Νηστεία
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
| Ημερομηνία Εορτής: | 11/11/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 11 Νοεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Μηνας «ο Εν Τω Κοτυαειω» ο Μεγαλομαρτυρας (; - 304) |
| Πολιούχος: | Καστοριά, Ηράκλειο Κρήτης, Σαλαμίνα |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Αἴγυπτος ὄντως, εἰ τέκοι, τίκτει μέγα.
Τμηθεὶς ἀληθὲς τοῦτο Μηνᾶς δεικνύει.
Μηνᾶς ἑνδεκάτῃ ἔτλη ξίφος γηθόσυνος κῆρ.
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός.
Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών.
Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Οι αυτοκράτορες της Ρώμης άρχισαν και πάλι «πρὸς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26,14). Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ο Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική.
Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη την στρατιωτική του ζώνη απεκδυόμενος μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του στρατιώτη - διώκτη των χριστιανών, και διέφυγε στο παρακείμενο όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας την συντροφιά των θηρίων της φύσης από την συντροφιά των αποθηριωμένων ειδωλολατρών. Εκεί, «ἐν ἐρημίαις πλανώμενος καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταὶς ὀπαὶς τῆς γῆς» (Προς Εβραίους 11,38), έζησε επί αρκετό διάστημα με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Η ασκητική ζωή και η ησυχία εθέρμαναν την καρδιά του ανάβοντας τον θείο έρωτα και τον πόθο του μαρτυρίου.
Έτσι, σε ηλικία πενήντα περίπου ετών, μετά από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού και με παρρησία, εν μέσω των μαινομένων ειδωλολατρών, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, μυκτηρίζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε δερόμενος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλεως. Εκεί, μιλώντας με θάρρος, αποκάλυψε το όνομά του, την καταγωγή του, το στρατιωτικό του παρελθόν και, φυσικά, διεκήρυξε με τόλμη και αταλάντευτη επιμονή την πίστη του στον Χριστό. Οδηγήθηκε στη φυλακή και το πρωί της επομένης ημέρας, μετά το πέρας του ειδωλολατρικού πανηγυριού, τον παρουσίασαν και πάλι ενώπιον του ηγεμόνος ο οποίος τον κατηγόρησε ότι εξύβρισε τους θεούς και μάλιστα μπροστά του και ότι λιποτάκτησε από τον στρατό. Ο Άγιος αποδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς δισταγμό.
Ο Πύρρος, ευλαβούμενος στην αρχή την ηλικία και την ευκοσμία του, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις αλλά και με απειλές στη συνέχεια, να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην σταθερή άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Οι δήμιοι τον μαστίγωσαν τόσο πολύ ώστε άλλαξαν δύο και τρεις φορές οι μαστιγωτές του. Τον κρέμασαν και τον έγδερναν μέχρι που άρχισαν να φαίνονται τα εσωτερικά όργανα του Αγίου. Έπειτα, σαν να μην έφθαναν αυτά, έτριβαν το καταπληγωμένο του σώμα με τρίχινο ύφασμα και στο τέλος τον έσερναν γυμνό και κατακρεουργημένο πάνω σε μεταλλικά αγκάθια. Όλα τα υπέμενε με γενναιότητα και καρτεροψυχία ο Μάρτυς του Χριστού, εφαρμόζοντας το Ευαγγελικό «καὶ μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτείναι» (Ματθαίος 10,28).
Μάλιστα, την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλαν. Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει θυσία ακόμη και τον εαυτό του στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές.
Ο ηγεμόνας, θαυμάζοντας την ευστοχία και την σοφία των απαντήσεων του Μάρτυρα, τον ρώτησε απορημένος πώς είναι δυνατόν ένας τραχύς στρατιώτης σαν αυτόν να μπορεί να απαντά κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και ο Άγιος, με τη φώτιση του Θεού, του αποκρίθηκε ότι αυτή την ικανότητα την χαρίζει στους μάρτυρές του ο Χριστός, όπως έχει υποσχεθεί στο Ευαγγέλιο: «ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τᾶς συναγωγᾶς καὶ τᾶς ἀρχὰς καὶ τᾶς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἢ τί ἀπολογήσησθε ἢ τί εἴπητε. Τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τὴ ὥρα ἃ δεῖ εἰπειν» (Λουκά ιβ’, 11-12).
Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Βαδίζοντας προς τον τόπο της εκτέλεσης ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο.
Ο αποκεφαλισμός του έγινε την 11η Νοεμβρίου στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. (πιθανότατα το 304 μ.Χ.) και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό τον οποίο τόσο επόθησε ο Άγιος και για τον οποίο θυσιάσθηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του.
Ότι κατάφεραν οι χριστιανοί να περισώσουν από την πυρά το μετέφεραν στην Αίγυπτο και το έθαψαν κοντά στην Μαρεώτιδα λίμνη, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας.
Στο σημείο εκείνο σταμάτησε, κατά την παράδοση, η καμήλα που μετέφερε τα λείψανα αρνούμενη πεισματικά να προχωρήσει. Έτσι οι χριστιανοί κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού να ενταφιασθούν εκεί τα λείψανα του Αγίου.
Η περιοχή του τάφου πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε προσκυνηματικό - λατρευτικό κέντρο.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Μέγας Αθανάσιος, ανήγειρε ναό πάνω στον τάφο του Αγίου. Σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί εκτεταμένο κτιριακό συγκρότημα το οποίο περιελάμβανε δύο ναούς, μοναστήρι, ξενώνες και άλλες εγκαταστάσεις.
Θαύματα του Αγίου Μηνά
Ένας από τους ασκητές της εποχής μας, ο γέρων Πορφύριος, είχε πει στα πνευματικά του τέκνα ότι μετά την κοίμησή του θα είναι πιο κοντά τους απ’ όσο ήταν εν ζωή, διότι πλέον δεν θα υπάγεται στους βιολογικούς νόμους του ανθρωπίνου σώματος. Έτσι και ο Άγιος Μηνάς, επί χίλια επτακόσια χρόνια τώρα μετά την εκδημία του, δεν έχει πάψει να βρίσκεται κοντά στους πιστούς, βοηθώντας όσους με πίστη και ελπίδα στον Θεό τον επικαλούνται.
Από τα πολλά θαύματα του Αγίου που διασώζει η παράδοση θα αναφερθούν στη συνέχεια λίγα και χαρακτηριστικά.
α) Ο άπληστος ξενοδόχος
Κάποιος χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη, οδεύοντας για το πανηγύρι του Αγίου Μηνά και έχοντας μαζί του αρκετά χρήματα, κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος είδε τα ξένα χρήματα και, κυριευμένος από απληστία, σκότωσε τον προσκυνητή, τον διεμέλισε και έβαλε τα κομμάτια του σε μία σπυρίδα (ζεμπίλι). Ενώ σκεφτόταν που να θάψει τα μέλη του θύματός του για να μην αποκαλυφθεί το έγκλημα, καταφθάνει στο ξενοδοχείο ένας έφιππος στρατιώτης, ο Άγιος Μηνάς, και τον ρωτάει επίμονα πού βρίσκεται ο προσκυνητής. Ο ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε αλλά ο Άγιος ξεπεζεύει, εισέρχεται στα ενδότερα του ξενώνα, βρίσκει την σπυρίδα, την φέρνει μπροστά του και τον ρωτάει με φοβερό και άγριο βλέμμα να του πει ποιος είναι ο νεκρός.
Τότε ο φονιάς έφριξε, πέφτοντας άφωνος και τρέμων στα πόδια του άγνωστου ιππέα. Ο Άγιος συνάρμοσε τα μέλη του θύματος, προσευχήθηκε και ανέστησε το νεκρό προσκυνητή παραγγέλνοντάς του να δοξάζει τον Θεό. Ο αναστημένος, σαν να είχε εγερθεί από τον ύπνο, κατάλαβε όσα έπαθε, εδόξασε τον Θεό και προσκύνησε τον Άγιο.
Μόλις ο φονιάς συνήλθε από τον τρόμο του και σηκώθηκε, του πήρε ο Άγιος τα κλεμμένα χρήματα και τα επέστρεψε στον προσκυνητή λέγοντάς του να συνεχίσει τον δρόμο του.
Έπειτα, για να ολοκληρώσει την ευεργεσία του Θεού, στράφηκε προς τον ξενοδόχο, τον έδειρε όπως του άξιζε, τον ενουθέτησε, του έδωσε συγχώρηση για το έγκλημά του προσευχόμενος γι’ αυτόν, καβάλησε το άλογό του και έγινε άφαντος. Τότε μόνο κατάλαβε ο ξενοδόχος ότι ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Άγιος Μηνάς, γεγονός που θυμίζει την εμπειρία των δύο Αποστόλων κατά την πορεία τους προς Εμμαούς, με την συντροφιά του αναστημένου Χριστού. (Λουκά κδ’,31).
β) Η σωτηρία του υπηρέτη
Κάποιος πλούσιος χριστιανός έταξε στον Άγιο Μηνά να προσφέρει έναν ασημένιο δίσκο στο ναό του. Παρήγγειλε λοιπόν στον αργυροχόο δύο δίσκους και του ζήτησε στον μεν ένα να γράψει το όνομα του Αγίου στον δε άλλον το όνομα το δικό του. Επειδή όμως ο δίσκος ο προορισμένος για τον Άγιο έγινε λαμπρότερος και ωραιότερος, ο χριστιανός, από απληστία κινούμενος, δίχως να ντραπεί τον κράτησε για τον εαυτό του.
Ταξιδεύοντας λοιπόν στη θάλασσα, δείπνησε στο πλοίο χρησιμοποιώντας ασυλλόγιστα και χωρίς ευλάβεια τον δίσκο του Αγίου. Μετά το δείπνο ο υπηρέτης του ανευλαβούς χριστιανού προσπάθησε να πλύνει τον δίσκο στη θάλασσα με αποτέλεσμα να του πέσει στο νερό και να βυθισθεί. Τότε ο νεαρός υπηρέτης φοβήθηκε πολύ, σάστισε και, προσπαθώντας να πιάσει τον δίσκο, έπεσε κι αυτός στη θάλασσα.
Όταν ο κύριός του αντελήφθη το συμβάν, συναισθάνθηκε ότι πλήρωνε τα επίχειρα της απληστίας του και τυπτόμενος από την συνείδησή του, παρακαλούσε τον Θεό να βρει έστω το λείψανο του μικρού υπηρέτη του, τάζοντας να δώσει στο ναό του Αγίου Μηνά και τον δεύτερο δίσκο, και τα χρήματα που άξιζε ο χαμένος στη θάλασσα δίσκος. Αφού βγήκε στη στεριά περίμενε με αγωνία στην ακρογιαλιά μήπως και εκβρασθεί το πτώμα του υπηρέτη. Και ενώ παρατηρούσε τη θάλασσα, βλέπει τον μικρό να βγαίνει ζωντανός από το νερό κρατώντας στα χέρια του και τον ασημένιο δίσκο του Αγίου!
Ο πλούσιος έφριξε από το θαύμα και έβγαλε φωνή μεγάλη την οποία ακούγοντας οι επιβάτες του πλοίου βγήκαν όλοι έξω και, βλέποντας το συμβάν, ρωτούσαν τον υπηρέτη, που τους διηγήθηκε τα εξής: «Μόλις έπεσα στη θάλασσα, παρουσιάσθηκαν μπροστά μου τρεις άνθρωποι. Ο μεγαλύτερος από αυτούς φορούσε στρατιωτική στολή, ο άλλος ήταν νεαρός και ο τρίτος ήταν Διάκονος. Αυτοί οι τρεις με πήραν μαζί τους από τον βυθό και περπατώντας χθες και σήμερα, με έφεραν μέχρι εδώ».
Ο κύριος του παιδιού και οι επιβάτες του πλοίου ακούγοντας το εξαίσιο θαύμα, εδόξαζαν τον Θεό και εθαύμαζαν για τους τρόπους που χρησιμοποιεί προκειμένου οι άνθρωποι «εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθείν» (Προς Τιμόθεο Β' 3,7).
Οι τρεις που έσωσαν τον υπηρέτη ήταν ο Άγιος Μηνάς (ο στρατιωτικός), ο Άγιος Βίκτωρ (ο νεαρός) (βλέπε ίδια ημέρα) και ο Άγιος Βικέντιος (ο Διάκονος) (βλέπε ίδια ημέρα).
Οι δύο τελευταίοι Άγιοι εμαρτύρησαν την ίδια ημέρα με τον Άγιο Μηνά. Τον 2ο αι. μ.Χ.. ο Άγιος Βίκτωρ γδάρθηκε ζωντανός από τους ειδωλολάτρες και τον 3ο αι. μ. Χ. ο Άγιος Βικέντιος πέθανε έπειτα από σταύρωση και εξάρθρωση των μελών στην οποία τον υπέβαλαν οι βασανιστές του.
γ) Το θαύμα στο Ηράκλειο της Κρήτης που έγινε το 1826 μ.Χ.
Ακόμη ένα θαύμα του Αγίου Μηνά έλαβε χώρα το 1826 μ.Χ. στο Ηράκλειο της Κρήτης, πόλη στην οποία ιδιαιτέρως τιμάται ο Άγιος. Το 1821 μ.Χ., μετά την έκρηξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης εναντίον των Τούρκων, οι κατακτητές προχώρησαν σε σφαγές χιλιάδων αμάχων σε πολλές περιοχές. Από τους πρώτους που πλήρωσαν με το αίμα τους την επανάσταση ήταν και οι κάτοικοι της Κρήτης. Μεταξύ των χιλιάδων θυμάτων ήταν ο Μητροπολίτης Κρήτης, οι Επίσκοποι Χανίων, Κνωσού, Χεροννήσου, Λάμπης, Σητείας κ.α. οι οποίοι εσφάγησαν, την 24η Ιουνίου 1821 μ.Χ., στον περίβολο του Μητροπολιτικού Ναού του Ηρακλείου. Μάλιστα ο ιερουργών ιερέας εσφάγη πάνω στην Αγία Τράπεζα!
Πέντε χρόνια αργότερα, το 1826 μ.Χ., οι Τούρκοι του Ηρακλείου σχεδίαζαν να προβούν σε σφαγή των Χριστιανών, και πάλι στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά, στις 18 Απριλίου, ημέρα του Πάσχα, την ώρα της Αναστάσιμης Θείας Λειτουργίας για να πιάσουν τους Χριστιανούς απροετοίμαστους. Για αντιπερισπασμό έβαλαν φωτιά σε διάφορα απομακρυσμένα σημεία της πόλης, ενώ οπλισμένα στίφη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ναό, περιμένοντας την ώρα της αναγνώσεως του Ευαγγελίου για να εισβάλουν και να αρχίσουν την σφαγή.
Μόλις όμως άρχισε η ανάγνωση εμφανίσθηκε ένας ασπρομάλλης ηλικιωμένος ιππέας που έτρεχε γύρω από το ναό κραδαίνοντας το ξίφος του και κυνηγώντας τους επίδοξους σφαγείς οι οποίοι τράπηκαν πανικόβλητοι σε φυγή. Έτσι σώθηκαν οι πολύπαθοι Χριστιανοί του Ηρακλείου από τον φοβερό κίνδυνο.
Οι Τούρκοι νόμισαν ότι ο καβαλάρης ήταν μουσουλμάνος πρόκριτος απεσταλμένος από τον Διοικητή της πόλης για να ματαιώσει την σφαγή. Όταν διαμαρτυρήθηκαν στον Διοικητή, αυτός τους διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε τίποτε και μάλιστα διαπιστώθηκε ότι ο συγκεκριμένος πρόκριτος δεν είχε βγει καθόλου από το σπίτι του.
Κατάλαβαν τότε οι Τούρκοι ότι επρόκειτο για θαύμα του Αγίου Μηνά, κοινοποίησαν το γεγονός στους Έλληνες και από τότε οι Mουσουλμάνοι ηυλαβούντο πολύ τον Άγιο, προσφέροντας μάλιστα και δώρα στο ναό του. Το θαύμα αυτό του Αγίου Μηνά καθιερώθηκε να τιμάται στο Ηράκλειο την Τρίτη της Διακαινησίμου, οπότε και εκτίθεται σε προσκύνηση, κατά τον εσπερινό, λείψανο του Αγίου.
δ) Το θαύμα στον πατήρ Γεώργιο
«Μεταξύ των αδικημένων Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι και ο Οσιώτατος πατήρ Γεώργιος, ο Χατζη-Γεώργης, ο οποίος είναι ένας σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, αλλά, μπορούμε να πούμε, και μεγάλος Άγιος, ανάλογα με την εποχή μας.», γράφει ο Γέρων Παϊσιος ο Αγιορείτης.
Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης (1809 - 1886 μ.Χ.), «ο μέγας και περιβόητος ασκητής», ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί μακρό χρονικό διάστημα. Επί αρκετά χρόνια έμενε στην Κερασιά, στο μεγάλο Κελί του Αγίου Δημητρίου και Αγίου Μηνά, ως υποτακτικός του Παπα-Νεόφυτου στην αρχή και ως Γέρων της Συνοδείας από το 1848 μ.Χ. και έπειτα. «Κάποτε, ενώ ο Γέροντας ησχολείτο με το εργόχειρο, κατά λάθος κατάπιε μεγάλη βελόνα και προσευχήθηκε προς τον μεγαλομάρτυρα Μηνά.
Στάθηκε τότε ο άγιος ενώπιόν του, έβαλε το χέρι στον λαιμό του και έβγαλε την βελόνα».
ε) Το θαύμα στο Ελ Αλαμέιν το 1942 μ.Χ.
Το 1942 μ.Χ., κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν (αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν τα ερείπια ναού του Αγίου Μηνά και ίσως και ο τάφος του, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική.
Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική δύναμη, η οποία πήρε μέρος στη μάχη. Ένα από τα βράδια εκείνα, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Μηνά να βγαίνει από τα ερείπια του ναού του οδηγώντας ένα καραβάνι με καμήλες, όπως απεικονίζεται σε μία από τις παλαιές αγιογραφίες του ναού του, και να μπαίνει μέσα στο στρατόπεδο των εχθρικών δυνάμεων.
Η εμφάνιση αυτή κατατρόμαξε τους Γερμανούς και υπονόμευσε καίρια το ηθικό τους, πράγμα που συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων.
Σε ανταπόδοση της ευεργεσίας αυτής του Αγίου παραχωρήθηκε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο τόπος εκείνος και ξανακτίσθηκε ο ναός καθώς και μοναστήρι του Αγίου Μηνά.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Στρατείαν κατέλιπες τὴν κοσμικήν, ἀθλητά, οὐράνιον εἴληφας τὴν κληρουχίαν, σοφέ, καὶ στέφος ἀμάραντον, δόξαν ἀποδιώξας βασιλέως γηϊνου, ἄθλους δὲ διανύσας μαρτυρίου γενναίου. Διό, μεγαλομάρτυς Μηνᾷ, πρέσβευε σωθήναι ἠμᾶς.
Έτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Tρισάριθμον σύνταγμα τῶν ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ συμφώνως τιμήσωμεν ὡς καθαιρέτας ἐχθροῦ, Μηνᾶν τὸν ἀοίδημον, Βίκτωρα τὸν γενναῖον καὶ Βικέντιον ἅμα, τούτοις συνευφημοῦντες στεφανίδα τὴν θείαν. Αὐτῶν, Χριστέ, ἱκεσίαις πάντας ἐλέησον.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας - Εμμανουήλ Λα....
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας - Λυδία Γουριώτ....
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Ακούστε το απολυτίκιο!
Άγιος Βίκτωρ ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Βίκτωρ ο Μεγαλομάρτυρας
| Ημερομηνία Εορτής: | 11/11/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 11 Νοεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Βικτωρ ο Μεγαλομαρτυρας |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Οὐ δειλιῶν ἦν οὐδὲ Βίκτωρ πρὸς ξίφος,
Πᾶσαν μακρὰν που καρδίας θεὶς δειλίαν.
Ο Άγιος Βίκτωρ ανήκει στο μαρτυρικό χορό, που με το αίμα του πότισε το ζωηφόρο δένδρο της χριστιανικής πίστης τον δεύτερο αιώνα μετά Χριστόν, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος (160 μ.Χ.). Οι υπηρεσίες του υπέρ του Ευαγγελίου, είχαν σαν στάδιο την Ιταλία. Εκεί ο Βίκτωρ έτρεχε σε διάφορες πόλεις και έσπερνε το λόγο της σωτηρίας. Συλλαμβάνεται γι' αυτό και εκβιάζεται να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Επειδή όμως δεν λύγισε, του έβγαλαν τα μάτια και τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Έτσι παρέδωσε τη γενναία και άγια ψυχή του.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Τρισάριθμον σύνθημα, των αθλοφόρων Χριστού, υμνήσωμεν άσμασι, χαριστηρίοις πιστοί, Μηνάν τον αοίδιμον, Βίκτωρα τον γενναίον, και Βικέντιον θείον, πλάνην την των ειδώλων, καταργήσαντας πίστει. Αυτών ταις ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.
Έτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Tρισάριθμον σύνταγμα τῶν ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ συμφώνως τιμήσωμεν ὡς καθαιρέτας ἐχθροῦ, Μηνᾶν τὸν ἀοίδημον, Βίκτωρα τὸν γενναῖον καὶ Βικέντιον ἅμα, τούτοις συνευφημοῦντες στεφανίδα τὴν θείαν....
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Βίκτωρ
ο Μεγαλομάρτυρας
ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Βίκτωρ
ο Μεγαλομάρτυρας
ο Μεγαλομάρτυρας
Άγιος Βίκτωρ
ο Μεγαλομάρτυρας
ο Μεγαλομάρτυρας
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Ακούστε το απολυτίκιο!
Η ώρα που ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ θα πάρει στο κυνηγητό τους σημερινούς εχθρούς της Ελλάδος πάνω στην καμήλα του.
Πριν χρόνια είχα ένα καλό φίλο πολιτικό που μάλιστα είχε πάρει ιδιαίτερες ευλογίες από τον ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ για τον επίπονο αγώνα που έκανε κατά της πλαστογράφησης του ονόματος της Ελληνικής Μακεδονίας μας από τους Σκοπιανούς.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Και πώς να μην τον αγαπάει ο ΑΓΙΟΣ όταν ο πολιτικός αυτός με πάτερα Μακεδονομάχο- δάσκαλο πολέμησε για την Πατρίδα του ως έφεδρος αξιωματικός στις τάξεις του Ιερού Λόχου στις επικές μάχες του Ελ Αλαμέιν (Αίγυπτο) και του Ρίμινι (Ιταλία).
Φυσικά ομιλώ για τον γνωστό στο Πανελλήνιο και στην Ομογένεια αείμνηστο Νικόλαο Μάρτη πολιτικό και ιστορικό.
Σε μια από τις πολλές συνεργασίες μας για φλέγοντα ιστορικά ζητήματα και νοιώθοντας την κούραση και την απογοήτευση από τους Δυτικούς φίλους μας σε εκείνη την χρονική συγκυρία αλλά και με την πολύχρονη πολιτική του εμπειρία μου είπε σε κάποια αποστροφή της συζήτησης μας.
«- εσύ θα τα ζήσεις»
«-Με τέτοιο δανεισμό και σπατάλη θα μας κυβερνήσουν στο τέλος οι δανειστές και όχι μόνο θα μας εξουσιάζουν αλλά θα θέλουν να μας πατήσουν κάτω»
«-πιστεύω ότι δεν θα προλάβουν να μας αποτελειώσουν γιατί θα τους εξουθενώσει με φόβο ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ την κρίσιμη στιγμή κυνηγώντας τους πάνω στην Καμήλα ΤΟΥ , όπως έκανε και στο Ελ Αλαμέιν με τους ναζιστές »
«- εγώ τον είδα στην μάχη ολοζώντανο έτσι και ξέρω πως ενεργεί»
Στους λόγους του φίλου μου ένοιωσα αμήχανα και ζήτησα και άλλες λεπτομέρειες.
«-Που να τα πεις όμως, σε ποιους να τα πεις Κώστα, θα σε περάσουν για τρελό και όμως έγιναν μπροστά στα μάτια των Ελλήνων Ορθοδόξων στρατιωτών.»
Πέρασαν τα χρόνια και η περιγραφή του θαυμαστού αυτού ήρθε στο μυαλό μου με την σημερινή επικαιρότητα.
«Μεγαλύτερη από άλλες χρονιές βαρύτητα αναμένεται να δώσει η Αίγυπτος στις φετινές επετειακές εκδηλώσεις του Ελ Αλαμέιν, καθώς, στις 21 Οκτωβρίου 2017 συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη μεγάλη μάχη των συμμαχικών δυνάμεων έναντι του ιταλογερμανικού άξονα, που έμελλε να αποτελέσει την απαρχή του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.» www.militaire.gr
Αλλά και με την διασταύρωση του θαυμαστού αυτού γεγονότος μέσω του ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
«Σε μια προσκυνηματική μου επίσκεψη στο Άγιον Όρος πριν περίπου δύο χρόνια και συγκεκριμένα στην Μονή της Μεγίστης Λαύρας, ένα απόγευμα αποφάσισα να μεταβώ με τα πόδια στην περιοχή της Βίγλας και να πάω στο κελλάκι του Αγίου Μηνά του θαυματουργού του άλλοτε προστάτη της Αστυνομίας Πόλεων, εκεί που διαμένει ο γνωστός π. Ιωσήφ, αυτός που κυματίζει την Ελληνική σημαία σε κάθε πέρασμα μαχητικού αεροσκάφους από την περιοχή. Ναι εκεί στο νοτιοανατολικότερο άκρο του Άθωνα.
Χτύπησα την πόρτα του κελιού και μου άνοιξε ο π. Ιωσήφ με τον οποίον γνωριζόμασταν και με πήγε ως είθισται να προσκυνήσω στο εκκλησάκι του Αγίου, εκεί και μάλιστα στο τρόπον τινά πρόναο είδα κάποιες αγιογραφίες του Αγίου Μηνά, η μία τον παρουσίαζε καβάλα όχι όπως συνήθως τον βλέπουμε σε άλογο αλλά σε καμήλα. Ναι σε καμήλα...
Ρωτώ τον πατέρα του κελιού και μου λέει πήγαινε να προσκυνήσεις μέσα στον ναό, να ετοιμάσω εγώ το κέρασμα και θα σου πώ.
Πράγματι προσκύνησα όπως μου είπε και κατευθύνθηκα στο αρχονταρίκι του κελιού όπου αφού έλαβα το καθιερωμένο αγιορείτικο κέρασμα ο π. Ιωσήφ ξεκίνησε να μου εξιστορεί και να μου επεξηγεί ουσιαστικά την αγιογράφηση που παρουσίαζε τον Άγιο Μηνά καβάλα πάνω σε καμήλα και μάλιστα να τρέχει με μεγάλη ορμή.
Μου λέει ο Άγιος Μηνάς Σπυρίδωνα όπως ξέρεις ήταν Αιγύπτιος στην καταγωγή, και έζησε τον 3ο μ.Χ αιώνα. Τα θαύματα του πολλά εξού και το προσωνύμιο του ως θαυματουργού.
Το 1942 λοιπόν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν (η ονομασία της περιοχής αυτής προέρχεται από αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική.
Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική δύναμη, η οποία πήρε μέρος στη μάχη. Ένα από τα βράδια εκείνα, πολλοί στρατιώτες είδαν τον Άγιο Μηνά να βγαίνει τα ερείπια του ναού του που βρισκόταν στην περιοχή που ήτο ο τάφος του Αγίου οδηγώντας ένα καραβάνι με καμήλες και να είναι περιτριγυρισμένος από αγγέλους και να μπαίνει μέσα στο στρατόπεδο των εχθρικών δυνάμεων.
Η εμφάνιση αυτή κατατρόμαξε τους Γερμανούς και υπονόμευσε καίρια το ηθικό τους, πράγμα που συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και το αδιανόητο ήταν πως οι μηχανές των στρατιωτικών τους οχημάτων αλλά και των ταγκς σταμάτησαν να λειτουργούν για αρκετή ώρα κάνοντας του Γερμανούς κυριολεκτικά να τραπούν σε φυγή.
-Φοβερό δεν είναι αδελφέ μου Σπυρίδωνα. Φαντάσου ένας Άγιος με στρατιά αγγέλων διαλύει ολόκληρο στρατό!!!!!
-Ναι πάτερ μου και πολύ σπάνια η απεικόνιση τέτοιων θαυμάτων. Να σήμερα έμαθα ένα μεγάλο θαύμα του Αγίου και μάλιστα όχι πολύ μακριά στο παρελθόν αλλά λίγες δεκαετίες πίσω. Ένα ακόμη θαύμα που συνδέεται με την έκβαση ενός σκληρού πολέμου που έζησαν και βίωσαν οι προγονείς μας, ο παππούς μου...
Πήγα και προσκύνησα και πάλι τον Άγιο, πήρα την ευχή του πατρός Ιωσήφ, του ζήτησα να εύχεται και να προσεύχεται στον Άγιο Μηνά για να μεσιτεύει από εκεί ψηλά στην περίοπτη θέση του δίπλα στον Θεό και έφυγα παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής προς το μοναστήρι.
Στον δρόμο αναλογιζόμουν την εικόνα του Αγίου πάνω στην καμήλα περιτριγυρισμένου από στρατιά αγγέλων όπου έτρεπε σε φυγή τους Γερμανούς όπου με θαυμαστό τρόπο κρίθηκε μία πολύ σημαντική μάχη στον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Άγιοι ποτέ δεν σταματούν να θαυματουργούν και βέβαια πάντα προς Δόξαν Θεού, αρκεί εμείς οι ίδιοι να έχουμε εμπιστοσύνη προς τον Θεόν και να ζητάμε τις μεσιτείες των Αγίων του.
Φτάνει μόνο να ζητήσουμε κάτι από τον Θεόν ή τους Αγίους του και να είναι αυτό ωφέλιμο για την ψυχή μας και την ζωή μας. Η εμπιστοσύνη στον Θεό η πίστη, η πίστη είναι αυτή που μπορεί να μετακινήσει ακόμη και βουνά, απλά εμείς δεν το έχουμε αντιληφθεί ακόμη όντας ολιγόπιστοι.
Να ευχόμαστε να ενισχύεται η πίστη μας προς τον Θεό διότι θαύματα ζούμε καθημερινά έστω κι αν με την πρώτη ματιά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Να σήμερα ξύπνησα και πάλι υγιής. Πόσοι όμως δεν είναι υγιείς γύρω μας, πόσοι δεν ξύπνησαν σήμερα και πλέον δεν βρίσκονται μαζί μας;
Η ζωή μας είναι γεμάτη θαύματα, άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε είναι να ευχαριστούμε κάθε μέρα τον Θεό για ότι μας δίνει.
Αυτός ξέρει να είστε σίγουροι !!!!!» Του Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr http://www.romfea.gr/ 28 Οκτωβρίου 2015
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ ΚΑΤΑΤΡΟΠΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ
Τελικά αυτοί ήρθαν με «τις τεθωρακισμένες μεραρχίες των μνημονίων και των άλλων νόμων» αλλά σίγουρα κάποιος ΑΓΙΟΣ καμηλιέρης τους περιμένει στην στροφή.
Σημειωτέον ο Νικόλαος Μάρτης έφυγε στους ουρανούς μια ημέρα μετά την εορτή του ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ στις 12 Νοεμβρίου του 2013.
Με Πίστη και Ελπίδα
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»
«Ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». (: Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός ὅτι ἐκοιμήθη ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἐξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου). (Μᾶρκ. ε΄,36).
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς συμβουλεύει: «μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε».
- Ὁ θεῖος Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει:
«Ἐκεῖνος ποὺ κάθεται στὸ σκοτάδι, ἐπειδὴ δὲν ἔχει φῶς, μπορεῖ νὰ συγχωρηθῇ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μετὰ τὴν παρουσία τοῦ φωτὸς ἐξακολουθεῖ νὰ κάθεται στὸ σκοτάδι, φέρνει μαζί του τὴν ἀπόδειξη, ὅτι εἶναι διεστραμμένος καὶ ἰσχυρογνώμων.»
«Τέτοιες εἶναι οἱ διαθέσεις τῶν κακῶν. Ὄχι μόνο δὲν ὑποχωροῦν, ὅταν δοῦν τὸν δίκαιο ν’ αὐξάνῃ τὴν εὐλάβειά του, ἀλλά καὶ τὸν χλευάζουν καὶ τὸν περιπαίζουν.»
- Ἀναφέρει ὁ μακαριστός Δ. Παναγόπουλος:
Ἕνας θεολόγος εἶχε πάει κάποτε σὲ μιά κωμόπολη καὶ ὁμιλοῦσε ἐκεῖ στὸ καφενεῖο, περὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς. Μέσα στὴν συντροφιὰ ἐκεῖ, ἦταν καὶ ἕνας ἰατρός, ὁ ὁποῖος, ὅταν τελείωσε ὁ θεολόγος τοῦ λέει: Δὲν νομίζεις ὅτι εἶπες πολλὰ παραμύθια, σὲ αὐτοὺς ἐδῶ τοὺς ἀνθρώπους; Ἐγὼ εἶμαι χειροῦργος ἰατρός, οὐδέποτε συνάντησα ψυχὴ μέσα στὸν ἄνθρωπο. Οὔτε τὴν εἶδα, οὔτε τὴν ἄκουσα, οὔτε τὴν ὀσφράνθηκα, οὔτε τὴν ἐγεύτηκα, οὔτε τὴν ψηλάφησα. Καὶ ὁ θεολόγος τοῦ ἀπάντησε: Ἰατρέ, ἡ ἐπιστήμη σου τί θεραπεύει; Θεραπεύει φυσικὰ τὸν πόνο. Τόν εἶδες ὅμως ποτὲ τὸν πόνο, τὸν ἄκουσες, τὸν ψηλάφησες; Ὁ ἰατρὸς ἀπάντησε μὲ ἕνα ξερὸ ὄχι. Ἄρα δὲν ὑπάρχει πόνος ἰατρέ, ὁλοκλήρωσε ὁ θεολόγος. Ἄναυδος ὁ ἰατρός.
- Ἕνας ὑποτακτικὸς πῆγε κάποτε στὸ Γέροντα καὶ τοῦ εἶπε:
– Δάσκαλε, θέλω νὰ βρῶ τὸν Θεό!
Ὁ Γέροντας χαμογέλασε καί, ἐπειδὴ ἔκανε πολλὴ ζέστη, κάλεσε τὸ νεαρὸ νὰ πάῃ μαζί του, γιὰ νὰ κάνουν μπάνιο στὸ ποτάμι. Βούτηξε, λοιπόν, ὁ νέος, βούτηξε καὶ ὁ Δάσκαλός του, ὁ ὁποῖος τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν κράτησε μὲ τὸ ζόρι κάτω ἀπὸ τὸ νερό.
Ὁ νέος ἐπάλεψε γιὰ μερικὲς στιγμές, μέχρις ὅτου ὁ Γέροντας τὸν ἄφησε νὰ βγῇ στὴν ἐπιφάνεια. Ἔπειτα τὸν ρώτησε “τί πρᾶγμα ἀναζητοῦσε περισσότερο, ὅταν ἦταν μέσα στὸ νερό”;
– Τὸν ἀέρα! ἀπάντησε ὁ ὑποτακτικός.
– Ἐπιθυμεῖς τὸ Θεὸ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο; Τὸν ρώτησε ὁ Δάσκαλος. Ἐὰν τὸν ἀναζητᾶς ἔτσι, θὰ τὸν βρῇς ὁπωσδήποτε, ἐὰν ὅμως δὲν ἔχῃς μέσα σου αὐτὸν τὸν φλογερὸ πόθο, δὲ θὰ σὲ ὠφελήσουν σὲ ἀπολύτως τίποτε οἱ προσπάθειες καὶ τὰ βιβλία σου. Δὲ θὰ μπορέσῃς νὰ βρῇς τὴν Πίστη, ἐὰν δὲν τὴν ἀναζητᾶς, ὅπως τὸν ἀέρα γιὰ νὰ ἀναπνέῃς.
- Κάποιος Ἀμερικανός, εἶχε πάει στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στὴν Ἀριζόνα μὲ τὴν παρέα του. Σὲ κάποια στιγμὴ ἐμφανίζεται ὁ γέροντας Ἐφραὶμ νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ κελλί του, ὅπου ἐξομολογεῖ τὸν κόσμο καὶ νὰ ρωτάῃ τὸν νεαρὸ Ἀμερικανό:
– Ἔχεις παιδί μου καλὸ κινητό, μοντέρνο, σύγχρονο;
– Γιατὶ ρωτᾶτε γέροντα, εἶπε μὲ ἀπορία ὁ νεαρός.
– Νὰ θέλω νὰ πάρῃς τηλέφωνο στὸ Ἅγιο Ὄρος σὲ μιά μονή, γιὰ νὰ μιλήσω ἐκεῖ μὲ ἕνα μοναστήρι, τοῦ ἀπάντησε ὁ γέροντας.
Ὁ γέροντας ἔδωσε τὸν ἀριθμὸ τῆς μονῆς καὶ εἶπε στὸν νεαρό:
– Παιδί μου, πάρε τηλέφωνο σὲ μία ὥρα περίπου καὶ μόλις βγάλῃς γραμμή, νὰ μοῦ δώσῃς τὸ τηλέφωνο, γιὰ νὰ μιλήσω.
Πράγματι ὁ νεαρὸς μετὰ ἀπὸ μία ὥρα πῆρε τηλέφωνο στὴν μονὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ στὰ Ἀμερικάνικα εἶπε στὸν μοναχὸ ποὺ σήκωσε τὸ τηλέφωνο, ὅτι ὁ γέροντας Ἐφραὶμ ἀπὸ τὴν Ἀριζόνα ἤθελε νὰ τούς μιλήσῃ. Καθὼς τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ νεαρὸς Ἀμερικανὸς κατευθυνόταν στὸ κελλὶ τοῦ γέροντα Ἐφραὶμ, ποὺ ἐξομολογοῦσε, γιὰ νὰ τοῦ δώσῃ τὸ τηλέφωνο. Ὁ μοναχὸς ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος παραξενεύτηκε ἀπὸ τὸ τηλέφωνο καὶ εἶπε στὸν νεαρό, ὅτι ὁ γέροντας Ἐφραὶμ βρίσκεται στὴν μονή τους καὶ μάλιστα ἤθελε ἐκεῖνος, νὰ τοῦ μιλήσῃ! Κόκκαλο ὁ νεαρὸς Ἀμερικανός!
Καὶ ἀκούει ἀπὸ τὴν ἄλλη γραμμὴ νὰ τοῦ μιλάῃ ὁ γέροντας Ἐφραὶμ καὶ νὰ τοῦ λέη:
– Ἔλα παιδί μου Τζὸν (ἔτσι ἔλεγαν τὸν νεαρό), γι’ αὐτὸ σὲ εἶπα νὰ πάρῃς τηλέφωνο, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μιλήσουμε! Ἐγὼ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ἐσὺ ἀπὸ τὴν Ἀριζόνα! Γιὰ νὰ δῇς τί ἐστὶ Ὀρθοδοξία καὶ τί εἶναι Χάρις Ἁγίου Πνεύματος! Θα τὰ ποῦμε σύντομα Τζόν!…
Αὐτὰ τοῦ εἶπε ὁ γέροντας καὶ ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο.
Ὁ νεαρὸς Τζὸν συγκλονίστηκε! Ἔμεινε στήλη ἅλατος! Μόλις λίγο συνῆλθε ἀπὸ τὸ σόκ, πῆγε καὶ ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ ἐξομολογητηρίου καὶ εἶδε ὅτι ὁ γέροντας Ἐφραὶμ δὲν ἦταν μέσα….
Μετὰ πῆγε στὴν παρέα του καὶ ἄρχισε νὰ ἐξιστορῇ τὸ βίωμά του στοὺς φίλους του. Καὶ ὅταν τελείωσε τὴν διήγηση, βγαίνει ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ ἐξομολογητηρίου ὁ γέροντας Ἐφραὶμ καὶ τοῦ λέει:
– Τζὸν ἔλα νὰ σέ δῶ!
– ……..
Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἔγινε ἡ αἰτία ὁ νεαρὸς νὰ παρατήσῃ τὰ ἐγκόσμια καὶ νὰ γίνῃ μοναχὸς στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.
Μή ψάχνουμε τόν Θεό, ὁ Θεός εἶναι πάντα μαζί μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)