Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026

Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)

Ευαγγελία Κ. Λάππα
13 Αυγούστου 2026

Στη μακραίωνη πορεία της Ιστορίας μας, το Έθνος μας δοκιμάστηκε ουκ ολίγες φορές από τη διχόνοια, η οποία προήρχετο, κατά κανόνα, από πολιτικές ή άλλες αιτίες. Κατά τις περιόδους αυτές, οι Έλληνες διεχωρίζοντο σε δύο ή περισσότερες αντίπαλες παρατάξεις, στις οποίες συγκαταλέγοντο, ή ακόμη και ηγούντο αυτών, διακεκριμένοι ήρωες του Έθνους.

Ενίοτε, μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών εξηναγκάζοντο, είτε εκ των πραγμάτων είτε υπό το βάρος των περιστάσεων, να ενταχθούν σε μία από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις και να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι δεν συνήδαν πάντοτε προς τον χαρακτήρα τους και προς το κύρος που είχαν αποκτήσει ως ήρωες του Έθνους. Τούτο συνέβαινε ακόμη και όταν οι ίδιοι παρέμεναν μετριοπαθείς ως προς τις απόψεις και την στάση τους.

Ωστόσο, η εμπλοκή τους σε αυτές τις διενέξεις είχε συχνά ως αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η ακεραιότητα του χαρακτήρος τους, ενίοτε και από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, με συνέπεια η θέση τους στην ιστορική μνήμη να καταστεί αμφιλεγόμενη και η υστεροφημία τους να παραμείνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, μετέωρη.

Οι στίχοι του ποιήματος:

Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)

Όνομα και στόχος σου η νίκη,
εσύ ομίχλης τέκνο θερινής,
γόνε θαλάσσης, φωτός στα ψύχη,
ήρωος, με ατσάλινη ψυχή.

✶✶✶

Για χρόνια στης δόξης τα πεδία,
σε λίβες μα και χιόνια παγερά,
πάντα πολέμησες με ανδρεία,
για αξίες που φθάνουν τα ψηλά.

✶✶✶

Μα ήλθε μιάν ημέρα σκοτεινή,
που εσύ δεν την είχες ευχηθεί…

✶✶✶

Στο δένδρο της δάφνης το δικό σου,
ποιος ξένο μπόλι κέντρωσε κακώς
ασπαλάθου αγκάθια να φυτρώσουν,
στο χώμα να πέσει κι ο βλαστός;

✶✶✶

Μέσ’ στης μοίρας σου τη μαύρη δίνη,
Χωρίς εσύ να θέλεις είχες μπει!
Λες η οδύνη αυτό να σβήνει;
Μήπως μπορούσε να αποτραπεί;

✶✶✶

Την ευωδία σου δεν θα σβήσουν.
Σαν την αύρα φεύγει σιωπηλή!
Νόμος οι αξίες της ψυχής σου,
αυτές μόν’ που δεν είχαν συληθεί.

✶✶✶

Ποτέ σου δεν το είχες ευχηθεί!
Μα σαν άλλους, δεν κέρδισες εσύ!

✶✶✶

Ποιοι σε λαίλαπα φωτιάς σε σέρνουν,
και στάχτη κάνοντάς σου την ψυχή;
Γιατί τα αγκάθια θεριεύουν,
αφού δεν τα διάλεξες εσύ;

✶✶✶

Ποιος σ’ έστησε μπρος στ’ άνθη ανδρείας;
Χιλιάδες τους ανοίχθηκαν πληγές.
Τάχα, πως να δώσεις προστασία,
από ψυχρές αγκάλες σιδηρές;

✶✶✶

Μα η Ιστορία θα σε κρίνει:
ήσουν δεμένος μες στη σιωπή;
Ή μήπως κάτι θα απομείνει,
που πάντα θα βαραίνει την ψυχή;

✶✶✶

Μα ποιος θέλει να σε τιμήσει πια;
Μόνον στα ουράνια εκεί ψηλά;

Ευαγγελία Κ. Λάππα
13 Αυγούστου 2026

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα μελοποιημένο εδώ: https://youtu.be/5yywWmKQ_XA

https://evaggelialappa.gr/general/to-dentro-ths-dafnis

Σήμερα 17 Αυγούστου 2026 εορτάζουν:

Άγιος Μύρων

Άγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και Κυπριανός

Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου

Άγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνι....

Άγιοι Θύρσος, Λεύκιος, Κορωνάτος και η συνοδεία τους

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου

Όσιος Αίγλων

Όσιος Ηλίας ο Νέος

Άγιος Μακάριος ο Οσιομάρτυρας

Όσιος Αλύπιος ο Εικονογράφος ο εν Σπηλαίω

Άγιος Γεώργιος ο Προσκυνητής

Άγιοι Ευτύχιος επίσκοπος Γορτύνης, Ευτυχιανός Οσιομάρτυρας

Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου

Ημερομηνία Εορτής:	17/08/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 17 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Δημητριος ο Μοναχος Απο Τη Σαμαρινα Της Πινδου (; - 1808)
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικές συνδέσεις

Βιογραφία

Στύλος και εδραίωμα των σκλαβωμένων Ελλήνων ο μοναχός Δημήτριος, γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Πίνδου στα τέλη του 18ου μ.Χ. αιώνα. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Πατρίδας του, όπου με προσευχή και νηστεία εξάγνισε το σώμα και την ψυχή του. Μετά την κατάπνιξη, από τον Αλή Πασά το 1808, της επανάστασης που υποκίνησε ο παπα Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι του και γύριζε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και διδάσκοντας υπομονή στις θλίψεις. Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς και τον φυλάκισε. Κατόπιν διέταξε τον άγριο βασανισμό του. Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε μέγγενη και κατόπιν αφού τον κρέμασαν ανάποδα τον έκαιγαν από κάτω με φωτιά. Βλέποντας κάποιος Τούρκος την γενναιότητα του Δημητρίου, πίστεψε στον Χριστό και έπειτα μαρτύρησε. Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ' έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ' έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ημέρες. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, το έτος 1808. Το μαρτύριο του συνέγραψε ο πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα Ε. Pouqueville.

(Το μαρτύριο του οσιομάρτυρα Δημητρίου, αντέγραψε κατόπιν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα αυτού. Στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει τη μνήμη του Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).

Λιγότερα (-)

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τ....

ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ

Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Ἡ παραβολή τοῦ ἀχαρίστου δούλου ἔχει σαφή ἐκκλησιολογικό χαρακτήρα.

Τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: Ἀντί νά ἀσχολεῖται κάποιος μέ τό πόσες φορές πρέπει νά συγχωρεῖ, καλύτερα νά καταλάβει, ποία εἶναι ἡ θέση τοῦ καθενός μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Γιατί, ἄν συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει νά εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπάρχει πιά πρόβλημα συγγνώμης.

Τό ὅλο ζήτημα, ὅπως τίθεται ἀπό τόν Κύριο, ἀφήνει νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ σύγχρονός μας ἐκκλησιαστική πράξη, πού κάθε ἄλλο παρά εὐχάριστη εἶναι· θυμίζει περισσότερο κοσμικά πρότυπα, παρά κοινωνία Χριστοῦ.

Εἴμασθε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καί ἄρα σύνδουλοι μεταξύ μας. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή ἱεράρχηση μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἡ μόνη ἐκκλησιολογικά δεκτή.

Οἱ διακρίσεις τῶν χαρισμάτων καί ἡ διάκριση σέ «ποιμένες» καί «ποιμαινομένους» δέν δημιουργεῖ ποσοτική ἤ ποιοτική διαβάθμιση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχουν ἀξιώματα, ἀλλά διακονίες.

Ὁ σεβασμός, πού ζητεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τά τέκνα της, δέν εἶναι μονομερής. Εἶναι ἀλληλοσεβασμός. Ὅπου ὑπάρχει αὐτός ὁ ἀλληλοσεβασμός, σώζεται καί ὁ γνήσιος χαρακτήρας τῆς Ἐκκλησίας.

Κάθε πιστός ἄρα εἶναι ὀφειλέτης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί ὄχι μόνο λαϊκός, ἀλλά καί κληρικός, καί αὐτός ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης.

Ἡ ἔννοια, λοιπόν, τοῦ συνδούλου εἶναι ἡ περισσότερο ἐκφραστική, γιά νά δηλώσει τήν θέση τοῦ καθενός μας ἐνώπιον του Χριστοῦ, τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πού μόνος ἔχει δικαίωμα νά ζητήσει ἀπό τόν καθένα μας ὅ,τι τοῦ ὀφείλει.

Ἀδελφοί μου!

Ὅταν γίνει συνειδητή αὐτή ἡ ἔννοια τοῦ «συνδούλου», ἡ συγχωρητικότητά μας δέν ἀποτελεῖ πιά πρόβλημα. Ὅλοι εἴμαστε στήν ἴδια θέση.

------------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 117.

Ἐπιμέλεια ἐπιλογῆς ἀποσπασμάτων καί ἀντιγραφῆς κειμένου

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Κυριακή 16 Αυγούστου 2026

Ανάστατη η Ανάσταση!!

Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου ούτε Ανάληψη ούτε Ανάσταση της Θεοτόκου!!

Ανάστατη η Ανάσταση

Γιατί ο καθείς από άμβωνος ή από θρησκευτικό σάιτ λέει πνευματικές ανακρίβειες αναφέροντας Ανάσταση της Θεοτόκου!!

όπως την Ανάσταση του Χριστού την ντουμπλάρανε τελευταία άκουσον άκουσον με την Κάθοδο στον Άδη!! Ανάστατη η Ανάσταση..τα πάνω κάτω, άνω κάτω..

Η Ανάσταση του Χριστού είναι ένα Μοναδικό Κορυφαίο και κυρίως Αυτοτελές ιστορικό και πνευματικό γεγονός και δεν μπορεί να συγχέεται ή και να επισκιάζεται από οποιοδήποτε άλλο.. Άλλο να συσχετίζεται κι άλλο να επικαλύπτεται.. Έτσι ως κύρια εικόνα φέτος στην Ανάσταση επικράτησε η εις Άδου Κάθοδος…”Παναγία βόηθα” που έλεγαν οι παλαιότεροι..

ΟΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ

”Αβοηθήτων δύναμις και ελπίς απηλπισμένων”

Σε όλο αυτό το διάστημα του Δεκαπενταύγουστου κατά το Μέγα Παρακλητικό Κανών ακούγεται αυτός ο στίχος. Η Παναγία αναφέρεται ως η δύναμις των αβοήθητων και η ελπίδα των απελπισμένων.

Ποιοι είναι οι Αβοήθητοι..

Οι αβοήθητοι, στην κατά γράμμα ανάλυση με βάση την ετυμολογία της λέξης κι αν συνεκτιμηθεί ότι η λέξη βοήθεια σημαίνει τη φωνή/κραυγή που τρέχει από το (βοή+θέω) είναι όσοι δεν έχουν τη δύναμη ή το ψυχικό κουράγιο ακόμα και να επικαλεστούν αυτή την βοήθεια να προστρέξουν στην προσευχή έχουν παραδοθεί στη δίνη και τείνουν να συμβιβαστούν με τη μοίρα τους. Είναι παραιτησίες όχι απαραίτητα από πεσιμισμό αλλά λόγω της κατάστασή τους που θεωρείται ανεπίστροφη που έχει χαρακτηριστεί αντικειμενικά μη αναστρέψιμη, που δεν τους επιτρέπει να ψελλίσουν έστω κι ένα Κύριε βοήθει μοι. Τόσο τους έχει καταβάλει η ασθένεια ή η απελπισία που μένουν άφωνοι άλαλοι από το τραυματικό ή μετατραυματικό σοκ των βιωμάτων τους παραδομένοι στο προδιαγεγραμμένο..

Αυτό το κενό της προσευχητικής αλαλίας της ψυχικής αφωνίας έρχεται να καλύψει η Εκκλησία,

η Εκκλησία ως πλήρωμα, ως το συλλογικό ”εμείς”.. Γίνεται η φωνή των α-βοή-θητων..Προσεύχεται δέεται αντ΄αυτών.

Γιατί η Εκκλησία προσεύχεται κυρίως για όσους δεν προσεύχονται όπως δέεται για τους εκλιπόντες έτσι δέεται και για τους απόντες.. Γίνεται η φωνή όσων δεν έχουν φωνή, όσων δεν έχουν ελπίδα, δεν έχουν εναλλακτική για όσους δεν έχουν κανέναν..

Οι Αβοήθητοι σαν όρος θυμίζει τους ”Άθλιους” του Ουγκώ .. αν και εδώ δεν πρόκειται μόνο για τους κοινωνικά αποκλεισμένους αλλά πολύ περισσότερο για τους πνευματικά αποκλεισμένους και ψυχικά αποκομμένους για τους μη έχοντες ελπίδα τους απελπισμένους όπως μας διερμηνεύει θαυμάσια το β και καταληκτικό μέρος του στίχου..

Για όλους αυτούς και τους συμπάσχοντας αυτών, η Παναγία είναι το έσχατο καταφύγιο είναι η τελευταία γραμμή άμυνας γίνεται το πνευματικό πεδίο που κερδίζονται δια της Χάρης της ανέλπιστες μάχες σε όλα τα επίπεδα…

Η Παναγία είναι συνώνυμη της μεγάλης Ανατροπής…

dimpenews.com

Τα πνευματικά είναι όπως τα μαθηματικά. !

Τα πνευματικά είναι όπως τα μαθηματικά. Εδώ δεν ισχύει μόνο το ”η μισή αλήθεια είναι ψέμα” αλλά αρκεί και το 1% μόλις να είναι ψέμα και όλο το θεώρημα καταρρίπτεται. Και το 1% λάθος αρκεί για να είναι λάθος η ”αλήθεια”. Οι λάτρεις της Αλήθειας οι εραστές της αλήθειας οι θηρευτές της αλήθειας είναι παθιασμένοι με την ακρίβεια με την ενδελεχή εντέλεια..με την τελείωση… Μόνο που δεν είναι αυτοί οι λύτες… Η άσκηση δίνει τη λύση.. Δεν υπάρχει λύση χωρίς άσκηση … Το αβρόχοις ποσί φέρνει ξηρασία…

«Ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταίσει δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος» (Επιστολή του Ιακώβου (κεφ.2, στ.10)

Και επειδή ζούμε στη μετακαινοδιαθηκική φάση της ιστορίας αυτό έχει καθολική ισχύ στη Δογματική όπου εκεί πλέον διασώζεται τρόπον τινά το αδιασάλευτο κι απαρασάλευτο του ”Νόμου” αφού ο Νόμος ως Νόμος παρήλθεν. «Παρήλθεν ἡ σκιὰ τοῦ νόμου, τῆς χάριτος ἐλθούσης».. Και πλέον «πλήρωμα οὖν νόμου ἡ αγάπη»..

dimpenews.com

Δοῦλε πονηρέ....Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.

Posted on 16 Αυγούστου, 2026

«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»

Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε ἀπό Αὐτόν.

Ἐν τούτοις, ἄν σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας, ἄν ἐμεῖς βαδίσωμε τόν ἀντίθετο δρόμο τῆς σκληροκαρδίας καί μνησικακίας, τότε ἐπιτρέπει ὁ Θεός τήν μάστιγα τῶν ἀνεκδιηγήτων πειρασμῶν καί τήν βάσανον τῆς συνειδήσεως· μᾶς παραδίδει στούς βασανιστάς δαίμονας, ἕως ὅτου σπλαχνισθοῦμε καί μακροθυμήσουμε χάριν τῶν συνδούλων ἀδελφῶν μας.

Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, ἐν τῇ μακροθυμίᾳ Αὐτοῦ περιέρχεται ζητῶντάς μας καί ἐπαναφέροντάς μας, πρός τά ἔργα τῆς ζωῆς 1, ἀρκεῖ νά τό θελήσωμε. Ἀπό τό πρωΐ μέχρι τήν ἑσπέρα τοῦ βίου μας, ὁ Πατήρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Θεός πάσης παρακλήσεως 2 καλεῖ ἕνα ἕκαστον γιά ἐργασία στήν Ἄμπελον τήν ἀληθινήν. Ὁ Yἱός τοῦ Θεοῦ, εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος » 3 διότι κανείς δέν μπορεῖ νά ἔρθει πρός τόν Χριστόν ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος στά Εὐαγγέλια, ἄν δέν τόν ἑλκύσει ὁ Πατήρ 4 . Τό ἔλεος λοιπόν καί ἡ μακροθυμία, προηγεῖται τῆς θείας Κρίσεως. Ἡ ζωηρή μνήμη καί ἡ εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στόν καθένα φέρει ἐκεῖνον τόν φωτισμόν τοῦ Πνεύματος καί ὁδηγεῖται ὁ πιστός στήν οὐράνια σφαίρα τῶν οἰκτιρμῶν καί κάθε παρακλήσεως πρός τόν σύνδουλον.

Ἀντίθετα, ὁ ἐξερχόμενος στήν ζωήν αὐτήν ὡς σκληρός καί ἀνηλεής, ἀμείλικτος στό σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ, πταίει θανασίμως καί παροργίζει τόν Θεόν, τόν Χριστόν, καί τούς ἁγίους Ἀγγέλους. Γι’ αὐτό ὁ Κύριος πού, ὅταν μετανοήσαμε, μᾶς συμπάθησε καί μᾶς συγχώρησε τά τόσα πολλά, ὅταν εἶδε τήν ἀσυγκίνητη καί ἀνυποχώρητη στάση μας πρός τούς συνανθρώπους, ὀργίζεται ἐναντίον μας καί μᾶς ἀποπέμπει δικαίως καί μᾶς παραδίδει σέ ἀνυπόφορα βάσανα. Τό δέ χειρότερο εἶναι ὅτι καί τούς πραγματικούς δούλους τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τούς ἁγίους Ἀγγέλους πού ἐλπίζουμε νά ἔχουμε πρεσβευτάς, θά τούς βροῦμε ἐχθρικούς ἀπέναντί μας, ἄν δέν φανοῦμε ἐδῶ συμπονετικά πρός αὐτούς πού μᾶς ἔπταισαν. Διότι, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στό Εὐαγγέλιο, αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀναγγέλουν πρός τόν Κύριον μέ πολύ μεγάλη λύπη τήν σκληρότητα καί τό ἀνένδοτο τῆς γνώμης μας.

Ὁ μνησίκακος δέ θυμᾶται τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Συγχωρεῖτε καί θά λάβετε συγχώρεση», οὔτε τό:« Ἄν συγχωρεῖτε τά παραπτώματα τῶν ἀνθρώπων, θά συγχωρήσει κι ἐσᾶς ὁ Πατήρ ὁ οὐράνιος».

«Δοῦλε πονηρέ..»

Ἐπίσης, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μᾶς διδάσκει τά ἐξῆς:« Ἡ μνησικακία εἶναι πάθος βασανιστικό, γιατί διαφθείρει τήν ψυχή, σκοτίζει καί ταράζει τόν νοῦ καί τήν καρδιά. Οὔτε συγνώμη καταλαβαίνει, οὔτε συμπάθεια, ἀλλά ζητᾶ τήν ἀνταπόδοση τοῦ κακοῦ». Ἀρχή καί αἰτία τῆς σκληροκαρδίας, χριστιανοί μου, εἶναι ἡ μνήμη πού ἦταν ἁπλή καί ἐνιαῖα καί διαιρέθηκε μέ τήν παράβαση τοῦ ἀνθρώπου. Ἔγινε πονηρή, μνησίκακη καί ἔχασε τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ ἀφοῦ ἔγινε ἀπό ἁπλή καί ἀγαθή, σύνθετη καί ἀπάνθρωπη καί ἀνελεήμων.

Θεραπεία εἶναι ἡ ἐπάνοδος τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς στήν ἀρχαία ἁπλότητά της καί στήν ἀρχική καλοσύνη καί ὡραιότητα. Διαφορετικά -ἀλίμονο- ὁ ἄνθρωπος καταδικάζεται σέ ἐξορία ἀπό τόν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ, γιατί ἔκανε τή ζωή του θανατηφόρο, ἄσπλαχνη καί ἀκατάλληλη γιά τήν Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός μακαρίζει ὅσα εἶναι ἀντίθετα στά δῆθεν καλά τοῦ κόσμου τούτου(Ν. Ἐποχή) λέγοντας: «Μακάριοι “οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι” γιατί δική τους εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

«Δοῦλε πονηρέ...»

Γενόμενος Ἄνθρωπος καί ἱδρύοντας τήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὡς Θεάνθρωπος, «ἐμεγάλυνε» ἀμέτρως τόν ἄνθρωπον. Μέ τήν θεανθρώπινη ὑπέρβασή Του, ὄχι μόνον ἔσωσε τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία, τήν σκληροκαρδία, τήν μνησικακία, τόν θάνατο, ἀλλά καί τόν ἐξύψωσε ὑπεράνω πάντων τῶν ὄντων καί τῶν κτισμάτων. Χρειάζεται, ἐν τούτοις, καί ἡ ἀγαθή προαίρεσις.Ἡ πορεία, συνεπῶς, πού ὁδηγεῖ στήν ἀνέλιξη, στήν τελειότητα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὑπόθεσις δύο παραγόντων· τῆς ἀκτίστου Τριαδικῆς Χάριτος καί τῆς ἀμνησικάκου βουλήσεως καί ἐλευθέρας, ἀπό πάθη ἀτιμίας, κριτικῆς διανοίας τοῦ ἀνθρώπου. Πρόκειται γιά τό μυστήριον τῶν μυστηρίων.

Ἄς σιωπήσει λοιπόν κάθε γλώσσα γιατί σήμερα στήν Εὐαγγελική Περικοπή ὁμιλεῖ ἡ ἄφατη καί ἄπειρη θεία ἀγάπη, ἡ ἄφατη καί ἄπειρη φιλανθρωπία τοῦ ὄντως Μόνου, Φιλανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἄνθρωποι ἕως πότε βαρυκάρδιοι· ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος»; Καί «βαπτίζετε» τήν ἡλιθιότητα σέ τάχα σοφία, πρόοδο καί πολιτισμό; Ἀνόητοι καί σκληροτράχηλοι, δέν διακρίνετε τήν ἐπερχομένη αὐτοκαταστροφή σας; Εἶστε τόσο τυφλοί;

Στόν Ἀγαθόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

1 (Ματθ. 20,1)
2 (Β’ Κορινθ. 1, 3)
3 (Ἰωάν. 15, 1)
4 (Ἰωάν.6,44)