συνεργασθοῦν. Ἡ ἀναφορὰ αὐτή, ἐνῷ θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὡς θεμιτὴ ἀπὸ ἕναν ἡγέτη ὁποιασδήποτε ἄλλης χώρας, ἢ καὶ ἀπὸ τὸν προηγούμενο πρωθυπουργό, τὸν κ. Τσίπρα, (ἄθεο κατὰ δήλωσή του) εἶναι ἀπαράδεκτη ὅταν ἐκφέρεται ἀπὸ τὰ χείλη πολιτικοῦ, ποὺ δηλώνει πιστὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ὁ κ. Μητσοτάκης λέει κατάμουτρα στὴν Ἐκκλησία ὅτι τὴ θεωρεῖ ἁπλὰ ὡς ἕνα ἐξέχον φιλανθρωπικὸ σωματεῖο καὶ ὡς μία κοινωνικὴ ὀργάνωση ποὺ ὀφείλει νὰ καλύπτει τὶς τρῦπες στὴν κοινωνικὴ πολιτικὴ τῆς ἑκάστοτε κυβέρνησης. Γιὰ τὸν κ. Μητσοτάκη εἶναι ἄγνωστο τὸ γεγονὸς ὅτι σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι νὰ καλύψει τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τῶν πιστῶν (αὐτὸ εἶναι δευτερεῦον τῆς κύριας ἀποστολῆς της) ἀλλὰ νὰ ὁδηγήσει τοὺς πιστοὺς στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Φαίνεται ἐπίσης νὰ ἀγνοεῖ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα καὶ ἐπὶ Βυζαντίου καὶ ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ στὰ νεώτερα χρόνια, ὅτι δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ὑπῆρξε δεκανίκι τοῦ κράτους ἀλλὰ συνοδοιπόρος του, Ἑλληνοσώτειρα καὶ Κιβωτὸς τοῦ Γένους.

Ἕνας δεύτερος τομέας στὸν ὁποῖο ὁ πρωθυπουργὸς καὶ στελέχη τῆς Νέας Δημοκρατίας καυχῶνται γιὰ τὴν «Ἐθνικὴ πολιτική», τὴν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι ἀσκοῦν, εἶναι καὶ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα. Ἡ πραγματικότητα δυστυχῶς εἶναι πολὺ διαφορετική. Ἡ κυβέρνηση τῆς ΝΔ ὑπὸ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος, ὡς πρωθυπουργός, δὲν ἔχει ἀναφέρει ΠΟΤΕ τὸν ὅρο ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ἢ Βορειοηπειρῶτες, βαρύνεται μὲ σειρὰ σφαλμάτων στὸ ἐθνικὸ θέμα ἀπὸ τὴν προηγούμενη κιόλας τετραετία. Ἐπισημαίνουμε τὰ βασικότερα:

1. Ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη ἦταν αὐτὴ ποὺ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας, ἀπέκλεισε ἄσπλαχνα ὅλους τοὺς Βορειοηπειρῶτες ἀπὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν μητέρα πατρίδα ἀναγκάζοντάς τους νὰ ὑποβάλλονται σὲ πολυδαίδαλες, πολύχρονες καὶ πολυδάπανες διαδικασίες, γιὰ νὰ μπορέσουν (ἂν τελικὰ τὸ κατόρθωναν) νὰ ἔλθουν γιὰ περίθαλψη στὴν μητέρα πατρίδα. Χαρακτηριστικὰ Ἕλληνας ἀπὸ τὴν Κορυτσὰ μὲ ἑλληνικὴ ταυτότητα, ἂν χρειαζόταν νὰ πάει στὴν Καστοριὰ (1 ὥρα ἀπόσταση) ἔπρεπε νὰ τὸ κάνει εἴτε μέσῳ Κακαβιᾶς, εἴτε μέσῳ Σκοπίων. Τὴν πολιτικὴ αὐτὴ δὲν εἶχαν οἱ γειτονικὲς βαλκανικὲς χῶρες οἱ ὁποῖες γιὰ τοὺς ὑπηκόους τους εἶχαν πάντα ἀνοικτὰ τὰ σύνορα, ὑπὸ συγκεκριμένες βεβαίως ἰατρικὲς προϋποθέσεις. Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ αὐταπάρνηση, μὲ δική τους πρωτοβουλία, ὁρισμένων διπλωματῶν μας καὶ στελεχῶν τῆς βορειοηπειρωτικῆς κοινότητας, ποὺ βοήθησαν νὰ ὑπερκερασθοῦν δυσκολίες, θὰ θρηνούσαμε ἑκατοντάδες ζωὲς ἡλικιωμένων ἀπὸ τὴν ἀναλγησία τῆς μητέρας πατρίδας! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

2. Ἡ ΝΔ συνέχισε τὴν κοροϊδία τῶν προηγούμενων κυβερνήσεων στὸ ζήτημα τῶν συντάξεων τῶν ὑπερηλίκων ὁμογενῶν, τάζοντας δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ὑποσχέσεις τὶς ὁποῖες δὲν κατόρθωσε νὰ ἐκπληρώσει ἀκόμη, μετὰ ἀπὸ 5 ἔτη διακυβέρνησης, ἀναγκάζοντας πολλοὺς συμπατριῶτες μας νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ σπίτια τους στὴν Βόρειο Ἤπειρο. Ἡ πολυδιαφημισμένη ρύθμιση τοῦ θέματος λίγες ἡμέρες πρὶν τὶς τελευταῖες βουλευτικὲς ἐκλογές, ἀπέκλειε μὲ δικολαβίστικα τερτίπια τὴν μεγάλη πλειοψηφία τῶν δικαιούχων ἀπὸ τὸ ἐπίδομα. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

3. Στὰ 5 χρόνια τῆς διακυβέρνησής της, ἡ ΝΔ δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ νὰ προστατεύσει τὴν Ἐθνικὴ Ἑλληνικὴ Μειονότητα, μὲ τὰ περιστατικὰ ἐκφοβισμοῦ, παραβίασης δικαιωμάτων καὶ τὶς ἁρπαγὲς ἀτομικῶν, κοινοτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν περιουσιῶν νὰ εἶναι στὴν ἡμερήσια διάταξη. Σιώπησε ἐπιδεικτικὰ στὴν συγκάλυψη τῆς δολοφονίας τοῦ ὁμογενοῦς Κωνσταντίνου Κατσίφα, γιὰ τὴν ὁποία τὸ καθεστώς τοῦ Ράμα δὲν ἔχει λογοδοτήσει. Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐθνομάρτυρα δὲν ἔχει καμία βοήθεια ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν ἀγῶνα της γιὰ νὰ ἀποδοθεῖ δικαιοσύνη ἐδῶ καὶ 5,5 χρόνια. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

4. Ἡ πολυδιαφημισμένη ἐπίσκεψη Μητσοτάκη στὴν Βόρειο Ἤπειρο ποὺ ἀναβλήθηκε γιὰ ἀστείους λόγους στὶς ἀρχὲς Δεκεμβρίου 2022, γιὰ νὰ γίνει τελικὰ 3 ἑβδομάδες μετά, δημιούργησε ἐλπίδες, ἂν καὶ δὲν περιποιεῖ τιμὴ στὴν πατρίδα μας τὸ γεγονός, ὅτι χρειάστηκε νὰ περάσουν 30 χρόνια γιὰ νὰ ἐπισκεφτεῖ ξανὰ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς τὴν Βόρειο Ἤπειρο. Ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ ὡστόσο ἔμεινε μόνο στὰ λόγια. Μὲ βάση τὴν ἐπίσκεψη αὐτή, ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, προέβη σὲ μία ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση φιλίας πρὸς τὸν Ἀλβανὸ Πρωθυπουργό, πιστεύοντας ὅτι θὰ τὸν ἐξευμενίσει, γιὰ νὰ κρατήσει ἀνεκτικὴ στάση στὶς δημοτικὲς ἐκλογές τοῦ Μαϊου 2023. Ἔφτασε στὸ σημεῖο μάλιστα νὰ παραχωρήσει καὶ τὸ Ζάππειο Μέγαρο (μὲ ἐμφανή τὴν σημειολογικὴ παραφωνία) γιὰ νὰ ἐκτεθοῦν τὰ ἀμφίβολης καλλιτεχνικῆς ἀξίας ἔργα τοῦ κ. Ράμα, ἐνῷ καὶ ὁ κ. Δένδιας ὡς ΥΠ.ΕΞ. τότε, μὲ δηλώσεις καὶ ἐπισκέψεις στὴν ἀλβανικὴ πρεσβεία τόνιζε συνεχῶς τὴν ἑλληνοαλβανικὴ φιλία. Ὅλα αὐτὰ βέβαια ὁ κ. Ράμα τὰ ἔγραψε στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων του καὶ μὲ πολλὴ ἄνεση κυριάρχησε μὲ τοὺς δικούς του ὑποψηφίους στοὺς δύο ἑλληνικοὺς δήμους Φοινίκης καὶ Δροπόλεως μὲ συντριπτικὰ ποσοστὰ ψήφων τὰ ὁποῖα προῆλθαν ἀπὸ ἐκφοβισμούς, νοθεία, ἀλλὰ καὶ ἐξαγορὰ ψήφων, ἀναλόγως μὲ τὴν περίσταση. Ἡ ἐπίσημη Ἑλλάδα παρακολούθησε ἀδιάφορη τὴν ἅλωση τῶν δύο αὐτῶν δήμων. Μάλιστα ἡ τωρινὴ κυβέρνηση γιὰ πρώτη φορὰ δὲν κάλυψε οὔτε τὸ κόστος τῶν λεωφορείων γιὰ τὴν μετάβαση τῶν ὁμογενῶν στὶς ἑστίες τους, κάτι ποὺ ἔκαναν παγίως ὅλες οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις ἀπὸ τὸ 1991 ὡς τὸ 2018. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

5. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ κυβέρνηση τῆς ΝΔ, μὲ πληθώρα κορυφαίων στελεχῶν της, ἐνδιαφέρθηκε ἰδιαίτερα γιὰ τὶς ἐκλογὲς στὸ δῆμο Χειμάρας, στηρίζοντας τὸν ἀγωνιστὴ ὑποψήφιο δήμαρχο Φρέντη Μπελέρη. Ἀπέτυχε ὡστόσο νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ κ. Ράμα ἦταν ἀποφασισμένος νὰ μὴν ἐπιτρέψει ἐλεύθερες ἐκλογὲς καὶ ὅτι δὲν θὰ δίσταζε νὰ χρησιμοποιήσει κάθε μέσο γιὰ νὰ ἐπιτύχει τὸν σκοπό του. Γιὰ αὐτὸ καὶ αἰφνιδιάστηκε μὲ τὴν σύλληψη τοῦ μετέπειτα ἐκλεγέντος δημάρχου καὶ μὴν ἔχοντας προετοιμαστεῖ γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο αὐτό, ἐδῶ καὶ 12 μῆνες γελοιοποιεῖται μὲ ἀλληλοαναιρούμενα μηνύματα, ἄλλοτε συνδιαλλαγῆς καὶ ἄλλοτε σκληρῆς γραμμῆς. Ἡ ἐπαμφοτερίζουσα αὐτὴ στάση βεβαίως δὲν δυσκολεύει καθόλου τὸν Ράμα ποὺ παρακολουθεῖ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν νὰ αὐτοεξευτελίζεται, καθὼς κορυφαῖοι παράγοντες τοῦ διαρρέουν εἰδήσεις περὶ «σκιῶν» στὴν ὑπόθεση Μπελέρη καὶ δύο γραμμῶν στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Ἡ παλινωδία αὐτὴ ἔκανε ὅλους τοὺς ὑγιῶς σκεπτόμενους πολῖτες νὰ ἀναρωτιοῦνται ποιός κυβερνᾶ τελικὰ τὸν τόπο, ὁ πρωθυπουργὸς ἢ οἱ συγκεκριμένοι «εἰδικοὶ» στὸ ΥΠ.ΕΞ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

6. Είναι κοινὴ πεποίθηση στὴν Βόρειο Ἤπειρο ὅτι ὁ Ἔντι Ράμα ἔχει πετύχει στὴν προσπάθειά του νὰ ἐλέγξει ἀπόλυτα τὴν ἑλληνικὴ μειονότητα. Ἔχει στείλει μὲ κάθε σαφήνεια μήνυμα πρὸς ὅλους, ὅτι ὅποιος τολμάει νὰ σηκώσει κεφάλι καὶ νὰ ἀντιστέκεται στὴν ἐξουσία του, θὰ ἐξοντώνεται, εἴτε κυριολεκτικὰ (περίπτωση Κων. Κατσίφα), εἴτε πολιτικά – δικαστικὰ (περίπτωση Φρέντη Μπελέρη). Ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη δὲν θέλησε καὶ δὲν προσπάθησε ποτὲ νὰ ἀπαντήσει στὸν αὐταρχισμὸ καὶ τὰ συνεχή δικαστικὰ πραξικοπήματα τοῦ Ράμα. Ἔσκυψε τὸ κεφάλι, ἀποδεχόμενη τὴν ἧττα της στὸ διπλωματικὸ «μπρὰ ντὲ φὲρ» ποὺ ἐξελίχθηκε τὸν τελευταῖο χρόνο, ἀποδεικνύοντας ὅτι δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ ὑπερασπίσει τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Βορείου Ἠπείρου! Γιὰ νὰ ἀμβλύνει ὡστόσο τὶς ἐντυπώσεις καὶ νὰ περιορίσει τὶς ἐκλογικὲς ζημιὲς πρὸς τὰ δεξιά της, ὅπως παραδέχονται δημόσια πολλὰ στελέχη τῆς (βλ. κ. Χριστοφιλοπούλου κ.α.) προώθησε τὸν κ. Μπελέρη στὸ εὐρωψηφοδέλτιο τοῦ κόμματος. Ἀκόμη καὶ αὐτὸ ὅμως, δὲν τὸ ἔκανε μὲ τὴν σοβαρότητα ποὺ θὰ ἔπρεπε, ἐκθέτοντας τὸν ἀγωνιστὴ δήμαρχο Χειμάρας (ποὺ συγκέντρωσε στὸ πλευρό του ὅλο τὸν ἑλληνικὸ πολιτικὸ κόσμο) σὲ μιὰ πολυήμερη κοροϊδία γιὰ τὸ ἂν θὰ μπεῖ τελικὰ ἢ ὄχι στὸ ψηφοδέλτιο, ἢ ἂν θὰ μπεῖ στὴ θέση του ὁ γιός του ἢ κάποιος ἄλλος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη δέχεται ἐμμέσως νὰ ἀποσύρει τὸν κ. Μπελέρη ἀπὸ τὴν Χειμάρα βγάζοντας ἕνα ἐνοχλητικὸ ἀγκάθι ἀπὸ τὰ πλευρὰ τοῦ Ράμα. Αὐτὴ μάλιστα τὴν ὑποχώρηση τὴν βαπτίζει ξεδιάντροπα ἐθνικὴ πολιτική! Ὄχι κύριοι τῆς ΝΔ, ἐθνικὴ πολιτικὴ θὰ ἦταν νὰ ἐξασφαλίζατε τὶς προϋποθέσεις, ὥστε ἡ βούληση τοῦ λαοῦ τῆς Χειμάρας νὰ γίνει σεβαστὴ ἀπὸ τὸ καθεστὼς Ράμα!

7. Ἡ τελευταία ἐπίσκεψη τοῦ κ. Ράμα στὴν Ἀθήνα ποὺ ἔγινε ἀποδεκτὴ χωρὶς καμία ἀντίδραση ἀπὸ τὴν «συνετὴ» κυβέρνηση Μητσοτάκη, ἔδειξε πεντακάθαρα ποιός ἔχει τὸ πάνω χέρι στὶς διμερεῖς σχέσεις. Ὁ κ. Ράμα ἦρθε ἐδῶ, προκάλεσε καὶ ἐκβίασε ἀνοιχτὰ γιὰ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἐκδήλωση, ἔθεσε θέμα ἀλβανικῆς κοινότητας στὴν Ἑλλάδα, ἔθεσε ἐμμέσως θέμα Τσάμηδων, ἔθεσε θέμα ξαναγραψίματος τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας «μὲ τὴν προσφορά (;) τῶν Ἀλβανῶν στὴν Ἑλληνικὴ ἐπανάσταση» καὶ κοκορεύτηκε ὅτι οἱ Ἕλληνες στὴν Ἀλβανία περνᾶνε καλά!

Γιὰ κάθε καλόπιστο παρατηρητὴ εἶναι φανερὸ ἀπὸ τὰ ὅσα προαναφέραμε, ὅτι γιὰ τὸν «πιστὸ Χριστιανὸ» κ. Μητσοτάκη, ἡ ἀποδόμηση τοῦ ρόλου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα καὶ ἡ διάλυση τοῦ θεσμοῦ τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, εἶναι πολὺ πιὸ ψηλὰ στὸ προσωπικὸ του ἀξιακὸ σύστημα ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιὰ τὴν πανίσχυρη μειονότητα τῶν ΛΟΑΤΚΙ ἀτόμων ποὺ ἀπολαμβάνει τὴν προστασία τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ καὶ σχεδὸν ὁλόκληρου τοῦ «πολιτισμένου» δυτικοῦ κόσμου, ὁ κ. Μητσοτάκης δίχασε τὸν ἑλληνικὸ λαό, καὶ περιφρόνησε κυνικὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὶς παραδόσεις μας, πανηγυρίζοντας μάλιστα ἐπιδεικτικὰ γιὰ τὴν «νίκη» του! Γιὰ τὴν ἀνυπεράσπιστη Ἐθνικὴ Ἑλληνικὴ μειονότητα τῆς Βορείου Ἠπείρου ποὺ περιμένει προστασία καὶ στήριξη μόνο ἀπὸ τὴν μητέρα Ἑλλάδα, «ἔβαλε τὴν οὐρὰ στὰ σκέλια» καὶ ἀποδέχθηκε πανηγυρικὰ τὴν ἧττα του ἀπὸ τὸν Ἀλβανὸ πρωθυπουργό! Μπορεῖ βεβαίως νὰ ἰσχυρισθεῖ κάποιος, ὅτι ὡς ἐκεῖ φτάνουν οἱ δυνατότητες τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τῆς κυβέρνησής μας, ἀλλὰ αὐτὸ δυστυχῶς γιὰ τὴν πατρίδα μας ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης, Φιλόλογος – Μέλος ΣΦΕΒΑ

Δικαιωματισμός, το νεότερο προσωπείο του κρατισμού

Ναπολέων Λιναρδάτος

Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Τα δικαιώματα στα οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας ήταν ορισμένα και είχαν όλα ένα βασικό χαρακτηριστικό: Περιόριζαν τις εξουσίες του κράτους, έβαζαν φραγμούς σε αυτά που η πολιτική τάξη μπορούσε να κάνει.

Δημιούργησαν ένα ιστορικά μοναδικό φαινόμενο, όπου ο πολίτης αποκτούσε την ελευθερία να δράσει, να δημιουργήσει και να εκφραστεί χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της κρατικής εξουσίας. Η καθιέρωση αυτών των δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία του λόγου και η ιδιοκτησία, υπονοούσε ότι το άτομο μπορεί να σκέφτεται και να δρα λογικά, να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να συνεργάζεται και να συνδιαλέγεται με άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου χωρίς τον φόβο ή την προτροπή της κρατικής εξουσίας.

Η ηθική και υλική αυτάρκεια του ατόμου μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και της συναλλαγής με άλλα άτομα δεν ήταν απλώς επιτρεπτή αλλά ο σκοπός της κοινωνικής οργάνωσης, αφού ταυτόχρονα δημιουργούσε έναν μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας, ευημερίας και τάξης. Ο δικαιωματισμός αντιπροσωπεύει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ουσιαστικά, τα «δικαιώματα» που δημιουργεί ο δικαιωματισμός επιτρέπουν την εξάπλωση της κρατικής εξουσίας και δραστηριότητας σε όλους τους τομείς. Η ρητορική του δικαιωματισμού χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, προκειμένου να τα υποσκάψει. Δεν αντιλαμβάνεται τον πολίτη ως ένα ον που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται και να δρα ελεύθερα και ανεξάρτητα, αλλά ως ένα ον σε κατάσταση ατέρμονης εφηβείας, που χρήζει της προστασίας, της καθοδήγησης και του ελέγχου του κράτους «πατερούλη».

Ο δικαιωματισμός είναι η επιστροφή σε μια πρότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι κρατούντες είχαν την εξουσία να ελέγχουν, να τιμωρούν ή να επιβραβεύουν κατά βούληση για τη διατήρηση και την επέκταση της δικής τους δύναμης. Διένειμαν «δικαιώματα», προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να δημιουργήσουν συμμαχίες και πηγές εσόδων που είχαν ως αποκλειστικούς αποδέκτες τους ίδιους. Όταν οι δουλοπάροικοι άρχισαν να μετατρέπονται σε πολίτες, οι κρατούντες άρχισαν να χάνουν το προνόμιο να δημιουργούν «δικαιώματα». Δεν είναι τυχαίο που η πολιτική τάξη θέλει να επιστρέψει σε ένα παρελθόν όπου είχε έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο. Η απληστία για εξουσία -και δη χωρίς όρια- είναι το χαρακτηριστικό κάθε κρατιστή πολιτικού.

Ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού...

Ασυνήθιστος παλμός χθες στις συγκεντρώσεις. Δεν ήταν μόνο οι μαζικές κινητοποιήσεις σ' όλη την Ελλάδα, αλλά και τα κλειστά καταστήματα. Ακόμη και οι καφετέριες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν άνοιξαν. "Δεν πάει άλλο μ' αυτή την κατάσταση, θέλουν να μας εξοντώσουν...," μου είπε με οργή ένας από τους πολλούς που για πρώτη φορά αποφάσισαν να κατέβουν σε μαζική κινητοποίηση.

Το ίδιο άκουγες από παντού. Δεν έχει σημασία αν ήταν εργάτης, ή αγρότης. Αν ήταν επαγγελματίας, έμπορος, ή μαγαζάτορας. Η οργή παντού η ίδια. Το σύνθημα "πουλήσατε νησιά, πουλήσατε λιμάνια, πουλήστε και τη μάνα σας και φύγετε τσογλάνια..." ξεσήκωνε χειροκροτήματα και επευφημίες όπου ακουγόταν.

Ο κόσμος χθες δεν ήταν ίδιος μ' εκείνον που σύρθηκε στις τελευταίες εκλογές. Δεν ήταν σοκαρισμένος από το μέγεθος της προδοσίας. Δεν είχε σκυφτό το κεφάλι και δεν δευτέρωνε με το "δεν γίνεται τίποτε...", όταν σου εξηγούσε γιατί επέλεξε την αποχή, ή να ψηφίσει τους γνωστούς.

Ήταν ένας άλλος κόσμος. Διαφορετικός. Το κεφάλι ήταν ψηλά. Δεν είχε να ντρέπεται για τίποτε. "Ντροπή πρέπει να νιώθουν αυτοί, που δεν είναι σήμερα εδώ...," μου είπε μια καλοβαλμένη κυρία, αφού μου δήλωσε ότι είναι η πρώτη φορά που κατεβαίνει σε διαδήλωση. Χθες στις συγκεντρώσεις όλης της χώρας με τα κλειστά μαγαζιά να δίνουν τον τόνο της έρημης πόλης, άρχισε να ακούγεται η φωνή της "σιωπηρής πλειοψηφίας". Εκείνης, που η εκάστοτε διεφθαρμένη κυβέρνηση επικαλείται εναντίον όποιων και όσων αντιστέκονται στις πολιτικές της.

Κι αυτή η φωνή δεν είναι φωνή διαμαρτυρίας. Η εποχή της διαμαρτυρίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Είναι η φωνή που ξεκινά σαν ακατάλυπτο μουρμουρητό, σαν ένα υπόκωφο σούσουρο, που καθώς δυναμώνει γίνεται όλο και πιο απειλητικό για ολόκληρο το καθεστώς.

Οι πλατείες των αγανακτησμένων πέθαναν οριστικά. Οι αντιμνημονιακοί πρόδωσαν. Ο προτεσταντισμός του μικροαστού ηττήθηκε. Το κομματόσκυλα έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο. Τα κομματικά μαντριά δεν ανέχονται πλέον αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των προβάτων.

Οι λάτρεις των ανοιχτών συνελεύσεων λούφαξαν και με απειλές σιχτιρίζουν οτιδήποτε κινείται. Ενώ οι ελάχιστοι νοσταλγοί των πλατειών επιδεικνύουν στις ρούγες την διάτρητη παθερνία τους, μπας και βρουν νέα θύματα.

Μέχρι και το κόμμα του φρεντουτσίνο τα βρίσκει πλέον σκούρα. Για σκεφτείτε το. Αν ακόμη και οι καφετέριες κλείνουν σε συμπαράσταση των κινητοποιήσεων, άντε να βρει αποκούμπι ο σύγχρονος Ρωμηός του Σουρή. Πού να πει τον καημό του; Πού θα φέρει για ὅλα κρίσεις, και μόνος του να τὶς βρίσκει μεγάλες καὶ σοφές; Πού θα το παίξει μεγάλος και τρανός, αλλά από τσαγανό μισακός; Πού θα εκτονώνεται με γκομενικά και παπαρολογίες;

Η ζωή όπως κατάντησε πια δεν χωρατεύει. Δεν επιτρέπει να αδιαφορεί κανείς. Όποιος αδιαφορεί σήμερα, πεθαίνει. Πεθαίνει με τον πιο ταπεινωτικό, ασήμαντο και αθέατο τρόπο. Πρώτα ηθικά, μετά κοινωνικά και τέλος σαν άνθρωπος. Πεθαίνει δηλαδή όπως το σκυλί στ' αμπέλι.

Η κυβέρνηση, ωστόσο, και το καθεστώς δεν νιώθει ακόμη να απειλείται. Νιώθει την ασφάλεια που της προσφέρουν οι στρατιές των εγκάθετων, των δοτών συνδικαλιστών και των εξαρτημένων από τις κομματικές καμαρίλες δεξιάς και αριστεράς. Νιώθει την ασφάλεια που προσφέρει η ιδεολογική ηλιθιότητα που σαν δαίμονας έχει αλυσοδέσει το νου και την καρδιά αρκετών νέων και παλιών αγωνιστών. Ο διαχωρισμός του κόσμου σε "κόσμο της δεξιάς" και σε "κόσμο της αριστεράς".

Όμως, η ζωή επιτάσσει. Ο απλός κόσμος της δουλειάς, του μόχθου, του μεροκάματου, της προόδου, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αναγκάζεται κάτω από τις επιταγές της επιβίωσης, όλο και περισσότερο να σπάει τα δεσμά του επίπλαστου διαχωρισμού. Κατανοεί όλο και περισσότερο ότι ο διαχωρισμός, ο διχασμός που διέπει τα πράγματα δεν είναι ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά. Δεν είναι καν ανάμεσα σε καλούς και κακούς πολιτικούς.

Ο αληθινός διχασμός της κοινωνίας βρίσκεται στα συμφέροντα, στα άμεσα υλικά συμφέροντα. Άλλα τα συμφέροντα όσων ελπίζουν να βιοποριστούν από τη δουλειά τους και άλλα τα συμφέροντα όσων πλουτίζουν από ένα ολόκληρο σύστημα αγυρτείας και απάτης με μετοχές, τράπεζες, ομόλογα, δάνεια και χρήμα. Και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, αυτές οι δυο ομάδες διακριτών συμφερόντων δεν μπορούν ούτε καν συμβιώσουν.

Οι εποχές των αυταπατών έχουν πια περάσει. Η κοινωνική συναδέλφωση υπό την σκέπη του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτους, είναι παρελθόν ακόμη και στα χαρτιά.
Σήμερα διεξάγεται ένας ανοιχτός και ανελέητος πόλεμος. Μας το επαναλαμβάνει τακτικά ο Γουόρεν Μπάφετ, ένας από τους δέκα πιο πλούσιους ανθρώπους του πλανήτη: "Τις τελευταίες δεκαετίες διεξάγεται ένας ανελέητος ταξικός πόλεμος και η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, έχει κερδίσει..." Κι αυτή τη φορά κρίνεται η ίδια η επιβίωση όσων έχουν ανάγκη να δουλεύουν για ζήσουν.

Δεν υπάρχει πια μέση λύση, μέση οδός. Είτε ο λαός θα επιστρέψει στα θεμελιώδη, είτε θα εξοντωθεί προκειμένου θα μετατραπεί σε "πληθυσμιακή οντότητα" χωρίς αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα, χωρίς πατρίδα, χωρίς αυτοδιάθεση. Δηλαδή θα γίνει δούλος.

Και ποιά είναι τα θεμελιώδη; Δημοκρατία, ελευθερία, εθνική αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, δουλειά και ευημερία για όλους, αυθεντικός πολιτισμός και δημιουργία, που μόνο πάνω στις γνήσιες και ζωντανές ιστορικές παραδόσεις ενός λαού έχουν νόημα. Με μια λέξη, πατρίδα!

Αυτό είναι το υπέρτατο κίνητρο, το μόνο που μπορεί να ενώσει όλα τα θύματα του σημερινού ανελέητου ταξικού πολέμου. Όποιος το αγνοεί, το λοιδορεί, το παραχαρίσει, ή το υποκαθιστά με ιδεολογίες και ιδεολογήματα, απλά δουλεύει για τον κ. Μπάφετ και την κλικα του. Είτε το γνωρίζει, είτε όχι. Είτε τα παίρνει, είτε δεν τα παρίνει.

Δεν είναι παρά ένα ακόμη ανάχωμα του καθεστώτος. Έως ότου σαρωθεί και το τελευταίο από το φουσκωμένο ποτάμι της οργής του λαού.

Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο,
η οργή του λαού,
κυλάει πάνω απ' τα χωράφια,
ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει,
ποιος, ποιος τη σταματάει.

πηγη

Οι κυβερνώντες άδικα - Θεὸς ἐκδικήσεων

Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση καταφέρεται ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ ἐναντίον τῶν πανούργων ἐκείνων ἀρχόντων ποὺ μὲ πρόσχημα τοὺς νό­­μους, χωρὶς ἴχνος φόβου Θεοῦ, καταπίεζαν φρικτὰ τὶς ἀσθενεῖς μάζες τοῦ λαοῦ.

Γι’ αὐτὸ συγγράφει τὸν 93ο Ψαλμό του καὶ στηλιτεύει τὴν ὑποκριτικὴ παρανομία τους, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὑπάρχει ­«δίκης ὀφθαλμός», ὁ ὕψιστος Θεός, ποὺ δὲν ἀ­­νέχεται τὴν πανουργία, ἀλλὰ τὴν πατάσσει μὲ βδελυγμία.

Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ ἐμφανίζεται μὲ ὁρμή, δύναμη ἀκατάβλητη καὶ δόξα ὑψηλὴ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη ἐκεῖ ποὺ αὐτὴ ἐπιμελῶς συμπνίγεται καὶ καταπατεῖται. «Ἐπαρρη­σιάσατο ὁ Θεός», γράφει, καὶ μάλιστα γρά­φει σὲ χρόνο ἀόριστο γιὰ νὰ δηλώσει τὸ βέβαιο τῆς θείας μεσολαβήσεως. Δὲν λέει: θὰ ἐπέμβει ὁ Θεός· ἀλλά, νά Τος ὁ Θεός, ἦρθε, ἔκανε δυναμικὰ τὴν ἐμφάνισή Του. «Θεὸς ἐκδικήσεων»! (στίχ. 1). Φοβερὸς Θεός, ἦρθε νὰ ἐκδικηθεῖ, νὰ τιμωρήσει αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν, νὰ ὑπερασπίσει ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.

Καὶ ἀμέσως Τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο ὁ Ψαλμωδός:

«Ἀνέβα, Κύριε, στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας Σου. Ἀπόδωσε ­δικαιοσύνη καὶ πλήρωσε ὅπως τοὺς ἀξίζει τοὺς ὑπερ­ήφανους, τοὺς ὑπερφίαλους αὐτούς!… Μέ­­­χρι πότε, Κύριε», συνεχίζει, «μέχρι πό­­τε οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ καυχῶνται γιὰ τὰ βδελυρά τους ἔργα; Μέχρι πότε θὰ ἀνοίγουν τὸ στόμα τους ἀπύλωτο καὶ θὰ ἐκστομίζουν ὕβρεις καὶ ἀλαζονεῖες; ‘‘Τὸν λαόν σου, Κύριε, ἐταπείνωσαν’’, τὸν πάτησαν κάτω, τὸν ἐξευτέλισαν. Τοὺς ἀδύναμους, χῆρες καὶ ὀρφανά, τοὺς ἐξουδετέρωσαν, καὶ τοὺς νεόφυτους στὴν πίστη τοὺς διέλυσαν. Δὲν Σὲ ὑπολογίζουν, Κύριε. Δὲν τοὺς νοιάζει τίποτε…» (στίχ. 2-7).

Τὸ πιὸ φρικτὸ ὅμως σχετικὰ μὲ αὐτοὺς εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο βδελύσσεται ὁ Κύριος: ὅτι καταπιέζουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο τὸν λαὸ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου!…

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κραυγάζει μὲ ἕνα «μή!» γεμάτο πόνο: «Μὴ συμ­προσέστω σοι θρό­νος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα» (στίχ. 20). Ἂς μὴν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ Σένα, ­Κύριε, καὶ ποτὲ νὰ μὴ βρεθεῖ κοντά Σου ­θρόνος ἐξουσίας, δικαστικὴ καθέδρα ἀδικίας, ἐ­­ξουσία δηλαδὴ ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ νόμου προξενεῖ στοὺς ἀνθρώπους βάρος καὶ καταπίεση.

«Θρόνος»! Δηλαδὴ ἐπιβολή, δύναμη κυριαρχίας, ἐξουσία. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται περὶ θρόνου ἀνομίας, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὴ δῆθεν νομιμότητα, ­προκειμέ­νου νὰ πετύχει αἰσχρούς, διαβολικοὺς στόχους. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ μετοχὴ «ὁ πλάσσων». Τὴν πλάθει, τὴ ­μεταλλάσσει τὴν προσταγή, τὴν ­ἀπόφαση, τὸ ­διάτα­γμα, ὥστε νὰ φαίνονται δῆθεν ­νομιμόφρονα, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιο, τὸ πρέπον, τὸ νό­μο, καὶ ὅμως τελικὰ ὑπηρετοῦν τὴ μηχανορραφία, τὴν πλεκτάνη σὲ βάρος ἀθώων. Εἶναι τέτοια ἡ διαταγή, ἡ ἀπόφαση, ποὺ προσθέτει ἀφόρητο βάρος καὶ κατα­­πίεση στοὺς ἁπλούς, νομιμόφρονες ἀν­θρώπους.

Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ σωστοῦ, τοῦ δικαίου, τοῦ πρέποντος…

Κάτι τέτοιο βέβαια μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Κάποιοι μπορεῖ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ ἐπιβληθοῦν δυναστικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ γνώμη τοῦ ἄλλου χρησιμοποιώντας πρὸς τοῦτο τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ, ἐκφοβίζοντάς τον καὶ καθιστώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ βαρύ, φορτικό, ἀπεχθές. Αὐτὸ στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔκαμναν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλαν φόρτο μεγάλο θρησκευτικῶν καθηκόντων στοὺς ὤμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ αὐτοὶ οὔτε μὲ τὸ δαχτυλάκι τους δέχονταν νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ τὸ σηκώσουν, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ οἱ ἴδιοι πλούτιζαν σὲ βάρος τῶν φτωχῶν καὶ ἀδυνάμων. Γι’ αὐτὸ καὶ ἄκουσαν τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα «οὐαὶ» τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. κγ΄ 4, 13).

Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξει κανεὶς ἀπὸ παλαιὰ μέχρι σήμερα στὶς κοινωνίες, πόσους τέτοιους νόμους, ρυθμίσεις, διατάγματα δυστυχῶς θὰ παρατηρήσει! Τέτοια ποὺ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ δικαίου, τῆς κοινῆς εἰρήνης καὶ ­ἀσφάλειας, τῆς ἐλευθερίας, στρέφονται ἐναντίον ἀν­θρώπων ἀνεπίληπτων καὶ ἰδίως θεοσεβούμενων. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τῶν διω­γμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἦταν γιὰ τοὺς ­κρατικοὺς φορεῖς οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ βλάπτοντες τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ εἰρήνη, τὴ δημόσια τάξη, θεωροῦνταν στοιχεῖα ταραχοποιά. Γι’ αὐτὸ καὶ διώκονταν… Στὰ λίγο προηγούμενα ἀπὸ μᾶς χρόνια τῶν ἀθεϊστικῶν καθεστώτων τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν οἱ Χριστιανοὶ κατηγοροῦνταν ὡς παραβάτες τῶν νόμων καὶ ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευθοῦν. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἀπὸ ἐδῶ κι ἐμπρὸς αὐτοὶ πάλι θὰ κατηγοροῦνται ὡς «ρατσιστές», «φασίστες», «ὁμοφοβικοί», αὐτοὶ ποὺ πᾶ­­νε «κόντρα στὴ δημοκρατία, στὰ δικαι­ώματα τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ αὐτοδιάθεσης τοῦ ἀτόμου»!… Ὡραῖες λέξεις, πολὺ πετυχημένες, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν ἕνα σατανικὸ ξέσπασμα μίσους καὶ διωγμοῦ ἐναντίον τους…

Αὐτὸς εἶναι ὁ «θρόνος ἀνομίας, ὁ πλάσσων κόπον ἐπὶ πρόσταγμα». Ἐξουσία δυναστική, ποὺ τάχα μὲ βάση τὸ νόμο καταπιέζει ἀφόρητα τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους σὲ ἀδιέξοδο καὶ ἀ­­­ναγκάζοντάς τους νὰ στενάζουν φρικτὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀπάνθρωπες ἀπαιτήσεις της.

Ὅσοι πάντως στήνουν τέτοιους ­θρόνους ἀνομίας, βαρυφορτώνοντας τοὺς ἀδύναμους ἀνθρώπους καὶ ­καθιστώντας ἀσήκωτο φορτίο τὴν τήρηση τοῦ νόμου, θὰ λάβουν τὴ δίκαιη ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει ὁ Ψαλμωδὸς στὸν τελευταῖο στίχο (23): «Καὶ ἀποδώσει αὐτοῖς Κύριος τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, κατὰ τὴν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός». Αὐτούς, τοὺς ὑποκριτὲς καὶ βάναυσους τυράννους, θὰ τοὺς ἐξαφανίσει ὁ Θεός!
Πηγή: Ο Σωτήρ

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/11/%ce%b8%ce%b5%e1%bd%b8%cf%82-%e1%bc%90%ce%ba%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd.html#ixzz3rs9WvCc7

Οι Γίγαντες και οι Νάνοι

Νάνοι

ως προς τον τρόπο

του σκέπτεσθαι

και του κρίνειν

ν.π.β.

             Το έργο του δημοσιογράφου είναι έργο κοινωνικό, έργο που αποβλέπει στο όφελος της κοινωνίας, με μια λέξη λειτούργημα.

              Αποκαλούν τη δημοσιογραφία τέταρτη εξουσία, αλλά σήμερα έχει αναβαθμισθεί σε πρώτη, αν όχι σε απόλυτη εξουσία!Τουλάχιστο στον ελλαδικό χώρο αυτό παρατηρείται συχνά.  Διότι ορισμένες φορές –και αυτές είναι δυστυχώς συχνές στον τόπο μας –λείπει από κάποιους κύκλους της δημοσιογραφίας μας η ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στην κοσμιότητα και το «θα λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη». Κάποιοι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε συγκροτήματα με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ή άλλοι που εργάζονται σε δημοσιογραφικά κανάλια, δίνουν στο λαό την εντύπωση ότι πληρώνονται για να τον παραπληροφορούν ή για να εκφράζουν τη γνώμη των αφεντικών τους, και όχι για να αποκαλύπτουν την αλήθεια. Σπάνια ν’ακούσουμε μια ελεύθερη φωνή.

                 Οι προβληματισμοί αυτοί μας δημιουργήθηκαν, καθώς διαβάζαμε τον τελευταίο καιρό τις θέσεις δημοσιογράφων για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο –που τελικά ψηφίστηκε, φιμώνοντας την έκφραση γνώμης ή απόψεως για καίρια θέματα ηθικής και οικογενειακής συμπεριφοράς –προς εντροπήν της δημοκρατίας και της ελευθερίας!

                Ορισμένοι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, έχοντας βαθύτατη συναίσθηση του χρέους τους απέναντι Θεού και ανθρώπων, τοποθετήθηκαν ψύχραιμα, αντικειμενικά, ορθόδοξα, αγιογραφικά κατά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, πριν ακόμη αυτό ψηφισθεί.  Κάλεσαν τους βουλευτές να αρθούν στο ύψος της αποστολής τους και να το καταψηφίσουν.  Πως τους αντιμετώπισαν όμως κάποιοι δημοσιογράφοι μας; Εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία, άρχισαν εναντίον τους «πυρ ομαδόν»! Ένας τους αποκάλεσε «αχαρακτήριστους μητροπολιτάδες, οι οποίοι ξεχνώντας το ¨αγαπάτε αλλήλους¨ θέλουν να μας πείσουν»… τη συνέχεια δεν μπορούμε να τη γράψουμε γιατί κινδυνεύουμε!... Ένας άλλος, διαφωνώντας με τη γνώμη δυο ιεραρχών, αποκάλεσε τον ένα «κρυπτορατσιστή»και «γραφικό»!  Σημείωνουμε πως ο μεν πρώτος είναι δεινός νομικός και έγκριτος θεολόγος, ο δε άλλος καθηγητής Πανεπιστημίου. 

           Άλλος, δήθεν «ρέκτης» της δημοσιογραφίας, μιλώντας για … «δύο φωνές της Ιεραρχίας», έγραψε: « Στο πλαίσιο αυτό, στους κόλπους της Ιεραρχίας, χαρτογραφείται μια μικρή ομάδα ακραίων συντηρητικών(…) . Πρόκειται για τους μητροπολίτες Πειραιώς Σεραφείμ, Καλαβρύτων Αμβρόσιο, Γόρτυνος Ιερεμία, Μεσογαίας Νικόλαο, Δρυϊνουπόλεως , Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέα, Αιτωλοακαρνανίας Κοσμά και Κυθήρων Σεραφείμ, οι οποίοι μάλιστα ήταν εκείνοι που ετάχθησαν ευθέως κατά ρυθμίσεων του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.  Πρόκειται για ιεράρχες, η ευρύτερη στάση των οποίων άλλοτε προβληματίζει (…) και άλλοτε προκαλεί σκωπτικά σχόλια.  Ενδεικτικά, πολλοί χαρακτηρίζουν τον Μεσογαίας Νικόλαο «δυσάρεστη έκπληξη», καθώς θεωρούν ότι οι σπουδές του ( σε Χάρβαρντ, ΜΙΤ) δεν δικαιολογούν τις ακραίες τοποθετήσεις του» .

           Αχαρακτήριστοι, λοιπόν, κρυπτορατσιστές, αντισημίτες, γραφικοί, ακραίοι συντηρητικοί, προβληματικοί, άξιοι για σκωπτικά σχόλια οι Ορθόδοξοι Ιεράρχες, που μίλησαν καθαρά και ευθέως και υποστήριξαν την ευαγγελική αλήθεια και τον αιώνιο και σωτήριο νόμο του Θεού.  Άνθρωποι χωρίς αγάπη, αφού ξέχασαν το «αγαπάτε αλλήλους»!  Εύγε στους δημοσιογράφους, που, μη έχοντας επιχειρήματα ν’ αντιτάξουν στις θέσεις των Ιεραρχών μας, καταδέχονται να ευτελίσουν τη δημοσιογραφία, χρησιμοποιώντας πεζοδρομιακή γλώσσα.

             Αγνοούμε τι και πόση μόρφωση διαθέτουν οι ως άνω τιμητές των Επισκόπων, οι οποίοι – σημειωθήτω- δεν είναι μόνον ακατηγόρητοι, σώφρονες, με μόρφωση ανώτατη και μεταπτυχιακές σπουδές, αλλά και απολαμβάνουν σεβασμό από το ποίμνιό τους, και όλους τους πιστούς του ελλαδικού χώρου και αυτών των εκτός Ελλάδος Ορθοδόξων.

            Είναι όχι απλώς θλιβερό, αλλά τραγικά απελπιστικό το να σκέφτεται ο πολίτης της χώρας αυτής ότι προσπαθούν να τον ποδηγετήσουν κάποιοι ανάξιοι δημοσιογράφοι· ή που θέλουν να ονομάζονται δημοσιογράφοι. Και οι οποίοι μπροστά στις μεγάλες, τις γιγάντιες μορφές των υβριζόμενων ιεραρχών είναι απλώς νάνοι.

           Νάνοι ως προς τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του κρίνειν. Διότι δεν διερωτώνται, όπως πρόσφατα διερωτήθηκε ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος, «γιατί η προστασία κάποιων προσωπικών δικαιωμάτων θα πρέπει να επιτυγχάνεται με την ταπείνωση και την καταπάτηση ηθικών αξιών, που διακατέχουν τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητος;» (βλ. ιστότοπος: «Ρομφαία» 23.9.2014).

                  Αυτός ο στοιχειώδης και βασικός συλλογισμός, ο οποίος λείπει δυστυχώς από ορισμένους αυτοπροβαλλόμενους δημοσιογράφους μας, κάνει τον σκεπτόμενο πολίτη τούτης της χώρας να αναρωτηθεί για το επίπεδο της μορφώσεως της παιδείας, του ήθους και των γνώσεών τους.  Φαίνεται όμως ότι τέτοιο επίπεδο εκτιμάται όχι λίγο από τους εργοδότες τους…

Πηγή: Τεύχος 524 Δεκέμβριος 2014 «Η Δράση μας» 

http://synodoiporia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1486:oi-gigantes-kai-oi-nanoi&catid=12&Itemid=123

Έτσι απασχολούν τους Ελλαδίτες και εκείνοι αποδέχονται αυτά που… «πρέπει»

Καθοδηγούμενοι φοιτητές, «ταξικές κοινωνίες» και… εμφύλιος
Την ώρα που τα εθνικά θέματα «φουντώνουν» και η ελλαδική οικονομία έχει ανάγκη από απλά μαθηματικά, κόμματα σε πανεπιστήμια στρατολογούν φοιτητές, ενώ η ιδεοληπτική αντιπαράθεση με θέμα τον εμφύλιο καλά κρατεί σε Κοινοβούλιο και πρόσφατα σε παρελάσεις.
Η συμπεριφορά καθοδηγούμενων από κόμματα και παρατάξεις φοιτητών στα πανεπιστήμια έχει ήδη δώσει πάτημα στους υπέρμαχους της ιδιωτικοποίησής τους. Οι άνευ ουσίας καταλήψεις, η οχλαγωγία, η φθορά, τα γεμάτα μίσος συνθήματα στους τοίχους και το ιδεολογικό αλαλούμ αποτελούν το καλύτερο άλλοθι αντικατάστασης της δημόσιας παιδείας. Εν ολίγοις κάποιοι λειτουργούν για εκείνους που υποτίθεται αντιμάχονται και κανείς δεν ασχολείται με την ουσία της παιδείας και την παγκοσμιοποιητική προπαγάνδα που έχει επιβληθεί από τον Ο.Η.Ε.

Από την άλλη, και ενώ έχουμε 2014, σε παρελάσεις και μέρη πολιτικής «εποικοδομητικής συζήτησης» γυρνάνε τον χρόνο στην δεκαετία του 40, όχι για να θυμηθούν την ομοψυχία των Ελλήνων κατά των κατακτητών αλλά τον εμφύλιο, τον οποίο επέβαλλαν οι Μεγάλες Δυνάμεις για κρατήσουν την Ελλάδα κάτω και διασπασμένη. Ακριβώς όπως προσπάθησαν παλαιότερα οι Πέρσες με την Αθήνα και την Σπάρτη.
Είναι πραγματικά κρίμα για την χώρα να καθοδηγείται από ιδέες που μας γυρίζουν μερικές δεκαετίες πίσω, επειδή μερικοί απαιτούν από ένας κράτος να τους θρέφει εσαεί και εκείνοι να δρουν σαν μάζα δίχως πλάνο παρά μόνο με τυφλή οργή που εξυπηρετεί όσους θέλουν την Ελλάδα στάσιμη και υποταγμένη. Μάλιστα πολλοί ζητούν «ταξικές κοινωνίες», όπου το σύνολο -δηλαδή οι εξουσιαστές που θα ελέγχουν το σύνολο- θα αντικαταστήσει πλήρως την ελεύθερη σκέψη. Όπως στις πρώην σοβιετικές χώρες. Και όποιος τολμήσει ας πει κάτι το διαφορετικό. Πολύ ωραία! Οι μεν προπαγανδίζουν την μάχη μεταξύ «εθνών» οι δε μεταξύ τάξεων και την λύση θα επιχειρήσει να δώσει η παγκόσμια κυβέρνηση και πλήρως ελεγχόμενες ΜΚΟ με μια υποτιθέμενη «ειρήνη». Ψιλά γράμματα για την μάζα…
Μέσα σε αυτό το χάος θα περάσουν κι άλλα μέτρα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικοπολιτικά, πολλά από αυτά εναντίον της πίστης και της ιδιοσυγκρασίας μας. Οι περισσότεροι, πατριώτες και μη, θα τα αποδεχθούν, αφού με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα είναι… απασχολημένοι.
Έτσι, ούτε το επικείμενο γεωστρατηγικό μπαμ στην περιοχή θα μας ξυπνήσει με την μία, αλλά οι εξελίξεις από εκεί και πέρα, καθότι τα πράγματα με δική μας ευθύνη, όχι μόνο των πολιτικάντηδων, θα γίνουν ακόμα δυσκολότερα. 

http://lithosfotos.blogspot.gr

Την ώρα που Έλληνες πεινάνε, Γιαννακάκη και Ρεπούση κάνουν ερώτηση για τις συνθήκες κράτησης των λαθραίων.

ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΙΝΑΝΕ, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ... ΚΑΙ Η ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΡΕΠΟΥΣΗ ΚΑΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ!..

Ερώτηση
προς τον κο Υπουργό Δημόσιας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη
Θέμα: Συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων (ΚΕΠΥ)
Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί κέντρα (ΚΕΠΥ) για την υποδοχή και φιλοξενία μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στην Κόρινθο αλλά και στην Αττική, ενώ σχεδιάζεται η δημιουργία νέων στην Ήπειρο, στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και σε νησιά του Αιγαίου.

Όπως όμως αναφέρεται και στο επίσημο δελτίο τύπου της ΜΚΟ «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», οι συνθήκες κράτησης των μεταναστών είναιαπαράδεκτες εγκυμονώντας σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους. 
Είναι συχνά φαινόμενα η ανεπαρκής θέρμανση, η έλλειψη ζεστού νερού, ο ανεπαρκής αερισμός, η έλλειψη πρόσβασης σε εξωτερικό χώρο και η ελλιπής διατροφή που έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση και μετάδοση παθήσεων του αναπνευστικού και γαστρεντερικού συστήματος αλλά και δερματικές παθήσεις. 
Επιπλέον, οι συνθήκες κράτησης είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για την ψυχική υγεία των μεταναστών και των προσφύγων προκαλώντας συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης και άλλων ψυχοσωματικών εκδηλώσεων. 
Αναφέρονται συχνά περιστατικά μεταναστών, οι οποίοι προχωρούν σε απεργία πείνας, αυτοτραυματισμούς, ακόμα και σε απόπειρες αυτοκτονίας.

Επιπρόσθετα, η απόφαση των ελληνικών αρχών για επ' αόριστον κράτηση των μεταναστών ακόμα και μετά την παρέλευση του ορίου των 18 μηνών μέχρι, είτε να εξαναγκαστούν σε υποχρεωτικό επαναπατρισμό ή να συναινέσουν στην εθελούσια επιστροφή τους, αποτελεί ένδειξη ότι η Ελλάδα στρέφεται προς ακόμα πιο σκληρή μεταχείριση τους. 
Η απόφαση αυτή, που βασίζεται σε πρόσφατη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κράτους (Φεβρουάριο 2014), επιδεινώνει περαιτέρω την ήδη απελπιστική κατάσταση των χιλιάδων μεταναστών στα κέντρα κράτησης στην Ελλάδα.

Η Ελληνική Αστυνομία έχει θέσει ήδη σε εφαρμογή την απόφαση σε τουλάχιστον δύο κέντρα κράτησης στη Βόρεια Ελλάδα, στο Παρανέστι Δράμας και στο Φυλάκιο στον Έβρο, απειλώντας μετανάστες με επ' αόριστον κράτηση μέχρι να συναινέσουν σε εθελούσια επιστροφή ή σε συνεργασία για την αναγκαστική τους επιστροφή.

Είναι ανάγκη να τερματιστεί η άνευ διακρίσεων, συστηματική και παρατεταμένη κράτηση των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο. Να σταματήσει η κράτηση ανθρώπων σε ακατάλληλες εγκαταστάσεις και να μπει ένα τέλος στην κράτηση ευάλωτων ατόμων, όπως είναι οι ανήλικοι, τα θύματα βασανιστηρίων και οι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. Χρειάζεται να επενδύσουμε σε ένα σύστημα υποδοχής προσαρμοσμένο στις ανθρωπιστικές ανάγκες των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο.

Ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:
Σε ποιες ενέργειες θα προβεί προκειμένου να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στα ΚΕΠΥ των μεταναστών και αιτούντων άσυλο;
Τι ακριβώς προτίθεται να πράξει για τους μετανάστες και αιτούντες άσυλο μετά την παρέλευση του 18μηνου;
Οι ερωτώσες βουλευτές
Μαρία Ρεπούση
Μαρία Γιαννακάκη
antipliroforisi.blogspot.gr 

http://lithosfotos.blogspot.gr

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ: ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΟΝ ΑΘΕΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΨΗΦΙΖΩ

Οι βουλευτές και η ορθόδοξη πίστη, Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων.

Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτικών προσώπων αποτελούν ιδιωτική τους υπόθεση.

Ιδιαιτέρως για μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία απελευθερώθηκε και ιδρύθηκε από αγωνιστές που πρόβαλλαν και τιμούσαν την ορθόδοξη χριστιανική τους πίστη και παράδοση.

Και για έναν λαό όπως ο ελληνικός, ο οποίος αναγνωρίζει με πολλούς τρόπους την Ορθοδοξία ως συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητάς του.

Πρέπει ο ψηφοφόρος να γνωρίζει «σε τι Θεό πιστεύει» και αν πιστεύει ο α ή ο β πολιτικός ηγέτης, διότι αυτές οι πεποιθήσεις επηρεάζουν μία σειρά πολιτικών αποφάσεων. Νομοθετήματα σχετικά με την παιδεία, την οικογένεια, τη μισθοδοσία του κλήρου, την πολιτιστική συνέχειά μας και άλλα θέματα ψηφίζονται ή καταψηφίζονται με κριτήριο -συν τοις άλλοις- τη στάση των πολιτικών απέναντι στον Θεό και στην Εκκλησία.

Ανέκαθεν ο Ελληνισμός θεωρούσε βασικό κριτήριο επιλογής αρχόντων τον σεβασμό στην πατροπαράδοτη θρησκεία. Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» (Κεφ. LV) γράφει ότι στην αθηναϊκή δημοκρατία, την οποία σήμερα όλοι θαυμάζουμε, η Βουλή και το δικαστήριο επέλεγαν τους εννέα άρχοντες (υπουργοί) με τις εξής ερωτήσεις: Αν οι γονείς τους κατάγονται από την Αθήνα, αν οι ίδιοι λατρεύουν τους πατρώους θεούς και σε ποιους ναούς, αν υπηρέτησαν την πατρίδα ως στρατιώτες, αν σέβονται τους γονείς τους και αν πληρώνουν τους φόρους. Μάλιστα οι υποψήφιοι καλούνταν να προσκομίσουν μάρτυρες ότι ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Στη δημοκρατική Γαλλία, παρά τον πλήρη χωρισμό θρησκευτικού και δημόσιου τομέα, οι υποψήφιοι για την προεδρία δηλώνουν συχνά τα θρησκευτικά πιστεύω τους και τις απόψεις τους για τη θρησκευτική αγωγή των νέων. Κατά τις προεδρικές εκλογές του 2007 ο δεξιός Σαρκοζί, ο κεντρώος Μπαϊρού, η σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ και η κομμουνίστρια Μαρί Ζορζ Μπιφέ εξήγησαν στην εφημερίδα «Le Figaro» τις απόψεις τους. Με έκπληξη μάθαμε ότι όλοι τους είχαν αποφοιτήσει από ιδιωτικά σχολεία ρωμαιοκαθολικών αδελφοτήτων.

Μάλιστα όλοι τόνισαν ότι τους έκανε καλό η διδασκαλία του χριστιανικού θρησκευτικού μαθήματος.

Αλλά και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενώσεως θυμούμαι τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ να δηλώνει ότι ασκεί κάθε Κυριακή τα καθήκοντά του ως πιστός καθολικός.
Σέβομαι τον άθεο, αλλά δεν τον ψηφίζω.

Κυριακάτικη Δημοκρατία,26/01/2014

aktines.blogspot.com

http://www.pentapostagma.gr

Ο ηλίθιος- Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

http://moschoblog.blogspot.com/ 

               “Ιδού δέδωκα προ προσώπου σου σήμερον

                     την ζωήν και τον θάνατον..έκλεξαι..”
                                              (Δευτ.30,15 και 19)

                  Το Βιβλίο των Κριτών της Αγίας Γραφής περιγράφει πώς θυματοποιείται ο κόσμος από δόλιους άρχοντες. Ο Ιωθάμ, ο μικρότερος γιος του Γεδεών, είπε αυτήν την παραβολή για τον αδερφό του Αβιμέλεχ  που σκότωσε όλα τα αδέρφια του για να γίνει βασιλιάς: "Κάποτε τα δέντρα θέλησαν να έχουν ένα βασιλιά. Είπαν στην ελιά: Γίνε βασιλιάς μας. Η ελιά απάντησε: Να σταματήσω να παράγω το λάδι μου, που μ'  αυτό τιμούν το Θεό  και τους ανθρώπους και να γίνω αρχηγός των δέντρων; Τότε τα δέντρα γύρισαν και είπαν στη συκιά: Έλα βασίλεψε εσύ. Η συκιά απάντησε, Ν' αφήσω  τη γλυκύτητά μου και τον καρπό μου τον καλό για να βασιλέψω στα δέντρα; Τα δέντρα απευθύνθηκαν στο αμπέλι. Το αμπέλι τους είπε: Ν'  αφήσω το κρασί μου που ευφραίνει Θεό και ανθρώπους για να βασιλέψω στα δέντρα; Τότε όλα τα δέντρα είπαν στο αγκάθι: Γίνε βασιλιάς μας. Και το αγκάθι απάντησε: Αν με θέλετε βασιλιά σας καθίστε όλοι στη σκιά μου."

           Θα μου πείτε, δεν είναι ηλίθιος ο Ιωθάμ που σκέφτεται έτσι; Δεν είναι ηλίθιο να αφήσει κανείς να του φύγει η εξουσία μέσα απ΄ τα χέρια του; 
     
         Είναι φανερό το νόημα της παραβολής. Σημαίνει πως όταν καταλαμβάνεται η εξουσία από δόλιους και κακούς ανθρώπους, τότε όλος ο κόσμος <<κάθεται στ'  αγκάθια>>! Τί να κάνει όμως ο απλός άνθρωπος που αγωνίζεται για το ψωμί του; Δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει την εξουσία ούτε με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσει την κυβέρνηση να ενεργήσει για το καλό του τόπου. Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για να αλλάξει τα πράγματα προς το καλό, για να μη νιώθει  την πίκρα του κενού όσον αφορά τη συμβολή του στην πρόοδο του τόπου του; 

         Ποιος είναι στ΄ αλήθεια ηλίθιος; Σήμερα ζούμε στην εποχή του ψυχολογισμού. Και η οικονομία και οι οικονομικές κρίσεις και η φριχτή προπαγάνδα τους είναι ψυχολογική. Με την τηλεόραση έχουν τα μέσα να επηρεάζουν την ψυχή μας και να χειραγωγούν τις μάζες.

          Ποιος είναι λοιπόν ηλίθιος; Αυτός που προτιμάει να είναι ο εαυτός του, αληθινός σε κάθε περίσταση ή αυτός που γυρίζει σαν τη σβούρα για να είναι αρεστός στην εξουσία;

           Υπάρχουν δύο τύποι ηλιθίου ανθρώπου, ο ψυχολογικός κι ο πνευματικός.  Ψυχολογικός είναι αυτός που θεωρεί ότι μόνον αυτός επιλέγει σωστά κι όλες οι επιλογές των άλλων δεν είναι σωστές. Το φαινόμενο αυτό στην ψυχολογία λέγεται προβολή. Ο ψυχολογικός ηλίθιος προβάλλει τον εαυτό του στους άλλους και τους βλέπει όλους ηλίθιους. Ο Ιούδας ήταν ένας ψυχολογικός ηλίθιος. Είναι το μεγαλύτερο είδος ηλιθίου που υπήρξε ποτέ, επειδή γνώρισε τον Κύριο του Ελέους. 

          Ο πνευματικός ηλίθιος αναθεωρεί τη ζωή του. Μετανοεί και ελπίζει ότι ο Θεός θα τον συγχωρήσει. Πιστεύει ότι καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη από τη συγνώμη του Θεού. Γι΄ αυτό δεν φτάνει στην απόγνωση.    

          Η ηλιθιότητα της πολιτικής ανήκει στην ηλιθιότητα του ψυχολογικού τύπου. Αντί  οι πολιτικοί να συναισθανθούν τα λάθη τους , να ζητήσουν συγνώμην απ΄  το λαό κι απ΄  το Θεό και να παραιτηθούν για να κυβερνήσουν τον τόπο πιο ικανοί, επιρρίπτουν ο ένας στον άλλον την ευθύνη, όπως κάνουν τα παιδιά και παραμένουν στην εξουσία παρόλο που κανείς δεν τους θέλει.

          Κάποιος ρώτησε τον Κομφούκιο γιατί δεν είσαι στην κυβέρνηση. Ο Κινέζος σοφός απάντησε: "Τα χρονικά λένε: " Μόνο σεβαστικός στους γονείς και φιλικός στους αδελφούς σου συμβάλλεις στο έργο όσων κυβερνούν. Δεν είναι τότε σαν να κυβερνάς; Τί ανάγκη έχεις να είσαι ο ίδιος στην κυβέρνηση;"  

         Ο Κομφούκιος  εννοεί τους αληθινούς κυβερνήτες. Δεν έχει υπόψη του τους ψυχολογικούς ηλίθιους στην κυβέρνηση.

Έμμεσα καταγγέλλει ότι κινδυνεύει η ζωή του ο βουλευτής Καμμένος.- Αποκαλύπτει ότι είναι μεγάλη απάτη το χρέος.

Καμμένος: Βγάζω τα στοιχεία επειδή συμβαίνουν ατυχήματα και ο λαός πρέπει να ξέρει

Posted by ΚωνσταντίνοςFeature, video, Ελλάδα, πολιτική, Ροή1/10/2012 09:58:00 μμ

Δήλωσε ότι προβαίνει σε αποκαλύψεις για την προστασία του, γιατί “γίνονται και ατυχήματα στην ζωή…

Και γιατί ο Ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει…

ΑΚΟΥΣΤΕ τις αποκαλύψεις στο “Marconi Radio 96,1 F.M.” του Βόλου και στην εκπομπή “Συμβαίνει Τώρα” του Αντώνη Κουμιώτη.

Ακούστε τον Ανεξάρτητο Βουλευτή Β’ Αθηνών Πάνο Καμμένο:

e-volos.gr

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2012/01/blog-post_2895.html

αντεγράφη από εδώ