«Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μή εἷς ὁ Θεός;»
Ὁ Θεός, ὡς Ἀλήθεια, Φῶς καί Ζωή δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς. «…διά τοῦτο γάρ ὁ ὑψηλός Θεός ἐπί γῆς ἐφάνη ταπεινός ἄνθρωπος»· «σῶσαι θέλων τόν κόσμον…»[1].
Δυστυχῶς τινες τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, βλασφημοῦντες, ἠρνοῦντο τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἐν τούτοις, πάντες οἱ ἄνδρες τῆς Π. Διαθήκης, Πατριάρχες, Προφῆτες, προεῖπον ὅτι ὁ Σωτήρ θά ἦτο ἐμφανής εἰς πάντας· οὐδείς δέ δύναται νά θέσῃ ἐν ἀμφιβόλῳ τά ὑπό τῶν Προφητῶν λεχθέντα καί στίς Γραφές γεγραμμένα. «…οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν υἱόν εἰ μή ὁ πατήρ, οὐδέ τόν Πατέρα τίς ἐπιγινώσκει εἰ μή ὁ υἱός»[2]. «Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο…δι’ οὗ καί τούς αἰῶνας ἐποίησεν·».
Ὁ διάλογος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ μέ τόν Νικόδημο, ἑνός ἐκ τῶν Φαρισαίων, ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές. Ζητάει ὁ Νικόδημος νά διδαχθεῖ ἀπό τόν Χριστό, πῶς θά ἀπολαύσει καί αὐτός τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας. Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καί τοῦ εἶπε· «ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σέ διαβεβαιῶ, ὅτι ἐάν κανείς δέν γεννηθῇ ἀπό ἐπάνω, δηλαδή ἀπό τόν οὐρανό, δέν δύναται νά ἴδῃ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά ἀπολαύσῃ τά ἀγαθά της».
Οἱ Πατέρες τονίζουν μέ ἔμφαση· ἐάν δέν ἐνηνθρώπιζε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, κανείς δέν θά ἠδύνατο νά σωθεῖ. Φυσικά καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀνέπτυξε στόν Φαρισαῖο Νικόδημο τήν Ὀρθόδοξον Τριαδολογίαν, Χριστολογίαν καί τήν Σωτηριολογίαν διά τοῦ Σταυροῦ, πού, ὡς ἐν ἐσόπτρῳ, εὑρίσκετο σέ ὁλόκληρη τήν Π.Διαθήκη. Καταλήγοντας ὁ Μεσσίας εἶπεν: «… καί οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ»[3].
Στούς στίχους δέ 14-15 τοῦ γ’ κεφαλαίου, στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον ἀνέπτυξε περαιτέρω τό μυστήριον τῆς Σταυρώσεως καί τῶν θείων Παθῶν τοῦ Κυρίου, ὅπου θά ἐσχίζετο ὁριστικά τό χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Ὁ πιστεύων δέ εἰς αὐτό τό μέγα μυστήριον καί τρώγων τό πανάχραντον Σῶμα καί πίνων τό πανάγιον Αἷμα Του, δέν θά χαθεῖ· δέν θά ἀποθάνει, ἀλλά θά κληρονομήσει τήν αἰώνιον ζωήν.
Ἐν τούτοις, σεβαστή γερόντισσα, οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, σκληρόκαρδοι ὄντες καί ζητοῦντες τήν δική τους δόξα, ἔμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μπροστά στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν. Καί ὁ Ἰησοῦς τούς ἀποστόμωσε, λέγοντας· «διά νά μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας,… ἔχει ἐξουσίαν νά συγχωρῇ ἐπί τῆς γῆς ἁμαρτίας- τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τόν Παραλυτικόν· εἰς σέ πού πιστεύεις ὁμιλῶ· σήκω καί πάρε εἰς τόν ὦμό σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε εἰς τόν οἶκο σου»· ἐξεπλάγησαν δέ τότε ὅλοι, ἀδελφοί μου, καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, διά τοῦ θαύματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· καί ἐμεῖς σήμερα προσκυνοῦμε, καθώς καί ὅλες οἱ γενιές πού πίστεψαν καί θά πιστέψουν ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν καί ὁ μόνος πού δύναται νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες (Ἅγιος Πορφύριος).
Θεωροῦμε ἑπομένως, χριστιανοί μου, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις χαρακτηρίζεται ἀπό τήν Ἀλήθεια-Χριστόν καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως-ἐμπιστοσύνης στήν διδασκαλία Του· δηλαδή στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.
Ποιοί εἶναι λοιπόν οἱ υἱοί τῆς Βασιλείας πού ἐκβάλλονται στό σκότος; Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν λανθασμένη γνώμη, ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἀλλά μέ τά ἔργα τους, ἀρνοῦνται τόν Μεσσίαν, πού ὑπέδειξεν ὁ Ἀβραάμ· καί κατ’ ἐπέκτασιν ἀπέρριψαν αὐτόν τόν Ἴδιον Πατέρα, πού Τόν ἀπέστειλε στόν κόσμο.
Αὐτό συνέβη καί σήμερα στήν Καπερναούμ· καθ’ ὅτι, ἐνῶ οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι εἴδαν ἔμπροσθέν τους τό θαῦμα-σημεῖον τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ, παρέμειναν ἀσυγκίνητοι καί ἄπιστοι μέχρι τέλους· Τόν κατεδίκασαν ἀδίκως καί Τόν σταύρωσαν. Ἀπεκόπηκαν ἔτσι ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἔμειναν ἀποξενωμένοι καί ἀσυγκίνητοι ἀπό τά θαύματα πού εἶδαν καί τίς ἐπαγγελίες πού ἄκουσαν καί ἀπό τά δῶρα πού ἔφερε ἀπό τόν Πατέρα, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στόν κόσμο ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς. Ἀπεδείχθη λοιπόν ὅτι: Ἐκεῖνος πού γίνεται ξένος καί ἀποποιεῖται τῶν δωρεῶν τοῦ Χριστοῦ, καθίσταται ἀχρεῖος ἐχθρός Του.
Συνεπῶς ὅποιος εἶναι ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά σωθεῖ, ὅπως δέν σώθηκε κανείς ἀπό ἐκείνους πού δέν ἦταν στήν κιβωτό τοῦ Νῶε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς διδάσκει: «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι· καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει». Ἐκεῖνος πού συνάγεται σέ ἄλλο μέρος καί ὄχι στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία σκορπίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· αὐτός δέν βρίσκεται στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.
Ἐκτός Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία, γιατί ἐκτός αὐτῆς, δέν ὑπάρχει Σωτῆρας στόν Ὁποῖο ἔγκειται καί ὁλόκληρη ἡ σωτηρία. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει μέ τήν τήρηση τῶν ἀληθινῶν δογμάτων τό τέλειον πολίτευμα τῆς εὐσεβείας καί τοῦ ἁγιασμοῦ.
Κατά τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν, «στούς ἁγιασμένους Ἀποστόλους ἀπεστάλη ἡ ζωοποιός δροσοσταλίδα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀπό τό Ὁποῖο οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν δέχονται τήν αἰώνια σωτηρία».(Θεοδωρήτου Κύρου εἰς τούς ψαλμούς)
Τό χάρισμα νά συγχωροῦν ἁμαρτίες ἐπί τῆς γῆς πού δόθηκε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους, δέν ἐξέλιπε μέ ἐκείνους ἀλλά μεταδόθηκε καί φώτισε τούς διαδόχους τους. «Καί τρόπων μέτοχος καί θρόνων διάδοχος τῶν Ἀποστόλων γενόμενος…».
Σέ κανένα ἄλλον, πού ἐξαιτίας τοῦ τύφου καί τῆς ἀλαζονείας, πού τυχόν δίδαξε, ἤ διδάσκει, ἤ θά διδάξει ἀλλότρια τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, δέν παραμένει αὐτό τό χάρισμα. Ἔτσι, ἕως καί σήμερα στήν Ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ, ρέει ἡ πηγή τοῦ Παναγίου Πνεύματος διανέμοντας στούς ἀνθρώπους τίς θεόσδοτες δωρεές.
Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα καί ὁ καθένας μας ἐκπληρώνει τό καθῆκον τοῦ ὀργανικοῦ ἔργου. Οἱ δέ ἄπιστοι ξεσκεπάζονται ἀπό τούς πονηρούς καρπούς τῆς ἀσχημοσύνης πού παράγουν. Ὀ νοῶν νοείτω καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Στόν Σωτῆρα Χριστόν ἡ Δύναμις, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
[1](Ἀκάθιστος Ὕμνος)
[2](Ματθ. 11,27)
[3](Ἰωάν.3,13)
