ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 18 Αυγούστου 2026
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας
| Ημερομηνία Εορτής: | 18/08/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Κωνσταντινος Εκ Καππουας (; - 1610) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 15/04/2012 03:11 |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Στα ζοφερά χρόνια της τουρκοκρατίας, όπως είναι γνωστό από την ιστορία, μαρτύρησαν χιλιάδες χριστιανοί. Ένας λοιπόν, απ' αυτούς είναι και ο άγιος νεομάρτυς της θεσσαλικής Καππούας Κωνσταντίνος, ο οποίος προτού βαπτισθεί και ενταχθεί στους κόλπους της Εκκλησίας μας ήταν μουσουλμάνος γιος Τούρκου αξιωματούχου. Σε ηλικία είκοσι χρόνων μυήθηκε στα χριστιανικά δόγματα από κάποιον λόγιο μοναχό του μοναστηρίου της Καππούας «Άγιος Νικόλαος». Ο μοναχός αυτός όταν έκρινε ότι είχε εδραιωθεί η πίστη του τουρκόπουλου στο Χριστό, το βάφτισε στο μοναστήρι και από Σαΐμ, που ήταν το όνομά του, το μετονόμασε Κωνσταντίνο.
Η αντίδραση του Τούρκου αξιωματούχου, πατερά του νεοφώτιστου Κωνσταντίνου, υπήρξε κεραυνοβόλος και δυναμική. Θέλησε να τιμωρήσει με θάνατο τους τρεις μοναχούς του μοναστηρίου της Καππούας αλλά δεν το κατόρθωσε, γιατί αυτοί κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν στα Μετέωρα, όπου ζήτησαν προστασία από τους εκεί μοναχούς. Η οργή του πατέρα κορυφώθηκε και πυρπόλησε το μοναστήρι. Εξοργισμένος από τη σθεναρή στάση και τη συμπεριφορά του γιου του διέταξε στρατιώτες της φρουράς του να τον ρίξουν στο μπουντρούμι και να μην τον βγάλουν από κει, αν δεν επανέλθει στην πατρώα του πίστη. Οι στρατιώτες έπραξαν συμφωνά με τις εντολές του πατέρα. Έριξαν τον Κωνσταντίνο στο σκοτεινό και μουχλιασμένο μπουντρούμι και πρωί - βράδυ τον ρωτούσαν αν είχε μετανιώσει για την αποστασία του. Ο Κωνσταντίνος, όμως, τους απαντούσε με γλυκύτητα και σταθερότητα: «Το Χριστό μου δεν θα τον αρνηθώ ποτέ ο, τι και να μου κάνετε· δεν φοβάμαι τίποτα· είναι δίπλα μου και με ενισχύει». Τα όρια της υπομονής του πατέρα εξαντλήθηκαν και οργισμένος έδωσε εντολή στους στρατιώτες να τον βασανίσουν σκληρότερα και αν δεν μεταπεισθεί και πάλι, να τον οδηγήσουν στην κρεμάλα. Άλλα και τα νέα σκληρότερα βασανιστήρια δε στάθηκαν ικανά να κάμψουν το φρόνημα και την πίστη του Κωνσταντίνου. Τότε οι στρατιώτες του ανακοίνωσαν την απόφαση του πατέρα του να τον απαγχονίσει, ως τελευταία και κορυφαία απειλή, αλλά και πάλι πήραν την αγέρωχη απάντηση: «Σας λέγω και πάλι· τίποτα δεν μπορεί να με χωρίσει από το Χριστό μου. Τον αγαπώ τόσο πολύ, που δε με νοιάζει αν δώσω για την αγάπη του και τη ζωή μου ακόμη».
Οι στρατιώτες σύμφωνα με τη διαταγή του πατέρα του, τον οδήγησαν έξω από την πόλη Καππούα, στο σημείο όπου είναι κτισμένο το σημερινό χωριό Καππά. Εδώ έριξαν σχοινί σ’ ένα χοντρό κλωνάρι του «μεγάλου πλατάνου» που υπήρχε στη θέση αυτή, πλησίον του κοινοτικού γραφείου της Καππάς και κρέμασαν τον Κωνσταντίνο. Όμως το θαύμα έγινε· το σχοινί κόπηκε τρεις φορές οπότε οι δήμιοι αναγκάστηκαν, υστέρα από διαταγή του παριστάμενου πατέρα του, να τον αποκεφαλίσουν. Η αγία ψυχή του νεαρού Κωνσταντίνου πέταξε κοντά στην αιώνια αγάπη του, το Χριστό. Το τιμημένο σκήνωμα του το έθαψαν οι χριστιανοί κοντά όταν τόπο του μαρτυρίου του, στην τοποθεσία «Τρία Δέντρα».
Ο Κωνσταντίνος μαρτύρησε στις 18 Αυγούστου 1610 μ.Χ.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α'. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Κωνσταντίνον Καππούας, τον νεομάρτυρα, ως στρατιώτην γενναίον της Εκκλησίας Χριστού, μακαρίσωμεν πιστοί και επαιναίσωμεν· ότι δυσέβειαν πατρός καταλείψας σθεναρώς, εκήρυξεν τον Σωτήρα, και νομίμως υπεραθλήσας, την κάραν δέδωκεν ως δώρον Χριστώ.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς
| Ημερομηνία Εορτής: | 18/08/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Ματθαιος ο Νεομαρτυς (1670 - 1697) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 26/06/2012 00:04 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ξίφει Ματθαῖε ἀποτμηθεὶς τὴν κάραν
Χαίρων εἰσῆλθες τῶν Ἀθλητῶν εἰς μάνδραν.
Ὀγδοάτη δεκάτη Ματθαῖος ἐτμήθη κεφαλήν.
Ο Ματθαίος γεννήθηκε περί το 1670 μ.Χ. στο Γερακάρι Αμαρίου της Επισκοπής Λάμπης και Σφακίων. Η Κρήτη την εποχή εκείνη είχε υποδουλωθεί στους Τούρκους κατακτητές, οι οποίοι διώκαν και βασάνιζαν τους χριστιανούς. Ο πατέρας του Ματθαίου ήταν ιερέας, κι αυτό βοήθησε τον νεαρό Άγιο να ανατραφεί με τις χριστιανικές αξίες και αρετές.
Αυτό ήταν αιτία, και ο φθονερός διάβολος μίσησε τις αρετές του Ματθαίου και τον οδήγησε στην ασέβεια. Έτσι οι αλλόθρησκοι τον επιλέγουν να νυμφευθεί την Οθωμανή Αϊσέ για να ασπασθεί τον Μωαμεθανισμό.
Μετά από λίγο όμως χρόνο κατάλαβε το φοβερό του λάθος, μετανόησε βαθιά και ξαναγύρισε στην πίστη και στην Εκκλησία του, ως κρυπτοχριστιανός.
Επειδή όμως ο Ματθαίος δεν μπορούσε να κρύψει την πίστη του, και πρωί – βράδυ έκανε τον σταυρό του, αυτό ήταν αφορμή η Οθωμανίδα σύζυγός του να εξοργιστεί, και να καταγγείλει τον σύζυγό της στον τούρκο κριτή της πόλεως του Ρεθύμνου. Ο Τούρκος κριτής τότε τον κάλεσε να απολογηθεί ενώπιόν του.
Ο Άγιος στέκεται με παρρησία μπροστά στους βάρβαρους κριτές και ομολογεί ευθαρσώς την αγάπη του για τον Χριστό. Το Δικαστήριο αποφασίζει την θανατική του ποινή δι’ αποκεφαλισμού. Ο Άγιος εξεδήμησε προς Κύριον την 18η Αυγούστου του έτους 1697 μ.Χ. Η μέρα αυτή έκτοτε αποτελεί και την ημέρα μνήμης και τιμής του Αγίου Ματθαίου.
Το μαρτυρικό του σκήνωμα μετέφεραν στην γενέτειρά του το Γερακάρι, ευσεβείς χριστιανοί οι οποίοι το κήδευσαν με τιμές σε τόπο που μέχρι σήμερα ονομάζεται «του Μαθιού το μνήμα». Στον ίδιο χώρο ανηγέρθη ναός προς τιμήν του μάρτυρος.
Αποτελεί καύχημα για την Κρήτη ο Άγιος Ματθαίος ο οποίος αν και είχε αλλάξει πίστη, μεταμεληθείς επανήλθε στην ορθόδοξη πίστη. Στην Ορθοδοξία μας και στην Κρήτη μας θα γίνει ο Άγιος της συμπάθειας και της αγάπης του λαού μας, πράγμα που καλλιεργείται και σμιλεύεται ήδη στις καρδιές και ψυχές των Γερακαριανών.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον βλάστημα, Γερακαρίου, καί ἀγλάϊσμα, τῆς Κρητονήσου, ἀνεδείχθης Ματθαῖε μακάριε, ἐν τῇ Ρεθύμνῃ Μαρτύρων τό στάδιον, ἀκαταπλήκτω τελέσας φρονήματι. Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ δεόμεθα, δωρήσασθαι ἠμιν τό μέγα ἔλεος.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τοῦ Σταυροῦ τῷ σημείῳ εὐσεβῶς σφραγιζόμενος κατ’ Ἀγαρηνὼν τῆς ἀπάτης, ὧ Ματθαῖε ἐχώρησας, καὶ ᾔσχυνας αὐτὴν σφαγιασθείς, τῷ ξίφει ὥσπερ ἄκακος ἀμνός διὰ τοῦτο τῶν Μαρτύρων ἐν οὐρανοῖς, ἠξίωσαι εὐκληρίας. Δόξα...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς
Σχετικά κείμενα
Ακολουθία Αγίου Ματθαίου του Νεομάρτυρος
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
| Ημερομηνία Εορτής: | 18/08/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Αγαπιος ο Εκ Γαλατιστης O Ιερομαρτυς (; - 1752) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 03/01/2015 12:34 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης γεννήθηκε στην κωμόπολη Γαλάτιστα της Χαλκιδικής περί το 1710 μ.Χ. Η Γαλάτιστα την εποχή εκείνη ήταν έδρα επισκοπής. Στην πατρίδα του έλαβε την εγκύκλια μόρφωση. Την περίοδο αυτή στη Γαλάτιστα, όπως και σε άλλα μέρη της Χαλκιδικής, «έχουσι σχολεία αρκετά καλά κατηρτισμένα και προσωπικόν διδασκάλων εις την διδασκαλίαν αυτών». Αξίζει να αναφερθεί πως από την Γαλάτιστα την ίδια εποχή ήταν οι σπουδαίοι συγγενείς αγιογράφοι λεγόμενοι Γαλατσάνοι, οι οποίοι αγιογράφησαν πολλές εικόνες και τοιχογραφίες στό Άγιον Όρος, και πολλά έργα τους σώζονται στη μονή Βατοπαιδίου.
Νέος μεταβαίνει για προσκύνηση των Αγίων Τόπων στα Ιεροσόλυμα, όπου παραμένει, κείρεται μοναχός και γίνεται μέλος της Αγιοταφικής Αδελφότητος. Από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Παρθένιο (1737 - 1766 μ.Χ.), χειροτονείται ιερεύς του Παναγίου Τάφου.
Κατόπιν αποστέλλεται οικονόμος του μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Θεσσαλονίκη, που ήταν ο ναός της Νέας Παναγίας κοντά στον Λευκό Πύργο, όπου υπάρχει και σήμερα. Κατά την εκεί παραμονή του δίδασκε στην Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης.
Το 1743 μ.Χ. ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Παρθένιος έστειλε τον αρχιμανδρίτη Αγάπιο στη Μόσχα για συλλογή εράνων προς εξόφληση του μεγάλου χρέους του Παναγίου Τάφου προς τους δανειστές του Πατριαρχείου. Ο Αγάπιος λόγω πολλών και διαφόρων προβλημάτων παρέμεινε στη Ρωσία ως το 1747 μ.Χ. και επέστρεψε με ένα ικανό ποσό πρός εξόφληση του χρέους.
Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη συνέχισε το διδακτικό του έργο στην εκεί σχολή. Κατόπιν δίδαξε ως καθηγητής στην Αθωνιάδα Ακαδημία, κοντά στη μονή Βατοπαιδίου. Με υπόδειξη του σοφού διδασκάλου Ευγένιου Βούλγαρη ο Άγιος διορίστηκε από το σεπτό Οικουμενικό Πατριαρχείο Σχολάρχης της Αθωνιάδος: «Το ενδιαφέρον της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας ηυξήθη έτι περισσότερον εν τοις πρώτοις χρόνοις διά του διορισμού Εφορίας εν Κωνσταντινουπόλει και Άθωνι, επιτρόπων εν τη Ευρώπη και Σχολαρχών, ως τού Νεοφύτου Καυσοκαλυβίτου, του εναρέτου και σοφού Αρχιμ. Αγαπίου Αγιοταφίτου του και μαρτυρικώς τελειωθέντος κατά την 18ην Αυγούστου τού 1752 εν τη Θέρμη της Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία του θαυμασίου και σοφωτάτου Ιεροδιακόνου Ευγενίου τού Βουλγάρεως».
Ο πολύς Ευγένιος Βούλγαρης σε επιστολή του της 10 Απριλίου 1752 μ.Χ. από τα Ιωάννινα προς τον Αγάπιο τον συγχαίρει για την ανάληψη των καθηκόντων του στην Αθωνιάδα. Την επιστολή αυτή είχε στο αρχείο του ο λόγιος επίσκοπος Καμπανίας Θεόφιλος (1749 - 1795 μ.Χ.), που υπήρξε μαθητής του Βούλγαρη στα Ιωάννινα. Από τα Ιωάννινα ήταν ο Θεόφιλος, και έδρα της επισκοπής του ήταν η Κουλακιά Θεσσαλονίκης, όπου σημειώνει ο ίδιος: « Η επιστολή αύτη επέμφθη τω σοφωτάτω αρχιμανδρίτη τού Παναγίου Τάφου Κυρίω Αγαπίω, ον περ απέκτειναν έξω της Θεσσαλονίκης, κακοποιοί φονείς Γενίτζαροι, επανακάμπτοντα από Γαλατίστης της πατρίδος αυτού κατά τδ ,αψνβ΄ Αυγούστου ιη΄! Φεύ τω δυστυχεί γένει ημών διά την στέρησιν τοιούτου σοφωτάτου ανδρός. Όντως τα κρίματα τού Θεού άβυσσος πολλή».
Στις 18 Αυγούστου 1752 μ.Χ. ο ενάρετος και σοφός «Αρχιμανδρίτης τού Παναγίου Τάφου, ο Μεγάλος Διδάσκαλος τού Γένους, ο σοφώτατος Σχολάρχης της Αθωνιάδος Αγάπιος ο Αγιοταφίτης φονεύεται μαρτυρικώς έξω από την Θεσσαλονίκη, πλησίον της Θέρμης, από κακοποιούς Γενιτσάρους καθώς ερχόταν από την Γαλάτιστα προς την Θεσσαλονίκην».
Γνωρίζουμε ότι την εποχή αυτή το στράτευμα των βίαιων Γενιτσάρων στην περιοχή αυτή προέβαινε σε λεηλασίες, αρπαγές και αιματοχυσίες σε βάρος του Ορθοδόξου λαού. Μας είναι άγνωστο τι συνέβη κατά τη σύλληψη και το μαρτύριο του Αγαπίου. Όπως επίσης δεν γνωρίζουμε που ενταφιάσθηκε και τι απέγιναν τα τίμια λείψανα του.
Η πρώτη εκδήλωση πρός τιμή τού αγίου Αγαπίου έγινε το 1977 μ.Χ. στη γενέτειρα του από τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ.κ. Νικόδημο, με ενέργειες του πρωτοσυγκέλλου αυτής αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη. Η εικόνα του Αγίου αγιογραφήθηκε από τον Αγιορείτη ιερομόναχο Βενέδικτο Νεοσκητιώτη το 1997 μ.Χ. και τοποθετήθηκε στον ιερό ναό Παναγίας Γαλάτιστας. Ανεγείρεται ναός πρός τιμή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Την ιερά ακολουθία του συνέθεσε ο υμνογράφος Χαραλάμπης Μπούσιας.
Η μνήμη του είναι άγνωστη στους συναξαριστές. Τιμάται στις 18 Αυγούστου.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ι....
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ι....
Διδαχές Αγίου Παϊσίου για την εποχή μας.
Άγιος Παΐσιος: Οι Σιωνιστές θέλουν να κυβερνήσουν τη γη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους χρησιμοποιούν μαύρη μαγεία και σατανισμό. Θεωρούν τη λατρεία του Σατανά ως μέσο για να αποκτήσουν τη δύναμη για να κάνουν τα σχέδιά τους.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
Δύσκολοι καιροί έρχονται. Μας περιμένουν μεγάλες δοκιμασίες. Οι Χριστιανοί θα υποστούν μεγάλους διωγμούς. Εν τω μεταξύ, είναι προφανές ότι οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα των έσχατων καιρών, ότι η σφραγίδα του Αντίχριστου γίνεται πραγματικότητα. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή λέει ότι ακόμη και οι εκλεκτοί θα εξαπατηθούν.
Οι Σιωνιστές θέλουν να κυβερνήσουν τη γη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους χρησιμοποιούν μαύρη μαγεία και σατανισμό. Θεωρούν τη λατρεία του Σατανά ως μέσο για να αποκτήσουν τη δύναμη που χρειάζονται για να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Θέλουν να κυβερνήσουν τη γη χρησιμοποιώντας σατανική δύναμη. Ο Θεός δεν είναι κάτι που λαμβάνουν υπόψη.
Είναι πιθανό να ζήσετε πολλά από αυτά που περιγράφονται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης. Πολλά έρχονται στην επιφάνεια, σιγά σιγά. Η κατάσταση είναι φρικτή. Η τρέλα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η αποστασία είναι πάνω μας, και τώρα το μόνο που απομένει είναι να έρθει ο «υιός της απώλειας» (Β’ Θεσ. 2:3).
Ο κόσμος έχει μετατραπεί σε τρελοκομείο. Θα βασιλεύει μεγάλη σύγχυση, στην οποία κάθε κυβέρνηση θα αρχίσει να κάνει ό,τι της έρθει στο μυαλό. Θα δούμε πώς θα συμβούν τα πιο απίθανα, τα πιο τρελά γεγονότα. Το μόνο καλό είναι ότι αυτά τα γεγονότα θα συμβούν σε πολύ γρήγορη διαδοχή.
Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε μεγάλες δοκιμασίες... το παίρνουμε στα σοβαρά, να ζούμε πνευματικά…. Τώρα πάμε ή με τον Χριστό ή με τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Τώρα γίνεσαι ήρωας επειδή δεν χαιρετάς τον διάβολο. Ωστόσο, θα δούμε τρομερά γεγονότα. Θα υπάρξουν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιαστούν περισσότερο και οι βρώμικοι θα γίνουν πιο βρώμικοι.
Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια καταιγίδα είναι ότι η φυλή έχει αξία…
Πρέπει να είσαι έτοιμος για θάνατο. Πιστεύουμε ότι τίποτα δεν είναι μάταιο, ότι η θυσία μας έχει νόημα.
Μην ενδώσετε στον πανικό. Οι δειλοί δεν είναι χρήσιμοι σε κανέναν. Ο Θεός κοιτάζει την κατάσταση ενός ανθρώπου και τον βοηθάει. Πρέπει να παραμείνουμε ψυχροί και να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας. Ό,τι και να συμβεί, πρέπει να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε, να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε. Είναι καλύτερο να αντιμετωπίζουμε πάντα μια δύσκολη κατάσταση χρησιμοποιώντας πνευματικά μέσα. Ωστόσο, αυτή η πνευματική τόλμη που γεννιέται από την αγιότητα και την προσπάθεια προς τον Θεό λείπει σήμερα, όπως και η φυσική τόλμη που χρειάζεται για να μην γίνουμε δειλοί μπροστά στον κίνδυνο.
Για να αποκρούσουμε ένα μεγάλο κακό, χρειάζεται μεγάλη αγιότητα. Ένας πνευματικός άνθρωπος μπορεί να αποκρούσει το κακό και να βοηθήσει τους άλλους. Στην πνευματική ζωή, ο μεγαλύτερος δειλός μπορεί να αποκτήσει μεγάλο θάρρος εμπιστευόμενος τον εαυτό του στον Χριστό και τη θεϊκή Του βοήθεια. Μπορεί να πάει στην πρώτη γραμμή, να πολεμήσει τον εχθρό και να νικήσει! Γι’ αυτό θα φοβόμαστε μόνο τον Θεό, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί κι αν είναι. Ο φόβος του Θεού κάνει κάθε δειλό ήρωα! Ένας άνθρωπος γίνεται ατρόμητος στο βαθμό που ενώνεται με τον Θεό.
Στη σημερινή κατάσταση μπορεί να αντισταθεί μόνο πνευματικά, όχι με εγκόσμια μέσα. Η καταιγίδα θα συνεχίσει να μαίνεται λίγο, θα πετάξει όλα τα σκουπίδια, όλα τα περιττά, στην ακτή, και τότε η κατάσταση θα γίνει πιο ξεκάθαρη. Κάποιοι θα λάβουν την ανταμοιβή τους, ενώ άλλοι θα πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους. Σήμερα υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να διαφθείρουν τα πάντα: την οικογένεια, τη νεολαία, την Εκκλησία. Στις μέρες μας είναι αληθινή μαρτυρία να υπερασπίζεσαι τον λαό σου, γιατί το κράτος διεξάγει πόλεμο ενάντια στον θεϊκό νόμο. Οι νόμοι του στρέφονται ενάντια στον Νόμο του Θεού.
Αλλά είμαστε υπεύθυνοι να μην αφήσουμε τους εχθρούς της Εκκλησίας να διαφθείρουν τα πάντα. Αν και έχω ακούσει ακόμη και ιερείς να λένε: «Μην ανακατεύεστε σε αυτό. Δεν σας αφορά!» Αν είχαν φτάσει σε μια τέτοια κατάσταση μη προσπάθειας μέσω της προσευχής, θα τους φιλούσα τα πόδια. Αλλά όχι! Είναι αδιάφοροι επειδή θέλουν να ευχαριστούν τους πάντες και να ζουν με άνεση.
Η αδιαφορία είναι απαράδεκτη ακόμη και για τους λαϊκούς, και πολύ περισσότερο για τον κλήρο. Ένας έντιμος, πνευματικός άνθρωπος δεν κάνει τίποτα με αδιαφορία. «Καταραμένος όποιος κάνει το έργο του Κυρίου με δόλο», λέει ο Προφήτης Ιερεμίας (Ιερ. 48:10). Σήμερα διεξάγεται πόλεμος, ιερός πόλεμος. Πρέπει να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή. ……. iconandlight 5/11/2019
Σε πρωθύστερο χρονικό διάστημα τα θρησκευτικά σάιτ έβριθαν τέτοιων αναφορών από τότε που ”οι προφητείες” του Αγίου Παισίου άρχισαν ”στις μέρες μας να γίνονται ειδήσεις” τα 2 τελευταία χρόνια συστηματικά αποσιωπήθηκαν να μη θιχθεί ο Μεγάλος ….όχι Αδερφός αλλά Κολλητός ο μέγα-Σύμμαχος..
dimpenews.com
Ο συνεχής αγώνας μας να συγχωρούμε τους αδελφούς μας, (Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου)
Posted on 17 Αυγούστου, 2026
Εν Θεσσαλονίκη τη 16η Αυγούστου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ενδεκάτη Κυριακή του Ματθαίου και το μεν Αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε Ευαγγελικό, μια περικοπή από το 17ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας παραθέτει μια παραβολή, που είπε ο Κύριος στα πλαίσια μιας σειράς διδασκαλιών, που απεύθυνε προς τον λαόν, καθ’ όν χρόνον αυτός βρισκόταν στη Γαλιλαία, η οποία είναι γνωστή ως η παραβολή του χρεώστου των μυρίων ταλάντων.
Σύμφωνα με την διήγηση της παραβολής κάποιος βασιλιάς θέλησε κάποτε να ζητήσει λογαριασμό από τους δούλους του, στους οποίους ανέθεσε την διαχείριση της περιουσίας του. Τότε του έφεραν κάποιον δούλο, ο οποίος χρωστούσε μύρια τάλαντα, ένα χρέος υπέρογκο, βαρύτατο και ασήκωτο. Ο δούλος, επειδή δεν μπορούσε να ξοφλήσει το χρέος, έπεσε στα πόδια του αφεντικού του και του είπε: Κύριε, ευσπλαγχνίσου με, κάνε λίγη υπομονή και εγώ θα σου ξοφλήσω, ό,τι σου χρωστάω. Τότε ο βασιλιάς τον λυπήθηκε και του χάρισε όλο το χρέος. Μετά από λίγο ο άνθρωπος εκείνος συνάντησε ένα συνάνθρωπό του, που του χρωστούσε εκατό δηνάρια, ένα ελάχιστο χρέος. Αντί λοιπόν και αυτός τώρα, ενθυμούμενος την ευεργεσία του αφεντικού του, να χαρίσει με τη σειρά του το μικρό χρέος του αδελφού του, τον έπιασε από τον λαιμό και του ζητούσε εδώ και τώρα να του δώσει ό,τι του οφείλει. Εκείνος έπεσε στα πόδια και τον παρακαλούσε, να δείξει λίγη μακροθυμία, υποσχόμενος να του δώσει το ποσό, πλήν όμως ματαίως διότι ο άσπλαχνος δούλος τον πήγε και τον έκλεισε στη φυλακή. Έμαθε ο βασιλιάς το τραγικό συμβάν και κάλεσε τον άσπλαγχνο δούλο και του είπε: Πονηρέ δούλε, Εγώ σου χάρισα το υπέρογκο χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ τώρα να χαρίσεις το μικρό χρέος του συνανθρώπου σου; Και οργισμένος ο βασιλιάς τον παρέδωσε σ’ αυτούς που βασανίζουν τους φυλακισμένους, μέχρις ότου ξοφλήσει όλο το χρέος. Και κλείνει ο Κύριος την παραβολή, επιλέγοντας ότι έτσι θα κάνει και ο ουράνιος Πατέρας του, εάν ο καθένας από μας δεν συγχωρήσει με την καρδιά του τα παραπτώματα των άλλων, πράγμα που αποτελεί το συμπέρασμα και το δίδαγμα, στο οποίο αποσκοπούσε η παραβολή.
Από το δίδαγμα όλοι μας καταλαβαίνουμε, ότι ο βασιλιάς της παραβολής, που είναι ο ίδιος ο Θεός, θα έρθει μια μέρα, τότε που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, για να κρίνει όλους τους ανθρώπους σύμφωνα με τα έργα τους. Λησμονούμε συνήθως όλοι μας αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή όλοι μας έχουμε ανοιχτό λογαριασμό με τον Θεό, ότι όλοι μας είμαστε καταχρεωμένοι με βαρύτατα χρέη, που είναι αδύνατον να τα ξοφλήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις και ότι τα χρέη αυτά μπορεί να τα σβήσει μόνον ο Θεός, κάτω όμως από ορισμένες προϋποθέσεις.
Ας δούμε στη συνέχεια κάπως πιο αναλυτικά, ποιά είναι αυτά τα χρέη. Κατ’ αρχήν είναι τα αμαρτήματά μας, τα οποία είναι πάμπολλα, αμέτρητα θα λέγαμε. Βέβαια δεν είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε, αυτή την τραγική πραγματικότητα, λόγω του ότι έχουμε συνηθίσει στην αμαρτία, η οποία έχει γίνει, τρόπον τινά, δευτέρα φύση μέσα μας. Κάθε μέρα αμαρτάνουμε αδελφοί μου, είτε με λόγια, είτε με έργα, είτε με τη σκέψη μας, είτε με τις αισθήσεις μας. Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είχαν βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητός των, γι’ αυτό και θεωρούσαν τον εαυτό τους ως τον μεγαλύτερο αμαρτωλό και συνεχώς μετανοούσαν με αδιάλειπτα δάκρυα και πένθος, ζητώντας το έλεος του Θεού. Αντίθετα οι περισσότεροι από μας, επειδή δεν συναισθανόμαστε την αμαρτωλότητά μας, δεν μετανοούμε, ούτε πηγαίνουμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε, νομίζοντας ότι δεν έχουμε αμαρτίες. Και αν κάποιος μας πει: Γιατί δεν πας να εξομολογηθείς; Του απαντούμε: Μα γιατί να πάω; Εγώ δεν έχω αμαρτίες. Ούτε έκλεψα, ούτε σκότωσα, ούτε έχω κάνει κακό σε κανέναν άνθρωπο. Πράγμα που δείχνει, πόσο βαθύ πνευματικό σκοτάδι υπάρχει μέσα μας.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε, ότι είναι αδύνατον, να διακρίνουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοήσουμε γι’ αυτές, αν δεν έρθει μέσα στην ψυχή μας η Χάρις του Θεού, η οποία θα φωτίσει το πνευματικό σκοτάδι της ψυχής μας. Όσο περισσότερο μας φωτίζει ο Θεός με την Χάρη του, τόσο πιο καθαρά διακρίνουμε το πλήθος των αμαρτημάτων μας και τόσο περισσότερο μετανοούμε. Οι άγιοι, επειδή είχαν πλούσιο τον φωτισμό της Χάριτος, μπορούσαν να διακρίνουν με κάθε λεπτομέρεια και την παραμικρότερη αμαρτία. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, ας φέρουμε ένα παράδειγμα: Μια σταγόνα νερό, όταν τη βλέπει κανείς με γυμνό μάτι, δεν μπορεί να διακρίνει κανένα μικρόβιο. Όταν όμως την δεί με το μικροσκόπιο, τότε βλέπει αμέτρητα μικρόβια.
Αλλά δεν είναι μόνο οι αμαρτίες μας. Έχουμε και άλλα χρέη. Είναι τα χαρίσματα, οι φυσικές ικανότητες και τα προσόντα που μας έδωσε ο Θεός. Όλα αυτά μας τα έδωσε, όχι για να τα σπαταλήσουμε, ικανοποιώντας τα πάθη και τις κοσμικές επιθυμίες μας, αλλά για την πνευματική μας καλλιέργεια και για την ωφέλεια του πλησίον. Εμείς όμως συνήθως πράττουμε το αντίθετο, αμαρτάνοντας βαρύτατα ενώπιον του Θεού. Επίσης ο λογαριασμός των χρεών μας αυξάνει και φουσκώνει ακόμη περισσότερο, αν λάβουμε υπ’ όψη μας και τις πάμπολλες παραλείψεις μας, δηλαδή όλα εκείνα που μπορούσαμε να πράξουμε και από αμέλεια δεν πράξαμε. Όλα αυτά τα χρέη είναι γραμμένα στη μνήμη του Θεού και την ημέρα της κρίσεως θα κληθούμε όλοι μας να λογοδοτήσουμε.
Όλο αυτό το υπέρογκο χρέος είναι αδύνατον να εξοφλήσουμε, έστω και αν θυσιάζαμε την ζωή μας. Μόνο το πανάγιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που έχυσε πάνω στο σταυρό, έχει τη δύναμη να σβήνει αμαρτίες, σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο της Γραφής: «Το αίμα Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας», (Α΄ Ιω. 1,7). Όμως ο Θεός δεν σβήνει τις αμαρτίες μας απροϋπόθετα, με ένα μαγικό τρόπο, χωρίς δηλαδή την ανταπόκριση και την ενεργό συμμετοχή του ανθρώπου. Ο Θεός, ναι μεν συγχωρεί τις αμαρτίες μας δυνάμει της σταυρικής του Θυσίας, αλλά εφ’ όσον και εμείς από τη δική μας πλευρά συνεχώς μετανοούμε, εξομολογούμεθα και συγχωρούμε με την καρδιά μας τον πλησίον μας. Βέβαια η μετάνοια, η εξομολόγηση και η ανεξικακία συνεπάγονται αγώνα συνεχή και ισόβιο.
Ιδιαίτερα η ανεξικακία, δηλαδή το να συγχωρήσουμε το κακό, που μας έκαναν οι άλλοι, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και τούτο διότι ο παλαιός άνθρωπος που έχουμε μέσα μας, κλωτσάει και αντιστέκεται, οπότε χρειάζεται να παλέψουμε με τον εαυτό μας. Όταν για παράδειγμα κάποιος μας υβρίσει, ή ατιμάσει, ή αδικήσει, ή συκοφαντήσει, τότε ο εγωϊσμός δεν μας αφήνει να συγχωρήσουμε τον αδελφό, για το κακό που μας έκανε. Με κάθε τρόπο ψάχνουμε να βρούμε ευκαιρία, να τον εκδικηθούμε. Αν ρίξουμε μια ματιά στη σύγχρονη κοινωνία μας, θα συναντήσουμε πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων, που έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με κάποια πρόσωπα. Ένα μίσος αβυσσαλέο και άσβεστο έχει αναπτυχθεί μέσα τους. Και πως λύνουν τις διαφορές τους; Με κάποια βρισιά, με κάποια προσβολή, με κάποια δικαστική αγωγή, με κάποια μαχαιριά, ή ακόμη και με κάποια σφαίρα.
Ας αγωνιστούμε αδελφοί μου, να καταπολεμήσουμε το πάθος της μνησικακίας και ας μάθουμε να συγχωρούμε τους άλλους, έχοντας προ οφθαλμών όσα μας διδάσκει ο Κύριος στην παραβολή αυτή, όπως επίσης και τους λόγους του: «Εάν αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών», (Ματθ. 6,14). Ας μη ξεχνούμε ποτέ, ότι τα πνευματικά χρέη των άλλων απέναντί μας είναι ελάχιστα σε σύγκριση με τα δικά μας απέναντι του Θεού. Η σκέψη αυτή θα καταπραΰνει το θυμό και την οργή, που ξεσπάει μέσα μας εναντίον του αδελφού, που μας έβλαψε, ώστε κάποτε να φθάσουμε στο σημείο να τον συγχωρήσουμε. Ας σκεπτόμεθα επίσης, ότι μας συμφέρει να συγχωρήσουμε τον αδελφό, διότι μόνον έτσι θα συγχωρήσει ο Θεός τα αμέτρητα πλήθη των ιδικών μας αμαρτιών και μόνον έτσι θα επιτύχουμε την σωτηρία μας, πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με την Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και όλων των αγίων. Αμήν.
Τα δύο είδη αλαζονείας
Όταν είδε ο Διογένης στην Ολυμπία μερικούς νέους από τη Ρόδο να ‘ναι ντυμένοι πολυτελώς και να φορούν ακριβά στολίδια είπε: «Αυτό είναι αλαζονεία!»
|
Το Μπλόκο της Κοκκινιάς
H αντιστασιακή δράση των κατοίκων της Κοκκινιάς (σημερινή Νίκαια Αττικής) μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ, προκάλεσε την οργή των γερμανών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους, που με επανειλημμένες επιθέσεις στην περιοχή προσπάθησαν να την εξουδετερώσουν... | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)