Νηστεία
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026
Άγιοι Εννέα Μάρτυρες οι εκ Γεωργίας
Άγιοι Εννέα Μάρτυρες οι εκ Γεωργίας
| Ημερομηνία Εορτής: | 03/03/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Μαρτίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιοι Εννεα Μαρτυρες Οι Εκ Γεωργιας |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Οι εννέα αυτοί Άγιοι Μάρτυρες μαρτύρησαν στο χωριό Μαραμπντά της ανατολικής Γεωργίας, στην περιοχή της Καχέτης, κατά το έτος 1625 μ.Χ.
Γιατί συνδέονται τα καρναβάλια με τον κανιβαλισμό και ποιο είναι το αντίθετο «Τριώδιο».
Γιατί συνδέονται τα καρναβάλια με τον κανιβαλισμό και ποιο είναι το αντίθετο «Τριώδιο».
Ἡ μανία ἀποτελεῖ τὸν κοινὸ παρονομαστὴ καὶ τὴν κινητήριο δύναμη τόσο στὸν καρναβαλισμὸ ὅσο καὶ στὸν κανιβαλισμό, καθὼς καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ λειτουργεῖ μὲ τὴ λογικὴ καὶ παραδίδεται σὲ μιὰ κατάσταση «ἔκστασης» ποὺ καταργεῖ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴ ζωή. Ἡ μανία ἐχθρεύεται τὸ «πρόσωπο» (τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ). Ὁ κανίβαλος βλέπει τὸν ἄλλο ὡς τροφή, ὡς καύσιμο κινητήριας δύναμης γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ μία βιαία διασκέδαση ὅπου δὲν βγαίνει ἀπὸ τὴν ἤρεμη καρδιὰ ἀλλα ἀπὸ μία ταραχώδη ποὺ ἐπιζητὰ νὰ ξεσπάσει βιαία στὴν διασκέδαση μὲ κάθε μέσον καὶ κόστος, γιατί αὐτὸ κάνει ὁ καρναβαλιστὴς ὡς ἀντικείμενο σάτιρας ἢ ἡδονῆς. Καὶ οἱ δύο πλευρὲς ὅπου ἐπιτελοῦν τὸν καρναβαλισμὸ ὅσο καὶ στὸν κανιβαλισμὸ μισοῦν τὴ ζωὴ στὴν ἱερή της διάσταση, προτιμῶντας τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο.
Ἡ μανία αὐτὴ εἶναι οὐσιαστικὰ μιὰ ἄρνηση τῆς ἀγάπης, καθὼς ἡ ἀγάπη προϋποθέτει τὸν σεβασμὸ στὴν ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Στὸ καρναβάλι καὶ στὸν κανιβαλισμὸ ὅπου ἀκολουθεῖ ἔμμεσα, ὁ «ἄλλος» δὲν ὑφίσταται ὡς ἀδελφός, ἀλλὰ ὡς μέσο γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἐνστίκτου. Ἡ μάσκα τοῦ καρναβαλιστὴ εἶναι ἡ ὀπτικὴ ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς ἐχθρότητας πρὸς τὸ πρόσωπο∙ εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ θεϊκὴ ὀμορφιὰ καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ τερατῶδες καὶ τὸ ἄμορφο. Τὸ μῖσος αὐτὸ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν προτροπὴ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἕνα πρόσωπο γελοῖο, χάνοντας τὴ δυνατότητα γιὰ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸ Θεῖο στὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες τῆς χριστιανοσύνης.
Στὴ διονυσιακὴ λατρεία, ἡ σχέση εἶναι ἄμεση μεταξὺ τοῦ καρναβαλισμοῦ καὶ κανιβαλισμοῦ. Ὁ Σπαραγμὸς (τὸ κομμάτιασμα τοῦ ζωντανοῦ ζώου) καὶ ἡ Ὁμοφαγία ἦταν ἡ κορύφωση τῆς μανίας στὶς Διονυσιακὲς λατρεῖες, καθὼς ἀπὸ ἐκεῖ προέρχονται τὰ σύγχρονα καρναβάλια. Ὅταν οἱ Μαινάδες μέσα στὴν ἔκσταση διαμέλιζαν τὸν Πενθέα (ἄνθρωπο), τὸ καρναβάλι μετατρεπόταν κυριολεκτικὰ σὲ κανιβαλισμό. Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴν «ἱερὴ μανία» ἀπὸ τὸ «ἔγκλημα» ἐξαφανιζόταν. Στὴν πραγματικότητα ὁ σπαραγμὸς τοῦ ζώου στὴν Διονυσιακὴ λατρεία εἶναι πράξη μαγείας, καθὼς ἀφοῦ ἀποκτηνώσει τὸν ἄνθρωπο μετὰ θὰ τὸν κάνει νὰ κατασπαράξει τὸν συνάνθρωπο του, καὶ θὰ πρόκειται γιὰ κανιβαλισμὸ (καθὼς σοῦ λέει ὁ δαίμονας τοῦ καρναβαλιοῦ: σὲ προσομοίωσα μὲ κτῆνος κανιβάλισε καὶ ἐσὺ τώρα τὸ διπλανό σου κτῆνος).
Ὁ καρναβαλισμὸς εἶναι ἡ Ὕβρις (ἡ ὑπέρβαση τοῦ μέτρου πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὸ κτηνῶδες). Ὁ κανιβαλισμὸς εἶναι ἡ τελικὴ κατάληξη αὐτῆς τῆς Ὕβρεως: ἡ πλήρης ἄρνηση τοῦ «ἄλλου» ὡς ἀδελφοῦ καὶ ἡ μετατροπή του σὲ «τροφὴ» μανιακῆς ἀναίδειας , ἀλλὰ καὶ μέσον ὕβρεως τοῦ προσώπου του ὅπου καλύπτεται μὲ μάσκα. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρνεῖται τὸ Λογικὸ (τὸ πνεῦμα), ἡ κάθοδός του δὲν σταματᾶ στὴν ἁπλῆ διασκέδαση, ἀλλὰ ρέπει πρὸς τὸν ἀλληλοσπαραγμό. Ἡ σύνδεση τοῦ καρναβαλισμοῦ μὲ τὸν κανιβαλισμὸ σὲ ἕνα πεδίο ὠμῆς πραγματικότητας, ὅπου ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἐνστίκτων μετατρέπεται σὲ θυσία ζωῆς.
Τὸ καρναβάλι προωθεῖ τὴν ἀπόλυτη ἱκανοποίηση τῆς ὁρμῆς χωρὶς εὐθύνη γιὰ τὸ μέλλον. Ὅταν ἡ γονιμότητα (ποὺ στὴν ἀρχαιότητα ἦταν ἱερὴ) ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προστασία τῆς ζωῆς, μετατρέπεται σὲ μιὰ δαιμονικὴ δύναμη ποὺ τελικὰ «καταβροχθίζει» τὰ ἴδια της τὰ δημιουργήματα. Ἂν ὁ κανιβαλισμὸς εἶναι ἡ κατανάλωση τῆς σάρκας τοῦ ἄλλου γιὰ τὴν ἐπιβίωση ἢ τὴν ἰσχύ, ἡ ἔκτρωση ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς περιόδου καρναβαλιστικῆς «μανίας» καὶ ἀκραίας ἀσυδοσίας θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς μιὰ μορφὴ θυσίας τοῦ ἀδυνάτου (τοῦ κυοφορούμενου ἐμβρύου) στὸν βωμὸ τῆς ἐφήμερης διασκέδασης.
Στὶς ἀρχαῖες διονυσιακὲς τελετές, ἡ μανία κατέληγε συχνὰ σὲ ἀχαλίνωτο σέξ, καὶ σὲ αἷμα (σπαραγμός). Στὴ σύγχρονη ἐποχή, αὐτὸ τὸ «αἷμα» μεταφέρεται στὰ χειρουργικὰ τραπέζια, ἐπιβεβαιώνοντας ὅτι ἡ ἄλογη ὁρμὴ ὁδηγεῖ νομοτελειακὰ στὸν θάνατο τῶν κυοφορούμενων ἐμβρύων ὅπου στατιστικὰ αὐξάνεται στὴν περίοδο τῶν καρναβαλιῶν. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ πάλι ἀποκαλύπτει: ἡ λέξη «ἔκτρωμα» περιγράφει κάτι τὸ τερατῶδες, κάτι ποὺ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴ φυσικὴ τάξη.
Ὁ συνδυασμός της αἰσχρολογίας, τῆς μέθης καὶ τῆς ἀπώλειας ἐλέγχου δημιουργεῖ ἕνα περιβάλλον ὅπου ἡ ζωὴ ἀντιμετωπίζεται ὡς μέσον ξέφρενης ἀντιχριστιανικῆς διασκέδασης , οὐσιαστικὰ ἀντιμετωπίζεται ὡς περιφρόνηση γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ζωή, καὶ γίνεται ὅμοια μὲ τὰ σφραγισθέντα κρέατα τῶν ζώων.
Ἡ ἔλλειψη ἐπίσημης καταγραφῆς τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἐκ τῶν ἐκτρώσεων στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ, διότι ἐὰν καταγράφονταν στὶς περιόδους αὐτὲς τῶν καρναβαλιῶν θὰ ἦταν συγκλονιστικὰ ἀποκαλυπτικὴ ὡς τραγικὸς ἀπολογισμός.
Ὅταν ἡ προσοχή —ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἐγρήγορσης— μετατρέπεται σὲ ἐκβιασμὸ σὲ συμμετοχὴ σὲ μία ἀνόητη διασκέδαση (καρναβάλι) , συμβαίνουν τρία πράγματα:
- Θάνατος τῆς Προσευχῆς: Ἡ προσευχὴ ἀπαιτεῖ ἡσυχία καὶ συγκέντρωση τοῦ νοῦ στὴν καρδιά. Ἡ καρναβαλικὴ μανία διασκορπὰ τὸν νοῦ στὶς αἰσθήσεις, καθιστῶντας τὴν πνευματικὴ ἐπικοινωνία ἀδύνατη.
- Μίσος πρὸς τὸ Μέλλον: Ἡ «ζωοποίηση» ἑστιάζει ἀποκλειστικὰ στὸ «τώρα» τῆς ἡδονῆς, ἢ τῆς ἐκβιαστικῆς ”εὐχαρίστησης” (= μὲ μανία νὰ δῶ “χαρά”, ἔστω καὶ ψεύτικη καὶ ἀπατηλή) . Αὐτὴ ἡ ἐγωιστικὴ προσκόλληση στὴ στιγμὴ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς συνέπειες, θυσιάζοντας τὸ μέλλον (τὰ παιδιά, τὴ συνέχεια τῆς ζωῆς) γιὰ μιὰ ἐφήμερη ἐκτόνωση, καὶ μάλιστα μὲ ἐνορχηστρωμένες παγίδες.
- Μισοζωία:, Πίσω ὅμως ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ τὰ γέλια κρύβεται ἕνα βαθὺ ἔγκλημα γιὰ τὴ ζωή. Ἡ ζωὴ ποὺ δὲν εἶναι πλέον ἱερή, καὶ ποὺ δὲν προστατεύεται ὡς δῶρο ἀπὸ τὸν Θεὸ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, καταντᾶ ἕνα ἀναλώσιμο ὑλικό, ὡς κάποιο πυροτέχνημα ὅπου σβήνει στὸν οὐρανὸ ὅταν ἀρχίζει ἡ κάθοδο του, καὶ αὐτὸ σηματοδοτεῖ καὶ γιὰ τὴν ψυχή, ὅπου οἱ δαίμονες τὴν θέλουν νὰ βυθίζεται στὴν Ἄβυσσο.
Πολεμεῖται εὐθέως ὁ Χριστὸς ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴ Ζωή («Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή»), ὅπου ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ διονυσιακὴ μανία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πλάνη, τὴν ἀπώλεια τοῦ προσώπου καί, τελικά, στὸν θάνατο. Ἡ μάσκα καὶ ἡ ἀλλοίωση τῶν χαρακτηριστικῶν δὲν εἶναι ἁπλὸ παιχνίδι, ἀλλὰ μιὰ συμβολικὴ ἄρνηση τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖο ἔχει πλαστεῖ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ».
Ἡ μέθη, ἡ αἰσχρολογία καὶ ἡ μανία καταργοῦν τὴ νήψη (τὴν πνευματικὴ διαύγεια), ἀφήνοντας τὴν ψυχὴ ἀπροστάτευτη καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ σκοτεινὲς παρορμήσεις. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ὑψωθεῖ πρὸς τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν» (τὴ θέωση), ὁ καρναβαλισμὸς τὸν ὠθεῖ πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὸ κτηνῶδες καὶ τὸ χαοτικό, ποὺ ἀποτελοῦν χαρακτηριστικὰ τῆς δαιμονικῆς κατάστασης. Τὰ πυροτεχνήματα ἀποτελοῦν πλέον ἀναπόσπαστο κομμάτι τῶν σύγχρονων καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων, καθὼς συμβολίζουν τὴ θεαματικὴ κορύφωση καὶ τὸ τέλος τῶν ἑορτασμῶν. Ἂν καὶ τὰ πυροτεχνήματα ἐφευρέθηκαν στὴν Κίνα (γιὰ νὰ διώχνουν τὰ κακὰ πνεύματα μὲ τὸν θόρυβο, ὅπως πλανεμένα νόμιζαν), στὴν Εὐρώπη ἔγιναν δημοφιλῆ κατὰ τὴν Ἀναγέννηση σὲ βασιλικὲς καὶ θρησκευτικὲς γιορτές, καὶ ἀργότερα ἐνσωματώθηκαν στὶς λαϊκὲς παραδόσεις τοῦ καρναβαλιοῦ.
Σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας, τὸ ἐπικίνδυνο αὐτὸ ἔθιμο ἔχει κοστίσει τὴ ζωὴ τα τελευταία χρόνια σὲ 11 ἀνθρώπους, ἐνῷ 58 ἄτομα ἔχουν ὑποστεῖ μόνιμους ἀκρωτηριασμοὺς καὶ σοβαρὲς ἀναπηρίες. Τὰ τροχαῖα ἀτυχήματα ἀποτελοῦν μιὰ ἀκόμη τραγικὴ πτυχὴ τῆς περιόδου τῶν καρναβαλιῶν, καθὼς ἡ μανιακὴ ἀπροσεξία, ἡ κατανάλωση ἀλκοὸλ καὶ ἡ αὐξημένη κίνηση στοὺς δρόμους δημιουργοῦν ἕνα ἐκρηκτικὸ μεῖγμα. Χαρακτηριστικά, τὸ καρναβάλι τοῦ 2026 στὴ Βραζιλία (ὡς παγκόσμιο σημεῖο ἀναφορᾶς) ἀναφέρθηκε ὡς τὸ πιὸ θανατηφόρο ἀπὸ τὸ 2020, μὲ 130 νεκροὺς καὶ πάνω ἀπὸ 1.400 τραυματίες σὲ ὁμοσπονδιακὲς ὁδούς. Στὸ Πατρινὸ Καρναβάλι τοῦ 2026, καταγράφηκαν 223 περιστατικὰ (καὶ αὐτὰ ἀκόμα πρὶν ἀρχίσει !!!) ποὺ ἀφοροῦσαν μέθη καὶ τραυματισμούς, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίστηκαν ἀπὸ ἐθελοντὲς τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Αὐτὴ ἡ ἀπώλεια ζωῶν στὴν ἄσφαλτο ἐπιβεβαιώνει τὴ θέση ὅτι ἡ «μανία» τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ὁδηγεῖ σὲ μιὰ περιφρόνηση τῆς ζωῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος, χάνοντας τὸν ἔλεγχο καὶ τὴ νηψικότητά του, γίνεται ἐπικίνδυνος γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς γύρω του.
Οἱ δήμαρχοι καὶ οἱ δῆμοι, τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ποὺ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ βροῦν τρόπους ἀντικατάστασης αὐτῆς τῆς γελοιότητας, φέρνοντας τὴν ἐν Χριστῷ οἰκογενειακὴ ζωὴ στὶς πόλεις τους θὰ χάσουν πολλαπλάσια τὰ χρήματα ὅπου θὰ εἰσπράξουν, καθὼς θὰ μετροῦνε περιβαλλοντικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀπώλειες.
Ἡ Ἑλλὰς γιὰ ἄλλη μία φορὰ θὰ αἱμορραγήσει, ἡ δὲ διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν ἕνωσε τὴν νεολαία, γιατί δὲν προέβλεψε καὶ κατέστρωσε ὄμορφα προγράμματα, οὔτε οἱ μεγαλοεπιχειρηματίες καναλάρχες, ὅπου εἶχαν τὸν τρόπο ἐὰν θέλανε νὰ παρακινήσουν τὴν νεολαία στὰ διδάγματα τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη , ξέρουν μόνο νὰ μαζεύουν τὸν κόσμο γιὰ φύτευση μικρῶν πεύκων, ὅπου θὰ παραδοθοῦν στὴν φωτιά , καὶ πολλὲς φορὲς τὰ πεῦκα ξανακαίγονται πρὶν «ἐνηλικιωθοῦν». Γιατί; Γιατί δὲν ἔχουμε ἡγέτες μὲ σοφία καὶ προγραμματισμό, οὔτε στὴν διοικοῦσα ἐκκλησία, οὔτε στὴν πολιτική, ἀλλὰ οὔτε στὸν ἐπιχειρηματικὸ κόσμο. Εἶναι τὸ ἀντίπαλο τριώδιο.
(1. διοικοῦσα Ἐκκλησία= τῶν γραφείων δηλαδή,
2. πολιτική της βολευτικῆς καὶ τῆς ἀτιμίας , καὶ
3. ἐπιχειρηματίες ὅπου νοιάζονται μόνο μὴν χάσουν τὶς κρατικὲς διαφημίσεις-ἐπιδοτήσεις) .-
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΠΟ ΙΘΑΚΗ
Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Αριζόνας για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.
Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Αριζόνας για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.
Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της. Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.
Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση».
Δεν έφυγε το φως από την θέση του για να ξαναζητήσει να επανέλθει. Εάν αυτοί έφυγαν από το φως, να το αναζητήσουν. Το φως υπάρχει, λάμπει ανά τον κόσμο και θα πρέπει να επιστρέψουν εν μετανοία. Να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό και από την Εκκλησία και να επανέλθουν στην πρώτη θέση όπου είχαν στην Εκκλησία. Αν ήτανε σωστοί και αν τα φρονήματά τους ήταν σωτήρια, οι άνθρωποι που συλλειτούργησαν με τον Βέκκο δεν θα γινόντουσαν δαιμόνια.
Επομένως πρέπει να φυλαχθούμε από τον παπισμό που δεν είναι τίποτε άλλο παρά όχι αίρεσις αλλά κάτι περισσότερο, που δεν άφησαν μήτε παράδοση, μήτε μυστήρια, μήτε δόγματα όρθια και σωστά. Και οι άλλες δοξασίες βέβαια και οι άλλες ομολογίες είναι τρομακτικά λανθασμένες.
Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριτιανοί, με τις μαρτυρίες τις αδιάσειστες, πρέπει να κρατήσουμε γερά και ανυποχώρητα την Ορθοδοξία μας.
Αυτοί οι ασκητές οι μεγάλοι που μιλούσαν με τον Θεό, μας δίνουν τέτοιες νουθεσίες και παραγγελίες. Εμείς, μπορούμε με το φτηνό μυαλό και με την τιποτένια κατάσταση, την πνευματική μας, να πούμε γιατί το ένα και γιατί το άλλο; Είναι πάρα πολύ περήφανο να το σκεφθούμε αυτό το πράγμα. Ενώ με την ταπείνωση ακολουθούμε τους Πατέρες που ήλεγξαν τόσο όμορφα τα πράγματα και τα έβαλαν στην θέση τους. Εμείς δεν πρέπει να βάλουμε δικές μας θέσεις, γιατί οπωσδήποτε θα βγούμε από τις θέσεις τις σωστές.
Και να μην δώσουμε ακοή σε ό,τι λέγεται από πλευράς των, των αιρετικών, ότι θα πετύχουν την «ένωση» με υποχώρηση της Ορθοδοξίας.
Μα δεν άφησαν και τίποτε όρθιο. Δεν έχουν καμμία χάρη. Ούτε οι λειτουργίες τους, ούτε τα μυστήριά τους που δεν είναι μυστήρια. Δεν έχουνε τίποτα, ενώ η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι γεμάτη χάρη.
Το να κατεβάσουμε τα καντήλια… δεν είναι τίποτε !
Το να αφαιρέσουμε εκείνο από την Λειτουργία, εκείνο από τον Αγιασμό, εκείνο από το Ευχέλαιο, εκείνο από την Βάπτιση, εκείνο το άλλο… Δεν χαλάει η Ορθοδοξία με το να μειώσουμε και να αφαιρέσουμε και να εκκοσμικεύσουμε λίγο την Εκκλησία; Ναι, έτσι λέγεται και έτσι φαίνεται. Κι όμως, εάν λέμε ότι πάνω σε ένα περιστέρι τι είναι το να βγάλουμε ένα πούπουλο, το να βγάλουμε δύο, μα δεν βγάζουμε κρέας. Το κρέας είναι ακέραιο το πουλί. Και μη αφαιρώντας κρέας από το σώμα του περιστεριού, το περιστέρι δεν θα ζήσει διότι καλύπτεται και ζει όχι μόνο με την σάρκα αλλά και με το ό,τι περιβάλεται. Έτσι και η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι μόνο το Ευαγγέλιο. Έχουμε και την Παράδοση. Έχουμε και τας Οικουμενικάς Συνόδους. Έχουμε και τις κορυφές των Πατέρων. Έχουμε την αυθεντία των μεγάλων ιεραρχών. Έχουμε τις απτές μαρτυρίες της χάριτος. Ακόμα και ένας απλός Αγιασμός δίνει την Ορθόδοξη μαρτυρία. Μιλάει για την Ορθόδοξον Εκκλησία, την αγιαστική χάρη που έχει. Ενώ ένας αγιασμός αιρετικού μετά από λίγο βρωμά.
Ας ευχόμεθα στην προσευχή μας η Ορθοδοξία μας να στέκει πάντα εις το ύψος της και να ευχόμεθα για τους ανθρώπους που ηγούνται της Ορθοδοξίας να κρατήσουν την Ορθοδοξία ανυποχώρητα..
Απομαγνητοφώνηση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ
Τα ελληνικά λιβάδια, φυσικός θησαυρός – Ποιες είναι προοπτικές ανάπτυξης
Στην Ελλάδα, οι λιβαδικές εκτάσεις καταλαμβάνουν μεγάλη έκταση και συμβάλλουν σημαντικά στην εθνική οικονομία και στον πολιτισμό. Σε ευρωπαϊκό, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο, τα λιβάδια της Ελλάδας κατέχουν εξέχουσα θέση καθώς συνδέονται με μια σειρά από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. |
|
Η θαυμαστή ιστορία της Ευβοϊκής Δρυός από τον Τρωικό Πόλεμο μέχρι σήμερα.
Άρθρο του καθηγητή Φίλιππου Α. Αραβανόπουλου* στο parallaximag.gr Την παρουσία της Εύβοιας στον Τρωικό Πόλεμο πρωταναφέρει ο Όμηρος στη Ραψωδία Β΄ της Ιλιάδας (στ. 540–544) «οἳ δ᾽ ἄρ᾽ Ἐλεφήνορος ὑπὸ κρατερὸν βασιλῆα Ἀβάντων ἕποντο, μενεπτόλεμοι, ὀξὺς ἄρηι, υἱὸς Χαλκώδοντος μεγαλήτορος·Ἀβάντες δ᾽ ἐκ τῆς Εὐβοίης ἑκατόμβοιο θαλάσσην», όπου μας λέει για τους «Άβαντες από την Εύβοια τη θαλασσοδαρμένη», που «ακολουθούσαν τον κραταιό βασιλιά τον Ελεφήνορα» (μεταφρ. Ν. Καζαντζάκη – Ι. Κακριδή). |
|
Υλοποίηση του Προγράμματος Δασοπροστασίας έτους 2026
| Από dasarxeio com στις 02/03/2026 |
|
Γράμμα στην γιατρό που μου αφαίρεσε το στήθος.
Γράμμα στην γιατρό που μου αφαίρεσε το στήθος.
Πέντε χρόνια μετά το «top χειρουργείο» που θα με έκανε αγόρι…
Από την Ginny Welsh, για την ιστοσελίδα Inspecting Gender
Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από τότε που σταμάτησα τις ορμόνες, τις απεγνωσμένες προσπάθειες μεταμόρφωσης που έκανα στην εφηβεία μου, από το να κρύβομαι. Ήμουν σωματικά άρρωστη, ταλαιπωρημένη, πρησμένη και παραμορφωμένη από τις ορμόνες του φύλου και την κακότεχνη χειρουργική σας επέμβαση. Τα χρόνια που ολοένα βούλιαζα μέσα στην αρρώστια, με την ενθάρρυνση των γιατρών που μου επιβεβαίωναν το φύλο, κατέστρεψαν το σώμα και το μυαλό μου. Έφτασε οποιαδήποτε ασθένεια ή παρενέργεια εκδηλωνόταν στην προσπάθεια της μετάβασης να θεωρείται επίτευγμα για το οποίο θα έπρεπε να είμαι περήφανη, αλλά όπως λέω τώρα, εκ των υστέρων, έπρεπε να θεωρείται απόδειξη της ηλιθιότητάς μου που εμπιστεύτηκα μια ανεπιβεβαίωτη επιστήμη τόσο πολύ, ώστε να γίνω ένα πειραματόζωο, ένα ποντίκι του εργαστηρίου.
Οι transmask φίλοι μου (γυναίκες – «άνδρες») και εγώ αποκαλούσαμε τους εαυτούς μας αστειευόμενοι «πειραματικά ινδικά χοιρίδια» κάθε φορά που παρουσιάζαμε ένα σύμπτωμα ή μια παρενέργεια για την οποία δεν είχαμε ποτέ προειδοποιηθεί και δεν μπορούσαμε να την εξηγήσουμε. Νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι τώρα που συνειδητοποιώ ότι αυτό δεν ήταν καθόλου αστείο. Τώρα ξύπνησα από την αυταπάτη, αλλά μάλλον δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να μάθω πώς θα ήμουν, αν δεν είχα καταφύγει στην «αγκαλιά» γιατρών που επιβεβαιώνουν οτιδήποτε, αρκεί να απολάβουν το κέρδος από τα χρήματα της ασφαλιστικής εταιρείας.
Ήσασταν μια τέτοια γιατρός, είχατε την φήμη ότι δεν κάνεις αδιάκριτες ερωτήσεις και ειδικευόσαστε στην ισοπέδωση του στήθους των τραυματισμένων γυναικών και κοριτσιών. Δεν ενδιαφερόσασταν για τις ιατρικά αναγκαίες μαστεκτομές, αλλά μόνο για τις μοντέρνες. Αυτές που οι άνθρωποι πληρώνουν από την τσέπη τους αν δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ώστε για αποζημιωθούν από την κρατική περίθαλψη. Η τρανς φροντίδα ήταν όλα τα λεφτά, όπως εξηγήσατε, και δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα άλλο. Η προθυμία σας να προσφέρεις «αποτελέσματα» σε όποιον ζητούσε χειρουργική επέμβαση σου παρείχε ένα είδος αναγνώρισης, που κάλυπτε τις σημαντικές σου αδυναμίες, όπως την άρνησή σας να χορηγείτε τα κατάλληλα παυσίπονα ή να αντιμετωπίζετε τις μετεγχειρητικές επιπλοκές.
Μέχρι σήμερα, υπάρχουν περίοδοι όπου αντί να κοιμάμαι, κοιτάζω το σκοτεινό ταβάνι, θυμούμενη τον πόνο μετά την επέμβαση. Ξανασκέφτομαι το αιμάτωμα, την κύστη, τις εντολές για παρακεταμόλη, τα τηλέφωνα που δεν απαντούσατε, τις τελευταίες επισκέψεις στα επείγοντα και την σύγχυση. Αυτό ήταν το χειρότερο μέρος. Υποτίθεται ότι ήσασταν εκεί για να με βοηθήσετε, αλλά αντίθετα, είχα ένα αίσθημα που με βούλιαζε, ότι μόλις παίρνατε τα χρήματα και το σώμα ραβόταν, δεν έδινες ούτε μια δεκάρα. Εγώ θεωρούμουν ένα «καλό αποτέλεσμα».
Θυμάμαι τα πρόσωπα όλων όσων σε σύστησα τους μήνες πριν την επέμβασή μου. Αναρωτιέμαι αν μόνο σε εμένα φέρθηκες έτσι ή αν πράγματι τους είχα κατευθύνει να πέσουν στα χέρια μιας γυναίκας που προτιμούσε να σφαδάζεις μέρες από τον πόνο παρά να επηρεάσει την «βαθμολογία» της σε συνταγές οπιοειδών ή στο ποσοστό των επανεγχειρήσεών της. Βαθιά μέσα μου καταλαβαίνω ότι δεν θα μιλήσουν ποτέ γι’ αυτό, ακόμα κι αν πέρασαν αυτά που πέρασα εγώ. Γνωρίζω την κουλτούρα τους και ξέρω ότι η αχαριστία δεν είναι ποτέ ανεκτή στους κύκλους τους. Είχαμε όλοι την συνήθεια να επιλέγουμε την ιατρική μας αυτοκτονία παρά την κοινωνική. Ελπίζω να είχατε πιο ευγενικά χέρια από αυτά που είχατε για τις άλλες νεαρές γυναίκες που με ακολούθησαν στο ιατρείο σας. Ελπίζω για το καλό όλων να μην νιώθουν όπως εγώ. Είναι πολύ δύσκολο να ζήσω με αυτό που έχω κάνει στον εαυτό μου.
Οι ορμόνες έχουν πια αποβληθεί από τον οργανισμό μου. Χρειάστηκαν χρόνια για να επιστρέψει το σώμα μου στο αρχικό του σχήμα. Τα κιλά του περιττού βάρους έπεσαν σαν δεύτερο δέρμα, με το υπόλοιπο βάρος να ανακατανέμεται στο σώμα μου σαν να περίμενε την ευκαιρία να επιστρέψει στην κανονικότητα. Ακόμα και το πρόσωπό μου ηρέμησε από το πρήξιμο, ο χοντρός λαιμός μου έλαβε ξανά σωστές αναλογίες. Η μόνη υπενθύμιση που απέμεινε από την οδύσσειά μου είναι οι χοντρές ροζ και άσπρες ουλές που είναι χαραγμένες στο στήθος μου και οι κόκκινες, στριμμένες προσεκβολές που ισχυριζόσασταν ότι ήταν θηλές και στέκουν πλατιές και λοξές στον ανώμαλο θώρακά μου. Αυτό το θεωρούσατε καλό αποτέλεσμα και εγώ κορόιδευα τον εαυτό μου σκεπτόμενη ότι φαινόταν φυσικό για πολύ καιρό. Στους επόμενους μήνες, συνειδητοποίησα ότι η άκρη της παλιάς μου θηλαίας άλω ήταν κρυμμένη στη γραμμή της ουλής, αποχρωματισμένη και έβγαζε τρίχες που κρύβονταν μέσα στον ουλώδη ιστό. Ένιωσα άρρωστη, παραπλανημένη και Προδομένη από την νεαρή, χαμογελαστή γιατρό που με είχε διαβεβαιώσει για τόσα πολλά. Αυτό που νόμιζα ότι θα ήταν το τελευταίο βήμα στην μετάβασή μου έγινε ένα αγκάθι στο πλευρό μου, καθώς προσπαθούσα να επιστρέψω στον εαυτό μου.
Βρήκα έναν άλλο χειρουργό, έναν που νοιάζεται για τις γυναίκες, για να με βοηθήσει να συνέλθω. Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά θα με φέρει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πώς ήμουν πριν από εσάς. Θέλω να νιώσω ξανά ολόκληρη. Το σώμα μου δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα και η συμμετοχή σας στον αυτοτραυματισμό μου με καθυστέρησε για χρόνια από το να το καταλάβω. Μια μέρα ελπίζω να ξυπνήσετε και να συνειδητοποιήσετε ότι καταβροχθίζετε και τον εαυτό σας καταστρέφοντας τραυματισμένες γυναίκες που χρειάζονται ψυχολογική φροντίδα. Εύχομαι αυτά που κάνατε να σας ελέγχουν συνεχώς.
Μακάρι να χρησιμοποιούσατε την εκπαίδευσή σας για να βοηθήσετε αντί να βλάψετε, αλλά υποθέτω ότι αυτό δεν γεμίζει τις τσέπες με τον ίδιο τρόπο.
-Ginny
Η Ginny Welsh είναι καλλιτέχνης και συγγραφέας που πέρασε την εφηβεία και τα πρώτα ενήλικα χρόνια της μαγεμένη από τον κόσμο της μετάβασης. Αν και η ιατρική της μετάβαση θεωρήθηκε «επιτυχημένη», τελικά την ένιωσε ως μια διαδικασία ιατρικής παραμέλησης και καταστροφής. Απογοητευμένη από την κουλτούρα της αυταπάτης, των ψεμάτων και των αναπόφευκτων προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την μετάβαση, τελικά ξεκίνησε την απομετάβασή της το 2024. Τώρα αποδομεί την βιομηχανία της μετάβασης μέσα από το έργο της.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: genspect.substack.com
«Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά» (https://mumdadandkids.gr/)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)