Σήμερα 11 Αυγούστου 2026 εορτάζουν:

 

Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας

Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης

Ανάμνηση των εγκαίνιων του Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης

Διήγηση για την αχειροποιήτη εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού

Άγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάιος, Μάρκος, Μακάριος και Γαϊανός

Όσιος Πασσαρίων

Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα

Όσιος Θεοδόσιος ο «εν τω Σπηλαίω»

Άγιοι Βασίλειος και Θεόδωρος οι Οσιομάρτυρες εν τω Σπηλαίω

 

 

Νηστεία

Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης

 

Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης

Ημερομηνία Εορτής:	11/08/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 11 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Αναστασιος Πανερας (; - 1816) Αγιος Δημητριος ο Μπεγιαζης (; - 1816)
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικές συνδέσεις

Βιογραφία

Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου.

Λιγότερα (-)

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δ....

Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές – Γερόντισσα Βαρβάρα, (1996).

 Posted on 10 Αυγούστου, 2026

Στην περιοχή της Καρέλιας πριν την επανάσταση υπήρχαν πάνω από 600 εκκλησίες. Όλες γκρεμίστηκαν ή μετατράπηκαν από τους μπολσεβίκους σε θέατρα, αποθήκες, εργοστάσια κ.λπ.

Στην πόλη Ολονέτς σώθηκε ή μικρή εκκλησία του κοιμητηρίου kαι αυτό χάρη στην αντίσταση μιας γυναίκας. Θελήσαμε να τη γνωρίσουμε. Την επισκεφθήκαμε στο φτωχικό σπιτάκι της, ηλικιωμένη πλέον, πλησίαζε τα 100 χρόνια της, μας διηγήθηκε την ιστορία της.

Το 1925, όταν οι μπολσεβίκοι θέλησαν να γκρεμίσουν την εκκλησία, το έμαθε και έτρεξε εκεί. Μπήκε μέσα στην εκκλησία και παρά τις απειλές δεν έβγαινε. Οι εχθροί της πί­στης είτε από φόβο είτε από σεβασμό, δεν τόλμησαν να την ενοχλήσουν. Περίμεναν ότι θα βγει μετά από λίγες μέρες. Ή γυναίκα αυτή ήταν τότε περίπου 25 χρόνων. Έμεινε μέσα στην εκκλησία 15 ολόκληρα χρόνια. Την περιποιόταν, τη φρόντιζε κ.λπ. ενώ οι πιστοί κρυφά της προμήθευαν τα τρόφιμα. Το κρύο στην περιοχή φτάνει και 40 βαθμούς υπό το μηδέν. Όμως ή γενναία ψυχή τα υπέμεινε όλα.

Με την έναρξη του πολέμου, όταν χαλάρωσε ο διωγμός, έφυγε και πήγε σπίτι της. Το 1961 με τους διωγμούς του Χρουστσόφ οι αρχές της πόλης αποφάσισαν πάλι να γκρεμίσουν την εκκλησία. Ή γυναίκα αυτή μόλις το πληροφορήθηκε, έτρεξε πάλι στην εκκλησία. Αυτή τη φορά έμεινε μέσα 10 χρόνια! Ή εκκλησία, χάρη στην αυτοθυσία της, σώθηκε. Όταν κατάλαβε ότι ή εκκλησία δεν κινδυνεύει πλέον, επέστρεψε σπίτι της.

Θέλησε όμως να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο. Έτσι ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και πήρε το όνομα Βαρβάρα. Επειδή τα μοναστήρια είχαν κλείσει, μόναζε στο φτωχικό σπιτάκι της εκτελώντας τα μοναχικά καθήκοντα της. Το 1996 κοιμήθηκε, έχοντας περάσει συνολικά 25 χρόνια, δηλαδή το 1/4 της ζωής της μέσα σε ένα μικρό ναό. Στη περιοχή όλοι μιλούν με συγκίνηση για την απλή αυτή γυναίκα, που τόλμησε να τα βάλει με μια υπερδύναμη. Αντιστάθηκε και με τη χάρη του Θεού νίκησε.

Τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά.

Βιβλιογραφία: Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές, Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος. 

Άγιοι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας (facebook)

«Οι πυρκαγιές έχουν και μακροπρόθεσμους κινδύνους»

 

By dasarxeio com on 10/08/2026

Ο γερμανικός Τύπος γράφει για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των πυρκαγιών και την προφυλάκιση τριών υπόπτων για την πυρκαγιά στον Άγιο Βασίλειο και το Πόρτο Γερμενό.

Με τα πύρινα μέτωπα κοντά στην Αθήνα να έχουν τεθεί υπό έλεγχο, η Hamburger Abendblatt γράφει για τις επιπτώσεις που έχουν οι πυρκαγιές αυτές ακόμα και πολλούς μήνες μετά την κατάσβεσή τους.

«Εκεί όπου μαινόταν η φωτιά, ένα γκρίζο στρώμα στάχτης καλύπτει το έδαφος, ενώ η μυρωδιά του καμένου εξακολουθεί να βρίσκεται στον αέρα. Από τα πυκνά πευκοδάση έχουν απομείνει μόνο μαύροι σκελετοί δέντρων. Περισσότερα από 100 σπίτια, αγροτικές εγκαταστάσεις και επαγγελματικά κτήρια καταστράφηκαν. Η κυβέρνηση αποφάσισε να παράσχει άμεση βοήθεια χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες για τους πληγέντες.

Οι πυρκαγιές εδώ προκλήθηκαν πιθανότατα από βραχυκύκλωμα και σπινθήρες σε ένα αιολικό πάρκο. Οι οικολογικές ζημιές είναι τεράστιες. Μέσα σε λίγες ημέρες οι πυρκαγιές στα βορειοδυτικά της ελληνικής πρωτεύουσας κατέστρεψαν 14.400 εκτάρια δάσους, θαμνώδους βλάστησης και γεωργικών εκτάσεων». Έτσι, βάσει των επίσημων στοιχείων η συνολική έκταση καμένης γης στην περιφέρεια Αττικής από το 2017 ανέρχεται «σε περισσότερα από 80.000 εκτάρια, μεταξύ των οποίων 51.200 εκτάρια δάσους – αριθμός που αντιστοιχεί στο 42% του συνολικού δασικού αποθέματος.

Τα δάση της Αττικής αποτελούσαν κάποτε τον πράσινο πνεύμονα της Αθήνας», συνεχίζει το γερμανικό μέσο. «Έπειτα όμως από δεκάδες πυρκαγιές τις προηγούμενες δεκαετίες, ο Υμηττός, που παλαιότερα είχε πυκνό δάσος, αποτελείται σήμερα σχεδόν αποκλειστικά από θαμνώδη βλάστηση. Διότι τα πευκοδάση μπορούν μεν να ανακάμψουν σε μεγάλο βαθμό μέσα σε 10 έως 15 χρόνια μετά από μια πυρκαγιά, αλλά εάν καούν ξανά μέσα σε πέντε χρόνια, η φυσική αναγέννηση είναι σχεδόν αδύνατη.

Ο δασολόγος Νίκος Γεωργόπουλος προειδοποιεί για ριζικές αλλαγές στα οικοσυστήματα. Πάνω από τα καμένα εδάφη οι θερμοκρασίες αυξάνονται έως και κατά 10 βαθμούς Κελσίου λόγω της ανεμπόδιστης ηλιακής ακτινοβολίας. Και ταυτοχρόνως, το φθινόπωρο και τον χειμώνα αυξάνεται ο κίνδυνος πλημμυρών, διότι το νερό της βροχής δεν συγκρατείται πλέον από το δάσος και το κατεστραμμένο έδαφος δύσκολα μπορεί να το απορροφήσει. Κάθε μεγάλη δασική πυρκαγιά επιταχύνει επιπλέον τη διάβρωση του εδάφους, επειδή τα εύφορα τμήματά του παρασύρονται. Και αυτό με τη σειρά του δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την αναδάσωση».

Με τη βοήθεια τεχνολογικών εξελίξεων όπως τα drones, η Ελλάδα ευελπιστεί να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο τα επόμενα χρόνια. «Το κατά πόσο οι επενδύσεις ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ θα αποδώσουν, δεν μπορεί ακόμα να αξιολογηθεί οριστικά, όπως λένε ειδικοί. Οι ίδιοι επισημαίνουν ωστόσο πως τις προηγούμενες εβδομάδες πολυάριθμες πυρκαγιές μπόρεσαν να εντοπιστούν και να κατασβηστούν ήδη στην πρώιμη φάση τους. Σύμφωνα με την ελληνική Πυροσβεστική, μόνο στο τριήμερο 2-4 Αυγούστου αναφέρθηκαν 58 δασικές και αγροτοδασικές πυρκαγιές. Οι 52 από αυτές μπόρεσαν να κατασβηστούν ήδη στο αρχικό τους στάδιο – και χάρη στα συστήματα έγκαιρης ανίχνευσης».

Η τεράστια καταστροφή στο Πόρτο Γερμενό

Στην προφυλάκιση τριών υπόπτων για τις πυρκαγιές στον Άγιο Βασίλειο και το Πόρτο Γερμενό αναφέρεται από την πλευρά της η DIE ZEIT.

«Μετά τη σοβαρή δασική πυρκαγιά ο επικεφαλής μιας εταιρείας ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, ένας ακόμα επιχειρηματίας και ο διαχειριστής ενός αιολικού πάρκου τέθηκαν υπό προφυλάκιση ως ύποπτοι για εμπρησμό», γράφει η ZEIT. «Στους υπόπτους αποδίδεται επίσης πρόκληση υλικών ζημιών σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας. Σε περίπτωση καταδίκης οι τρεις ύποπτοι απειλούνται με ποινή φυλάκισης άνω των δέκα ετών.

[…] Σύμφωνα με τις πρώτες έρευνες, η δασική πυρκαγιά κοντά στον παραθαλάσσιο οικισμό Άγιος Βασίλειος, 85 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας, […] φαίνεται να προκλήθηκε από σπινθήρες από ηλεκτρικά καλώδια. Συνολικά επλήγησαν από τις φλόγες περισσότερα από 10.000 εκτάρια βλάστησης.

Ζημιές υπέστησαν επίσης περισσότερα από 120 κτήρια στο Πόρτο Γερμενό και ως αποτέλεσμα 40 κτήρια θα πρέπει να κατεδαφιστούν, ενώ πολλά ακόμα σπίτια είναι προς το παρόν μη κατοικήσιμα».

Πηγή: dw.com | Γιώργος Πασσάς

Οἱ Κοινές Εὐχές στόν Ἅγιο Ἰουστῖνο τόν Φιλόσοφο

 

Οἱ Κοινές Εὐχές στόν Ἅγιο Ἰουστῖνο τόν Φιλόσοφο

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD
αʹ ἔκδοσις, 31/7/2026

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

«Τό γάρ, Δεηθῶμεν, οὐ τοῖς Ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλά καί τοῖς εἰς τόν Λαόν συντελοῦσιν», Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος (+407)

  

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος καὶ ἀπολογητὴς καὶ μάρτυρας ἔζησε τό 100-165 μ.Χ.. Στὰ συγγράμματά του μᾶς ἔχει ἀφήσει μερικὲς μαρτυρίες τῆς πρωτοχριστιανικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τὶς ὁποίες σύγχρονοι Ὀρθόδοξοι τῆς δυτικῆς λειτουργιολογικῆς γραμμῆς 1 ἔχουν παρερμηνεύσει ὡς τάχα μαρτυρίες εἰς ἐπήκοον τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν ἐν γένει.

  Σημειωθήτω ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος δὲν συνέταξε λειτουργικὴ διάταξη, οὔτε λεπτομερὲς Εὐχολόγιον, ἀλλὰ τὸ κείμενό του ἔχει ἀπολογητικὸ χαρακτῆρα πρὸς αὐτοὺς ποὺ δίωκαν, κατεδίκαζαν ἀδίκως καὶ ὑπέβαλαν τοὺς Χριστιανοὺς σὲ χίλια δυὸ ἀκατονόμαστα Μαρτύρια. Ἀπευθύνεται πρὸς τὴ ρωμαϊκὴ ἐξουσία καὶ περιγράφει συνοπτικῶς τὴ λατρεία τῶν Χριστιανῶν, γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὶς ἀνήκουστες συκοφαντίες ἐναντίον τους. 2 Ἡ περιγραφή του εἶναι ἄρα ἀπολογητική, ὄχι τελετουργική.

  Ὁ Γ. Ν. Φίλιας ἀναφέρει ὅτι «ἡ σημαντικότερη μαρτυρία περὶ τοῦ τρόπου ἀναγνώσεως τῶν Εὐχῶν τῆς Θείας Εὐχαριστίας, προέρχεται ἀπὸ τὸν Ἰουστῖνο, τὸν φιλόσοφο καὶ μάρτυρα (+165), τόσο στήν Αʹ Ἀπολογία του ὅσο καὶ στὸ Διάλογος πρὸς Τρύφωνα.» 3

  Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰουστῖνος στήν Αʹ Ἀπολογία του §65, 1: «Ἡμεῖς δὲ μετὰ τὸ οὕτως λοῦσαι τὸν πεπεισμένον καὶ συγκατατεθειμένον ἐπὶ τοὺς λεγομένους ἀδελφοὺς ἄγομεν, ἔνθα συνηγμένοι εἰσί, κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι ὑπέρ τε ἑαυτῶν καὶ τοῦ φωτισθέντος καὶ ἄλλων πανταχοῦ πάντων εὐτόνως, ὅπως καταξιωθῶμεν τὰ ἀληθῆ μαθόντες καὶ δι' ἔργων ἀγαθοὶ πολιτευταὶ καὶ φύλακες τῶν ἐντεταλμένων εὑρεθῆναι, ὅπως τὴν αἰώνιον σωτηρίαν σωθῶμεν».4

  Ὁ Γ. Ν. Φίλιας, ἐρμηνεύει καὶ συμπεραίνει (στό «κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι») ὅτι: «ἀναπέμπονται εὐχὲς ἀπὸ ὅλους (κοινὲς εὐχές), ἑπομένως εὐχές ἔκφωνες».5

  Τίθενται τὰ ἐρωτήματα στό §65, 1: Τί κοινές Εὐχές ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος; Καί, μαρτυρεῖ ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ἀνάγνωση Ἱερατικῶν Εὐχῶν εἰς ἐπήκοον τοῦ Λαοῦ;

  Τό «κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι» σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ Χριστιανοί, Ἱερεῖς καὶ Πιστοὶ προσεύχονται ἀπὸ κοινοῦ, μαζί. 

  Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος δὲν μᾶς λέει ὅτι οἱ «κοινές Εὐχές» ἦσαν οἱ Ἱερατικὲς Εὐχές, οὔτε ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἀναγινώσκει Ἱερατικὲς Εὐχὲς στὸν Λαό. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος λέει: «ἡμεῖς… κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι» καὶ δὲν ἀναφέρει στὸ συγκεκριμένο σημεῖο οὔτε συγκεκριμένα τὸν Ἱερέα (Προεστῶτα) οὔτε ἀνάγνωση Ἱερατικῆς Εὐχῆς ὑπ’ αὐτοῦ. Τό «ἡμεῖς» ἀπευθύνεται σὲ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ σύναξη, Κλῆρον καὶ πιστὸν Λαόν.

  Ἡ κοινὴ Προσευχὴ στὴν Λειτουργία, δὲν ταυτίζεται μὲ κοινὴ ὁμαδικὴ ἀπαγγελία τοῦ ἰδίου κειμένου, οὔτε ταυτίζεται μὲ ἀκουστὴ ἀνάγνωση Ἱερατικῆς Εὐχῆς ἀπὸ τὸν Ἱερέα.

  Ὁ ὁρισμὸς τῆς Προσευχῆς εἶναι: «Προσευχή ἐστιν ἀνάβασις νοῦ πρὸς Θεὸν ἢ αἴτησις τῶν προσηκόντων παρὰ Θεοῦ», Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός [PG 94, 1089C-D, κεφ. ΞΔʹ]. «Ἡ Προσευχή, ὁμιλία ἐστὶ νοῦ πρὸς Θεόν» (Εὐαγρίου/Νείλου), [PG 79, 1168C, κεφ. Γʹ].6

  Ἡ ἀκρόαση τῆς Προσευχῆς τοῦ ἄλλου γενικὰ δὲν εἶναι Προσευχή (ἀλλὰ καὶ τοῦ φωναχτῶς προσευχομένου ἐλέγχεται - ὄχι ἀπὸ ἐμᾶς - κατὰ πόσον εἶναι προσευχὴ καὶ πόσο ἐπίδειξη ἢ ὑποκρισία).7 Ἡ προσευχή, κοινὴ (στὴν Ἐκκλησία) ἢ ἰδιωτική, παραμένει προσωπικὴ ἀνάβασις, στροφὴ καὶ ὁμιλία τοῦ νοῦ πρὸς τὸν Θεόν. Τὸ «προσωπική» δὲν σημαίνει ἀτομικιστική, ἐπειδὴ ὁ προσευχόμενος προσεύχεται καὶ ὑπὲρ τῶν Ἱερέων, τῶν Ἱεροψαλτῶν, καὶ ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου. Στὴν κοινὴ προσευχὴ πολλοὶ προσεύχονται ὁμοῦ, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας προσεύχεται πραγματικῶς, μυστικῶς, μὲ τὸν δικό του νοῦ. 

  Ἡ κοινὴ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν καταργεῖ τὴν προσωπικὴ ἐνέργεια τοῦ πιστοῦ· ἀντιθέτως, προϋποθέτει ὅτι κάθε πιστὸς συμπροσεύχεται (δὲν συλλειτουργεῖ ὅπως λένε οἱ νεωτεριστές) μυστικῶς.

  Φυσικὰ κάποιος μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ μυστικῶς ἂν ἔχει κάποιον δίπλα του νὰ προσεύχεται φωναχτά, ἀλλὰ ἡ δική του προσευχὴ δὲν θὰ ἔχει τόση δύναμη 8 καὶ συγκέντρωση, ἐπειδὴ ἡ φωνὴ τοῦ ἄλλου τὸν ἀποσπάει, ἰδιαίτερα ὅταν τοῦ ἐπιβάλλεται ἐπὶ μακρὸν καὶ μεταφέροντας πυκνὰ νοήματα στὴν ἀκοή του, μέσῳ μικροφώνων/μεγαφώνων, καὶ καταλαμβάνει ἀναγκαστικῶς σημαντικὸ μέρος τῆς προσοχῆς του. 9

  Τό ἴδιο ἀποσπᾶται καὶ ἕνας Ἱερεὺς στὴν Λειτουργία ὅταν τὴν ὥρα τῆς ἀνάγνωσης τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν του Εὐχῶν, ἀκούει ἄλλον Ἱερέα νὰ προσεύχεται φωναχτά 10 (γιὰ αὐτὸ τὰ παλαιὰ Ἱερατικὰ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καὶ τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου εἶχαν μυστικῶς τοὺς Ἱερεῖς νὰ προσεύχονται στὸ Ἱερατικό Συλλείτουργο).11 Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, καὶ ὁ Πιστὸς ἀποσπᾶται ἀπὸ τὴν κατὰ διάνοιαν, μυστική Εὐχή του, ὅταν ὁ Ἱερεὺς λέει φωναχτὰ τὶς μυστικὲς Ἱερατικὲς Εὐχές του,12 καὶ ἰδίως ὅταν, κάνοντας χρήση καὶ κατάχρηση τῆς τεχνολογίας τῶν μικροφώνων, τὶς μεταδίδει μεγαφωνικῶς σὲ ὅλον τὸν Ναόν.

  Μία ἐκκλησιαστική σύναξη δύναται νὰ προσεύχεται, ὅταν ὁ κάθε ἕνας προσεύχεται κατὰ διάνοιαν, ἀνταποκρινόμενος στὶς κοινὲς εὐχητικὲς (ἔκφωνες) προσφωνήσεις - δεήσεις, τόσον ὁ Λαὸς ὅσον καὶ πρωτίστως οἱ Ἱερεῖς.

  Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος δὲν μᾶς παρέχει ἄλλες λεπτομέρειες ἐν προκειμένῳ.

  Ὅμως ἡ μεταγενέστερη καὶ σαφέστερα μαρτυρούμενη διάκριση μεταξὺ κοινῶν ἐκφώνων διὰ Προσφωνήσεως Εὐχῶν,13 καὶ μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν καὶ κατὰ διὰνοιαν (μυστικῆς) συμ-προσευχῆς τοῦ Πιστοῦ Λαοῦ 14, 15 (μὲ τὸ μυστικὸ Κύριε ἐλέησον ἢ τὶς δικές τους Εὐχές - ὁ Ψάλτης ἐκφώνως ὡς «ὁδηγὸς» τῶν Πιστῶν στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν κοινὴ Εὐχὴ τοῦ Διακόνου 16), δείχνει τουλάχιστον ὅτι ἡ κοινὴ Προσευχὴ δὲν προϋποθέτει τὴν εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν. 17

  Ἡ διάκριση αὐτὴ ἀποτυπώνεται σαφέστερα σὲ μεταγενέστερες λειτουργικὲς πηγές, μὲ χαρακτηριστικὴ τὴ διάταξη: «Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν».18, 19

  Ἡ μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου εἶναι συμβατὴ μὲ τὴν Παράδοση τῶν κοινῶν ἐκφώνων διὰ Προσφωνήσεως Εὐχῶν.

  Τέλος, συνεχίζοντας στὴν πρόταση τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου «κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι ὑπέρ τε ἑαυτῶν καὶ τοῦ φωτισθέντος καὶ ἄλλων πανταχοῦ πάντων», παρατηροῦμε ὅτι καὶ στὴν σημερινὴ Ἀκολουθία τοῦ Βαπτίσματος, στὶς κοινὲς διὰ Προσφωνήσεως Εὐχές, ὑπάρχει σημαντικὴ θεματικὴ ἀναλογία μὲ τὴν περιγραφὴ τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου:

  

- Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης, καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

- Ὑπὲρ τοῦ ἄξιον γενέσθαι τῆς ἀφθάρτου Βασιλείας τὸν ἐν αὐτῷ βαπτιζόμενον, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

- Ὑπὲρ τοῦ νῦν προσερχομένου τῷ ἁγίῳ Φωτίσματι καὶ τῆς σωτηρίας αὐτοῦ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

- Ὑπὲρ τοῦ ἀναδειχθῆναι αὐτὸν υἱὸν φωτὸς καὶ κληρονόμον τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

- Ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι αὐτόν τε καὶ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης θλήψεως, ὀργῆς, κινδύνου καὶ ἀνάγκης, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.20

  

  Εἴδαμε λοιπόν, ὅτι τὸ «κοινὰς εὐχὰς ποιησόμενοι», δὲν μαρτυρεῖ ἀκουστὲς Ἱερατικές Εὐχές, ἀλλὰ μᾶλλον κοινὲς ἔκφωνες (ἀκουστὲς) Εὐχὲς διὰ Προσφωνήσεως,21, 22 οἱ ὁποίες σήμερα ἀντίστοιχα λέγονται Διακονικά, Πληρωτικά, Εἰρηνικά, Δεήσεις, Αἰτήσεις, κτλ..

  

Τέλος, καὶ τῷ Θεῷ, δόξα πάντων ἕνεκεν.

 

Ὑποσημειώσεις

1 Herbert Thurston, “Amen”, The Catholic Encyclopedia, vol. 1, 1907, “It is now commonly admitted [sic] that in the primitive liturgies the words of the Canon were spoken aloud so as to be heard by the people”, σ. 408.

  Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ μέχρι τή Βʹ Βατικανή Σύνοδο (1962-1965) εἶχαν ἐπίσης «ἐπισήμως» μυστικὲς Ἱερατικὲς Εὐχές, μάλιστα ἡ Ἁγία Ἀναφορά καλοῦνταν ἀπ’ αἰώνων Secreta, τά Μυστικά, βλ. Gulielmo Durando, Rationale Divinorum Officiorum, Neapoli 1859, σ. 238 (§4.35.3)· στίς 4 Μαΐου 1967 ἐπετράπη ἐπισήμως στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἡ ἀκουστὴ ἀπαγγελία τοῦ Ρωμαϊκοῦ «Κανόνος» (δηλ. τῆς δικῆς τους Ἁγίας Ἀναφορᾶς, καὶ ἄρα ἐπετράπη καὶ ὁ ἔκφωνος Καθαγιασμός) - τοὺς ὁποίους νεωτερισμούς ἀντέγραψαν σταθερῶς, σιγά-σιγά καὶ οἱ δικοί μας Λειτουργικοί τάχα Ἀναγεννητές, ἰδίως στὶς ταλαίπωρες ἡμέρες μας - μὲ τὴν ὁδηγία «Tres Abhinc Annos», ἀπὸ τὸ Consilium ad Exsequendam Constitutionem de Sacra Liturgia (Council for the Implementation of the Constitution on the Sacred Liturgy, Συμβούλιον ἐφαρμογῆς τῆς διατάξεως τῆς θείας λατρείας), μὲ γραμματέα τὸν Annibale Bugnini (1912-1982). Τὸ Συμβούλιο αὐτὸ ἦταν ὑπεύθυνο γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς Βʹ Βατικανῆς Συνόδου στὴν πράξη: «In Masses celebrated with a congregation, even when not concelebrated, the celebrant may say the Canon aloud», δηλ. «σὲ Λειτουργίες ποὺ τελοῦνται μὲ ἐκκλησίασμα, ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχει συλλειτουργία, ὁ ἱερέας μπορεῖ νὰ ἀπαγγείλει τὸν Κανόνα [τὴν Ἁγία Ἀναφορά, καὶ τὸν Καθαγιασμό ἐννοεῖται] δυνατά».

2 Συκοφαντοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι: «τρία ἡμῖν ἐπιφημίζουσιν ἐγκλήματα· ἀθεότητα, θυέστεια δεῖπνα, οἰδιποδείους μίξεις» κ.ἄ. [Ἁγίου Ἀθηναγόρου Ἀθηναίου Φιλοσόφου καὶ Ἀπολογητοῦ, Πρεσβεία περὶ Χριστιανῶν, PG 6, 896C].

3 Γ. Ν. Φίλιας, Ὁ τρόπος ἀναγνώσεως τῶν Εὐχῶν στὴ Λατρεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκδ. Γρηγόρης, 1997, σ. 35.

4 [PG 6, 428. §65], [ΕΠΕ 77, 190. §65, 1].

5 Γ. Ν. Φίλιας, Ὁ τρόπος ἀναγνώσεως τῶν Εὐχῶν …, ὅ.π., σ. 35.

6 Παν. Παπαδημητρίου, Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως, βʹ ἔκδοσις, 7/6/2026 (αʹ ἔκδ., 28/5/2026).

7 Ματθ. ϛʹ 5-6.

8 Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς, ἐξαρτᾶται πρωτίστως ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπὸ τὸ πόσο συνυπάρχει ἡ ἀρετὴ στὸν προσευχόμενο. Κατὰ πόσον εἶναι ἐργάτης τῆς ἀρετῆς, τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

9 Μὲ τὴν βυζαντινὴ μουσικὴ (ὅταν εἶναι ταπεινή, κατανυκτική, ἀνεπιτήδευτη, καὶ σύμφωνη μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας), μποροῦμε εὔκολα νὰ συγκεντρωθοῦμε στὴν προσευχή (ὅπως καὶ κάποιος μπορεῖ νὰ συγκεντρωθεῖ στὸ διάβασμα ἀκούγοντας ἤπια μουσική). Ὅταν ὅμως ἔχουμε κάποιον δίπλα μας νὰ μᾶς μιλάει καὶ ἐπὶ μακρόν χρονικὸ διάστημα, τότε εἶναι δύσκολο πράγμα ἡ συγκέντρωση στὴν προσευχή (καὶ τὸ διάβασμα).

10 Πηγαίνετε στὶς βιβλιοθῆκες τῶν Σχολῶν. Κανεὶς δὲν διαβάζει δυνατά, διότι θὰ ἐμπόδιζε τοὺς ἄλλους νὰ μελετήσουν. Ἂν ἡ σιωπὴ εἶναι τόσο ἀναγκαία γιὰ τὴ συγκέντρωση στὴ μελέτη, πόσο περισσότερο εἶναι ἀναγκαία στὴν Προσευχή, ὅπου ὁ νοῦς πρέπει νὰ στραφεῖ τὸ κατὰ δύναμιν ἀπερίσπαστος πρὸς τὸν Θεό.

11 Παν. Παπαδημητρίου, Ἱερατικόν Συλλείτουργον - σύγκρισις διατάξεων, Ἱερατικῶν, καὶ σχόλια, 21/12/2022.

12 Παν. Παπαδημητρίου, Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως, ὅ.π...

13 Παν. Παπαδημητρίου, Ὁ Διάκονος τό «Δεηθῶμεν» τό λέει πρῶτα γιά τόν Ἱερέα, καί φυσικά γιά τόν Λαόν — «Τό γάρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς Ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλά καί τοῖς εἰς τόν Λαόν συντελοῦσιν», Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, αʹ ἔκδοσις, 22/7/2024.

14 Παν. Παπαδημητρίου, Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές), γʹ ἔκδοσις, 15/5/2026.

15 Παν. Παπαδημητρίου, Ὁ ΙΘʹ Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας (364), καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν Λειτουργικῶν Εὐχῶν, 3/4/2022.

16 Ὁ Ψάλτης εἶναι τρόπον τινα ὁδηγὸς τῶν Πιστῶν στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν Εὐχὴ τοῦ Διακόνου. Καὶ γιὰ τοὺς ῥαθύμους εἶναι ἡ ὑπενθύμιση καὶ ἀναπλήρωσή τους στὴν κοινὴ Προσευχή, καὶ γιὰ τοὺς προσευχομένους εἶναι ὁδηγὸς καὶ συμπροσευχόμενός τους. Γιὰ νὰ καρποφορήσει ὁ Πιστὸς στὴν Ἐκκλησία, πρέπει νὰ προσεύχεται καὶ αὐτὸς μυστικῶς, μέσα του, καὶ ὄχι νὰ ἐπαναπαύεται ὅτι ὁ Ψάλτης εἶναι τὸ στόμα του ἢ ὁ ...ἐκπρόσωπός του. Γιὰ αὐτὸ πηγαίνουμε χρόνια στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν βλέπουμε σημαντικὴ πνευματικὴ πρόοδο. Βέβαια γιὰ νὰ ἔχει δύναμη ἡ προσευχή καὶ νὰ καρποφορεῖ, χρειάζεται νὰ συνυπάρχει καὶ ἡ ἀρετὴ (ἢ ἕνας κάποιος ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀρετή, καὶ κυρίως μετάνοια γιὰ τὶς κακίες μας) στὸν πιστό.

17 Ἄλλωστε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν Λειτουργία, δὲν προσευχόμαστε ἐπιδεικτικά καὶ φωναχτά, ἀλλὰ μυστικῶς καὶ κατ’ ἰδίαν, χωρὶς ἐξωτερικὴ ἐπίδειξη (φωνῆς ἢ κινήσεως), καὶ χωρὶς νὰ γνωρίζει ὁ διπλανός μας πότε καὶ πῶς προσευχόμαστε. Ὁ Κύριος μᾶς λέει: «Σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθ. ϛʹ 5-6.

18 Παν. Παπαδημητρίου, Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν, 30/10/2022.

19 Παν. Παπαδημητρίου, Εὐχές τῶν Κατηχουμένων (Εὐχή διά Προσφωνήσεως, Συναπτή)· Πόσοι προσεύχονται παράλληλα καί ταυτόχρονα; Ἀναφορές Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καί περί Προσευχῆς στήν Λειτουργία, αʹ ἔκδοσις, 22/7/2024.

20 Ἀκολουθία Ἁγίου Βαπτίσματος, Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, 1999, σσ. 34-36.

21 Παν. Παπαδημητρίου, Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές), ὅ.π..

22 Παν. Παπαδημητρίου, Ὁ ΙΘʹ Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας (364), καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν Λειτουργικῶν Εὐχῶν, ὅ.π..

23 analogion.gr/typikon/liturgy-articles.

24 independent.academia.edu/ΠΔΠ/Liturgical.

Ἀναλόγιον

Πώς να ελέγχεις το μυαλό σου / Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

 

Νά δοθεῖ status ὁμογενοῦς στούς Ὀρθοδόξους Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

 

 Γράφει ο Ιωάννης Νεονάκης

Τίς τελευταῖες ἑβδομάδες ζήσαμε τά δραματικά γεγονότα στήν Συρία. Ἡ ἑλληνική κοινή γνώμη ἑστίασε τήν προσοχή της στούς ἑκατοντάδες χιλιάδες Ὀρθοδόξους Ρωμηούς τῆς Συρίας. Γιά πρώτη φορά μέ ἔκπληξη ἀντιλήφθηκε τήν ἱστορική ἀλήθεια πού συστηματικά τῆς εἶχε ἀποκρυβεῖ: ὅτι στήν Συρία, στόν Λίβανο καί στήν εὐρύτερη Μέση Ἀνατολή ζοῦν τά ξεχασμένα ἀδέλφια μας οἱ ἀραβόφωνοι Ὀρθόδοξοι Ρωμηοί.

Αὐτοί οἱ Ὀρθοδόξοι Ρωμηοί στήν εὐρύτερη Μέση Ἀνατολή ὑπολογίζονται στά δύο ἑκατομμύρια ἐνῶ παράλληλα ὑπάρχουν πολλά ἑκατομμύρια ἀπό αὐτούς στήν διασπορά. Τί εἶναι ὅμως ὅλοι αὐτοί; Ὅλοι αὐτοί εἶναι ἐντόπιοι πληθυσμοί ἀπόγονοι ὅπως καί ἐμεῖς τῆς κοινῆς μας πατρίδας, τῆς Ρωμανίας, τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (τῆς κακῶς ἐπονομαζόμενης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας).

Βρίσκονται ὑπό τήν θεσμική αἰγίδα τῶν παλαίφατων ὀρθόδοξων, ρωμαίικων Πατριαρχείων Ἱεροσολύμων καί Ἀντιοχείας. Πρόκειται γιά ἕνα μεγάλο ἱστορικό θαῦμα, πώς αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἄντεξαν 14 αἰῶνες συνεχοῦς ἰσλαμικῆς ἐπικράτησης. Εἶναι γνήσιοι, λεοντόκαρδοι συνεχιστές τῶν ἁγίων τῆς περιοχῆς, τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ, τοῦ Ἅγιου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Ἅγιου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ καί τόσων ἄλλων.

Ὅλοι αὐτοί εἶναι τό ἴδιο ἀκριβῶς μέ μᾶς, ἴδια ἱστορία, ἴδιος πολιτισμός, ἴδια ἱστορική πρωτεύουσα, ἴδια πίστη, ἴδια ἤθη καί ἔθιμα, μέ ἴδιους προγόνους, μέ ἴδιους ἥρωες, ἴδιους ἁγίους, μέ ἴδιο παρόν καί ἴδιο μέλλον καί φανέρωση τῆς ἴδιας ἀγλαοφανοῦς, σωτηριολογικῆς ἐσχατολογικῆς πορείας. Τί καί ἄν ἀναγκάστηκαν ἀπό τίς συνθῆκες νά μιλήσουν ἀραβικά. Διατηροῦν ἀκμαία τήν συνείδηση τοῦ κοινοῦ μας Γένους. Εἴμαστε τό ἴδιο Γένος. Εἴμαστε ὅλοι μας τό Εὐσεβές Γένος τῶν Ρωμηῶν.

Γιά τήν ΝΙΚΗ τό θέμα τῶν Ρωμηῶν εἶναι μείζωνος σημασίας καθώς κεντρικός ἄξονας τοῦ Κινήματος εἶναι ἡ ἀνάδειξη τῆς Ρωμηοσύνης, καί ἡ Ἀναγέννηση τοῦ Ρωμαίικου. Καί βασικό κομμάτι τοῦ Ρωμαίικου κόσμου εἶναι τά ἀδέλφια μας αὐτά, οἱ Ὀρθόδοξοι Ρωμηοί τῆς Συρίας καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ἡ Ρωμηοσύνη καί ἡ Ἀναγέννηση τοῦ Ρωμαίικου πέρα ἀπό τήν τεράστια εὐρύτερη γεωστρατηγική σημασία, κατά κύριο λόγο θεωροῦμε ὅτι εἶναι ὑπαρξιακό ζήτημα γιά ὅλο τόν λαό τῆς πατρίδος μας καί ἡ ἀνάδειξή του θά μᾶς δώσει καί πάλι τήν ἐλπίδα, τήν νοηματοδότηση καί τήν χαρά τῆς ἀγλαοφανοῦς, σωτηριολογικῆς, ἱστορικῆς πορείας τοῦ Γένους μας πρός τά ἔσχατα. Εἶναι ζήτημα ὅμως πού ἀφορᾶ ὄχι μόνον ἐμᾶς, ἀλλά τόν ὅλο οἰκουμενικό ἄνθρωπο.

Γιά τούς Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀπό μακροῦ χρόνου ὡς Κίνημα ἔχομε κάνει πολλά. Μερικά ἀπό αὐτά ἀναφέρονται σέ σχετικό κείμενο μέ τίτλο «Ἡ ΝΙΚΗ κοντά στούς Ρωμηούς τοῦ Χαλεπίου καί τῆς Συρίας» [1].

Ἡ πιό σημαντική ὅμως παρέμβασή μας, παρέμβαση πού ἀποτελεῖ καί ἱστορική τομή στά πράγματα τῆς πατρίδος μας εἶναι ἡ ψήφιση στό πρόσφατο Συνέδριό μας τῆς θέσης γιά ἀναγνώριση (οἱ τεχνικές λεπτομέρειες της μένει νά καθοριστοῦν) στούς βαπτισμένους ὀρθόδοξους πολίτες τῶν περιοχῶν αὐτῶν πού ἀποδεδειγμένως ἔχουν ρωμαίικη συνείδηση τοῦ status τοῦ ὁμογενοῦς. Εἶναι μιά τεράστια ἀλλαγή στήν στρατηγική τῆς πατρίδας μας πού θά ἀλλάξει πολλά.

Ὡς νομικό πλαίσιο τό status ὁμογενοῦς διαφέρει ἀπό τήν ὑπηκοότητα. Τό status ὁμογενοῦς ἀναγνωρίζει κάποιον ὡς ἄτομο ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀλλά δέν τοῦ ἀποδίδει τήν ἑλληνική ὑπηκοότητα. Δέν τοῦ χορηγεῖ δηλαδή διαβατήριο (ἀλλά Εἰδικό Δελτίο Ταυτότητας Ὁμογενοῦς), δέν τοῦ ἐπιτρέπει τήν ἐλεύθερη διακίνηση στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί οὔτε τοῦ δίδει τό δικαίωμα τῆς ψήφου.

Πρόκειται γιά ἕναν ἐνδιάμεσο θεσμό γιά ἄτομα πού ἔχουν δεσμούς μέ τήν Ἑλλάδα, χωρίς νά εἶναι πολίτες. Τό status: (α) δίδει τό δικαίωμα αἴτησης γιά ἄδεια διαμονῆς καί ἐργασίας στήν Ἑλλάδα καί ἐγγραφῆς σέ ταμεῖα ὑγείας, (β) ἐπιτρέπει εἰδική μεταχείριση στήν εἰσαγωγή στά ἑλληνικά πανεπιστήμια, (γ) συμμετοχή σέ προγράμματα γιά ὁμογενεῖς (ὑποτροφίες, πολιτισμικά προγράμματα, προγράμματα στήριξης κτλ) καί (δ) δημιουργεῖ τίς συνθῆκες γιά πολύ εὐκολότερη διαδικασία πολιτογράφησης (τῆς ἀπόκτησης δηλαδή τῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητας), ἡ ὁποία μπορεῖ νά γίνει σέ δεύτερο χρόνο.

Μιά τέτοια κίνηση θά δώσει χαρά, ὑπερηφάνια, πίστη καί ἐλπίδα σέ δεκάδες χιλιάδες κατατρεγμένους ἀδελφούς μας, θά τούς ἐπανασυνδέσει καί θά ἐνισχύσει τούς δεσμούς τους μέ τήν πατρίδα καί θά τούς ἐνισχύσει κοινωνικά, οἰκονομικά καί πολιτισμικά καί μέσῳ σχετικῶν προγραμμάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης. Σέ περιπτώσεις δέ κρίσεων καί κινδύνου γι΄ αυτούς θά τούς δώσει τήν δυνατότητα ἄμεσης μετακίνησης στήν ἀσφάλεια τῆς πατρίδας μας.

Γιά τήν ἴδια τήν πατρίδα μας (εἰδικά ἄν συνδυαστεῖ καί μέ ἄλλες παράλληλες ἐνέργειες στό πολιτικό, διπλωματικό, οἰκονομικό καί στρατιωτικό πεδίο) μιά τέτοια κίνηση θά τῆς προσδώσει τεράστιο γεωστρατηγικό βάθος, θά τήν καταστήσει ἰσχυρό παράγοντα τῆς περιοχῆς καί ἐνδυναμώνοντας τόν ἄξονα Ἑλλάδος-Κύπρου-Μέσης Ἀνατολῆς θά τήν καταστήσει ρυθμιστικό παράγοντα προασπίζοντας τήν ἀκεραιότητα καί τά δίκαια τῆς πατρίδας μας.

Ὅμως καί στό ἐσωτερικό θά ἐνισχυθεῖ ἡ πατρίδα μας καί στό δημογραφικό καί στό πρόβλημα τῶν ἐργατικῶν χεριῶν καί στήν ἀναγέννηση περιοχῶν (εἰδικά ἀκριτικῶν) πού ἐρημώνουν. Μιά τέτοια κίνηση θά στείλει παράλληλα καί τό μήνυμα στούς ἁπανταχοῦ Ρωμηούς ὁμογενεῖς μας (στήν χερσόνησο τοῦ Αἵμου, στόν Εὒξεινο Πόντο, στήν διασπορά κτλ) ὅτι ἡ πατρίδα εἶναι ἐδῶ, τούς σκέφτεται καί τούς ἀναγνωρίζει καί θά τούς ὑπερασπιστεῖ στίς ὅποιες τους δυσκολίες.

Ἱστορικά ἄν τό δοῦμε, μιά τέτοια κίνηση, εἶναι τομή καί σηματοδοτεῖ τό τέλος μιᾶς θνησιγενοῦς συρρίκνωσης καί τήν ἀπαρχή μιᾶς διεύρυνσης καί πλατυσμοῦ τοῦ Γένους μας.

Κατά τήν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους δημιουργήθηκε ὑπό τήν πίεση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς ἐποχῆς ἕνα κλειστό ἔθνος-κράτος ἀπεμπολώντας ἔτσι πλήρως τήν οἰκουμενική, ὑπερεθνική, ρωμαίικη παράδοση τοῦ Γένους μας.

Ἔτσι ὅμως πολλά ἑκατομμύρια Ρωμηῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τοῦ εὐρύτερου Εὔξεινου Πόντου καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀπεκόπησαν πλήρως (ἀκόμα καί νομοθετικά) ἀπό τό νέο κράτος χάνοντας τόν προσανατολισμό καί τήν ταυτότητα τους καί ἀφομοιούμενοι προοδευτικά στούς ἐπιμέρους ἐθνικισμούς τῶν περιοχῶν τους.

Μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ status τοῦ ὁμογενοῦς στούς Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀρχίζει μιά ἀντίστροφη ἱστορική πορεία πού θά ἔχει καί νέα βήματα στό μέλλον γεμίζοντάς ἐμᾶς καί τίς ἑπόμενες γενιές μας μέ ἐλπίδα, χαρά, συνοχή, πίστη καί αἰσιοδοξία.
-,000
Ἰωάν0νης Κων. Νεονάκης
Ioannis Neonakis
Ἐπικεφαλῆς Θ.Ο. Ρωμηοσύνης
romiosynh@nikh.gr

[1]https://nikh.gr/arthra/arthra-nikis/2329-he-nike-konta-stous-romeous-tou-chalepiou-kai-tes-syrias

Σήμερα 10 Αυγούστου 2026 εορτάζουν:

 

Άγιοι Λαυρέντιος αρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης και Ιππόλυτος

Άγιος Ήρων ο φιλόσοφος

Άγιοι Έξι Μάρτυρες οι εν Βιζύη

Αγία Αγαθονίκη η Παρθενομάρτυς η εν Καρχηδόνι

Άγιος Λαυρέντιος της Καλούγας

 

 

 

Νηστεία

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΖ´ 14 - 23

14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16 καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ’ ἰδίαν εἶπον· Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; 20 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 22 Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

Ερμηνευτική απόδοσις Π.Ν.Τρεμπέλα

14 Καὶ ὅταν ἦλθαν εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, τὸν ἐπλησἰασε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐγονάτισεν ἐμπρός του, καὶ ἔλεγε· 15 Κύριε, δεῖξε ἔλεος καὶ εὐσπλαγχνίαν εἰς τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει ἄσχημα, ἀλλὰ καὶ κινδυνεύει τὸν ἔσχατον κίνδυνον· διότι πολλὲς φορὲς καὶ εἰς τὴν φωτιὰ πίπτει καὶ πολλὲς φορὲς εἰς τὸ νερὸ καὶ κινδυνεύει ἔτσι νὰ καῇ ἢ νὰ πνιγῇ. 16 Καὶ τὸν ἔφερα εἰς τοὺς μαθητάς σου καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν. 17 Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ὦ γενεά, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος, καὶ ἀπὸ τὴν κακίαν σου εἶσαι διεστραμμένη, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. 18 Καὶ ἐπέπληξεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐβγῆκεν ἀπ’ αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη τὸ παιδίον ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην. 19 Τότε ἀφοῦ οἰ μαθηταὶ ἐπλησίασαν ἰδιαιτέρως τὸν Ἰησοῦν, εἶπον· Διατὶ ἠμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ βγάλωμεν τὸ δαιμόνιον αὐτό; 20 Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· Ἐπειδὴ σᾶς λείπει πίστις.Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν ἔχετε πίστιν θερμὴν καὶ σφοδρὰν σὰν τὸν μικρὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, θὰ εἴπητε εἰς τὸ βουνὸν αὐτό, πήγαινε ἀπ’ ἐδῶ ἐκεῖ, καὶ θὰ μετακινηθῇ.Καὶ τίποτε δὲν θὰ εἶναι ἀδύνατον εἰς σᾶς. 21 Αὐτὸ δὲ τὸ εἶδος τῶν δαιμόνων δὲν βγαίνει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ αὐτό, παρὰ μὲ προσευχὴν συνοδευομένην καὶ μὲ νηστείαν, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοιαν, ὅσον τὸ δυνατὸν ἐλαφροτέραν καὶ περισσότερον προσηλωμένην εἰς τὸν Θεόν. 22 Καὶ ἐνῷ ἐγύριζαν αὐτοὶ εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τοὺς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ ἐντὸς ὀλίγου εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀνασηθῇ.Καὶ ἐλυπήθησαν οἰ μαθηταὶ ὑπερβολικά.