Νηστεία

Ζάκυνθος: Αναγκαστική προσγείωση F-16 . Είναι καλά στη υγεία του ο πιλότος..Τυλίχθηκε στις φλόγες το αεροσκάφος..
Aυτόπτης λέει πως το μαχητικό ”φούντωσε από φωτιά αλλά ο πιλότος εκτινάχθηκε 30 μέτρα ψηλά. Πήγαν τα μέσα πυρόσβεσης και έριξαν αφρούς και έσβησε..” Δεν άνοιξαν οι τροχοί..
Προσγείωση ανάγκης για το ελληνικό μαχητικό στη Ζάκυνθο – Σώος και καλά στην υγεία του ο πιλότος αναφέρει η εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Αίσιο τέλος για πιλότο F-16 μετά από αναγκαστική προσγείωση στη Ζάκυνθο
Συναγερμός σήμανε το μεσημέρι της Πέμπτης (9/7) στην Πολεμική Αεροπορία, όταν μαχητικό αεροσκάφος F-16 υποχρεώθηκε σε αναγκαστική προσγείωση στο αεροδρόμιο της Ζακύνθου.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο χειριστής του αεροσκάφους είναι απόλυτα καλά στην υγεία του.

Δείτε περισσότερα στο Dimpenews.com

Παναγιώτης Διον. Δημόπουλος
Καθηγητής Βοτανικής και Οικολογίας
Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών
Η εγκατάλειψη των θερινών βοσκών (υψηλών ορεινών λιβαδιών) στην Ελλάδα, είναι ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που συνδέεται άμεσα με την ευρύτερη εγκατάλειψη της υπαίθρου και έχει σημαντικές οικολογικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Αφορά κυρίως στην μετακινούμενη κτηνοτροφία, όπου κοπάδια αιγοπροβάτων ανέβαιναν το καλοκαίρι πάνω από τα δασο- και δενδρο- όρια (υψόμετρα μεγαλύτερα από τα 1500 μ. ανάλογα με την έκθεση των πλαγιών, συνήθως πάνω από τα 1800 μ.) και κατέβαιναν το χειμώνα σε πεδινές περιοχές.
Βασικοί λόγοι εγκατάλειψης των θερινών βοσκών
Στατιστικά, ενώ το συνολικό ζωικό κεφάλαιο αιγοπροβάτων έχει διακυμάνσεις, η μετακινούμενη κτηνοτροφία έχει συρρικνωθεί δραματικά από τα μέσα του 20ού αιώνα. Σε περιοχές όπως η Αττική, η πτώση ήταν ακόμα πιο απότομη, λόγω αστικής επέκτασης, αλλά το ίδιο συμβαίνει και στα όρη της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας, στη Νότια Ελλάδα.
Κύριοι λόγοι:
α) δημογραφικοί και κοινωνικοί (γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, έλλειψη διαδοχής (νέοι φεύγουν για πόλεις), δυσκολίες ζωής σε απομακρυσμένες περιοχές),
β) οικονομικοί – αλλαγή μοντέλου κτηνοτροφίας, μέσω και της άσκησης συγκεκριμένων πολιτικών τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια (αλλαγές στις επιδοτήσεις της ΚΑΠ που ευνοούν εντατικότερα συστήματα, υψηλό κόστος παραγωγής, χαμηλή τιμή προϊόντων, έλλειψη υποδομών (νερό, δρόμοι, στάνες).
Επιπτώσεις στα οικοσυστήματα
Η μείωση της βόσκησης πάνω από τα δασοόρια επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στα οικοσυστήματα και οδηγεί σε μεγάλες αλλαγές στο τοπίο που συνοψίζονται παρακάτω:
• Επέκταση δασών και θαμνώνων: Μείωση ανοιχτών λιβαδιών μεγάλων υψομέτρων, πύκνωση βλάστησης (δάση οξιάς, ελάτης, μαύρης πεύκης, θαμνώνες που επεκτείνονται υψομετρικά, σε βάρος άλλων οικοσυστημάτων, όπως τα «στεππόμορφα λιβάδια» σε πετρώδη και βραχώδη εδάφη, τα «χιονόφιλα λιβάδια» σε βαθιά κόκκινα εδάφη, κλπ. Σε μελέτες όπως στο Βέρμιο ή την Πίνδο, παρατηρείται αύξηση δασικής κάλυψης και συνολική μείωση της έκτασης των ανωδασικών λιβαδιών.
• Απώλεια βιοποικιλότητας: Πολλά είδη φυτών, εντόμων και πτηνών που προσαρμόστηκαν σε παραδοσιακά λιβάδια (διατηρούμενα από τη βόσκηση) χάνουν τα ενδιαιτήματα τους. Αντίθετα, μπορεί να ευνοηθούν είδη γειτονικών οικοσυστημάτων ή και ακανθώδη είδη που επικρατούν λόγω έλλειψης βόσκησης (όρος Κυλλήνη, υψόμετρο 2100 μ. όπου τα ανοικτά «χιονόφιλα λιβάδια» καλύπτονται από είδη «αγκαθιών» (Eryngium, Carduus, Cirsium).
• Αύξηση κινδύνου πυρκαγιών: Η συγκέντρωση καύσιμης ύλης (νεκρή βιομάζα, πυκνή βλάστηση) οδηγεί σε μεγαλύτερη πιθανότητα εκδήλωσης και εξάπλωσης μιας πυρκαγιάς, και σε μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση των πυρκαγιών, ιδίως σε περιαστικές ορεινές περιοχές. Η μείωση μετακινούμενης βόσκησης συνδέεται άμεσα με υψηλότερο κίνδυνο.
• Εδαφικές και υδρολογικές αλλαγές: Η μικρότερη ένταση βόσκησης ή η μη βόσκηση μπορεί αρχικά να μειώσει τη διάβρωση, αλλά μακροπρόθεσμα οδηγεί σε αλλαγές στη δομή του εδάφους και στην υδρολογία, λόγω πύκνωσης βλάστησης.
Αυτές οι αλλαγές είναι μέρος της ευρύτερης εγκατάλειψης της γης σε ορεινές Μεσογειακές περιοχές, με παρόμοια φαινόμενα σε Ισπανία, Ιταλία κ.α.
Κτηνοτροφία και εγκατάλειψη της υπαίθρου
Η κτηνοτροφία ήταν (και παραμένει σε μικρότερο βαθμό) πυλώνας διατήρησης του πληθυσμού σε ορεινές και μειονεκτικές περιοχές. Η παρακμή της κτηνοτροφίας επιταχύνει
α) την ερήμωση των χωριών,
β) τη μείωση των υπηρεσιών (σχολεία, ιατρεία) και
γ) την απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς (παραδοσιακές πρακτικές, προϊόντα, μονοπάτια κοπαδιών-γιδόστρατες).
Από την άλλη πλευρά, η εγκατάλειψη της υπαίθρου κάνει την κτηνοτροφία λιγότερο βιώσιμη (έλλειψη εργατικών χεριών, αγορών). Πρόσφατες κινητοποιήσεις κτηνοτρόφων και οι συζητήσεις για τα προβλήματα της μετακινούμενης κτηνοτροφίας το επιβεβαιώνουν.
Ταυτόχρονα, η μικρότερη χρήση σημαίνει λιγότερη ή καθόλου συντήρηση των δρόμων πρόσβασης σε θερινές βοσκές, των μονοπατιών και των υποδομών (στάνες, πηγάδια) που κάποτε χρησιμοποιούνταν εντατικά. Με την εγκατάλειψη, η κίνηση μειώνεται, η φυσική φθορά αυξάνεται και οι δήμοι/κράτος έχουν λιγότερα κίνητρα (ή πόρους) για συντήρηση. Η κακή κατάσταση των δρόμων δυσκολεύει περαιτέρω την πρόσβαση των κτηνοτρόφων, των τουριστών, των δασικών ή/και άλλων υπηρεσιών του κράτους, επιταχύνοντας την απομόνωση περιοχών. Σε πολλές ορεινές περιοχές (Κυλλήνη-Ζήρεια, Πίνδος, Άγραφα κ.α.) αυτό είναι εμφανές, καθώς παλιά μονοπάτια έχουν χαθεί, λόγω κάλυψης από βλάστηση, δρόμοι έχουν φθαρεί χωρίς επισκευές.
Προοπτικές και λύσεις υπάρχουν
Η αναζωογόνηση της ορθολογικής εκτατικής/μετακινούμενης κτηνοτροφίας μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο
α) διαχείρισης του τοπίου και των επιμέρους οικοσυστημάτων,
β) πρόληψης των πυρκαγιών και ανάπτυξης της υπαίθρου.
Ορισμένες προτάσεις περιλαμβάνουν:
Εν κατακλείδι
Η μετακινούμενη κτηνοτροφία δεν είναι μόνο παραγωγική δραστηριότητα, αλλά και ένα ζωντανό στοιχείο των οικοσυστημάτων που έχει διαμορφώσει τα ελληνικά βουνά εδώ και αιώνες.
Η εγκατάλειψη της βόσκησης/κτηνοτροφίας δημιουργεί σημαντικά οικολογικά κενά που δεν καλύπτονται εύκολα και επέρχονται αρνητικές μεταβολές στη δομή και λειτουργία των φυσικών οικοσυστημάτων σε συνθήκες κλιματικής κρίσης.

♦-♦-♦

Αποστόλης Καλτσής
Βιολόγος
Υπεύθυνος Δράσεων Διατήρησης και Πολιτικής
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
Πριν λίγες ημέρες, ενημερωθήκαμε από τα μέσα ενημέρωσης για τον φριχτό θάνατο μίας αδέσποτης σκυλίτσας, μετά από σκόπιμη παράσυρσή της από οδηγό οχήματος. Το περιστατικό έλαβε χώρα στις 18 Ιουνίου και χάρη στην εξαιρετικά άμεση κινητοποίηση και ενδελεχή έρευνα της Αστυνομίας, μέσα σε διάστημα 3 ημερών είχε ταυτοποιηθεί η υπαίτιος για τον θάνατο του ζώου, με τη χρήση υλικού από κάμερες ασφαλείας, ενώ μέσα σε διάστημα 8 ημερών είχε καταλογιστεί και διοικητικό πρόστιμο ύψους 60.000 ΕΥΡΩ.
Οποιοσδήποτε νουνεχής πολίτης δεν μπορεί παρά να εξάρει τις αρχές για αυτή την απίστευτης ταχύτητας διερεύνηση και εξιχνίαση ενός εγκλήματός κατά της ζωής ενός οικόσιτου ζώου. Με αφορμή, όμως, αυτό το περιστατικό, είναι ταυτόχρονα εύλογο οι πολίτες να διερωτώνται: γιατί δεν υπάρχει ανάλογη σπουδή και κινητοποίηση σε εγκλήματα κατά της ζωής άγριων ζώων; Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες από το αποτρόπαιο έγκλημα της δηλητηρίασης των 12 Μαυρόγυπων στη Δαδιά και όχι μόνο δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για τα αποτελέσματα των ερευνών, αλλά δεν έχουμε ακούσει τίποτα σχετικό με χρήση βιντεοληπτικού υλικού, έρευνας τηλεπικοινωνιών κ.ο.κ. δηλαδή μεθόδων που θα μπορούσαν να αποδώσουν πολύ σημαντικά και στιβαρά στοιχεία για τη διαλεύκανση του εγκλήματος. Αλλά και γενικότερα, σε δεκάδες περιστατικά δηλητηρίασης ή σκόπιμης παράνομης θανάτωσης άγριων ζώων δεν έχουμε δει καμία αντίστοιχης ταχύτητας και έκτασης κινητοποίηση για τη διαλεύκανση τους, ούτε και έχουμε ακούσει για ταυτοποίηση δραστών, καταλογισμό προστίμων, ή παραπομπή σε δίκη. Εν ολίγοις, την ίδια στιγμή που η Πολιτεία – ορθότατα! – επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για να εξιχνιάσει εγκλήματα κατά οικόσιτων ζώων, μοιάζει να δείχνει χαρακτηριστική αδιαφορία για την θανάτωση άγριων ζώων!
Η νομοθεσία, όμως, ορίζει με σαφήνεια ότι η σκόπιμη θανάτωση ενός ζώου είναι κακουργηματική πράξη, ανεξάρτητα αν αυτό είναι δεσποζόμενο/οικόσιτο ή άγριο. Όπως σε χρόνο-ρεκόρ οι αρχές συνέλεξαν βιντεοληπτικό υλικό από την περιοχή που θανατώθηκε η σκυλίτσα στην Ηλεία, στον ίδιο χρόνο θα έπρεπε να έχουν γίνει οι αντίστοιχες κινήσεις για το μαζικό έγκλημα της θανάτωσης των Μαυρόγυπων στη Δαδιά! – συμβάν που, σημειωτέο, πρόκειται για εν δυνάμει έγκλημα και κατά της ανθρώπινης ζωής, αφού τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες ενέργειες είναι κατά κανόνα ισχυρές τοξικές ουσίες, πολύ επικίνδυνες και για τον άνθρωπο! Το ότι δεν έχει προκύψει στην Ελλάδα ακόμα μία τέτοια περίπτωση, είναι καθαρά θέμα τύχης: μία φορά θα συμβεί το μοιραίο, η φόλα να δηλητηριάσει και άνθρωπο, και μετά θα «πέφτουμε από τα σύννεφα».
Είναι πραγματικά ακατανόητο και απαράδεκτο η χώρα να κινείται με τέτοια χαώδη διαφορά ταχύτητας στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων κατά των ζώων. Επιτέλους, η Δασική υπηρεσία, η Αστυνομία, και οι δικαστικές αρχές ας βρούνε έναν κοινό βηματισμό για να αντιμετωπίσουν με ανάλογη αποτελεσματικότητα τα εγκλήματα κατά της άγριας ζωής! Γιατί όσο δεν βλέπουμε συγκεκριμένες ενέργειες και χειροπιαστά αποτελέσματα, θα συνεχίσει να διογκώνεται η πεποίθηση στην κοινωνία περί απροθυμίας ή/και έλλειψης ικανότητας διερεύνησης αυτών των περιστατικών.

Πηγή: Παρατηρητήριο Βιώσιμης Ανάπτυξης του Ινστιτούτου ΕΝΑ
Βασιλική – Μαρία Κοτινά
Δασολόγος – περιβαλλοντολόγος, MSc Genomics and Data Analysis
Η προστασία της βιοποικιλότητας αντιμετωπίζεται συχνά ως ζήτημα περιβαλλοντικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί κρίσιμη συνιστώσα της οικονομικής ανθεκτικότητας, της περιφερειακής ανάπτυξης και της μακροπρόθεσμης ευημερίας της χώρας. Η γενετική ποικιλότητα των δασών, αν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατη στη δημόσια συζήτηση, είναι ο θεμελιώδης μηχανισμός που επιτρέπει στα δασικά οικοσυστήματα να προσαρμόζονται στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και να συνεχίζουν να παρέχουν τις οικοσυστημικές υπηρεσίες από τις οποίες εξαρτώνται η αγροτική παραγωγή, η βιοοικονομία, οι υδάτινοι πόροι, η πολιτική προστασία και η ποιότητα ζωής των τοπικών κοινωνιών.
Η υποβάθμιση των δασικών γενετικών πόρων δεν συνιστά μόνο οικολογική απώλεια. Επηρεάζει την παραγωγική βάση ορεινών και αγροτικών περιοχών, περιορίζει τις δυνατότητες αξιοποίησης πολύτιμων φυσικών πόρων, αποδυναμώνει την αναπτυξιακή προοπτική της ελληνικής βιοοικονομίας και εντείνει μακροπρόθεσμες προκλήσεις που αφορούν την κοινωνική συνοχή, τη δημογραφική ανθεκτικότητα και τη στρατηγική αυτονομία της χώρας. Πρόκειται, επομένως, για ένα κατεξοχήν διαγενεακό ζήτημα δημόσιας πολιτικής, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν τις δυνατότητες των επόμενων γενεών να διαχειριστούν και να αξιοποιήσουν τον φυσικό πλούτο της Ελλάδας.
Το παρόν κείμενο εργασίας εξετάζει την κατάσταση των δασικών γενετικών πόρων στην Ελλάδα υπό το πρίσμα της κλιματικής αλλαγής, αποτιμά το ισχύον θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, αναδεικνύει καλές πρακτικές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και διατυπώνει προτάσεις πολιτικής για την ενίσχυση της προστασίας και της γενετικής παρακολούθησης των ελληνικών δασών ως αναπόσπαστου στοιχείου μιας σύγχρονης στρατηγικής κλιματικής ανθεκτικότητας και βιώσιμης ανάπτυξης.

| Ημερομηνία Εορτής: | 09/07/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 9 Ιουλίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Μιχαηλ Πακνανας ο Κηπουρος (; - 1771) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 11/07/2015 01:12 |
| Περιεχόμενα: | |
| |
Οὐ πτοεῖ Μιχαὴλ θεῖον τμῆσις κάρας,
ὑπὲρ Χριστοῦ δέχεται αὐτὴν προθύμως.
Τί κατ’ ὀλίγον λαιμὸν ὦ σπαθηφόρε,
Τέμνεις; Μιχαὴλ οὐ πτοεῖται τὴν σπάθην.
Ἐνάτῃ Μιχαὴλ κείρατο αὐχένα χαλκὸς ἀτειρής.
Ο Άγιος Μιχαήλ Πακνανάς (ή Μπακνανάς), γεννήθηκε στην Αθήνα από ενάρετους γονείς περί το 1750 μ.Χ. και έζησε στη συνοικία της Βλασσαρούς, η οποία βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στο σημερινό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Λόγω της πενίας των γονέων του, έμεινε αγράμματος και έγινε κηπουρός.
Κάποια ημέρα ενώ επέστρεψε στην Αθήνα από κάποιο χωριό όπου είχε πάει για δουλειά, συνελήφθη από τους Τούρκους φύλακες και συκοφαντήθηκε ότι μετέφερε κρυφά μπαρούτι για τους επαναστάτες Έλληνες. Οδηγήθηκε στον κριτή όπου διαμαρτυρήθηκε για την αδικία εις βάρος του, αλλά καταδικάστηκε εις θάνατον εκτός και εάν εδέχετο να αρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί το Μωαμεθανισμό, οπότε και θα έσωζε τη ζωή του. Όμως ο ευσεβής και έντιμος εκείνος Αθηναίος, απαντούσε σε ύφος αγέρωχο στις συνεχιζόμενες απειλές των Τούρκων με την χαρακτηριστική φράση, «Δεν τουρκεύω».
Καταδικάσθηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης χαίρων και ευχαριστών τον Κύριο που τον αξίωσε της τιμής του μαρτυρίου. Στην αρχή ο δήμιος χτύπησε τον Άγιο με αντεστραμμένο ξίφος στο λαιμό για να τον εκφοβίσει, προσδοκώντας την μεταστροφή του. Όμως ο γενναίος μάρτυρας τον παρότρυνε με θάρρος λέγοντας «Χτύπα για την πίστη». Και όταν ο δήμιος έβαλε το μαχαίρι του στον τράχηλο του Αγίου και τον πλήγωσε λίγο άκουσε από το στόμα του Αγίου την ίδια φράση «Χτύπα για την πίστη». Τελικά ο δήμιος απέτεμε τη σεπτή κεφαλή του το 1771 μ.Χ., χαρίζοντάς του το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου και πλουτίζοντας την Εκκλησία των Αθηνών με ένα καλλίνικο μάρτυρα.
Στην πρώτη κολώνα του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, διακρινόταν το ακόλουθο επιγραφικό χάραγμα: «1771 Ιουλίου 9 απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης».
Το μοναδικό παρεκκλήσιο σ’ όλη την Πρωτεύουσα αφιερωμένο στον Άγιο νεομάρτυρα Μιχαήλ βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αναλήψεως Κυρίου Νέου Κόσμου (Λαγουμιτζή και Ντελακρουά), όπου κατά την παράδοση στην περιοχή αυτή βρισκόταν οι κήποι του Αγίου.
Το 2003 ανακηρύχθηκε προστάτης των διαιτολόγων και διατροφολόγων. Προς τιμήν του, ένας από τους κεντρικότερους δρόμος στη συνοικία της Αθήνας «Νέος Κόσμος» φέρει το όνομά του (Οδός Μπακνανά), καθώς και η παρακείμενη στάση του τραμ.
Να σημειώσουμε τέλος, πως μερικοί συναξαριστές, όπως ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, τοποθετούν το μαρτύριο του Αγίου αυτού στα 1770 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α'.
Τοῦ δολίου πατήσας εὐθαρσῶς τὰ φρυάγματα ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, μάκαρ, Ἰησοῦν ὡμολόγησας, αἱμάτων σου δὲ ῥείθροις, Μιχαήλ, ἡγίασας τὴν γῆν τῶν Ἀθηνῶν καί ὑπόδειγμα ἐδείχθης ἅπασιν εὐσεβέσι, πίστει κράζουσι· Δόξᾳ τῷ ποιητῇ σου καί Θεῷ, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ποδηγέτην σέ στεῤῥόν ἡμῖν δωρήσαντι.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, ὁμολογίᾳ, κατηγλάϊσας, τὴν ἐκκλησίαν, καὶ Ἀθλοφόρων τὴν χορείαν κατηύφρανας, σὺ τῶν ανόμων κατετρόπωσας φάλαγγας, καὶ αριστείας...