Επιτρέπονται όλες οι τροφές
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026
Άγιος Γεώργιος ο Ιερομάρτυρας ο εκ Κροατίας
Άγιος Γεώργιος ο Ιερομάρτυρας ο εκ Κροατίας
| Ημερομηνία Εορτής: | 04/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Γεωργιος ο Ιερομαρτυρας ο Εκ Κροατιας |
| Τελευταία ενημέρωση: | 06/10/2015 01:12 |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Γεώργιος (Μπότζικ) ήταν ιερέας στην πόλη Νασίκε της Κροατίας. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια και μαρτύρησε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου από φανατικούς Ρωμαιοκαθολικούς.
Άγιος Βασίλειος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ και οι συν αυτώ
Άγιος Βασίλειος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ και οι συν αυτώ
| Ημερομηνία Εορτής: | 04/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Βασιλειος ο Ιερομαρτυρας Αρχιεπισκοπος Τσερνιγκωφ (1867 - 1919) Αγιος Ματθαιος ο Αρχιμανδριτης Διευθυντης Της Σχολης Της Περμιας (; - 1919) Αγιοι Μαρτυρες Που Μαρτυρησαν Μαζι Με Τον Αγιο Βασιλειο Αρχιεπισκοπο Τσερνιγκωφ |
| Τελευταία ενημέρωση: | 06/10/2015 01:26 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βασίλειος (Μπογκογιαβλένσϊυ) γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1867 μ.Χ, στο Ταμπώφ. Ήταν γόνος ιερατικής οικογένειας και ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Το 1888 μ.Χ. τελείωσε τη σχολή του Ταμπώφ και σε νεαρή ηλικία, το ίδιο έτος, χειροτονήθηκε διάκονος. Δύο έτη αργότερα, στις 11 Μαρτίου 1890 μ.Χ., χειροτονήθηκε ιερέας, για να καλύψει τίς λειτουργικές ανάγκες του χωριού Οβσυάνκι της επαρχίας Ταμπώφ.
Όμως το σχέδιο του Θεού για το νεαρό ιερέα ήταν άλλο. Μετά από ανίατη ασθένεια η πρεσβυτέρα του κοιμήθηκε. Έτσι ο πρεσβύτερος Βασίλειος εγκαταβιώνει στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκϊυ και στις 14 Αυγούστου του έτους 1908 μ.Χ. κείρεται μοναχός. Στις 15 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, διορίζεται διευθυντής της θεολογικής σχολής του Τσέρνιγκωφ και χειροθετείται αρχιμανδρίτης. Τον επόμενο χρόνο, στις 26 Ιουλίου, εκλέγεται Επίσκοπος Σούμσκ της επαρχίας Χάρκωβ και το 1911 μ.Χ., μετατίθεται στο Νόβγκοροντ - Σεβέρσκ της επισκοπής Τσέρνιγκωφ. Εδώ εργάζεται ως αληθινός ποιμένας και διακρίνεται για τα έργα φιλανθρωπίας και ευποιίας. Στις 5 Οκτωβρίου 1916 μ.Χ., σε αναγνώριση της θεοφιλούς διακονίας του, ανυψώνεται σε Αρχιεπίσκοπο Τσέρνιγκωφ και Νεζχίν. Παραιτείται, όμως, το 1917 μ.Χ., και αποσύρεται στη μονή Ζαϊκονοσπάσσκϊυ της Μόσχας.
Όταν, το 1918 μ.Χ., δολοφονείται ο Άγιος Ιερομάρτυς Ανδρόνικος Αρχιεπίσκοπος Περμίας (βλέπε 6 Ιουνίου), ο Άγιος Βασίλειος καλείται να ερευνήσει από το Συμβούλιο Εκκλησιών της Μόσχας τα γεγονότα της δολοφονίας. Αλλά η δραστηριότητα της εξεταστικής επιτροπής εξόργισε τους ένοχους, που προσπαθούσαν να κρυφθούν, για να μην ανακαλυφθούν.
Έτσι, το 1919 μ.Χ., μεταξύ των πόλεων Περμίας και Βιάτκα, ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος, ο αρχιμανδρίτης Ματθαίος, διευθυντής της σχολής της Περμίας, και ένας λαϊκός δολοφονήθηκαν από Μπολσεβίκους και τα σώματά τους ερρίφθησαν στο νερό της γέφυρας Κάμα. Οι Χριστιανοί πήραν τα τίμια λείψανά τους και κρυφά τα ενταφίασαν. Σύντομα ο τόπος του ενταφιασμού τους έγινε προσκύνημα και τόπος αγιασμού και θαυμάτων. Για το λόγο αυτό οι επαναστάτες κατέστρεψαν το μνημείο του ενταφιασμού και έκαψαν τα ιερά λείψανα.
Γιατί η Αποκάλυψη δεν αναφέρει το όνομα του Αντιχρίστου αλλά μόνο το υπονοεί με το 666. Αντίχριστος είναι ο Ακατανόμαστος.
Ο Αρέθας Καισαρείας σημειώνει ότι ο Ιωάννης ο Θεολόγος δεν έγραψε καθαρά το όνομα του Αντιχρίστου στην Αποκάλυψη “δια το μηδέ άξιον είναι της εν τω βιβλίω γραφής” δεν αξίζει να γράφεται μέσα στην Αγία Γραφή το όνομα του Αντιχρίστου. Δηλ.ειναι ο Ακατανόμαστος.O Ανομος Ανονομάτιστος.
Γιατί αν έπρεπε να γίνει γνωστό ένα τέτοιο όνομα,λένε οι 2 επίσκοποι Καισαρείας, ο Αρέθας και ο Ανδρέας,σαφώς “ο τεθεάμενος αν αυτό απεκάλυψεν” ο Ιωάννης που έβλεπε τα οράματα θα το φανέρωνε.”Αλλά ουκ ευδόκησεν η θεία Χάρις εν θεώ βιβλίω το του λυμεώνος όνομα γραφηναι” όμως δεν ευδοκησεν η θεία Χάρις να γράφει στην Αγία Γραφή το όνομα του καταστροφέα.
Ο άγιος Ειρηναίος και ο Ωριγένης παρατηρούν πως δεν πρέπει να κάνουμε υπολογισμούς και μετρήσεις για να βρούμε το όνομα βάσει του αριθμού γιατί μπορεί πολλά ονόματα να έχουν αυτόν τον αριθμό.Και το πιο σίγουρο είναι να περιμένουμε την εκπλήρωση της προφητείας παρά να αυτοσχεδιάζουμε να στοχαζομαστε και να μαντεύουμε τυχαία ονόματα.Λέει ο Άγιος Ειρηναίος. ασφαλέστερον και ακινδυνότερον το περιμένειν την έκβαση της προφητείας ή “το στοχάζεσθαι και απομαντεύεσθαι ονόματα τυχόντα πολλών ονομάτων ευρεθήναι δυνάμεων εχόντων τον προειρημένον αριθμόν”.Συμφωνεί και ο αγ. Ιππόλυτος και προσθέτει ότι όταν περάσουν οι χρόνοι και φανερωθεί αυτός για τον οποίον λέγονται “φανερωθησεται και το όνομα δήλως πάσι”..
Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θέμα λένε οι Πατέρες.
Συμπέρασμα ο Αντίχριστος υποδηλώνεται με το 666 αλλά δεν αναφέρεται ονομαστικά γιατί είναι αυτό που λέει ο λαός ο Ακατανόμαστος. Που σημαίνει ή ότι το όνομα του θα είναι τόσο αποτρόπαιο βδελυρό κι αποκρουστικό η ότι το όνομα του θα ταυτιστεί με ότι πιο αποκρουστικό και βλάσφημο λόγω του ρόλου του και των καταστροφικών έργων του που καθιστά ιεροσυλία την καταγραφή του.Η και τα δύο.
Η μη σαφής ονοματοδοσία του σημαίνει επίσης την απόλυτη αποδοκιμασία κι αποστροφή του θείου εναντίον του.
Αλλά και το ότι σε αντίθεση με το Χριστό που αποκαλύπτεται που αυτοταυτοποιείται που έχει Πρόσωπο ως το β Πρόσωπο του Τριαδικού Θεού ο Αντίχριστος κρύβεται είναι κρυψίνους μυστικοπαθής ραδιούργος Συνωμότης για αυτό και έχει κωδική ονομασία όπως οι τρομοκράτες και οι μυστικοί πράκτορες. Το 666 είναι η επιχειρησιακή του ονομασία άλλο είναι το κανονικό του όνομα. Έχει κάλυψη αλλά θα ξεσκεπαστεί από τις αρχές του Παντοκράτορα από την πνευματική αντικατασκοπεία Του, τη Μυστική Του Δύναμη το Πνεύμα το Άγιον όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου.
Το όνομα λέει η Αποκάλυψη είναι αριθμός προσώπου.. Το χξς ”ο χρόνος αποκαλύψει και πείρα τοις νήφουσιν”. Δηλ. προαπαιτούμενα της αποκάλυψης του είναι ο χρόνος πραγματοποίησης η πνευματική πείρα και νηψη και εγρήγορση για κατανόηση του.
“Θα ακολουθήσουν τον Αντίχριστο εκείνοι που έχουν πίστη μόνο με το μυαλό τους. Όμως όποιος πιστεύει με την καρδιά του θα τον υποψιαστεί. Θα τον γνωρίσει”…(Όσιος Γαβριήλ, ο διά Χριστόν σαλός)
dimpenews.com
Η Αγία Ταπείνωση του Αγίου Πνεύματος..
Το Ταπεινό Άγιο Πνεύμα…. πρώτα στην ψυχή έρχεται το Άγιον Πνεύμα για να την καθαρίσει σαν μια ταπεινή λαική καθαρίστρια ”από πάσης κηλίδος”. Τη σαρώνει την κάνει λαμπίκο αστράφτουν οι επιφάνειες της για να εισέλθει μετά ο οικοδεσπότης Κύριος ο Χριστός και να γίνει ο όλος άνθρωπος κατοικητήριον Του οίκος Του. Ιδιαιτέρως την κάνει διάφανη και διαυγή όπως ο καθαριστής τζαμιών για να εισέλθει ως φως το Φως του Κόσμου Χριστός..Σαν λαντζέρης απλός και ταπεινός το Πνεύμα το Άγιον καθαρίζει το έσωθεν του ποτηρίου για να λαμποκοπίσει από την ίριδα του βλέμματος του Χριστού..Το ποτήριον που επικαλέστηκε ο Χριστός είναι η ανθρώπινη ψυχή.. Κάθαρση και φωτισμός…
Το Άγιον Πνεύμα είναι προπομπός…αναλαμβάνει καθαρισμούς σε κήπους ψυχής από τα ζιζάνια τα αγριόχορτα που καταπνίγουν τη βλάστηση των αρετών, σε αποθήκες γιατί κάποιες ψυχές πάσχουν από τρωγλοδυτισμό και έχουν καταχωνιάσει τα πάντα κι επικρατεί αδιαχώρητο..
”Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός”
Το Άγιον Πνεύμα τόσο ταπεινό σαν ένας παλιατζής αλαφρώνει τις ψυχές από τα παλιοσίδερα τα βαρίδια των αμαρτιών…των επαναλαμβανόμενων άχρηστων λογισμών των εμμονών…από τις έξεις κι εξαρτήσεις παθών τη μονομανία..
Αυτή την ταπεινή αλλά τόσο χρειώδη και προαπαιτούμενη για τη θέωση ενασχόληση του Αγίου Πνεύματος αναφέρει η πιο εμβληματική προσευχή προς τιμήν Του στην Ορθόδοξη Εκκλησία…
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε,
τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας,…… ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν,
καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος….
Δεν είναι μόνο Ταπεινός ο Χριστός που βίωσε τη κένωση, που αν κι απαθής έπαθε που αν κι αχώρητος εχωρήθη που έφτασε στην Άκρα Ταπείνωση με τα Άγια Πάθη Του αλλά και το Πνεύμα της Αληθείας είναι επίσης Ταπεινό.. εν έργω και παραδείγματι διδάσκει την Ταπείνωση..Αν και Πνεύμα της Αληθείας δεν ψωνίζεται δεν επαίρεται για την Ειδημοσύνη του αλλά παράλληλα ταπεινώνεται και σαρώνει τ΄ακατοίκητα του Θεού, έρημες ψυχές σαν ένας απλός εργάτης… του ευαγγελίου…Ο Θεός του χριστιανισμού είναι Τόσο Ταπεινός όσο και Υπέρθεος γι αυτό και τόσο αποτελεσματικός…Η Αγία Ταπείνωση του Αγίου Πνεύματος..”Ἁγίῳ Πνεύματι πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται λαμπρύνεται..”
dimpnews.com
Αυθεντικός ήχος και εικόνα από την Κύπρο!
dimpnews.com
Δύο έργα πολιτιστικής κληρονομιάς από την Κύπρο, «Ο Κύπριος Βιολάρης» και «Sector 2: Λευκωσία», συγκαταλέγονται μεταξύ των νικητών των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κληρονομιάς / Βραβείων Europa Nostra για το 2026, που ανακοίνωσαν την Τρίτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Europa Nostra. Οι νικητές τιμήθηκαν κατά τη διάρκεια της Τελετής Απονομής Ευρωπαϊκών Βραβείων Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2026, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το ερευνητικό πρόγραμμα «Ο Κύπριος Βιολάρης» καταγράφει τις ιστορίες ζωής παραδοσιακών Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μουσικών. Μέσα από μακροχρόνια επιτόπια έρευνα, δημιουργήθηκε ένα ντοκιμαντέρ, ένα βιβλίο και ένας ελεύθερης πρόσβασης ιστότοπος, μέσα από τα οποία διαφυλάσσονται η προφορική αφήγηση ιστοριών, οι τοπικές διάλεκτοι και μια κοινή μουσική κληρονομιά.
Το έργο «Sector 2: Λευκωσία – Το έργο της Πράσινης Γραμμής» πραγματοποιήθηκε από το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας με σκοπό να διερευνήσει την ιστορία της Πράσινης Γραμμής της πόλης μέσω της έρευνας, μιας έκθεσης και άλλων δημόσιων προγραμμάτων. Με τη συμμετοχή όλων των κοινοτήτων και την παρουσίαση προσωπικών μαρτυριών, το έργο αυτό ενθαρρύνει τον προβληματισμό και τον διάλογο σχετικά με τη διαιρεμένη πόλη.
Βραβευθείσα από τη Europa Nostra, και η Νικολέττα Δημητρίου που τραγουδά ένα παραδοσιακό τραγούδι από τη κατεχόμενη Κατωκοπιά της Μόρφου, το καλωσόρισμα των ξένων από την Κυρά του σπιτιού!
dimpenews.com
Τρίτη 2 Ιουνίου 2026
Άγιος Ιωσήφ Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Άγιος Ιωσήφ Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
| Ημερομηνία Εορτής: | 03/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Ιωσηφ Ιερομαρτυς Αρχιεπισκοπος Θεσσαλονικης (; - 1821) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 30/07/2011 19:56 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ, καταγόμενος από τη Δημητσάνα της Πελοποννήσου, διετέλεσε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατά τη δύσκολη περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τους χρόνους πριν από την έκρηξη της Επαναστάσεως, κατά την έναρξη της οποίας συνελήφθη από τους Τούρκους και θανατώθηκε· γι' αυτό και θεωρείται ως εθνομάρτυς. Αν και δεν υπάρχει επίσημη πράξη ανακηρύξεως της αγιότητάς του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή, όπως είναι φυσικό, κάτι τέτοιο θα προκαλούσε έντονες αντιδράσεις από μέρους της Τουρκικής κυβερνήσεως, εν τούτοις κρίθηκε σκόπιμο να περιληφθεί και ο μητροπολίτης Ιωσήφ στο Αγιολόγιο της Θεσσαλονίκης, αφού έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του χριστιανικού πληρώματος όχι μόνο ως εθνομάρτυς, αλλά και ως ιερομάρτυς.
Την προσωπικότητα του Ιωσήφ ανασυνθέτουμε από σποραδικές ειδήσεις που υπάρχουν περί του προσώπου του, εφ' όσον δεν διαθέτουμε κάποια πλήρη βιογραφία του. Κυρίως οι πληροφορίες που διαθέτουμε προέρχονται από τις δύο περιόδους κατά τις οποίες διετέλεσε συνοδικός αρχιερέας στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Κατ' αυτές τις περιόδους λοιπόν συναντούμε την υπογραφή του Ιωσήφ σε πολλά σπουδαία συνοδικά έγγραφα.
Ο Ιωσήφ καταγόταν από τη Δημητσάνα, η οποία ανέδειξε ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας αξιόλογους άνδρες, που εργάστηκαν τόσο στο χώρο της Εκκλησίας όσο και για την απελευθέρωση του Εθνους. Από τη Δημητσάνα άλλωστε καταγόταν και ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' (βλέπε 10 Απριλίου), με τον οποίο ο Ιωσήφ πρέπει να ήταν συνομήλικος ή ίσως και λίγο νεώτερός του. Ο Ιωσήφ προερχόταν από τη γνωστή οικογένεια των Αντωνόπουλων, η οποία προσέφερε πολλά στον αγώνα του 1821. Μέχρι πρόσφατα υπήρχε η άποψη ότι έφερε το επώνυμο Δαλιβήρης, ώσπου δημοσιεύτηκαν τα Απομνημονεύματα του Κανέλου Δεληγιάννη, όπου, αναφερόμενος ο Κανέλος στο γεγονός της ιδρύσεως πυριτιδόμυλων στη Δημητσάνα, λέγει ότι στην προσπάθεια αυτή των δύο αδελφών, του Νικολάου και του Σπυρίδωνα Σπηλιωτοπούλου συνέβαλε σημαντικά και ο προκριτώτερος της πόλεως «᾿Αθανάσιος ᾿Αντωνόπουλος, ἀδελφὸς τοῦ ᾿Ιωσὴφ μητροπολίτου Θεσσαλονίκης, ὅστις ἐφονεύθη ἀπὸ τὸν σουλτάνον εἰς Κωνσταντινούπολιν μετὰ τοῦ ἀοιδίμου πατριάρχου Γρηγορίου, τοῦ Δέρκων, ᾿Εφέσου καὶ ἄλλων ἀρχιερέων...».
Την πρώτη μόρφωσή του ο Ιωσήφ πιθανώτατα την έλαβε στη γενέτειρά του, όπου άλλωστε και πριν τη σύσταση της γνωστής Ελληνικῆς Σχολής λειτουργούσε ανεπίσημα σχολείο. Άγνωστος παραμένει ο τόπος όπου συνέχισε τις σπουδές του· πιθανότατα μετέβη στη Σμύρνη, όπου συνήθιζαν να καταφεύγουν πολλοί από την πατρίδα του, όπως π.χ. ο Γρηγόριος ο Ε', αλλά και οι ιδρυτές της Σχολής της Δημητσάνας. Ενας άλλος τόπος που προσέλκυε πολλούς νέους προερχόμενους από τη Δημητσάνα ήταν η Κωνσταντινούπολη, όπου διέμεναν πολλοί πλούσιοι έμποροι καταγόμενοι από αυτή. Αλλά και το Άγιο Όρος αποτελούσε έναν σημαντικό πόλο έλξης. Σε κάποιον λοιπόν από αυτούς τους χώρους ο Ιωσήφ συμπλήρωσε τη μόρφωσή του, για την οποία άλλωστε ο μοναχός Χριστόφορος ο Προδρομίτης σημειώνει: «ἱκανὴν παίδευσιν, τήν τε θύραθεν καὶ μάλιστα τῶν καθ᾿ ἡμᾆς παιδευμάτων“ικανήν παίδευσιν, την τε θύραθεν και μάλιστα των καθ ἡμᾆς παιδευμάτων».
Αργότερα, όταν ο Γρηγόριος ο Ε' ανέρχεται στον πατριαρχικό θρόνο, συναντούμε τον Ιωσήφ αρχιδιάκονο του μητροπολίτη Εφέσου. Στη συνέχεια γίνεται Μ. Πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ από τις 20 Αυγούστου του 1787 μ.Χ. εξελέγη μητροπολίτης Δράμας. Μεταξύ της γενέτειράς του και της εκκλησιαστικής του επαρχίας υπήρχε ένας μυστικός στενός σύνδεσμος, αφού πολλοί από τους συμπατριώτες του είχαν περάσει από τη Δράμα, όπως π.χ. ο Διονύσιος ο Α', ο οποίος θεωρείται δεύτερος κτίτωρ της μονής της Εικοσιφοινίσσης, ο Γρηγόριος ο Ε', ο οποίος κατέφυγε στην ίδια μονή, ο μητροπολίτης Δράμας Αθανάσιος (1593 - 1608 μ.Χ.), αλλά και πολλοί άλλοι.
Στο εξώφυλλο μιας χειρόγραφης λειτουργίας του 1736 μ.Χ. βρίσκουμε μία ιδιόγραφη σημείωση του Ιωσήφ, που φέρεται ότι είναι γραμμένη το Μάρτιο του έτους 1800 μ.Χ. Στη σημείωση αυτή αναφέρονται τα ονόματα όλων των προκατόχων του Ιωσήφ, ο οποίος φαίνεται ότι προβαίνει σ' αυτή την ενέργεια από σεβασμό στη μνήμη όλων όσων αρχιεράτευσαν νωρίτερα στην ίδια μητρόπολη και ιδιαίτερα των συμπατριωτών του.
Ο Ιωσήφ διακρινόταν ιδιαίτερα για την μόρφωσή του, την ευσέβεια και την εργατικότητά του. Συνέβαλε μάλιστα οικονομικά στην έκδοση διαφόρων έργων, όπως π.χ. της «Επιτομῆς χρονολογικῆς τῆς Γενικῆς ῾Ιστορίας, ἐκ τῆς Γαλλικῆς εἰς τὴν ἡμετέραν μετενεχθείσης διάλεκτον μετὰ πλείστων σημειώσεων ἐπαυξηθείσης ὑπὸ τοῦ φιλογενοῦς Λάμπρου ᾿Αντωνιάδου, τοῦ ἐκ Μοισίας» και της «Γεωγραφίας» του Διονυσίου Πύρρου του Θετταλού, η οποία εκδίδεται για πρώτη φορά το 1818 μ.Χ. Επίσης προέτρεψε τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη (βλέπε 14 Ιουλίου) στη σύνταξη του Συναξαριστού, ενός έργου την έκδοση του οποίου είχε υποσχεθεί να χρηματοδοτήσει. Πράγματι, μετά το θάνατο του Νικοδήμου, το 1819 μ.Χ., ο Ιωσήφ εκπλήρωσε την υπόσχεσή του, επιθυμώντας μόνο να παραμείνει μυστική η προσφορά του. Τέλος, ενίσχυσε οικονομικά και τη Σχολή της γενέτειράς του.
Από το φθινόπωρο πιθανότατα του 1808 - 1809 μ.Χ. ο Ιωσήφ μετείχε στην Πατριαρχική Σύνοδο ως μητροπολίτης Δράμας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συναντούμε την υπογραφή του σε διάφορα συνοδικά έγγραφα μεταξύ των οποίων και στο έντυπο σιγίλλιο του πατριάρχου Καλλινίκου Ε' το 1809 μ.Χ., που συνιστά υποταγή στην οθωμανική εξουσία τόσο στους μητροπολίτες όσο και στους χριστιανούς.
Κατά το Νοέμβριο του 1810 μ.Χ. ο Ιωσήφ μετατέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να διαδεχθεί τον αποθανόντα Γεράσιμο. Η μητρόπολη της Δράμας ήταν μία πτωχή εκκλησιαστική περιφέρεια σε σχέση με τη Θεσσαλονίκη· έτσι η προαγωγή αυτή αποτελούσε μια πράξη αναγνωρίσεως της προσφοράς του Ιωσήφ.
Από την περίοδο της ποιμαντορίας του στη Θεσσαλονίκη διασώζεται μία ενθύμηση σ' ένα χειρόγραφο του ΙΕ' - ΙΣΤ' αι., που αναφέρεται σε κάποια επίσκεψή του στη μονή Βλατάδων. Σημειώνεται λοιπόν πως «αωιβ' (1812) Φεβρουαρίῳ β' ἦλθεν ὁ ἅγιος Θεσσαλονίκης κῦρ ᾿Ιωσήφ. ῾Ο γράψας σύγκελλος ῎Ανθιμος».
Αργότερα, το 1815 μ.Χ., σε κώδικα του 1789 μ.Χ. που ανήκε στον ιερό ναό της Παναγούδας, βρίσκουμε μία σημείωση που αναφέρει ότι εθεωρήθη ο λογαριασμός του επιτρόπου Γ. Πάϊκου κατά τον Ιούνιο του 1815 μ.Χ. ενώπιον του αρχιερέως· στο τέλος υπάρχει υπογραφή του μητροπολίτη «οὕτως † ὁ Θεσσαλονίκης ᾿Ιωσὴφ ὑποβεβαιοῖ».
Κατά τα έτη 1819 - 1821 μ.Χ., ο Ιωσήφ μετείχε και πάλι στην Πατριαρχική Σύνοδο, αυτή τη φορά βέβαια ως μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Ετσι συναντούμε την υπογραφή του σε αρκετά συνοδικά έγγραφα και γράμματα, όπως στην εγκύκλιο του 1820 μ.Χ., την οποία απευθύνει ο Γρηγόριος ο Ε' προς το μητροπολίτη, τους επισκόπους και το λαό της Θεσσαλονίκης, με σκοπό να μην παρασυρθούν από το κίνημα του Αλή, αλλά να παραμείνουν πιστοί στο Σουλτάνο. Επίσης, το 1821 μ.Χ. ο Ιωσήφ ως συνοδικός υπογράφει και την αφοριστική επιστολή των πρωταγωνιστών του απελευθερωτικού αγώνος. Αυτές οι ενέργειες του Ιωσήφ δεν πρέπει, όπως έχει αποδειχθεί από την ιστορική έρευνα, να εκληφθούν ως προδοτικές, αλλά να ερμηνευθούν σε συνδυασμό με το όλο κλίμα της περιόδου και κυρίως με το δύσκολο ρόλο που είχε αναλάβει το πατριαρχείο ως προστάτης του χριστιανικού πληθυσμού.
Μετά την έκρηξη της επανάστασης στις παραδουνάβιες περιοχές, ο πατριάρχης διατάχθηκε δια φιρμανίου στις 9 Μαρτίου να στείλει στην Πύλη κάποιους από τους προκρίτους αρχιερείς. Ισως όμως αυτό να συνέβη όταν γνωστοποιήθηκε στο Σουλτάνο η εξέγερση της Πελοποννήσου, οπότε και του ζητήθηκαν συγκεκριμένα πρόσωπα, διαφορετικά θα όφειλε να θέσει και τον εαυτό του στην ομάδα των αποσταλέντων αρχιερέων στην Πύλη.
Μάλιστα οι συλλήψεις των αρχιερέων πρέπει να έγιναν σταδιακά· πρώτος πρέπει να συνελήφθη και να φυλακίσθηκε ο Εφέσου Διονύσιος, αφού δεν συναντούμε την υπογραφή του σε κανένα από τα πατριαρχικά έγγραφα που αποκηρύσσουν το κίνημα. Μετά ακολούθησαν ο Νικομηδείας Αθανάσιος και ο Αγχιάλου Ευγένιος που θανατώθηκαν μαζί με τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε¢. Μετά την 10η Απριλίου ή κατ' αυτήν συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν στο Φούρνο του Μποσταντζήμπαση ο Δέρκων Γρηγόριος, ο Τυρνόβου Ιωαννίκιος, ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος και ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ. Η φυλάκιση των αρχιερέων διήρκεσε για αρκετό χρονικό διάστημα. Στις 27 Μαΐου, όταν ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε την πυρπόληση του τουρκικού δικρότου στη Λέσβο διέταξε προς αντεκδίκηση τη θανάτωση των φυλακισμένων. Ετσι, στις 3 Ιουνίου τα θύματα μαζί με το δήμιό τους μεταφέρθηκαν στην ευρωπαϊκή παραλία του Βοσπόρου για να εκτελεσθούν. Πρώτος απαγχονίσθηκε ο Τυρνόβου Ιωαννίκιος στο Αρναούτκιοϊ, μετά ο Αδριανουπόλεως στο Μεγάλο Ρεύμα, τρίτος ο Ιωσήφ στο Νεοχώρι και τέλος ο Δέρκων στα Θεραπειά. Η παράδοση διατηρεί κάποιες λεπτομέρειες αναφερόμενες στο τέλος των μητροπολιτών, οι οποίες όμως πιθανότατα πηγάζουν από τη φαντασία και το θαυμασμό των απλών χριστιανών.
Μετά το θάνατο του Ιωσήφ η περιουσία του δημεύθηκε και έτσι στερήθηκε και η Σχολή της πατρίδας του την οικονομική ενίσχυση που δεχόταν από αυτόν. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους στο μητροπολιτικό θρόνο της Θεσσαλονίκης μετατέθηκε ο Αίνου Ματθαίος, ο οποίος παρέμεινε μέχρι το 1824 μ.Χ.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ιωσήφ Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλ....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)