ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
| Ημερομηνία Εορτής: | 03/09/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Πολυδωρος ο Νεομαρτυρας Απο Τη Λευκωσια (; - 1794) |
| Ιερά Λείψανα: | Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίας Αικατερίνης Αθηνών. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους. |
| Τελευταία ενημέρωση: | 04/09/2015 23:34 |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Δώρον Θεός σε και πολύ τε και νέον,
Δέδωκεν ημίν Πολύδωρε τρισμάκαρ.
Κύπριος από τη Λευκωσία ο νεομάρτυρας Πολύδωρος, ανατράφηκε από γονείς ευσεβείς, τον Λουκά και τη Λουρδανού. Έμαθε τα Ιερά γράμματα και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και σ' άλλες χώρες, κάνοντας το επάγγελμα του πραματευτή.
Όταν το 1793 μ.Χ. βρισκόταν στην Αίγυπτο, προσλήφθηκε γραμματέας από έναν αρνησίχριστο Ζακυνθηνό. Σε κάποια όμως διασκέδαση μαζί του, μέθυσε και αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως συνήλθε μετανόησε πικρά, πήγε στη Βηρυτό και εξομολογήθηκε στον εκεί Αρχιερέα. Κατόπιν αποσύρθηκε στο Μοναστήρι του όρους του Λιβάνου, όπου ξεκουράστηκε κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Κατόπιν αναχώρησε στην Πτολεμαΐδα (Άκρι), όπου ανακοίνωσε στον εκεί Αρχιερέα τον πόθο του να μαρτυρήσει. Με την προτροπή του Αρχιερέα αναχώρησε στην Αίγυπτο, αλλά λόγω θαλασσοταραχής προσάραξε στη Γιάφα. Από εκεί πήγε στη Χίο (13 Ιουνίου 1793 μ.Χ.) και έπειτα στη Σμύρνη, για να επιστρέψει έπειτα πάλι στη Χίο. Τελικά έφτασε στη Νέα Έφεσο, όπου μπροστά στον Μουφτή ομολόγησε τον Χριστό και μετά από άγρια βασανιστήρια τον απαγχόνισαν. Ήταν Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου του 1794 μ.Χ. Το λείψανο του νεομάρτυρα ενταφιάστηκε κοντά στους τάφους των Αρμενίων.
Σήμερα η κάρα του Αγίου Πολύδωρου φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Αγίας Αικατερίνης Πλάκας στην Αθήνα.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Μέγα καύχημα τῆς Λευκωσίας, μέγα στήριγμα πέλεις Ἐφέσου, μέγα κλέος τε τῶν δύο πόλεων· τῆς μὲν γὰρ γόνος σεπτὸς ἐχρημάτισας, τὴν δὲ τὰ σὰ ἐπορφύρωσαν αἵματα. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πολύδωρε, ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλίψεων.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μετανοίας τοις δάκρυσι προεκάθηρας είτα στίγμασι μάκαρ του Μαρτυρίου σαυτόν, ως εν ακτίσι φαειναίς κατελάμπρυνας. Όθεν ως Μάρτυρα στερρόν, και παθημάτων κοινωνόν, Χριστού του Θεού...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευ....
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευ....
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευ....
Οσία Φοίβη η διακόνισσα
Οσία Φοίβη η διακόνισσα
| Ημερομηνία Εορτής: | 03/09/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Οσια Φοιβη η Διακονισσα |
| Τελευταία ενημέρωση: | 14/10/2011 00:32 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Η μνήμη της Αγίας Φοίβης αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1956, χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη της αυτή τη μέρα. Μάλλον όμως πρόκειται για την Αγία Φοίβη που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην «Προς Ρωμαίους», στο κεφάλαιο 16, στίχοι 1-2: «Συνίστημι δὲ ὑμῖν Φοίβην τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν, οὖσαν διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς, ἵνα αὐτὴν προσδέξησθε ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων καὶ παραστῆτε αὐτῇ ἐν ᾧ ἂν ὑμῶν χρῄζῃ πράγματι· καὶ γὰρ αὐτὴ προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καὶ αὐτοῦ ἐμοῦ».
Η Φοίβη ήταν εξαίρετη ψυχή με πολλά πνευματικά ενδιαφέροντα. Γι' αυτό και όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφτηκε τις Κεγχρεές, στην Κόρινθο, και κήρυξε τη νέα διδαχή, τη διδαχή του Χριστού, η ευγενής Φοίβη προσκολλήθηκε στον κήρυκα του Χριστού με αφοσίωση. Με τέτοια μάλιστα αφοσίωση, όση η Λυδία στους Φιλίππους και όση η Πρίσκιλλα στην Κόρινθο. Και έγινε μια ακούραστη συνεργάτρια του μεγάλου Αποστόλου στην ιεραποστολή, μέσα στον γυναικείο κόσμο.
Η Φοίβη είναι η πρώτη γυναίκα που αναφέρεται σαν Διακόνισσα στην Καινή Διαθήκη. Ήταν ένα υπούργημα που της εμπιστεύτηκε ο Απόστολος του Χριστού. Και φάνηκε αντάξια στην σχετική αποστολή. Ανταποκρίθηκε απόλυτα στις προσδοκίες του πνευματικού της Διδασκάλου με αποτέλεσμα να πάρει εξέχουσα θέση στην καρδιά του, που χτυπούσε αδιάκοπα για το Χριστό.
Ο Απόστολος Παύλος περιέβαλε την πιστή και αφοσιωμένη του συνεργάτρια της Εκκλησίας των Κεγχρεών με μεγάλη εμπιστοσύνη. Μπορούσε να της εμπιστευτεί όλο του τον κόπο και μόχθο για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και το απέδειξε αυτό έμπρακτα. Έτσι, όταν έγραψε στην Κόρινθο την επιστολή του «προς Ρωμαίους» και χρειάσθηκε να τη στείλει στην Εκκλησία της Ρώμης, στα χέρια της Φοίβης την εμπιστεύτηκε. Σ' αυτήν ανέθεσε να μεταφέρει τον πνευματικό αυτό θησαυρό στους χριστιανούς της Ρώμης. Και εκείνη τη μετέφερε με ασφάλεια.
Λίγες ψυχές έδειξαν μεγάλη, απεριόριστη αφοσίωση στον Απόστολο Παύλο. Και ανάμεσα σ' αυτές τις λίγες εξαίρετη θέση κατέχει και η καλή Άγια Φοίβη. Όταν μάλιστα ο πνευματικός της Διδάσκαλος διακινδύνευσε στις Κεγχρεές από τους εχθρούς τού Ευαγγελίου, αυτήν τον προστάτεψε. Τον ασφάλισε απόλυτα από κάθε κίνδυνο. Και ο Απόστολος αυτός του Χριστού σημείωσε αυτήν την πράξη της συνεργάτριάς του. Τη σημείωσε στην «προς Ρωμαίους» επιστολή του. Έγραψε εκεί: «...καὶ γὰρ αὐτὴ προστάτις πολλῶν ἐγενήθη καὶ αὐτοῦ ἐμοῦ» (Ρωμ. ιστ, 2). Σ' αυτήν την ίδια επιστολή την αποκαλεί και αδελφή του, πνευματική του αδελφή.
Μια εξαίρετη συνεργάτρια του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών, λοιπόν η Φοίβη. Συνεργάτρια με ένα μήνυμα σε όλες τις ψυχές: Να φιλοδοξήσουν να γίνουν κι αυτές συνεργάτριες των κηρύκων του Ευαγγελίου, που βαδίζουν στα ίχνη του Αποστόλου Παύλου και μοχθούν κι αυτοί στην διακονία της ιεραποστολής.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ήχος α'. Της έρήμον πολίτης.
Συνόμιλος του Παύλου και διάκονος ένθεος, της εν Κεγχρεαίς Εκκλησίας του Θεού έχρημάτισας, ώ Φοίβη ως θεράπαινα Χριστού, και πλήρης ουρανίων αρετών διά τούτο σε ενδιαφέροντα ύμνοις πνευματικοίς, τιμώμεν άνακράζοντες δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου, ήμίν τα κρείττονα.
Κοντάκιον
Ήχος δ'. Έπεφάνης σήμερον.
Αποστόλων σύσκηνος, Φοίβη θεόφρον, και Χριστού διάκονος, γεγενημένη έπί γης, ενδιαφέροντα ούρανοίς καθικέτευε, ύπέρ των...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Οσία Φοίβη η διακόνισσα
Οσία Φοίβη η διακόνισσα
Οσία Φοίβη η διακόνισσα - Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Νέ....
Μύθοι και αλήθειες για τα βιοκαύσιμα
on 02/09/2026
Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται στην Ελλάδα και διεθνώς γύρω από το θέμα των βιοκαυσίμων, ο κ. Νίκος Δαναλάτος, καθηγητής Γεωργίας και Οικολογίας Φυτών, Διευθυντής του Εργαστηρίου Γεωργίας και Εφαρμοσμένης Φυσιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καταθέτει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων τις δικές του επιστημονικές απόψεις.
«Επειδή λοιπόν το θέμα είναι μεγάλο και πολύπτυχο, ας επιχειρήσουμε να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους», τονίζει ο κ. Δαναλάτος, και «φυσικά ας συμφωνήσουμε στο βασικό δόγμα ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι μονόδρομος στην Ελλάδα και παγκοσμίως στον 21ο αιώνα».
«Στο ερώτημα όμως ποιές είναι οι κυριότερες ΑΠΕ, είμαι σίγουρος ότι ο μέσος Έλληνας θα απαντήσει ότι είναι τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες. Αυτό είναι μύθος», σύμφωνα με τον ίδιο. Στην Ευρώπη τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες καταλαμβάνουν ποσοστά μόλις 13% και 17% των ΑΠΕ, αντίστοιχα. Η αλήθεια είναι ότι τη μερίδα του λέοντος στις ΑΠΕ κατέχει η βιομάζα με 50% των ΑΠΕ, ενώ σημαντικό ποσοστό καταλαμβάνει και η υδρο-ηλεκτρική ενέργεια (12%).
Ας δούμε τώρα τι είναι η βιομάζα. Η βιομάζα αποτελεί, τονίζει ο καθηγητής, «οποιαδήποτε οργανικής προέλευσης πρώτη ύλη για την παραγωγή στερεού, υγρού ή αερίου βιο-καυσίμου. Έτσι λοιπόν ως βιομάζα νοούνται τα υπολείμματα των αστικών και γεωργικών βιομηχανιών ή τα υπολείμματα των καλλιεργειών (π.χ. άχυρο, βαμβακόβεργες, πριονίδι, ελαιοπυρήνας, αστικά και γεωργικά λύματα, κοκ), και τα προϊόντα των ενεργειακών καλλιεργειών (π.χ. βιομάζα από αγριαγκινάρας, ινώδες σόργο, μίσχανθο, σπέρματα από ηλίανθο ή ελαιοκράμβη, στελέχη κενάφ ή γλυκού σόργου, κοκ)».
Στην Ευρώπη σήμερα περίπου το 74% της βιομάζας προέρχεται από υπολείμματα ξυλείας και από ενεργειακές καλλιέργειες και χρησιμοποιείται για την παραγωγή στερεών και υγρών βιοκαυσίμων, ενώ το 26% προέρχεται από οργανικά απόβλητα.
Και ερχόμαστε τώρα στα βιοκαύσιμα. Ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών και αρμοδίων πιστεύει ότι τα μόνα βιοκαύσιμα είναι το βιοντίζελ και η βιοαιθανόλη. Αυτό είναι επίσης μύθος, σημειώνει ο καθηγητής. Τα υγρά βιοκαύσιμα και κυρίως το βιοντίζελ κατέχουν, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα μικρό ποσοστό μόλις το 11,5% (12,9 εκατομ. τόνοι ισοδυνάμου πετρελαίου) ενώ την μερίδα του λέοντος κατέχουν τα στερεά βιοκαύσιμα που με ετήσια διακίνηση περί τους 95 εκατ. τόνους ισοδύναμου πετρελαίου αποτελούσαν και αποτελούν τα κύρια ευρωπαϊκά βιοκαύσιμα. Τα καύσιμα αυτά μεταφέρονται, αποθηκεύονται και τροφοδοτούνται ως ρευστά καύσιμα και έχουν από 15ετίας διαμορφωμένη τιμή αγοράς για οικιακές και βιομηχανικές χρήσεις.
Συνοψίζοντας, με βάση όλα τα παραπάνω, υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Δαναλάτος, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο για τα βιοκαύσιμα και αυτό γιατί δεν μπορούν να μπουν σε καλούπια καλλιέργειες που παράγουν διαφορετικά προϊόντα κάτω από διαφορετικές οικολογικές συνθήκες και τρόπους διαχείρισης. Κάθε αλλαγή χρήσης γης πρέπει να γίνεται στη βάση ποσοτικής εκτίμησης της καταλληλότητας της εναλλακτικής ως προς την παραδοσιακή χρήση και σε σχέση με τα κριτήρια που τέθηκαν. Και αυτό είναι δουλειά έμπειρων επιστημόνων σε μια δια-επιστημονική προσέγγιση (multidisciplinary approach).
Στο ερώτημα, τέλος, «ποιά είναι απαραίτητη; Η ενέργεια ή η τροφή;», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως και η ενέργεια είναι απαραίτητη, όπως και η τροφή. Για να εξηγήσει: «Η δε πείνα -όπου υπάρχει- δεν οφείλεται στην έλλειψη καλλιεργούμενης έκτασης αλλά στο άγονο έδαφος και την έλλειψη καλλιεργητικών μέσων και λίπανσης. Τον αιώνα που μεσολάβησε από το 1860 έως το 1960, ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε κατά 2 δισεκατομμύρια που για να τραφούν επεκτάθηκε η καλλιεργούμενη γη κατά 8 δισεκατομμύρια στρέμματα. Από το 1960 έως σήμερα η καλλιεργούμενη έκταση δεν παρουσίασε σημαντική περαιτέρω επέκταση ενώ γίναμε κατά 5,3 δισεκατομμύρια περισσότεροι. Μπορέσαμε όμως να επιβιώσουμε χάρη στην ραγδαίως αυξανόμενη εφαρμογή (αζωτούχου) λίπανσης που έφθασε σήμερα τους 112 εκατ. τόνους. Με τη λίπανση αυτή επηρεάζουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατά λιγότερο από 1%. Mερική αντικατάσταση καλλιεργειών τροφής με ενδεδειγμένες καλλιέργειες παραγωγής ενέργειας, όπως π.χ. η αγριαγκινάρα στην Ελλάδα, θα αποσυμπιέσει και τις τιμές των προϊόντων σε όφελος των γεωργών που είναι ο πλέον αδύναμος κρίκος σε όλες τις κοινωνίες».
Για τους νανουριστές που λένε, «μην ασχολείσαι, κοίτα μόνο την ψυχή σου».
Posted on 2 Σεπτεμβρίου, 2026
+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης
Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).
Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε; Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.
Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά. Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.
Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.
Ἐάν εἶσαι χριστιανὸς καὶ πονεῖς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρέπει κοντά στὸν ἄλλο ἀγῶνα ποὺ κάνεις γιὰ τὸν ἑαυτόν σου, ν᾽ ἀγωνισθῇς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀνοχή αὐτή ποὺ δεικνύουμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐνοχή καὶ ἔγκλημα, εἶναι ἀμαρτία. Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ περιέλθῃ στὰ καθάρματα καὶ τὰ ἀποφώλια τέρατα καὶ στοὺς Γεροντίους καὶ στὴ συνοματαξία αὐτῶν; Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τὸ βιολὶ αὐτό τῶν κακῶν πνευματικῶν πατέρων ποὺ εὐνούχισαν τὸν εὐσεβή ἐλληνικό λαό…
Διαμαρτυρόμενος ὁ λαός, δέν ἀσεβῇ.
«Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι·Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.
Ἐπικαίρως δὲ, ὑπενθυμίζομε κάτι ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἔχοντας πνευματικοὺς ὁδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεση καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ ὄχι μόνον τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, ὑπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.
Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δὲν ὑπάρχει σήμερα Βασίλειος, δὲν ὑπάρχει Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Δυστυχῶς οἱ ὁλίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν εἶνε δειλοί, δὲν ἔχουν σθένος ν’ ἀγωνισθοῦν. Τρέμουν τοὺς κακούς, φοβοῦνται νὰ μὴ καθαιρεθοῦν· καὶ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τοὺς καθαιρέσουν. Καὶ ξεχνοῦν οἱ καλοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι μία καθαίρεσις εἶναι τίτλος τιμῆς, δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καθαιρεῖται, λόγῳ προσηλώσεως στὴν πίστη.
Καθηρημένος ἀπέθανε ὁ Χρυσόστομος, ἀλλὰ ἡ δόξα του εἶναι αἰωνία μέσα στὴν Ἐκκλησία! Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ, ἀπὸ τοιούτους ἐπισκόπους, καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ’ ἁμαρτήματά μου, παρά νὰ ζῶ μέσα ἐδῶ στὴν πόλη καὶ νὰ φιλῶ τὴν κακοήθεια καὶ τὴ διαφθορά.
Ἠγωνίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Σήμερα ἀγών δὲν γίνεται. Κληρικοί δὲν ἀγωνίζονται. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀγωνιστικὸ πνεῦμα.
Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγῶνας πέφτει στὸ λαό.
Ὅπως δυστυχῶς ὅλα τὰ βάρη, –εἶναι θέμα μεγάλο, τώρα αυτό τὸ ὁποῖο λέω– ὅπως ὅλα τὰ βάρη τὰ οἰκονομικά, οἱ φόροι, ἡ στράτευσις, τὰ αἴματα, τὰ μαρτύρια, τὰ πάντα πέφτουν στὸν λαό μας, γιατί ἅμα γίνῃ καμμία ἀνακατωσούρα ὅλοι μὲ τὰ ἐλικόπτερα θὰ φύγουν μακράν τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ μείνωμε ἐδῶ οἱ ὁλίγοι γιὰ νὰ χύσωμε τὸ αἶμα μας· ὅπως ὅλα τὰ βάρη πέφτουν στὸ λαό, στὸ μικρό μας λαό, ἔτσι καὶ τὸ βάρος αὐτό τὸ ἐκκλησιαστικό πέφτει στὸ λαό, τὸ μικρό μας λαό.
Ἀδελφοί μου, ἠγωνίσθημεν· Θ’ ἀγωνισθῶμεν καὶ πάλι, ἐναντίον τῆς κακοηθείας καὶ τῆς διαφθορᾶς. Θ’ ἀγωνισθῶμεν μὲ τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Θ’ ἀγωνισθῶμεν μὲ ἐπιμονή καὶ σκληρότητα. Θὰ ἀγωνισθῶμεν μέχρι ἐσχάτων, ἔχοντες τὸ σύνθημα· Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσῃ ὑπέρ σου».
Τὸ κατ’ ἐμέ, δὲ γνωρίζω τί μὲ περιμένει· εἴτε ἔρημος, εἴτε ἐξορία, εἴτε θάνατος, ἐγώ τουλάχιστο τὰ ὅπλα δὲν τὰ παραδίδω. Θά ἀγωνισθῶ μέχρι τέλους, διά νά ἴδω μίαν Ἐκκλησίαν ὑψηλήν καί ἁγίαν, ὅπως τήν ἐδίδαξαν οἱ Πατέρες ἡμῶν εἰς μνημόσυνον αἰώνιον.
Aπόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου :«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»
Ίων Δραγούμης
Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Ιούλιος Γαλβάνης
Διακεκριμένος Έλληνας χειρουργός του 19ου αιώνα και πανεπιστημιακός δάσκαλος. Έμεινε στην ιστορία για τη φοιτητική αναταραχή που προκλήθηκε εξαιτίας του στην Αθήνα στις αρχές του 1897...
Διακεκριμένος Έλληνας χειρουργός του 19ου αιώνα και πανεπιστημιακός δάσκαλος. Έμεινε στην ιστορία για τη φοιτητική αναταραχή που προκλήθηκε εξαιτίας του στην Αθήνα στις αρχές του 1897, η οποία συνοδεύτηκε από την κατάληψη του Πανεπιστημίου από φοιτητές και την πολιορκία του από δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας («Γαλβανικά»).
Ο Ιούλιος Γαλβάνης γεννήθηκε στην αγγλοκρατούμενη τότε Ζάκυνθο το 1838. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τελειοποίησε τις σπουδές του στη Γαλλία, όπου ειδικεύτηκε στη χειρουργική. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εξάσκησε την ιατρική, πρώτα στη Ζάκυνθο και στη συνέχεια στην Αθήνα.
Η εφαρμογή νέων χειρουργικών μεθόδων εκτόξευσε τη φήμη του, με αποτέλεσμα η βασίλισσα Όλγα να του αναθέσει τη διεύθυνση του χειρουργικού τμήματος του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Το 1881 εξελέγη καθηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά το επόμενο έτος απολύθηκε για πολιτικούς λόγους. Μετά τον θάνατο του καθηγητή Θεόδωρου Αρεταίου τον Μάρτιο του 1893, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο ως καθηγητής.
Τον Δεκέμβριο του 1896 επέπληξε δριμύτατα τους φοιτητές του για ένα εξεταστικό θέμα. «Είσθε ανάξιοι να κατέχητε τας φοιτητικάς έδρας και ατιμάζετε την Ελλάδα και το Ελληνικόν πανεπιστήμιον» φέρεται να τους είπε. Αυτοί αντέδρασαν και με τη συνδρομή φοιτητών από άλλες σχολές κατέλαβαν το Πανεπιστήμιο, απαιτώντας την απομάκρυνση του Γαλβάνη. Ο πρύτανης Αναστάσιος Χρηστομάνος (1841-1906) κάλεσε τη Χωροφυλακή και στη συνέχεια τον Στρατό για να επιβάλουν την τάξη. Επί δέκα μέρες (9-19 Ιανουαρίου 1897) η πρωτεύουσα θύμιζε πεδίο μάχης. Οι συγκρούσεις φοιτητών και αστυνομίας ήταν καθημερινό φαινόμενο, με χρήση αληθινών πυρών και από τις δύο πλευρές. Τελικά, με παρέμβαση του καθηγητή της Φιλοσοφικής Γεωργίου Μιστριώτη (1840-1916) επήλθε συμβιβασμός και τα πνεύματα ηρέμησαν.
Ο Ιούλιος Γαλβάνης επέστρεψε στα διδακτικά του καθήκοντα και διατήρησε την έδρα της χειρουργικής μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου του 1911, όταν πέθανε αιφνίδια κατά τη διάρκεια κυνηγετικού περιπάτου στο Σούνιο. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει πληθώρα βιβλίων της ειδικότητάς του, όπως η «Εγχειρητική» (1884) και η «Θεραπεία της φυματιώσεως δια της χειρουργικής». Προς τιμήν του, ένας μικρός αθηναϊκός δρόμος στα Πατήσια φέρει το όνομά του. Είναι κάθετος της Λεωφόρου Πατησίων, απέναντι από τη φοιτητική εστία.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/686?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2026-09-02
Σουλιώτες
Οι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 - 1820)... | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Κωνσταντίνος Ζ’ o Πορφυρογέννητος
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (913-959), της δυναστείας των Μακεδόνων. Έμεινε στην ιστορία περισσότερο για τις επιδόσεις του στα γράμματα, παρά για τις στρατιωτικές του ικανότητες. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Κωνσταντίνος Κανάρης: Ο μπουρλοτιέρης του ’21
Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1793 ή το 1795 στα Ψαρά, στους κόλπους μιας οικογένειας με μεγάλη ναυτική παράδοση. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Ἔκκληση πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ: Καλά τὰ ἐγκαίνια ὅλων τῶν τζαμιῶν, ἀλλὰ γιὰ τὸ φημολογούμενο «Παλάτι τοῦ Ὀδυσσέα» στὴν Ἰθάκη ὑπάρχει μέριμνα;
Ἔκκληση πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ: Καλά τὰ ἐγκαίνια ὅλων τῶν τζαμιῶν, ἀλλὰ γιὰ τὸ φημολογούμενο «Παλάτι τοῦ Ὀδυσσέα» στὴν Ἰθάκη ὑπάρχει μέριμνα;
An Appeal to the Ministry of Culture: Plenty of Openings and Restorations Elsewhere — But What About the Alleged “Palace of Odysseus” in Ithaca?
Ἰθάκη: Ἕνας ἀρχαιολογικὸς χώρος μὲ τεράστια συμβολικὴ σημασία παραμένει ἐδῶ καὶ χρόνια χωρὶς τὴν προστασία καὶ τὴν ἀνάδειξη ποὺ θὰ ἔπρεπε
Πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἀπευθύνεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ἕνα αὐτονόητο ἐρώτημα:
Καλά τὰ ἐγκαίνια καὶ οἱ ἀνακαινίσεις ὅλων τῶν θρησκευτικῶν μνημείων, ἀλλὰ γιὰ τὸ φημολογούμενο «Παλάτι τοῦ Ὀδυσσέα» στὴν Ἰθάκη ὑπάρχει μέριμνα;
Ἔχει ἡ πολιτεία σχέδιο γιὰ ἕναν ἀρχαιολογικὸ χῶρο ποὺ συνδέεται μὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀναγνωρίσιμες μορφὲς τῆς παγκόσμιας πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς;
Γιατὶ, ἐὰν πράγματι ὁ χῶρος στὴ «Σχολὴ Ὁμήρου» φιλοξενεῖ τὰ κατάλοιπα τοῦ μυκηναϊκοῦ ἀνακτορικοῦ συγκροτήματος ποὺ ἔχει συνδεθεῖ μὲ τὴν παράδοση τοῦ Ὀδυσσέα, τότε δὲν μιλάμε γιὰ ἕνα ἀκόμη μνημεῖο τῆς Ἑλλάδας.
Μιλάμε γιὰ τὴν Ἰθάκη τοῦ Ὁμήρου.
Μιλάμε γιὰ ἕναν τόπο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖ παγκόσμιο σημείο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ἀρχαιολογία, τὴν ἱστορία, τὴ λογοτεχνία καὶ τὸν πολιτιστικὸ τουρισμό.
Κι ὅμως, ὁ χῶρος παραμένει ἐδῶ καὶ χρόνια σὲ κατάσταση ἀναμονῆς. Σύμφωνα μὲ τὴν πρόσφατη παρέμβαση τοῦ ἱστορικοῦ ἐρευνητῆ καὶ συγγραφέα Λάζαρου Τσόλκα, ἡ προσπάθεια γιὰ τὴν προστασία καὶ τὴν ἀνάδειξη τοῦ μυκηναϊκοῦ ἀνακτορικοῦ συγκροτήματος παραμένει στάσιμη ἀπὸ τὸ 2009, χωρὶς νὰ ἔχουν ὁλοκληρωθεῖ οἱ ἀπαραίτητες ὁριστικὲς μελέτες γιὰ τὴν προστασία, τὰ στέγαστρα καὶ τὴν προσβασιμότητα.
Τὸ θέμα ἐπανέρχεται τώρα στὸ προσκήνιο μὲ ἀνοιχτὸ ὑπόμνημα πρὸς τὴν Ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ Λίνα Μενδώνη, μὲ κοινοποίηση στὸ Γραφεῖο τοῦ Πρωθυπουργοῦ, στοὺς βουλευτὲς καὶ στὶς τοπικὲς ἀρχές.
Τὸ αἴτημα εἶναι συγκεκριμένο καὶ δὲν χρειάζεται μεγάλες ἐξαγγελίες.
Χρειάζεται πράξη.
Χρειάζεται χρηματοδότηση τῶν ὁριστικῶν μελετῶν, ὥστε τὸ ἔργο νὰ μπορέσει νὰ διεκδικήσει εὐρωπαϊκὴ χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ ἢ ΠΕΠ.
Χρειάζεται συνεργασία τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, τῆς Περιφέρειας Ἰονίων Νήσων καὶ τοῦ Δήμου Ἰθάκης, μὲ μία σαφὴ προγραμματικὴ σύμβαση.
Καὶ χρειάζεται, ἐπιτέλους, ἡ Ἰθάκη νὰ γίνει τόπος διεθνοῦς ἐπιστημονικοῦ διαλόγου μὲ τὴ διοργάνωση διεθνοῦς ἀρχαιολογικοῦ συνεδρίου.
Ἀπὸ τὰ λόγια στὴν πράξη
Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει ἔλλειψη ἀπὸ πολιτιστικὰ σύμβολα. Ἔχει, ὅμως, χρέος νὰ προστατεύει αὐτὰ ποὺ μποροῦν νὰ μιλήσουν στὸν κόσμο γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἱστορία της.
Καὶ ἡ Ἰθάκη εἶναι μία τέτοια περίπτωση.
Ὁ Ὀδυσσέας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἥρωας τῆς Ὁδύσσειας. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀναγνωρίσιμα ὀνόματα τῆς παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ἡ Ἰθάκη, ὡς πατρίδα τοῦ Ὀδυσσέα στὴν ὁμηρικὴ παράδοση, διαθέτει ἕνα πολιτιστικὸ κεφάλαιο ποὺ δύσκολα συγκρίνεται μὲ ἄλλους τόπους.
Ἄν, λοιπόν, ὑπάρχει ἕνας χῶρος ποὺ ἡ ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα ἔχει συνδέσει μὲ τὸ μυκηναϊκὸ ἀνακτορικὸ κέντρο τῆς Ἰθάκης, τότε ἡ ἐγκατάλειψή του δὲν εἶναι ἁπλῶς μία τοπικὴ ὑπόθεση.
Εἶναι ζήτημα πολιτιστικῆς πολιτικῆς.
Κι ἐδῶ βρίσκεται τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα:
Πόσο ἀκόμη θὰ περιμένει ἡ «Σχολὴ Ὁμήρου»;
Πόσα χρόνια πρέπει νὰ περάσουν γιὰ νὰ ὑπάρξει ὁριστικὴ μελέτη, προστασία τοῦ χώρου, κατάλληλη πρόσβαση καὶ μία σοβαρὴ προσπάθεια ἀνάδειξής του;
Ἡ Ἰθάκη δὲν ζητάει χάρη.
Ζητάει νὰ προστατευθεῖ ἕνα κομμάτι τῆς πολιτιστικῆς της κληρονομιᾶς καὶ νὰ τοῦ δοθεῖ ἡ θέση ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ.
Ἂν ὁ κόσμος ἔρχεται στὴν Ἰθάκη γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὸν Ὀδυσσέα, ἡ Ἑλλάδα ὀφείλει νὰ τοῦ δείξει καὶ τὴν Ἰθάκη ποὺ διασώζει τὴν ἱστορία του.
Τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καλείται πλέον νὰ ἀπαντήσει μὲ ἔργα.
Γιατὶ τὸ «Παλάτι τοῦ Ὀδυσσέα», ὅπως καὶ νὰ ὀνομάζεται τελικὰ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη, δὲν μπορεῖ νὰ παραμένει ἕνα ξεχασμένο κεφάλαιο στὴν Ἰθάκη.
An Appeal to the Ministry of Culture: Plenty of Openings and Restorations Elsewhere — But What About the Alleged “Palace of Odysseus” in Ithaca?
Ithaca: A site of enormous symbolic and cultural importance has been left waiting for the protection and recognition it deserves
There is a simple question that needs to be addressed to the Greek Ministry of Culture:
While the state finds the means to inaugurate and restore religious monuments across the country, is there any real plan for the alleged “Palace of Odysseus” in Ithaca?
Is there a concrete strategy for a site associated with one of the most recognizable figures in world literature and cultural heritage?
Because if the archaeological remains at the “School of Homer” are indeed those of the Mycenaean palace complex traditionally associated with Odysseus, then this is not simply another archaeological site in Greece.
It is Homer’s Ithaca.
It is a place with the potential to become an international reference point for archaeology, history, literature and cultural tourism.
And yet, the site has remained in limbo for years. According to a recent intervention by historian and researcher Lazaros Tsolkas, efforts to protect and develop the Mycenaean palace complex have remained stalled since 2009, with essential final studies for protection, roofing and visitor access still incomplete.
The issue has now been brought directly to the political leadership through an open memorandum addressed to Minister of Culture Lina Mendoni, with copies sent to the Prime Minister’s Office, Members of Parliament and local authorities.
The request is straightforward.
It does not require grand speeches.
It requires action.
It requires funding for the completion of the necessary final studies so that the project can subsequently seek European funding through programmes such as the NSRF and regional development funds.
It requires cooperation between the Ministry of Culture, the Region of the Ionian Islands and the Municipality of Ithaca through a clear programme agreement.
And, finally, Ithaca deserves to become a place of international scholarly discussion, including through the organization of an international archaeological conference on the island.
From promises to action
Greece does not lack cultural symbols.
What it must not lack is the political will to protect the places capable of telling the world its history.
Ithaca is undoubtedly one of those places.
Odysseus is not merely a hero from the Odyssey. He is one of the most recognizable figures in world literature. Ithaca, as the homeland of Odysseus in the Homeric tradition, possesses a cultural identity of extraordinary international significance.
If archaeological research has identified the area at the “School of Homer” as a possible Mycenaean palatial center of Ithaca, then allowing the site to remain neglected cannot be treated merely as a local issue.
It is a matter of cultural policy.
And this leads to the real question:
How much longer will the “School of Homer” have to wait?
How many more years must pass before the necessary studies are completed, the archaeological remains are properly protected, visitor access is improved and a serious programme for the site's presentation and development is put in place?
Ithaca is not asking for a favor.
It is asking for a piece of its cultural heritage to be protected and given the importance it deserves.
If people from around the world travel to Ithaca in search of Odysseus, Greece should be able to show them an Ithaca that also protects and presents the heritage associated with his story.
The Ministry of Culture now has an opportunity to respond — not merely with statements, but with concrete action.
Because the so-called “Palace of Odysseus”, whatever its final archaeological interpretation may ultimately be, should not remain a forgotten chapter on the island of Ithaca.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)