ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Οἱ σύγχρονοι Θωμάδες ἀπιστοῦν ὄχι διότι δέν μποροῦν, ἀλλά διότι δέν θέλουν νά πιστεύσουν. 

                                                                             π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ὁ Θωμᾶς ὀνομάζεται ἄπιστος. Δέν ἔχει ὅμως τίποτε ἡ ἀπιστία του τό κοινό μέ τήν σύγχρονη, ἁμαρτωλή ἀπιστία. Στόν Θωμᾶ ὑπῆρχε διάθεση εἰλικρινής. Ἐξεκίνησε ἀπό τήν ἀμφιβολία, ἀλλά καλῇ τῇ πίστει. Γι’ αὐτό καί βλέποντας τόν Κύριο ὁμολογεῖ πίστη ὄχι ἁπλῶς στήν ἀνἀστασή του, ἀλλά σ’ αὐτή τήν θεότητά του, πού εἶναι καί ἡ αιτία τῆς ἀναστάσεώς του. 

Οἱ σύγχρονοι Θωμάδες ὅμως δέν παρουσιάζουν δυστυχῶς διάθεση εἰλικρινή καί μένουν προκατειλημμένοι μπροστά στό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως. Ἀπό τήν προκατάληψη ὁδηγοῦνται στήν ἄρνηση, γιατί ἡ ἄρνηση εἶναι φυσικά εὐκολότερη ἀπό τήν εἰλικρινή ἀναζήτηση καί ἔρευνα. Ἀπιστοῦν ὄχι διότι δέν μποροῦν, ἀλλά διότι δέν θέλουν νά πιστεύσουν. 

----------------------------------------- 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ», σελ. 24, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

π. Δημητρίου Μπόκου

Οἱ Ἑβραῖοι προκάλεσαν πολλὲς φορὲς τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς δώσει ἀποδείξεις-τεκμήρια, ὅτι εἶναι πραγματικὰ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Ὁ Χριστὸς ὅμως μέσα στὴν παντογνωσία του διέβλεπε ὅτι ἡ ἀπαίτησή τους ἦταν καρπὸς τῆς ἀπιστίας τους. Δὲν εἶχαν σκοπὸ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. «Οὐ θέλετε ἐλθεῖν πρός με», τοὺς ἔλεγε. Ἡ καρδιά σας εἶναι μακριὰ ἀπὸ ἐμένα. Γνωρίζω ὅτι δὲν ἀγαπᾶτε τὸν Θεό. «Ἀλλ’ ἔγνωκα ὑμᾶς ὅτι τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. 5, 40-41). Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἀρνήθηκε νὰ τοὺς δώσει τὰ σημάδια ποὺ ἀπαιτοῦσαν. Θεωροῦσε ὅτι μὲ ὅσα εἶχε κάνει, μὲ τὴ θαυμαστὴ δράση του καὶ τὰ καταπληκτικά του θαύματα, εἶχε δώσει ἐπαρκεῖς μαρτυρίες γιὰ τὴ θεϊκή του προέλευση. «Τὰ ἔργα ποὺ μοῦ ἀνέθεσε ὁ Πατέρας μου νὰ φέρω εἰς πέρας, αὐτὰ τὰ ἔργα ποὺ (μόνο) ἐγὼ ἐπιτελῶ, μαρτυροῦν γιὰ μένα, ὅτι δηλαδὴ ὁ Πατέρας μου μὲ ἀπέστειλε στὸν κόσμο» (Ἰω. 5, 36).

Σὲ ἀνθρώπους ὅμως ποὺ ἀγαποῦσαν τὸν Θεὸ καὶ ἀναζητοῦσαν εἰλικρινὰ τὴν ἀλήθεια, ὁ Χριστὸς φερόταν διαφορετικά. Ἔκανε τὸ πᾶν γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ποιὸς ἦταν πραγματικά. Ἔτσι ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ἐμφανίζεται ἀναστημένος στοὺς μαθητές του καὶ ἐκεῖνοι ἀπιστοῦν καὶ διστάζουν νὰ πιστέψουν στὴν Ἀνάστασή του, ὁ Χριστὸς τοὺς προκαλεῖ νὰ τὸν πλησιάσουν, νὰ τὸν ψηλαφήσουν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια, νὰ πιστοποιήσουν μὲ κάθε τρόπο ὅτι εἶναι ζωντανός, πραγματικὸς καὶ ὄχι φάντασμα ἢ ψεύτικο ὅραμα. «Ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσετέ με καὶ ἴδετε», διότι τὸ φάντασμα δὲν ἔχει σάρκα καὶ ὀστά, ὅπως βλέπετε ὅτι ἔχω ἐγώ. Γιὰ νὰ τοὺς πείσει ὁ Χριστός, τοὺς ἔδειξε πρόθυμα «τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ» (Λουκ. 24, 39. Ἰω. 20, 20).

Τὸ ἴδιο πράγμα ἐπαναλήφθηκε καὶ μὲ τὸν Θωμᾶ ποὺ ἔλειπε στὴν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς ἀνταποκρίθηκε στὴν ἀπαίτησή του. Καὶ μάλιστα προκάλεσε ὁ ἴδιος τὸν Θωμᾶ νὰ ψηλαφήσει τὰ σημάδια τῶν ἥλων στὰ χέρια του καὶ τῆς λόγχης στὴν πλευρά του. «Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου» (Ἰω. 20, 27). Δυὸ διαφορετικὲς λοιπὸν στάσεις ἀπὸ τὸν Χριστό.

Καὶ ὁ Θωμᾶς καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι ἀπιστοῦσαν, ἀλλὰ ἡ ἀπιστία τους δὲν εἶχε καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀπιστία τῶν Ἑβραίων. Τὰ κίνητρά τους διέφεραν ριζικά. Στοὺς Ἑβραίους δὲν ἔλειπαν τὰ σημάδια γιὰ νὰ πιστέψουν, ἀλλὰ δὲν ἦταν αὐτὸς ὁ σκοπός τους. Μισοῦσαν τὸν Χριστό. «Διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν» (Ματθ. 27, 18. Μάρκ. 15, 10). Ἐκμεταλλεύονταν τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἐμμονή τους στὴν ἀπόρριψή του. Οἱ μαθητὲς ἀντιθέτως ἀγαποῦσαν τὸν Χριστό. Θρηνοῦσαν γιὰ τὴν καταδίκη του καὶ τὸν θάνατό του. Ἡ ἀπιστία τους ἦταν ὁ φυσιολογικὸς δισταγμὸς μπρὸς στὸ ἀνέλπιστο. Εἶναι ἡ ἀντίδραση χαρᾶς κάθε ἀνθρώπου, ποὺ τοῦ ἀναγγέλλουν ὅτι πραγματοποιήθηκε τὸ πιὸ ἀπίστευτο πράγμα ποὺ ἐπιθυμεῖ: Μὰ εἶναι δυνατόν; Οἱ μαθητὲς ἀνῆκαν στὴν ὁμάδα τῶν «ἀπιστούντων ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων» (Λουκ. 24, 41).

Ἀπέναντι σὲ κάθε καλοπροαίρετο ἄνθρωπο, ποὺ ἀναζητάει πραγματικὰ τὴν ἀλήθεια, ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνοιχτὸς σὲ κάθε ἔρευνα γιὰ τὸ πρόσωπό του. «Χαίρεις ἐρευνώμενος· διό, Φιλάνθρωπε, πρὸς τοῦτο προτρέπεις τὸν Θωμᾶν» (Ὄρθρος Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, ᾠδὴ δ΄). Δὲν ζητάει ποτὲ ὁ Χριστὸς πίστη χωρὶς ἔρευνα, δὲν καταργεῖ ποτὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντιτίθεται ὀξέως στὸ ἀγνώστου προελεύσεως σατανικὸ καὶ ἰσοπεδωτικὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα».

Ἀγαπᾶς τὸν Θεό; Ἐρεύνα διαρκῶς. Θὰ σοῦ ἀνοίξει ὅλες τὶς προοπτικὲς γιὰ νὰ τὸν βρεῖς.

Χριστὸς ἀνέστη! Χρόνια πολλά! Καλὴ ἑβδομάδα!

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (23-29 ΑΠΡ. 2023)

(γιὰ τοὺς ἐντοπίους)

1. Τὴν (Β΄ ἀπὸ τοῦ Πάσχα) Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ ἢ τοῦ Ἀντίπασχα, 23-4-2023, τοῦ ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ὥρα 7.00-10.00 π. μ.
2. Τὴν Τρίτη, 25-4-2023, τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, ὥρα 7.00-9.30 π. μ.
3. Τὸ Σάββατο, 29-4-2023, τῶν ἁγίων ἀποστόλων (ἐκ τῶν Ο΄) Ἰάσονος καὶ Σωσιπάτρου καὶ τῆς ἁγίας μάρτυρος Κερκύρας, ὥρα 7.00-9.30 π.μ.
4. Καθημερινά, ὥρα 6.00-7.15 μ. μ., Θ΄ Ὥρα-Ἑσπερινὸς-Μικρὸ Ἀπόδειπνο-Χαιρετισμοί.
5. Κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα, ὥρα 6.00-7.00 μ. μ., Ἐξομολόγηση.

«Ἀντιύλη». Ἱ. Ν. Ἁγ. Βασιλείου, Πρέβεζα

Τηλ. 26820 23075/25861/6980 898 504. E-mail: antiyli.gr@gmail.com

Έξω η ολιγοπιστία!

Του Μητροπ. Νικοπόλεως Πρεβέζης Μελετίου (†)
Σήμερα είναι η Κυριακή του αγίου αποστόλου Θωμά. Και συνυφαίνεται με την ανάσταση του Χριστού.
Ποιό είναι το νόημα της σημερινής εορτής;
Μετά την σταύρωση του Χριστού οι άγιοι απόστολοι ήσαν εντελώς απογοητευμένοι. Και η πίστη που είχε φυτρώσει στις καρδιές τους, τότε που ήταν μαζί τους ο Χριστός και έβλεπαν τα θαύματά του και άκουγαν την διδασκαλία του, κινδύνευε να διαλυθεί εντελώς. Και να ξεπέσει.

Αλλά τη νύχτα της Κυριακής, ενώ ήταν σκοτάδι, είδαν τον Χριστό ανάμεσά τους, στον τόπο όπου είχαν συγκεντρωθεί. Και αυτή η εμφάνιση του Χριστού, λέγει και ένα τροπάριο της σημερινής γιορτής, ήταν μία έκπληξη ολόφωτη. Ήταν ένα γεγονός, που ενώ είχαν μέσα τους και έξω σκοτάδι, γέμισε τους αποστόλους φως και διάλυσε και το έξω το σκοτάδι. Γιατί είδαν τον Χριστό ζωντανό μπροστά τους. Και κατάλαβαν ότι εκείνος που είχε σταυρωθεί δεν είχε παύσει να υπάρχει. Δεν είχε σβύσει. Αλλά ήταν πιο δυνατός από πριν. Ότι ήταν νικητής, όχι κάποιου θνητού ανθρώπου, αλλά του θανάτου και του άδου που είναι ο φοβερότερος εχθρός μας.

Έτσι λοιπόν, εμφανιζόμενος ο Χριστός μέσα στο υπερώον της Ιερουσαλήμ, έκανε τους μαθητές του να καταλάβουν ότι είχε συντελεστεί η μεγαλύτερη νίκη στον κόσμο. Η νίκη εναντίον του θανάτου και του Άδου. Ο Χριστός τους το επεβεβαίωσε με τον χαιρετισμό του. Τους είπε: «Ειρήνη υμίν». Δηλαδή κερδίσαμε τον πόλεμο και επιβάλαμε την ειρήνη που θέλουμε. Απολαύσατέ την· την ειρήνη του Θεού.

Όλα τα δώρα του Θεού είναι καλά. Όλα είναι μεγαλύτερα από κάθε επίγεια δωρεά. Αλλά το μεγαλύτερο δώρο του Θεού για τον άνθρωπο είναι η ειρήνη. Ειρήνη σημαίνει: έχω σιγουριά ότι κοντά μου στέκει ο Θεός και ότι ο Θεός είναι ακατανίκητος, Κύριος των πάντων. Και δεν έχω να φοβάμαι απολύτως τίποτα. Αυτό ήθελε να πει ο Χριστός στους αποστόλους όταν αμέσως μετά από την ανάσταση τους είπε: «Ειρήνη υμίν». Διώξετε κάθε ίχνος από φόβο, από δισταγμό, από ολιγοπιστία. Είμαι μαζί σας.

Το μετόχι του ουρανού
Οι απόστολοι όταν είδαν τον αναστημένο Χριστό ανάμεσά τους, κατανόησαν ότι εκείνη την ημέρα το υπερώο της αγίας παραμονής τους στην Ιερουσαλήμ, εκείνο το σπίτι που έμεναν, είχε γίνει το κέντρο της Βασιλείας Του. Ο Χριστός τους είπε: «Λάβετε Πνεύμα άγιον». Και να το ξέρετε· ότι εκείνο που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό είναι ο εαυτός του, τα αισθήματά του, οι σκέψεις του και οι πράξεις του· οι αμαρτίες του, που όσο μένουν επάνω του, κάνουν τον άνθρωπο να μην θέλει τον Θεό, να μην μπορεί να τον πλησιάσει ακόμα και να το θέλει. Και τον κάνουν να ζει την κατάσταση της κατάρας.

Αλλά εγώ σας δίνω εξουσία, είπε ο Χριστός. «Λάβετε Πνεύμα άγιον. Αν τινων αφείτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, και αν τινων κρατείτε, κεκράτηνται». Δηλαδή, όποιος άνθρωπος πλησιάσει εσάς και ζητήσει από εσάς που σας έχω εγώ εξουσιοδοτήσει, άφεσιν αμαρτιών, ακόμη και αν είναι σαν τον ληστή που εγώ συγχώρησα επάνω στο Σταυρό, θα συγχωρηθεί και αυτός. Και από την στιγμή εκείνη θα γίνει μέλος της Βασιλείας μου και της Εκκλησίας μου.
Αν θέλαμε να πούμε με απλά λόγια τι είπε ο Χριστός στους μαθητές του θα λέγαμε:
«Ξέρετε; Εγώ επάνω στη γη έχω πλέον μία διεύθυνση που θα με βρίσκετε. Έχω τόπο κατοικίας. Έχω κέντρο δραστηριότητος. Ο τόπος αυτός είναι η Εκκλησία. Αν θέλετε να με βρείτε, εκεί θα με βρείτε. Εκεί θα λάβετε την χάρη μου και την ευλογία μου». Η Εκκλησία ήταν τότε ο τόπος που ζούσαν, δρούσαν, κουβέντιαζαν, ευλογούσαν και αγίαζαν οι άγιοι απόστολοι. Και σήμερα είναι ο κάθε ναός της Ορθόδοξης εκκλησίας μας, που έχει ανεγερθεί στο όνομα του Χριστού και μέσα στον οποίο παίρνουμε αγιασμό και βρίσκουμε σωτηρία.

Στην Εκκλησία αδελφοί, δεν ψάχνουμε να βρούμε αγίους. Όπως και στον κόσμο δεν ψάχνουμε να βρούμε αγίους.
Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο περιβόλι γεμάτο λαχανικά, δένδρα καρποφόρα, αλλά και αγκάθια και ζιζάνια. Η Εκκλησία του Χριστού και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος και των διακόνων του Χριστού έχει μία αποστολή: Να κάνει τα αγκάθια λουλούδια και τα ζιζάνια λαχανικά. Να κάνει τα λιοντάρια αρνιά και τους λύκους πουλιά που θα κελαηδούν και θα δοξάζουν το όνομα του Χριστού.

Λέει ο Χριστός: Η Εκκλησία δεν είναι ένας τόπος στον οποίο απαραιτήτως πρέπει να ψάχνει να βρει κανείς και να δει αγίους. Μιμητές του Χριστού στην αγιότητά του, μιμητές της Παναγίας και των αγίων αποστόλων.
Αλλά τι πρέπει να ψάχνουμε να βρούμε;
Πρέπει να ψάχνουμε να βρούμε την ενέργεια και την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και για να μας το κάνει σαφές, ο Χριστός μας μίλησε για την παραβολή της ζύμης.
Έχουμε, λέει, μία μεγάλη ποσότητα αλεύρι. Και μια μικρή ποσότητα προζύμι, ζύμη. Η μικρή ποσότητα αυτή της ζύμης, φαίνεται ασήμαντη, «αλλά μικρά ζύμη, όλον το φύραμα ζυμεί». Και όσο περισσότερο είναι σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο η ζύμη του Χριστού, τον αλλοιώνει και τον κάνει να γίνεται και εκείνος προζύμι, ψωμί καλό.
Σημασία λοιπόν έχει, μέσα στον κόσμο να υπάρχει η ζύμη του Χριστού. Και το προζύμι του Χριστού, όσο περισσότερο έρχεται σε επαφή με τον κόσμο με τα ζιζάνια, με τα αγκάθια, με τα λιοντάρια, με τις τίγρεις, με τις αρκούδες, τους κάνει και μεταβάλλονται και γίνονται «του Χριστού και της σωτηρίας». Ο ληστής να γίνεται άγιος και δίκαιος, να τον παίρνει ο Χριστός κοντά του. Διότι από τότε ο άνθρωπος σώζεται, από την στιγμή δηλαδή που καταλαβαίνει ότι η αμαρτία είναι κακό, ότι πρέπει μέσα στη καρδιά του να έχει τον Χριστό και τον λόγο του. Όταν επικαλείται ο άνθρωπος τον Χριστό έχει διώξει από μέσα του το προζύμι της αμαρτίας.
Υπάρχει λέει ο απόστολος Παύλος ένα προζύμι αμαρτίας. Είναι η επιθυμία η κακή, η σκέψη ότι αξία στη ζωή αυτή έχει ο,τι φας και ο,τι γλεντήσεις καταφρονώντας το θέλημα του Θεού και κάθε αρχή πνευματική σεμνότητος και εγκρατείας.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος απορρίπτει αυτά τα φρονήματα και αρχίζει να ποθεί να κυβερνάει τη ζωή του ο λόγος του Θεού και το θέλημα του Θεού, έστω και αν είναι αμαρτωλός σαν δαιμόνιο, η χάρη του Χριστού και η δύναμη του Χριστού είναι επαρκείς να τον σώσουν και να τον αγιάσουν. Και το θέλημα του Χριστού, ο οποίος ήλθε στον κόσμο για να σώσει και να αγιάσει όχι τους δικαίους και τους αγίους αλλά τους αμαρτωλούς, θα το καταφέρει και θα το κάνει και αυτό.

Η απαίτηση του Θωμά και η συγκατάβαση του Χριστού
Ο απόστολος Θωμάς, παρότι απόστολος δεν είναι ήταν εκεί όπου ήταν μαζεμένοι οι μαθητές την πρώτη ημέρα που φανερώθηκε ο Χριστός. Οι άλλοι μαθητές του το έλεγαν, αλλά εκείνος έμενε κολλημένος στη σκέψη και στο λογισμό της ζύμης της αμαρτίας. «Εάν μη ίδω, εάν δεν ψηλαφήσω, εάν δεν πεισθώ, εσάς δεν σας δέχομαι, δεν σας ακούω, δεν σας πιστεύω».

Και ο Κύριος που έχει απέραντη συγκαταβατικότητα και για τη σωτηρία μας ταπεινώνει τον εαυτό του, ταπείνωσε και πάλι τον εαυτό του, για μια ακόμη φορά και εμφανίστηκε επίτηδες ενώ ήταν μαζί με τους άλλους αποστόλους και ο Θωμάς και του είπε: «Έλα Θωμά. Φέρε το δάχτυλό σου ώδε. Βάλτο στα χέρια μου, στην πλευρά μου και κατάλαβέ το, ότι εγώ είμαι που σταυρώθηκα και αναστήθηκα για την σωτηρία του κόσμου».
Και ο Θωμάς, άπιστος μεν και ολιγόπιστος, με δυνατή την ζύμη της αμαρτίας μέσα του, αλλά καλοδιάθετος και ειλικρινής, κατάλαβε το λάθος του, το ομολόγησε και είπε: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου».
Αυτό μας λέγει αδελφοί, ότι όλοι πρέπει να ψάχνουμε με ειλικρίνεια, με απλότητα, με ίσιο τρόπο να βρούμε την αλήθεια του Θεού γιατί πρόκειται για το ποιό μεγάλο πράγμα στη ζωή μας. Πάνω σ’ αυτή θα οικοδομήσουμε τη σωστή σχέση μας με τον Θεό, ώστε να αντλήσουμε το έλεός του και να κερδίσουμε τη σωτηρία μας.
Όποιος αγαπάει αληθινά τον εαυτό του και θέλει να σωθεί, να γίνεται μιμητής της ταπείνωσης του Χριστού. Και να προσπαθεί να δει και να καταλάβει την σημασία του μεγάλου δώρου της αφέσεως των αμαρτιών που ανέβλυσε από τον τάφο του Κυρίου μας.

Ένας σοφός του κόσμου τούτου, έγινε χριστιανός ορθόδοξος.
Τον ρώτησαν:
-Γιατί έγινες χριστιανός Ορθόδοξος;
-Γιατί ήθελα να είμαι σίγουρος για την άφεση των αμαρτιών μου, όπως την δίδει ο Χριστός δια των ιερέων του μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν τα λόγια του.
Αυτός γι' αυτό πλησίασε τον Χριστό. Κάποιος άλλος για κάτι άλλο. Αλλά όλοι μας πρέπει να ανοίξουμε τον νου και τα μάτια και τα αυτιά, όχι μόνο του σώματος αλλά και της καρδιάς μας, για να βρούμε την αλήθεια όπως την βρήκε ο Θωμάς και μαζί με την αλήθεια τη σωτηρία μας κοντά στο Χριστό. Αμήν.-

πηγη

Ἡ Πίστη ὠς Κόσμημα ἤ Στήριγμα;

Η Ελλάδα ταπεινώνεται γιατί έχει να δοξαστεί. Τώρα, όμως, περνούμε την ταπείνωση και έχουμε μείνει με λιγότερα.

Είναι η ώρα της Πίστης που η Ελλάδα θα την έχει ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα, έτσι για ομορφιά.

«Κοίταξε» λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σε κάποια επιστολή του, «ο άνθρωπος κρατάει το μπαστούνι. Και το μπαστούνι στηρίζει τον άνθρωπο. Μερικοί βέβαια το κρατούν για ομορφιά. Μα οι πιο πολλοί το έχουν για στήριγμα στον δύσκολο δρόμο τους. Έτσι και η Πίστη είναι και κόσμημα και στήριγμα. Όταν ήσουν πλούσιος, την είχες πιο πολύ για στολίδι. Τώρα την έχεις σαν το πιο αναγκαίο σου στήριγμα. Η Πίστη που στηρίζει, είναι πιο θερμή και πιο δυνατή, απο την Πίστη που απλώς στολίζει!».

Πιο θερμή και πιο δυνατή θα βγει η Ελλάδα από αυτό. Κι όταν στο μέλλον θα ρωτούν τα παιδιά μας «τι ήταν αυτό, μπαμπά;», νομίζω θα τους λέμε οι Έλληνες: «Ήταν αυτό που μάς έφερε ως εδώ: στη δόξα μας». Και τα παιδιά θα ξαναλένε: «δηλαδή;». Κι εμείς θα τους λέμε «ήταν μια Πίστη δυνατή, που την είχε η Ελλάδα ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα, έτσι για ομορφιά». Μα πάλι θα βρεθεί κάποιο παιδί που δε θα έχει καταλάβει και πολλά, και τότε οι Έλληνες θα λέμε: «Αφήστε τα αυτά, είναι παλιά, περάσανε πια».

Πίστη στον Θεό ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα πια. Θα φτάσουμε κι εκεί, στο «είναι παλιά, περάσανε πια». Για όσα ίσως έρθουν και κάποτε ίσως φύγουν. Έχει ο Θεός κι η Παναγιά, θα δεις.

Κ.Γ.Π. – Απρίλιος 2015

Πηγή: istologio.org

http://www.eikonografies.com/%E1%BC%A1-pisti-%E1%BD%A0s-kosmima-%E1%BC%A4-stirigma/

Παράκληση αγάπης και πίστης.

Το συγκινητικό χαρτάκι για την προσκομιδή υπερ Αναπαύσεως μίας ευσεβούς γιαγιάς...

πηγή

Η πίστη φωτίζει τους λογισμούς

Του Σεβ. Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς κ. Καλλινίκου

Πρό χρόνων ἕνα περιοδικό στή Γαλλία δημοσίευσε τό ἑξῆς τραγικό γεγονός· Κάποιος ἐκαυχᾶτο στό καφενεῖο ὅτι κατώρθωσε μετά ἀπό πολλές προσπάθειες, νά ξεριζώση τήν πίστι ἀπό τήν καρδιά τῆς γυναίκας του, πού πρῶτα ἦταν θεοφοβούμενη. Τό βράδυ, καθώς γύριζε στό σπίτι του, βλέπει ἔξω στήν αὐλή του μαζεμένο πολύ κόσμο, πού ἦταν ἀναστατωμένος. Τόν κυρίευσε ταραχή καί ὥρμησε μέσα στό σπίτι του νά ἰδῆ τί συνέβαινε. Τί νά ἰδῆ ὅμως; ῾Η γυναίκα του ἦταν νεκρή μαζί μέ τά παιδιά του. Στό χέρι τῆς δύστυχης γυναίκας, ἦταν ἕνα σημείωμα πού ἔγραφε· «᾿Από τότε πού ἔχασα τήν πίστι μου στό Θεό, εἶμαι ἀνεπανόρθωτα δυστυχισμένη, ἐγώ καί τά παιδιά μου, γι’ αὐτό προτιμήσαμε τό θάνατο». ῏Ηταν ὁ καρπός καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀθεϊστικῆς σπορᾶς τοῦ συζύγου. «῞Οποιος σπέρνει θύελλες, θερίζει κεραυνούς» λέγει κάποιο σοφό γνωμικό. Καί ὁ προφήτης βεβαιώνει γιά τούς ἀπίστους ὅτι· «῎Ανεμον σπείρουν καί καταιγίδα θερίζουν» (᾿Ωσηέ 8, 7).

῾Η πίστις εἶναι ἡ μοναδική ἄγκυρα, τό μοναδικό στήριγμα τοῦ βίου. Εἶναι ἡ δύναμις πού γιγαντώνει τόν ἀσθενῆ ἄνθρωπο. Εἶναι τό σωστικό θαυματουργό φάρμακο, πού ἐπουλώνει τά τραύματα τῆς ψυχῆς. Εἶναι τό βάλσαμο πού μᾶς παρηγορεῖ στίς στιγμές τῆς δοκιμασίας μας καί ἡ οὐράνια αὔρα, πού δροσίζει τήν ἐσωτερικήν μας κάμινον. Εἶναι τό μοναδικό ἀνέσπερο φῶς, πού διαλύει τά σκότη μας καί ἡ ἀσφαλής πυξίδα πού μᾶς δείχνει τήν μόνη σωστή πορεία τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό, αὐτοί πού στεροῦνται τῆς πίστεως, στεροῦνται τῆς μοναδικῆς δυνάμεως, τοῦ μοναδικοῦ ἐφοδίου, τοῦ μοναδικοῦ φωτός. Στεροῦνται τοῦ μεγαλυτέρου καί ὠφελιμωτέρου θησαυροῦ. Καί ἕνεκα τούτου καταντοῦν δυστυχεῖς, χωρίς δύναμι, χωρίς ὅπλα, χωρίς ἐφόδια, χωρίς πηδάλιο, ἕρμαια τῶν κυμάτων τοῦ βίου. Εἶναι πουλιά χωρίς πτερά, βάρκες χωρίς κουπιά καί πανιά, ὁδοιπόροι σέ ἄγνωστο μέρος χωρίς χάρτη καί ὁδηγό, πλοῖα μέσα στό πέλαγος χωρίς κυβερνήτη.

Ημεγαλύτερη δυστυχία τῆς ζωῆς εἶναι νά ζῆ κανείς χωρίς τό φῶς τῆς πίστεως. Καταντᾶ μιά θλιβερή ὕπαρξις χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, χωρίς φῶς. ῾Η ζωή του εἶναι πορεία σέ παγερή νύκτα μέσα στό σκοτάδι καί στή λάσπη. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη δυστυχία τοῦ βίου. ῾Η ἀπιστία εἶναι ὁ χειρότερος σύντροφος τῆς ζωῆς, ὁ ἐπικινδυνωδέστερος σύμβουλος. Εἶναι σωστή συμφορά.

῾Ο ἄνθρωπος φέρει ἐντός του θηρίο. Μέσα του φωλιάζουν πάθη καί ἀδυναμίες. Τά ἔνστικτά του ὀρθώνονται ἀπειλητικά. ῾Η ὀργή τόν κυριεύει. ῾Η ἐκδίκησις τόν κυριαρχεῖ. Τό μίσος πολλες φορές τόν πλημμυρίζει. ῾Ο φθόνος καί ἡ ζηλοτυπία εὔκολα τόν τυφλώνουν. ῾Ο προσβεβλημένος ἐγωϊσμός του τόν ἐξαγριώνει. Τό ὠμό συμφέρον εὔκολα τόν κάνει ἀδίστακτον. ῾Η καρδιά του συχνά σκληρύνεται καί οἱ διαθέσεις του, ὄχι σπάνια, κατευθύνονται καί ρυθμίζονται ἀπό νόμους τῆς ζούγκλας. Εἶναι εὔκολος στό ἔγκλημα, στή βιαιοπραγία, στήν κλοπή, στήν ἀπάτη, στήν ἐκμετάλλευσι, στήν αἰσχροκέρδεια, στήν παντοειδῆ κακία. Καί τοῦτο, γιατί φέρει ἐντός του τόν παλαιόν ἄνθρωπον.

Καί λοιπόν; Ποία δύναμις θά τόν ἀναχαιτίση ἀπό τόν κατήφορο; Ποῖο φάρμακο θά τοῦ μαλακώση τήν ψυχή; Ποῖο μέσο θά τοῦ δώση αὐτοκυριαρχία καί αὐτοσυγκράτησι; Ποῖος θά τόν ἐμποδίση ἀπό τήν ἱκανοποίησι χαμηλῶν ἤ καί κακούργων ἐνίοτε ἐνστίκτων; Ποῖος θά μεταβάλη τό μῖσος καί τήν ἐκδικητικότητά του σέ ἀνεξικακία; Ποῖος θά τοῦ ἡμερώση τήν καρδιά; Ποῖος θά τόν διδάξη τήν αὐταπάρνησι, τήν θυσία γιά τόν συνάνθρωπο, τόν σεβασμό τῆς τιμῆς, τῆς περιουσίας καί τῆς ζωῆς τοῦ ἄλλου; Ποῖος θά τοῦ ἐμπνεύση ἰδανικά εὐγενῆ, τήν ἀγάπη, τήν καλωσύνη; Μήπως τά γράμματα, ἡ καλή ἀνατροφή, ὁ πολιτισμός; Βεβαίως ἐξημερώνουν τόν ἄνθρωπον τά γράμματα, τόν βοηθεῖ στήν διαμόρφωσι καλοῦ χαρακτῆρος ἡ ἀγωγή τοῦ σπιτιοῦ καί τοῦ σχολείου, τόν ἐξευγενίζει ὁ ὑγιής πολιτισμός, ἀλλά ὄχι πάντοτε, οὔτε σέ βαθμό ἀπόλυτο. ῎Εχουμε ἄφθονα τά παραδείγματα ἐγκληματιῶν στήν πολιτισμένη ἐποχή μας, πού καί ἀπό καλά σπίτια βγῆκαν καί σέ σχολεῖα καί πανεπιστήμια ἐφοίτησαν.

῞Ενα εἶναι τό μοναδικό φάρμακο· ἡ πίστις ἡ χριστιανική. Μόνον αὐτή ἐξημερώνει, ἐκπολιτίζει, ἐξευγενίζει, μεταμορφώνει τόν ἄνθρωπο. Μόνον ἡ πίστις στό Χριστό ἔχει τή μυστική δύναμι νά γιγαντώνη τή θέλησι στό καλό, νά ἐμπνέη αὐτοκυριαρχία στό ἄτομο, νά τοῦ θεραπεύη τά τραύματα τῆς ψυχῆς καί νά προλαμβάνη τίς κακοῦργες ἐκδηλώσεις του. ᾿Ενῶ ὅταν ἡ πίστις ἀπουσιάζη, τότε ἡ πόρτα τοῦ κακοῦ εἶναι ἀνοικτή. Καί εὔκολα μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά γλιστρήση στό μεγαλύτερο κακό καί σ’ αὐτό ἀκόμη τό ἔγκλημα. Τά παραδείγματα ἀπό τήν καθημερινή πραγματικότητα ἀφθονοῦν.

Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια. ῾Ο ἄνθρωπος ὅταν δέν ἔχη πίστιν καί φόβον Θεοῦ εἶναι ἱκανός γιά τό μεγαλύτερο κακό. Μόνον ὅταν γνωρίζη ὅτι τό παντέφορον μάτι τοῦ Θεοῦ τόν παρακολουθῆ, τιθασεύει τίς ἄτακτες ἐσωτερικές του διαθέσεις. Τήν ἁρπάγη τοῦ νόμου καί τοῦ χωροφύλακα τήν ξεγελᾶ, ἀλλά τό μάτι τοῦ Θεοῦ, πού ἐρευνᾶ τό βάθος τῆς καρδιᾶς, δέν μπορεῖ νά τό ξεγελάση. Γι’ αὐτό μόνο ἡ πίστις θεραπεύει ριζικά τό κακό μέσα στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. ᾿Ενῶ ὅταν λείπη ἡ πίστις ἡ καρδιά μένει ἀνεξέλεγκτη καί ἀπό ἐκεῖ ξεκινοῦν ἔπειτα ὅλα τά παραστρατήματα τῆς ζωῆς.

Εἶχε δίκαιο ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὅταν ἔλεγε· «Κακόν ἡ ἀπιστία, βυθίζει τόν νοῦν. ῾Η πίστις μετεωρίζει τοῦτον εἰς οὐρανόν. ῾Η ἀπιστία τυφλοῖ τήν ψυχήν·\ἡ πίστις φωτίζει τούς λογισμούς» (Μ. Ρ.G. 63, 929 - 930).

Π.Ε.

πηγή