Σήμερα 17 Οκτωβρίου 2026 εορτάζουν:

 

Προφήτης Ωσηέ

Άγιος Ανδρέας ο Οσιομάρτυρας «Ὁ ἐν τὴ Κρίσει»

Άγιοι Κοσμάς, Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι Ανάργυροι

Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου

Κατάθεσις του Ιερού Λειψάνου του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου στην Κωνστα....

Μνήμη πάντων των Προστατών και Πολιούχων Αγίων της Ιεράς Μητροπόλεως Ύ....

Άγιοι Αντίγονος, Λουκιανός, Τερέντιος, Νικομήδης και Θεοφάνης

Αγίες Ισιδώρα και Νεοφύτη

Άγιος Κοσμάς «ὁ ἐν Γεωργίᾳ»

 

 

 

Προφήτης Ωσηέ

 

Προφήτης Ωσηέ

Ημερομηνία Εορτής:	17/10/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 17 Οκτωβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Προφητης Ωσηε
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Βιογραφία

Θεὸν τυποῖς μνηστῆρα γῆς πορνευτρίας,
Πόρνῃ συναφθείς, ὃν Προφήτα νῦν βλέπεις.
Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ὡσηὲ νέκυν κτερέϊξαν.

Ο Προφήτης Ωσηέ ήταν γιος του Βεηρεί (ή Bενιή) από τη Γαλεμώθ (ή Bαλεθώμ) της φυλής Ισάχαρ και έζησε τον όγδοο αιώνα προ Χριστού, επί βασιλέων του Ιούδα, Οζίου, Ιωάθαμ, Άχαζ, Έζεκία και του Ισραήλ Ιεροβοάμ Β'. Στην Παλαιά Διαθήκη, είναι ο πρώτος από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.

Ο Ωσηέ ήταν ψυχή γεμάτη από ζήλο για το θείο Νόμο, γι' αυτό και στο προφητικό του βιβλίο καταγγέλλει ευθέως το λαό του Ισραήλ, που είχε μολυνθεί από την ειδωλολατρία. Οι συμβολισμοί του θεωρούνται δυσεξήγητοι, αλλά σαφέστατα εκδηλώνει την πίστη του στο Σωτήρα Χριστό. Μάλιστα, ο ίδιος ο Κύριός μας χρησιμοποίησε μια σπουδαία φράση του Ωσηέ, προς τους Φαρισαίους (Ματθ. θ’ 3), η οποία λέει: «Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ωσηέ, στ' 6). Δηλαδή, λέει ο Θεός μέσω του Ωσηέ: «Προτιμώ την ειρηνική αγάπη σας προς εμένα και όχι τις τυπικές θυσίες, και θέλω να έχετε επίγνωση του θείου θελήματος περισσότερο, παρά τα χωρίς νόημα και ουσία ολοκαυτώματα πού προσφέρετε». Επίσης, φράσεις του Ωσηέ χρησιμοποίησαν και οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος στις επιστολές τους.

Ο Ωσηέ λέγεται ότι έζησε 75 χρόνια, και μετά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή του.

Λιγότερα (-)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον ἔσοπτρον, τοῦ Παρακλήτου, ἐχρημάτισας, σοφὲ Προφῆτα, τᾶς σεπτᾶς ἐκφαντορίας δεχόμενος, ὅθεν ἐν κόσμῳ μελλόντων τὴν πρόγνωσιν, ὥσπερ φωτὸς λαμπηδόνας ἐξήστραψας. Ὠσηὲ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Τοῦ Προφήτου σου Ὡσηὲ τὴν μνήμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι' αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ὑπέκλινας τὸ οὖς, τῷ λαλοῦντι Προφήτα, καὶ πάντων μυηθείς, τῶν μελλόντων...

Περισσότερα (+)

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Προφήτης Ωσηέ

Προφήτης Ωσηέ

Ο Άγιος Λουκάς Ευαγγελιστής ο Θεόπνευστος. Ιατρός ψυχών και σωμάτων

Ο Άγιος  Λουκάς Ευαγγελιστής ο Θεόπνευστος.

Ιατρός ψυχών και σωμάτων.

Η δόξα, η φήμη, τα υλικά αγαθά και το επάγγελμα που φέρνει πολλά χρήματα και κοινωνική αναγνώριση δεν γεμίζουν την ψυχή του ανθρώπου. Μέσα στο σκοτάδι των φθαρτών γήινων αγαθών αναζητά την Αλήθεια και το Φως. Όταν η ψυχή βρει το ζητούμενο εγκαταλείπει τα προσωρινά και προσκολλάται στα ουράνια και αγωνίζεται γι αυτά. 

Αναφερόμαστε στον Άγιο Λουκά τον ευαγγελιστή  και Απόστολο του Χριστού. Ο Λουκάς ήταν ελληνικής καταγωγής, ειδωλολάτρης και μεγάλης μορφώσεως νέος, ιατρός στο επάγγελμα γνωστός και ξακουστός, άριστος ζωγράφος, πολυταξιδεμένος και μιλούσε τρεις γλώσσες: την ελληνική, την Εβραϊκή     και την Συριακή. Το μέλλον του εξασφαλισμένο για ζωή τρυφηλή. Όμως, τα εγκατέλειψε όλα και ακολούθησε τον Απόστολο των εθνών Παύλο στις περιοδείες του και στο κήρυγμα χρήσιμος βοηθός του Παύλου κατά πάντα. Έγινε και αυτός Απόστολος.

Το αποστολικό του έργο υπήρξε κουραστικό και πολύ καρποφόρο. Πάντα δίπλα στον πρωτοκορυφαίο Απόστολο των Εθνών Παύλο. Ήταν συνεπιβάτης του πλοίου το οποίο ναυάγησε (Πράξ. 28,2) και έφτασε μαζί του στις Συρακούσες και τους Ποτιόλους (Πράξ. 28,12-26).Όπως αναφέρει στις επιστολές ο Παύλος ήταν μαζί του και στη φυλακή στη Ρώμη έως το τέλος της ζωής του Αποστόλου. Το όνομα του Λουκά αναφέρει ο Παύλος στις επιστολές του Προς Κολοσσαείς (4,14) και Προς Φιλήμονα (24). Στη δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεο (Τιμ. δ’, 11)  ο Λουκάς αναφέρεται ο ως μόνος παραμείνας συνεργάτης γράφει: "Λουκάς εστί μόνος μετ’ εμού". Δέσμιος ο Παύλος στη φυλακή της Ρώμης, γράφει προς τους Κολασσαείς: «Ασπάζεται υμάς Λουκάς ο ιατρός ο αγαπητός» (Κολ. δ΄ 14).

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση ο Λουκάς συνέχισε το αποστολικό του έργο με περιοδείες στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Μακεδονία, Αχαΐα, Βοιωτία κ.α.

Στο πέμπτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, στις Πράξεις των Αποστόλων, ο Άγιος Λουκάς περιγράφει την δράση των Αποστόλων και γεγονότα της αρχαίας Ελλάδας.

Μεγάλη είναι η προσφορά του στην Εκκλησία. Εκτός από το κηρυκτικό έργο, πρόσφερε και δυο γραπτά κείμενα. Το Ιερό Ευαγγέλιο ( κατά Λουκά ) και τις Πράξεις των Αποστόλων. Το ευαγγέλιό του είναι το τρίτο κατά σειρά συγγραφής .Είναι το μόνο Ευαγγέλιο που αναφέρεται σε γεγονότα πριν από την γέννηση του Κυρίου δηλ. την εμφάνιση του Αγγέλου στον Ζαχαρία, στον Ευαγγελισμό, την επίσκεψη της Παναγίας στην Ελισάβετ .Το "μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο..." κι άλλα περιστατικά από την παιδική ηλικία του Ιησού Χριστού, τα γνωρίζομε μόνο από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά. Διακρίνεται στο Ευαγγέλιό του το μεγάλο χάρισμα του Λουκά ως Ιστορικού. Ονομάζεται και «Ευαγγελιστής της Παναγίας», γιατί εκτός των ανωτέρω αναφέρεται και σε άλλες πληροφορίες για την παιδική ζωή του Χριστού.

Σύμφωνα με τον Ωριγένη ο Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιό του για τους «εξ εθνών» Χριστιανούς και το έστειλε στον ηγεμόνα της Αχαΐας «κράτιστο Θεόφιλο», που ήταν εθνικός. Ο Θεόφιλος μετά από αυτό απαρνήθηκε τα είδωλα και έγινε Χριστιανός. Το «πνεύμα» του Ευαγγελίου του Λουκά αντικατοπτρίζεται στον λόγο του Κυρίου: “κηρυχθήναι επί τω ονόματι αυτού μετάνοιαν και άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, αρξάμενον από Ιερουσαλήμ” (κδ΄47).

Το ευαγγέλιο του Λουκά ξεχωρίζει για την συμπερίληψη των γυναικών στην αφήγηση αναφερόμενες ως μαθήτριες του Χριστού. Αξιοσημείωτα παραδείγματα οι αδελφές Μάρθα και η Μαρία και η αμαρτωλή γυναίκα με το μύρο που άλειψε τα πόδια του Χριστού. Αναδεικνύει παραβολές όπως του Καλού Σαμαρείτη (που φανερώνει ότι η εκδήλωση προς τον πλησίον δεν εμποδίζεται από θρησκευτικά ή φυλετικά κριτήρια) και η παραβολή του Λαζάρου για την αντιστροφή των ρόλων στην επίγεια ζωή και στην ουράνια εξ αιτίας της συμπεριφοράς στη γη έναντι των πτωχών και αδυνάτων.

Υπήρξε άριστος ζωγράφος και είναι ο πρώτος ο οποίος ζωγράφισε την Παναγία με τον Χριστό στην αγκαλιά. Ζωγραφίζοντας τρεις εικόνες τις πήγε να τις δει η Παναγία και να του πει αν της αρέσουν. Τις έδειξε λέγοντας : «Εί αρετόν αυτή εστίν». Η Παναγία του απαντά: «Η χάρις του υπ’ εμού τεχθέντος είη δι’ εμού μετ’ αυτών». Γνωστό το τροπάριο : «άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτή την ιστορηθείσα  υπό του Αποστόλου Λουκά ιεροτάτου, την οδηγήτριαν».

Λειτουργικά κείμενα

Απολυτίκιον  

Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον.

Ακέστωρ σοφώτατος, Ἱερομύστα Λουκᾶ, ζωγράφος πανάριστος, τῆς Θεοτόκου Μητρός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ἔγραψας μάκαρ, λόγους, διὰ πνεύματος θείου, ἔδωκας ἐννοῆσαι, συγκατάβασιν ἄκραν, Χριστοῦ τῆς παρουσίας, διὸ πρέσβευε σωθήναι ἠμᾶς.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Λουκᾶν τὸν θεηγόρον καὶ τοῦ Παύλου συνέκδημον καὶ Εὐαγγελίου τοῦ τρίτου συγγραφέα θεόπνευστον, ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν, πιστοί, ὡς ἄξιον ἐργάτην τοῦ Χριστοῦ. Τῷ φωτι γὰρ τοῦ Κυρίου καταυγασθεὶς μετέδωκε φῶς τῷ κόσμῳ. Γράψας τὰς θαυμαστὰς παραβολάς, σύστασιν ἐκκλησίας τε τῇ ἐπελεύσει τοῦ πνεύματος ἱστορησάμενος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Τόῦ Σωτῆρος Καλλιτέχνήσας παραβολάς και τά θαύματα, καί τῶν Ἀποστόλων τάς Πράξεις κοσμήσας, τῆς Θεοτόκου τἠν εἰκόνα ἐζωγράφησας. Εἰς πόλιν δέ Θηβαίων κηρύξας τἠν άλἠθειαν͵ ἐν εκείνῃ ὑπὲρ ταύτης ἐμαρτύρησας, καί τήν ψυχήν τῷ Κυρίῳ παραδέδωκας. Διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ ψυχῶν τέ καί σωμάτων ἰατρέ Λουκᾶ Εὐαγγελιστά Θεόπνευστε σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Μαθητὴς γεvόμενος τοῦ Θεοῦ Λόγου, σὺν τῷ Παύλῳ ἅπασαν, ἐφωταγώγησας τὴv γῆν, καὶ τὴν ἀχλὺν ἀπεδίωξας, τὸ θεῖον γράψας, Χριστοῦ Εὐαγγέλιον.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Μακεδονικός Αγώνας: Αγώνας για Ελληνική Ελεύθερη Μακεδονία

Μακεδονικός αγώνας ονομάζεται ο ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, κυρίως, και άλλων σλαβόφωνων λαών κατά την περίοδο 1904 έως 1908 με το θέατρο των συγκρούσεων να είναι η τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η λήξη της επανάστασης του 1821 δεν βρήκε ολόκληρη την Ελλάδα ελεύθερη. Τα βόρεια σύνορα της ελεύθερης Ελλάδας αποτελούσε η Θεσσαλία. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνισμού παρέμεινε υποδουλωμένο στην οθωμανική αυτοκρατορία. Η Θεσσαλία του Ρήγα Φεραίου, η Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και άλλες ένδοξες και ελληνικότατες περιοχές Ήπειρος, Κρήτη, Θράκη και πόλεις όπως Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Μοναστήρι, Ρόδος , Βέροια στέναζαν κάτω από την μπότα του τούρκου δυνάστη.

Ο ελεύθερος ελληνισμός το έφερε βαρέως το γεγονός αυτό. Η περιοχή της Μακεδονίας μας ήταν εμπορικό σταυροδρόμι της εποχής και η ανάμειξη ανθρώπων διαφορετικών θρησκειών και γλωσσών ήταν γεγονός αναπόφευκτο. Ο τούρκος δυνάστης απαγόρευε την λειτουργία ελληνικών σχολείων για εκατοντάδες χρόνια. Αναμενόμενο ήταν κάποιοι άνθρωποι να αρχίζουν να μη μιλάν ελληνικά, να αναπτύσσονται τοπικοί διάλεκτοι και να παρεισφρέουν και σλαβικές λέξεις. Μήπως σήμερα που λειτουργούν σχολεία δεν παρατηρούμε την άναρχη εισβολή ξένων λέξεων εις το καθημερινό λεξιλόγιό μας;;.

Οι Βούλγαροι και άλλοι σλαβικοί λαοί έβλεπαν τις πλούσιες μακεδονικές πεδιάδες με τους μεγάλους ποταμούς και τα λιμάνια της Μακεδονίας, κυρίως της Θεσσαλονίκης, και επιθυμούσαν σφόδρα να τα προσαρτήσουν. Νόμισαν ότι βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να προσαρτήσουν την ελληνική Μακεδονία. Οι ευρωπαίοι προβλέπουν την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και προσπαθούν να κερδίσουν ότι μπορούν. 

Για να προσαρτήσει την Μακεδονία η Βουλγαρία έπρεπε να αποδείξει ότι οι Μακεδόνες είναι Βούλγαροι. Για το σκοπό αυτό ιδρύει μια οργάνωση το Κομιτάτο και τα μέλη της ονομάζονται κομιτατζήδες. Ο ρόλος των κομιτατζήδων είναι με την βία και τον εξαναγκασμό να αποδείξουν ότι ο ντόπιος πληθυσμός ακολουθεί την Βουλγαρία. Εκβιάζουν και απειλούν τους ορθόδοξους χριστιανούς να μη εκκλησιάζονται εις τις εκκλησίες που ανήκουν εις το οικουμενικό πατριαρχείο αλλά  εις τις εκκλησίες που ανήκουν στη βουλγαρική εξαρχία. Στην Οθωμανική τάξη η εκκλησιαστική ένταξη αποτελούσε κριτήριο εθνικής κατηγοριοποίησης. Η ένταξη κάποιου σε μία από τις δύο Εκκλησίες, τη βουλγαρική Εξαρχία ή το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σήμανε τη δήλωσή του ως «Βούλγαρου» ή «Έλληνα» αντίστοιχα. Μεγάλη η πίεση και η αγριότητα που αντιμετώπιζαν οι Μακεδόνες για να ενταχθούν εις την Βουλγαρική εξαρχία και μέσω αυτής να υποδουλωθούν εις την Βουλγαρία. Ταυτόχρονα οι κομιτατζήδες ιδρύουν και σχολεία εις τα οποία διδάσκεται αποκλειστικά και μόνο η βουλγαρική γλώσσα.

Την ίδια ώρα ο Ελληνισμός αντιδρά, δεν μένει απαθής και αδρανής. Ο οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ τοποθετεί ιεράρχες νέους, μορφωμένους και άξιους να προσφέρουν για τη διάσωση του Ελληνισμού της Μακεδονίας. . Είναι ο Γερμανός Καραβαγγέλης  εις την μητρόπολη Καστοριάς, ο Ιωακείμ Φορόπουλος  εις το Μοναστήρι και ο Χρυσόστομος Καλαφάτης εις τη Δράμα. Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση στέλνει τους δικούς της ανθρώπους. Ο Ίων Δραγούμης αναλαμβάνει το Προξενείο Μοναστηρίου, ο Λάμπρος Κορομηλάς το Προξενείο Θεσσαλονίκης, ο Νικόλαος Σαχτούρης το Προξενείο Σερρών και ο Τιμολέων Μαυρουδής το Προξενείο Καβάλας.

Θεωρητικά οι κομιτατζήδες θεωρούνται αυτόνομοι αντάρτες, δεν ανήκουν σε κανένα κράτος και έτσι η πατρίδα μας Ελλάδα δεν μπορεί να κηρύξει πόλεμο σε καμιά χώρα. Στέλνει μικρές στρατιωτικές μονάδες για να βοηθήσουν τους μακεδονομάχους. Ο Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης γυρίζει με κίνδυνο της ζωής του από χωριό σε χωριό για να στηρίξει το ελληνικό φρόνημα. Δάσκαλοι και δασκάλες με καρδιές φλεγόμενες και παλλόμενες από Ελλάδα και χριστό στηρίζουν τα παιδιά και τους γονείς των. Διδάσκουν Ελληνικά και ελληνική Ιστορία. Δίνουν δύναμη και κουράγιο για να μη χαθεί ο ελληνισμός από την Μακεδονία.

 Εις την Αθήνα ιδρύεται το μακεδονικό κομιτάτο για να βοηθήσει τον ελληνισμό της Μακεδονίας από τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη. Πιέζει προς την κατεύθυνση αυτή και την ελληνική κυβέρνηση.

Τον Αύγουστο του έτους 1904 ο αξιωματικός Παύλος Μελάς εγκαταλείπει λαμπρή καριέρα, σύζυγο και παιδιά περνάει τα σύνορα και κυκλοφορεί εις την Μακεδονία με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας. Βοηθά σημαντικά εις τον αγώνα των μακεδονομάχων και είναι ο σημαντικότερος ήρωας του μακεδονικού αγώνα .Στις 13 Οκτωβρίου 1904 βρίσκεται εις την κωμόπολη Σιάτιστα και εκεί περικυκλώνεται από τούρκους αστυνομικούς οι οποίοι είχαν ενημερωθεί από τους κομιτατζήδες του Μήτρου Βλάχου. Περικυκλωμένος από  τούρκους πολεμά ηρωικά και αντιστέκεται γενναία. Μετά από 2 ώρες αντίστασης διατάζει έξοδο εις την διάρκεια της οποίας τραυματίζεται και πεθαίνει μετά από μισή ώρα.

Η είδηση του θανάτου του ήρωα ευπατρίδη Παύλου Μελά συγκίνησε και συγκλόνισε όλο τον ελληνισμό και όχι μόνο. Από παντού πλέον αρχίζουν να εμφανίζονται εθελοντές για να πολεμήσουν εις τη Μακεδονία. Ο Καλαποθάκης, ο Κορομηλάς, ο Δραγούμης και ο Καραβαγγέλης συντονίζουν την προσπάθεια, η οποία, μετά τον θάνατο του Μελά, παίρνει νέα ορμή. 

Το 1906 ο Μεσήνιος οπλαρχηγός Σαράντος Αγαπηνός με το ψευδώνυμο  «Καπετάν Άγρας» εγκαθίσταται εις την περιοχή της Λίμνης Γιαννιτσών και καθαρίζει την περιοχή από τους κομιτατζήδες. Το τέλος του ηρωικό. Μαρτύρησε για την Μακεδονία. Οι κομιτατζήδες τον κρέμασαν έξω από την Έδεσσα. Εις την Νάουσα διακρίνεται ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Μαζαράκης με το ψευδώνυμο « Καπετάν Ακρίτας». Πολύ σπουδαίος πατριώτης μαχητής και ο Καπετάν Γαρέφης από τον Βόλο, ο οποίος εγκαταλείπει τα εγκόσμια από τα πυρά των κομιτατζήδων. Εις τη Φλώρινα ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Χρήστου ή όπως είναι πιο γνωστός ,Καπετάν Κώτας δίνει πολλές μάχες. Οι τούρκοι τον κρεμούν εις το Μοναστήρι. Είναι σλαβόφωνος και τα τελευταία λόγια είναι «Ζίβια Γκρίτσια! Σλόμποντα ι Σμιρ!», δηλαδή «Ζήτω η Ελλάδα! Ελευθερία ή Θάνατος!». Εις τη Δράμα, μαρτυρική είναι η μορφή του καπετάν Άρμεν Κούπτιου, ο οποίος κρεμάστηκε από τους τούρκους σε ένα πλατάνι εις την κεντρική πλατεία της πόλεως. Εις τις Σέρρες δρα ο δαιμόνιος Δούκας Δούκας ή καπετάν-Ζέρβας, φόβος και τρόμος των Βουλγάρων. Αυτή όμως που έμεινε στην ιστορία ήταν η εκτέλεση του καπετάν-Μητρούση  μέσα στη πόλη των  Σερρών , αφού πρώτα κατάφερε να αντιμετωπίσει 3.000 Τούρκους μαζί με 5 συντρόφους του. Ένας από αυτούς ήταν ο Αγρινιώτης Νικόλαος Παναγιώτου, γνωστός ως καπετάν-Κουμπούρας.

Οι ξένες δυνάμεις αρχίζουν να ανησυχούν από την τακτική της πατρίδας μας. Φοβούνται ότι με τη διάλυση της Τουρκίας θα ενισχυθεί η Ρωσία. Η Ελληνική κυβέρνηση είναι σε μεγάλη κινητικότητα και εις την Τουρκία ξεσπά επανάσταση και ο σουλτάνος αναγκάζεται να δώσει Σύνταγμα που εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους. Βρισκόμαστε στο έτος 1908. Ο Μακεδονικός αγώνας σταματά προσωρινά. Αργότερα άλλοι ένδοξοι και αιματηροί αγώνες εξασφαλίζουν την απελευθέρωση των υπολοίπων τμημάτων της ελληνικής επικράτειας.

Φοβούμαι ότι χωρίς τον αγώνα των γνωστών και αγνώστων μαχητών και ηρώων και μαρτύρων της ελληνικής γης του Μακεδονικού Αγώνα θα είμασταν σήμερα τμήμα της γείτονος και συμμάχου Βουλγαρίας. Σημαντική και καθοριστική η συμβολή εις τον αγώνα αυτόν κληρικών και εκπαιδευτικών και κάθε αγνού πατριώτη Έλληνα. Τους οφείλουμε σεβασμό και υποχρεούμαστε να κλίνουμε το γόνυ μας ευλαβικά και να  αποτείουμε  τον πρέποντα σεβασμό και φόρο τιμής.

Μυργιώτης   Παναγιώτης

Μαθηματικός

Ὁ Κρητικός ὁμολογητής ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας.

Στό Συναξάρι τῆς 17ης Ὀκτωβρίου διαβάζουμε: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Ἀνδρέου τοῦ ἐν τῇ Κρίσει».

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ἔζησε καί μαρτύρησε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας, κατά τά ὁποῖα οἱ αἱρετικοί εἰκονομάχοι εἶχαν καταλάβει ὅλους τούς θρόνους, αὐτοκρατορικούς καί ἐκκλησιαστικούς, καί ἐδίωκαν μετά μανίας κάθε ὁμολογητή ὀρθόδοξο χριστιανό. 

Ὅπως κάτι ἀνάλογο γίνεται καί στά χρόνια τά τωρινά. Στίς ἡμέρες μας μία ἄλλη αἵρεση, μία παναίρεση, ὁ οἰκουμενισμός, ἔχει πάρει μέ τό μέρος της τούς περισσότερους ἀρχιερεῖς καί πατριάρχες, καί ὅσοι ρασοφόροι τολμοῦν νά ὁμολογήσουν τήν ἀλήθεια καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, διώκονται καί βασανίζονται ὅπως καί τότε. 

Ὁ ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας κατήγετο ἀπό τήν Κρήτη. Ἀπό μικρό παιδί εἶχε ἀνατραφεῖ μέ ὀρθόδοξο φρόνημα καί δέν ἄντεχε νά βλέπει τήν διαφθορά τοῦ ποιμνίου ἀπό τήν κακόδοξη αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ἔτσι, λοιπόν, ἀποφασίζει καί πηγαίνει στήν Κωνσταντινούπολη, μέ σκοπό νά ἐλέγξει τήν ἀσέβεια τοῦ εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου. Παρουσιάζεται ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορος καί μέ θάρρος διδάσκει δημοσίως τήν ἀλήθεια. Δηλαδή, ὅτι τίς ἅγιες εἰκόνες τοῦ Κυρίου, τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων πρέπει νά τίς τιμᾶμε καί νά τίς προσκυνοῦμε.  

Ὁ βασιλιάς ὀργίσθηκε σφόδρα μέ τή παρρησία τοῦ ὁσίου καί διέταξε νά σταματήσουν τόν λόγο του ἀμέσως καί νά τόν συλλάβουν. Ἐπί τρεῖς ἡμέρες ὁ ἅγιος ὑπέστη μαρτύρια ἀπάνθρωπα. Ὁδηγήθηκε στή φυλακή, τά ροῦχα του ξεσχίσθηκαν, τό σῶμα του γέμισε πληγές ἀπό τούς ἀνελέητους ξυλοδαρμούς, οἱ πλευρές του καί τό σαγόνι του θρυματίστηκαν. Τήν Τρίτη ἡμέρα τόν ἔδεσαν μέ ἕνα σχοινί καί τόν ἔσερναν κατά γῆς στούς δρόμους τῆς Πόλης. Τό τέλος του ἐπῆλθε ἀπό τήν λεπίδα ἑνός ψαρά, ὁ ὁποῖος, κινηθείς ἀπό δαιμόνιο, τοῦ κατέκοψε τό πόδι.

 

Τό τίμιο λείψανό του τό πέταξαν στόν τόπο, ὅπου ἔριχναν τά πτώματα τῶν κακοποιῶν καί τῶν φονιάδων. Δέν ἐπέτρεψαν στούς ἀδελφούς του νά τόν ξενυχτίσουν καί νά τόν κηδέψουν σύμφωνα μέ τήν παράδοση. Ὅπως, δυστυχῶς, κάτι παρόμοιο κάνουμε κι ἐμεῖς σήμερα! Δέν ἀντέχουμε τά σώματα τῶν νεκρῶν στά σπίτια μας καί μέχρι τόν ἐνταφιασμό τους τούς παρατᾶμε μέσα σέ ψυκτικούς θαλάμους!

 

Ὁ Θεός ὅμως ἔστειλε δώδεκα δαιμονισμένους, οἱ οποῖοι παρέλαβαν τό σῶμα τοῦ ἁγίου, τό περιποιήθηκαν καί τό ἐνταφίασαν μέ τιμές σέ τόπο ἁγιασμένο, ὀνομαζόμενο Κρίσις. Μάλιστα οἱ δώδεκα αὐτοί δαιμονισμένοι, γιά τήν φροντίδα τοῦ ἁγίου, πῆραν μισθό ἀπό τόν Κύριο· ἐλευθερώθηκαν ἀπό τά δαιμόνια καί ἐθεραπεύθησαν. Ἀμοίβει καί εὐλογεῖ ὁ Θεός τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς, πού κηδεύουν τούς δικούς τους σύμφωνα μέ τίς σχετικές ἁγιοπατερικές μας παραδόσεις. 

Ἐπιμέλεια κειμένου, 

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

------------------------------------- 

Οἱ πληροφορίες γιά τόν βίο τοῦ ὁμολογητοῦ ὁσιομάρτυρος Ἀνδρέα ἁλιεύθηκαν ἀπό τόν ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Μαργαρώ: η θρυλική Μυκονιάτισσα που έθρεψε τον Πειραιά

 Η θρυλική Μαργαρώ άνοιξε το ταβερνάκι της στο Χατζηκυριάκειο όταν στον Πειραιά έπεφταν ακόμη βόμβες και με τα φαγητά της τάισε λιμενεργάτες και ναυτάκια, που την είχαν σαν δεύτερη μάνα τους.

Φωτογραφίες: Σοφία Παπαστρατή

Γεωργία Παπαστάμου

Μία είναι η Μαργαρώ. Όλη η πόλη έχει περάσει από το ταβερνάκι της στην άκρη της Χατζηκυριακού και ακόμα και όσοι δεν την πρόλαβαν έχουν ακούσει ιστορίες για τη θρυλική Μυκονιάτισσα που έθρεψε τον Πειραιά, μια ζωή πάνω από τα τηγάνια και τις κατσαρόλες της. Η Μαργαρώ Χανιώτη, γεννημένη στην Ανω Μερά, από φτωχή οικογένεια, έμαθε από μικρό κορίτσι να μαγειρεύει, όταν βρέθηκε υπηρέτρια σε ένα πλουσιόσπιτο της Σύρου. Ξαναγύρισε στη Μύκονο, παντρεύτηκε και, αφού γέννησε τα πέντε παιδιά της, το ’37 τα πήρε από το χέρι και, μαζί με τον σύζυγό της, Γιάννη, έβαλαν όλοι τους πλώρη για τον Πειραιά, για μια καλύτερη τύχη. Ο άντρας της έπιασε δουλειά στο λιμάνι, φορτωτής στο κάρβουνο, και εκείνη άνοιξε το πρώτο της μαγαζί, ένα υπόγειο μαγέρικο στην οδό Αφεντούλη, κοντά στο Τζάνειο, ταΐζοντας τους λιμενεργάτες, ακόμα και μέσα στην κατοχή.

Η Μαργαρώ Χανιώτη, με την ποδιά εργασίας, καθισμένη μαζί με τα ναυτάκια.

Μερικά χρόνια αργότερα, το ’44, μετακόμισε στην παλιά μπακαλοταβέρνα του Σαντορινιού, δίπλα στην πύλη της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Με τους βομβαρδισμούς του Πειραιά, ο παλιός ιδιοκτήτης είχε φοβηθεί και ήθελε να πουλήσει το δίπατο για να το ξεφορτωθεί. Η Μαργαρώ πάλι, ψύχραιμη, άρπαξε την ευκαιρία να μεταφερθεί από το ενοικιαζόμενο υπόγειο στο κτίσμα που θα χωρούσε άνετα μαγαζί και σπίτι για την οικογένεια. «Με το που το αντίκρισε, τρελάθηκε. Αλλά μπροστά στον Σαντορινιό γύρισε στον άντρα της και άρχισε να του φωνάζει “Πού με έφερες; Εδώ πέρα πέφτουν μπόμπες, θα μας σκοτώσουν όλους”, για μην ανέβει η τιμή», θυμάται από αφηγήσεις ο εγγονός της, Κώστας Χανιώτης.

Ο μικρότερος εγγονός της Μαργαρώς, Σπύρος Χανιώτης, συνεχίζει τα τηγανίσματα στο παλιό της πόστο.

Εξυπνη, εργατική, δυναμική γυναίκα, έφερνε μόνη της βόλτα την ταβέρνα σε μια δύσκολη περιοχή. «Μιλάμε για μια κακόφημη γειτονιά. Αβατο. Υπήρχε όμως σεβασμός για “της κυρα-Μαργαρώς”. Εκείνη, μόνη της, κουλάντριζε το μαγαζί. Ο άντρας της δούλευε στο λιμάνι και αργότερα είχε και έναν σοβαρό τραυματισμό στο μάτι του», λέει ο μικρότερος εγγονός της, Σπύρος. Η ίδια έπαιρνε μούστο και έφτιαχνε δικό της κρασί, ενώ στην κουζίνα της τηγάνιζε μαρίδα, γόπα, γαύρο σε δύο μεγάλα πετρογκάζ, ετοίμαζε μαγειρευτά, έκανε σάντουιτς, ομελέτες και ό,τι άλλο ήξερε. «Στα χρόνια του πατέρα μου αρχίσαμε να σερβίρουμε μόνο γαρίδες και μπαρμπούνια τηγανητά. Η γιαγιά έκανε απ’ όλα. Εβραζε πέντε διαφορετικά είδη χόρτων, μαγείρευε μπακαλιάρο παστό στον φούρνο με πατάτες, ιμάμ μπαϊλντί. Ο,τι έκανε ήταν φανταστικό, γιατί είχε τρομερή υπομονή. Τις Κυριακές μαγείρευε κοκκινιστό με πατάτες τηγανητές. Πιο έντονα θυμάμαι τα κεφτεδάκια της, που ήταν μαγικά», περιγράφει ο ίδιος.

«Μεσοτοιχία» με τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, η Μαργαρώ όχι μόνο καλομαγείρευε για τους σπουδαστές, αλλά ήταν και το απάγκιο τους. «Τότε στη σχολή ήταν σκληρά τα πράγματα. Οι δόκιμοι περνούσαν πολλά καψόνια και στερήσεις, τους ταλαιπωρούσαν. Οταν έρχονταν εδώ να φάνε, η γιαγιά τούς παρηγορούσε. Εχουν έρθει απόστρατοι ναύαρχοι και μας έχουν πει: “Η γιαγιά σας ήταν σαν δεύτερη μητέρα για εμάς. Μας έδινε κουράγιο να καταφέρουμε ό,τι καταφέραμε”», περιγράφει ο Σπύρος. Μαζί με τον καλό λόγο, πήγαιναν και έρχονταν οι κεφτέδες και οι ομελέτες που κερνούσε η Μαργαρώ τους τιμωρημένους, μέσα από τη μάντρα.

Μέχρι το ’76 που πέθανε, η Μαργαρώ δεν σταμάτησε να δουλεύει στην ταβέρνα. Με την ποδιά εργασίας, καθισμένη μαζί με τα ναυτάκια, τη βλέπεις σήμερα στη μεγεθυμένη φωτογραφία που δεσπόζει πάνω από τα τραπέζια της αυλής.

 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γαστρονόμος, τεύχος 250.

Γαστρονόμος

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σήμερα 16 Οκτωβρίου 2026 εορτάζουν:

 

Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος

Όσιος Μαλός

Άγιοι Δύο Στρατιώτες

Άγιοι Λεόντιος, Δομέτιος, Τερέντιος και Δομνίνος

Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας

Όσιος Λογγίνος ο φύλακας της θύρας

Άγιος Γάλλος

 

Νηστεία

Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας

 

Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας

Ημερομηνία Εορτής:	16/10/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 16 Οκτωβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Ιωαννης ο Τουρκολεκας (1805 - 1816)
Τελευταία ενημέρωση:	01/02/2014 19:24
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικές συνδέσεις Παραπομπές

Βιογραφία

Ο νεομάρτυρας και παιδομάρτυρας Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας γεννήθηκε το 1805 μ.Χ. στο χωριό Τουρκολέκα Αρκαδίας. Η οικογένεια του διακρινόταν για την ευλάβεια τον Θεό, για την αγάπη προς την πατρίδα και για τον ηρωισμό της. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος-Τουρκολέκας, ονομαστός αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου και μητέρα του, η αδελφή της συζύγου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Σοφία. Μεταξύ των τεσσάρων του αδελφών διακρινόταν ο γνωστός οπλαρχηγός Νικήτας, γνωστός ως Νικηταράς (ο τουρκοφάγος) και ο διδάσκαλος της πολεμικής τακτικής ευπαίδευτος λοχαγός Νικόλαος.

Το 1816 μ.Χ. ο Ιωάννης, 11 χρονών τότε, μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, γιό του αγωνιστή του Πάρνωνα Ζαχαριά , ενώ ταξίδευαν για τα Κύθηρα, λόγω θαλασσοταραχής βρέθηκαν στη Νεάπολη της Λακωνίας. Ο Αγάς της περιοχής Χουσεΐν, με δόλο τους συνέλαβε και τους έστειλε στην ανωτέρα Τουρκική αρχή της Μονεμβασίας. Εκεί οι συλληφθέντες φυλακίστηκαν στο κάστρο της.

Στη συνέχεια ο άρχοντας της Μονεμβασίας ζήτησε οδηγίες από τον Βοεβόδα του Μυστρά, ο οποίος διέταξε να αποκεφαλιστούν και οι τρεις φυλακισμένοι. Πρώτα αποκεφαλίστηκαν ο Αναγνώστης και ο πατέρας του Αγίου.

Για την ομολογία, το μαρτυρικό τέλος και το θαυμαστό σημείο, που έδωσε ο Θεός, μετά τον αποκεφαλισμό του παιδομάρτυρα, γράφει, σχετικά ο αδελφός του Αγίου, ο Νικηταράς: «Στον αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει την πίστη του. Του δείχνουν τον σκοτωμένο πατέρα του και του λέγουν κάθησε να σε κάνουμε Τούρκο. Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου. Του ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του. Έγινε από το αίμα του σταυρός. Πήραν τα κεφάλια τους στην Τριπολιτσά».

Η σφαγή και των τριών έγινε στις 16 Όκτωβρίου 1816 μ.Χ., έξω από τον Ιερό Ναό του «Ελκομένου Χριστού» στην πάλαια Μονεμβασία. Εκεί, στο δάπεδο της αυλής του Ναού, το αίμα του παιδομάρτυρα και νεομάρτυρα Ιωάννη, σχημάτισε Σταυρό και έτσι αποκαλύφθηκε η ένδοξη είσοδος του Αγίου στη Βασιλεία του Θεού και η ένταξή του στη χορεία των Μαρτύρων.

Οι κεφαλές, του νεομάρτυρα Ιωάννη, του πατέρα του και του Αναγνώστου εστάλησαν στον Πασά της Τριπόλεως, τα δε σώματα τους ετάφησαν στην Μονεμβασία, και μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστος ο τόπος της ταφής και των κεφαλών και των σωμάτων τους.

Το σημείο του Σταυρού, το οποίο στο δάπεδο της αυλής του Ναού σχημάτισε το μαρτυρικό και αγνό αίμα του Αγίου Ιωάννη, έγινε πηγή συριγμού των υποδούλων χριστιανών Ελλήνων και τόπος ιερού προσκυνήματος των πιστών.

Ναός του Αγίου υπάρχει στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Λιγότερα (-)

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη ....

Σφακιανάκης: Δεν έχουμε πρόβλημα ανηλίκων, έχουμε πρόβλημα ενηλίκων που παράτησαν τα παιδιά τους σε TikTok και YouTube

 

Όταν ένα παιδί το έχεις αφημένο σε ένα δωμάτιο να «σκοτώνει» όλη μέρα μετέχοντας σε παιχνίδια με διαδικτυακές συμμορίες μην απορούμε που οι συμμορίες ανηλίκων έρχονται γύρω μας

Με έντονο προβληματισμό γύρω από τη συμπεριφορά και την ψυχική κατάσταση των νέων, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Thermopylae Forum 2026 η 4η θεματική ενότητα υπό τον τίτλο «Ανήλικοι σε κρίση: Τι συμβαίνει με τους νέους; Παραβατικότητα, εθισμός & επιρροή ψηφιακού κόσμου», φέρνοντας στο προσκήνιο ένα πολυπαραγοντικό κοινωνικό ζήτημα με αυξανόμενες διαστάσεις.

Στο επίκεντρο της συζήτησης που διεξήχθη σήμερα Σάββατο 16 Μαΐου στο Καινοτομικό Κέντρο Ιστορικής Ενημέρωσης Θερμοπυλών, βρέθηκε η μεταβολή της μορφής της ανήλικης παραβατικότητας, η οποία εμφανίζεται πλέον πιο βίαιη και σε ολοένα μικρότερες ηλικίες, καθώς και η καθοριστική επίδραση του ψηφιακού περιβάλλοντος στη διαμόρφωση συμπεριφορών και προτύπων.

Οι παρεμβάσεις ανέδειξαν τον ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των αλγορίθμων στην καθημερινότητα των παιδιών, αλλά και την αδυναμία ή καθυστέρηση των παραδοσιακών δομών, όπως η οικογένεια και το σχολείο, να ανταποκριθούν έγκαιρα στις νέες συνθήκες.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης, με τους ομιλητές να επισημαίνουν ότι τα φαινόμενα βίας, κακοποίησης και αυτοτραυματισμού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποσπασματικά ή κατασταλτικά, αλλά απαιτούν συντονισμένη δράση και ενίσχυση των μηχανισμών στήριξης των ανηλίκων. Παράλληλα, αναδείχθηκε η σημασία της θέσπισης κανόνων στο ψηφιακό περιβάλλον, καθώς και η ανάγκη ενίσχυσης της ψηφιακής παιδείας και της προστασίας των παιδιών από επιβλαβές περιεχόμενο.

Ο αντιστράτηγος ε.α. ΕΛ.ΑΣ., πρώην επικεφαλής Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Μανώλης Σφακιανάκης ανέφερε πως: «Δεν έχουμε πρόβλημα ανηλίκων, έχουμε πρόβλημα ενηλίκων που παράτησαν τα παιδιά τους σε αλγόριθμους. Το TikTok ανέλαβε την ανατροφή, το YouTube έγινε ο «πατέρας», το Instagram όρισε την αξία κι εμείς χειροκροτούσαμε που… ησύχασαν τα παιδιά μας. Τώρα απορούμε για την παραβατικότητα. Απορούμε για παιδιά που δεν αντέχουν σε μία απόρριψη. Μην απορείτε, ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Πήραμε οθόνες και αδιαφορία, θερίζουμε γενιές σε κρίση. Το ερώτημα είναι εάν έχουμε ακόμα το θάρρος να το παραδεχτούμε. Και όταν ένα παιδί το έχεις αφημένο σε ένα δωμάτιο και «σκοτώνει» όλη μέρα μετέχοντας σε παιχνίδια με διαδικτυακές συμμορίες απορούμε μετά που οι συμμορίες ανηλίκων έρχονται πέριξ μας. Και έχουμε μετά την απαίτηση από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να συλλάβει όλους τους ανήλικους, για κάτι που εμείς φέραμε στη ζωή αυτή. Αυτά δεν υπήρχαν παλαιότερα. Μην απορείτε λοιπόν για τίποτα. Η λύση είναι μια: Να αναπτύξουμε κουλτούρα στα σπίτια μας ώστε να αλλάξει αυτό. Δεν μπορεί ένα παιδί να το αφήνεις σε ένα καρότσι όλη ημέρα και να βλέπει βίντεο στο YouTube. Δώστε μεγαλύτερη προσοχή στα παιδιά σας. Δεν είμαστε καταθλιπτικοί, γινόμαστε καταθλιπτικοί».

newsbeast