ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/07/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Ιουλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Οσιος Παϊσιος ο Αγιορειτης (1924 - 1994) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 18/06/2015 20:12 |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Παΐσιε τοῦ ὄρους Ἄθωνος δένδρον,
πολύκαρπον ὁσιώτατε ἐδείχθης.
Δεκάτῃ τε καὶ δευτέρᾳ Παΐσιος θάνε.
Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (βλέπε 10 Νοεμβρίου), ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.
Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου ο ίδιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με τις διηγήσεις για το θαυμαστό βίο του Αγίου Αρσενίου, έλεγε ότι θα γίνει μοναχός από την ηλικία των 5 ετών! Και αφού έμαθε να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανἀγνωση των βίων των Αγίων, των οποίων εμιμείτο τους ασκητικούς αγώνες με θερμό ζήλο.
Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του δε θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί το Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε της θέας του Κυρίου, για ένα μόνο φιλότιμο λογισμό, μέσω του οποίου απέκρουσε μία δαιμονική προσβολή του πειρασμού της απιστίας. Από τότε φούντωσε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή.
Ακολούθησαν καιροί ταραχής και αναστάτωσης για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Ο Όσιος όμως, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945 - 1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία. Ήταν πρόθυμος να δώσει κάθε στιγμή και τη ζωή του ακόμα για τη σωτηρία των άλλων. Ευρισκόμενος μάλιστα συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών, συνέβη να σώσει με τις θερμές προσευχές του πολλούς στρατιώτες, αλλά να σωθεί και ο ίδιος με τρόπο θαυμαστό.
Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Οσίου τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Μάλιστα, ο Όσιος φέροντας ως παράδειγμα την ειδικότητά του στον στρατό, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Ύστερα και από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών, με τα φτερά που δίνει ο θείος έρωτας. Έτσι, μετέβη στο Άγιον Όρος, αναζητώντας έναν οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του. Παράλληλα, οι δικοί του βρέθηκαν την ίδια περίοδο σε μεγάλη οικονομική δυσκολία, οπότε τον κάλεσαν να τους βοηθήσει. Έτσι, επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως (1953 μ.Χ.), σε ηλικία 29 ετών πλέον, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία.
Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, ακολούθησε τελικά τη συμβουλή ενός σεβάσμιου γέροντα και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής τότε για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση, υπερβάλλοντας σε κόπους για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός. Έλαβε ρασοευχή και το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο μέσα του τον πόθο για τον ησύχιο και απράγμονα βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε σε κατάσταση ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, κάτω από την καθοδήγηση ενός διακριτικού και σοφού γέροντα, του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ., εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του.
Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, δεν εγκαταστάθηκε στην έρημο, για την οποία προετοιμαζόταν, αλλά στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα. Σε αυτήν έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, παλεύοντας με τους πειρασμούς, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις διδασκαλίες των προτεσταντικών ομάδων που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το Μοναστήρι.
Τo 1962 μ.Χ., όταν και ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος παρακαλούσε μέσα στους πειρασμούς, που καθημερινά τον πολιορκούσαν, θερμά το Θεό να του δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Έτσι, δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση κάποιου ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους αυτό που χρόνια ποθούσε, την προς Θεόν μόνωση.
Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του μισόκαλου εχθρού και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη μέσα στο καμίνι της απαράκλητης ερήμου. Έγινε μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση στους προσκυνητές ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος.
Δεν θα υπήρχε, έτσι, κανένας λόγος να εγκαταλείψει το στάδιο εκείνο της αρετής, εάν – φεύ! – δεν ενέσκηπτε η σωματική ασθένεια από το τραχύ κλίμα, η οποία τον ανάγκασε να επιστρέψει στην κατά σάρκα πατρίδα του. Επανερχόμενος στο Άγιον Όρος το 1964 μ.Χ., δεν ελάττωσε το πλήθος των ασκητικών αγώνων του, παρά την καταβολή του σώματος, καθώς στο πνεύμα διατηρούσε την πρότερη ζέση του. Ζώντας λοιπόν ως ξένος και παρεπίδημος στη γη, έφτασε να γίνει πολίτης του ουρανού.
Έχοντας, συνεπώς, την πράξη ως την «επίβασιν» της θεωρίας, έφτασε σε υψηλά μέτρα και έγινε κοινωνός θείων μυστηρίων. Εντρύφησε έτσι και στην ωραιότητα του Κυρίου, ενώ επιπλέον έτυχε και της Θεομητορικής ευλογίας. Συνομίλησε με αγίους που εμφανίστηκαν μπροστά του, βίωσε την όραση του Άγγελου Φύλακά του, άκουσε αγγελικούς ύμνους και καταυγάσθηκε από το ουράνιο φως.
Το 1966 μ.Χ. ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδας (Νοσοκομείο Παπανικολάου). Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιον Όρος φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιον Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μ.Χ. μετακινήθηκε στα Κατουνάκια και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπατίου (Βλάχικα).
Στις 12 Αυγούστου 1968 μ.Χ. ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού.
Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Εκεί ο Όσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο Όσιος στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.
Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του Οσίου Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες όπως κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά, βουβωνοκήλη και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτά όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.
Μετά το 1993 μ.Χ. παρουσίαζε αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί, λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί έμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει ασθένησε και μεταφέρθηκε στο Θεαγένειο, όπου έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Θεώρησε τον καρκίνο εκπλήρωση αιτήματός του προς το Θεό και ωφέλιμο για την πνευματική του υγεία. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 μ.Χ. χειρουργήθηκε. Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ο Όσιος ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιον Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.
Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και ώρα 11:00 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου έχει ως εξής:
«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Tρίτην, 13ην Ἰανουαρίου 2015, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος: α) ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μοναχόν Παΐσιον Ἁγιορείτην καί β) προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, διά ψήφων κανονικῶν ἐξελέξατο παμψηφεί τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Εἰρηναῖον Ἀβραμίδην, διακονοῦντα ἐν Παρισίοις, Βοηθόν Ἐπίσκοπον παρά τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Γαλλίας κυρίῳ Ἐμμανουήλ, ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρηγίου.
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2015
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ ́. Θείας...
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/07/2026 |
| Τύπος εορτής: | Ειδικός υπολογισμός. Εορτάζει την Κυριακή μεταξύ 11 και 17 Ιουλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Νεοφυτος ο Αμοργινος ο Οσιομαρτυρας (; - 1558) Αγιος Ιωνας ο Λεριος ο Οσιομαρτυρας (; - 1561) Αγιος Νεοφυτος ο Φαζος ο Οσιομαρτυρας (; - 1609) Αγιος Ιωνας ο Νισυριος ο Οσιομαρτυρας (; - 1635) Αγιος Παρθενιος ο Οσιομαρτυρας (; - 1696) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 11/03/2012 01:10 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες που διασώζονται για τους πέντε αυτούς μάρτυρες. Σύμφωνα με τα έγγραφα της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και την τοπική παράδοση, οι πέντε μοναχοί της Μονής που έζησαν και εργάστηκαν στο νησί των Λειψών δολοφονήθηκαν κατά τον 16ο και 17ο μ.Χ. αιώνα από πειρατές ή Τούρκους.
Το 1558 μ.Χ. δολοφονείτε ο μοναχός Νεόφυτος ο Αμοργινός («ἀφνη΄ ἐφονεύθη ὑπὸ τῶν ἀγαρηνῶν εἰς τὸν λειψὸν νεόφυτος μοναχὸς ὁ ἀμοργίνος»).
Το 1561 μ.Χ. δολοφονείτε ο Μοναχός Ιωνάς («αφξα΄ φεβρουαρίου κη΄ ἐφονεύθη εἰς τὸν λειψὸν ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἰωνὰς μοναχός, ὁ λέριος») (βλέπε και 28 Φεβρουαρίου).
Το 1609 μ.Χ. δολοφονείτε ο μοναχός Νεόφυτος ο Φαζός («[1609] τῷ αὐτῷ ἔτει ἔπιασαν οἱ λεβέντες [οἱ πειρατὲς] εἰς τὸν λειψόν, τὸν ἐν μοναχοῖς νεόφυτον τὸ φαζόν, καὶ ἐφόνευσαν αὐτὸν διὰ σκεπάρνου καὶ ἀρχίσαμεν το μνημόσυνον καὶ τὴν ἔξοδον αὐτοῦ, δεκεμβρίου 8»).
Το 1635 μ.Χ. δολοφονείτε ο Ιωνάς ο Νισύριος («[1635] τῷ αὐτῷ μηνὶ ἀπριλλῷ ἐπίασεν ὁ μπεκὴρ πασιᾶς τὸν ἐν μοναχοῖς ἰωνὰν τὸν γαρμπὴν τὸν ἐκ νησύρου καὶ ἔδειρεν αὐτόν, ὁποῦ ἀπέθανεν ἀπὸ τὸν δαρμὸν καὶ ἔθαψάν τον εἰς τον λειψόν»).
Το 1696 μ.Χ. δολοφονείτε ο μοναχός Παρθένιος («1696 ἐκοιμήθη ὁ ἁγιώτατος ἐν μοναχοῖς παρθένιος, αὖ τὴν φιλιπόπολιν, ἀναχωρητὴς εἰς τῶν ἀγρίων τὸ νερὸν ὁ θάνατος αὐτὸς μὲ καμάκιον, ἐτρυπίθη εἰς λεμὸν καὶ ὀ ἀφέντης ὀ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει»).
Την Ακολουθία τους συνέταξε ο δόκιμος Υμνογράφος Δρ. Χαράλαμπος Μπούσιας, την οποία εξέδωσε το 1999 μ.Χ., με όσα βιογραφικά στοιχεία μπορούσε να συλλέξει, ο Εφημέριος της Λειψούς και αδελφός της Μονής μας, Αρχιμανδρίτης Νικηφόρος Κουμουνδούρος.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο με την υπ’ αριθ. πρωτ. 693/2002 Πράξη ανακήρυξε τους πέντε ασκητές «μετὰ τῶν Ὁσίων καὶ Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, τιμώμενοι παρὰ τῶν πιστῶν καὶ ὕμνοις ἐγκωμίων γεραιρόμενοι κατ’ ἔτος τῇ πρώτῃ μετὰ τὴν ι΄ Ἰουλίου Κυριακὴ».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Τὴν ἐν χρόνοις ποικίλοις πεντάδα ἔνθεον ὀσιοάθλων πατέρων ἐν τῇ Λείψω, ἱεροῖς ἀγωνίσμασιν ἀθλήσασαν τιμήσωμεν, σὺν Νεοφύτῳ, Ἴωνα, ἄλλῳ θείῳ Ἴωνα, Παρθένιον καὶ φωσφόρον εὐχῆς, Νεόφυτον, φάρον, αὐτῶν λιτὰς ἀπεκδεχόμενοι.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τὴ ὑπερμάχω.
Λείψω τὴν νῆσον, θεοφόροι, ἡγιάσατε ἱδρώτων ὄμβροις καὶ αἱμάτων ταῖς ἐκχύσεσι ταῖς ὑμῶν, ὀσιομάρτυρες τροπαιοῦχοι, Ἴωνα σὺν Νεοφύτων ζεύγοι ἔμφρονι καὶ σὺν ἄλλῳ Ἴωνα, κλεινὲ Παρθένιε, ἀνακράζοντες. Χαίροις, γέρας πεντάριθμον....
Με ανακοίνωσή του που επιγράφεται «Νέα έκκληση του ελληνικού ICOMOS για τα συνεχιζόμενα έργα στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών», το ελληνικό τμήμα του επίσημου τεχνικού συμβούλου της UNESCO για ζητήματα προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς επιβεβαιώνει μέχρι κεραίας τις αποκαλύψεις μας για τα συνεχιζόμενα καταστρεπτικά έργα στην Αρχαία Αγορά.
Διαβάστε επίσης: Αυθαίρετο στην Αρχαία Αγορά
Αναφερόμενο στο από 29ης Ιουνίου δελτίο τύπου του υπουργείου Πολιτισμού σχετικά με την υποτιθέμενη «αποκατάσταση και ανάδειξη του Νοτιοανατολικού Ναού στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς των Αθηνών», το ελληνικό ICOMOS παρατηρεί ότι αυτό δεν απαντά σε κανένα από τα σοβαρά ερωτήματα που έχουν τεθεί από το ελληνικό ICOMOS και την επιστημονική κοινότητα και αφορούν στην «υποχρέωση του ελληνικού κράτους, ως μέλους της UNESCO, να συμμορφώνεται με το κανονιστικό πλαίσιο των διεθνών συμβάσεων, τις οποίες έχει κυρώσει και ενσωματώσει στην ελληνική νομοθεσία (σ.σ. την οποία νομοθεσία περιστασιακά τηρεί)».
Όπως σημειώναμε στο σχετικό μας δημοσίευμα και επιβεβαιώνει και η νέα καταγγελία του ελληνικού ICOMOS, οι εκτενείς παρεμβάσεις στην Αρχαία Αγορά υλοποιούνται ερήμην της UNESCO, χωρίς Διαχειριστικό Σχέδιο και δίχως καν επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση, με βάση μόνο υποθέσεις και εκτιμήσεις. Η ανακοίνωση του ελληνικού ICOMOS δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: «το νέο οικοδόμημα στη θέση του νοτιοανατολικού ναού αλλοιώνει δραματικά την πρόσληψη της Ακρόπολης από την Αγορά, και καταστρατηγεί την έννοια της ζώνης προστασίας, όπως ορίζεται από τις διεθνείς συμβάσεις».
Με δραματικό τόνο περιγράφεται στην ανακοίνωση η απαράδεκτη κατάσταση που διαμορφώνεται σε έναν αρχαιολογικό χώρο ο οποίος, πέραν των άλλων, συμπεριλαμβάνεται και στην αναγνωρισμένη από την UNESCO ζώνη προστασίας (buffer zone) της Ακρόπολης: «Στην πραγματικότητα, αυτή τη στιγμή τα θεμέλια του νοτιοανατολικού ναού στην Αγορά έχουν καλυφθεί με όγκους μπετόν αρμέ, με το οποίο έχει διαμορφωθεί κρηπίδα στη θέση του προστώου, ενώ στη θέση του σηκού του ναού, διαμορφώθηκαν ένας τοιχοβάτης, κατώφλι και κατώτατες στρώσεις τοίχων.
Επάνω στην κρηπίδα του προστώου έχουν στηθεί, με χρήση μεγάλου ποσοστού τσιμέντου, αρχαίοι σπόνδυλοι κιόνων, που προέρχονται από τον ναό της Αθηνάς Σουνιάδος (5ου αιώνος π.Χ.), επάνω στους οποίους έχουν τοποθετηθεί ιωνικά κιονόκρανα από τσιμέντο, που αναπαράγουν τη μορφή των κιονοκράνων του ναού της Αθηνάς Σουνιάδος. Στη βορειοδυτική γωνία, επάνω από τα κιονόκρανα, έχει τοποθετηθεί γωνιακό επιστύλιο από τσιμέντο, που αναπαράγει τη μορφή αντίστοιχου τμήματος από τον ναό της Αθηνάς Σουνιάδος».
Απαντώντας στο επιχείρημα του υπουργείου Πολιτισμού πως «η επέμβαση φιλοδοξεί να αποδώσει στον νοτιοανατολικό ναό τη θέση που του αρμόζει στον αρχαιολογικό χώρο, καθιστώντας τον ευανάγνωστο και λειτουργικά ενταγμένο στο σύνολο της Αρχαίας Αγοράς», το ελληνικό ICOMOS είναι αποστομωτικό: «Όλοι οι μελετητές συμφωνούν ότι ο νοτιοανατολικός ναός είναι ζήτημα να έμεινε στη θέση του για δύο αιώνες, και ότι η αρχιτεκτονική μορφή του μόνον κατά προσέγγιση θα μπορούσε να αποκατασταθεί, αφού τα μόνα αξιόλογα αρχιτεκτονικά μέλη που τους αποδίδονται, με σχετική πιθανότητα, ανήκουν σε άλλο μνημείο πολύ μεγαλύτερης αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής αξίας (ναός Αθηνάς Σουνιάδος). Άλλα κτήρια στην νοτιοανατολική περιοχή της Αθηναϊκής Αγοράς είχαν μακρότερο και σημαντικότερο δημόσιο βίο και το σωζόμενο υλικό τους επιτρέπει πληρέστερη μελέτη».
Σημειώνουμε ότι αντίστοιχες παρεμβάσεις γίνονται εδώ και μήνες και στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, ενώ σύμφωνα με τις πληροφορίες μας η απόδοση στο κοινό των δύο χώρων προγραμματίζεται για τις 23 Ιουλίου.
Νέα έκκληση του ελληνικού ICOMOS για τα συνεχιζόμενα έργα στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών
Τρεις μήνες μετά τη δραματική έκκληση του ελληνικού ICOMOS, στις 6 Απριλίου 2026, να σταματήσουν οι αυθαίρετες επεμβάσεις στην Ακρόπολη και στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών διαπιστώνουμε, δυστυχώς, ότι οι επεμβάσεις αυτές συνεχίζονται!
Το Δελτίο τύπου του Υπουργείου Πολιτισμού της 29ης Ιουνίου 2026, ενημερώνει σαφώς ότι «προχωρεί στην αποκατάσταση του νοτιοανατολικού ναού στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς των Αθηνών…» που «αφορά σε επεμβάσεις … στον ίδιο τον ναό … και στην οδό των Παναθηναίων, με στόχο την αποκατάσταση της ιστορικής συνέχειας και την ενίσχυση της αναγνωσιμότητας του μνημείου».
Το δελτίο τύπου του Υπουργείου Πολιτισμού δεν απαντά σε κανένα από τα σοβαρά ερωτήματα που έχουν τεθεί από το ελληνικό ICOMOS και την επιστημονική κοινότητα και αφορούν στην υποχρέωση του ελληνικού κράτους, ως μέλους της UNESCO, να συμμορφώνεται με το κανονιστικό πλαίσιο των διεθνών συμβάσεων, τις οποίες έχει κυρώσει και ενσωματώσει στην ελληνική νομοθεσία (σ.σ. Την οποία νομοθεσία περιστασιακά τηρεί).
Σημειώνεται ότι και η πρόσφατη έκθεση της Συμβουλευτικής Αποστολής εκπροσώπων της UNESCO και του ICOMOS, που επισκέφθηκε την Αθήνα τον Απρίλιο του 2022, για έλεγχο των έργων στην Ακρόπολη, συνιστούσε ότι πριν από κάθε επέμβαση θα έπρεπε να έχουν εκπληρωθεί οι κατευθυντήριες οδηγίες διαχείρισης των UNESCO / ICCROM / ICOMOS / IUCN (2002) και της Σύμβασης Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Σημειώνεται, ακόμη, ότι ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Αγοράς εγγράφεται στην αναγνωρισμένη από την UNESCO ζώνη προστασίας (buffer zone) της Ακρόπολης. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να εφαρμόζεται και εδώ το κανονιστικό πλαίσιο της UNESCO, σύμφωνα με το οποίο για κάθε επέμβαση και στη ζώνη προστασίας και, επομένως, και στην Αγορά, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η διατήρηση της οπτικής και αισθητικής ακεραιότητας της Ακρόπολης σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο. Σε αντίθεση με όλα αυτά, το νέο οικοδόμημα στη θέση του νοτιοανατολικού ναού αλλοιώνει δραματικά την πρόσληψη της Ακρόπολης από την Αγορά, και καταστρατηγεί την έννοια της ζώνης προστασίας, όπως ορίζεται από τις διεθνείς συμβάσεις.
Υπενθυμίζουμε ότι, σχετικά με τα προαναφερόμενα, στις 4 Μαΐου 2026, το Υπουργείο Πολιτισμού πραγματοποίησε ημερίδα με θέμα: «Ελληνικά Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς: Στρατηγικό Όραμα και Διαχειριστικά Σχέδια για την προστασία και ανάδειξή τους». Εκτός των άλλων, επισημάνθηκε η ανάγκη συμμόρφωσης με τη Σύμβαση της UNESCO, για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρoνομιάς (Παρίσι 1972), την οποία έχει κυρώσει η χώρα μας. Επίσης, τονίστηκε ότι «αποτελεσματική διαχείριση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη συνεργασία των τοπικών κοινωνιών, των αρμόδιων αρχών, των επιστημόνων και των επαγγελματιών του χώρου», καθώς και «η σημασία των ζωνών προστασίας και της ευρύτερης χωρικής οργάνωσης».
Τα έργα στην Αρχαία Αγορά φαίνεται να αγνοούν όλα τα προαναφερθέντα.
Στην πραγματικότητα, αυτή τη στιγμή τα θεμέλια του νοτιοανατολικού ναού στην Αγορά έχουν καλυφθεί με όγκους μπετόν αρμέ, με το οποίο έχει διαμορφωθεί κρηπίδα στη θέση του προστώου, ενώ στη θέση του σηκού του ναού, διαμορφώθηκαν ένας τοιχοβάτης, κατώφλι και κατώτατες στρώσεις τοίχων. Επάνω στην κρηπίδα του προστώου έχουν στηθεί, με χρήση μεγάλου ποσοστού τσιμέντου, αρχαίοι σπόνδυλοι κιόνων, που προέρχονται από τον ναό της Αθηνάς Σουνιάδος (5ου αιώνος π.Χ.), επάνω στους οποίους έχουν τοποθετηθεί ιωνικά κιονόκρανα από τσιμέντο, που αναπαράγουν τη μορφή των κιονοκράνων του ναού της Αθηνάς Σουνιάδος. Στη βορειοδυτική γωνία, επάνω από τα κιονόκρανα, έχει τοποθετηθεί γωνιακό επιστύλιο από τσιμέντο, που αναπαράγει τη μορφή αντίστοιχου τμήματος από τον ναό της Αθηνάς Σουνιάδος.
Το δελτίο τύπου αναφέρει ότι: «Η προτεινόμενη επέμβαση φιλοδοξεί να αποδώσει στον νοτιοανατολικό ναό τη θέση που του αρμόζει στον αρχαιολογικό χώρο, καθιστώντας τον ευανάγνωστο και λειτουργικά ενταγμένο στο σύνολο της Αρχαίας Αγοράς.» Όλοι οι μελετητές συμφωνούν ότι ο νοτιοανατολικός ναός είναι ζήτημα να έμεινε στη θέση του για δύο αιώνες, και ότι η αρχιτεκτονική μορφή του μόνον κατά προσέγγιση θα μπορούσε να αποκατασταθεί, αφού τα μόνα αξιόλογα αρχιτεκτονικά μέλη που τους αποδίδονται, με σχετική πιθανότητα, ανήκουν σε άλλο μνημείο πολύ μεγαλύτερης αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής αξίας (ναός Αθηνάς Σουνιάδος). Άλλα κτήρια στην νοτιοανατολική περιοχή της Αθηναϊκής Αγοράς είχαν μακρότερο και σημαντικότερο δημόσιο βίο και το σωζόμενο υλικό τους επιτρέπει πληρέστερη μελέτη.
Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς, γιατί αυτό το κτήριο, που μόνο με υποθέσεις μπορούμε να προσεγγίσουμε, επιλέγεται να έχει την μεταχείριση ενός εμβληματικού μνημείου, που στη θέση του πρέπει να κατασκευαστεί μία μακέτα από τσιμέντο σε φυσική κλίμακα, στην οποία παγιδεύονται και αυθεντικά τμήματα άλλου παλαιότερου κτηρίου, με βλάβες που ακυρώνουν την αξία τους ως αρχαιολογικών τεκμηρίων;
Ακόμη περισσότερο όταν η επέμβαση αυτή παραβιάζει τις διεθνείς συμβάσεις, που έχει κυρώσει η χώρα μας, καθώς αντίκειται τόσο στα κριτήρια σχετικά με την αυθεντικότητα του μνημείου, όσο και στα κριτήρια διαχείρισης στη ζώνη προστασίας, βλάπτοντας την οπτική και αισθητική ακεραιότητα της Ακρόπολης σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο.
Για άλλη μια φορά, το Ελληνικό ICOMOS κάνει έκκληση να γίνει σεβαστό από το Υπουργείο Πολιτισμού το διεθνές πλαίσιο διαχείρισης πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως ορίζεται από την UNESCO και τα συμβουλευτικά της όργανα, δηλαδή του ICCROM, του ICOMOS και της IUCN, τη μεγάλη αξία και σημασία του οποίου το ίδιο το ΥΠΠΟ, στην ημερίδα της 4ης Μαΐου 2026 για τα «Ελληνικά Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς: Στρατηγικό Όραμα και Διαχειριστικά Σχέδια για την προστασία και ανάδειξή τους», αναγνώρισε δημόσια και υποσχέθηκε -φευ- να τηρεί στο εξής.
Τι είναι η πνευματική ασκητική…Οι άγιοι ήταν ολιγαρκείς και αυτάρκεις όχι μόνο στα υλικά αγαθά αλλά και στις πνευματικές δωρεές. Γι αυτό και αξιώθηκαν εν τέλει καταστάσεις..
Οι άγιοι δεν ήταν ασκητικοί μόνο ως προς τα υλικά αγαθά και τις ανέσεις.. ήταν πρωτίστως ή ανάλογα ασκητικοί και στα πνευματικά ήταν ολιγαρκείς και αυτάρκεις στα πνευματικά. Έτσι άντεξαν τη θεοεγκατάλειψη, την πνευματική έρημο και την πνευματική νύχτα επαγρυπνούντες..
Οι βίοι τους στέκονται κυρίως στις πνευματικές τους κορυφώσεις στο πνευματικό pic όμως αν ήταν πνευματικά άπληστοι πνευματικά βουλημικοί κι ανικανοποίητοι ή πνευματικά αδημονούντες δεν θα άντεχαν εφ΄όρου ζωής την ξενητεία τον αναχωρητισμό την έρημο το σπήλαιο..την απομόνωση την απομάκρυνση…την αποταγή..Θα τους κυρίευε η απόγνωση η ακηδία και η απελπισία..και θα εγκατέλειπαν τις θέσεις τους τα προκεχωρημένα πνευματικά χαρακώματα.. Κι αν αξιώθηκαν καταστάσεις της θείας χάριτος ήταν γιατί στην περίπτωση τους εφαρμόστηκε το ο πιστός εις τα ολίγα ” ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω”·
Αυτό εννοούσε ο Άγιος Σιλουανός που επιγραμματικά το έδωσε όλο με το “Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι.”..Περιέγραψε την πνευματική ασκητική τη πνευματική λιτότητα την πνευματική αφυδάτωση… Η πνευματικη ζωή είναι κυρίως σκοτάδι είναι επίσης έρημος πνευματική είναι πνευματική ξηρασία ”εξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν”, «Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός.»
Πνευματική ασκητική είναι η αντοχή στην κακουχία της θείας απουσίας, της έκθλιψης της θείας χάριτος…της πνευματικής νύκτας…της πνευματικής ερήμου…Αυτή είναι η έπαθλη δοκιμασία της πίστης..” μακάριοι οι μη ειδόντες και πιστέψαντες”..
Και αν αντέξεις τη πνευματική νύκτα όντως κατά παραχώρηση θεία μπορείς να βιώσεις κάποιες εκλάμψεις- έλλαμψη αλλά αυτή θα είναι περιστασιακή συγκριτικά με την κατάσταση υπομονής αναμονής. Όπως στο μεσονύκτι ελλάχιστα συγκριτικά με το σκότος είναι τα φωτεινά σημάδια. Γι αυτό αναφέρεται η διάκριση ως η ανώτερη αρετή..Η ασκητκή ζωή είναι πορεία στο σκοτάδι…..και διακριτικός είναι αυτός που μπορεί να ξεχωρίσει τα αμυδρά σημάδια..…Μέχρι και ο Άγ Συμεών ο Νέος Θεολόγος ο θεολόγος του Φωτός λέει πως δεν ξαναβίωσε ποτέ την αρχική χάρη και τις πρώτες εμπειρίες..Αναφέρει κι αυτός μια προοδευτική περιστολή…
Στεκόμαστε περισσότερο στις δωρεές και λιγότερο στον αγώνα και την αγωνία την εναγώνια πάλη της ασκητικής..στην υπερπροσπάθεια…στις στερήσεις όχι μόνο τις υλικές αλλά και τις πνευματικές..
Είναι πάντα αναγνωρίσιμη η θεία Χάρις;.
Αν πας μόνο με το μπούσουλα των βιβλίων μπορεί και να πεις ποτέ δεν βίωσα τίποτα. Γιατί η Χάρις είναι απειρότροπη ο Θεός πάντα εκπλήσσει αιφνιδιάζει είναι η Δύναμη της Μεταμόρφωσης.. Δεν είναι ταυτόσημη η ενέργεια.. γι αυτό κι αποκωδικοποίητος ο Θεός κι αταυτοποίητος κι ακατάρριπτος. Άλλωστε ως αύρα λεπτή επισκέφθηκε τον προφήτη..Αν δεν ήταν απλός στο πνεύμα και βαθύτατα πιστός και ανοιχτόκαρδος στο θείο θα μπορούσε να την παρακάμψει…
Η πνευατική αυτάρκεια κι ολιγάρκεια είναι η δηλωτική της πνευματικής πληρότητας..και όχι η θρησκευτική μεγαλομανία και αχορτασιά και ο πνευματικιόις ανταγωνισμός…
Η αντοχή στην απουσία του Θεού είναι πολλές φορές η απόδειξη της Παρουσίας Του… ”γιατί δρόμος χωρίς το Θεό δεν αντέχεται”…
–12/7 Του Αγίου Παισίου του Αγιορείτη του ασκητή κα Γέροντα..
dimpenews.com
Επί της διαχωριστικής
…..
η τρομερη πορεία, επί της διαχωριστικής…
ο Γολγοθάς είναι το Κριτήριο
κι ο Σταυρος η ζυγαριά
του Αδέκαστου Κριτή
που ζυγοσταθμίζει
την ισορροπία του κόσμου,ισορροπία τρόμου.
Ολοι ληστές κι αρπαγές είμαστε ενώπιον του
και στη μέση ο μόνος Αθώος. Στην κορυφή ο Αθώος.
Στην κορυφή του Άθω ο Αθωος
αλιμονο από τους αθώους σε αυτή τη γη.
στο τέλος την πληρώνει ο αθώος και οδηγείται ως πρόβατο στη σφαγή.
επι της διαχωριστικής…
Ισορροπο σχήμα του σταυρού
δεν είναι το εκκρεμές του χρόνου που παλινδρομεί στα μινιγγια των καιρών,
στα ημισφαίρια μιας επαμφοτεριζουσας διάθεσης.
Μετεωρος αλλά δίχως μετεωρισμό.
Δεν βολεύεσαι εύκολα
δεν βρίσκεις εύκολα τη θέση σου στο σταυρό.
σαν τη βελόνα της ταχύτητας στο άγρυπνο κοντέρ της ζωής περιτρέχεις όλο το φάσμα.
Μια από εδώ μια από εκεί.
αλλα η θέση είναι καταμεσής
Στο μεταίχμιο
Επι της διαχωριστικής.
να μπαινοβγαίνεις σαν το κύμα στην ακτή αδιάκοπα
Αυτος είναι και ο μόνος Ρυθμός της ζωής.
Μια προς τα εδώ μια προς τα εκεί
αλλα χωρίς να παλαντζαρεις
Οι κορυφές όσο και να σαλεύουν
Επανερχονται στην πρότερη θέση τους
Δυσκολη η ευθυγράμμιση…..
επι της διαχωριστικής
να βαλεσαι πανταχόθεν
κι όμως για λιγους είναι αυτό το πεπρωμένο..
Καποιοι δεν αρκούνται που ο άλλος είναι στο σταυρό του
αλλα του επιτείνουν το μαρτύριο
με υβρεις οξος και χολή με διαμοιρασμό ιματίων
δεν τους αρκεί το μαρτύριο
το κάνουν πιο επώδυνο
απο σαδισμο κι εκδικητικό μένος.
dimpenews.com
Posted on 11 Ιουλίου, 2026
Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr. Dr.Habil.).
Η δημοκρατία δεν καταλύεται πάντοτε με πραξικοπήματα, στρατιωτικούς νόμους ή την κατάργηση των εκλογών. Στον 21ο αιώνα είναι δυνατόν να αλλοιωθεί σταδιακά, μέσα από σύνθετες θεσμικές διαδικασίες, έκτακτες νομοθετικές πρακτικές και τεχνολογικά συστήματα επιτήρησης. Έτσι αναδύεται αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «υβριδική δημοκρατία»: ένα πολίτευμα που διατηρεί την εξωτερική μορφή της δημοκρατίας, ενώ περιορίζει σταδιακά τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Σχετικά μας έχουν υποψιάσει Έλληνες νομικοί και συνταγματολόγοι καθηγητές όπως τον Γεώργιο Κασιμάτη.
Οι συζητήσεις που προκάλεσε η διαδικασία λήψης απόφασης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 9 Ιουλίου 2026 σχετικά με το λεγόμενο Chat Control ανέδειξαν έναν βαθύτερο ηθικό και νομικό προβληματισμό. Ανεξάρτητα από τη θέση που λαμβάνει κανείς επί της ουσίας του μέτρου, πολλοί επικριτές υποστηρίζουν ότι η διαδικασία δημιούργησε σοβαρά ερωτήματα δημοκρατικής νομιμοποίησης, καθώς η πρόταση προχώρησε παρότι οι περισσότεροι ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά από όσους ψήφισαν υπέρ, λόγω των ειδικών διαδικαστικών κανόνων που εφαρμόστηκαν. Κι όμως οι κατώτεροι και ανώτεροι υπάλληλοι των Βρυξελλών αποφασίζουν για μας, δίχως εμάς.
Το ζήτημα επομένως δεν είναι μόνο η ψηφιακή ασφάλεια ούτε αποκλειστικά η καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Είναι κυρίως η ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και συνταγματικής ελευθερίας. Όταν η προστασία της κοινωνίας χρησιμοποιείται ως λόγος για τη διεύρυνση της κρατικής ή ιδιωτικής επιτήρησης, η δημοκρατία εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη θεσμική περιοχή μείωσης και υποβάθμισης.
Η προστασία της ιδιωτικής επικοινωνίας αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου. Η εμπιστευτικότητα μεταξύ πολίτη και δικηγόρου, του ιατρού, του δημοσιογράφου ή ακόμα και του εξομολόγου – πνευματικού δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά συνταγματική εγγύηση προστασίας από καταβολής κόσμου. Κάθε παρέμβαση σε αυτόν τον ηθικό πυρήνα οφείλει να βασίζεται στην αρχή της αναγκαιότητας, της αναλογικότητας και του δικαστικού ελέγχου. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου βρίσκεται σε ισχύ το Προοίμιο του Ελληνικού Συντάγματος καθώς και το άρθρο 3., το οποίο θεμελιώνει, κατοχυρώνει και δεσμεύει το κράτος με την εκκλησία, ως προς την ουσία και το περιεχόμενο. Κι ας σφυρίζουν αδιάφορα οι προτεσταντίζοντες νομικοί και μοντερνίζοντες με δυτικόπληκτα και φράγκικα υλικά διανοούμενοι που ξεπερνούν το όρια της σύγχρονης ύβρης.
Η ιστορία διδάσκει ότι κάθε μορφή εξουσίας που αποκτά δυνατότητες μαζικής παρακολούθησης δύσκολα περιορίζεται αργότερα. Σήμερα η Ωκεανία Όργουελ είναι δίπλα μας, μέσα μας. Οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, οι αλγόριθμοι και η ανάλυση μεγάλων δεδομένων δημιουργούν πρωτόγνωρες δυνατότητες ελέγχου της κοινωνικής συμπεριφοράς που ξεπερνούν τα θεσμικά και ηθικά όρια.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει σήμερα αυτή τη δύναμη, αλλά ποιος ενδέχεται να την αποκτήσει αύριο. Το αύριο που πλέον καθίσταται ολοένα και αμαυρισμένο στις συνταγματικές ελευθερίες και προετοιμάζει τον νέο τύπο Ρομποκόπ. Στην αρχαία ελληνική πολιτική φιλοσοφία, η Ύβρις δεν ήταν απλώς η αλαζονεία. Ήταν η υπέρβαση των φυσικών και ηθικών ορίων της κοσμικής εξουσίας. Όταν η πολιτική εξουσία θεωρεί ότι μπορεί να γνωρίζει, να παρακολουθεί και να ελέγχει κάθε πτυχή της ιδιωτικής ζωής των πολιτών, τότε η δημοκρατία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια μορφή ψηφιακού δεσποτισμού. Ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και ηλεκτρονικής σκλαβιάς και δουλείας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε πάνω στις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η διατήρηση αυτών των θεσμικών αρχών απαιτεί τον συνεχή θεσμικό έλεγχο, τη διαφάνεια και τόν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο. Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να μετατρέπει τον πολίτη σε αντικείμενο διαρκούς επιτήρησης.
Η δημοκρατία σήμερα δεν απειλείται μόνο από εξωτερικούς εχθρούς. Απειλείται και όταν, στο όνομα της προστασίας της, περιορίζει τις ίδιες τις ελευθερίες που οφείλει να εγγυάται. Εκεί ακριβώς εμφανίζεται η υβριδική δημοκρατία: ένα σύστημα που διατηρεί τους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά λειτουργεί ολοένα και περισσότερο με λογικές ελέγχου, επιτήρησης και συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια μιας αόρατης Ελίτ.
Η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να επιλέξουμε μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας. Είναι να αποδείξουμε ότι μια πραγματική δημοκρατία οφείλει να επιστρέψει στη αρχαιοελληνική άμεση δημοκρατία, ώστε να μπορεί να προστατεύει αποτελεσματικά και τα δύο, χωρίς να διολισθαίνει στα σύγχρονα όρια μιας διεθνικής ή παγκόσμιας λεγόμενης ηλεκτρονικής «Δικτατορίας της Ύβρης», γιατί τότε θα λειτουργήσουν οι θεϊκοί νόμοι ως πάντοτε η παγκόσμια ιστορία μας θυμίζει.
