Νηστεία - Επιτρέπονται όλες οι τροφές εκτός από το κρέας
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026
Συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. (Λίγες σκέψεις στο εδάφιο Ρωμ. Α’ 32)
Posted on 17 Φεβρουαρίου, 2026
1.24 Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, 1.25 οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. 1.26 Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, 1.27 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξευκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες. 1.28 Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, 1.29 πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ πονηρίᾳ πλεονεξίᾳ κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου φόνου ἔριδος δόλου κακοηθείας, 1.30 ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, 1.31 ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· 1.32 οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. (Προς Ρωμαίους)
Τὸ ἐδάφιο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. α΄ 32) ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τῆς ἀναλύσεώς του γιὰ τὴν κατάσταση τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Ἡ φράση «ἄξιοι θανάτου εἰσίν» δὲν εἶναι μιά νομικὴ ποινὴ ἢ ἀναφορὰ στὸν βιολογικὸ θάνατο, ἀλλὰ ἀναφέρεται στὸν πνευματικὸ θάνατο, δηλαδή τὸν ἑκούσιο χωρισμὸ τοῦ ανθρώπου ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ γνωρίζει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐπιλέγει νὰ τὸ ἀγνοήσει, ή ἔστω νὰ τὸ ἀπωθήσει στὰ βάθη τοῦ ὑποσυνειδήτου, τότε ἡ καρδιά του νεκρώνεται. Ἡ γνώση ἐδῶ γίνεται παράγοντας εὐθύνης· ἀφαιρεῖ κάθε δικαιολογία ἀγνοίας καὶ μετατρέπει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἕνα ἁπλὸ σφάλμα σὲ συνειδητὴ ἀποστασία.
Ἡ λέξη «συνευδοκοῦσι» φέρει ἰδιαίτερο βάρος. Ὁ Ἀπόστολος ξεκαθαρίζει ὅτι ἡ ἐνοχὴ δὲν περιορίζεται σὲ αὐτὸν ποὺ πράττει τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ σὲ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἐγκρίνει. Αὐτὴ ἡ ἔγκριση δὲν εἶναι πάντα ρητή· ἐκδηλώνεται ἐξίσου μέσα ἀπὸ τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἀπουσία τοῦ ἐλέγχου. Ὅποιος σιωπᾶ μπροστὰ στὸ κακὸ καὶ ἀποφεύγει νὰ τὸ ἐλέγξει, οὐσιαστικὰ τὸ ἀποδέχεται καὶ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ διαιωνιζεται.
ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΒΙΟ
Στὸν κόσμο μας, ἡ συνευδοκία λαμβάνει μορφὲς ποὺ δοκιμάζουν τὴ χριστιανικὴ συνείδηση. Στὸν πολιτικὸ βίο, ἡ ψῆφος καὶ ἡ στήριξη σὲ πρόσωπα ἢ παρατάξεις ποὺ προωθοῦν ἀντίχριστα νομοθετήματα εἶναι μία κλασσικὴ μορφὴ συνευδοκίας. Ὅταν ὁ πιστὸς νομιμοποιεῖ μὲ τὴν ψῆφο του τὴν ἀνατροπὴ τοῦ φυσικοῦ νόμου καὶ τῆς θείας τάξεως (ὅπως τὴν προσβολὴ τῆς οἰκογένειας ἢ νομοθεσίες κατὰ τῆς ζωῆς), παύει νὰ εἶναι ἁπλὸς παρατηρητής. Καθίσταται πνευματικὸς συμμέτοχος στὶς συνέπειες αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν, ἀφοῦ δανείζει τὴ δύναμή του γιὰ νὰ ριζώσει ἡ ἀποστασία.
Ἡ συνευδοκία ἐμφανίζεται συχνὰ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἐπαγγελματικῆς ὑπακοῆς ἢ τῆς ἐπιβιώσεως. Ὁ ἐργαζόμενος ποὺ βλέπει τὸν ἐργοδότη του νὰ παρανομεῖ, νὰ ἐξαπατᾶ ἢ νὰ ἀδικεῖ, καὶ ἐπιλέγει ὄχι ἁπλῶς νὰ σιωπᾶ, ἀλλὰ νὰ διευκολύνει καὶ νὰ ἐπικροτεῖ αὐτὲς τὶς πρακτικές, μετέχει στὴν ἁμαρτία. Ἡ συμμετοχὴ σὲ δόλιες διαδικασίες μὲ τὴ λογικὴ «ἔτσι κάνουν ὅλοι» εἶναι ἡ πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ «συνευδοκεῖν».
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Ἐδῶ ἡ συνευδοκία εἶναι συχνὰ ἡ πιὸ δυσδιάκριτη, γιατί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴ συναισθηματικὴ ἀγάπη. Ὅταν οἱ γονεῖς, γιὰ μιά ψευδὴ «εἰρήνη» ἢ ἀπὸ φόβο μήπως δυσαρεστήσουν τὰ τέκνα τους, δικαιολογοῦν ἢ καὶ ἐπιβραβεύουν ἐπιλογὲς ζωῆς ποὺ συγκρούονται εὐθέως μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, τότε συνευδοκοῦν στὴν πνευματική τους καταστροφή. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ἐλέγχει μὲ διάκριση· ἡ συνευδοκία ἀνέχεται καὶ χειροκροτεῖ τὸ λάθος, καλλιεργώντας τὴν πνευματικὴ ἀπονέκρωση τῶν οἰκείων μας.
Ἡ Εὐαγγελικὴ ἀρχὴ φωτίζει τὸ φαινόμενο μίας συγκατάβασης ποὺ παρουσιάζεται ὡς «ἀνεκτικότητα». Ὅταν ἡ ἁμαρτία κανονικοποιεῖται καὶ ἐπικροτεῖται γιὰ χάρη μίας κοινωνικῆς εἰρήνης, ἡ κοινωνία παύει νὰ ἔχει πνευματικὰ ἀντισώματα. Ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὸ κακό, ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ ἀποδοχή, λειτουργεῖ ὡς συλλογικὴ πτώση. Τὸ ἐδάφιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους εἶναι ἕνας αὐστηρὸς ἀλλὰ σωτήριος ἔλεγχος. Ὁ ἄνθρωπος κρίνεται ὄχι μόνο γιὰ ὅσα πράττει κρυφά, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσα ἐγκρίνει δημόσια. Ἡ πνευματικὴ ἀφύπνιση ξεκινᾶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ συνευδοκία ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴ μετάνοια καὶ τὴν θαρραλέα ὁμολογία τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ.
ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ
Μία ἄλλη παράμετρος τοῦ θέματος ἀναδεικνύεται μέσα ἀπὸ ἕνα ὑπέροχο ἄρθρο τοῦ π. Θωμᾶ Βαμβίνη, ὅπου παρατίθεται ἡ μαρτυρία τοῦ ὁσίου Σωφρονίου τοῦ Ἁγιορείτου γιὰ τὴ μεγάλη ἁμαρτία τοῦ πολέμου: «Μέ συνέπαιρνε κατά κάποιον τρόπο ἡ αἴσθηση τῶν παθημάτων τῆς οἰκουμένης. Σέ αὐτό συνέβαλλε ἡ ἐμπειρία μου ἀπό τόν Πρῶτο Παγκόσμιο πόλεμο καί τή Ρωσική Ἐπανάσταση πού ἀκολούθησε. Ζοῦσα γιά χρόνια μέσα σέ πνιγηρή ἀτμόσφαιρα ἀδελφοκτόνου μίσους, ἀρχικά ἐξαιτίας τοῦ Παγκοσμίου κι ἔπειτα ἐμφυλίου πολέμου. Ἔκτοτε μοῦ εἶναι προτιμότερο νά ἀκούω γιά χιλιάδες ἴσως θύματα ἀπό σεισμούς, πλημμῦρες, ἐπιδημίες καί ἄλλες θεομηνίες καί καταστροφές, πού προκαλοῦν συνήθως τή συμπάθεια ὅλων, παρά γιά πολέμους, πού σχεδόν χωρίς ἐξαίρεση παρασύρουν τούς πάντες σέ ἠθική συμμετοχή στούς φόνους. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἁμαρτία ἀπό τόν πόλεμο» (Ὀψόμεθα τόν Θεόν…, σ. 146).
Ὅπως πολὺ εὔστοχα σχολιάζει ὁ π. Θωμᾶς, ἡ ἐπισήμανση τοῦ ὁσίου Σωφρονίου γιὰ τὴν «ἠθικὴ συμμετοχὴ στοὺς φόνους» δὲν γίνεται ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀντιληπτή. Ὅταν κάποιος χαίρεται μὲ τὶς πολεμικὲς «ἐπιτυχίες» ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἀντιμαχομένους, συμμετέχει ἠθικὰ στοὺς φόνους ποὺ διαπράχθηκαν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ ἠθικὸ κακὸ ἑνὸς πολέμου, ποὺ γίνεται σὲ ἕνα μικρὸ μέρος τῆς γῆς, μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσῃ ὅλον τὸν κόσμο.
Ἡ συνευδοκία στὸν πόλεμο ἀποκαλύπτεται ἔτσι ὡς μία παγκόσμια πνευματικὴ ἀσθένεια, ὑπογραμμίζοντας πὼς ἡ ἀληθινὴ μετάνοια ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀποδέσμευση ἀπὸ κάθε μορφὴ ἐπιδοκιμασίας τοῦ κακοῦ, ὅποιο προσωπεῖο κι ἂν αὐτὸ ἐνδύεται.
Η πρώτη και μεγάλη δικαστική νίκη detransitioner!
Posted on 17 Φεβρουαρίου, 2026
Στην υπόθεση “Varian v. Einhorn”, η 22χρονη σήμερα γυναίκα κερδίζει αποζημίωση 2 εκ. δολλαρίων για ιατρική κακοποίηση, δηλ. για την επέμβαση «αλλαγής φύλου» που υποβλήθηκε.
Από τον δημοσιογράφο Doug Mainwaring, για την ιστοσελίδα LifeSiteNews
Με μια απόφαση που χαιρετίζεται ως η πρώτη του είδους της δικαστική νίκη εναντίον της βιομηχανίας «μετάβασης φύλου», το δικαστήριο επιδίκασε 2 εκατομμύρια δολλάρια σε μια νεαρή γυναίκα, η οποία ως έφηβη, παραμορφώθηκε από τους καλουμένους «γιατρούς που αλλάζουν το φύλο».
Η 22χρονη σήμερα, Fox Varian, η οποία δεν αυτοπροσδιορίζεται πια ως τρανς, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή όταν ήταν μόλις 16 ετών.
Η Varian είχε καταθέσει κατά τη διάρκεια της δίκης ότι πολύ γρήγορα μετά την επέμβαση μετάνιωσε που ακρωτηριάστηκε το σώμα της. «Αμέσως σκέφτηκα ότι αυτό ήταν λάθος και δεν μπορεί να είναι αλήθεια», είπε η νεαρή γυναίκα. «Είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι θα είσαι παραμορφωμένος για μια ζωή».
Το 2023, η Varian μήνυσε τον ψυχολόγο Kenneth Einhorn, τον χειρουργό Dr. Simon Chin και τους εργοδότες τους.
Ο δικηγόρος της Varian δήλωσε ότι οι εμπλεκόμενοι ιατρικοί επαγγελματίες ήταν πολύ βιαστικοί στο να συστήσουν χειρουργική επέμβαση για το κορίτσι, παραλείποντας ουσιαστικά βήματα που πιθανότατα θα είχαν αποτρέψει την καταστροφική αλλαγή στο σώμα και την ζωή της νέας γυναίκας. Το δικαστήριο συμφώνησε με την γυναίκα, σημειώνοντας ότι ο καταρράκτης των επανειλημμένων λαθών συνιστούσε «απόκλιση από το πρότυπο φροντίδας». Μεγάλο μέρος της ευθύνης αποδόθηκε στον ψυχολόγο της Varian, ο οποίος, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, «οδηγούσε το τρένο» και «έβαζε ιδέες» στο κεφάλι της νεαρής Varian.
Τελικά, το εξαμελές δικαστήριο επιδίκασε στην Varian 1,6 εκ. δολλάρια για παρελθούσα και μελλοντική ζημία και ψυχική οδύνη και επιπλέον 400.000 δολλάρια για μελλοντικά ιατρικά έξοδα, σύμφωνα με δημοσίευμα της “The Epoch Times (ET)”.
Η μητέρα της Varian, Claire Deacon, κατέθεσε ότι ήταν αντίθετη με την χειρουργική επέμβαση, αλλά φοβόταν ότι η κόρη της θα αυτοκτονούσε αν δεν την έκανε, σύμφωνα με το δημοσίευμα της ET. Είπε ότι ο ψυχολόγος ενέτεινε αυτούς τους φόβους.
Πολλές ακόμη αγωγές για επαγγελματική αμέλεια, όπως αυτή της Varian, βρίσκονται αυτή την στιγμή σε δικαστήρια των ΗΠΑ.
«Έχω εντοπίσει 28 αγωγές που έχουν κατατεθεί μέχρι σήμερα από detransitioners. Η υπόθεση “Varian v. Einhorn” ήταν η πρώτη που προχώρησε σε δίκη και η πρώτη που κερδήθηκε γράφοντας ιστορία», σημείωσε ο ανεξάρτητος δημοσιογράφος Benjamin Ryan, ο μόνος δημοσιογράφος που παρακολούθησε ολόκληρη τη δίκη των τριών εβδομάδων.
«Αυτή η ετυμηγορία είναι μια σημαντική εξέλιξη στον μεγάλο στόχο της προστασίας των ανηλίκων με σύγχυση φύλου από τις μη αναστρέψιμες διαδικασίες, με τις οποίες δεν μπορούν ποτέ να επιτύχουν την ολοκλήρωση», έγραψε ο συνεργάτης του National Review, δικηγόρος Wesley J. Smith.
Και εξήγησε:
«Πώς; Το καταφέρνουν οι δικηγόροι των δικαστηρίων! Γνωρίζω καλά αυτήν την κοινότητα. … Ήμουν και εγώ ένας! Οι περισσότεροι είναι φιλελεύθεροι πολιτικά, αλλά αν μυριστούν χρήματα, θα μηνύσουν τον κλάδο φροντίδας που «επιβεβαιώνει το φύλο», όπως ακριβώς κάνουν και με άλλους επιχειρηματικούς τομείς όπου υπάρχουν «βαθιές τσέπες».
Πάντα πίστευα ότι το σύστημα αστικού δικαίου, η απειλή των καταδικαστικών αποφάσεων για σοβαρά αδικήματα και η επακόλουθη αδυναμία εκ νέου απόκτησης ασφάλειας αστικής ευθύνης έναντι τέτοιων υποθέσεων, θα προκαλούσε τελικά την επιθυμητή κατάρρευση του ιατρικού τομέα που τροφοδοτείται από την ιδεολογία του φύλου. Είθε η νομική νίκη της Varian να ανοίξει τις πύλες για την επίλυση και άλλων τέτοιων δικαστικών διαφορών!»
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Αποκριάτικη Νυχτιά
Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1892 στην εφημερίδα «Εφημερίς» των Αθηνών. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Καπετάν Άγρας
|
Ποιος είναι ο Βαλεντίνος της Ορθοδοξίας… ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός .. το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν…!
|
Σαρδηνία: Τα όρνια επιστρέφουν χάρη σε επιτυχημένα προγράμματα προστασίας
Το έργο «Life Under Griffon Wings» επικεντρώθηκε στην περιοχή Μπόσα, ενισχύοντας την παροχή τροφής, μειώνοντας τις παρεμβάσεις στις περιοχές φωλεοποίησης και ευαισθητοποιώντας το κοινό |
Photo credit: Matthias Kabel - wikipedia.org
|
Λάρισα: Έφηβη παρέσυρε και τραυμάτισε με πατίνι καρκινοπαθή γυναίκα -«Την παράτησε στο έδαφος»
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
17/02/2026 16:34
Σε μια σοβαρή καταγγελία προχώρησε μια Λαρισαία, υποστηρίζοντας πως ένα έφηβο κορίτσι παρέσυρε με το ηλεκτρικό της πατίνι τη μητέρα της και την εγκατέλειψε.
Η κόρη της άτυχης γυναίκας κατήγγειλε στην αστυνομία το περιστατικό, το οποίο σημειώθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας στην οδό Τυχερού στη Λάρισα, και στη συνέχεια έκανε μια ανάρτηση γι' αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σύμφωνα με την ίδια, η μητέρα της, η οποία είναι και καρκινοπαθής, στάθηκε τυχερή μέσα στην ατυχία της, καθώς μια διερχομένη κυρία τη βοήθησε να σηκωθεί.
Αφού κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία, ψάχνει τόσο τη γυναίκα που βοήθησε τη μητέρα της όσο και κάποιους που έχουν κάμερες στην περιοχή σε σπίτια ή καταστήματα προκειμένου να αναγνωριστεί η κοπέλα που παρέσυρε τη μητέρα της με το πατίνι.
Ολόκληρη η ανάρτηση για το περιστατικό με το πατίνι
«Πριν λίγο 14:15 (σ.σ. χθες, Δευτέρα) χτύπησε την καρκινοπαθή μητέρα μου ένα πατίνι που οδηγούσε ένα έφηβο κορίτσι, στην οδό Τυχερού (κοντά στο ύψος της Ιωαννίνων) στη Νεάπολη. Την ΠΑΡΑΤΗΣΕ πεσμένη στο έδαφος εννοείται και εξαφανίστηκε. Την βοήθησε να σηκωθεί μια κυρία από ένα περαστικό αμάξι.
ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ Ή ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου. Έχει παραγίνει πια η κατάσταση… Έχουμε ήδη απευθυνθεί στην αστυνομία και η μητέρα μου είναι στο νοσοκομείο. Ή αν το δει η κυρία που την βοήθησε, παρακαλώ θερμά να μου στείλει».
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ..
«Τη μέρα που γεννήθηκα στον Βύρωνα, τα 2 παλιοκάικα του Μικρασιάτη πατέρα μου με τα οποία τάιζε 5 στόματα βούλιαξαν έξω από την Βουλιαγμένη, γρουσούζικο με ανέβαζαν γρουσούζικο με κατέβαζαν, ήμουν πάντα «το παιδί», όταν μιλούσαν για μένα λέγανε «Τι κάνει το παιδί;» Όλα τα αδέλφια μου είχαν ονόματα εκτός από εμένα, ήμουν πάντα το ουδέτερο!
Στην καριέρα μου μεγάλο ρόλο έπαιξε η τύχη.
Την εποχή εκείνη για να γραφτείς στο Πανεπιστήμιο χρειαζόταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, που να το βρω; Όλα μου τα αδέλφια αριστεροί, όταν πέθανε ο Στάλιν έκλαιγα απαρηγόρητα, η μόνη χρονιά που δεν ζήτησαν ήταν η δική μου και έτσι γράφτηκα στην Φιλοσοφική Σχολή.
Την έδρα στην Σορβόννη την πήρα πάλι από τύχη, γιατί ήμουν η μόνη από όλους τους άλλους υποψήφιους που είχα προλάβει να δημοσιεύσω την διπλωματική μου!
Στο Αρχαιολογικό πάω να δω τις συμφοιτήτριες μου και πέφτω πάνω σε όλη την αριστοκρατία της Αθήνας. Μου λέει λοιπόν μια μέρα ο Οικονόμου, ο καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας: «Βρε Γλύκατζη, ετούτες εδώ όλες δεν έχουν ανάγκη να δουλέψουν, εσύ τι θα κάνεις στη ζωή σου;» «Ακούστε, εγώ κάνω πάντα αυτό που θέλω πολύ, μόνο έτσι χορταίνει η ψυχή, το στομάχι κάτι θα βρεις να το γεμίσεις, μπορώ να πουλώ ακόμα και λεμόνια στους δρόμους.» Και πάλι με ευνόησε η τύχη, αντί να πουλάω λεμόνια βρέθηκα στο Παλάτι!
Ακούω λοιπόν στην τάξη από έναν καθηγητή μας ότι η Βασίλισσα ζητούσε για τον Έρανο κάποιον που να ξέρει καλά γαλλικά. Πρώτη πρώτη σηκώνω εγώ το χέρι μου και με παίρνουν... ΕΠΟΝίτισσα και βρίσκομαι μπροστά στη Φρειδερίκη.
Δεν περνάνε 2-3 μέρες και φτάνει γράμμα από μια συμφοιτήτριά μου, δεν θα πω το όνομα γιατί ίσως ζει: «Μεγαλειοτάτη, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κομμουνίστρια από την Γλύκατζη και εσείς την έχετε πάρει κοντά σας;» Το δείχνω στη Βασίλισσα και αυτή παίρνοντας το γνωστό αυστηρό αυταρχικό ύφος μου λέει: «Να της πεις, σε αυτή τη χώρα εγώ αποφασίζω ποιος είναι κομμουνιστής!»
Περνάει ο καιρός και με τον Βασιλιά Παύλο πάμε στην Στυλίδα που είχε φτιάξει σχολειά. Φτάνουμε όλοι μαζί, κόσμος πολύς περίμενε, ανεβαίνει ένας αστυνομικός στο πούλμαν και λέει στη Βασίλισσα: «Είναι όλοι εξαγριωμένοι, λένε ότι έχετε μαζί σας κομμουνιστές.» Το ακούει η Βασίλισσα, κατεβαίνει από το πούλμαν, μπροστά στην πόρτα στεκόταν ένας κουτσός πού της λέει: «Μεγαλειοτάτη, δίνετε τις δουλειές σας σε κομμουνιστές, εγώ έχασα το πόδι μου για να έχετε εσείς το θρόνο σας.» Και η Φρειδερίκη χωρίς καν να σκεφτεί, του λέει: «Στην δούλεψη μου θέλω έξυπνους ανθρώπους. Αν εσύ έχασες το πόδι σου για να έχω εγώ το θρόνο μου και όχι για την πατρίδα σου, τότε είσαι βλάκας!»
Παρεπιπτόντως, το τι χαστούκια έχει φάει μπροστά μου ο Κωνσταντίνος από την μητέρα του δεν λέγεται, για να την εκνευρίσει γύριζε όλο το Παλάτι φωνάζοντας «Κάππα Κάππα Ε, το κόμμα σου Λαέ!»
Το πιο δεσμευτικό στις ανθρώπινες συναναστροφές είναι η ιδεολογία, να μην μιλάς παρά μόνο σε μια ορισμένη ομάδα ανθρώπων. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η ιδεολογία, αλλά οι άνθρωποι. Φίλος μου δεν είναι αυτός που πιστεύει στις ίδιες λύσεις με μένα, αλλά αυτός που είναι σωστός άνθρωπος.
Η καλοσύνη είναι μίμηση Θεού.
Όσοι κρύβουν τα χρόνια τους χάνουν μαζί και τις αναμνήσεις.
Στην Γαλλία ο υλικά πλούσιος δεν θεωρείται αστός, η αστική τάξη είναι παιδεία!
Κανένας λαός δεν έμεινε 400 χρόνια σκλάβος, υπήρχε μεγάλη έλλειψη αυτοπεποίθησης. Γιατί μετά την απελευθέρωση δημιουργήθηκαν ρωσικό, γαλλικό και αγγλικό κόμμα; Που ήταν το ελληνικό κόμμα; Μάθαμε να είμαστε πάντα ραγιάδες κάποιου. Αν ξέραμε καλά την ιστορία μας θα είχαμε διαγράψει πολλούς υποτιθέμενους «ήρωες» και θα αλλάζαμε πολλά ονόματα δρόμων και πλατειών που φέρουν τα ονόματά τους.
Όταν ο Έλληνας πάει στην Ευρώπη ουσιαστικά πάει στο σπίτι του, αν θεωρήσουμε «εξωτερικό» την Ευρώπη σημαίνει πως είμαστε ακόμα «Ανατολή.»
Μαζί με τον Πρόεδρο Μιτεράν φθάνω στη Νέα Υόρκη για να υπογράψω συμβάσεις με τα αμερικανικά πανεπιστήμια.
Φτάνοντας στο Πανεπιστήμιο μας υποδέχεται ο πρόεδρός του: «Χορεύεις καλαματιανό;» μου λέει και τα χάνω, το όνομα μου John Brademas.”
Στο δείπνο εντυπωσιασμένος ο Μιτεράν σχολιάζει: «Ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ( Μπραδήμας) και η Πρόεδρος όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού (Γλύκατζη) δεν μίλησαν ούτε γαλλικά, ούτε αγγλικά, αλλά ελληνικά. Ε! αυτό είναι αυτοκρατορία!»
Η Παιδεία μας έχει αποτύχει γιατί στα παιδιά μιλάνε όλοι από την αρχή για επιτυχία, κανείς δεν τους μιλάει για ευτυχία...»
Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ..
Σήμερα, έφυγε από τη ζωή..
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)