ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026
Ενας χάρτης καταρρίπτει ένα κιλό ψέματα που όχι μόνο μας έχουν πει, αλλά οι περισσότεροι τα έχουν πιστέψει αμάσητα.
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
8 χρόνια συμπληρώνονται από την υπογραφή στις Πρέσπες της ομώνυμης Συμφωνίας.
Ο χάρτης αυτός δείχνει τις αλλαγές συνόρων από τη Συνθήκη Βουκουρεστίου.
Έχουμε και λέμε:
1. Το όνομα “Μακεδονία ήταν δόκιμος όρος από τους Οθωμανούς. Ψέμα. Οι Οθωμανοί ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τον όρο Μακεδονία. Χρησιμοποιούσαν τα Βιλαέτια: Θεσσαλονίκης (με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη), Μοναστηρίου (με πρωτεύουσα το Μοναστήρι), Κοσόβου (με πρωτεύουσα τα Σκόπια) και λίγο πιο πέρα, Ιωαννίνων (με πρωτεύουσα τα Ιωάννινα) και Αδριανούπολης (με πρωτεύουσα την Αδριανούπολη).
2. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου μοίρασε τη Μακεδονία. Ψέμα. Δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στον όρο Μακεδονία στο κείμενο της Συνθήκης.
3. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου έδωσε στα κράτη τα εδάφη που κατέλαβε ο στρατός τους από τους Οθωμανούς. Ψέμα. Η Ελλάδα κατέλαβε την Ξάνθη, την Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη τον Ιούλιο του 1913, όμως δόθηκαν στις αρχές Αυγούστου στην Βουλγαρία από τη Συνθήκη Βουκουρεστίου.
4. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου καθιέρωσε τα σημερινά σύνορα. Ψέμα. Προφανώς όχι.
5. Οι διεθνείς Συνθήκες δεν ακυρώνονται. Ψέμα. Ούτε οι διμερείς, ούτε οι διεθνείς. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου έδωσε στη Βουλγαρία τη Στρώμνιτσα, όμως λίγο μετά δόθηκε στους Σέρβους, επίσης η Θράκη λίγο μετά ανακαταλήφθηκε από την Ελλάδα και δόθηκε στην Ελλάδα. Ακυρώθηκε 2 χρόνια μετά και ξανά 5 χρόνια μετά.
6. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου επιβεβαιώνει το “δικαίωμα” των “Μακεδόνων” σε κράτος. Ψέμα. Στους Β Βαλκανικούς πολέμησαν οι Έλληνες, οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, μέχρι και οι μικροί Μαυροβούνιοι με δικό τους στρατό, αλλά δεν υπήρξε στρατός “Μακεδόνων”. Ανύπαρκτοι.
7. Η Συνθήκη Βουκουρεστίου επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν “εθνικά Μακεδόνες”. Ψέμα.. Όχι μόνο ανύπαρκτοι στη Συνθήκη, αλλά ανύπαρκτοι γενικώς. Κανένας “Μακεδόνας” δεν βρέθηκε: στην Οθωμανική απογραφή του 1905, στην απογραφή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας) το 1921 και κανένας “Μακεδόνας” δεν βρέθηκε σε τρεις εκθέσεις / άρθρα / αφιερώματα του National Geographic το 1912, 1918, 1929.
(Επίσης, αν υπήρχαν “Μακεδόνες”, το όνομα του Βασιλείου θα τους περιλάμβανε. Θα ήταν Βασίλειο Σέρβων, Κροατών, Σλοβένων και Μακεδόνων. Όμως δεν ήταν.)
Ιδού πώς καταργείται λοιπόν η Συμφωνία των Πρεσπών
Και σε βίντεο ομιλίας
«Το θέμα της Εκκλησίας είναι προσωπικόν».
Posted on 15 Ιουλίου, 2026
(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης – 4/10/87)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.
Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.
Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.
Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).
Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.
Το νέο στάδιο ισχύος του Χριστού (ως γνωστό) είναι η Εκκλησία Του, όπου φανερώνονται και βαθύτερες δυνάμεις απ’ ότι στο χώρο της Κτιστής πραγματικότητας.
Τη σημασία της Εκκλησίας έχουν αποτιμήσει-αναλύσει μεγάλες Πατερικές μορφές, στο χώρο των οποίων (διδασκαλία τους) έχει θεμελιωθεί η ορθή ερμηνεία του χαρακτηρισμού του Απ. Παύλου ως: «Σώμα Χριστού» ή «μυστικό Σώμα Χριστού». Ο Βασίλειος Γ. Μπιλάλης έχει τονίσει: «Ούτε λοιπόν μόνο θεία ούτε μόνο ανθρώπινη, αλλά αχώριστα και πάντοτε θεανθρώπινη είναι η φύση και η ουσία της Εκκλησίας».
Τα μικρά καθημερινά βήματα Μετανοίας μέσα στην Εκκλησία, οικοδομούν την πραγμάτωση του νοήματος της ζωής, της εν Χριστώ ζωής, της αληθινής δηλ. ζωής!
Ο Χριστός ενσταλάζει νόημα και ζωτικότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τις εντολές Του και τα Μυστήρια.
Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος αποβαίνει αποφορτισμένη μπαταρία∙ «όνομα έχεις ότι ζεις και νεκρός ει» (Αποκ. κεφ. 3 στ.1), βεβαιώνει ο Κύριος στην Αποκάλυψη.
Όπως στο εσωτερικό της ύλης εντοπίζουμε σύνθετο δίκτυο σχέσεων-αλληλεπίδρασης των δομικών στοιχείων της, έτσι και στην πνευματική εν Χριστώ ζωή υπάρχει δίκτυο σχέσεων-αρετών μεταξύ πνευματικών και υλικών δυνάμεων του πιστού.
Ποτέ κανείς (μη νομίσει) ότι είναι μόνος· τον παρακολουθεί και ενισχύει (διαρκώς) ο πιο πολύτιμος φίλος του, που είναι ο Χριστός. Αρκεί ο πιστός να το επιδιώκει. Στην πνευματική διαδικασία της Μετανοίας, πάντοτε προηγείται η Πίστις και η Ομολογία της, εν λόγω και εν έργω. Οι εκδοχές της πρακτικής Ασκήσεως (προσευχή, υπακοή, νηστεία κλπ) δεν τερματίζουν το νόημα-αίτημα της Ορθόδοξης πνευματικότητας. Χρειάζεται η Ομολογία και το Εκκλησιαστικό βίωμα∙ δηλ. τα προβλήματα της Εκκλησίας είναι και δικά μας προβλήματα. Τα προβλήματα μέσα στην εκκλησία έχουν απόλυτη εξάρτηση και από το επίπεδο της πρακτικής εν Χριστώ αρετής μας.
Όποιος ασχολείται (πχ) μόνο με την προσευχή και «κλείνει» τα μάτια του μπροστά στην αίρεση που ταλαιπωρεί σήμερα την εκκλησία, μπροστά στον οικουμενισμό, αυτή η ψυχή λειτουργεί – δυστυχώς – εγωιστικά.
Ο «σύγχρονος πιστός», προϊόν επιδράσεως του Αστισμού, του οικουμενισμού και του φρονήματος του κόσμου, καταπιάνεται περιστασιακά (είναι αλήθεια) με το «φύσει» δίκαιο των πολλών πιο πολύ και με το ατομικό του συμφέρον. Ποτέ δεν αδιαφορεί όταν θίγεται προσωπικά, συνθέτει δικαιολογίες (φοβικές) όταν το έλλογο εκκλησιαστικό εγώ (συνείδηση) του καλεί σε αγώνες για την Ορθή πίστη. Στο σταυροδρόμι αυτό επικαλείται τους «αρμόδιους» επισκόπους, τον πνευματικό, που σήμερα πλεονάζουν οικουμενιστικά. Την σοβαρότερη, εγκυρότερη, γνώση των Πατέρων την αγνοούν, αρκούμενοι σε εξωτερικές προσεγγίσεις.
Παράδειγμα η μη (γενική) αντίδραση με γνώμονα τον ΙΕ΄Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, του πληρώματος έναντι της «συνόδου» στην Κρήτη (2016).
Η στάση του Ορθοδόξου πληρώματος απέδειξε ότι δεν ήταν διατεθειμένο (πλην εξαιρέσεων) για ισχυρές πράξεις ηρωισμού, για επίπονη αναρρίχηση εκεί που καλούν οι Ι. Κανόνες σε καιρό αιρέσεως.
1ο Σχόλιο: Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης, ως φορέας Ομολογιακής αγωνιστικής αντίληψης. Όταν άκουγα τον Επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη, αισθανόμουν καταιγισμό πνευματικών Αγιογραφικών και Πατερικών διδασκαλιών.
Στις 4-10-87, στην Αθήνα, στην αίθουσα του «ΣΤΑΥΡΟΥ», τόνισε: «το θέμα της Εκκλησίας είναι προσωπικόν».
Η γενναιότητά του, ήταν στοιχείο ταυτόσημο με την Πατερική αρετή. Πάνω από το μηδενισμό και τον ευδαιμονισμό των ημερών μας, στέκουν τα παραδείγματα Αγίων μορφών της Εκκλησίας μας, όπως του π. Αυγουστίνου, ενώ το Άγιο Όρος και οι περισσότερες Ι. Μονές σιωπούν.
Η Εκκλησία του Χριστού και προ της διατυπώσεως σχετικών Ιερών Κανόνων, αντιμετώπιζε τις αιρέσεις με βάση την Αγία Γραφή και του παραδείγματος (γνησίων) αγίων παιδιών της. Τονίζει ο Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης:
Α) «Παραγγελίαν γάρ έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβομεν, παρ’ ό οι κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών τε και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον αυτόν έχει και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988A).
Β) «Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν: Εγώ τις ειμί; Ιερεύς; αλλ’ ουδαμού. Άρχων, και ουδούτως. Στρατιώτης; και πού; Γεωργός; και ουδ’ αυτό τούτο. Πένης, μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος. Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράζουσι και σύ σιωπάς και άφροντις;» (P.G. 99, 1321 B).
Με κάθε τρόπο οι Πατέρες μας, άνευ όρων και ορίων, τόνισαν: «πάντες υπάρχομεν εν ευθύνη και πάντες θα λογοδοτήσωμεν δια τυχόν ολιγωρίαν και αμέλειαν…» (τέλος σχολίου)
Όσοι πλειοδοτούν σε ψευδενωτικά συνθήματα, «εισάγουν» στο νόημα της ιεροκανονικής αγωνιστικής ομολογίας, ως δήθεν ευλαβή ανάλυση, το σχίσμα.
Ενώ η Ομολογία (ΙΕ΄ κανόνας) υπάρχει στον ευλογημένο κύκλο του Ιερού Πηδαλίου, παρ’ όλα αυτά οι οικουμενιστές τον προβάλλουν ως ατίθασες λέξεις.
Το Ιερό Πηδάλιο είναι η εκκλησιολογική μεζούρα που ελέγχει τις διαβρωτικές επιρροές των οικουμενιστών στο ορθόδοξο πλήρωμα.
Όσοι χρησιμοποιούν την πατερική ορολογία, τον ΙΕ Κανόνα, διατρέχουν τον κίνδυνο να τους χαρακτηρίσουν ως σχισματικούς κατ’ αναλογία προς τη λέξη λαϊκιστές.
Η καθημερινή ρητορεία των οικουμενιστών επισκόπων περί «ενότητας, και «υπακοής» στην οικουμενιστική διοίκηση της Εκκλησίας, είναι αίτημα επικοινωνίας, που αναδύεται από την περιφρόνησή τους στην Πρωτοδευτέρα Σύνοδο επί Μ. Φωτίου.
Οι Πατέρες απαντούν στις αιρέσεις και στον οικουμενισμό χωρίς να βγαίνουν από την Εκκλησία.
2ο Σχόλιο: Το αίτημα των οικουμενιστών περί «ενότητας» μέσα στην Εκκλησία είναι αναμεμιγμένο με αιρετικά δόγματα, που τα διαβάζουμε στις αποφάσεις και συνεδριάσεις του Π.Σ.Ε. Τα κύματα της αιρέσεως πολλά και βράχοι ολίγοι. «Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επιστ. 92).
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026
Ένα όνομα σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί…
Posted on 15 Ιουλίου, 2026
π. Δαμιανός
Ρώτησαν κάποτε έναν συνάδελφο ιερέα:
–Μα, είναι ανάγκη να μνημονεύετε τόσα ονόματα στην Προσκομιδή;
Κι εκείνος απάντησε:
–Κάποτε, αργά ή γρήγορα, εγώ κι εσύ, θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και, μετά, θέλουμε-δε θέλουμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.
Είναι όμως απερίγραπτο αλλά και αβάσταχτο το πόσο θα θέλαμε, από «εκεί» που θα βρισκόμαστε, να βρεθεί ένας ιερέας του Υψίστου, ένας λειτουργός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για να μας θυμηθεί και να μας μνημονεύσει, τουλάχιστον για μια φορά στην επίγεια και ιερατική ζωή του.
Και του απάντησαν, έντονα προβληματισμένοι με τη θέση που μόλις εξέφρασε:
–Έτσι όπως τα λέτε, έχετε δίκιο Πάτερ!…
Το Ειλητάριον
Το είδα Προσκυνητής
Στό ἐναγώνιο ἐρώτημα – ἔκκλησι γιά τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες μονίμων στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων.
Posted on 15 Ιουλίου, 2026
Πρόσφατα ἔλαβα «Ἐπιστολή – Ἔκκληση στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων γιά τήν ἔκδοση τῶν νέων ψηφιακῶν ὑπηρεσιακῶν ταυτοτήτων».
Ἀντιγράφω ἀπό τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς δύο σύντομα ἀποσπάσματα: «Μέ βαθύτατο σεβασμό, υἱϊκή ἀγάπη καί συντριβή καρδίας, καταφεύγουμε σήμερα στήν ἐγνωσμένη ποιμαντική σας εὐαισθησία καί στό ἀνυποχώρητο ὀρθόδοξο φρόνημά σας. Εἴμαστε μιά ὁμάδα μόνιμων στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἀξιωματικοί καί ὑπαξιωματικοί μέ πολλά ἔτη εὐδόκιμης ὑπηρεσίας στήν Πατρίδα, οἰκογενειάρχες, ἀλλά καί πρωτίστως ζωντανά μέλη καί πλήρωμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Ἀφορμή γιά τήν παροῦσα ἐπιστολή μας ἀποτελεῖ ἡ ἐπικείμενη καταληκτική ἡμερομηνία τῆς 2ας Αὐγούστου 2026, κατά τήν ὁποία ἐπιβάλλεται ἀπό τήν Ὑπηρεσία μας ἡ ὑποχρεωτική ἔκδοση καί παραλαβή τῶν νέων ψηφιακῶν ὑπηρεσιακῶν ταυτοτήτων, οἱ ὁποῖες φέρουν ἠλεκτρονικό μέσο ἀποθήκευσης δεδομένων (μικροτσίπ)».
Ἐρώτημα
«…Μᾶς ἐπιτρέπει ἡ Ὀρθόδοξη πνευματική οἰκονομία νά παραλάβουμε τό ἔγγραφο αὐτό ὑπό τό καθεστώς τῆς ὑπηρεσιακῆς βίας καί τοῦ ἐξαναγκασμοῦ προκειμένου νά μήν ἀποκοποῦμε ἀπό τήν συλλογικότητα τῆς Ἐκκλησίας καί νά προστατεύσουμε τίς οἰκογένειές μας, μεταφέροντας τό πνευματικό βάρος τῆς εὐθύνης στή Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας πού τό ἀνέχεται;
Ἤ μήπως ἡ συνείδησή μας ἐπιτάσσει τήν πλήρη ἄρνηση καί τή θυσία τῆς καριέρας μας, ἀκόμη κι ἄν ἡ ἐπίσημη Σύνοδος δέν μᾶς καλύπτει ὡς διωκόμενους γιά τήν Πίστη; …»
Ὁμολογῶ ὅτι μέ συγκλόνισε συθέμελα ἡ σπαραξικάρδια αὐτή ἔκκλησις τῶν μονίμων ἐνστόλων στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς Ἑλληνορθοδόξου Πατρίδος μας. Βαθεῖς καί ἔμπονοι ἀναστεναγμοί ἀνέρχονται ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ὑπάρξεώς μου.
Ταλαίπωρη Πατρίδα, ψελλίζει ἡ γλῶσσα μου. Γιά τούς ἀρνησίχριστους «μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» θέσπισες νόμους γιά τήν ἀπαλλαγή τους ἀπό τήν ἔνοπλη στρατιωτική τους θητεία, καθώς ἐπικαλοῦνται λόγους συνειδήσεως. Καί ὑπηρετοῦντες τήν θητεία τους, μή λαμβάνοντες ὅπλα, τί προσφέρουν στήν Πατρίδα μας; Ὅταν δέ καί ἀσκοῦν προσηλυτισμό στούς συστρατιῶτες τους, ποιό εἶναι τό κέρδος, ὠφελοῦν ἤ βλάπτουν;
Ἐνῶ γιά τούς ἀκοίμητους φρουρούς τοῦ Γένους μας, πού ὄχι μόνο δέν ἀρνοῦνται τήν ὁπλοφορία, ἀλλά εἶναι ἕτοιμοι νά θυσιασθοῦν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος, εἶναι δύσκολη καί ἀκατόρθωτη ἡ παροχή ἐναλλακτικῶν λύσεων ταυτοποίησης, ἀφοῦ ὡς πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουν κώλυμα συνειδήσεως ἀναφορικά μέ τήν λῆψι τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων;
Δύο μέτρα καί δύο σταθμά λαμβάνονται καί ἰσχύουν στό στράτευμα τῆς Χώρας μας;
Γιατί σέ ἄλλες Χῶρες οἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες – Πατριαρχεῖα (π.χ. τό Πατριαρχεῖο Γεωργίας) παρεμβαίνουν δυναμικά καί ζητοῦν ἐπισήμως ἀπό τίς Κυβερνήσεις τους τήν ἐφαρμογή προσιτῶν καί ἐφικτῶν λύσεων ταυτοποίησης;
Νομίζω ὅτι οἱ τίμιοι αὐτοί φρουροί τῆς Ἑλληνορθόδοξης Πατρίδος μας ἀπευθύνθηκαν στήν ταπεινότητά μου, γνωρίζοντας καί τήν ἰδιότητά μου ὡς μέλους τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τήν τρέχουσαν Συνοδικήν περίοδον, προκειμένου νά πραγματοποιήσω κάποια παρέμβασι κατά τίς Συνοδικές Συνεδριάσεις.
Θεωρῶ σκόπιμο, πρίν εἰσέλθω εἰς τήν οὐσίαν τοῦ αἰτήματος τῆς Ἐπιστολῆς-Ἐκκλήσεως, νά ἀναφερθῶ πετόντι καλάμῳ στήν πρόσφατη ἀντιμετώπισι τοῦ ζητήματος τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ Προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.) ἀπό τήν Ἱερά ἡμῶν Σύνοδο (Δ.Ι.Σ.), τῆς ὁποίας τυγχάνω μέλος, καί ἀπό τό Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ὅπου πρόσφατα (21-4-2026) συζητήθηκαν δέκα (10) προσφυγές, γιά τό ὡς ἄνω ζήτημα, οἱ δύο ἐκ τῶν ὁποίων ἦσαν οἱ προσφυγές τοῦ Συνοδικοῦ Ἀδελφοῦ Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου, μεθ’ ὁμάδος Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως αὐτοῦ καί τῆς ταπεινότητός μου.
α) Ἡ Συνεδρία τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (4-5-2026)
Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 109/18-2-2026 ἐγγράφου μου, μετά συνημμένου ὑπομνήματος περί τοῦ ζητήματος τοῦ Προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), καί τοῦ ὑπομνήματος τῶν κ.κ. Δ. Ἀράπογλου καί Α. Σφακιανάκη (ἀριθ. πρωτ. 1386/26.3.2026), μέ θέμα «Προσωπικός Ἀριθμός καί νέες Ψηφιακές Ταυτότητες, συνεζητήθη ὑπό τῆς Δ.Ι.Σ. τό θέμα αὐτό, μετά τήν ἀνάγνωσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 14/31-3-2026 Γνωμοδοτήσεως τοῦ κ. Θεοδώρου Παπαγεωργίου, Εἰδικοῦ Νομικοῦ Συμβούλου παρά τῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ.
Ἐτονίσθη ἡ σοβαρότητα τοῦ θέματος, οἱ ἐπ’ αὐτῷ ἀνακοινώσεις καί διακηρύξεις τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου κατά τά ἔτη 1993, 1997, 2000 καί 2010, οἱ νομικές τοποθετήσεις κατά τοῦ Π.Α. τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης (2023), τῆς Ἀνεξάρτητης Ἀρχῆς Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων (2012, 2020, 2024 καί 2026) καί τοῦ ΣτΕ (60/2024 Γνωμοδότηση), οἱ προεκτάσεις καί οἱ παράμετροι τῆς ὑποχρεωτικῆς λήψεως τοῦ Π.Α. καί τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων μέ τά νεώτερα δεδομένα, ὅπως διαφαίνονται ἀπό τά στοιχεῖα τῶν Ὑπηρεσιῶν Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης καί σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες, πού ἔρχονται ἀπό τά Κράτη, ὅπου ἐπιβάλλεται ὑποχρεωτικά ἡ λῆψις των (Κίνα, Ἡνωμένο Βασίλειο, Γερμανία κ.ἄ) καί οἱ Χριστιανοί πολίτες των πρωτίστως, ὡς ἀντιρρησίες συνειδήσεως, ἀντιμετωπίζουν οἰκονομικό, ἐπαγγελματικό καί κοινωνικό ἀποκλεισμό.
Ἰδιαίτερα ἔγινε λόγος γιά τήν συζήτησι τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ θέματος τῆς ὑποχρεωτικῆς λήψεως τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ Π.Α. στήν πρόσφατη συνεδρία τοῦ Σ.τ.Ε. (21 Ἀπριλίου 2026), ὅπου ἐξεδικάσθησαν οἱ ὡς ἄνω δέκα (10) προσφυγές, ἐπί δεκάωρο κατά κάποια πληροφορία, μέ ἰδιαίτερη προσοχή, ἐκτενέστατη συζήτησι καί σφαιρική θεώρησι τοῦ ζητήματος, πτυχές τοῦ ὁποίου φάνηκε ὅτι ἀγνοοῦσαν οἱ κ.κ. Σύμβουλοι τοῦ Ἀνωτάτου αὐτοῦ Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου. Γιά πληρέστερη ἐνημέρωσι τό ΣτΕ ἐζήτησε νά ὑποβληθοῦν ὑπομνήματα ἀπό τούς προσφυγόντες.
Ἔπειτα ἀπό τά ὡς ἄνω διαμειφθέντα ἡ Δ.Ι.Σ., μέ τό ὑπ’ ἀριθ. 946/924/6-5-2026 ἔγγραφο της πρός τόν ἐξονομασθέντα Εἰδικόν Νομικόν Σύμβουλόν της, «…ἀπεφάσισεν ὅπως τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν τά νέα δεδομένα τῶν προσφυγῶν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας περί τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, ὥστε νά συνεκτιμηθοῦν, ἀναμένοντες τάς σχετικάς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ».
β) Ἡ ἐξέτασις τῶν 10 προσφυγῶν στό ΣτΕ (21-4-2026)
Ἀκροθιγῶς ἔγινε ἀναφορά πιό πάνω στή συζήτησι τοῦ ΣτΕ ἐπί τῶν ὡς ἄνω προσφυγῶν.
Ἀκολούθως παραθέτω λίαν συνοπτικό σημείωμα τοῦ πληρεξουσίου Δικηγόρου μου κ. Π.Σ., ἀναφερόμενο στά τῆς ἐκδικάσεως τῆς ἐν θέματι προσφυγῆς μου:
«Κατά τη δικάσιμο της 21.04.2026 ενώπιον του Δ’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, η υπόθεση συνεκδικάστηκε με αριθμό αιτήσεων ακύρωσης συναφούς αντικειμένου.
Στο ακροατήριο αναπτύχθηκαν συνοπτικά οι βασικοί άξονες των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, με έμφαση στις ουσιώδεις πλημμέλειες του κανονιστικού πλαισίου και των προσβαλλόμενων πράξεων ως προς τις εγγυήσεις νομιμότητας και προστασίας των δικαιωμάτων των αιτούντων.
Ειδικότερα αναδείχθηκαν, κατά τον πυρήνα τους, ζητήματα απουσίας επαρκών εγγυήσεων προστασίας δεδομένων ήδη από τον σχεδιασμό, έλλειψης σαφούς κατανομής ρόλων και ευθυνών ως προς την επεξεργασία, παράλειψης προγενέστερης αξιολόγησης υψηλού κινδύνου, καθώς και ζητήματα αναλογικότητας και προβλεψιμότητας των ρυθμίσεων που επηρεάζουν το σύνολο των πολιτών.
Καθοριστικό ρόλο στη συζήτηση είχε το υπόμνημα που καταθέσαμε, το οποίο δεν περιορίστηκε σε επανάληψη των λόγων ακύρωσης, αλλά τους συστηματοποίησε και τους ενίσχυσε με νεότερο, κρίσιμο υλικό και με σαφή δικονομική στόχευση.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι, μεταξύ των συνεκδικασθεισών υποθέσεων, μόνο η δική μας αίτηση ακύρωσης περιλάμβανε ρητώς και αιτιολογημένα αίτημα υποβολής 4 προδικαστικών ερωτημάτων, προτείνοντας συγκεκριμένη διατύπωση προς το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ότι το στοιχείο αυτό επισημάνθηκε ειδικώς και στο ακροατήριο, με τον Πρόεδρο να ξεχωρίζει τη συγκεκριμένη αίτηση ακύρωσης ακριβώς λόγω της υποβολής των συγκεκριμένων προδικαστικών ερωτημάτων.
Με τον τρόπο αυτό η προσφυγή μας ανέδειξε ως κεντρικό ζήτημα την ανάγκη αυθεντικής ερμηνείας κρίσιμων ενωσιακών κανόνων, προκειμένου να κριθεί οριστικά η νομιμότητα των προσβαλλόμενων ρυθμίσεων, ενόψει της γενικότερης σημασίας του ζητήματος και της δυνητικής επίδρασής του πέραν της συγκεκριμένης δίκης».
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, γιά πληρέστερη καί ἀναλυτικότερη ἐνημέρωσι περί τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ (Π.Α.) καί τῶν συναφῶν θεμάτων, θά παραθέσω τό ἀπό 18-2-2026 ὑποβληθέν εἰς τήν Ἰεράν Σύνοδον Ὑπόμνημά μας, καί
γ) Ὑπόμνημα πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ἐπίλογος
Μετά τήν παράθεσιν α) τοῦ συγκλονιστικοῦ ἀποσπάσματος τῆς Ἐπιστολῆς – Ἐκκλήσεως Μονίμων Στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων γιά τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες, β) τῶν διαληφθέντων ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἀποφάσεως Αὐτῆς, γ) τῆς ἐξετάσεως τῶν δέκα (10) προσφυγῶν στό ΣτΕ (21-4-2026) καί δ) μετά τήν δημοσίευσιν τοῦ ὑποβληθέντος τήν 18-2-2026 σχετικοῦ Ὑπομνήματός μας εἰς τήν Δ.Ι.Σ., προάγομαι δύο τινα νά προτείνω:
1. Στήν Κυβέρνησι τῆς Χώρας μας, ἀφοῦ θεωρήση σφαιρικά καί ἀντικειμενικά τό φλέγον ζήτημα τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ Π.Α., μέ ὅλας τάς παραμέτρους καί προεκτάσεις του, καί λάβη σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν της, τόσον τίς ἀπό 35ετίας (ἀπό τοῦ 1993 διακηρύξεις τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ὅσον καί τίς νομικές τοποθετήσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης (2023), τῆς Ἀνεξάρτητης Ἀρχῆς Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων (2012, 2020, 2024 καί 2026) καί τοῦ ΣτΕ (Γνωμοδότηση 60/2024), ἀλλά καί τήν ἀναμενομένη ἀπόφασι ἐπί τῶν προσφάτων δέκα (10) προσφυγῶν στό Ἀνώτατο Ἀκυρωτικό Δικαστήριο, νά ἱκανοποιήση τό αἴτημα – ἔκκλησι ἐνστόλων μονίμων στελεχῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων περί τῆς μή ὑποχρεωτικῆς λήψεως τῶν νέων ψηφιακῶν ὑπηρεσιακῶν ταυτοτήτων διά νά ἀποφευχθοῦν τά δράματα τῆς ἐνδεχομένης ἀναγκαστικῆς ἀποστρατεύσεώς των καί τῆς ταλαιπωρίας καί δυσπραγίας τῶν οἰκογενειῶν των, καί
2. Στούς ἰδίους τούς ἐνστόλους ἀξιωματικούς, ὑπαξιωματικούς κ.λπ., καθώς καί στά ἑκατομμύρια χριστιανῶν πολιτῶν, πού ἔχουν κρίσιν συνειδήσεως, ἀφοῦ ἐνημερωθοῦν ἐπαρκῶς καί σφαιρικῶς ἐπί τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ ζητήματος καὶ βεβαιωθοῦν ὅτι τά προσωπικά των δεδομένα, ὅσα εἴναι καί ὅσα θά προστεθοῦν, μεταξύ τῶν ὁποίων προμηνύεται νά εἶναι καί ὁ δυσώνυμος ἀριθμός τοῦ Ἱεροῦ Βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, θά ἀντίκεινται εἰς τὴν Ἑλληνορθόδοξον Παράδοσιν καί Κληρονομίαν μας, νά πράξουν κατά συνείδησιν, κατά τήν χριστιανικήν μας συνείδησιν, ὅπως συνέβη καί στόν καιρό τῆς τριετοῦς πανδημίας. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις».
Εὐχόμενος νά ἔχουμε τηλαυγῆ τόν Θεῖον φωτισμόν καί πλούσιον τό Θεῖον ἔλεος στήν πορεία τῆς ζωῆς μας καί καλήν ἀπολογίαν τήν ἐπί τοῦ φοβεροῦ Βήματος τοῦ Χριστοῦ, διατελῶ,
Μετ’ εὐχῶν & ἀγάπης
Ὁ Μητροπολίτης
†ὁ Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ
Γεώργιος Αβέρωφ
|
Ένας ιερέας απαντά στην ανθελληνική προπαγάνδα και απαριθμεί τους “μεγάλους” του γένους (1814)
Είναι στην μοίρα των Ελλήνων να χρειάζονται να υπερασπίζουν την Ιστορία του Γένους τους απέναντι σε κάθε είδος διαβολές, παραποιήσεις, ψεύδη και συκοφαντίες.
Chrysoloras – 14/05/2025
Έναν χρόνο πριν γεννηθεί ο Παπαρρηγόπουλος λοιπόν…ένας Αμπελακιώτης παπάς, που λειτούργησε για πέντε χρόνια στον ελληνορθόδοξο ναό της Ελληνικής Κοινότητας της Τεργέστης, ο Αναστάσιος απο τα Αμπελάκια Θεσσαλίας, αποφασίζει οτι δεν μπορεί να μείνει άπραγος απέναντι στις διαβολές κάποιων συγκεκριμένων Ευρωπαίων συγγραφέων που δυσφημούσαν το Γένος του μέσα απο τα έργα τους. Έτσι το 1814 συγγράφει και αφιερώνει στην Κοινότητα ένα συγκλονιστικό έργο, που μας δείχνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την αυτονόητη και φυσική πεποίθηση της Συνέχειας του Γένους. Το έργο του είναι διαθέσιμο στην Ανέμη και ο τίτλος του είναι “Απολογία Ιστορικοκριτική / Συντεθείσα μεν ελληνιστί υπότινος Φιλογενούς Έλληνος Επεξεργασθείσα δε εις την κοινήν διάλεκτον των Ελλήνων, μετάτινων σημειωμάτων υπό Αναστασίου ιερέως και Οικονόμου των Αμπελακίων, Των επί των Θετταλικών Τεμπών κειμένων παρ’ ου και ιδία δαπάνη εξεδόθη χάριν των ομογενών“.
(ορθογραφία κειμένου)
“Τῇ Ἐντιμοτάτῃ, Χρησιμοτάτῃ καὶ φιλογενεστάτῃ Ἀδελφότητι τῆς ἐν Τριεστίῳ Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων…
Τὸ χρέος, τὸ ὁποῖον ἔχω πρὸς τὴν ἐντιμοτάτην καὶ φιλογενῆ Ἀδελφότητα τοῦ ἡμετέρου γένους, διὰ τὴν ἀγάπην καὶ φιλοφροσύνην ἣν πρὸς ἐμὲ ἔδειξε ἐν τῷ πενταετεῖ χρόνῳ τῆς ἐφημερίας μου, μ᾽ ἐπαρακίνησε νὰ τῇ προσφέρω τοῦτῳ τὸ μικρὸν μου φιλοπόνημα, ὡς σημεῖον τῆς πρὸς αὐτὴν εὐχαριστίας μου, καὶ εὔελπις εἰμί, ὅτι θέλει τὸ δεχθῆ φιλοφρόνως, καὶ προστατεύσῃ τοῦτο γενναίως, ἀποβλέπουσα οὐχὶ εἰς ἄλλο, ἀλλ᾽ εἰς τὴν εὐχάριστον διάθεσιν τοῦ προσφέροντος· διότι εἰς ποῖον ἄλλον ἔπρεπε νὰ κάμω τὴν τούτου ἀφιέρωσιν; Οὐχὶ βεβαίως εἰς ἄλλον, παρά εἰς τὴν ἐντίμον, φιλόκαλον, καὶ εὐεργετικωτάτην ἀδελφότητα τῶν ὁμογενῶν μου, ὡς φιλογενῆ καὶ φιλόμουσον.
Τὸ παρὸν βιβλίον, ὦ ἔντιμος ἀδελφότης, μ᾽ ὅλον ὅπου ἀποβλέπει πρὸς δικαίαν ἀπολογίαν κατὰ τῶν συκοφαντιῶν, τῶν δύο ἀλλογενῶν συκοφαντῶν τοῦ γένους ἡμῶν, Κομπαγνώνη καὶ Βερθόλδυ· ἀλλ᾽ ὁ κύριος σκοπὸς ἀφορᾷ πρὸς ὠφέλειαν μᾶλλον τοῦ γένους, καὶ ἕκαστος ὅστις τὸ ἀναγνώσῃ, θέλει εὑρεῖν καρπὸν ὠφελείας εἰς αὐτό, τόσον διότι μανθάνει τὰ ὀνόματα τῶν παλαιῶν καὶ νέων σοφῶν τοῦ γένους ἡμῶν, καὶ τὰ συγγράμματα αὐτῶν, ἅπερ κατέλιπον, ὅσον καὶ διότι τὸ βιβλίον ἀναπεμπάζει εἰς τὴν μνήμην πάντα τὰ διδασκαλικὰ μαθήματα, καὶ κάμνει τὸν ἀναγνώστην νὰ γίνηται εἰδήμων πολλῶν πραγμάτων.
Τούτου χάριν, καὶ ἐγὼ ὡς φιλογενής, ἐκίνησα πάντα λίθον κατὰ τὴν παροιμίαν, διὰ νὰ ἐξέλθῃ διὰ τοῦ τύπου εἰς φῶς, πρὸς ὠφέλειαν τῶν ὁμογενῶν. Δέξου τοίνυν, ὦ ἔντιμος ἀδελφότης τῶν ἀνατολικῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, τοῦτῳ τὸ μικρὸν μου φιλοπόνημα, τὸ ὁποῖον καθ᾽ ὀφειλήν μου σοι προσφέρω, καὶ μὴ ἀποβλέψῃς εἰς τὸ μικρὸν τοῦ προσφωνήματος, ἀλλ᾽ εἰς τὴν προθυμίαν καὶ ἀγάπην τοῦ προσφέροντος, ὅστις κηρύττει ἑαυτὸν διὰ βίου ὀφειλέτην πρὸς τὴν ὑμετέραν φιλογενῆ καλοκαγαθίαν, καὶ ὑποσημειοῦται ὅλος ὅλως διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης.
Ὁ τῆς ὑμετέρας ἐκκλησίας ἐφημέριος.
Ἀναστάσιος Ἱερεὺς Οἰκονόμος ὁ ἐξ Ἀμπελακίων Θεσσαλίας.”
Στη συνέχεια ο Αμπελακιώτης Αναστάσιος, απευθύνεται στον κύριο στόχο του έναν απο τους ξένους συγγραφείς που λοιδώρησαν μέσω των γραπτών τους τους Έλληνες, τον Ιταλό αββά Κομπανώνη (abbate Giuseppe Compagnoni):
“Ὁμιλία κατὰ τοῦ ἑλληνοκατηγόρου Ἀββᾶ
Κάποιος Ἀββᾶς (ἰταλιστὶ ἀμπάτε) ἐπονομαζόμενος Κομπανώνης, εἰς ἕνα βιβλίον του, συντεθμένον ἀπὸ ὑβριστικὰς λέξεις, ἀτιμάζει ἐχθροπαθῶς τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἀγωνιζόμενος νὰ τὸ παραστήσῃ παντῶν τῶν ἐθνῶν, κατώτερον ὁμοῦ καὶ ἀχρεῖον.
Ὁ ἐμβρόντητος οὗτος φθονερὸς Ἀββᾶς ἔφθασε γαυγίζων κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ γένους, ὡς ἄλλος τις Κέρβερος, νὰ λέγῃ ὅτι ὁ λαὸς τῶν Ἑλλήνων, εἶναι τὴν σήμερον ἀπόβλητος, καθάς ὁ Ἑβραϊκὸς, ὃν ὁ Κύριος διεσκόρπισεν εἰς πάντα ἄνεμον. Λέξις αὕτη κατ᾽ ἀλήθειαν, ὁποὺ περιέχει ὅλον τὸ μῖσος ἐναντιοτάτου ἐχθροῦ.
Ἀναγινώσκοντας τοιαύτας ἐχθροπαθολογίας, δὲν μοι ἐφάνη εὔλογον νὰ ἀποκριθῶ κατ᾽ εὐθεῖαν εἰς τὰ ἄρθρα τῶν μωρολογιῶν του, πρὸς ἀναίρεσιν τῶν προτάσεών του. Ὢντας ἀνάξιος, ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος, νὰ συναριθμῆται μετὰ τῶν πεπαιδευμένων ἀνδρῶν, ὁποῦ καὶ τὴν φήμην τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, καὶ τὴν ἀναγκαίαν αὐτοῦ ὕπαρξιν γινώσκουσι σαφῶς.
Τί μοι εἶναι χρεία λοιπόν, νὰ ἐκθέσω ἀπάντησιν ἐπίπονον εἰς τὰ δύσημα ἐπιχειρήματά του; Χάνωντας καὶ τὸ ἔλαιον, καὶ τὸν κόπον κατὰ τὴν παροιμίαν; Ὅταν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἐκ τῶν Λατίνων, ἄνδρες διαβεβοημένοι εἰς πᾶσαν ἐπιστήμην, ῥαπίζουσι τὰς σιαγόνας του, με τοὺς ἐπαινετοὺς λόγους πρὸς τὸ τῶν Ἑλλήνων γένος; Εἰς τὸ ὁποῖον προσφέρουσι σέβας ἀρκετόν, καὶ ὁμολογοῦσι ἀνυποκρίτως, ὅλην τὴν προκοπὴν τῶν φρονήσεων καὶ τῶν ἐπιστημῶν του, ἃ ἑαυτῶν;
Με ἐξαρκῇ λοιπόν, ἡ ἐκφώνησις τοῦ παρόντος λόγου, πρὸς συνηγορίαν ὑφανθέντος, τοῦ ἀρχαίου καὶ μεταγενεστέρου Ἑλληνικοῦ γένους, διὰ νὰ συντριφθῶσι τὰ πληκτικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Ἀββᾶ, καὶ νὰ καταλάβῃ ἐν ταύτῳ ὁ ἑλληνοκατήγορος εἰς ποῖον χάος τεταραγμένων γνωμῶν, καὶ ἐσφαλμένων ἰδεῶν βοῤβοκυλύεται, ἀφ᾽ οὗ στηριζόμενος εἰς ἀθεμελίωτα στηλιτεύματα, καὶ πάντη ἀνίσχυρα, φανερώνει τὸν ἑαυτὸν τοῦ ἄμουσον καὶ ἀπαίδευτον πρὸς τὰ τῆς Ἱστορίας.”
Η λίστα των συγγραφέων και ιστορικών προσωπικοτήτων του Ελληνικού Γένους είναι συγκλονιστική, για το εύρος και τις πληροφορίες που μοιράζεται με τον αναγνώστη του. Μερικά παραδείγματα:
“Ποίον γένος εὖγαλεν ἕναν Πίνδαρον, ἐκ τοῦ ὁποίου τὰ χείλη ὅσα ποιήματα ἀνέβλυζον τόσα ἄνθη ἔπιπτον ἀπὸ τὴν γλῶσσαν του, διὰ νὰ θηλάζωσιν αἱ μέλισσι τὸ γλυκὺ τῶν ἡρωϊκῶν ἐπῶν τοῦ εὐκλεεστάτου ποιητοῦ, ὅστις καὶ κορυφαῖος τῶν λυρικῶν ὠνομάσθη;
[…]
Τοὺς αὐτοὺς ἐπαίνους πρέπει νὰ ἀποδώσωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, θέλοντες νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ τῆς στρατιωτικῆς τακτικῆς καὶ ἀνδρείας τῶν ἀρχιστρατήγων Ἑλλήνων, περὶ τῶν ὁποίων διηγεῖται ἡ τῶν ἀρχαίων Ἱστορία, καὶ τῶν μεταγενεστέρων, ὅτι ἐχρημάτισαν ὑπὸ τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν βασιλευσάντων ἐν Βυζαντίῳ, καὶ ὑποκάτων εἰς πολλὰς ἄλλας βασιλεύουσας τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν εἰς πολλὰς μάχας, καὶ ἐδοξάσθησαν ὡς νικηταὶ κατὰ πρόσωπον πολυαρίθμων στρατευμάτων τῶν μεγαλυτέρων βασιλέων τοῦ κόσμου.
Ὁμοῦ με ὅλους οὕςτινες διέλαμψαν εἰς τὰ πολεμικὰ ἔργα καὶ ἀνδρικὰ κατορθώματα, ἐπαριθμοῦνται Θεμιστοκλῆς, Ἐπαμεινώνδας, Παυσανίας, Λεωνίδας, Εὔπομπος, Πελοπίδας, Ἀλκιβιάδης, Ἀγαμέμνων, Φωκίων, Κίμων, Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι.
Καὶ εἰς τοὺς ἀκολούθους καιροὺς ἠκούσθησαν παντοῦ οἱ θρίαμβοι τοῦ ἀνδρικωτάτου Βελισαρίου, πορθευτοῦ (ἤτοι ἀφανιστοῦ) τῶν τυράννων τῆς Δύσεως, Ἡρακλείου τῶν Περσῶν, Μαυρικίου τῶν Βουλγάρων Σλάβων, Ἀροΐτου τῶν Βισγόθων, καὶ ἄλλων πολλῶν ἡρώων, οἵτινες ἐστόλισαν τὸν ἑαυτὸν τους με θριαμβευτικοὺς στεφάνους, διὰ τὴν τύχην τοῦ πολέμου καὶ διὰ τὴν ἀνδρείαν, ἣν ἔδειξαν εἰς σκληρότατα συναπαντήματα, καὶ διὰ τὰς ἐπιτηδειοτάτας ἐφευρέσεις τῶν στρατηγημάτων, θέλουσιν εἶσθαι πάντοτε ἀξιομνημόνευτοι εἰς τοὺς φιλομαθεῖς, καὶ εἰς παράδειγμα ἐκείνων, οἵτινες θέλουσι μεταχειρίζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πολέμου.
Καὶ τίς θέλει εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἔξοχος ῥήτωρ, ὅστις ἐμπιστεύεται εἰς τὴν ἰδίαν σοφίαν καὶ εὐγλωττίαν του, ὅτι δύναται νὰ μεγαλύνῃ με ἱκανὰς λέξεις τοὺς μεγαλοπρεπεῖς θριάμβους τοῦ μόνου Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου, ὡσαύτως καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν στρατηγῶν του, καὶ ὅλης ἐκείνης τῆς κεραυνούσης στρατιᾶς τῶν ἀργυρασπίδων;
Τῇ ἀληθείᾳ, ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἔσυρνε τὸ σπαθίον ἀπὸ τὴν θήκην, οὐχὶ σίδηρον θανάτου, οὐδὲ μάχαιραν ἐξολοθρεύσεως, ἀλλὰ τοὺς κεραυνοὺς πρὸς ἀφανισμὸν τῶν ἐχθρῶν τῆς βασιλείας του καὶ τῶν ἀντιμαχομένων αὐτῷ, οἵτινες ἀπενεκροῦντο εἰς τὴν λάμψιν τῶν ὅπλων αὐτοῦ· αἱ δὲ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν, καὶ αὐτὴ ἡ ὑψηλοφρονοῦσα Ἑλλὰς, ἥτις κατετρόπωσεν πολλάκις τοὺς ἐναντιουμένους εἰς τὴν ἐλευθέραν αὐτῆς διοίκησιν με λαμπρὰ τρόπαια, ἐδόξαζον τὸν Μακεδόνα ὡς υἱὸν τοῦ Διός.
Συγχρόνως δὲ με ταῦτα τὰ μεγάλα ὑποκείμενα, τὰ ὁποῖα ἐξῆλθον ἐκ τῆς Ἑλλάδος, διέλαμψε σχεδὸν εἰς κάθε ἐποχήν ὁ μέγας ἀριθμὸς ἱστορικῶν καὶ συγγραφέων παλαιῶν ἀρχαιοτήτων· οἱ δὲ τούτων ἐπισημότεροι ἐχρημάτισαν, Θουκυδίδης, Ξενοφῶν, Πλοῦταρχος, Ἡρόδοτος, Ξεναγόρας, Εὐριπίδης, Αἰλιανός, Ἀσκληπιάδης, Ἀρίστων, Σχολιαστής, Σκοπᾶς, Διονύσιος Σικελιώτης, Ἀλικαρνασσεὺς, Ἀπολλόδωρος, καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἱστοριογράφοι λίαν γνωστοὶ εἰς τὸ βασίλειον τῆς παιδείας…”
Αργότερα θα αναφερθεί και στο κύμα των Ελλήνων λογίων προς την Ιταλία, στις αρχές της Αναγέννησης:
Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι Ἕλληνες εἰσὶν ἐκεῖνοι τέλος πάντων, οἵτινες ἐπλούτισαν τὴν Ἰταλίαν, ἀπὸ πολυτελεῖς βιβλιοθήκας, ἔξω ἀπὸ τὴν βιβλιοθήκην τοῦ προρρηθέντος Βησαρίωνος, τὴν πλήρη ἀπὸ ἐννεακόσια σώματα, καὶ περίπου, ἑλληνικὰ καὶ λατινικὰ συντεθμένα, ἣν ὁ περίφημος Κονδιλάκ, ἐφιλοδώρησεν εἰς τὴν τότε Ἀριστοκρατίαν τῶν Ἐνετῶν, ἥτις ἐξετιμήθη τριάκοντα χιλιάδας φλωρία, διὰ νὰ εὑρῶσιν οἱ Ἕλληνες, ἀφ’ οὗ φθάσωσιν εἰς Βενετίαν, μίαν ἄλλην Κωνσταντινούπολιν…”
Και ένα δείγμα απο την λίστα με τους εκατοντάδες συγγραφείς και άλλες προσωπικότητες του Γένους διαχρονικά:
Αρχαία εποχή:
Ξενοφών, Σαπφώ, Θεόκριτος, Δημοσθένης, Δημήτριος ο Φαληρεύς, Αγάθων, Αρκεσίλαος, Αντίοχος ο Συρακούσιος, Αντίφων, Κράτης, Αντισθένης, Πύρρων, Αρίσταρχος, Αγήσανδρος κ.α….
Δεύτερη περίοδος:
“Περὶ Ελλήνων σοφίᾳ παιδεία τε και ἀρετῇ λαμψάντων ἐπὶ τοῖς χρόνοις τῶν Αὐτοκρατόρων Εθνικών ῥωμαίων”
Λουκιανός, Δίδυμος, Βίων, Στράβων, Πλούταρχος, Διοφάντης, Δημόναξ, Ειρηνάιος άγιος και μάρτυς της Εκκλησίας, Κλήμς ο Αλεξανδρεύς, Γρηγόριος Νεοκαισαρίας, Ωριγένης, Ευσέβιος Καισαρείας κ.α….
Τρίτη περίοδος:
“Περὶ χριστιανῶν Ελλήνων , τῶν και ῥωμαίων ὀνομαζόμενων (α) ἐκ τῆς νέας ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως , σοφία παιδεία τε και ἀρετῇ διαλαμψάντων ἐπὶ τοῖς χρόνοις τῶν Σεβαστών Αυτοκρατόρων Βασιλευσάντων ἐν Βυζαντίω.”
Αθανάσιος ο Μέγας, Ευμένιος, Ευτρόπιος, Θεόδωρος Μοψουεστίας, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Επιφάνιος Πατρ.Κωνσταντινουπόλεως, Ησύχιος ο γραμματικός, Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Αγαθίας Σχολαστικός, Φώτιος, Γεώργιος Κεδρινός, Νικήτας Χωνιάτης, Νικηφόρος Γρηγοράς, Γεώργιος Γεμιστός, Γεώργιος Τραπεζούντιος, Βησσαρίων, Μάρκος Ευγενικός κ.α….
Τέταρτη περίοδος:
“Περί των τωρινών Ελλήνων ευδοκιμασάντων εν πάση παιδεία και επιστήμη, επι του αιώνος της νυν δεσποτείας των Οθωμανών”…
Εμμανούήλ Χρυσολωράς, Δούκας Κωνσταντινουπολίτης, Αργυρόπουλος, Θεόδωρος Γαζής, Μάξιμος Μαργούνιος, Ιωάννης Λάσκαρις, Κωνσταντίνος Λάσκαρις, Λέων Αλλάτιος, Αργέντης ο Χίος, Μπαλάνος εξ Ιωαννίνων, Παναγιώτης ο Χίος, Αντώνιος Κατήφορος, Ευγένιος Βούλγαρις, Αγάπιος Ιερομόναχος, Βενιαμίν ο Λέσβιος κ.α…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)