ΠΕΘΑΝΕ! Δεν θα το μάθουμε ποτέ! Ποιος της τα έγραψε; – Το αποφάσισαν οι Γερμανοί! Κίνδυνος για...
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Κυριακή των Απόκρεω
Κυριακή των Απόκρεω
| Ημερομηνία Εορτής: | 15/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 56 ημέρες πριν το Άγιο Πάσχα. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Κυριακη Των Αποκρεω |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
«῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, Καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον». (Ματθ. κε' 31-46)
Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση. Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».
Λειτουργικά κείμενα
Κοντάκιον
Ἦχος α’.
Ὅταν ἔλθης ὁ Θεός, ἐπὶ γῆς μετὰ δόξης, καὶ τρέμωσι τὰ σύμπαντα· ποταμὸς δὲ τοῦ πυρὸς πρὸ τοῦ Βήματος ἕλκῃ, καὶ βίβλοι ἀνοίγωνται, καὶ τὰ κρυπτὰ δημοσιεύωνται· τότε ῥῦσαί με, ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, καὶ ἀξίωσον, ἐκ δεξιῶν σου με στῆναι, Κριτὰ δικαιότατε.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Δευτέρα παρουσία
Δευτέρα παρουσία
Δευτέρα παρουσία
Δευτέρα παρουσία - Γεώργιος Κλόντζας, τέλη 16ου αιώνα μ.Χ.
Δευτέρα παρουσία - Φραγκιάς Καβερτζάς, 1640 - 1641 μ.Χ.
Δευτέρα παρουσία - Κοιμητήριον Αιγίου
Δευτέρα παρουσία - Ρωσία, 18ος αιώνας μ.Χ.
Δευτέρα παρουσία - Ρωσία, 1904 μ.Χ.
Δευτέρα παρουσία - Ρουμανία
Δευτέρα παρουσία - Πολωνία, 17ος αιώνας μ.Χ.
Δευτέρα παρουσία - Καπερναούμ, Μονή Αγίων Αποστόλων
Δευτέρα παρουσία - Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων
Δευτέρα παρουσία
Δευτέρα παρουσία
Άγιος Ονήσιμος ο Απόστολος
Άγιος Ονήσιμος ο Απόστολος
| Ημερομηνία Εορτής: | 15/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 15 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Ονησιμος ο Αποστολος (; - 109) |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ἥπλωσεν Ὀνήσιμος εἰς θλάσιν σκέλη,
Παύλου σκελῶν δραμόντα γενναίους δρόμους.
Πέμπτῃ Ὀνησίμου σκέλεα θραῦσαν δεκάτῃ τε.
Ο Άγιος Ονήσιμος, ένας από τους εβδομήκοντα Αποστόλους, ήταν δούλος στο σπίτι του Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονος, ο οποίος καταγόταν από την Φρυγία και έγινε Χριστιανός από τον Απόστολο Παύλο. Ο Ονήσιμος έφυγε κρυφά από τον κύριό του και μετέβη στη Ρώμη σε επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου. Έτσι αφιερώθηκε στη Διακονία της Εκκλησίας και των Χριστιανών. Ο Παύλος τον απέστειλε πίσω στον Φιλήμονα με επιστολή του, στην οποία ανέφερε για τον Άγιο Ονήσιμο τα ακόλουθα: «Τέτοιος που είμαι, εγώ ο Παύλος ο ηλικιωμένος, και τώρα φυλακισμένος του Ιησού Χριστού, σε παρακαλώ για το παιδί μου, τον Ονήσιμο, ο οποίος άλλοτε σου ήταν άχρηστος, τώρα όμως είναι χρήσιμος και σε εσένα και σε εμένα. Σου τον αποστέλλω πάλι και συ δέξου αυτόν που είναι η καρδιά μου. Θα ήθελα να τον κρατήσω κοντά μου, για να με υπηρετεί, αντί σου, στην φυλακή που είμαι χάριν του Ευαγγελίου, αλλά δεν ήθελα να κάνω τίποτε χωρίς την δική σου συγκατάθεση, για να μην γίνει η αγαθή σου πράξη αναγκαστικά αλλά με την θέλησή σου. Ίσως γι' αυτό αποχωρίσθηκε προσωρινά από εσένα, για να τον έχεις παντοτινά, όχι πλέον σαν δούλο, αλλά περισσότερο από δούλο, σαν αδελφό αγαπητό, ιδιαίτερα για μένα, πόσο μάλλον για σένα και σαν άνθρωπο και σαν Χριστιανό. Εάν λοιπόν, με θεωρείς φίλο, δέξου τον σαν να ήμουν εγώ».
Ο Απόστολος Ονήσιμος επανέκαμψε στη Ρώμη προς τον Απόστολο Παύλο και τον διακονούσε. Μετά το μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου συνελήφθη υπό του επάρχου Ρώμης Τερτύλου και εξορίσθηκε στους Ποτιόλους της Ιταλίας. Όμως ο Ονήσιμος συνέχισε με ζήλο να κηρύττει τον Λόγο του Θεού. Όταν ο έπαρχος Τέρτυλος επισκέφθηκε τον τόπο εξορίας του και πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση, διέταξε να συλληφθεί ο Άγιος και να βασανισθεί. Τον κτύπησαν αλύπητα και με ραβδισμούς του έσπασαν τα σκέλη. Στο τέλος, μετά από φρικώδεις βασάνους, ο Άγιος Ονήσιμος μαρτύρησε και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Το τίμιο λείψανό του παρέλαβε και ενταφίασε μια πλούσια αλλά ευσεβής Ρωμαία Χριστιανή.
Ναός προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου είχε ανεγερθεί κατά τον 10ο αιώνα μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη.
Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Aπόστολος Oνήσιμος εορτάζεται και στις 22 Νοεμβρίου.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς Ἐρήμου πολίτης.
Ταὶς ἀκτίσι τοῦ Παύλου φωτισθεῖς τὴν διάνοιαν, ὤφθης ὑπηρέτης τοῦ Λόγου καὶ Ἀπόστολος ἔνθεος καὶ ὄνησιν ἐβράβευσας ζωῆς, Ὀνήσιμε θεράπων τοῦ Χριστοῦ, διὰ λόγων καὶ θαυμάτων θεοπρεπῶν, τοὶς πίστει ἐκβοώσι σοι, δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι φαιδρῶς, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε ἅγιε Ὀνήσιμε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ονήσιμος
ο Απόστολος
ο Απόστολος
Άγιος Ονήσιμος
ο Απόστολος
ο Απόστολος
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Άγιος Ιωάννης Κουλακιώτης ο εν Θεσσαλονίκη
Άγιος Ιωάννης Κουλακιώτης ο εν Θεσσαλονίκη
| Ημερομηνία Εορτής: | 15/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 15 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Ιωαννης Κουλακιωτης ο Εν Θεσσαλονικη (; - 1776) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 31/03/2013 17:00 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης καταγόταν από την Κουλακιά, τη σημερινή κωμόπολη της Χαλάστρας (ή Πύργος) και ήταν δάσκαλος. Για κάποιο χρονικό διάστημα εγκαταβίωσε στο Άγιον Όρος, χωρίς να διευκρινίζεται εάν έχει λάβει το μοναχικό σχήμα ή ήταν λαϊκός και είχε υποτακτικό κάποιον Αργύρη.
Ο Ιωάννης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, όταν κατά την διάρκεια ενός συμποσίου με Τούρκους, αυτοί ισχυρίσθηκαν πως δήθεν τους είχε πει ότι θέλει να γίνει και αυτός Μωαμεθανός. Ο Ιωάννης αρνήθηκε κατηγορηματικά τον ισχυρισμό τους, γι' αυτό και οδηγήθηκε στο παζάρι, πιθανόν στην κεντρική αγορά της πόλεως, όπου και εκτελέσθηκε άνευ δίκης με απαγχονισμό, ημέρα Τρίτη, ώρα 4 π.μ., το έτος 1776 μ.Χ. Μετά τον απαγχονισμό του, το λείψανο του Νεομάρτυρα ρίφθηκε στη θάλασσα.
Ακολουθία προς τιμή του νεομάρτυρος συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και ο αρχιμ. Ιωήλ Φραγκάκος, νυν μητροπολίτης Εδέσσης.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ιωάννης Κουλακιώτης ο εν Θεσ....
Κυριακή της Απόκρεω. Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.
Posted on 14 Φεβρουαρίου, 2026
«… ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε».
Ἀληθινά σᾶς λέγω, ὅτι κάθε τί πού ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπό τούς πτωχούς ἔχοντας ἀνάγκη ἀδελφούς μου, τό ἐκάματε εἰς ἐμένα.
Ὁ Κύριος ὁρίζει στόν καθένα τό μέρος πού τοῦ ἁρμόζει σύμφωνα μέ τά χριστιανικά του γνωρίσματα καί κυρίως σύμφωνα μέ τήν ἁγία εὐαγγελική του ἀγάπη καί τήν ἐλεήμονα καρδία τήν ὁποία ἑκουσίως καλλιεργεῖ καί ἐδραιώνει στόν ἑαυτό του. Σ’ αὐτήν τήν ἑνότητα ὁ καθένας οἰκοδομεῖ τόν ἑαυτό του μέ τήν βοήθεια ὅλων καί αὐτό ἐν ἀγάπῃ ἐνῶ οἱ πάντες βοηθοῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλον· γι’ αὐτό καί οἱ προσευχές τῶν ἐλαχίστων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπαραίτητες ἀκόμη καί σ’ ἕνα Ἀπόστολο.
Ἔτσι ὁ καθένας, σύμφωνα μέ τά ἔργα ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης, παραμένει ἐνεργό μέλος ἁγιασμένο στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἴδιος δέ ὁ Κύριος τοῦ κατανέμει τήν θέση πού τοῦ ἀνήκει στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ-τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθιστῶντάς τον συστατικό μέρος, της τίμιον καί ἁγνόν ἀδελφόν Του.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διαχέοντας ἀφθόνους τούς οὐρανίους μαργαρῖτες τῆς θείας σοφίας καί εὐγλωττίας του, διδάσκει: τό Πνεῦμα ἐκχεόμενο καί ἁπτόμενο ὅλων τῶν μελῶν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί κατανεμόμενο σέ ὅλα τά μέλη αὐτά κατά τό μέτρο πού εἶναι ἱκανά νά τό δεχθοῦν, ἀναπτύσσονται· ὅμως «ἐν ἀγάπῃ».
Τό ἴδιο ἀκούσαμε καί σήμερα ἀδελφοί στό Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως· ἄν εἴμαστε συνδεδεμένοι ὅλοι γιά τόν ἕνα καί ἕνας γιά ὅλους μέ τήν Ἀγάπη-τόν Χριστόν καί καρδιά ἐλεήμονα, καιομένη στούς οἰκτιρμούς καί τῆς ἀρετῆς τῆς ἐλεημοσύνης, σωζόμαστε. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλήρης μόνο ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί ἔχει ὅ,τι τοῦ χρειάζεται γιά τήν αἰώνια ζωή τηρῶντας τίς ἐντολές, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἀγάπη καί τήν ἐλεημοσύνη.
Οἱ χριστιανοί εἶναι ἀθάνατοι ἐπειδή οἱ σκέψεις καί ἡ μέριμνά τους εἶναι στραμμένες πρός τήν ἀθανασία, τό θεῖο καί τήν ἀφθαρσία. «καί ἀπελεύσονται οὗτοι…, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον».
Ἐκτός Ἐκκλησίας τό ἄτομο νιώθει κενός και ἔρημος· στήν καρδιά του δέν ὑπάρχει καρδιά, στήν ψυχή του δέν ὑπάρχει ψυχή, στή συνείδησή του δέν ὑπάρχει συνείδηση καί ὅλο αὐτό ἐπειδή δέν ὑπάρχει ὁ Θεός. Ὑπάρχει μονότατον τό ἀτομικό συμφέρον, ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ σκληροκαρδία, πού δέν ἀφήνουν τή θεϊκή φλόγα, τό ἀνώτερο μέρος τῆς ψυχῆς, τό θεϊκόν καί πνευματικόν στοιχεῖον νά ἐνεργήσει· γιατί πνίγεται στά κατώτερα καί κτηνώδη ἔνστικτα. Καί πράγματι, ἔτσι εἶναι· ὅλος ὁ ὁρατός καί ἀόρατος κόσμος προαναγγέλει κατ’ ἀρχήν τόν σαρκωθέντα Θεόν Λόγον καί κατά τέλος τήν ἔνδοξον Δευτέρα παρουσία Του, πού θά κρίνει δικαίως καί θεοπρεπῶς τούς τά ἀγαθά πράξαντες, ἀλλά καί ἐκείνους πού ἀγνόησαν τά λόγια Του καί ἔκαναν τά φαῦλα. Δηλαδή, ὅλους αὐτούς πού ἐξέπεσαν στήν εἰδωλολατρεία καί εἶχαν στήν ζωή τους τό σαρκικό φρόνημα «τόν νοῦ τῆς σαρκός».
Γιατί τί ἄλλο εἶναι, ἁγία γερόντισσα, ὁ Μετανθρωπισμός, ἡ τεχνητή Νοημοσύνη, τά UFO (οἱ δῆθεν ἐξωγήϊνοι), ἡ μετενσάρκωση, ὁ διαλογισμός, ἡ γιόγκα, ἡ ἀστρολογία, ἡ μαντεία καί ἄλλα πολλά ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, πού ὁ διάβολος ἐμφύσησε στούς δούλους τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καί κατάφερε νά ἐπαληθευθεῖ τό ρητό: «φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθησαν,…».
Ἐν τούτοις ἐμεῖς, χριστιανοί μου, μποροῦμε καί θέλουμε νά παραμείνουμε ἑνωμένοι μέ τήν Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, μέ τόν Χριστό, ζῶντας μέ τίς ἅγιες σκέψεις, τίς ἅγιες αἰσθήσεις, τίς ἅγιες ἐλεημοσύνες, τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης.
Ἐκπληρώνοντας τήν θείαν Τριαδική βούλησιν καί τήν ἐν Χριστῷ θεία διδασκαλία, ἡ ὁποία ἔχει ἐκφραστεῖ στό ἱερό Εὐαγγέλιο, καθοδηγούμενοι ἀπό τήν ἁγίαν καί Ἱερά Παράδοσιν τήν Ὀρθόδοξον, πληρούμεθα Χάριτος, σέ ὁλόκληρη τή ζωή μας, τό εἶναι μας.
Τότε καί τό ὑπερβολικό μέγεθος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς γίνεται πολύ καλά φανερό καί μέ τήν σημερινήν Εὐαγγελική Περικοπή περί Κρίσεως.
Φρονοῦμε ἀδελφοί μου, ὅτι ἡ ἕνωσις τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀξιωμένους Ὀρθοδόξους ξεπερνῶντας κάθε τρόπο ἑνώσεως μέ τό νά εἶναι τελεία, καθώς καί τοῦ Πνεύματος τό ὁποῖο προχωρεῖ πάνω ἀπό τήν λογική διά μέσου ὅλων τῶν καθαρῶν πνευμάτων, δείχνει ἀνώτερη τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ· καί μοναδική πράγματι τήν ἀγάπη αὐτή, διότι μόνη αὐτή συμπτύσσει ὑπερκοσμίως καί συνάγει σ’ ἕνα ἀδιάσπαστο τούς ἐραστές τῆς ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης.
Καί γιά νά ἐκφρασθῶ κατά τόν Μέγα Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη: «ἀπό ὑπερβολή ἀγαθότητος ἔρχεται ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του, μέ τίς πρόνοιες πρός ὅλα τά ὄντα καί κατά κάποιον τρόπο θέλγεται ἀπό τήν ἀγαθότητα, τήν ἀγάπησιν καί τόν ἔρωτα· καί ἀπό τόν χῶρο τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό ὅλα καί ἐπάνω ἀπό ὅλα κατέρχεται στόν χῶρο τῶν πάντων κατά τήν ἐκστατική ὑπερούσια δύναμή Του, χωρίς νά φεύγει ἀπό τόν ἑαυτό του».
Ἀφοῦ λοιπόν ἀδελφοί μου, τέτοια εἶναι ἡ ἕνωσις τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἁγίους, τούς ἔχοντας ἐλεήμονα καρδιά καί σπλάχνα οἰκτιρμῶν, ὑποδηλώνει ὅτι μόνο αὐτή εἶναι πράγματι ἀγάπη. Συνάγει δέ ἀδιασπάστως σ’ ἕνα μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ τούς φίλους Του, πού θά λάμψουν ὅπως ὁ Χριστός ἐπάνω στό ὅρος Θαβώρ, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως· «διότι ἡ λαμπρότης τοῦ Θεοῦ μας ἐπάνω σ’ ἐμᾶς»1.
Ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος, διδάσκει καί λέγει: «Σωτῆρα περιμένουμε, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος θά μετασχηματίσει τό σῶμα τῆς ταπεινώσεώς μας, ὥστε νά γίνει σύμμορφο μέ τό σῶμα τῆς δόξης Του»2.
Παίρνουμε δηλαδή, σῶμα δοξασμένο καί ἀκήρατο, σάν αὐτό πού προσέλαβε καί ἔχει ὁ Χριστός μας μετά τήν Ἀνάστασή Του, αἰώνια.
Ναί Κύριε Ἰησοῦ, ἔρχου. Ἀμήν.
Στόν Κύριον τῆς Δόξης, τόν Μεσσίαν καί Κριτήν τῆς Οἰκουμένης Ἰησοῦν τόν Θεόν ἡμῶν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία καί ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
1(Ψαλμ. 39, 17)
2(Φιλιπ. 3, 20)
Από τον «θεό» έρωτα, στον «άγιο» Βαλεντίνο.
Posted on 14 Φεβρουαρίου, 2026
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Από καταβολής της Εκκλησίας, ο πτωτικός κόσμος πασχίζει να την προσλάβει, να παραλλάξει την σώζουσα αλήθεια της, να την φέρει στα πτωτικά του μέτρα, να την αποδυναμώσει από την σωστική της δύναμη. Αυτό ονομάζεται στην εκκλησιαστική μας γλώσσα εκκοσμίκευση και είναι ίσως μια από τις χειρότερες προκλήσεις, ίσως η χειρότερη, στην πολύ δύσκολη εποχή μας, όπου κυριαρχεί ο κοσμικός, ο υλιστικός τρόπος ζωής.
Μια τέτοια τρανταχτή περίπτωση απόπειρας εκκοσμίκευσης, απομείωσης της σώζουσας αλήθειας της Εκκλησίας και ευτελισμός της αγιότητας είναι και ο κατ’ έτος «εορτασμός» ενός ανύπαρκτου, ψεύτικου, κατασκευασμένου «αγίου», ο οποίος μας ήρθε ως «δάνειο», μεταξύ των πολλών, από την αιρετική Δύση και καθιερώθηκε από τον εμπορικό κόσμο. Ο λόγος για τον περιβόητο «άγιο» Βαλεντίνο, τον οποίο όρισαν ως τον «προστάτη άγιο των ερωτευμένων» και «εορτάζεται», με απίστευτα πομπώδη τρόπο, στις 14 Φεβρουαρίου.
Πρόκειται, αναμφίβολα, για αναβίωση αρχαίας παγανιστικής εορτής, του ειδωλολατρικού «θεού» Έρωτα, ο οποίος θεωρούνταν ο «πρωταρχικός θεός», ο οποίος «γέννησε» τα κατοπινά γένη των «θεών»[1] και εορτάζονταν με οργιαστικό τρόπο αυτές τις ημέρες[2]. Επίσης στις 14 και 15 Φεβρουαρίου γιορτάζονταν τα «Διονύσια», ως «γιορτή του έρωτα και της γονιμότητας, ως λατρεία στο ξύπνημα της φύσης με τον ερχομό της άνοιξης»[3]. Την ίδια χρονική περίοδο οι Ρωμαίοι γιόρταζαν, επίσης με οργιαστικό τρόπο τα «Λουπερκάλια», «μια παγανιστική γιορτή αφιερωμένη στην γονιμότητα και τον έρωτα. Σύμφωνα με αυτή, πολλοί νέοι έτρεχαν γυμνοί και χτυπούσαν με κάποιου είδους λουριά όποιον έβρισκαν μπροστά τους – κυρίως γυναίκες – για να τους μεταδώσουν γονιμότητα. Επίσης, τα νεαρά κορίτσια έβαζαν σε ένα κουτί τα ονόματά τους και οι νεαροί άντρες, αφού επέλεγαν ένα όνομα, ζευγάρωναν για ένα χρόνο με την κοπέλα της οποίας το όνομα τράβηξαν. Η γιορτή αυτή, όμως, απαγορεύτηκε από την Εκκλησία και συγκεκριμένα από τον Πάπα Γελάσιο, τον 5ο αιώνα, ως ειδωλολατρική. Τη θέση της πήρε εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου»[4].
Είναι γνωστό πως η Δύση ουδέποτε μπόρεσε να αποκολληθεί από τον προχριστιανικό παγανισμό, τον οποίο, εν πολλοίς, τον μετέφερε στον Χριστιανισμό, αλλοιώνοντας και νοθεύοντας σοβαρά την διδασκαλία του. Φαίνεται πως η καθιέρωση της εορτής του «αγίου» Βαλεντίνου, κατά τον μεσαίωνα, είναι κλασσική περίπτωση αναβίωσης των ως άνω παγανιστικών εορτών, με χριστιανικό προσωπείο. Αναφέρεται πως «Στο Μεσαίωνα, ο Βαλεντίνος ήταν ένας από τους πιο διάσημους άγιους σε Αγγλία και Γαλλία. Στη Μεγάλη Βρετανία, συγκεκριμένα, η ημέρα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου άρχισε να γίνεται δημοφιλής στα μέσα του 17ου αιώνα και μέχρι και τα μέσα του 18ου αιώνα, οι εραστές συνήθιζαν να ανταλλάσσουν σημειώματα αγάπης»[5].
Ο εορτασμός του όμως έλαβε μεγάλες διαστάσεις και έγινε ο πιο δημοφιλής «άγιος» των κοσμικών, τον περασμένο αιώνα, από τους εμπόρους, οι οποίοι τον επέβαλαν για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους, αφού το «έθιμο» προβλέπει μανιακή ανταλλαγή δώρων την ημέρα της εορτής του.
Κάποιοι θέλουν τον «άγιο» Βαλεντίνο υπαρκτό πρόσωπο, άγιο και μάρτυρα της αρχαίας Εκκλησίας, ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε και έδρασε τον 3ο μ. Χ. αιώνα (όχι τυχαία) στην Ιταλία. Ήταν κληρικός και πάντρευε κρυφά ανδρόγυνα, παραβαίνοντας αυτοκρατορική διαταγή, σύμφωνα με την οποία απαγορεύονταν οι γάμοι των νέων, για να αποφεύγουν τη στράτευση. Για τούτο αποκεφαλίστηκε. Αλλά, καμιά ιστορική μαρτυρία και κανένα αγιολόγιο της αρχαίας Εκκλησίας αναφέρει τέτοιον άγιο. Επίσης καμιά ιστορική πηγή αναφέρει αυτοκρατορικό διάταγμα να απαγορεύει το γάμο. Πρόκειται αναμφίβολα για μυθοπλασία εκείνων που έχουν συμφέρον από τον εορτασμό του.
Αλλά, ακόμα και να υπήρξε άγιος με το όνομα Βαλεντίνος, δεν θα μπορούσε να έχει σχέση με ετούτον τον «άγιο», να προστατεύει αδιακρίτως τους ερωτευμένους, νόμιμους και παράνομους, ακόμη και τους πόρνους, μοιχούς, ομοφυλόφιλους, οι οποίοι δηλώνουν ερωτευμένοι με τους ή τις ερωτικές συντρόφους τους. Ειδικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, στην αληθινή, Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, δεν υπάρχει άγιος με το όνομα αυτό, πολλώ δε μάλλον να είναι προστάτης (και) του παράνομου έρωτα!
Σε αντίθεση με την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, ο δυτικός Χριστιανισμός δέχεται την ύπαρξή του και τον τιμά και εορτάζει ως έχει! Όσοι γνωρίζουμε Θεολογία και ειδικά τον κλάδο της «Συμβολικής» και της «Ιστορίας των Δογμάτων», μπορούμε να καταλάβουμε γιατί, μπορεί να τιμά έναν τέτοιο «άγιο», όπως και πολλούς άλλους, με παράδοξες και εν πολλοίς αντιχριστιανικές ιδιότητες.
Ο δυτικός Χριστιανισμός, αφότου αποκόπηκε από την μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού, παραφθάρθηκε σε μέγιστο βαθμό, χάνοντας την γνησιότητα της Εκκλησίας. Μεταξύ των πάμπολλων πλανών του, διέστρεψε και την βιβλική και αγιοπατερική έννοια της σωτηρίας, την οποία θεωρεί ως «ηθική βελτίωση» και όχι ως κατά χάριν θέωση, όπως διδάσκει η Εκκλησία μας. Ως άγιος δεν θεωρείται ο θεούμενος, αλλά ο «ηθικός», ο «καλός άνθρωπος», ο έχων την «έξωθεν καλή μαρτυρία», και τούτο διότι, σύμφωνα με την σχολαστική «θεολογία» η ένωση με το Θεό είναι αδύνατη και η μόνη σχέση μας με Αυτόν είναι η «ηθική καθαρότητα», η οποία «ικανοποιεί» την θεία δικαιοσύνη. Άλλωστε, σύμφωνα με την άκρως βλάσφημη «Περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης» πίστη, ως «σωτηρία» εννοείται η αποκατάσταση της «τρωθείσας», εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας, θείας δικαιοσύνης. Εφόσον αυτή «αποκατασταθεί» έχει συντελεστεί και η σωτηρία![6] Εν προκειμένω, Όποιος «αγαπά» αδιάκριτα, έστω και αν αυτή η «αγάπη» ενέχει αμαρτωλότητα, είναι «καλός χριστιανός» και μάλιστα έχει την «προστασία» του «αγίου του έρωτα». Κάπως έτσι αιτιολογείται η παρουσία του «αγίου» Βαλεντίνου, στο «αγιολόγιο» του δυτικού Χριστιανισμού.
Αλλά, όπως έγραψε ο αείμνηστος Καθηγητής π. Γ. Μεταλληνός, «Η Εκκλησία ως Ορθοδοξία δεν επιδιώκει να κάμει τον άνθρωπο “ηθικό” με την κοσμική σημασία του όρου. Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο χριστιανός. Ο ορθόδοξος χριστιανός αγωνίζεται για την τήρηση των εντολών του Θεού όχι όμως με την έννοια ενός κώδικα καλής συμπεριφοράς (savoir vivre), αλλά για να οδηγηθεί, με την συνεργεία της Χάριτος του Θεού, στο εν Χριστώ ήθος, που πηγάζει από την καρδιά του ως “καρπός του Πνεύματος” (Γαλ.5,22) και “ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον” (Ιω.4,14). […] Οι αιρετικοί, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, βλέπουν τις εντολές του Θεού ηθικολογικά, θέλουν να γίνουν “καλοί άνθρωποι”, όπως το επιδιώκουν άλλωστε και οι άθεοι και οι μη χριστιανοί, οπαδοί των θρησκειών (θρησκευμάτων) του κόσμου. Ο Ορθόδοξος πιστός όμως δεν επιδιώκει να γίνει απλά “καλός” και “ηθικός”, αλλά Άγιος, να ενωθεί με τον Χριστό και μέσω αυτού με όλη την Αγία Τριάδα, να γίνει “ναός Θεού” (Α΄Κορ.3,16 κ.α.), διότι τότε θα είναι “αληθινός”, όπως και ο Θεός μας (Α΄ Ιω.5,20) και αληθινά συνάνθρωπος, “πλησίον” και αδελφός του άλλου όταν η Χάρη του Θεού (η “βασιλεία” Του) θα ενοικεί στην καρδιά του και η αγάπη του δεν θα είναι “αγάπη αμαρτωλών” (Λουκ.6,33), δηλ. υπολογιστική και συμφεροντολογική, αλλά ανιδιοτελής, όπως η αγάπη του Θεού, που “ου ζητεί τα εαυτής” (Ρωμ.13, 5) και γι’ αυτό “ουδέποτε εκπίπτει” (13, 8). Άγιοι είναι κατά τον ιερό Δαμασκηνό: “οι έμψυχοι ναοί του Θεού, τα έμψυχα του Θεού σκηνώματα”, διότι “δια του νου τοις σώμασιν αυτών ενώκησεν ο Θεός”[7]. «Μη ξεχνάμε: οι Άγιοι αναγνωρίζουν τους Αγίους! Η ιστορία της Εκκλησίας μας διδάσκει, ότι η αναγνώριση της αγιότητας δεν υπήρξε ποτέ αυθαίρετη και συναισθηματική, ούτε στηρίχθηκε ποτέ στην καλή φήμη, την ηθικότητα, έστω και στις αγαθοεργίες κάποιου, αλλά σε απτά και τεκμηριωμένα, δηλαδή εκ του Θεού προερχόμενα, δείγματα της πραγματικότητας της θεώσεως. Η θέωση όμως μεταμορφώνει την φύση του ανθρώπου και δεν “βελτιώνει” απλά τον χαρακτήρα του. Και αυτό συμβαίνει, διότι κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: “Όλος μεν όλοις τοις αξίοις ο Θεός περιχωρεί, όλω δε όλοι περιχωρούσιν ολικώς οι Άγιοι τω Θεώ, όλον αντιλαβόντες εαυτών τον Θεόν”[8]. Δηλαδή:«Όλος ο Θεός περιχωρεί εις όλους τους αξίους, εις όλον δε τον Θεόν περιχωρούν όλοι οι Άγιοι ολικά, έχοντας προσλάβει αντί τον εαυτό τους τον Θεόν»[9].
Σύμφωνα λοιπόν με την ορθή θεώρηση περί αγιότητας, όπως την εξέφρασε παραπάνω ο αοίδιμος π. Γ. Μεταλληνός, ο δυτικός «άγιος» Βαλεντίνος, ο «άγιος του έρωτα», ουδεμία σχέση έχει με τους αληθινούς αγίους της Εκκλησίας μας και φυσικά με την γνήσια αγάπη και τον αληθινό έρωτα, όπως αυτά βιώνονται μέσα σ’ αυτή.
Η αγάπη, θεωρείται η «μητέρα των αρετών» και είναι ιδίωμα του τρόπου υπάρξεως του Τριαδικού Θεού, καθότι «ο Θεός αγάπη εστί» (Α΄Ιωάν.4,16). Αλλά η «αγάπη» που «προστατεύει» ο «άγιος» Βαλεντίνος δεν είναι η θυσιαστική χριστιανική αγάπη, αυτή που δίδαξε ο Χριστός και έδειξε με το θυσιαστικό Του παράδειγμα, «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιωάν.15,13). Η γνήσια χριστιανική αγάπη είναι η «κένωση» του ανθρώπου από το «εγώ» του και το ολοκληρωτικό «δόσιμο» στον «άλλον». Αντίθετα, η κοσμικού τύπου «αγάπη», σαν αυτή που «προστατεύει» ο «άγιος» Βαλεντίνος, έχει χαρακτήρα δοσοληψίας, δίνει κάποιος «αγάπη» για να πάρει. Και το ακόμα χειρότερο, αυτή η κοσμική «αγάπη» συγχέεται με τον ερωτισμό και εν πολλοίς με τον σεξισμό και την αμαρτία. Δίνουν, για παράδειγμα, «όρκους αιώνιους αγάπης» και μοιχοί, πόρνοι, ομοφυλόφιλοι στους ή στις ερωμένους τους!
Αυτό το βλέπουμε καθαρά στους κατ’ έτους πομπώδεις «εορτασμούς» του «αγίου» Βαλεντίνου, όπου «εορταστές» του είναι, κατά κύριο λόγο, όσοι βιώνουν την κάλπικη αγάπη, τον αμαρτωλό ερωτισμό! Χαρακτηριστικός είναι επίσης και ο τρόπος «εορτασμού» του «προστάτη» της, με σπατάλες ακριβών δώρων (συχνά προκλητικών εσωρούχων), αγκαλιές λουλουδιών, ποσότητες γλυκισμάτων, θορυβώδη πάρτι, φαγοπότι, οινοποσία, με επισφράγιση τη διάπραξη της παράνομης σεξουαλικής συνεύρεσης, «για το καλό»! Περιττό να τονίσουμε πως η τοιούτου είδους «αγάπη» έχει κατά κανόνα ημερομηνία λήξης διότι δεν είναι η γνήσια αγάπη!
Ένας τέτοιος «εορτασμός» δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον εορτασμό των αγίων της Εκκλησίας μας. Ετούτος είναι μια εξωτερίκευση ενός ισχυρού εγωισμού, μια ευκαιρία ξυπνήματος και ικανοποίησης ενστικτωδών ορμέμφυτων, μια επίπλαστη και πρόσκαιρη εορταστική διάθεση. Αντίθετα, η τιμή των αγίων μας είναι βίωμα, ξεχείλισμα πίστης στο Θεό και λαχτάρα να γίνουμε μιμητές και κοινωνοί εκείνων, που αξιώθηκαν της τελείωσης, του αγιασμού και της κατά χάριν θεώσεως. Τιμάμε τους αληθινούς αγίους, όχι με δώρα, γλυκά, λουλούδια, κραιπάλη και διάπραξη αμαρτίας, αλλά με εκκλησιασμό, Θεία Κοινωνία και υπόσχεση για αλλαγή νου και τρόπου ζωής.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, υπάρχουν και εκείνοι που «εορτάζουν» τον «άγιο» Βαλεντίνο, έχοντας αγάπη αγνή και αληθινή, όπως και πάμπολλοι πιστοί σύζυγοι, πιστοί χριστιανοί, ίσως, λόγω άγνοιας, λόγω μιμητισμού, μη γνωρίζοντας ότι πρόκειται για αναβίωση αρχαίου παγανιστικού «εορτασμού» και ότι προωθείται και συντηρείται από τον εμπορικό κόσμο. Αυτό άλλωστε το σκοπό έχει και η σύνταξη και δημοσίευση της παρούσας μονογραφίας μας.
Τελειώνουμε, με την επισήμανση, ότι η Εκκλησία μας δεν αντιτίθεται στην άδολη και αγνή αγάπη, αλλά στην δολερή και αμαρτωλή. Ο Θεός έβαλε την ερωτική έλξη στην ανθρώπινη φύση για να αποτελεί την ισχυρότερη κοινωνική συνοχή και φυσικά την δημιουργία νέων ανθρώπινων ψυχών, νέων εικόνων του Θεού, προορισμένων για σωτηρία και θέωση, με την ευλογημένη ένωση ανδρών και γυναικών, μέσω του γάμου, με το «μέγα μυστήριο» (Εφ.5,32), κατά τον απόστολο Παύλο. Επίσης, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο ανθρώπινος έρωτας είναι τύπος του θείου έρωτα, της αέναης δίψας και λαχτάρας της ψυχής εκάστου, να ενωθεί με το Θεό.
Εμείς οι πιστοί δεν έχουμε ανάγκη από μυθικούς και κατασκευασμένους «προστάτες αγίους», ως αναβίωση του προχριστιανικού εφιαλτικού ειδωλολατρικού παρελθόντος, από εμπορικές σκοπιμότητες, διότι έχουμε υπαρκτά, ζωντανά και γνήσια πρότυπα αληθινής θυσιαστικής αγάπης, τους αγίους της Εκκλησίας μας, άγια ζευγάρια, τα οποία βίωσαν την «ανυπόκριτη αγάπη», η οποία «ου ζητεί τα εαυτοίς» και «οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄Κορ.13,1-8).
Ένα από αυτά, είναι και το ιερό, αγαπημένο και ευλογημένο ζευγάρι των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης, το οποίο τιμάται στις 13 Φεβρουαρίου, τους οποίους επαινεί ο απόστολος Παύλος ως πολύτιμους συνεργούς του, «ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ», οι οποίοι για χάρη του, «τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν», και τους οποίους ευχαριστεί, τόσον αυτός, «ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν» (Ρωμ.16,3-4). Η Εκκλησία μας διέκρινε στα πρόσωπά τους, τους ιδανικούς συζύγους και γι’ αυτό τους προβάλλει ως πρότυπο ιδανικής και ευλογημένης γαμικής ένωσης, προς τους οποίους μπορούν να προσβλέπουν οι σύγχρονοι σύζυγοι. Μάλιστα, πριν λίγα χρόνια, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, προκειμένου να αποσπάσει τους πιστούς από την παγανιστική – εμπορική «εορτή» του ανύπαρκτου και ψεύτικου «αγίου» Βαλεντίνου, πρότεινε να τιμούν, στη θέση του, τους προαναφερόμενους αγίους, ως προστάτες της συζυγικής αγάπης και της οικογένειας.
[1] Ησίοδος, Θεογονία εδ. 120
[2] https://designmagazine.gr/agios-valentinos-erws-psyxi-i-istoria-apo-tin-arxaiotita-sto-simera/
[3] Όπου ανωτέρω
[4] https://www.maxmag.gr/afieromata/agios-o-erotas/
[5] Όπου ανωτέρω
[6] Περισσότερα δες στο βιβλίο του Καθηγητή Α. Θεοδώρου: Βασική Δογματική Διδασκαλία, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, σελ.131,κ.ε.
[7] (Έκθεσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, Δ(15)88. ΡG 94, 1164 Β επ.)
[8] (Υπέρ των Ιερώς Ησυχαζόντων 3, 1, 27)
[9]http://www.diakonima.gr/2013/11/08/%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85/
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)