Νηστεία
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ
Παρασκευή 3 Απριλίου 2026
Άγιος Παύλος ο Ρώσος ο Απελεύθερος
Άγιος Παύλος ο Ρώσος ο Απελεύθερος
| Ημερομηνία Εορτής: | 03/04/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Απριλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Παυλος ο Ρωσος ο Απελευθερος (; - 1683) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 02/08/2012 21:19 |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Προς Παύλον έσχε κοινά κλήσιν και ξίφος,
Παύλος νέαθλος ούτος, ος Pώσσος πέλει.
Ο Άγιος Νεομάρτυς Παύλος καταγόταν από τη Ρωσία. Αιχμαλωτίσθηκε σε παιδική ηλικία από τους Τάταρους, από τους οποίους τον αγόρασε κάποιος Χριστιανός της Κωνσταντινουπόλεως και τον άφησε ελεύθερο. Στη Βασιλεύουσα ο Άγιος νυμφεύθηκε Ρωσίδα γυναίκα, που ήταν πρώτα αιχμάλωτη, μετά της οποίας ζούσε βίο ευσεβή και φιλόθεο.
Όμως ο Άγιος, που έπασχε από τη νόσο της επιληψίας, κάποια στιγμή σε ώρα κρίσεως, ενώ οι γείτονές του τον οδηγούσαν στο ναό της Θεομήτορος της επιλεγομένης του Μογλουνίου, όταν συνάντησε στον δρόμο κάποιους Τούρκους, άρχισε να ζητά βοήθεια από αυτούς και να φωνάζει «Είμαι Αγαρηνός».
Οι Τούρκοι ανέφεραν τα συμβάντα στον βεζίρη, ο οποίος διέταξε την σύλληψη του Αγίου Παύλου και τον ιερέων του ναού. Όταν ο Άγιος συνήλθε από την κρίση της ασθένειάς του, οδηγήθηκε ενώπιον του άρχοντος, ο οποίος του ζήτησε να ομολογήσει επίσημα το Μουσουλμανισμό, υποσχόμενος πλούτο και τιμές και απειλώντας με βασανιστήρια και θάνατο. Ο Παύλος, ενδυναμούμενος και από την σύζυγό του, ομολόγησε με παρρησία το Όνομα του Χριστού. Έτσι τον έριξαν στη φυλακή και τον βασάνισαν. Αφού κήρυξε και πάλι την πίστη του στον Χριστό μπροστά στο βεζίρη, τη Μεγάλη Παρασκευή του έτους 1683 μ.Χ., οδηγήθηκε δέσμιος στον ιππόδρομο Ατμεϊντάν, όπου του απέκοψαν την τίμια κεφαλή του.
Μαρτύριο του Αγίου συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης.
«Όποιος δεν δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αντίχριστο… Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος».
Posted on 2 Απριλίου, 2026
Πριν εμφανισθεί το κακό δημόσια, εμφανίζεται μέσα στα άτομα όταν αυτά νικηθούν από κάποιο πάθος.
Τον τρόπο εξηγεί περιληπτικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:
«Από τα υποβόσκοντα στην ψυχή πάθη, παίρνουν οι δαίμονες τις αφορμές να κινήσουν μέσα μας τους εμπαθείς λογισμούς. Κατόπιν δι’ αυτών πολεμούντες τον νου, τον εκβιάζουν να έλθει σε συγκατάθεση της αμαρτίας. Μετά δε την ήττα του, τον οδηγούν στην κατά διάνοιαν αμαρτία.
Όταν και αυτή συντελεσθεί, τον φέρουν λοιπόν αιχμάλωτο στην πράξη (της αμαρτίας). Μετά δε από αυτήν, οι (δαίμονες) ερημώσαντες την ψυχή (από τη χάρη του Θεού) διά των (κακών) λογισμών, μαζί με αυτούς αποχωρούν. Μένει δε στον νου μόνο το είδωλο της αμαρτίας, για το οποίο λέει ο Κύριος: Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως να στέκεται σε τόπο άγιο, ο αναγινώσκων ας εννοήσει».
Και εξηγεί ο άγιος Μάξιμος: «Τόπος άγιος και ναός Θεού ο νους (νοερό της ψυχής) υπάρχει του ανθρώπου, μέσω του οποίου διά των εμπαθών λογισμών οι δαίμονες αφού ερήμωσαν (όλη) την ψυχή, έστησαν το είδωλο της αμαρτίας.
Ότι δε και ιστορικώς ήδη αυτά έγιναν, ουδείς αμφιβάλλει, όπως νομίζω, από όσους έχουν διαβάσει τα έργα του (Ιουδαίου ιστορικού) Ιωσήππου. Πλην όμως, λένε κάποιοι (από τους Πατέρες ερμηνευτές) ότι και επί του Αντιχρίστου θα γίνουν αυτά».
Η Ορθόδοξη ασκητική, όπως εκτέθηκε συνοπτικά από τον άγιο Μάξιμο, μας πληροφορεί για την κατά στάδια της αμαρτίας, δηλ. της αθέτησης των εντολών του Θεού, συστολής της χάρης Του, που φτάνει τελικά να καταστήσει κάποιον «βδέλυγμα της ερήμωσης» δηλ. αντίχριστο.
Στους επιμελείς πιστούς, όμως, παραμένει ο ίδιος ο Χριστός μέσα τους, ενισχύοντας την ψυχή και το σώμα τους διά των Μυστηρίων της Εκκλησίας.
Έτσι, με τη βοήθεια του Χριστού και την πείρα από τα προσωπικά τους βιώματα, μπορούν εύκολα οι αληθινοί Χριστιανοί να κατανοήσουν τι συμβαίνει στην κοινωνία, και να μην πλανηθούν από τους αντιχρίστους.
Αλλά λέει ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ από την Ρωσία:
«Όποιος δεν δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αντίχριστο. Με ένα ακατανόητο για τον ίδιο τρόπο, ανεπίγνωστα, θα γίνει σίγουρα οπαδός του. ∆εν θα μπορέσει να καταλάβει το τέλος του κόσμου που πλησιάζει και την επικείμενη φοβερή δεύτερη έλευση του Χριστού. Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος»,
Όπως όταν ερημωθεί μια ψυχή από τη χάρη του Θεού, ο διάβολος στήνει σ’ αυτήν το «είδωλο της αμαρτίας» ή αλλιώς «βδέλυγμα της ερήμωσης», έτσι και στην κοινωνία όταν αυτή παραδοθεί στα πάθη και στον διάβολο, τότε αυτός στήνει το βδέλυγμά του δημόσια, σημάδι της επικείμενης καταστροφής, επειδή εκείνος υπήρξε πάντοτε ανθρωποκτόνος.
Ο άγιος Μάξιμος δίνει έτσι ένα παράδειγμα για το πως το βδέλυγμα της ερήμωσης αφού στήθηκε πρώτα στον νου των Ιουδαίων που δεν δέχθηκαν τον Χριστό, κατόπιν στήθηκε και δημόσια (σαν άγαλμα) στο ναό τους των Ιεροσολύμων. Αυτό υπήρξε προφητεία του Χριστού, που όμως θα επαναληφθεί στο τέλος του κόσμου. Τότε βδέλυγμα, που θα ερημώσει όλη την ανθρωπότητα, θα είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος που θα καθίσει επί θρόνου στον ανακαινισμένο απ’ αυτόν ναό των Ιουδαίων, απαιτώντας να τιμάται ως θεός.
«Βδέλυγμα της ερημώσεως που στέκεται σε τόπο άγιο, λένε (οι προφητείες), διότι ο ναός των Ιεροσολύμων θα οικοδομηθεί αργότερα, καθώς ο Αντίχριστος θα πιστευθεί από τους Ιουδαίους ότι είναι Χριστός, και θα καθίσει (επί θρόνου) και θα θεωρηθεί ότι είναι βασιλιάς όλης της Οικουμένης», λέει χαρακτηριστικά ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.
«Ίδιον του Αντιχρίστου είναι να λέγει ότι ο Ιησούς δεν είναι ο (αληθινός) Χριστός, ώστε μη όντος εκείνου, να πει ο ψεύστης ότι (Χριστός) είναι ο εαυτός του», μας προειδοποιεί ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας.
Και προσθέτει ότι για να μην συμβεί να πλανηθούν οι πιστοί νομίζοντες τον Αντίχριστο ως Χριστό, πρέπει να θυμούνται «εκείνο το οποίο μας παρέδωσε ο Κύριος ειπών ότι όπως εξέρχεται η αστραπή από την ανατολή και φαίνεται μέχρι την δύση, έτσι θα είναι και η ∆ευτέρα Παρουσία του Υιού του Θεού… ∆ιότι κατά τη ∆ευτέρα Παρουσία του Χριστού όλη η ανθρωπότης θα βρίσκεται μαζί, και στο μέσον της ο Χριστός».
Όμως και αυτό θα προσπαθήσει ο πονηρός να το προσεγγίσει με ψευτοθαύματα στον ουρανό, με τη βοήθεια της τεχνολογίας και της μαγείας. «Τις έσχατες μέρες μην κοιτάζετε τον ουρανό. Γιατί θα γίνουν τέτοια «θαύματα» που θα πλανηθείτε και θα σας καταστρέψουν», μας προειδοποιεί και ο άγιος γέρ. Γαβριήλ ο Γεωργιανός (+1995).
Είπε επίσης o γέροντας, ότι «στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το ∆ιάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του ∆ιαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητάει βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες»!
Επειδή είναι προς το συμφέρον των πιστών, επιτρέπει ο Θεός η αποστασία να εξελιχθεί πολύ γρήγορα.
Στην ερώτηση Αγιορείτη Μοναχού αν χρειαζόντουσαν πολλές δεκαετίες προετοιμασίας για την έλευση του (τελικού) Αντιχρίστου, ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) απάντησε:
«Όχι. Όσο πλησιάζομε προς τα εκεί, τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο γρήγορα, έως ότου καταλήξουν να εξελίσσονται με αστραπιαία ταχύτητα. Η τηλεόραση δεν θα προλαβαίνει να ανακοινώνει στους ανθρώπους τα καινούργια γεγονότα. Κι όλο αυτό τότε θα θεωρείται σαν θρίαμβος του κακού και του Αντιχρίστου, ενώ στην πραγματικότητα ο Θεός θα επιτρέψει αυτή την εξέλιξη προνοώντας για τα δικά του παιδιά και συντέμνοντας τον χρόνο ταλαιπωρίας τους».
Έλεγε και ο γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης (+2006): «Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ γρήγορα. Ο διάβολος θα κυριαρχήσει. Όσους τον πλησιάσουν, θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει»
«Αλλά μην φοβηθείς», λέει προς κάθε πιστό ο ιερός Χρυσόστομος, «την ισχύ του (ο Αντίχριστος) θα την έχει για όσους είναι να απωλεσθούν. ∆ιότι και ο (προφήτης) Ηλίας θα έρθει τότε για την ασφάλεια των πιστών». Εξ άλλου η σύντομη τυραννία του Αντιχρίστου ακολουθείται άμεσα από την 2α Παρουσία του Κυρίου, την τελική Κρίση, και την αιώνια Βασιλεία Του…
Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.
Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.
σ.σ. Η βιομηχανία του θανάτου έχει εισβάλει με πολλές μορφές («ευθανασία», εκτρώσεις, «δωρεά οργάνων») σε «κάστρα» που υποτίθεται ότι προστάτευαν την αξία του ανθρώπου… Στην δικαιοσύνη, στην ιατρική, ακόμα και στην διοικούσα εκκλησία. Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μεγάλη κρίση αξιών. Η μόνη λύση είναι η Ορθοδοξία, η οποία νοθεύεται λυσσαλέα από τους επισκόπους της.
Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την «ευθανασία». Το άρθρο του Brendan O’ Neill με τίτλο «Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo» από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :
«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.
Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη.
Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί.
Κέρδισε το «δικαίωμα στον θάνατο» βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα πιο εφιαλτικό σενάριο. Ένας πατέρας που παλεύει με τους γραφειοκράτες για τη ζωή της κόρης του – ακόμα και ο νους του Κάφκα δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιο τρόμο. Ο καθένας θα έπρεπε να νιώθει στοιχειωμένος από την πραγματικά ανίερη εικόνα των δικαστών του ΕΔΔΑ, ντυμένων με τα μαύρα τους ράσα, να απορρίπτουν το αίτημα ενός πατέρα για τη ζωή της κόρης του με μια κίνηση του χεριού τους. Ακούγεται μεσαιωνικό. Είναι μια απόφαση που ντροπιάζει την Ευρώπη.
Η τραγική ζωή και ο θάνατος της Noelia Castillo αποκαλύπτουν την αχρειότητα της κρατικά υποβοηθούμενης ευθανασίας. Το υποτιθέμενο «δώρο» του θανάτου για όσους υποφέρουν είναι στην πραγματικότητα μια γιγάντια προδοσία των αξιών μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η σύγχρονη Ευρώπη μιλά ασταμάτητα για τη σημασία της βοήθειας σε όσους έχουν ψυχικά προβλήματα, όμως σε αυτή τη νεαρή γυναίκα σε οδύνη της δίνεται ο θάνατος. Ζούμε στην εποχή του «MeToo», κι όμως σε αυτή τη γυναίκα που υπέστη σεξουαλική κακοποίηση δεν προσφέραμε αλληλεγγύη αλλά εξόντωση. Υπό το καθεστώς ευθανασίας θυσιάζουμε τα ανθρώπινα καθήκοντά μας στο βωμό του «ελεήμονα θανάτου».
Κάποιοι θα πουν ότι η υπόθεση της κας Castillo είναι μια εξαίρεση στον κόσμο της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πλήρως σύμφωνη με τη λογική του θανάτου που στηρίζει τη βιομηχανία της ευθανασίας. Ο νόμος περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας της Ισπανίας είναι τρομακτικά ευρύς. Επιτρέπει τον κρατικά υποβοηθούμενο θάνατο για όσους υποφέρουν από μια «σοβαρή, χρόνια πάθηση που προκαλεί αναπηρία και συνεχή, ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο χωρίς δυνατότητα ανακούφισης».
Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τον όρο «θάνατοι οίκτου» για άτομα στους τελευταίους μήνες της ζωής τους, όπως μας παρουσιάζεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Μια «χρόνια πάθηση» που προκαλεί «ψυχικό πόνο» μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, από κατάθλιψη έως ανορεξία. Οι υποστηρικτές του αντίστοιχου νομοσχεδίου της Βρετανίας που βρίσκεται στο Κοινοβούλιο θα πουν ότι οι δικές μας εγγυήσεις είναι ανώτερες από εκείνες της Ισπανίας. Για παράδειγμα, ο θάνατος θα χορηγείται μόνο στους πολύ αρρώστους με πρόγνωση έξι μηνών ή λιγότερο.
Το πρόβλημα είναι ότι, όταν με νόμο αποφασίζεις ότι κάποιες ζωές δεν αξίζει να τις ζεις, έτσι ώστε το κράτος να μπορεί να βοηθήσει στον τερματισμό τους, ανοίγεις την πόρτα στο θάνατο ως λύση στην ανθρώπινη αγωνία. Η ιδέα της άχρηστης ζωής, μιας ζωής τόσο απαίσιας που το κράτος μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί, είναι η ουσία της απανθρωποποίησης. Λέει στους ασθενείς ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να πεθάνουν και παρακινεί τους πονεμένους να επιδιώξουν την τελική έξοδο που ονειρεύονται. Υποβιβάζει αυτούς που θέλουν να ζήσουν και δελεάζει αυτούς που θέλουν να πεθάνουν. Είναι απανθρωπιά υπό τη μορφή οίκτου.
Το θέμα είναι: δεν έχει σημασία αν ένα κράτος έχει χαλαρό σύστημα ευθανασίας, όπως η Ισπανία ή ο Καναδάς, ή αυστηρό, όπως μπορεί σύντομα να έχει η Βρετανία. Κάθε καθεστώς υποβοηθούμενου θανάτου αντιπροσωπεύει μια ριζική αλλαγή στον ρόλο του κράτους.
Το κράτος δεν είναι πλέον επιφορτισμένο με την προστασία της ζωής των πολιτών – σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί αυτή η ζωή. Οι υγειονομικές υπηρεσίες θα γίνουν μερικές φορές υπηρεσίες θανάτου, προσφέροντας δηλητήριο μαζί με φροντίδα. Οι δικαστές θα αποφασίζουν όχι μόνο για την ενοχή ή την αθωότητα αλλά και για τη ζωή ή τον θάνατο. Η λογική της ευθανασίας είναι να στρέψει την κυβέρνηση από τη διατήρηση της ζωής προς την αξιολόγηση της αξίας της ζωής πριν αποφασίσει αν μπορεί να καταστραφεί νόμιμα.
Αυτό αλλάζει τα πάντα. Ας το θέσουμε έτσι: αν είχατε δει τη Noelia Castillo σε μια γέφυρα, απειλώντας να βάλει τέρμα στην ζωή της, τι θα κάνατε; Υποθέτω ότι θα κάνατε τα πάντα για να τη σώσετε. Λοιπόν, τώρα ζούμε υπό κυβερνήσεις που βλέπουν ένα άτομο σε γέφυρα και σε ορισμένες περιπτώσεις θα το βοηθήσουν να πέσει. Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.»
Ο Απελευθερωτικός Αγώνας της Κύπρου
|
Μάριος Τρίγκας: «Τα ελληνικά δάση αποτελούν έναν ανεκτίμητο εθνικό θησαυρό»
Σημαντική είναι η συμβολή των ελληνικών δασών ειδικότερα στη διατήρηση της βιοποικιλότητας και στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με όσα τονίζει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο καθηγητής Δασικής Οικονομικής και Καινοτομίας, Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου και Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Εργαστήριο Δασικής Οικονομικής, Μάρκετινγκ, Καινοτομίας & Επιχειρηματικότητας, Μάριος Τρίγκας. |
(φωτο αρχείου)
|
“Η Παναγία, χαρά και παρηγοριά του κόσμου” – του π. Ανδρέα Γκατζέλη
Είναι επίσης Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας ένωσης Γονέων .
Είναι ιδιαίτερα γνωστός από τις τηλεοπτικές του εκπομπές αλλά και εμφανίσεις στον Εκκλησιαστικό Τηλεοπτικό Σταθμό 4Ε.
Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα
π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης
Φθάσαμε, ἀγαπητοί μου, στά σωτήρια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στίς 168 ὧρες της τιμῶνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά καί κοσμοϊστορικά, πού συγκλόνισαν τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια καί τά καταχθόνια. Γι’ αὐτό ἡ ἑβδομἀδα αὐτή ὀνομάζεται Μεγάλη· ἀλλά καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά περάσει ὅπως οἱ ἄλλες.
Καί θέτω τό ἐρώτημα: ποιά εἶναι τά καθήκοντα ἑνός Χριστιανοῦ τή Μεγάλη Ἑβδομάδα;
Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.
Τό ἄλλο καθῆκον μας εἶναι νά παρακολουθήσουμε τίς ἱερές ἀκολουθίες. Οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος δέν εἶναι ὅπως οἱ ἄλλες· διαφέρουν πολύ.
Τό τρίτο καθῆκον μας εἶναι νά νηστεύσουμε. Ὅταν λέμε νηστεία, ἐννοοῦμε μαζί μέ τό στομἀχι νά νηστέψει καί τό στόμα ἀπό κακολογία, ἡ γλῶσσα ἀπό αἰσχρολογία, τά μάτια ἀπό αἰσχρά θεάματα.
Ἀλλά ἔχουμε καί ἕνα ἄλλο καθῆκον. Εἶναι τό καθῆκον τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς θεἰας μεταλήψεως. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἑβδομάδα θείας μεταλήψεως. Τί εἶναι ἡ θεία μετάληψις; Τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ φωτιά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄν εἶσαι ἀμετανόητος, θά σέ κάψει ἡ φωτιά. Ἄν ὅμως πέρασες ἀπό τό καμίνι τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, τότε πλησίασε· ἡ θεία κοινωνία θά εἶναι φάρμακο ἀθανασίας.
Τή Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔχουμε ἐπίσης ἱερό καθῆκον ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας, πού πάσχουν καί ὑποφέρουν. Εἶναι ἑβδομάδα ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης.
Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη, κι αὐτό εἶναι τό δυσκολώτερο. Ποιό; Τό «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει». Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι ἑβδομάδα συγχωρήσεως. Ἄς άλληλοσυγχωρηθοῦμε· νύφες καί πεθερές, ἀδελφοί μέ ἀδελφούς, φίλοι μέ φίλους, παιδιά μέ γονεῖς, ὅλοι ἀνεξαιρέτως.
Χωρίς τήν ἀγάπη πῶς μποροῦμε νά γιορτάσουμε;
Εὔχομαι, αὐτή ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα νά εἶναι σημαντικός σταθμός στή ζωή μας. Νά δώσει ὁ Κύριος νά εἶναι ἑβδομάδα ἁγίων σκέψεων, ἱερῶν συναισθημάτων, ἡρωϊκῶν ἀποφάσεων, ἁγιασμοῦ ψυχῆς.
---------------------------------------
Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
Πέμπτη 2 Απριλίου 2026
Κοσμήματα από κρασί | Η δημιουργική ιδέα μιας Θεσσαλονικιάς που έγινε τάση
Το ρουμπινί χρώμα του ξινόμαυρου από τη Νάουσα δεν σερβίρεται σε ποτήρι, αλλά λάμπει διακριτικά σε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Δίπλα, το ασύρτικο δεν ξεδιψά, όμως αιχμαλωτίζει το μουσταρδί του χρώμα σε ένα κρεμαστό. Και το σκουρόχρωμο μερλό, δεν περιμένει να αναπνεύσει, αλλά να φορεθεί στο δάχτυλο. Εδώ, το κρασί δεν επιλέγεται για τη γεύση του, αλλά για την απόχρωση, την υφή και το φως που εγκλωβίζει.
kosmhmata apo krasi
Στην οινική έκθεση Thessaloniki Wine Show, που ολοκληρώθηκε στους χώρους της ΔΕΘ, ανάμεσα στα σταντ των οινοποιείων όπου οι επισκέπτες δοκίμαζαν ποικιλίες, γεύσεις και αρώματα, υπήρχε ένα που μπέρδευε ευχάριστα τον περαστικό. Σκουλαρίκια, δαχτυλίδια, κρεμαστά και μανικετόκουμπα περίμεναν από τον διερχόμενο να ανακαλύψει τη σχέση τους με το κρασί. "Περνούσαν, έβλεπαν κοσμήματα και με ρωτούσαν τι δουλειά έχουμε εδώ. Και τους έλεγα ότι έχουμε κοσμήματα με κρασί", λέει η δημιουργός τους Στέλλα Σμυρλόγλου, περιγράφοντας την πρώτη αντίδραση, την απορία που γινόταν σχεδόν πάντα έκπληξη. Ξινόμαυρο, ασύρτικο, μαλαγουζιά, μερλό, μακαμπέο, syrah ή μοσχοφίλερο, δεν βρίσκονται σε γυάλινα μπουκάλια, αλλά "ζουν" μέσα στα κοσμήματα.
kosmhmata apo krasi
Η 45χρονη από τη Νάουσα συνεχίζει μια παράδοση πέντε γενεών. Μεγαλωμένη σε οικογένεια κοσμηματοποιών -που με τα χρόνια έγιναν κοσμηματοπώλες, έμαθε από νωρίς όχι μόνο να πουλά, αλλά και να επισκευάζει, κυρίως όμως να δημιουργεί. "Πάντα θέλαμε να φτιάχνουμε δικά μας κομμάτια", λέει μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, δείχνοντας το χειροποίητο χρυσό δαχτυλίδι που φορά, έργο του θείου της.
Η ίδια είχε δοκιμάσει και στο παρελθόν να δώσει σάρκα και οστά σε μια ρομαντική της ιδέα, μετατρέποντας μικρά "αναμνηστικά", όπως ένα βοτσαλάκι από κάποιον προορισμό, σε κόσμημα. Η ιδέα δεν προχώρησε. Όμως, φαίνεται πως απλώς περίμενε το σωστό υλικό.
kosmhmata apo krasi
Από τα "άχρηστα" του κρασιού σε πολύτιμη πρώτη ύλη
Η πρωτότυπη αυτή ιδέα γεννήθηκε το 2019, την ίδια περίοδο που γνώρισε τον Γιάννη, οινοποιό σήμερα και σύντροφό της, ο οποίος τότε έκανε τα πρώτα του βήματα με ένα αμπέλι στη Νάουσα. Σε μια επίσκεψή τους σε ένα οινοποιείο της περιοχής, το υλικό που θα άλλαζε την πορεία της, εμφανίστηκε απρόσμενα μέσα σε ένα παλιό βαρέλι.
"Είδα κάτι να γυαλίζει και ρώτησα τι είναι. Μου είπαν "τρυγικά”", θυμάται. Πρόκειται για τα άλατα που δημιουργούνται όταν το κρασί κρυσταλλώνεται σε χαμηλές θερμοκρασίες, ένα κατάλοιπο που συνήθως απορρίπτεται. Για τη Στέλλα Σμυρλόγλου, όμως, ήταν η αρχή. Πήρε ένα μικρό κομμάτι και ξεκίνησε να πειραματίζεται. Αρχικά με ασήμι, προσπαθώντας να "χτίσει" γύρω του, μέχρι που διαπίστωσε ότι μπορούσε να το κόψει, να το λιμάρει και να το διαμορφώσει. Το 2021 παρουσίασε την πρώτη της συλλογή.
kosmhmata apo krasi
Στη συνέχεια αναζήτησε έναν τρόπο να αναδείξει περισσότερο το ίδιο το κρασί και ταυτόχρονα να μειώσει το κόστος του υλικού. Η απάντηση ήρθε μέσα από τις ρητίνες, που είναι διαφανείς, ελαφριές και πιο προσιτές οικονομικά. Η διαδικασία είναι χρονοβόρα για να γίνουν τα καλούπια, να λειανθεί το υλικό και να γίνει εκ νέου επικάλυψη, όμως το αποτέλεσμα δημιουργεί μικρούς, διάφανους "κόσμους" που περικλείουν το κατακάθι του κρασιού, συχνά και αμπελόφυλλα.
"Κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό", εξηγεί η κ. Σμυρλόγλου. "Η ίδια ποικιλία, κάθε χρονιά, βγάζει άλλο χρώμα. Έχει να κάνει με την οινοποίηση, με το πόσο μένει ο χυμός με τα στέμφυλα. Ακόμα και το ίδιο ξινόμαυρο μπορεί να δώσει έξι-επτά διαφορετικές αποχρώσεις", λέει χαρακτηριστικά, φέροντας ως παράδειγμα το ασύρτικο, που είναι πάντα απρόβλεπτο: από μουσταρδί μέχρι πορτοκαλί και χρυσοκίτρινο. "Γι’ αυτό λέμε ότι είναι μοναδικά. Όλα παίζουν ρόλο: η χρονιά, η ποικιλία, η μίξη", τονίζει.
Ένα "κομμάτι τόπου" που ταξιδεύει
Στην πορεία, οι πρώτες ύλες άρχισαν να φτάνουν… από μόνες τους. Οινοποιοί -φίλοι και συνεργάτες- της έδιναν τα τρυγικά που περίσσευαν. "Είναι οι πρώτες μου ύλες", λέει, σημειώνοντας ότι η ανταλλαγή παραμένει σχεδόν συμβολική: εκείνοι προσφέρουν το υλικό και εκείνη ανταποδίδει με κοσμήματα.
Αν και ξεκίνησε ως κάτι βαθιά τοπικό, σχεδόν σαν φυλαχτό όπως λέει και πάλι με ρομαντική διάθεση, ως "ένα κομμάτι της Νάουσας πάνω σου", η ιδέα γρήγορα ξεπέρασε τα όρια του νομού Ημαθίας. Οινοποιοί από άλλες περιοχές ζητούν πλέον να δουν το δικό τους κρασί να μεταμορφώνεται σε κόσμημα. "Μου ζητούσαν κοσμήματα με μοσχοφίλερο και τους είπα ότι δεν βγάζει η Νάουσα. Έτσι μου στείλανε από την Πελοπόννησο", αναφέρει. Το ίδιο έγινε και με το αγιωργίτικο ή ποικιλίες από τη Χαλκιδική.
Ήδη υπάρχουν προτάσεις συνεργασίας με οινοποιεία, wine bars και καταστήματα σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να φιλοξενούν κομμάτια φτιαγμένα από τα δικά τους κρασιά. Ένα ενθύμιο διαφορετικό: όχι απλώς ένα μπουκάλι που θα αδειάσει, αλλά κάτι που μένει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)