Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Σάββατο 20 Ιουνίου 2026
Κόμμα τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἡ ΝΔ;
Στίς οὐρές οἱ νεόπτωχοι – Τούς μοιράζουν κουπόνια γιά νά ἀγοράζουν εἰσαγόμενα προϊόντα ἀντί ἑλληνικά
Η Nέα Δημοκρατία διακηρύσσει μέ κάθε εὐκαιρία ὅτι ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι λαϊκό κόμμα. Ἀλλά, ὅπως λέει καί ἕνα λαϊκό τραγούδι πού ἔγινε κάποτε περιστασιακό σουξέ, «Ὅλο λόγια ἤσουν, μόνο θεωρία…». Κάθε φορά πού ἡ «λαϊκότητα» τῆς παρατάξεως κρίνεται στήν πράξη, αὐτή, δέν ξέρουμε πῶς τά καταφέρνει, περνᾶ κάτω ἀπό τόν πῆχυ. Περιῆλθε σέ γνώση μας χθές ἕνα Φύλλο Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως πού περιλαμβάνει τήν κοινή ὑπουργική ἀπόφαση τοῦ ἀναπληρωτῆ ὑπουργοῦ Οἰκονομίας ἁρμοδίου γιά τήν διαχείριση τῶν κοινοτικῶν πόρων Νίκου Παπαθανάση καί τῆς ὑπουργοῦ Οἰκογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου. Καί οἱ δύο κινοῦνται ἕως τώρα στίς θητεῖες τους μέ τήν ἀνεμελιά κάποιου πού θεωρεῖ ὅτι ἔχει πολιτική κάλυψη, ἀλλά, ἄπειροι ὅπως εἶναι, ἀγνοοῦν ὅτι στήν πολιτική δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ἀσήμαντο ἀπό μία ὑπόσχεση. Ἄν μπεῖς στά ραντάρ ἑλληνικοῦ ἤ εὐρωπαϊκοῦ δικαστικοῦ θεσμοῦ, δέν σέ σώζει κανένας καί καμμία.
Οἱ δύο ὑπουργοί ἀνέτρεψαν μέ τήν ἀπόφασή τους πού ἀποκαλύπτουμε σήμερα τό δοκιμασμένο ἀπό ἐτῶν σύστημα διανομῆς τροφίμων γιά τούς δικαιούχους πολῖτες πού ἔχουν τίς προϋποθέσεις νά ἐνταχθοῦν στό κατώτατο ἐγγυημένο εἰσόδημα ἤ ἀντιμετωπίζουν κίνδυνο ἀκραίας φτώχειας. «Ὑλική στέρηση» ὀνομάζεται στήν ὑπουργική ἀπόφαση. Μέχρι τώρα τό κονδύλι αὐτό, πού προέρχεται ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμεῖο, τό διαχειρίζονταν οἱ Περιφέρειες τῆς χώρας, πού ἀνέθεταν τήν διανομή τροφίμων σέ ἰδιῶτες τοπικούς παρόχους. Οἱ ὁποῖοι γιά νά «γεμίσουν» τό καλάθι των νεόπτωχων ἐπέλεγαν προϊόντα ἀπό τοπικούς παραγωγούς ἀνά Περιφέρεια. Ἑλληνικά ἀγροτικά προϊόντα κατά βάσιν.
Αἴφνης, χωρίς καμμία ἐξήγηση καί ἐνῷ ἤδη οἱ Περιφέρειες τῆς χώρας εἶχαν ἀποστείλει γιά ἔλεγχο νομιμότητος στό Ἐλεγκτικό Συνέδριο τίς συμβάσεις γιά τήν τρέχουσα περίοδο, τό κράτος ἄλλαξε ἄποψη. Θέλησε νά νομοθετήσει ἕνα «ἔμμεσο σύστημα διανομῆς τροφίμων» μέ κουπόνια καί voucher πού θά ἀποφασίζει ἡ κεντρική ἐξουσία τοῦ ἐπιτελικοῦ κράτους (σιγά μήν ἄφηναν μισό δισ. εὐρώ στούς περιφερειάρχες), ἐνῷ προέβλεψε ὅτι ἀπό τά 400 ἑκατ. εὐρώ πού θά διατεθοῦν γιά ἐπισιτιστική βοήθεια ἕνα ἱκανό ποσό θά διατίθεται σέ ψυχολόγους γιά στήριξη τῶν φτωχῶν. Οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν λεφτά, ψάχνουν γιά δουλειά καί ἐκεῖνοι τούς ἐξευτελίζουν διπλᾶ.
Ὁ ὑπαρκτός σοσιαλισμός τῆς ΝΔ τούς στέλνει στίς οὐρές τῶν σοῦπερ μάρκετ μέ κουπόνια ἀνά χεῖρας καί στό «τρελλάδικο» (τρόπος τοῦ λέγειν) γιά ψυχολογική ὑποστήριξη. Ψωμί θέλουν οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ψυχολόγο, μέ κάθε σεβασμό στούς σπουδαίους ἐπιστήμονές μας. Στήν πραγματικότητα ὅμως, ἡ «λαϊκή» ΝΔ, ἐκτός ἀπό τήν περιφερειακή ἐξουσία, ἀφαιρεῖ πόρους ἀπό μικρομεσαῖες οἰκογενειακές ἐπιχειρήσεις τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου καί τούς μεταβιβάζει σέ ἄλλες, μεγαλύτερες, πού κατά βάση διαχειρίζονται ξένους κωδικούς τροφίμων, γιά νά ἐνισχύσει τόν τζίρο τους. Αὐτό εἶναι παραβίαση τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καί ἔμμεση κρατική καί κοινοτική ἐνίσχυση. Παρά τό γεγονός ὅτι ἡ ὑπουργική ἀπόφαση δημιουργεῖ μητρῶο στό ὁποῖο μπορεῖ νά ἐνταχθεῖ θεωρητικά ὅποια λιανική ἐπιχείρηση ἐμπορίου θέλει. Νομικοί ὅροι γιά τά μάτια τοῦ κόσμου εἶναι ὅλα αὐτά.
Τό συνολικό ποσό πού θά διατεθεῖ γιά τό πρόγραμμα, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση (ΦΕΚΒ, ἀριθμός 1104), ἀνέρχεται σέ 400 ἑκατομμύρια εὐρώ. 350 ἑκατομμύρια γιά τίς προμήθειες τροφίμων, 25 ἑκατομμύρια γιά διοικητικές δαπάνες καί δαπάνες δημοσιότητας καί 25 ἑκατομμύρια γιά «δαπάνες συνοδευτικῶν μέτρων». Ἀφοῦ ἐπισημάνουμε ὅτι μέχρι στιγμῆς δέν εἴχαμε δεῖ κρατική διαφήμιση γιά κουπόνια καί τρόφιμα σέ ἀπόρους (πρέπει νά καμαρώνει μιά κοινωνία πού κάνει τό αὐτονόητο ἀπέναντι στά ἀδύναμα μέλη της καί νά διαφημίζει τά ξεροκόμματα πού τούς πετᾶ;), θέλουμε νά ρωτήσουμε τό ἑξῆς: Μεταξύ τῶν διοικητικῶν δαπανῶν τῶν 25 ἑκατομμυρίων περιλαμβάνονται «μελέτες» καί «ἔρευνες πεδίου». «Μελέτες» γιά τήν διανομή τροφίμων σέ ἀπόρους;
Ἀπό ποῦ καί ἕως ποῦ; «Ἔρευνες πεδίου»; Θέλει καί ἔρευνα ἡ πεῖνα ἤ μήπως οἱ χορτασμένοι πού θά κάνουν τίς μελέτες δέν πρόκειται ποτέ νά καταλάβουν τούς πεινασμένους;
Ἐρώτημα: Θά κάνετε, ἀγαπητοί ὑπουργοί, τόν κόπο νά μᾶς ἐξηγήσετε τί εἴδους μελέτες εἶναι αὐτές ἤ πρέπει νά πᾶμε ὅλοι μαζί νά παρακολουθήσουμε στό θέατρο τήν παράσταση «Οἱ συμπέθεροι ἀπό τά Τίρανα» μήπως καί τό μάθουμε; Μιά σκηνή της εἶναι ἄκρως διαφωτιστική. Λαϊκό κόμμα, σοῦ λέει! Ἀπό μία ἄποψη, ἀντιλαμβανόμαστε βεβαίως. Τό θέμα ρύθμισε «δικαιωματικῶς» ἡ ἔχουσα τήν ἁρμοδιότητα κυρία Μιχαηλίδου. Ἡ ὑπουργός… Οἰκογένειας! Ἐμεῖς ἕνα πρᾶγμα ἔχουμε νά ποῦμε στήν ἡγεσία αὐτῆς τῆς «λαϊκῆς» ΝΔ: «Κάθε φορά πού κάποιος ἀποκόπτεται, αὐτή ἡ χώρα γίνεται πιό μικρή». Κοιτᾶξτε νά στηρίξετε τίς οἰκογένειες πού ἔμειναν πίσω. Πού ἔχουν πραγματική ἀνάγκη. Ὄχι τίς μπουκωμένες. Match point!
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης: Με «μπόνους» η ψαριά – «Επικήρυξη» του λαγοκέφαλου
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης: Με «μπόνους» η ψαριά - «Επικήρυξη» του λαγοκέφαλου
Στη λήψη δραστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της ραγδαίας εξάπλωσης του λαγοκέφαλου (Lagocephalus sceleratus) στις ελληνικές θάλασσες προσανατολίζεται το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Το τοξικό αυτό ψάρι, που μετανάστευσε από τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, στερείται φυσικών θηρευτών στη Μεσόγειο, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές στα δίχτυα των ψαράδων και σοβαρή απώλεια εισοδήματος.
Τοξικός εισβολέας και στον Πατραϊκό ΦΩΤΟ
Σύμφωνα με πηγές του Υπουργείου, εξετάζεται η εφαρμογή ενός μοντέλου «επικήρυξης» του είδους, στα πρότυπα της Κύπρου, με την παροχή ισχυρών οικονομικών κινήτρων προς τους επαγγελματίες αλιείς.
Οικονομικό κίνητρο πάνω από τα πρότυπα της Κύπρου
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι η αποζημίωση ανά κιλό που εξετάζεται για την Ελλάδα αναμένεται να ξεπερνά τα 4,7 ευρώ ανά κιλό που ισχύουν σήμερα στην Κύπρο, ώστε να αποτελέσει ουσιαστικό δέλεαρ για τους Έλληνες ψαράδες. Σημειώνεται ότι στα ελληνικά νερά το βάρος των λαγοκέφαλων κυμαίνεται συνήθως στα 2-3 κιλά, ενώ τα μεγαλύτερα δείγματα μπορούν να αγγίξουν ακόμη και τα 9 κιλά.
Στοχευμένη εξαλίευση και επιστημονικό σχέδιο δράσης
Καθώς η εμπειρία της Κύπρου έδειξε ότι η απλή επικήρυξη δεν επιφέρει οριστική λύση, το Υπουργείο αντιμετωπίζει το ζήτημα ως ένα σύνθετο περιβαλλοντικό, παραγωγικό και υγειονομικό πρόβλημα. Στο πλαίσιο αυτό, σχεδιάζεται ένα πρόγραμμα στοχευμένης εξαλίευσης, το οποίο θα εστιάζει:
Στις συγκεκριμένες περιόδους αναπαραγωγής του είδους.
Στα χαρτογραφημένα σημεία όπου παρατηρούνται οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις πληθυσμών.
Το συνολικό σχέδιο τελεί υπό την επιστημονική καθοδήγηση ιχθυολόγων και περιλαμβάνει τη συνεχή καταγραφή των συλλήψεων, τη χρήση ψηφιακών εργαλείων ιχνηλασιμότητας, καθώς και αυστηρά πρωτόκολλα για την ασφαλή αποθήκευση, μεταφορά και διαχείριση της επικίνδυνης βιομάζας.
Από το Υπουργείο ξεκαθαρίζεται ότι ο λαγοκέφαλος δεν παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά προς τον άνθρωπο –παρά τα σποραδικά περιστατικά που έχουν καταγραφεί–, ωστόσο η παρουσία του απαιτεί εγρήγορση. Προς το παρόν, η επιστημονική συλλογή δεδομένων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χωρίς να έχει ανακοινωθεί ακόμα το ακριβές χρονοδιάγραμμα για την επίσημη έναρξη των επιδοτήσεων.
Έντονος προβληματισμός για τη συμμετοχή Ελλήνων ιερέων και Αυστραλών πολιτικών σε σκοπιανή εκδήλωση.
Posted on 19 Ιουνίου, 2026
σ.σ. Αναμενόμενη εξέλιξη. Η αναγνώριση των σχισματικών των Σκοπίων με την παντελώς ακατάλληλη για την περίσταση ονομασία «Αχρίδος», εις το κρατίδιο που ο πατρ. Βαρθολομαίος αναγνωρίζει ως «Βόρεια Μακεδονία» (και οι Σκοπιανοί με όλους τους άλλους αναγνωρίζουν ως σκέτο «Μακεδονία») και στο οποίο αναγνωρίζει ότι ομιλείται η «μακεδονική γλώσσα», είναι φουλ αναγνώριση με ψευτο-υπεκφυγές για τους αδαείς μέχρι να σιωπήσουν. Οι Σκοπιανοί αναζήτησαν αναγνώριση της σχισματικής «εκκλησίας» τους για την ενίσχυση της κρατικοποίησης του κρατιδίου τους. Μόνο ένας ανόητος ή αθεράπευτα ευκολόπιστος θα πίστευε ότι οι 2 ονομασίες, κρατιδίου και ψευτο-εκκλησίας, δεν θα συνέκλιναν στο «Μακεδονία».
Με αφορμή επιστολή του Προέδρου του Συλλόγου Αγίου Γεωργίου Αμμοχωρίου Φλώρινας «Μακεδονικός Ελληνισμός», Γιάννη Παπαδημητρίου, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση γύρω από τη χρήση του όρου «Μακεδονία» και τις συμβολικές και πολιτικές προεκτάσεις του σε εκδηλώσεις στην Αυστραλία.
Η επιστολή αναφέρεται σε πρόσφατη εκδήλωση της οργάνωσης «Macedonian Orthodox Youth of Australia», στην οποία παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, Ελληνορθόδοξοι ιερείς, και οι Alija Alievski, Αναπληρωτής Γενικός Πρόξενος, και Silvana Ivanovski, Αντιπρόξενος της «Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» — όπως αυτή αναγνωρίζεται επισήμως από την αυστραλιανή κυβέρνηση — οι οποίοι, σύμφωνα με την καταγγελία, παρουσιάστηκαν ως εκπρόσωποι της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».
Στην ίδια εκδήλωση συμμετείχαν επίσης πολιτικά πρόσωπα από τα δύο μεγάλα κόμματα της Αυστραλίας, η Natalie Suleyman MP και ο Uros Rasic MP από το Εργατικό Κόμμα, καθώς και ο Matthew Guy και η Moira Deeming MLC από το Φιλελεύθερο Κόμμα. Η παρουσία τους και η έμμεση αποδοχή του αφηγήματος της εκδήλωσης περί «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» και «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από εκλεγμένους εκπροσώπους, έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη εξωτερική πολιτική της Αυστραλίας, καθώς και με τις πάγιες θέσεις τόσο του Εργατικού όσο και του Φιλελεύθερου Κόμματος, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της αναγνώρισης της χώρας αυτής ως «Republic of North Macedonia».
Η συμμετοχή πολιτικών προσώπων υπό αυτές τις συνθήκες δημιουργεί εντυπώσεις έμμεσης νομιμοποίησης αφηγήσεων που αμφισβητούν την ιστορική και ελληνική διάσταση της Μακεδονίας, εντείνοντας τον προβληματισμό της ελληνικής παροικίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μεγάλος αριθμός συμπαροίκων έχει εκφράσει την έντονη ανησυχία του στον όμιλό μας για την συμμετοχή Ελλήνων ιερέων και πολιτικών στην εν λόγω εκδήλωση.
Ακολουθεί η επιστολή του κ. Παπαδημητρίου:
Σύλλογος Αγίου Γεωργίου, Αμμοχώρι Φλώρινας, «Μακεδονικός Ελληνισμός»
Με αισθήματα ειλικρινούς λύπης και εσωτερικής ταραχής παρακολούθησα τις αναφορές και το υλικό από την πρόσφατη εκδήλωση της λεγόμενης «Macedonian Orthodox Youth of Australia», στην οποία παρέστησαν και εκπρόσωποι της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής, μαζί με κληρικούς άλλων Ορθοδόξων κοινοτήτων.
Δεν γράφω ούτε ομιλώ με διάθεση εχθρότητας προς οποιονδήποτε λαό ή προς τους Ορθοδόξους αδελφούς μας. Η Ορθοδοξία πάντοτε υπήρξε χώρος συνάντησης ανθρώπων, τόπος αγάπης και πνευματικής κοινωνίας. Ιδίως στην πολυεθνική πραγματικότητα της Αυστραλίας, οι κοινότητές μας καλούνται καθημερινά να συνυπάρχουν με αλληλοσεβασμό, αξιοπρέπεια και ειρηνικό φρόνημα. Αυτό ουδείς Έλληνας Ορθόδοξος το αμφισβητεί.
Όμως άλλο πράγμα η εκκλησιαστική ευγένεια και άλλο η άκριτη παρουσία σε εκδηλώσεις όπου προωθείται, χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη, μία συγκεκριμένη εθνική αφήγηση περί «μακεδονικού έθνους», «μακεδονικής ταυτότητας» και «μακεδονικής πατρίδας», με τρόπο που εκ των πραγμάτων δημιουργεί εντυπώσεις νομιμοποίησης.
Διότι στις ανακοινώσεις της εκδήλωσης δεν γίνεται λόγος για πολίτες του κρατιδίου ούτε για σλαβόφωνους Ορθοδόξους των Βαλκανίων. Αντιθέτως, ο όρος «Macedonian» χρησιμοποιείται αποκλειστικά και αδιαλείπτως ως εθνικός αυτοπροσδιορισμός, αποσυνδεδεμένος από κάθε γεωγραφική ή ιστορική διευκρίνιση. Οι ομιλητές αναφέρονται σε «Μακεδόνες παντού», σε «μακεδονική κληρονομιά», σε «μακεδονική ταυτότητα», ακόμη και σε εθνικούς επαναστάτες που προβάλλονται ως θεμελιωτές μιας ξεχωριστής «μακεδονικής» εθνικής συνείδησης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία εκπροσώπων της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής, έστω και με αγαθές προθέσεις, εύλογα βιώνεται από πολλούς Έλληνες ως κάτι εξαιρετικά οδυνηρό. Διότι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας ουδέτερος θεσμός χωρίς ιστορική μνήμη στο ζήτημα της Μακεδονίας. Αντιθέτως, υπήρξε πρωταγωνίστρια στους αγώνες για τη διατήρηση του ελληνικού χαρακτήρα της περιοχής.
Η ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα είναι γεμάτη από ιερείς, μοναχούς και επισκόπους που βασανίστηκαν, απαγχονίστηκαν ή σφαγιάστηκαν επειδή αρνήθηκαν να παραδώσουν τις κοινότητές τους στη βουλγαρική Εξαρχία και στην αποκοπή από τον ελληνικό κόσμο.
Ο Παύλος Μελάς δεν αγωνίσθηκε μόνος. Δίπλα του υπήρχαν ιερείς που λειτουργούσαν κρυφά στα ελληνικά, δάσκαλοι που δίδασκαν με κίνδυνο της ζωής τους και χωρικοί που κρατούσαν την εκκλησία ως τελευταίο οχυρό της ελληνικής συνείδησης. Πόσοι κληρικοί δεν εδολοφονήθησαν από κομιτατζήδες επειδή δεν δέχθηκαν να μνημονεύσουν την Εξαρχία; Πόσοι ναοί δεν έγιναν πεδία αίματος;
Για τον Ελληνισμό, η Μακεδονία δεν είναι αφηρημένη πολιτική ιδέα. Είναι γη ποτισμένη με θυσίες. Είναι τόπος όπου η πίστη και η ελληνική ταυτότητα συνδέθηκαν ιστορικά με τρόπο αδιάσπαστο.
Ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί πίκρα όταν βλέπει κανείς την καλή διάθεση της Εκκλησίας μας να χρησιμοποιείται, έστω εμμέσως, ως στοιχείο δημοσίων σχέσεων σε εκδηλώσεις όπου κυριαρχεί μια ρητορική εθνικής ιδιοποίησης της Μακεδονίας. Διότι οι διοργανωτές ήδη παρουσιάζουν την παρουσία Ελλήνων κληρικών ως απόδειξη «πανορθόδοξης» αναγνώρισης και αποδοχής.
Αυτό σαφώς δεν ήταν η πρόθεση των εκπροσώπων της Αρχιεπισκοπής. Ωστόσο στη δημόσια ζωή δεν μετρούν μόνο οι προθέσεις. Μετρούν και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται.
Και η πίκρα αυτή γίνεται ακόμη βαθύτερη αν αναλογισθεί κανείς ότι το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επιδεικνύοντας πνεύμα καταλλαγής και εκκλησιαστικής οικονομίας, άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή της Εκκλησίας των Σκοπίων στην κανονική κοινωνία της Ορθοδοξίας υπό την ονομασία «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος». Η πράξη αυτή υπήρξε μία εξαιρετικά γενναιόδωρη εκκλησιαστική χειρονομία, που αποσκοπούσε στην υπέρβαση δεκαετιών απομόνωσης και σχίσματος.
Θα ανέμενε κανείς ότι αυτή η πράξη καλής θελήσεως θα συνοδευόταν από μεγαλύτερη ευαισθησία και αυτοσυγκράτηση σε ζητήματα ορολογίας και ιστορικών συμβολισμών. Αντιθέτως, βλέπουμε να συνεχίζεται αδιάκοπα η δημόσια χρήση του όρου «Macedonian Church», καθώς και μιας εθνικής ρητορικής που παρουσιάζει τη λέξη «Μακεδονία» ως αποκλειστικό εθνοτικό κεκτημένο.
Αυτό πληγώνει ακόμη περισσότερο, διότι δίνει την εντύπωση ότι η καλή πίστη και η εκκλησιαστική μεγαλοψυχία αντιμετωπίζονται όχι ως ευκαιρία αμοιβαίου σεβασμού, αλλά ως πεδίο περαιτέρω συμβολικής διεκδίκησης.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πόνος πολλών Ελλήνων της διασποράς. Διότι επί δεκαετίες αγωνιστήκαμε μέσα στην αυστραλιανή κοινωνία για να εξηγήσουμε ότι η ελληνική Μακεδονία, η ιστορία της και τα σύμβολά της δεν μπορούν να αποκοπούν από τη μακραίωνη ελληνική τους συνέχεια.
Δώσαμε μάχες στα σχολεία, στους δήμους, στα μέσα ενημέρωσης και στους δημόσιους θεσμούς απέναντι σε ακραίες μορφές προπαγάνδας και ιστορικής παραχάραξης. Για πολλούς μεγαλύτερους Μακεδόνες Έλληνες μετανάστες, αυτός ο αγώνας δεν ήταν θεωρητικός. Ήταν προσωπικός. Κουβαλούσαν μνήμες οικογενειακών διωγμών, εμφυλίων συγκρούσεων, βίαιων πιέσεων και μιας ολόκληρης ζωής αφιερωμένης στη διατήρηση της ταυτότητάς τους.
Κανείς δεν ζητεί εχθρότητα απέναντι σε άλλους Ορθοδόξους λαούς. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στον σεβασμό και στην αφέλεια. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη χριστιανική αγάπη και στη σιωπηρή αποδοχή αφηγημάτων που προσβάλλουν την ιστορική μνήμη ενός άλλου λαού.
Η ενότητα της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην ασάφεια ή στην απαίτηση να αποσιωπήσουμε όσα γνωρίζουμε ιστορικά και βιωματικά ως αληθή.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός ότι στην ίδια την εκδήλωση οι ομιλητές συνέδεσαν επανειλημμένα την Ορθοδοξία με μια αποκλειστική «μακεδονική» εθνική ταυτότητα, παρουσιάζοντας τη νεολαία αυτή ως φορέα όχι απλώς θρησκευτικής ζωής αλλά και εθνικής συνέχειας.
Όταν λοιπόν Έλληνες κληρικοί παρίστανται χωρίς καμία αποσαφήνιση, η εικόνα που μένει είναι πως η ελληνική πλευρά αποδέχεται σιωπηρά αυτή τη χρήση της ιστορίας και της ορολογίας. Αυτό ακριβώς πληγώνει.
Το λέω αυτό με πόνο και όχι με οργή. Με σεβασμό προς την Αρχιεπισκοπή και προς τους κληρικούς που ασφαλώς ενήργησαν με πνεύμα καλής θελήσεως. Πιστεύω όμως ότι ο Ελληνισμός της Αυστραλίας δικαιούται επίσης να εκφράσει τη βαθιά συναισθηματική και ιστορική του ευαισθησία όταν πρόκειται για τη Μακεδονία.
Διότι υπάρχουν ορισμένα ζητήματα στα οποία οι συμβολισμοί έχουν βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από όση ίσως αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή που συμβαίνουν.
Η Εκκλησία μας υπήρξε πάντοτε κιβωτός ιστορικής μνήμης. Μακάρι λοιπόν η επιθυμία για πανορθόδοξη επικοινωνία να συνοδεύεται πάντοτε και από την απαραίτητη ιστορική εγρήγορση, ώστε η καλοσύνη μας να μην εκλαμβάνεται ως παραίτηση από την αλήθεια της δικής μας ιστορικής εμπειρίας.
Με εκτίμηση,
Γιάννης Παπαδημητρίου
(Πρόεδρος)
Καταγωγή από την μαρτυρική Φλώρινα
Πολλά οφείλουμε ως Εκκλησία και ως Έθνος εις τους Νεομάρτυρας.
Πολλά οφείλουμε ως Εκκλησία και ως Έθνος εις τους Νεομάρτυρας.
Οι Νέοι Μάρτυρες της εκκλησίας του Χριστού πρόσφεραν το είναι τους και το αίμα τους για να γιγαντώσει το αειθαλές δένδρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια και για την ορθοδοξία και για το ελληνικό γένος ο Θεός οικονόμησε και εμφανίστηκαν οι γίγαντες αυτοί άνδρες και γυναίκες και βροντοφώναξαν με τα έργα τους «Χριστιανοί γεννηθήκαμε και Χριστιανοί θέλουμε να πεθάνουμε». Μαρτύρησαν για την πίστη, την αγάπη στον Χριστό, τον θείο νυμφίο και αρχηγό της Ζωής. Στο μαρτύριο τους οδήγησε η ακλόνητη πίστη και υπέροχη αγάπη στον Κύριο Ιησού Χριστό. Η πίστη στην ορθοδοξία ήταν η κινητήριος δύναμη που τους παρακινούσε να πολεμήσουν για την ελευθερία της πατρίδος. Δεν προδίδουμε τον Χριστό ,δεν αλλαξοπιστούμε, έλεγαν. Πολεμούμε για την Ελευθερία της Ελλάδος.
Επικρατεί μια σύγχυση. Πολλοί συγχέουμε δυο έννοιες: Νεομάρτυρες και Εθνομάρτυρες. Δικαιολογημένα γιατί και οι δυο ομάδες ανθρώπων αγωνίστηκαν για την Ορθοδοξία και για την Λευτεριά του Ελληνικού γένους. Οι Νεομάρτυρες πρώτη προτεραιότητα είχαν να δοξάσουν τον Κύριο Ιησού Χριστό τον λυτρωτή σωμάτων και ψυχών. Οι εθνομάρτυρες στόχευαν στην ελευθερία του ελληνικού γένους και λάτρευαν τον αληθινό Θεό και ήσαν πιστοί και καλοί χριστιανοί. Πολλοί ήσαν συγχρόνως και νεομάρτυρες και εθνομάρτυρες π.χ. ο πατροΚοσμάς ο Αιτωλός ή και ο Άγιος Μελέτιος Κίτρους. Σήμερα όμως υπό τον όρο «Νεομάρτυρες» χαρακτηρίζονται τα πιστά ἐκεῖνα μέλη τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τά ὁποῖα ἀπό τόν 12ο αἰώνα και κυρίως μετά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453) καί ἑξῆς ὑπέστησαν βασανιστήρια καί ὀδυνηρό θάνατο, ἀπό τούς κατακτητές Ὀθωμανούς καί ἀπό τούς λατίνους ἐνωρίτερον, ἐπειδή ὁμολόγησαν τήν ὀρθόδοξο χριστιανική πίστη τους στόν Σωτῆρα Χριστό, ἔμειναν κλόνητοι σ’αὐτήν τήν ὁμολογία ἕως τέλους καί ἀρνήθηκαν νά ἀλλαξοπιστήσουν. Η Αγία Εκκλησία μας ονομάζει Νεομάρτυρες τους μαρτυρήσαντες κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας έως και την μικρασιατική καταστροφή. Ἡ καθιέρωση του όρου «Νεομάρτυς» ὀφείλεται κυρίως στόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ὁποῖος στό ἔργο του «Νέον Μαρτυρολόγιον» ἔθεσε ὡς χρονικό ὅριο τό ἔτος 1453, ἀπό τό ὁποῖο ἐφεξῆς οἱ ἅγιοι πού ἔδωσαν μαρτυρικῶς τήν ζωήν τους ὑπέρ τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ ὀνομάζονται «Νεομάρτυρες».1
Η εποχή είναι δύσκολη για το ελληνικό γένος και για την ορθοδοξία. Ο κατακτητής είναι όχι μόνο αλλόθρησκος μα και βάρβαρος. Θεωρεί τους χριστιανούς «απίστους» και πρέπει να τους καταστήσει πιστούς στο κοράνι!! Αυτό του επιτάσσει η θρησκεία του και μάλιστα προβλέπει και αυστηρές ποινές για κείνους που δεν συμμορφώνονται. Μη ξεχνάμε το ορθόδοξο ελληνικό γένος είναι και σκλαβωμένο και «όλα τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» κατά τον εθνικό ποιητή. Ο κάθε τούρκος είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου σε κάθε «άπιστο».
Οι αφορμές, για τις οποίες οι Νεομάρτυρες βρίσκονταν μπροστά στον πειρασμό του αν θα αποδεχθούν τη μουσουλμανική πίστη ή αν θα επιλέξουν τα φρικτά βασανιστήρια και τον θάνατο είναι πολλές και ποικίλες: από την απλή φιλονικία μεταξύ χριστιανού και μουσουλμάνου, την ανάγνωση της μουσουλμανικής ομολογίας πίστεως, ακόμα και για σκοπούς εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας, μέχρι την αποστασία από τον μουσουλμανισμό, τη συμμετοχή σε επαναστατική ενέργεια κλπ. Τον χριστιανό που τον βάρυνε μια από τις παραπάνω κατηγορίες, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, για να σωθεί ένας τρόπος υπήρχε: να αρνηθεί την πίστη του, τον Χριστό, και να ασπασθεί τον ισλαμισμό. Η άρνηση του εξιλασμού σήμαινε φοβερός θάνατος, αφού προηγηθούν πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Δίκες, εικονικές με ψευδομάρτυρες, υποσχέσεις, απειλές, φυλακίσεις, βασανιστήρια και πάλι δίκες και πάλι βασανιστήρια. Αν ο μάρτυς επέμενε να διακηρύσσει την πίστη την ορθόδοξη στον Χριστό, τότε ακολουθούσε ο μαρτυρικός θάνατος με κάθε τρόπο. Η φαντασία των μωαμεθανών δούλευε και επινοούσε διάφορα μαρτύρια. Κόψιμο μελών του σώματος, της γλώσσας, γδάρσιμο, το κρέμασμα ανάποδα με το κεφάλι προς τα κάτω και η φωτιά να καίει δυνατά κλπ. Δεν ήταν ξένον προς τις συνήθειές των να βάζουν πυρακτωμένα σίδερα ως στεφάνι στην κεφαλή του μάρτυρα χριστιανού. Συνηθισμένο μέσο ήταν η αφαίρεση οδόντων ή το κόψιμο του στήθους των γυναικών. Συνοπτικά θα μπορούσαμε να πούμε οι τρόποι εξόντωσης των μαρτύρων ήταν α) διαπόμπευση και μετά εκτέλεση, β) ραβδισμός μέχρι θανάτου, γ) απαγχονισμός, δ) αποκεφαλισμός, ε) κατατεμαχισμός, στ) αργή σφαγή, σούβλισμα και περιστροφή στην πυρά ή κάψιμο στη φωτιά .
Τον ακριβή αριθμό των Νεομαρτύρων δεν τον γνωρίζουμε και οι λόγοι είναι ευνόητοι λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν. Κάποιες πληροφορίες τους αριθμούν σε χίλιους. Η γνώμη μου είναι ότι είναι ένα νέφος αγνώστου αριθμού για μας τους ανθρώπους. Ο Θεός τους γνωρίζει και αυτό έχει σημασία. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι τούτο‧ ήσαν και γυναίκες και άνδρες, κληρικοί κάθε βαθμού αλλά και λαϊκοί μορφωμένοι και αγράμματοι και κάθε επαγγέλματος. Έχουν καταγραφεί έμποροι, βοσκοί, μοναχοί, μητροπολίτες, αρχιερείς, χρυσοχόοι, γιατροί, γεωργοί ράπτες, παντοπώληδες, ναύτες, λεβητοποιοί κλπ. Οι ηλικίες των Νεομαρτύρων ποικίλουν‧ υπάρχουν παιδιά, νέοι, νέες, μεσήλικες, γέροντες και γερόντισσες. Ήσαν άνθρωποι κάθε φύλου, ηλικίας και επαγγέλματος, όσων η καρδιά ήτο πλημμυρισμένη από θείο έρωτα προς τον νυμφίο Χριστό και ποθούσε μια άλλη ζωή, την όντως Zωή, και τη λευτεριά του υπόδουλου ελληνικού γένους. Μη ξεχνάμε τους λόγους του γέρου του Μοριά: «για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία πήραμε τα όπλα».
Τους Νεομάρτυρας μπορούμε να τους χωρίσουμε σε 4 ομάδες. Η 1η ομάδα περιλαμβάνει τους μάρτυρας εκείνους οι οποίοι αυτοβούλως προσέρχονταν και ομολογούσαν στις αρχές την ορθόδοξη πίστη των. Η 2η ομάδα περιλαμβάνει εκείνους τους μάρτυρες, οι οποίοι όντες χριστιανοί, για πολλούς και διαφόρους λόγους (επιπολαιότητα φόβο κλπ) απαρνήθηκαν τον Κύριο, αλλά μετά διαπιστώνοντας το τεράστιο λάθος τους επέστρεφαν στην Ορθοδοξία και μαρτυρούσαν υπέρ του Κυρίου, έχυναν το αίμα τους για χάρη του Χριστού. Η 3η ομάδα συμπεριλαμβάνει τους μάρτυρες που συνελήφθησαν με αφορμή κάποια επαναστατική ενέργεια, τους ζητήθηκε να αρνηθούν τον Χριστό για να γλιτώσουν τη ζωή τους και εκείνοι δεν το έκαναν. Παραδείγματα αυτής της ομάδας έχουμε τον Άγιο ισαπόστολο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριον τον Ε’, τον άγιο Σεραφείμ Φαναρίου κ.α. Ὁ μαρτυρικός τους θάνατος δεν στηριζόταν σε αποδεδειγμένη ένοχη πολιτική πράξη, αλλά κυρίως στην άρνησή τους να αλλαξοπιστήσουν και να τουρκέψουν. Τέλος, υπάρχουν και οι Νεομάρτυρες οι εξ Αγαρηνών ως οι άγιοι Κωνσταντίνος εκ Καπούης, Αχμέτ κ.λπ. Η προσέλευση στην Ορθοδοξία Μωαμεθανών ήταν επικίνδυνη ενέργεια και για τους χριστιανούς που βοηθούσαν την προσέλευση αλλά και για τους ίδιους τους αλλαξοπιστήσαντες.
Ὁ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δίδει σαφή εξήγηση για ποιούς λόγους ο Θεός θέλησε να υπάρξουν και να θυσιαστούν οι Νεομάρτυρες: Πρῶτον «Διά νά εἶναι ἀνακαινισμός ὅλης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δεύτερον, διά νά μένουν ἀναπολόγητοι ἐν ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως οἱ ἀλλόπιστοι, τρίτον, διά νά εἶναι δόξα μέν καί καύχημα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἔλεγχος δέ καί καταισχύνη τῶν ἑτεροδόξων, τέταρτον, διά νά εἶναι παράδειγμα ὑπομονῆς εἰς ὅλους τούς χριστιανούς ὅπου τυραννοῦνται ὑποκάτω εἰς τόν βαρύν ζυγόν τῆς αἰχμαλωσίας, πέμπτον δέ καί τελευταῖον, διά νά εἶναι θάρρος καί παρακίνησις εἰς τό νά μιμηθοῦν διά τοῦ ἔργου τό μαρτυρικόν τους τέλος καί ὅλοι μέν οἱ χριστιανοί οἱ κατά περίστασιν εἰς τό μαρτυρῆσαι ἀναγκαζόμενοι, ἐξαιρέτως δέ καί μάλιστα ὅσοι ἔφθασαν νά ἀρνηθοῦν πρότερον τήν ὀρθόδοξον πίστιν»2 Επεδίωκαν οι αγαρηνοί για να αλλαξοπιστήσουν οι χριστιανοί και στη συνέχεια, πίστευαν ότι, εύκολα θα ξεχνούσαν την ελληνική λαλιά και ιστορία. Σύντομα θα γινόντουσαν τούρκοι. Γνωστή η συνταγή και για τις μέρες μας. Ο ελληνισμός και η ορθοδοξία συμπορεύονται αιώνες τώρα. Αν καταστρέψουμε τις ορθόδοξες ρίζες μαραίνεται και ξεραίνεται το δένδρο του ελληνικού γένους και εις το πυρ βάλεται.
Ξεχωριστή σημασία για τη μελέτη του εξεταζομένου θέματος έχει και η από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη συντεθείσα και ενταχθείσα στο Νέο Μαρτυρολόγιο «Ἀκολουθία πάντων τῶν νεοφανῶν Μαρτύρων τῶν μετά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων, ὧν τινες οἱ ὀνομαστότεροι ἐνταῦθα περιέχονται, καί ὅτε τις βούλεται τήν μνήμην τούτων ἐπιτελείτω. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀποκαλεῖ τούς νέους Χριστομάρτυρες «ἀγγέλους, ποταμούς, ἰατρούς, πύργους τῆς εὐσεβείας, φύλακας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μυρίπνοα ἄνθη καί ρόδα τοῦ παραδείσου, προστάτας, βοηθούς, σωτῆρας κοινούς πάντων τῶν ὀρθοδόξων». Νεομάρτυρες έχομεν και σήμερον σ’ ολόκληρον τον κόσμον, ένεκα κυρίως του ακραίου ισλαμικού φονταμενταλισμού, που με βαρβαρότητα επιτίθεται και πάλιν εναντίον της αγίας χριστιανικής πίστεώς μας. Στο εγγύς επίσης, ιστορικό παρελθόν, άθεα και αντίθεα συστήματα και ιδεολογίες, κυρίως στις χώρες του λεγομένου υπαρκτού σοσιαλισμού και αλλαχού, έβαλαν με σφοδρότητα εναντίον της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, πλουτίζοντας το νοητό ουράνιο στερέωμα με νέους μάρτυρες, οι οποίοι υπέστησαν πολυώδυνα βάσανα, εξορίες, ατιμώσεις, εξευτελισμούς και πικρό θάνατον για χάριν του Χριστού και του Ευαγγελίου Του.3
Όσα και αν γράψει κανείς θα είναι λίγα για αυτούς τους Αγίους Νεομάρτυρας της Πίστης και της πατρίδας. Οι περισσότεροι μας είναι άγνωστοι. Δεν πειράζει, τους γνωρίζει ο Θεός και εισακούει τις πρεσβείες τους όπως και όλων των άλλων Αγίων Του. Οι παραδόσεις πολλά έχουν διασώσει για τη ζωή και τα μαρτύρια για αυτά τα άνθη του χειμώνα, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Οι πιστοί και ευλαβείς χριστιανοί κτίζουν ναούς αφιερωμένους στη μνήμη τους, όπως έπραξε η ιερά μητρόπολις Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος εις τις εγκαταστάσεις των νέων κατασκηνώσεων που δημιουργεί.
Ο καθένας εορτάζει την ημέρα του μαρτυρίου του και η μνήμη όλων των Νεομαρτύρων τιμάται τη δεύτερη Κυριακή μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, κάθε έτος.
Ήχος γ΄. Θείας πίστεως
Νέοι μάρτυρες, παλαιάν πλάνην, καταστρέψαντες, ύψωσαν πίστιν, των ορθοδόξων και στερρώς ηγωνίσθησαν‧ την γαρ ανόμων θρησκείαν ελέγξαντες, εν παρρησία Χριστόν ανεκήρυξαν, Θεόν τέλειον. Και νυν απαύστως πρεσβεύουσι, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Ήχος πλ. α΄ Τον συνάναρχον λόγον
Της Τριάδος την δόξαν ανακηρύττοντες, των Χριστιανών τας καρδίας χαράν πληρώνετε, και της Άγαρ την φυλήν αισχύνην λείπετε, Νεομάρτυρες κλεινοί η δόξα των ορθοδόξων, μη παύσητε του πρεσβεύειν, υπέρ των εκτελούντων την ιεράν ημών πανήγυριν.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
1,2,3: Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Η λύση του κοινωνικού προβλήματος.
π. Γεώργιος Μεταλληνός, Η λύση του κοινωνικού προβλήματος.
π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».
Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄Ματθαίου
τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.
Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.
2. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀρχίζει μέ τόν ἄνθρωπο μέσα σέ ἰδεῶδες περιβάλλον, τόν Παράδεισο. Ἄρα καί στόν κόσμο αὐτό ὁ παράδεισος ἦταν ἡ προορισμένη γιά τόν ἄνθρωπο κατάσταση. Ἡ ζωή δηλαδή τῆς ἰσότητας καί δικαιοσύνης, πού θά ἐξασφαλιζόταν μέ τήν ἀνώδυνη καί ἄκοπη ἐργασία, ἀφοῦ θά ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἔφερε στή ζωή του ὅλες ἐκεῖνες τίς ἀνώμαλες καταστάσεις , πού συνθέτουν τό κοινωνικό πρόβλημα. Παρ’ ὅλ’ αὐτά δέν παύει ὁ Θεός μέσα στήν Π. Διαθήκη νά συνιστᾶ στόν ἄνθρωπο τόν δρόμο τῆς ἀδελφοσύνης καί δικαιοσύνης. Τό κατακόρυφο τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ γιά τήν ὁμαλοποίηση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἵδρυση νέας παγκόσμιας πολιτείας, τῆς Ἐκκλησίας του, πού ὡς «βασιλεία» του πάνω στή γῆ θεμελειώνεται στήν δικαιοσύνη Του καί στό νόμο Του. Νέος παράδεισος ἱδρύεται στόν κόσμο, ἡ Ἐκκλησία.
Ἡ ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία εἶναι μία συμπερίληψη τῶν ἀρχῶν ἐκείνων πού ἔθεσε ὁ Χριστός γιά τήν ὀργάνωση τῆς «βασιλείας» του. Μιᾶς βασιλείας μέ ἰσοπολιτεία καί ἀδελφικές σχέσεις.
3. Ἡ λύση προβλημάτων, ὅπως τό κοινωνικό, προϋποθέτει πνευματικά θεμέλια. Ἔτσι ἕνας ἄνθρωπος μόνο σάρκα δέν θά μπορέσει ποτέ νά δεχθεῖ λύσεις, πού γίνονται δεκτές μόνο ἀπό τό πνεῦμα. Μιά τέτοια ριζική λύση γιά τό κοινωνικό πρόβλημα μᾶς δίνει τό σημερινό Εὐαγγέλιο. «Ζητεῖτε πρῶτον -λέγει- τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».
4. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁρίζει νά «ζητᾶμε» τήν βασιλεία καί τή δικαιοσύνη του. Δέν λέγει «αἰτεῖτε», ἀλλά «ζητεῖτε». Εἶναι οὐσιαστική ἡ διαφορά. «Αἰτεῖτε» σημαίνει, περιμένετε νά πάρετε, σάν τούς Ἰουδαίους πού αἰτοῦν ἀπό τόν Θεό σημεῖο, γιατί μόνο Ἐκεῖνος κάνει σημεῖα (Α΄ Κορ. α΄22). «Ζητεῖτε» σημαίνει: ἀναζητεῖτε, ἐπιδιώκετε, ἀγωνίζεσθε νά βρεῖτε, νά ἐξασφαλίσετε. Ὁ Χριστός μᾶς συνιστᾶ νά ἀγωνιζόμασθε γιά τήν πραγματοποίηση τῆς βασιλείας του καί τήν ἐπικράτηση τῆς δικαιοσύνης του στόν κόσμο. Τά δύο αὐτά δέν εἶναι ἁπλῶς ἀντικείμενο προσευχῆς. Ἡ προσευχή ἐνισχύει τόν ἀγώνα γιά αὐτά, δέν τά χαρίζει αὐτόματα.
Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος. Ἀδελφοί μου! Γιά μᾶς τούς χριστιανούς τό κοινωνικό πρόβλημα εἶναι κατ’ οὐσία ψευδοπρόβλημα. Γιατί δέν εἶναι προβλημα ἐκεῖνο, γιά τό ὁποῖο ὑπάρχει ἕτοιμη ἡ λύση.
5. Δέν συνειδητοποιήσαμε ἀκόμη στό σύνολό μας πώς ὑπάρχει καί ὁ ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ἀνάμεσα στίς Συμπληγάδες τῶν συστημάτων τοῦ κόσμου. Καί αὐτός ὁ δρόμος εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἄν ὑπάρχει ἀκόμη καί γιά τούς χριστιανούς κοινωνικό πρόβλημα, συμβαίνει τοῦτο, γιατί λεγόμασθε πολίτες τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ στήν οὐσία εἴμαστε τραγικοί μετανάστες στά σκλαβοπάζαρα τοῦ κόσμου.
———————————–
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 69.
Ἐπιλογή ἀποσπασμάτων καί ἀντιγραφή κειμένου
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026
Ὑπάρχει διαφορά, ὅταν βρίζει κανεὶς ἢ ὅταν ἐλέγχει κάποιον;
Posted on 19 Ιουνίου, 2026
Ἄγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός Ἀρχιεπισκόπος Κριμαίας
Πρέπει νὰ ἐλέγχουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅταν βλέπουμε κάποια σφάλματα; Ὑπάρχει διαφορά, ὅταν βρίζει κανεὶς ἢ ὅταν ἐλέγχει κάποιον;
Ἴσως μερικοὶ ἀπὸ σᾶς, ποὺ διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφή, προβληματίζονται, ὅταν βλέπουν πὼς ὁ Κύριος ἐνῶ μᾶς ἀπαγορεύει νὰ λέμε τον πλησίον μας «ἀνόητε» καὶ «ἠλίθιε», καὶ αὐτὸς ποὺ τὸ κάνει, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο Του, εἶναι ἔνοχος τῆς φωτιᾶς τῆς κολάσεως.
Ἐνῶ λοιπὸν λέει αὐτά, ὁ Ἴδιος πολλὲς φορὲς χρησιμοποιεῖ σκληρὰ λόγια γιὰ κάποιους ἀνθρώπους, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ ἀρχισυναγώγου, στὸν ὁποῖον εἶπε• «ὑποκριτά». Ἐπίσης, πολλὲς φορὲς ἔλεγε ὑποκριτὲς τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους. Αὐτοὺς ἔλεγε ἀκόμα• «ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν» (Μτθ. κγ΄, 33).
Μιὰ φορᾶ, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν στὴν Ἰουδαία, Τὸν προειδοποίησαν ὅτι ὁ Ἡρώδης θέλει τὸ θάνατό του καὶ Τὸν συμβούλεψαν, ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία. Καὶ τί ἀπάντησε τότε ὁ Χριστός; Πολὺ ἤρεμα εἶπε τὸ ἑξῆς• «Πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτη• ἰδοὺ ἐκβάλλω δαιμόνια καὶ ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τὴ τρίτη τελειοῦμαι» (Λκ, 13, 32). Ἀλεποῦ εἶπε τὸν Ἡρώδη.
Μιὰ φορᾶ ὀνόμασε «Σατανά» τὸν μεγαλύτερο ἀπόστολο καὶ τὸν πιὸ ἀγαπητὸ φίλο του, τὸν Πέτρο• «ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανά• σκάνδαλόν μου εἶ• ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Μτ. 16, 23).
Γνωρίζετε, ὅτι μερικὲς φορὲς ὁ Κύριος ὀργιζόταν, δύο φορὲς ἔδιωξε ἐμπόρους ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια τῶν ἀργυραμοιβῶν. Ἐπίσης, γνωρίζετε, πὼς μιὰ φορᾶ ἔφτιαξε μαστίγιο ἀπὸ σκοινιὰ καὶ ἔδιωξε ἀπὸ τὸ ναὸ αὐτοὺς ποὺ πουλοῦσαν ἐκεῖ ζῶα. Φοβερὴ ἦταν μερικὲς φορὲς ἡ ὀργὴ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.
Τι, λοιπὸν, μποροῦμε νὰ ποῦμε ἐμεῖς; Εἶναι δυνατὸν, νὰ ὑπάρχει ἀκόμα καὶ ἴχνος ἀντίφασης σ’ αὐτὰ ποὺ ἔκανε καὶ ποὺ δίδασκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός; Εἶναι δυνατὸν νὰ παρέβαινε ὁ ἴδιος τὴν ἐντολὴ ποὺ μᾶς εἶχε δώσει καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία εἶναι ἁμαρτία νὰ λέμε ἀνόητο τὸν πλησίον μας;
Ἀσφαλῶς ὄχι. Στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ, τὸ «ναὶ» εἶναι «ναὶ» καὶ τὸ «ὄχι» – «ὄχι» καὶ δὲν ὑπάρχει καμία ἀντίφαση. Καὶ οὔτε μπορεῖ νὰ ὑπάρχει στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Τότε, πῶς μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν αὐτὰ τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις τοῦ Χριστοῦ, ποὺ σᾶς ἀνέφερα προηγουμένως;
Ἡ ἐξήγηση εἶναι πολὺ ἁπλὴ• πρέπει νὰ ξεχωρίζουμε τὴ λογικὴ, μὲ τὴν ὁποία τὸ ἔλεγε ἢ τὸ ἔκανε ὁ Κύριος, ἀπὸ τὴ λογικὴ, μὲ τὴν ὁποία τὸ κάνουμε ἐμεῖς. Ὑπάρχει διαφορά, ὅταν βρίζεις κάποιον ἢ ὅταν τὸν ἐλέγχεις. Ἐμεῖς, ὅταν λέμε στὸν πλησίον μας «ἀνόητε» ἢ «ἠλίθιε», τί ἐκφράζουμε μ’ αὐτὲς τὶς λέξεις; Τὴν περιφρόνησή μας. Τὸν προσβάλλουμε μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τὸν βρίζουμε. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἀπαγορεύει ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μὲ τὴν ἐντολή του.
Καὶ ποιά σημασία ἔχουν τέτοια σκληρὰ λόγια στὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ; Γιατί ἔλεγε σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους «ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν» ἢ «πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτη»; Τὸ ἔλεγε γιὰ νὰ τοὺς ἐλέγξει. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά, ὅταν βρίζει κανεὶς ἢ ὅταν ἐλέγχει κάποιον. Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ προσβάλλουμε τὸν πλησίον μας, ἐνῶ, τὸ νὰ ἐλέγχουμε κάτι ποὺ δὲν εἶναι σωστό, μᾶς τὸ παραγγέλλει ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφὴ• «μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους• μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε» (Ἐφ. ε΄ 11).
Στὶς ἐπιστολές του πρὸς Τιμόθεον, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς δίνει τὴν ἑξῆς ἐντολὴ• «Τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐνώπιον πάντων ἔλεγχε, ἵνα καὶ οἱ λοιποὶ φόβον ἔχωσι» (Α’ Τίμ. ε΄ 20). «Κήρυξον τὸν λόγον, ἐπίστηθι εὐκαίρως ἀκαίρως, ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον, ἐν πάσῃ μακροθυμίᾳ καὶ διδαχῇ» (Β΄ Τίμ. δ΄ 2).
Βλέπετε, τὸ νὰ ἐλέγχουμε κάτι ποὺ δὲν εἶναι σωστό, εἶναι ἡ ἐντολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία συμμετοχὴ στὰ ἔργα τοῦ σκότους, ἀλλὰ καὶ νὰ τὰ ἐλέγχουμε. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ προσπερνᾶμε μὲ ἀδιαφορία καὶ σιωπὴ τὴν κακία καὶ τὴν ἀσέβεια, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὰ ἐλέγχουμε. Κάθε φορὰ ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλεγε κάποιο λόγο σκληρό, τὸν ἔλεγε, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ ἐλέγξει τὴν κακία. Δὲν προσέβαλλε τὴν ἀξιοπρέπεια ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους ὀνόμαζε ἀλεποῦδες ἢ ἀκόμα καὶ γεννήματα ἐχιδνῶν. Ἤθελε μόνο νὰ ἐλέγξει τὸ ψέμα ποὺ εἶχαν μέσα τους, διότι ἡ ὑποκρισία εἶναι ἕνα εἶδος ψέμματος καὶ ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους εἶναι ὁ διάβολος.
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν μποροῦσε νὰ μὴν ἐλέγχει τὸ ψέμα καὶ τὴν ὑποκρισία. Πάντα τα ἔλεγχε καὶ πολὺ ἔντονα. Διότι ὑπάρχει ὀργὴ ποὺ εἶναι θεία καὶ μία τέτοια ὀργὴ εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ ὀργὴ πρέπει νὰ ἀνάβει μέσα μας κάθε φορὰ, ὅταν βλέπουμε, πὼς προσβάλλουν ἱερὸ καὶ ὅσιο. Τέτοια ὀργὴ ἀνάγκασε τὸν μεγάλο ἱεράρχη καὶ θαυματουργό, τὸν ἅγιο Νικόλαο στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, νὰ χαστουκίσει τὸν Ἄρειο.
Ἀπὸ τὴν ἴδια θεία ὀργὴ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔφτιαξε μαστίγιο ἀπὸ σκοινιὰ καὶ ἔδιωξε τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸ ναό. Ἡ φλογερή του ὀργὴ ἔκαιγε τοὺς ἀσεβεῖς. Ὑποκριτὲς ἔλεγε ἐκείνους, ποὺ ἦταν τέτοιοι στὴν πραγματικότητα. Ἦταν ἀνάγκη νὰ τοὺς ἐλέγχει μπροστὰ στὸν λαό, νὰ τοὺς βγάλει τὸ προσωπεῖο τῆς εὐλαβείας, νὰ δείξει τὸ πραγματικό τους πρόσωπο, γιὰ νὰ καταλάβουν οἱ ἄλλοι, πὼς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι ψεῦτες. Πολὺ σωστὴ καὶ δικαιολογημένη ἦταν στὸ στόμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἡ λέξη «ὑποκριτά», ποὺ Αὐτὸς εἶπε γιὰ τὸν ἀρχισυνάγωγο. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ὀνομασία ποὺ ἔδωσε στοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, λέγοντάς τους, ὄχι μόνο ὑποκριτὲς ἀλλὰ καὶ «ὄφεις» καὶ «γεννήματα ἐχιδνῶν».
Διαβάστε τὸ 23ο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου καὶ θὰ δεῖτε, πόση ἀλήθεια ὑπάρχει στὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ γιὰ τοὺς Φαρισαίους, ὅτι πολὺ δικαιολογημένα τοὺς ἔδωσε αὐτὲς τὶς προσωνυμίες.
Δικαιολογημένα δὲν ὀνομάστηκε ὁ Ἡρώδης ἀλεποῦ; Γιατί τὸν εἶπε ἀλεποῦ ὁ Κύριος; Τί διακρίνει τὴν ἀλεποῦ μεταξὺ τῶν ἄλλων ζώων; Εἶναι γνωστὴ ἡ πονηριά της, πῶς ξεγελάει καὶ τὸν κυνηγὸ καὶ τὸ θῦμα της. Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλεγε τὸν Ἡρώδη ἀλεποῦ, τὸ ἔκανε γιὰ νὰ ἐλέγξει τὴν πονηριά του, τὴν τάση του γιὰ προδοσία. Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Κύριος γιὰ τὸν Ἡρώδη δὲν ἦταν προσβολὴ ἀλλὰ δικαιολογημένος καὶ σωστὸς ἔλεγχος.
Γιατί γιὰ τὸν ἀπόστολο Πέτρο ὁ Χριστὸς χρησιμοποίησε τὴν τρομερὴ αὐτὴ λέξη «Σατανά»; Γιατί, ὅταν ἄκουσε ὁ ἀπόστολος, πὼς ὁ Κύριος πρέπει νὰ προδοθεῖ, νὰ σταυρωθεῖ καὶ νὰ πεθάνει φοβερὸ θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἄρχισε νὰ ἀντιλέγει, προσπαθῶντας νὰ Τὸν πείσει νὰ λυπηθεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Σατανά; Ὁ Σατανάς δὲν προσπαθοῦσε νὰ ἀποτρέψει τὴν θυσία ποὺ ἤθελε νὰ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὸν Γολγοθᾶ; Μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀποστόλου μιλοῦσε τότε ὁ ἴδιος ὁ Σατανάς, γι’αυτό καὶ εἶπε ὁ Κύριος τὸν σκληρὸ αὐτὸ λόγο• «ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανά• σκάνδαλόν μου εἶ• ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Μάτθ. 16, 23).
Βλέπετε ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ ὕβρεως καὶ ἐλέγχου; Πρέπει νὰ ἐλέγχουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅταν βλέπουμε κάποια σφάλματα. Καὶ οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ ἐλέγχουν δημοσίως τοὺς ἁμαρτωλούς, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Καὶ μᾶλλον, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ κάνουν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)