Τα είπε όλα. Μόνο οι κουφοί, οι τυφλοί και τα κοπάδια των κομμάτων δεν θέλουν να τα παραδεχθούν. Αντίσταση με όπλα τον Χριστό και την Πατρίδα.
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2022
Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
Οι ολίγοι θυσιάστηκαν για τους πολλούς, του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου
25 Μαρτίου 1821.Μεσολογγίτες και Μεσολογγίτισσες,Έλληνες και Φιλέλληνες,η αποψινή συγκλονιστική βραδιά μετέχει και του θρύλου και του θρήνου.Aπόψε η ιστορία κυοφορεί ιερούς και μεγάλους πόθους απέναντι στους οποίους,εδώ μπροστά στον ιερό Τύμβο,με προσοχή, με σεβασμό και τιμή και με προσευχή στεκόμαστε όλοι.Αισθάνομαι αδύνατες τις δυνάμεις μου να αναλύσω, στην αγάπη σας, απόψε τα του θρύλου που είναι συνυφασμένος με την ιστορία της Εξόδου, αλλά και δεν θέλω κατ’ ουδένα τρόπο να ηγηθώ του θρήνου για όσα συνέβησαν σε βάρος των προγόνωνμας εκείνη την ιστορική βραδιά της Εξόδου.Γι’ αυτό και θα περιοριστώ, με την άδειά σας, με πολύ αγάπη,να επισημάνω δυό – τρεις σκέψεις που έχω,ις οποίες θέλω να κοινοποιήσω σε όλους σας.
Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι, όπως στην Αρχαία Ελλάδα και στην ιστορία της, σημάδεψε την ιστορική της πορεία η μεγάλη εκείνη εποποιία, θα έλεγα, στις Θερμοπύλες, έτσι και στην Νεότερη Ελλάδα σηματοδότησε την ιστορική μας πορεία η Έξοδος του Μεσολογγίου.Και οι δυό αυτές επέτειοι ήταν, θα έλεγα, ταυτόσημες, γιατί και στις δυό αυτές κάποιοι λίγοι ετόλμησαν να τα βάλουν με τους πολλούς, κάποιοι γενναίοι ετόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους εμπρός σε υπέρτερες δυνάμεις και με τον τρόπο αυτό μπήκαν μέσα στην αθανασία.Μια δεύτερη σκέψη μου είναι ότι, όπως τότε, έτσι και στην Έξοδο, οι ολίγοι θυσιάστηκαν για τους πολλούς και θέλησαν να μην αφήσουν τους Ασιάτες βαρβάρους να περάσουν εδώ στην πατρίδα.
Και αυτοί που ήσαν εδώ έπρεπε να την εγκαταλείψουνγια να ξαναβρεί η Ελλάδα την ελευθερία που της ανήκε.Έτσι συμβαίνει πάντοτε, λίγοι θυσιάζονται χάριν των πολλών και εμείς οι Έλληνες έχουμε συνηθίσει, αυτή είναι η παράδοσή μας, αυτή είναι η ιστορία μας, χωρίς να το σκεφτόμαστε, με αποκοτιές θα έλεγα, να θυσιαζόμαστε πάντοτε εμείς οι λίγοι για τους πολλούς και αυτό να το θεωρούμε τίτλο τιμής μας.Μια τρίτη σκέψη μου είναι ότι τότε οι Εξοδίτες, οι άνθρωποι που με ελάχιστες σωματικές και βιολογικές δυνάμεις απεφάσισαν την ηρωική έξοδο από τούτη εδώ την μικρή χώρα.Εκείνο το οποίο έκαμαν ήταν η αντίσταση, η αντίσταση η οποία τους οδήγησε σε απονενοημένο διάβημα.Η αντίσταση όμως η οποία απετέλεσε ένα φωτεινό ορόσημο για την μετέπειτα ιστορία μας, εμπλούτισε την πνευματική μας φαρέτρα, και αυτή η αντίσταση απέναντι στο ποικίλο κακό έγινε για όλους εμάς μια πηγή εμπνεύσεως, κάτι το οποίο διαχρονικά το έχουμε όλοι μας ανάγκη.
Μια τέταρτη σκέψη μου, προτελευταία, είναι ότι αυτή την αντίσταση που έδειξαν εκείνοι οφείλουμε σήμερα και όλοι εμείς να δείχνουμε για κάθε μορφή του κακού και της διαφθοράς, για κάθε τι το οποίο έρχεται πραγματικά να αφαιρέσει τη γνησιότητα από την καθημερινή μας ζωή.Η ευτέλεια της κοινωνικής και της δημόσιας ζωής είναι κάτι που απαιτεί από όλους μας αντίσταση, μια αντίσταση η οποία θα φανεί όχι με τα αιτήματα της διόρθωσης των άλλων, αλλά με την ιδίκη μας πνευματική, πρώτα απ’ όλα, διόρθωση, γιατί αν αυτή η διόρθωση δεν αρχίσει από μας δεν πρόκειται ποτέ να αρχίσει από κανέναν.Σήμερα, που οι λέξεις χάνουν την αξία και τη σημασία τους, όλοι έχουμε ανάγκη να επιζήσουμε και η ουσιαστική μας επιβίωση εξαρτάται από το αν θα υποταχθούμεστις προστακτικές της εποχής μας και των μεγάλων και ισχυρών δυνάμεων,που επιβάλλουν εις τους μικρούς λαούς τις θελήσεις των, έστω και αν αυτές κείνται μακριά από την δικαιοσύνη και την αλήθεια, η αντίθετα θα υψώσομε τη σημαίατης αντίστασης για να φανούμε πως είμαστε γνήσια παιδίαεκείνων των αείμνηστων προγόνων,οι οποίοι και όρισαν ποιά είναι η αληθινή ζωή και πως πρέπει να ζούνε οι άνθρωποι.
«Εις το όνομα της Αγία και Ομοουσίου Τριάδος».Έτσι πίστευαν οι αγωνιστές και με αυτή την πίστη προχώρησαν μπροστά,γιατί άνθρωποι που δεν πιστεύουν, άνθρωποι, οι οποίοι δεν είναι σε συνάφειαμε τις λαϊκές μάζες, με τις μάζες του λαού μας, δεν τα καταλαβαίνουν αυτά και νομίζουν ότι είναι οπισθοδρομικότητες.Αυτά όμως είναι τα ζώπυρα του έθνους, επάνω σε αυτά στηρίξαμε την ελευθερία μας και αυτά πρέπει να τα τιμήσουμε, γιατί αν τα εγκαταλείψουμε τότε θα χαθούμε.
Οι ελίτ πολλές φορές των κοινωνιών ευρίσκονται σε διάσταση με τις κοινωνικές μάζες. Οι κοινωνικές μάζες είμαστε όλοι εμείς εδώ πέρα, όλοι εμείς που γονατίζουμε μυστικά, μπροστά στον ιερό αυτό Τύμβο,για να δώσουμε όχι μόνο τιμή στους νεκρούς, αλλά για να επαναλάβουμε τους όρκους μας, ότι πιστεύουμε σε Θεό, ότι αγαπάμε την Πατρίδα, ότι πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η αληθινή μας ελευθερία, η αληθινή μας πρόοδος και η αληθινή μας ευτυχία.
http://www.pentapostagma.gr
Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014
Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013
Τα προφητικά λόγια του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου πιο επίκαιρα από ποτέ
(18/2/2005): Ετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας
- Θα αναγνωριστεί η γενοκτονία των Ποντίων 6/7/2006
- Γιατί θέλουν να διαγράψουν το 1821 25/3/2002
- Ο ξένος παράγων θέλει να επιβληθεί 14/3/2004
- Οι ταυτότητες είναι μόνο η αρχή 11/10/2000
- Οι πρακτορίσκοι της αθλιότητας 5/12/2003
- Έρχεται η πολτοποίηση και ο αφανισμός 1/1/2000
- Η διάλυση της οικογένειας 25/9/2004
- Δεν θέλουμε να εξευτελιστούμε ως Έλληνες 24/3/2001
- Οι ευρωλιγούρηδες και το αίσχος 3/9/1999
- Το έλλειμμα ηγεσίας 3/2/2007
- Μας θέλουν ένα μόρφωμα χωρίς ρίζες 7/12/2006
- Προσοχή, γιατί η Ε.Ε. βαδίζει προς διάλυση 14/6/2005
- Δεν θα υπάρχει Ευρώπη στηριζόμενη σε πιέσεις 1/6/2003
- Να μη γίνουμε οι φτωχοί συγγενείς 19/10/2002
- Το λόμπι των συμφερόντων 1/1/2001
- Ο κόσμος γύρω μας χάνεται 29/6/2006
- Η δύναμη της ορθοδοξίας 1/1/2002
- Το σχέδιο της αποχριστιανοποίησης 9/10/2001
- Η πίστη είναι η ελπίδα μας 1/3/2007
- Ετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας 18/2/2005
- Γυρίστε το βλέμμα στον συνάνθρωπο 15/12/2002
- Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας 1/2004
- Ο ιστορικός ρόλος των μοναστηριών 16/5/2003
- Θα μας μετατρέψουν σκόπιμα σε φτωχούς 7/9/2007
- Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες 29/5/2001
- Αντισταθείτε στην εθνική αμνησία 18/9/2002
- Το μέλλον του ελληνισμού 1/1/2001
- Αίμα από το αίμα μας οι Κύπριοι 30/4/2007
- Η μικρασιατική Αποκάλυψη 22/8/2004
Παρασκευή 3 Μαΐου 2013
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου)
Με δέος και κατάνυξι, ατενίζουμε απόψε στη μέση των εκκλησιών μας υψωμένο το Σταυρό του Λυτρωτή και ακούμε τα ιερά Ευαγγέλια να μας αφηγούνται τις συνθήκες της σταυρώσεως και νοερά μεταφερόμαστε στη μακρυνή εκείνη Ιερουσαλήμ, και ζούμε από κοντά όλες τις φάσεις του θείου δράματος. Έτσι, καθώς και από το συναξάρι της αποψινής βραδυάς, καλούμαστε να στοχασθούμε πάνω στους «εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας την πορφυραν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλιους, την λόγχην, καί προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο…», αφήνουμε το νου μας σε ένα γλυκό πνευματικό μετεωρισμό και με αφετηρία τα πραγματικά γεγονότα του πάθους, αναλογιζόμαστε του Χριστού μας την οδύνη πάνω στο Σταυρό.
Ήταν μια οδύνη και ένας πόνος βαθύς που αυλάκωνε όλη του την ύπαρξη. Δεν πονούσε μόνο• σωματικά και υλικά από τις πληγές των καρφιών. Πονούσε και εσωτερικά περισσότερο, πονούσε για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων, για την επιμονή τους στην πλάνη, για την άρνησή τους να δεχθούν τη δική του λύτρωση. Και αυτού του είδους ο πόνος, αληθινό μαρτύριο για το Θεό της αγάπης, προεκτείνεται μέσα στους αιώνες, είναι διαρκής και παρατεινόμενος, καθώς κάθε μέρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου παίρνουν στα χέρια τους το σφυρί και τα καρφιά και ξανασταυρώνουν τον Χριστό με τη ζωή και τη συμπεριφορά τους.
Ήταν μια οδύνη και ένας πόνος βαθύς που αυλάκωνε όλη του την ύπαρξη. Δεν πονούσε μόνο• σωματικά και υλικά από τις πληγές των καρφιών. Πονούσε και εσωτερικά περισσότερο, πονούσε για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων, για την επιμονή τους στην πλάνη, για την άρνησή τους να δεχθούν τη δική του λύτρωση. Και αυτού του είδους ο πόνος, αληθινό μαρτύριο για το Θεό της αγάπης, προεκτείνεται μέσα στους αιώνες, είναι διαρκής και παρατεινόμενος, καθώς κάθε μέρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου παίρνουν στα χέρια τους το σφυρί και τα καρφιά και ξανασταυρώνουν τον Χριστό με τη ζωή και τη συμπεριφορά τους.
***
Ναι. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ανάξιους διαδόχους του, κληρικούς μέσα στην Εκκλησία, που ενώ ανέλαβαν στους ώμους των το βαρύ φορτίο της ευθύνης για τη σωτηρία των ανθρώπων, αυτοί επαναπαύονται στις οποιεσδήποτε απολαβές του αξιώματος των και αδιαφορούν για το λαό του Θεού, που διψάει για πνευματική τροφοδοσία. Προδότες αυτοί της μεγάλης αποστολής τους και διαχειριστές της θείας χάριτος, έμειναν στ’ αχνάρια των φαρισαίων, για τους οποίους ο ίδιος Κύριος είχε πη στο λαό να ακούνε τι λένε, αλλά να μη κάνουν ό,τι κάνουν. Δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία οι ανάξιοι και επιλήσμονες. Κοντά στους πολλούς άξιους που δοξάζουν το Θεό, είναι κι’ εκείνοι, οι λίγοι που τον ξανασταυρώνουν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα των ιουδαίων. Και το σταύρωμα αυτό, οδυνηρό όσο και το πρώτο, κατεδαφίζει την πίστη από τις καρδιές των πιστών, γκρεμίζει από μέσα την Εκκλησία, χαροποιεί τους εχθρούς της, θλίβει τους οπαδούς της. Αυτό το ξανασταύρωμα, έχει πελώριες διαστάσεις, γιατί μαρτυρεί πόσο το άλας μωράνθηκε, πόσο οι λυχνίες έσβυσαν. Και ο Χριστός πονεί και πάσχει, όπως τότε πού ψιθύριζε λόγια συγγνώμης για τους σταυρωτές του.
***Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους κάπηλους των αρχών για τις οποίες θυσιάσθηκε. Πολλοί στην ιστορία του κόσμου έβαλαν για σημαία τους το Ευαγγέλιο του. Κρατώντας το στο χέρι, και στο άλλο το Σταυρό, έκρυψαν από κάτω τις άνομες προθέσεις τους, για να επιτύχουν στο σκοπό τους. Πρόβαλαν το Χριστό για να κερδίσουν χρυσό. Λέρωσαν την αγιότητά του μέσα στη λάσπη των συμφερόντων τους. Έβαλαν στα καλούπια τους τη διδασκαλία του και την δέχτηκαν όσο αυτή εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους. Έτσι καταπάτησαν τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο της εικόνας του, εκμεταλλεύθηκαν τον αδύνατο, αιχμαλώτισαν την ‘ Εκκλησία. Ουσιαστικά, κάθε φορά που εχρησιμοποίησαν το Χριστό, για να ικανοποιήσουν είτε τις φιλοδοξίες των, είτε τις πολιτικές και οικονομικές τους επιδιώξεις, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ξανασταυρώνουν τον Κύριο ανελέητα, αθεόφοβα και υβριστικά.
**
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ιδεολογικούς αντιπάλους της πίστεως. Με την πέννα τους βουτηγμένη στο δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας, με ένα μίσος πρωτοφανές ορμούν κάθε τόσο επάνω στο σώμα της άγιάς του Εκκλησίας και το κακοποιούν με λύσσα. Ποτίζουν τη νεολαία με το πάθος της αμφισβήτησης, ενσπείρουν στο λαό την αμφιβολία, επιστρατεύουν την επιστήμη σα σύμμαχό τους στον ανίερο πόλεμο που διεξάγουν, ενώ αυτή δεν αντιστρατεύεται τη θρησκεία. Χρησιμοποιούν το δόλο και το ψέμα για να επιβάλουν τις απόψεις τους, μισούν την αλήθεια που σώζει, χειρίζονται καλά την τέχνη των εντυπώσεων, κρημνίζουν από τις ψυχές την πίστη. Με όλα αυτά ξανασταυρώνουν τον Χριστό, τινάζουν στο πρόσωπό του τον βούρκο της ψυχής τους, εκτονώνουν πάνω του τα κατάλοιπα του υποσυνειδήτου των, βγάζουν τα απωθημένα τους…
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ιδεολογικούς αντιπάλους της πίστεως. Με την πέννα τους βουτηγμένη στο δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας, με ένα μίσος πρωτοφανές ορμούν κάθε τόσο επάνω στο σώμα της άγιάς του Εκκλησίας και το κακοποιούν με λύσσα. Ποτίζουν τη νεολαία με το πάθος της αμφισβήτησης, ενσπείρουν στο λαό την αμφιβολία, επιστρατεύουν την επιστήμη σα σύμμαχό τους στον ανίερο πόλεμο που διεξάγουν, ενώ αυτή δεν αντιστρατεύεται τη θρησκεία. Χρησιμοποιούν το δόλο και το ψέμα για να επιβάλουν τις απόψεις τους, μισούν την αλήθεια που σώζει, χειρίζονται καλά την τέχνη των εντυπώσεων, κρημνίζουν από τις ψυχές την πίστη. Με όλα αυτά ξανασταυρώνουν τον Χριστό, τινάζουν στο πρόσωπό του τον βούρκο της ψυχής τους, εκτονώνουν πάνω του τα κατάλοιπα του υποσυνειδήτου των, βγάζουν τα απωθημένα τους…
***
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους διώκτες της Εκκλησίας του. Κάνοντας χρήση της βίας εκστρατεύουν εναντίον της Εκκλησίας στα καθεστώτα της αθεΐας. Κλείνουν ναούς, απαγορεύουν την λατρεία, καταδιώκουν τους πιστούς, περιορίζουν τα μοναστήρια, δυναστεύουν το φρόνημα, συλλαμβάνουν τους χριστιανούς, τους φοβερίζουν, τους εξορίζουν, τους θανατώνουν. Γεμίζουν το νέο μαρτυρολόγιο της Εκκλησίας, εκατόμβες τα θύματα τους. Η Εκκλησία οδηγείται στις κατακόμβες, οι διώκτες θριαμβεύουν, ο Χριστός πάσχει, ο λαός καταπιέζεται η πίστη χλευάζεται.
***
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους δικούς του, από εμένα και σένα, που ενώ ανήκουμε σ’ αυτόν, ανήκουμε και στον αντίδικό μας. Κάνουμε στη ζωή μας συμβιβασμούς υπόπτους και βλαβερούς, προδίνουμε το άγιο όνομα του, παραχωρούμε έδαφος στην ψυχή μας και το προσφέρουμε στο διάβολο. Η ασυνέπειά μας είναι καρφί στα πανάγια χέρια και πόδια του. Η έλλειψη αγωνιστικού φρονήματος είναι η προδοσία του Ιούδα. Η υποχώρησή μας μπροστά στο δέλεαρ της αμαρτίας είναι νέο ράπισμα στο πρόσωπό του. Η αδιαφορία μας για τη σωτηρία μας είναι κολαφισμός άγριος και βάναυσος επάνω του. Η περιφρόνηση προς την Εκκλησία του είναι εμπτυσμός στην όψη του. Η απομάκρυνσίς μας από τη σώζουσα χάρι των Μυστηρίων της είναι χλεύη εμπρός του. Η άρνησίς μας να πλησιάσουμε την ουσία της διδασκαλίας του και να επηρεασθούμε απ’ αυτήν είναι ακάνθινος στέφανος πάνω στην κεφαλή του. Ο φανατισμός μας, που βλέπει τους άλλους, ξένους και εχθρούς, είναι μαστίγωμα της ράχης του. Η αποκλειστικότητα της αγιότητας που την κρύβουμε μόνο για τους εαυτούς μας, κατακρίνοντας όλους τους άλλους, όπως ο φαρισαίος της παραβολής, είναι η λόγχη που ένυξε την πλευρά του. Η επιμονή μας να προσαρμόζουμε την πίστη μας στις αξιώσεις του εαυτού μας είναι θράσος απέραντο. “Ολα μαζί είναι ξανασταύρωμα του Χριστού, επανάληψη του μυστηρίου της ανομίας.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τα παιδιά του, που έχοντας υποτιμήσει την αξία του εύκολα τον εγκαταλείπουν για να συρθούν πίσω από ό,τι προς στιγμήν λάμπει και εντυπωσιάζει, είτε ανατολικός μυστικισμός λέγεται αυτό, είτε θιβετιανός διαλογισμός. Τα παιδιά του τον απαρνούνται συχνά, τρέχοντας από δω κι από κει για να πιάσουν στα χέρια τους ό,τι νομίζουν πως μπορεί να τους προσφέρει το πλήρωμα του εσωτερικού κενού της. Κι εγκαταλείπουν την πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Προσφεύγουν στα ξυλοκέρατα και περιφρονούν την στερεή τροφή του θείου λόγου που συντηρεί τις καρδιές.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους δικούς του, από εμένα και σένα, που ενώ ανήκουμε σ’ αυτόν, ανήκουμε και στον αντίδικό μας. Κάνουμε στη ζωή μας συμβιβασμούς υπόπτους και βλαβερούς, προδίνουμε το άγιο όνομα του, παραχωρούμε έδαφος στην ψυχή μας και το προσφέρουμε στο διάβολο. Η ασυνέπειά μας είναι καρφί στα πανάγια χέρια και πόδια του. Η έλλειψη αγωνιστικού φρονήματος είναι η προδοσία του Ιούδα. Η υποχώρησή μας μπροστά στο δέλεαρ της αμαρτίας είναι νέο ράπισμα στο πρόσωπό του. Η αδιαφορία μας για τη σωτηρία μας είναι κολαφισμός άγριος και βάναυσος επάνω του. Η περιφρόνηση προς την Εκκλησία του είναι εμπτυσμός στην όψη του. Η απομάκρυνσίς μας από τη σώζουσα χάρι των Μυστηρίων της είναι χλεύη εμπρός του. Η άρνησίς μας να πλησιάσουμε την ουσία της διδασκαλίας του και να επηρεασθούμε απ’ αυτήν είναι ακάνθινος στέφανος πάνω στην κεφαλή του. Ο φανατισμός μας, που βλέπει τους άλλους, ξένους και εχθρούς, είναι μαστίγωμα της ράχης του. Η αποκλειστικότητα της αγιότητας που την κρύβουμε μόνο για τους εαυτούς μας, κατακρίνοντας όλους τους άλλους, όπως ο φαρισαίος της παραβολής, είναι η λόγχη που ένυξε την πλευρά του. Η επιμονή μας να προσαρμόζουμε την πίστη μας στις αξιώσεις του εαυτού μας είναι θράσος απέραντο. “Ολα μαζί είναι ξανασταύρωμα του Χριστού, επανάληψη του μυστηρίου της ανομίας.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τα παιδιά του, που έχοντας υποτιμήσει την αξία του εύκολα τον εγκαταλείπουν για να συρθούν πίσω από ό,τι προς στιγμήν λάμπει και εντυπωσιάζει, είτε ανατολικός μυστικισμός λέγεται αυτό, είτε θιβετιανός διαλογισμός. Τα παιδιά του τον απαρνούνται συχνά, τρέχοντας από δω κι από κει για να πιάσουν στα χέρια τους ό,τι νομίζουν πως μπορεί να τους προσφέρει το πλήρωμα του εσωτερικού κενού της. Κι εγκαταλείπουν την πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Προσφεύγουν στα ξυλοκέρατα και περιφρονούν την στερεή τροφή του θείου λόγου που συντηρεί τις καρδιές.
***
Αυτόν το Χριστό που κάθε μέρα ξανασταυρώνεται ας τον ατενίσουμε στοχαστικά απόψε. Όλοι μας, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, μεγάλοι και μικροί. Ας τον ατενίσουμε ειλικρινά και ας του ζητήσουμε να μας συγχωρέσει. Τον πικραίνουμε με τις μικρότητες μας και τα πάθη μας. Με τις επιπολαιότητες και τα παραστρατήματά μας. Με την άρνηση και την ασυνέπειά μας. Εκείνος από του ύψους του Σταυρού του μας περιμένει με τα χέρια ανοικτά, έτοιμος να δεχθή τη μετάνοια μας. Αρκεί όλοι μας να σταθούμε συλλογιστικά μπροστά του. Ο ιερός υμνογράφος θα βάλει απόψε στο στόμα του Νυμφίου το παραπονεμένο ερώτημά του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι μοι ανταπέδωκας;» Σ’ αυτό το ερώτημα ας κάνουμε να μη ισχύσει για μας η απάντηση: «αντί του μάννα, χολήν, αντί του ύδατος, όξος».
Αυτόν το Χριστό που κάθε μέρα ξανασταυρώνεται ας τον ατενίσουμε στοχαστικά απόψε. Όλοι μας, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, μεγάλοι και μικροί. Ας τον ατενίσουμε ειλικρινά και ας του ζητήσουμε να μας συγχωρέσει. Τον πικραίνουμε με τις μικρότητες μας και τα πάθη μας. Με τις επιπολαιότητες και τα παραστρατήματά μας. Με την άρνηση και την ασυνέπειά μας. Εκείνος από του ύψους του Σταυρού του μας περιμένει με τα χέρια ανοικτά, έτοιμος να δεχθή τη μετάνοια μας. Αρκεί όλοι μας να σταθούμε συλλογιστικά μπροστά του. Ο ιερός υμνογράφος θα βάλει απόψε στο στόμα του Νυμφίου το παραπονεμένο ερώτημά του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι μοι ανταπέδωκας;» Σ’ αυτό το ερώτημα ας κάνουμε να μη ισχύσει για μας η απάντηση: «αντί του μάννα, χολήν, αντί του ύδατος, όξος».
Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου
ΠΗΓΗ.www.in-agiounikolaoutouneou.gr
Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013
Η προφητεία του Μακαριστού Χριστόδουλου!
Ο Χριστόδουλος εν έτει 1984, ως μητροπολίτης Δημητριάδος, είχε αρθρογραφήσει στις εφημερίδες της εποχής, προβλέποντας τα δεινά που έρχονται. Το άρθρο με τίτλο "Η ΘΥΕΛΛΑ ΠΟΥ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ" έκανε λόγο για διχασμό των Ελλήνων, λόγω του κομματισμού που διάβρωνε όλη την ελληνική κοινωνία. Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον τορπιλισμό της εθνικής ομοψυχίας και - 30 χρόνια πριν- έλεγε πως όταν έρθουν τα χειρότερα κάποιοι που έχουν ευθύνες θα "νίπτουν τας χείρας τους". Να σημειωθεί ότι τότε είχε δεχτεί σφοδρές επιθέσεις καθώς το βαθύ κομματικό κράτος τον χαρακτήρισε "ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ", αφού θεώρησε ότι με αυτό το άρθρο χτυπά την Δημοκρατία και είχε κατηγορηθεί ότι ασχολείται με θέματα που δεν είναι των αρμοδιοτήτων του.
Διαβάστε το συγκλονιστικό και επίκαιρο άρθρο του τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλου.
"Τώρα που ο σάλος των εκλογών εκόπασε αξίζει να πούμε μερικές πικρές αλήθειες που ενδιαφέρουν τον τόπο και τους κατοίκους του. Η φωνή μας απηχεί μια οικτρή πραγματικότητας, που προοιωνίζεται για το μέλλον μεγάλα δεινά. Η μεγάλη μάχη των εκλογών έφερε στο προσκήνιο τον βαθύ διχασμό του λαού μας, ιδιαίτερα στην Επαρχία. Στα χωριά μας δεν μιλούν μεταξύ τους άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών τοποθετήσεων. Και οικογένειες ολόκληρες κινδυνεύουν να διαλυθούν εξ αιτίας διχογνωμιών περί τα κομματικά. Παιδιά δεν μιλούν στους γονείς των και αδέλφια δεν χαιρετίζονται μεταξύ τους, επειδή τους χωρίζει αβυσσαλέο μίσος και αγεφύρωτο χάσμα. Η ρύπανση των τοίχων με αφίσες, τα αιωρούμενα πανό, οι ομάδες περιφρούρησης, η κατάχρηση του λόγου, το αμόκ των συνθημάτων, οι οργανωμένες κρούσεις, η κομματικοποίηση του Κράτους, το όργιο της απειλής, ο φόβος των αντιποίνων όλα αυτά προσέδωσαν στον τόπο μίαν απρόσμενη όψη, έδιωξαν το χαμόγελο από τα χείλη, θρόνιασαν το μίσος στις καρδιές. Δεν φαίνεται εύκολη η άμβλυνση των παθών, η πράυνση των πνευμάτων.
Το φαινόμενο είναι τραγικά ανησυχητικό και πρέπει να προβληματίσει έντονα την πνευματική μας ηγεσία. Οι πολιτικοί έθρεψαν το διχασμό κι επυροδότησαν τον τορπιλισμό της εθνικής μας ομοψυχίας. Ο,τι περί του αντιθέτου θα λεχθεί, θα είναι ψεύδος και δημαγωγία. Αυτοί οδήγησαν και οδηγούν την νεολαία στη φονική αντιπαράθεση και στην κακή εκτίμηση του ρόλου της στους πολιτικούς αγώνες. Αλλ' εάν τα παιδιά γίνονται εύκολη λεία στα χέρια των δημαγωγών, τι να πει κανείς για τους ώριμους ανθρώπους του μόχθου, της επιστήμης, του χωραφιού και της εργατιάς που πρόθυμα ανέλαβαν κι αυτοί να σείουν τις σημαίες του πάθους, της κακίας και της εκδίκησης, ακολουθώντας πιστά τα συνθήματα των εξωστών; Ποιος τώρα θα κατασιγάσει τον ερεθισμό και ποιος θα αποτρέψει τη συντήρηση του διχασμού; Και ποιος αύριο θα πληρώσει για τα χειρότερα που πιθανόν να ακολουθήσουν, όταν η κορύφωση του πάθους θα οπλίσει το χέρι του αδελφού και το αίμα των θυμάτων θα ρεύσει και θα ποτίσει τη μαρτυρική μας γη; Τότε όλοι θα νίπτουν τας χείρας, έστω κι αν θα έχουν μερίδιο ενοχής μεγάλο ή μικρό.
Η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να κηρύξει την αγάπη και την ομόνοια. Προς όλους και για όλους. Ο τόπος έχει ταλαιπωρηθεί παλαιότερα από μίση και διχασμούς. Και επλήρωσαν γενιές πολλές τα σφάλματα των ολίγων. Τώρα δεν πρέπει να επαναληφθούν πάλι τα ίδια τραγικά λάθη. Και όλα δείχνουν πως μας έλειψε το μέτρο στο νου και στα αισθήματα. Αλλ' εάν υπάρχουν αρκετοί που τοποθετούν το κομματικό τους συμφέρον πάνω από το εθνικό, και αν μερικοί νομίζουν πως μπορούν να ασεβούν προς την ιστορία του τόπου, δεν θα πρέπει να σιγήσουν οι φωνές της σωφροσύνης και δεν θα πρέπει ν' αφεθεί ο δρόμος ελεύθερος στους δολιοφθορείς της γαλήνης μας και της προόδου των παιδιών μας. Τώρα η Εκκλησία καλείται να σβύσει τις φωτιές που άναψαν τα πάθη και να επουλώσει τις πληγές που άνοιξαν τα μίση. Και κοντά της όλοι οι σοβαροί άνθρωποι που βλέπουν μακριά και μπορούν να διακρίνουν τη συμφορά που πλησιάζει. Ας ακουσθεί, λοιπόν, στεντόρεια η φωνή της Εκκλησίας κηρύττουσα την αποκατάσταση της αγάπης και της συγγνώμης. Οι πολλοί ίσως κωφεύσουν. Αυτοί έμαθαν να μετρούν τα πάντα με τον πήχυ του εφήμερου κομματικού κέρδους. Αλλ' οι συνετοί θα προσέξουν. Και θα είναι αρκετοί για να απομονώσουν τους άλλους. Και για να αποτρέψουν την επερχόμενη θύελλα, όσο είναι καιρός"
http://ellhnografos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_26.html
Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012
Η προφητεία του Μακαριστού Χριστόδουλου!
Ο Χριστόδουλος εν έτει 1984, ως μητροπολίτης Δημητριάδος, είχε αρθρογραφήσει στις εφημερίδες της εποχής, προβλέποντας τα δεινά που έρχονται. Το άρθρο με τίτλο "Η ΘΥΕΛΛΑ ΠΟΥ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ" έκανε λόγο για διχασμό των Ελλήνων, λόγω του κομματισμού που διάβρωνε όλη την ελληνική κοινωνία. Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον τορπιλισμό της εθνικής ομοψυχίας και - 30 χρόνια πριν- έλεγε πως όταν έρθουν τα χειρότερα κάποιοι που έχουν ευθύνες θα "νίπτουν τας χείρας τους". Να σημειωθεί ότι τότε είχε δεχτεί σφοδρές επιθέσεις καθώς το βαθύ κομματικό κράτος τον χαρακτήρισε "ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ", αφού θεώρησε ότι με αυτό το άρθρο χτυπά την Δημοκρατία και είχε κατηγορηθεί ότι ασχολείται με θέματα που δεν είναι των αρμοδιοτήτων του.
Διαβάστε το συγκλονιστικό και επίκαιρο άρθρο του τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλου.
"Τώρα που ο σάλος των εκλογών εκόπασε αξίζει να πούμε μερικές πικρές αλήθειες που ενδιαφέρουν τον τόπο και τους κατοίκους του. Η φωνή μας απηχεί μια οικτρή πραγματικότητας, που προοιωνίζεται για το μέλλον μεγάλα δεινά. Η μεγάλη μάχη των εκλογών έφερε στο προσκήνιο τον βαθύ διχασμό του λαού μας, ιδιαίτερα στην Επαρχία. Στα χωριά μας δεν μιλούν μεταξύ τους άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών τοποθετήσεων. Και οικογένειες ολόκληρες κινδυνεύουν να διαλυθούν εξ αιτίας διχογνωμιών περί τα κομματικά. Παιδιά δεν μιλούν στους γονείς των και αδέλφια δεν χαιρετίζονται μεταξύ τους, επειδή τους χωρίζει αβυσσαλέο μίσος και αγεφύρωτο χάσμα. Η ρύπανση των τοίχων με αφίσες, τα αιωρούμενα πανό, οι ομάδες περιφρούρησης, η κατάχρηση του λόγου, το αμόκ των συνθημάτων, οι οργανωμένες κρούσεις, η κομματικοποίηση του Κράτους, το όργιο της απειλής, ο φόβος των αντιποίνων όλα αυτά προσέδωσαν στον τόπο μίαν απρόσμενη όψη, έδιωξαν το χαμόγελο από τα χείλη, θρόνιασαν το μίσος στις καρδιές. Δεν φαίνεται εύκολη η άμβλυνση των παθών, η πράυνση των πνευμάτων.
Το φαινόμενο είναι τραγικά ανησυχητικό και πρέπει να προβληματίσει έντονα την πνευματική μας ηγεσία. Οι πολιτικοί έθρεψαν το διχασμό κι επυροδότησαν τον τορπιλισμό της εθνικής μας ομοψυχίας. Ο,τι περί του αντιθέτου θα λεχθεί, θα είναι ψεύδος και δημαγωγία. Αυτοί οδήγησαν και οδηγούν την νεολαία στη φονική αντιπαράθεση και στην κακή εκτίμηση του ρόλου της στους πολιτικούς αγώνες. Αλλ' εάν τα παιδιά γίνονται εύκολη λεία στα χέρια των δημαγωγών, τι να πει κανείς για τους ώριμους ανθρώπους του μόχθου, της επιστήμης, του χωραφιού και της εργατιάς που πρόθυμα ανέλαβαν κι αυτοί να σείουν τις σημαίες του πάθους, της κακίας και της εκδίκησης, ακολουθώντας πιστά τα συνθήματα των εξωστών; Ποιος τώρα θα κατασιγάσει τον ερεθισμό και ποιος θα αποτρέψει τη συντήρηση του διχασμού; Και ποιος αύριο θα πληρώσει για τα χειρότερα που πιθανόν να ακολουθήσουν, όταν η κορύφωση του πάθους θα οπλίσει το χέρι του αδελφού και το αίμα των θυμάτων θα ρεύσει και θα ποτίσει τη μαρτυρική μας γη; Τότε όλοι θα νίπτουν τας χείρας, έστω κι αν θα έχουν μερίδιο ενοχής μεγάλο ή μικρό.
Η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να κηρύξει την αγάπη και την ομόνοια. Προς όλους και για όλους. Ο τόπος έχει ταλαιπωρηθεί παλαιότερα από μίση και διχασμούς. Και επλήρωσαν γενιές πολλές τα σφάλματα των ολίγων. Τώρα δεν πρέπει να επαναληφθούν πάλι τα ίδια τραγικά λάθη. Και όλα δείχνουν πως μας έλειψε το μέτρο στο νου και στα αισθήματα. Αλλ' εάν υπάρχουν αρκετοί που τοποθετούν το κομματικό τους συμφέρον πάνω από το εθνικό, και αν μερικοί νομίζουν πως μπορούν να ασεβούν προς την ιστορία του τόπου, δεν θα πρέπει να σιγήσουν οι φωνές της σωφροσύνης και δεν θα πρέπει ν' αφεθεί ο δρόμος ελεύθερος στους δολιοφθορείς της γαλήνης μας και της προόδου των παιδιών μας. Τώρα η Εκκλησία καλείται να σβύσει τις φωτιές που άναψαν τα πάθη και να επουλώσει τις πληγές που άνοιξαν τα μίση. Και κοντά της όλοι οι σοβαροί άνθρωποι που βλέπουν μακριά και μπορούν να διακρίνουν τη συμφορά που πλησιάζει. Ας ακουσθεί, λοιπόν, στεντόρεια η φωνή της Εκκλησίας κηρύττουσα την αποκατάσταση της αγάπης και της συγγνώμης. Οι πολλοί ίσως κωφεύσουν. Αυτοί έμαθαν να μετρούν τα πάντα με τον πήχυ του εφήμερου κομματικού κέρδους. Αλλ' οι συνετοί θα προσέξουν. Και θα είναι αρκετοί για να απομονώσουν τους άλλους. Και για να αποτρέψουν την επερχόμενη θύελλα, όσο είναι καιρός"
*Του Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Χριστόδουλου
Πέμπτη 26 Απριλίου 2012
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
ΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ
Ο άνθρωπος ως σώμα και ψυχή, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου,
Ο ασθενής άνθρωπος, οι δοκιμασίες και η νοσηλεία του.
Προφορική ομιλία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου
στην 1η νοσηλευτική ημερίδα της «Ευρωκλινικής» Αθηνών.
"Κατ' αρχάς πρέπει να σας ζητήσω συγγνώμη γιατί ήρθα στη μέση ή στο τέλος της Ημερίδας σας, αλλά κατά σύμπτωση μέχρι αυτή την ώρα ήμουν στο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο, μαζί με τους αρρώστους, μαζί με τους γιατρούς, μαζί με τους νοσηλευτές. Και έτσι, έχω πάρει κατά κάποιο τρόπο κεκτημένη ταχύτητα, για ό,τι θα σας πω τώρα στη συνέχεια.
Δεύτερο που θέλω να πω, είναι τώρα που ανέβηκα επάνω βλέπω μπροστά μου νεολαία. Και χαίρω πολύ γι' αυτό. Είσαστε νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Ασφαλώς ενδιαφέρεστε για τη Νοσηλευτική και εύχομαι πραγματικά να επιτύχετε σε αυτό που θέλετε. Ξέρετε κάτι; Όταν κανείς θέλει και αγαπά κάτι, επιτυγχάνει. Όλες οι δουλειές θέλουνε μεράκι. Όποιος έχει μεράκι λοιπόν, μπορεί να επιτύχει. Αν έχετε μεράκι, θα επιτύχετε.
Μη δείτε αυτό το επάγγελμα μόνο σαν ένα τρόπο βιοπορισμού. Δυστυχώς, η Νοσηλευτική περνάει δύσκολες ώρες, γιατί λείψανε οι ιεραπόστολοι απ' αυτό το πόστο. Αυτή η δουλειά, εγώ θα έλεγα πως είναι περισσότερο λειτούργημα και λιγότερο επάγγελμα. Γιατί εδώ που τα λέμε, δεν είναι εύκολο πράγμα να πας κοντά στον άρρωστο, να είσαι δίπλα του, να είσαι ο φύλακας-άγγελός του, όπως τα παλιά χρόνια λέγαμε τις νοσοκόμες.
Κάποτε οι νοσοκόμες επήγαιναν να γίνουν νοσοκόμες περισσότερο γιατί είχαν αγάπη μέσα τους και θέλανε με την αυτοθυσία τους αυτή να προσφέρουν υπηρεσίες στους ανθρώπους που είχαν ανάγκη και περνούσαν μια δοκιμασία. Η αρρώστια είναι μια δοκιμασία. Και κάθε άνθρωπος που αρρωσταίνει αλλάζει χαρακτήρα όταν είναι στο κρεβάτι του πόνου.
Ο άνθρωπος και ο πόνος
Ο πόνος σμιλεύει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου νέες καταστάσεις, πρωτόγνωρες, τις οποίες βέβαια μπορούμε να περιγράψουμε, αλλά ουσιαστικά μόνο αν τις δεις από κοντά ή αν τις έχεις δοκιμάσει εσύ από μόνος σου, μπορείς να τις καταλάβεις σε όλη την ένταση και στις πραγματικές τους διαστάσεις.
Ο άνθρωπος που πονάει δεν είναι αυτός ο ίδιος με τον άνθρωπο που δεν πονάει. Ο άνθρωπος που είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος σαν και εμάς που περπατάμε. Που έχουμε τα πόδια μας, έχουμε την υγεία μας, πηγαίνουμε όπου θέλουμε, γλεντάμε τη ζωή μας αν προτιμάτε, είμαστε αυτοδιοικούμενα άτομα, αυτοδιαχειριζόμαστε την υπόσταση μας, τη ζωή μας, τα πάντα.
Όταν πέσεις όμως στο κρεβάτι του πόνου, αλλάζει η ψυχολογία σου. Γίνεσαι ένα εξαρτημένο όν. Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να είναι κυβερνήτες, μπορεί να είναι διοικητές, μπορεί να είναι άνθρωποι με πυγμή. Όταν πέσει στο κρεβάτι του πόνου, γίνεται σαν το υπάκουο παιδί. Και ο γιατρός και η νοσοκόμα ασκούν επάνω του μια επιρροή, για να μην πω μια γοητεία.
Τα μεγάλα προβλήματα τα οποία έχουν γεννηθεί και τον τελευταίο καιρό αναλύονται από τους ειδικούς, για τη σχέση του αρρώστου με το γιατρό, την προσωπική άσκηση της ιατρικής επιστήμης, την προσωπικότητα του αρρώστου και τα δικαιώματά του σήμερα, συζητιούνται ευρύτατα, ιδίως εις το εξωτερικό αλλά τώρα ο προβληματισμός αυτός έχει έρθει και στην πατρίδα μας.
Είναι δηλαδή μια γκάμα προβλημάτων και ερωτημάτων, στα οποία καλούμεθα κάθε φορά να δώσουμε απάντηση. Πόση αλήθεια π.χ. μπορούμε να λέμε στον άρρωστο. Υπάρχουν δύο απόψεις. Αυτοί που λένε: πρέπει να την πούμε όλη την αλήθεια, είναι δικαίωμα του αρρώστου να μάθει.
Και από το άλλο είναι άλλοι που λένε ότι: ξέρεις, θα καταρρεύσει άμα μάθει την αλήθεια, δεν είναι ψυχολογικά προπαρασκευασμένος για να μπορέσει να ακούσει μια αλήθεια η οποία μπορεί να είναι μοιραία γι' αυτόν. Μπορεί να του πει ο γιατρός ότι «Ξέρεις, έχεις δύο μήνες ζωής ακόμα». Αλλά όλα αυτά συζητιόνται κάτω από το πρίσμα και της ανθρώπινης προσωπικότητας και της ανθρώπινης ψυχής που εκεί, σε αυτήν την περίπτωση ιδιαίτερα του πόνου, αναδύεται σαν μια μοναδική δύναμη η οποία υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και η οποία ίσως σε στιγμές ευτυχίας και ευωχίας δε γίνεται τόσο πολύ αντιληπτή, παρά το γεγονός ότι αποτελεί συστατικό στοιχείο του ανθρώπου.
Μέσα στον πόνο, πραγματικά αναδύεται όλος ο εσωτερικός άνθρωπος. Εκεί βλέπεις τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος, τις ανεξάντλητες ψυχικές δυνάμεις που διαθέτει, σε σημείο μάλιστα τέτοιο που και εμείς οι ίδιοι όταν έτυχε ποτέ να δοκιμάσουμε μια δοκιμασία όσο ήμασταν μέσα στη δοκιμασία βλέπαμε την αντοχή μας και την αγωνιώδη προσπάθεια την οποία κάναμε για να κρατηθούμε όρθιοι, να μη γονατίσουμε, να μην παραδώσουμε τα όπλα.
Και όταν πέρασε η δοκιμασία και την βλέπαμε στο παρελθόν μας, διερωτόμασταν και λέγαμε «Εμείς είμαστε αυτοί που περάσαμε αυτή τη δοκιμασία: Εγώ ήμουν αυτός ο οποίος άντεξα σε αυτή την ισχυρότατη πίεση:». Όλα αυτά δείχνουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται.
Σώμα και ψυχή
Είναι και κάτι που δε φαίνεται και το οποίο σε ορισμένες στιγμές και υπό ορισμένες συνθήκες, όπως είπα, αναδύεται μέσα από την υπόσταση του ανθρώπου. Και τότε φαίνεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Τότε φαίνεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Τότε ο άνθρωπος αποκαλύπτεται σε όλες του τις διαστάσεις.
Εσείς λοιπόν που επιλέξατε να γίνετε Νοσηλευτές και νοσηλεύτριες θα έχετε αυτό το προνόμιο. Να συναντάτε τον άνθρωπο όχι όπως φαίνεται, αλλά όπως εις την πραγματικότητα είναι.
Γιατί όπως είπα, επάνω στο κρεβάτι του πόνου ο ασθενής γίνεται ένας άλλος άνθρωπος. Δηλαδή, γίνεται ο πραγματικός άνθρωπος. Αυτός που είναι ή αυτός που πρέπει να είναι. Αυτός που έχει καλλιεργήσει τις εσώτερες δυνάμεις της ψυχής του ή αυτός που δεν τις έχει καλλιεργήσει μεν, αλλά καλλιεργούνται εκείνη την ώρα.
Γι' αυτό η θρησκεία μας, η Ορθοδοξία, μας μιλάει για την αρρώστια με τελείως διαφορετικούς όρους από εκείνους τους οποίους χρησιμοποιούμε στον κόσμο, στην κοσμική διάλεκτο, για να πούμε για αρρώστια. Η αρρώστια τελικά και ο πόνος για εμάς τους θρησκευόμενους ανθρώπους έχουν, παιδιά μου, λυτρωτικό χαρακτήρα.
Σε μια τελευταία ανάλυση, καλείται ο καθένας από εμάς να προσοικειωθεί τα οφέλη τα οποία προέρχονται για την όλη υπόσταση του, καθώς περνάει μέσα από το καμίνι μιας δοκιμασίας. Και η δοκιμασία της ασθένειας είναι η πιο σκληρή δοκιμασία. Γιατί τότε καταλαβαίνει πόσο με γάλο δώρο του Θεού είναι για τον άνθρωπο η υγεία του.
Έτσι λοιπόν θα έλεγα ότι για να ασκήσετε αυτό το έργο, πρέπει να είσαστε και ολίγον φιλόσοφοι. Δηλαδή πρέπει να έχετε τη δυνατότητα της προβληματικής πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη καινά δείτε τον άνθρωπο στη σωστή του διάσταση. Να δείτε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα.
Δεν είναι ο άνθρωπος μόνο τα κύτταρα που φαίνονται ή οι ιστοί που φαίνονται ή τα νεύρα που φαίνονται ή το αίμα που κινείται μέσα στις φλέβες μας. Δεν είναι μόνο αυτό. Ο άνθρωπος είναι και το κάτι άλλο.
Κάτι άλλο, το οποίο παραμένει σε μία κατάσταση που πρέπει να διατηρείται σε ζωντάνια, πρέπει να υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ζωντανό, υγιές, ακμαίο, γιατί τότε αυτό συγκρατεί και συντηρεί και το φθαρτό σαρκίο το οποίο υπόκειται εις την φθοράν είτε της αρρώστιας, είτε του θανάτου, είτε της οποιασδήποτε δυσμενούς εξωτερικής επιρροής.
Άλλωστε, πρέπει να πούμε και αυτό, ότι ανάμεσα στα δύο στοιχεία από τα οποία συναπαρτίζεται η ανθρώπινη οντότητα, στην ύλη και στο πνεύμα, στο σώμα και στην ψυχή, υπάρχει πολύ στενή σχέση και αλληλεξάρτηση.
Θυμάμαι όταν ήμουνα νεαρός φοιτητής, μόλις είχε πρωτοκυκλοφορήσει ένα βιβλίο το οποίο είχε γράψει ένας διάσημος τότε - και σήμερα θεωρείται - καθηγητής Ιατρικής, Έλληνας, ο Μαρίνος Γερουλάνος. Οι παλαιότεροι τον ενθυμούνται. Τον ενθυμούμεθα όλοι μας, γιατί είχε συνδέσει το όνομα του με τις νεότερες τότε εξελίξεις της Ιατρικής επιστήμης.
Είχε γράψει ένα βιβλίο το οποίο επεγράφετο «Η ψυχική ασθένεια ως νοσογόνος παράγων», «Ψυχικές επιδράσεις ως νοσογόνος παράγων». Δηλαδή η κατάσταση εις την οποία βρίσκεται η ψυχή του ανθρώπου, σε τελευταία ανάλυση έχει την επιρροή της επάνω στην κατάσταση της υγείας του σώματος. Και βέβαια όσοι είναι γιατροί ξέρουν.
Άμα θυμώσω π.χ., την ώρα που θυμώνω οι παλμοί της καρδιάς μου γίνονται εντονότεροι και συχνότεροι. Το ξέρετε αυτό. Όταν θυμώνω, κοκκινίζω. Το θύμωμα είναι ψυχική κατάσταση. Το κοκκίνισμα είναι σωματική κατάσταση. Μαζεύεται το αίμα στο κεφάλι μου. Θέλω να πω δηλαδή ότι οι ψυχικές επιδράσεις πάντοτε είναι νοσογόνος παράγων.
Και αντίθετα θα έλεγα, χωρίς αυτό να είναι κανόνας, ότι και οι ασθένειες, οι δοκιμασίες δηλαδή στο σώμα, επιδρούν πάνω στην κατάσταση της ψυχής. Όταν π.χ. είσαι άρρωστος, έχεις αθυμία. έχεις μελαγχολία, βλέπεις τα πράγματα με άλλο μάτι. Το ένα είναι σωματική κατάσταση, το άλλο είναι ψυχική, ψυχολογική κατάσταση.
Θέλω να πω δηλαδή, ότι δε μπορεί κανείς να αγνοήσει το πνευματικό και το ψυχικό στοιχείο στη ζωή του ανθρώπου. Παιδιά μου, σας αποκαλώ έτσι παρά το ότι και εγώ νέος είμαι, μη νομίζετε ότι εγώ είμαι της περασμένης γενεάς. Θέλω να είμαι σύγχρονος, θέλω να είμαι μαζί σας. Και σας χαίρομαι, γιατί έχετε προοπτική για τη ζωή σας. Γιατί βλέπετε με αισιοδοξία το μέλλον.
Η ηθική ανάταση της νοσηλείας
Γιατί θέλετε να υπηρετήσετε σε ένα τόσο λεπτό και κρίσιμο τομέα, όπως είναι ο τομέας της υγείας, όπως είναι ο τομέας της νοσηλείας. Και να ξέρετε ότι παρά το ότι δεν είστε γιατροί, εντούτοις ασκείτε ένα πελώριο λειτούργημα, διότι πραγματικά, ο νοσοκόμος, η νοσοκόμα, ξέχωρα που είναι τις περισσότερες ώρες μαζί με τον άρρωστο, ουσιαστικά τον συντροφεύουν και μπορούν να τον στηρίξουν ψυχολογικά, αλλά και να υποστηρίξουν ης σωματικές του ανάγκες, τις οποίες έχει, εις τρόπον ώστε οι υλικές αυτές ανάγκες και η διακονία τους να είναι πράγματι αυτό το οποίο χρειάζεται ο άρρωστος εκείνη την ώρα.
Δεν έχουμε ανάγκη από νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που κοιτάνε το ρολόι πότε τελειώνει η βάρδια τους. Βέβαια αυτά τώρα είναι καθιερωμένα, αλλά σας είπα. νοσηλευτές και νοσηλεύτριες πρέπει να είναι με ιεραποστολικό φρόνημα, με ιεραποστολική διάθεση.
Να σας πω κάτι άλλο; Πριν από χρόνια βρέθηκα στο Παρίσι και πήγα και επισκέφθηκα τον εκεί Ορθόδοξο Μητροπολίτη που έχουμε, ο οποίος ήτο ένας γέρων. Όχι αυτός που είναι τώρα, ο προηγούμενος. Είχα μάθει ότι είχε αρρωστήσει. Τον ρώτησα τι κάνει. Μου είπε:
«Είμαι καλά τώρα, αλλά θα πάω να κάνω μια εγχείρηση». «Πού θα την κάνετε την εγχείρηση;». Στο Παρίσι τώρα!
Μου λέει: «Ξέρεις, δεν θα πάω στο επίσημο μεγάλο νοσοκομείο που υπάρχει εδώ. με τα τελειότερα μέσα που υπάρχουν και...και...». «Πού θα πάτε»; «Εδώ δίπλα στη Μητρόπολη υπάρχει ένα μικρό νοσοκομειάκι, αλλά οι νοσοκόμες είναι καλόγριες. Και θα πάω σε αυτές. Γιατί αυτές θα με περιποιηθούν, γιατί κοντά τους θα βρω αυτό που θέλω από μία νοσοκόμα. Να είναι στη διάθεση μου, να με περιποιείται, να πιστεύει σε αυτό που κάνει και να μην το κάνει απλά και μόνο γιατί θέλει να βγάλει το ψωμί της, αλλά να πιστεύει σε μια αποστολή η οποία είναι πραγματικά αυτό το οποίο χρειαζόμαστε».
Και τον εδικαίωσα. Είπα μέσα μου, ο παππούς έχει δίκιο, διότι επέλεξε την αγαθή μερίδα. Βρήκε δηλαδή πραγματικά ποιο ήταν αυτό που χρειαζότανε. Είχαμε και εδώ παλαιότερα, στην Ελλάδα, όχι καλόγριες νοσοκόμες, αλλά αφιερωμένες κοπέλες. Δηλαδή, κοπέλες οι οποίες πήρανε αυτό το έργο σαν αποστολή.
Σιγά- σιγά έχουν εκλείψει. Υπάρχουν ακόμα μερικές, αλλά έχουν εκλείψει. Όμως. προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες και έγραψαν μια ιστορία.
Παιδιά μου, θέλω να σας ευχηθώ όταν θα γίνετε νοσηλευτές και νοσηλεύτριες μην ξεχάσετε ότι αυτό που επιλέξατε είναι μια αποστολή και όχι απλώς ένα επάγγελμα.
Ο ασθενής άνθρωπος, οι δοκιμασίες και η νοσηλεία του.
Προφορική ομιλία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου
στην 1η νοσηλευτική ημερίδα της «Ευρωκλινικής» Αθηνών.
"Κατ' αρχάς πρέπει να σας ζητήσω συγγνώμη γιατί ήρθα στη μέση ή στο τέλος της Ημερίδας σας, αλλά κατά σύμπτωση μέχρι αυτή την ώρα ήμουν στο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο, μαζί με τους αρρώστους, μαζί με τους γιατρούς, μαζί με τους νοσηλευτές. Και έτσι, έχω πάρει κατά κάποιο τρόπο κεκτημένη ταχύτητα, για ό,τι θα σας πω τώρα στη συνέχεια.
Δεύτερο που θέλω να πω, είναι τώρα που ανέβηκα επάνω βλέπω μπροστά μου νεολαία. Και χαίρω πολύ γι' αυτό. Είσαστε νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Ασφαλώς ενδιαφέρεστε για τη Νοσηλευτική και εύχομαι πραγματικά να επιτύχετε σε αυτό που θέλετε. Ξέρετε κάτι; Όταν κανείς θέλει και αγαπά κάτι, επιτυγχάνει. Όλες οι δουλειές θέλουνε μεράκι. Όποιος έχει μεράκι λοιπόν, μπορεί να επιτύχει. Αν έχετε μεράκι, θα επιτύχετε.
Μη δείτε αυτό το επάγγελμα μόνο σαν ένα τρόπο βιοπορισμού. Δυστυχώς, η Νοσηλευτική περνάει δύσκολες ώρες, γιατί λείψανε οι ιεραπόστολοι απ' αυτό το πόστο. Αυτή η δουλειά, εγώ θα έλεγα πως είναι περισσότερο λειτούργημα και λιγότερο επάγγελμα. Γιατί εδώ που τα λέμε, δεν είναι εύκολο πράγμα να πας κοντά στον άρρωστο, να είσαι δίπλα του, να είσαι ο φύλακας-άγγελός του, όπως τα παλιά χρόνια λέγαμε τις νοσοκόμες.
Κάποτε οι νοσοκόμες επήγαιναν να γίνουν νοσοκόμες περισσότερο γιατί είχαν αγάπη μέσα τους και θέλανε με την αυτοθυσία τους αυτή να προσφέρουν υπηρεσίες στους ανθρώπους που είχαν ανάγκη και περνούσαν μια δοκιμασία. Η αρρώστια είναι μια δοκιμασία. Και κάθε άνθρωπος που αρρωσταίνει αλλάζει χαρακτήρα όταν είναι στο κρεβάτι του πόνου.
Ο άνθρωπος και ο πόνος
Ο πόνος σμιλεύει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου νέες καταστάσεις, πρωτόγνωρες, τις οποίες βέβαια μπορούμε να περιγράψουμε, αλλά ουσιαστικά μόνο αν τις δεις από κοντά ή αν τις έχεις δοκιμάσει εσύ από μόνος σου, μπορείς να τις καταλάβεις σε όλη την ένταση και στις πραγματικές τους διαστάσεις.
Ο άνθρωπος που πονάει δεν είναι αυτός ο ίδιος με τον άνθρωπο που δεν πονάει. Ο άνθρωπος που είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος σαν και εμάς που περπατάμε. Που έχουμε τα πόδια μας, έχουμε την υγεία μας, πηγαίνουμε όπου θέλουμε, γλεντάμε τη ζωή μας αν προτιμάτε, είμαστε αυτοδιοικούμενα άτομα, αυτοδιαχειριζόμαστε την υπόσταση μας, τη ζωή μας, τα πάντα.
Όταν πέσεις όμως στο κρεβάτι του πόνου, αλλάζει η ψυχολογία σου. Γίνεσαι ένα εξαρτημένο όν. Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να είναι κυβερνήτες, μπορεί να είναι διοικητές, μπορεί να είναι άνθρωποι με πυγμή. Όταν πέσει στο κρεβάτι του πόνου, γίνεται σαν το υπάκουο παιδί. Και ο γιατρός και η νοσοκόμα ασκούν επάνω του μια επιρροή, για να μην πω μια γοητεία.
Τα μεγάλα προβλήματα τα οποία έχουν γεννηθεί και τον τελευταίο καιρό αναλύονται από τους ειδικούς, για τη σχέση του αρρώστου με το γιατρό, την προσωπική άσκηση της ιατρικής επιστήμης, την προσωπικότητα του αρρώστου και τα δικαιώματά του σήμερα, συζητιούνται ευρύτατα, ιδίως εις το εξωτερικό αλλά τώρα ο προβληματισμός αυτός έχει έρθει και στην πατρίδα μας.
Είναι δηλαδή μια γκάμα προβλημάτων και ερωτημάτων, στα οποία καλούμεθα κάθε φορά να δώσουμε απάντηση. Πόση αλήθεια π.χ. μπορούμε να λέμε στον άρρωστο. Υπάρχουν δύο απόψεις. Αυτοί που λένε: πρέπει να την πούμε όλη την αλήθεια, είναι δικαίωμα του αρρώστου να μάθει.
Και από το άλλο είναι άλλοι που λένε ότι: ξέρεις, θα καταρρεύσει άμα μάθει την αλήθεια, δεν είναι ψυχολογικά προπαρασκευασμένος για να μπορέσει να ακούσει μια αλήθεια η οποία μπορεί να είναι μοιραία γι' αυτόν. Μπορεί να του πει ο γιατρός ότι «Ξέρεις, έχεις δύο μήνες ζωής ακόμα». Αλλά όλα αυτά συζητιόνται κάτω από το πρίσμα και της ανθρώπινης προσωπικότητας και της ανθρώπινης ψυχής που εκεί, σε αυτήν την περίπτωση ιδιαίτερα του πόνου, αναδύεται σαν μια μοναδική δύναμη η οποία υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και η οποία ίσως σε στιγμές ευτυχίας και ευωχίας δε γίνεται τόσο πολύ αντιληπτή, παρά το γεγονός ότι αποτελεί συστατικό στοιχείο του ανθρώπου.
Μέσα στον πόνο, πραγματικά αναδύεται όλος ο εσωτερικός άνθρωπος. Εκεί βλέπεις τις δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος, τις ανεξάντλητες ψυχικές δυνάμεις που διαθέτει, σε σημείο μάλιστα τέτοιο που και εμείς οι ίδιοι όταν έτυχε ποτέ να δοκιμάσουμε μια δοκιμασία όσο ήμασταν μέσα στη δοκιμασία βλέπαμε την αντοχή μας και την αγωνιώδη προσπάθεια την οποία κάναμε για να κρατηθούμε όρθιοι, να μη γονατίσουμε, να μην παραδώσουμε τα όπλα.
Και όταν πέρασε η δοκιμασία και την βλέπαμε στο παρελθόν μας, διερωτόμασταν και λέγαμε «Εμείς είμαστε αυτοί που περάσαμε αυτή τη δοκιμασία: Εγώ ήμουν αυτός ο οποίος άντεξα σε αυτή την ισχυρότατη πίεση:». Όλα αυτά δείχνουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται.
Σώμα και ψυχή
Είναι και κάτι που δε φαίνεται και το οποίο σε ορισμένες στιγμές και υπό ορισμένες συνθήκες, όπως είπα, αναδύεται μέσα από την υπόσταση του ανθρώπου. Και τότε φαίνεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Τότε φαίνεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Τότε ο άνθρωπος αποκαλύπτεται σε όλες του τις διαστάσεις.
Εσείς λοιπόν που επιλέξατε να γίνετε Νοσηλευτές και νοσηλεύτριες θα έχετε αυτό το προνόμιο. Να συναντάτε τον άνθρωπο όχι όπως φαίνεται, αλλά όπως εις την πραγματικότητα είναι.
Γιατί όπως είπα, επάνω στο κρεβάτι του πόνου ο ασθενής γίνεται ένας άλλος άνθρωπος. Δηλαδή, γίνεται ο πραγματικός άνθρωπος. Αυτός που είναι ή αυτός που πρέπει να είναι. Αυτός που έχει καλλιεργήσει τις εσώτερες δυνάμεις της ψυχής του ή αυτός που δεν τις έχει καλλιεργήσει μεν, αλλά καλλιεργούνται εκείνη την ώρα.
Γι' αυτό η θρησκεία μας, η Ορθοδοξία, μας μιλάει για την αρρώστια με τελείως διαφορετικούς όρους από εκείνους τους οποίους χρησιμοποιούμε στον κόσμο, στην κοσμική διάλεκτο, για να πούμε για αρρώστια. Η αρρώστια τελικά και ο πόνος για εμάς τους θρησκευόμενους ανθρώπους έχουν, παιδιά μου, λυτρωτικό χαρακτήρα.
Σε μια τελευταία ανάλυση, καλείται ο καθένας από εμάς να προσοικειωθεί τα οφέλη τα οποία προέρχονται για την όλη υπόσταση του, καθώς περνάει μέσα από το καμίνι μιας δοκιμασίας. Και η δοκιμασία της ασθένειας είναι η πιο σκληρή δοκιμασία. Γιατί τότε καταλαβαίνει πόσο με γάλο δώρο του Θεού είναι για τον άνθρωπο η υγεία του.
Έτσι λοιπόν θα έλεγα ότι για να ασκήσετε αυτό το έργο, πρέπει να είσαστε και ολίγον φιλόσοφοι. Δηλαδή πρέπει να έχετε τη δυνατότητα της προβληματικής πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη καινά δείτε τον άνθρωπο στη σωστή του διάσταση. Να δείτε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα.
Δεν είναι ο άνθρωπος μόνο τα κύτταρα που φαίνονται ή οι ιστοί που φαίνονται ή τα νεύρα που φαίνονται ή το αίμα που κινείται μέσα στις φλέβες μας. Δεν είναι μόνο αυτό. Ο άνθρωπος είναι και το κάτι άλλο.
Κάτι άλλο, το οποίο παραμένει σε μία κατάσταση που πρέπει να διατηρείται σε ζωντάνια, πρέπει να υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ζωντανό, υγιές, ακμαίο, γιατί τότε αυτό συγκρατεί και συντηρεί και το φθαρτό σαρκίο το οποίο υπόκειται εις την φθοράν είτε της αρρώστιας, είτε του θανάτου, είτε της οποιασδήποτε δυσμενούς εξωτερικής επιρροής.
Άλλωστε, πρέπει να πούμε και αυτό, ότι ανάμεσα στα δύο στοιχεία από τα οποία συναπαρτίζεται η ανθρώπινη οντότητα, στην ύλη και στο πνεύμα, στο σώμα και στην ψυχή, υπάρχει πολύ στενή σχέση και αλληλεξάρτηση.
Θυμάμαι όταν ήμουνα νεαρός φοιτητής, μόλις είχε πρωτοκυκλοφορήσει ένα βιβλίο το οποίο είχε γράψει ένας διάσημος τότε - και σήμερα θεωρείται - καθηγητής Ιατρικής, Έλληνας, ο Μαρίνος Γερουλάνος. Οι παλαιότεροι τον ενθυμούνται. Τον ενθυμούμεθα όλοι μας, γιατί είχε συνδέσει το όνομα του με τις νεότερες τότε εξελίξεις της Ιατρικής επιστήμης.
Είχε γράψει ένα βιβλίο το οποίο επεγράφετο «Η ψυχική ασθένεια ως νοσογόνος παράγων», «Ψυχικές επιδράσεις ως νοσογόνος παράγων». Δηλαδή η κατάσταση εις την οποία βρίσκεται η ψυχή του ανθρώπου, σε τελευταία ανάλυση έχει την επιρροή της επάνω στην κατάσταση της υγείας του σώματος. Και βέβαια όσοι είναι γιατροί ξέρουν.
Άμα θυμώσω π.χ., την ώρα που θυμώνω οι παλμοί της καρδιάς μου γίνονται εντονότεροι και συχνότεροι. Το ξέρετε αυτό. Όταν θυμώνω, κοκκινίζω. Το θύμωμα είναι ψυχική κατάσταση. Το κοκκίνισμα είναι σωματική κατάσταση. Μαζεύεται το αίμα στο κεφάλι μου. Θέλω να πω δηλαδή ότι οι ψυχικές επιδράσεις πάντοτε είναι νοσογόνος παράγων.
Και αντίθετα θα έλεγα, χωρίς αυτό να είναι κανόνας, ότι και οι ασθένειες, οι δοκιμασίες δηλαδή στο σώμα, επιδρούν πάνω στην κατάσταση της ψυχής. Όταν π.χ. είσαι άρρωστος, έχεις αθυμία. έχεις μελαγχολία, βλέπεις τα πράγματα με άλλο μάτι. Το ένα είναι σωματική κατάσταση, το άλλο είναι ψυχική, ψυχολογική κατάσταση.
Θέλω να πω δηλαδή, ότι δε μπορεί κανείς να αγνοήσει το πνευματικό και το ψυχικό στοιχείο στη ζωή του ανθρώπου. Παιδιά μου, σας αποκαλώ έτσι παρά το ότι και εγώ νέος είμαι, μη νομίζετε ότι εγώ είμαι της περασμένης γενεάς. Θέλω να είμαι σύγχρονος, θέλω να είμαι μαζί σας. Και σας χαίρομαι, γιατί έχετε προοπτική για τη ζωή σας. Γιατί βλέπετε με αισιοδοξία το μέλλον.
Η ηθική ανάταση της νοσηλείας
Γιατί θέλετε να υπηρετήσετε σε ένα τόσο λεπτό και κρίσιμο τομέα, όπως είναι ο τομέας της υγείας, όπως είναι ο τομέας της νοσηλείας. Και να ξέρετε ότι παρά το ότι δεν είστε γιατροί, εντούτοις ασκείτε ένα πελώριο λειτούργημα, διότι πραγματικά, ο νοσοκόμος, η νοσοκόμα, ξέχωρα που είναι τις περισσότερες ώρες μαζί με τον άρρωστο, ουσιαστικά τον συντροφεύουν και μπορούν να τον στηρίξουν ψυχολογικά, αλλά και να υποστηρίξουν ης σωματικές του ανάγκες, τις οποίες έχει, εις τρόπον ώστε οι υλικές αυτές ανάγκες και η διακονία τους να είναι πράγματι αυτό το οποίο χρειάζεται ο άρρωστος εκείνη την ώρα.
Δεν έχουμε ανάγκη από νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που κοιτάνε το ρολόι πότε τελειώνει η βάρδια τους. Βέβαια αυτά τώρα είναι καθιερωμένα, αλλά σας είπα. νοσηλευτές και νοσηλεύτριες πρέπει να είναι με ιεραποστολικό φρόνημα, με ιεραποστολική διάθεση.
Να σας πω κάτι άλλο; Πριν από χρόνια βρέθηκα στο Παρίσι και πήγα και επισκέφθηκα τον εκεί Ορθόδοξο Μητροπολίτη που έχουμε, ο οποίος ήτο ένας γέρων. Όχι αυτός που είναι τώρα, ο προηγούμενος. Είχα μάθει ότι είχε αρρωστήσει. Τον ρώτησα τι κάνει. Μου είπε:
«Είμαι καλά τώρα, αλλά θα πάω να κάνω μια εγχείρηση». «Πού θα την κάνετε την εγχείρηση;». Στο Παρίσι τώρα!
Μου λέει: «Ξέρεις, δεν θα πάω στο επίσημο μεγάλο νοσοκομείο που υπάρχει εδώ. με τα τελειότερα μέσα που υπάρχουν και...και...». «Πού θα πάτε»; «Εδώ δίπλα στη Μητρόπολη υπάρχει ένα μικρό νοσοκομειάκι, αλλά οι νοσοκόμες είναι καλόγριες. Και θα πάω σε αυτές. Γιατί αυτές θα με περιποιηθούν, γιατί κοντά τους θα βρω αυτό που θέλω από μία νοσοκόμα. Να είναι στη διάθεση μου, να με περιποιείται, να πιστεύει σε αυτό που κάνει και να μην το κάνει απλά και μόνο γιατί θέλει να βγάλει το ψωμί της, αλλά να πιστεύει σε μια αποστολή η οποία είναι πραγματικά αυτό το οποίο χρειαζόμαστε».
Και τον εδικαίωσα. Είπα μέσα μου, ο παππούς έχει δίκιο, διότι επέλεξε την αγαθή μερίδα. Βρήκε δηλαδή πραγματικά ποιο ήταν αυτό που χρειαζότανε. Είχαμε και εδώ παλαιότερα, στην Ελλάδα, όχι καλόγριες νοσοκόμες, αλλά αφιερωμένες κοπέλες. Δηλαδή, κοπέλες οι οποίες πήρανε αυτό το έργο σαν αποστολή.
Σιγά- σιγά έχουν εκλείψει. Υπάρχουν ακόμα μερικές, αλλά έχουν εκλείψει. Όμως. προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες και έγραψαν μια ιστορία.
Παιδιά μου, θέλω να σας ευχηθώ όταν θα γίνετε νοσηλευτές και νοσηλεύτριες μην ξεχάσετε ότι αυτό που επιλέξατε είναι μια αποστολή και όχι απλώς ένα επάγγελμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)