Νηστεία
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026
Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου
Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου
| Ημερομηνία Εορτής: | 25/09/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 25 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Οσια Ευφροσυνη Θυγατερα Παφνουτιου Του Αιγυπτιου |
| Ιερά Λείψανα: | Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στη Μονή Κύκκου Κύπρου και στο Παρεκκλήσιο Οσίας Ξένης της Ρωσίδος Μάνδρας Αττικής. |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,
Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.
Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.
Η Οσία Ευφροσύνη έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του μικρού (περί το 410 μ.Χ.), ήταν μοναχοκόρη και πολύ πλούσια. Ο πατέρας της Παφνούτιος ήταν ο πλουσιότερος της Αλεξάνδρειας και μαζί με τη σύζυγό του διακρίνονταν για τη θερμή πίστη τους στο Θεό.
Δώδεκα χρονών η Ευφροσύνη έμεινε ορφανή από μητέρα, και ο πατέρας της αφοσιώθηκε ακόμα πιο φιλόστοργα στην επιμέλεια της κόρης του. Όταν η Ευφροσύνη έφθασε στο 18ο έτος της ηλικίας της, ο πατέρας της θέλησε να την παντρέψει με ένα νέο υψηλής κοινωνικής τάξης.
Όμως την ψυχή της Ευφροσύνης είχε καταλάβει ο θείος έρωτας. Ο γάμος και οι κοσμικότητες θα της ήταν εμπόδιο να αφιερωθεί συστηματικά στην ελεημοσύνη και στην υπηρεσία του πλησίον. Γι’ αυτό κάποια μέρα, αφού διαμοίρασε τα υπάρχοντά της στους φτωχούς, έφυγε κρυφά από το σπίτι, και μετά από πολλές περιπέτειες, κατέληξε μεταμφιεσμένη ανδρικά σε κοινόβιο ανδρικό μοναστήρι. Εκεί πήρε το όνομα Σμάραγδος και όλοι οι μοναχοί θαύμαζαν τον πνευματικό της αγώνα και τη διακονία που πρόθυμα πρόσφερε σε όλους.
Έζησε στο μοναστήρι 38 χρόνια. Στο τέλος της ζωής της συναντήθηκε και με τον πατέρα της, όταν και αυτός έγινε μοναχός στο ίδιο μοναστήρι. Έτσι, με τη ζωή της η Ευφροσύνη μας υπενθυμίζει τα λόγια της Αγίας Γραφής, που λένε: «ἀρνησάμενοι τᾶς κοσμικᾶς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰώνι» (Προς Τίτον, Β' 12). Δηλαδή, αφού αρνηθούμε τις επιθυμίες του ματαίου και αμαρτωλού αυτού κόσμου, να ζήσουμε στον παρόντα αιώνα με εγκράτεια στη ζωή μας, με δικαιοσύνη προς τους συνανθρώπους μας και με ευσέβεια προς το Θεό.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Εὐφροσύνη τὸ πνεῦμά σου.
Έτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς παρθένος φρόνιμη καὶ ἀδιάφθορος, κοτηγγυήθης ὁσίως τῷ Ζωοδότῃ Χριστῷ, καὶ προσκαίρων τὴν χλιδὴν ἐμφρόνως ἔλιπες, ὅθεν ἐν μέσω τῶν...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου
Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
(ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ)
Κάποιος κάποτε είχε ένα πρόβλημα με αρουραίους στο νησί. Για να τους πιάσει, έστησε μια παγίδα. Πέταξε ένα γουρούνι μεγάλο στο πηγάδι. Οι αρουραίοι μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες για να φάνε. Οταν όμως το έφαγαν δεν μπορούσαν να ανέβουν πάλι επάνω. Εγκλωβίστηκαν στο πηγάδι. Μετά από λίγες ημέρες, η τροφή τελείωσε και οι αρουραίοι δεν είχαν τίποτα άλλο να φάνε. Τότε, άρχισαν να τρώνε ο ένας τον άλλον, μέχρι που απέμειναν μόνο δύο. Ο αγρότης δεν τους σκότωσε, τους τράβηξε επάνω και τους άφησε ελεύθερους. Όμως, η φύση τους είχε αλλάξει για πάντα. Δεν έτρωγαν πια σπαρτά ή φρούτα. Ετρωγαν μόνο άλλους αρουραίους
Η πτώση στο πηγάδι. Ένα γουρούνι πεθαμένο μέσα σε ένα βαθύ, άδειο πηγάδι. Μια μεγάλη αποικία από αρουραίους παγιδεύονται μαζί του. Στήν αρχή υπάρχει συνεργασία μεταξύ τους όντας πάρα πολλοί και πεινασμένοι κι επιτίθενται όλοι μαζί στο γουρούνι. Καταφέρνουν να το φάνε ολόκληρο μέσα σε λίγες μέρες. Μόλις το κρέας του γουρουνιού τελειώνει, οι αρουραίοι μένουν ξανά χωρίς τροφή, αλλά έχουν πλέον εγκλωβιστεί κι αναπτύξει ακραία επιθετικότητα. Μην έχοντας άλλη επιλογή, αρχίζουν να επιτίθενται και να τρώνε ο ένας τον άλλον (κανιβαλισμός), μέχρι που στο τέλος απομένουν μόνο δύο (οι πιο δυνατοί οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε απόλυτους "θηρευτές αρουραίων".
Πού χρησιμοποιείται αυτή η ιστορία; Ως μεταφορά για το τι συμβαίνει σε μια κοινωνία ή μια ομάδα ανθρώπων όταν επικρατούν συνθήκες ακραίας φτώχειας κι απομόνωσης. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει την "κοινωνική αποσύνθεση" και τον "αγώνα μηδενικού αθροίσματος". Πχ. Η Ψευδαίσθηση της Αφθονίας: Όταν το γουρούνι πέφτει στο πηγάδι, οι αρουραίοι βιώνουν μια προσωρινή περίοδο αφθονίας. Καταναλώνουν τους πόρους αλόγιστα και αναπαράγονται, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο πόρος αυτός δεν ανανεώνεται. Αρα δημιουργείται η Απουσία Διεξόδου. Σε μια κοινωνία, όταν οι πόροι τελειώνουν, τα άτομα μεταναστεύουν ή αναζητούν εναλλακτικές. Ο εγκλεισμός (πχ το πηγάδι) τους στερεί αυτή την δυνατότητα
Η ιστορία με τους αρουραίους αποτυπώνει ξεκάθαρα τις παθογένειες του σύγχρονου κόσμου. Τα κοινά στοιχεία με την σημερινή πραγματικότητα είναι σοκαριστικά. Η "Παγίδα" του Καταναλωτισμού όπου οι άνθρωποι καταναλώνουν αλόγιστα χωρίς να σκέφτονται το μετά, ενώ ζούν σε έναν πλανήτη με περιορισμένους πόρους (το πηγάδι), αλλά συμπεριφέρονται σαν να μην πρόκειται να τελειώσει ποτέ η τροφή. Όταν όμως οι πόροι στερέψουν, η σύγκρουση για την επιβίωση θα είναι αναπόφευκτη.
Η εξωτερική πηγή τροφής, η επιθετικότητα θα στραφεί προς τα έσω. Οι κανόνες καταρρέουν κι η επιβίωση γίνεται καθαρά ατομική υπόθεση. Ο δυνατότερος δεν επικρατεί απλώς, αλλά τρέφεται από τους αδύναμους, δημιουργώντας ένα σύστημα απόλυτου ολοκληρωτισμού. Η έννοια της "κοινότητας" εξαφανίζεται καί γίνεται Ακραίος Ατομικισμός κι Ανταγωνισμός (ο θάνατός σου, η ζωή μου) Κάθε ένας βλέπει τον διπλανό του αποκλειστικά ως απειλή ή ως τροφή
Στο σύγχρονο, άκρως ανταγωνιστικό οικονομικό μοντέλο, οι άνθρωποι συχνά εξαναγκάζονται να λειτουργούν με όρους επιβίωσης. Στήν αγορά εργασίας, στις επιχειρήσεις και στην καθημερινότητα, ο διπλανός μας αντιμετωπίζεται συχνά ως ανταγωνιστής που πρέπει να "εξοντωθεί" επαγγελματικά ή κοινωνικά για να ανέβουμε εμείς. Είναι η επικράτηση του ακραίου ατομικισμού έναντι της αλληλεγγύης Κλεισμένοι στις ψηφιακές τους φούσκες, γεμάτοι άγχος, θυμό κι απογοήτευση από την καθημερινότητα, ξεσπούν ψηφιακά
Το φαινόμενο του "cancel culture" (κουλτούρα της ακύρωσης), ο δημόσιος διασυρμός και το διαδικτυακό λιντσάρισμα είναι οι σύγχρονες μορφές "κοινωνικού κανιβαλισμού". Τρώμε τις σάρκες των άλλων για να νιώσουμε, έστω και προσωρινά, ασφαλείς ή ανώτεροι. Ετσι, δημιουργούνται οι "Σούπερ-Θηρευτές". (Η Συγκέντρωση της Εξουσίας) Στο τέλος απομένουν λίγοι αρουραίοι. Αυτοί που έμαθαν να επιβιώνουν τρώγοντας τους δικούς τους. Και σε περιόδους μεγάλων κρίσεων (οικονομικών, υγειονομικών, γεωπολιτικών), οι μικροί κι οι αδύναμοι καταστρέφονται. Αυτοί που επιβιώνουν και γιγαντώνονται είναι οι ελάχιστοι πανίσχυροι, οι οποίοι "καταπίνουν" τους μικρότερους και εκμεταλλεύονται την κρίση για να συγκεντρώσουν όλο τον πλούτο στα χέρια τους.
Η ιστορία αυτή, τελικά, λειτουργεί ως μια προειδοποίηση: Όταν μια κοινωνία χάνει τις ηθικές της αξίες, την ενσυναίσθηση και τη δικαιοσύνη, και μετατρέπεται σε έναν χώρο όπου επιβιώνει μόνο ο πιο αδίστακτος, τότε παύει να είναι κοινωνία ανθρώπων και γίνεται το πηγάδι με τους αρουραίους
(Διάσημη Αναφορά για τους αρουραίους υπάρχει στο Σινεμά (Skyfall 2012)
Η “καυτή” ζωή της Ωραίας Ελένης του Μενελάου. Σε ηλικία 12 χρονών την έκλεψε ο ξάδελφός της και στην Τροία έκανε πέντε παιδιά ...
Πέντε γάμοι, αρκετά παιδιά, δύο πόλεμοι και μια ενδιαφέρουσα μεταθανάτια ζωή. ...
Η πανέμορφη κόρη του Τυνδάρεω έδειχνε από μικρή τι θα προκαλούσε.
Στα 12 της αποφάσισε να την κλέψει ο πρώτος της ξάδερφος, ο Εναρφόρος....
Εκείνη, γλύτωσε απ τον ξάδελφο, δεν γλύτωσε όμως απ τον 50χρονο Θησέα που την έκλεψε μαζί με τον φίλο του, τον Πειρίθη. Χήροι, σύμφωνα με το μύθο και οι δύο, ήθελαν πλέον για γυναίκες τους κόρες θεών...
Έβαλαν λοιπόν σε κλήρο την Ελένη, την κέρδισε ο Θησέας και την πήγε στη μητέρα του την Αίθρα....
Τα αδέρφια της πήγαν με στρατό, ξεκίνησαν έναν αιματηρό πόλεμο, κατέστρεψαν την Αττική, πήραν πίσω την αδερφή τους και για σκλάβα της, την Αίθρα. ...
Η μια εκδοχή της ιστορίας είναι ότι ο Θησέας τη “σεβάστηκε”. ...
Η άλλη ότι η Ωραία Ελένη έμεινε έγκυος, γέννησε στο Άργος και άφησε το πρώτο της παιδί στην αδερφή της την Κλυταιμνήστρα να το μεγαλώσει σαν δικό της....
Ήταν η Ιφιγένεια.
Υποψήφιοι γαμπροί...
Δεν πιστεύω διότι οι Χριστιανοί είναι αμαρτωλοί
Δεν πιστεύω διότι οι Χριστιανοί είναι αμαρτωλοί
«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» ( Γαλ. 2,17)
«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»
Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα ότι οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της που δείχνουν ότι δεν αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;
Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στη Μικρά Ασία, που αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας.
Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη. Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπων, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην ίδια ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στη μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.
Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, που φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, δεν είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του.
Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη που έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μας λυτρώνει. Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούν αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στη δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν τον βρίσκουν.
«Ο ΜΟΛΥΣΜΟΣ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ[:Β΄Κορ.6,76-7,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα:
«Ο ΜΟΛΥΣΜΟΣ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-2-1995], [Β311]
Ο Παύλος, αγαπητοί μου, στην σημερινή αποστολική του περικοπή, κάνει ένα προσκλητήριον αποδοχής των πολυτίμων επαγγελιών του Θεού και προβάλλει τις προϋποθέσεις. Αυτές οι πολύτιμες υποσχέσεις του Θεού είναι ότι ο κάθε πιστός αποτελεί ναόν του Θεού και ναός του Θεού είναι ολόκληρη η ύπαρξις του ανθρώπου· και το σώμα του και η ψυχή του. Και εις αυτόν τον ναόν του Θεού, τον άνθρωπον, έρχεται να κατοικήσει ο Ζων Θεός. Εξάλλου, «ναός», αυτό σημαίνει. Κατοικία. Και όχι μόνο θα κατοικήσει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο, τον πιστόν, με στατικό χαρακτήρα, αλλά με δυναμικόν. Γιατί, λέγει: «Κατοικήσω και ἐμπεριπατήσω»· που σημαίνει κίνησις, κινητικότητα, δυναμικότητα.
Ακόμη μία σχέσις καταπληκτική υπογραμμίζεται εδώ. Ότι θα γίνει Θεός των και αυτοί λαός Του. Και κάτι περισσότερο: Και θα γίνει πατέρας των και αυτοί παιδιά Του. Και λέγει: Σε «υἱοὺς καὶ θυγατέρας» θα κατοικήσει και θα εμπεριπατήσει. Για να δείξει ισότητα των φύλων στα προνόμια αυτά. Δεν λέγει απλώς και αόριστα «εις τους ανθρώπους». Αλλά λέγει : «Θα είσαστε υιοί μου και θυγατέρες μου». Κι έτσι εδώ βλέπει κανείς αυτήν την αποδοχήν της ισότητος των φύλων, εκ μέρους του Θεού.Αγαπητοί μου, η διαφορά των φύλων δεν είναι παρά μόνο για να υπάρξει αυτό που λέμε γέννησις νέου ανθρώπου. Κατά τα άλλα, ο άνδρας και η γυναίκα είναι το ίδιο. Άνθρωπος ο ένας, άνθρωπος και ο άλλος. Προνόμια ο ένας, προνόμια και ο άλλος· τα ίδια. Αιώνιον ζωήν ο ένας, αιώνιον ζωήν και ο άλλος.
Και βεβαιώνει ακόμη ότι αυτά θα τα δώσει «Κύριος Παντοκράτωρ». Και δίδει αυτά τα προνόμια όχι γιατί είναι Παντοκράτωρ, αλλά γιατί οι άνθρωποι με την ελευθερία τους, την ελευθέρα τους προαίρεση, επιθυμούν να αποκαλούν τον Θεό «Πατέρα». Και τα προνόμια; Τα προνόμια απορρέουν από την πατρικήν αγαθότητα. Πολύ ωραία πράγματα. Προνόμια. Μεγαλειώδη πράγματα. Αλλά χρειάζονται προϋποθέσεις. Γι’αυτό θα προσθέσει ο Απόστολος Παύλος: «Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, (:Έχοντες –λέει- αυτές τις υποσχέσεις του Θεού) καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος(:να καθαρίσομε -λέει- τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμόν και της σαρκός και του πνεύματος)». Θέτει, δηλαδή, αυτές τις προϋποθέσεις, για να επιτύχει ο άνθρωπος να έχει τον Θεό ένοικον, να Τον έχει Πατέρα, κι Εκείνος τον άνθρωπο να τον έχει παιδί Του. Και προβάλλει τας επαγγελίας του Θεού, που αποτελούν οπωσδήποτε, όπως ακούσαμε, στη σημερινή αποστολική περικοπή, μια πρόκληση και μία πρόσκληση. Προκαλεί και προσκαλεί. Και ποια είναι αυτή η πρώτη προϋπόθεση; «Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος».
Όταν λέγει, όμως, «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς» σημαίνει δυο πράγματα. Πρώτον ότι έχομε μολυσμό. Είμαστε ακάθαρτοι. Διότι όταν παίρνομε την εντολή να καθαρίσομε τον εαυτόν μας, πάει να πει ότι είμεθα ακάθαρτοι. Έχομε μολυσμό. Κι αυτό σημαίνει ότι είμεθα κατάφορτοι από αμαρτίες. Αγαπητοί μου, ουδείς καθαρός από ρύπου. Κανένας δεν είναι καθαρός από ρύπο, από βρωμιά. Αλλά για να το δει κανείς αυτό, να το καταλάβει, χρειάζεται αυτογνωσία. Και μάλιστα μια βαθιά και αντικειμενική αυτογνωσία. Χρειάζεται ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, για να δει ο άνθρωπος τις μυστικές και αθέατες πτυχές της ψυχής του. Γι’αυτό λέγει ο Ψαλμωδός: «Ὃτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός». «Είναι μπροστά μου πάντοτε». Κι ακόμη θα πει ο Ψαλμωδός: «Παραπτώματα τίς συνήσει;». «Ποιος μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος των παραπτωμάτων;». Και συνεχίζει ο Ψαλμωδός: «Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με». «Από εκείνα που δεν βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι, από εκείνα που δεν βλέπω και εγώ ο ίδιος, τα κρυφά, στις κρυφές γωνίτσες και πτυχές της ψυχής μου, Κύριε, καθάρισέ με».
Και η δευτέρα περίπτωσις. Όταν εμείς θα καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, σημαίνει ότι πρέπει να ενεργήσουμε, πρέπει να δραστηριοποιηθούμε, πρέπει να προβούμε εις τον καθαρισμό μας. Γι’αυτό λέει «καθαρίσωμεν». Να καθαρίσομε. Να καθαρίσομε, λέγει, τους εαυτούς μας- είναι υποτακτική. Η Χάρις του Θεού θα μας ενισχύσει. Αλλά πρέπει να κάνομε εμείς την αρχήν. Αν εμείς δεν συντρέξομε σ’ αυτόν τον αυτοκαθαρισμό, στην θέλησή μας και στην φροντίδα μας, τότε η χάρις του Θεού μένει ανενέργητη. Έχομε πλείστα σημεία στον λόγο του Θεού, που δίδουν αυτήν την αμοιβαία εργασία. Λέει ο Θεός –πρόχειρα σας λέγω: «Πλάτυνον τό στόμα σου(:Άνοιξε το στόμα σου)». Λέει κανείς: «Κύριε, τι να πω; Τι να πω;». Και λέει ο Κύριος: «Πλάτυνε το στόμα σου, άνοιξέ το κι εγώ θα σου βάλω μέσα εκεί λόγον και θα μιλήσεις. Αλλά εάν δεν ανοίξεις εσύ το στόμα σου Εγώ δεν θα σου βάλω λόγον». Βλέπετε λοιπόν αυτή η συνέργεια της Θείας Χάριτος και της ανθρωπίνης δραστηριότητος.
Από τι θα καθαρίσομε όμως; «Ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ», μας λέγει ο Απόστολος. Τι σημαίνει «μολυσμός»; Κάτι, βέβαια, που προσβάλλει την καθαρότητα. Παραδείγματος χάριν, μολύνω τα χέρια μου; Πηγαίνω και πλένομαι. Εμόλυνα το δάπεδο; Το σπίτι μου; Παίρνω νερό και σφουγγαρόπανο και τα καθαρίζω. Κάτι που προκαλεί βεβαίως ακαθαρσία, η οποία δεν είναι ανεκτή. Αυτό θα πει μολυσμός. Αλλά μπροστά στον Θεό, τι μπορεί να είναι μολυσμένο; Τι μπορεί να είναι ακάθαρτο; Ένα μόνο: Η αμαρτία. Ένα μόνο: Η αμαρτία. Αυτό είναι μόλυσμα στα μάτια του Θεού. Ούτε τα κόπρανα, ούτε τα βρώμικα ζώα, ούτε οτιδήποτε βρωμιά μπορεί να υπάρχει, γιατί κοιμόμαστε μέσα σε μία τρώγλη κι έχομε δέκα χρόνια να σκουπίσουμε… Αυτά δεν είναι ακαθαρσία. Διότι αυτά, αν θέλομε, καθαρίζομε, αν δεν θέλομε, δεν καθαρίζομε. Για τον Θεό δεν είναι ακαθαρσία αυτά. Διότι απλούστατα όλα αυτά είναι έργα του Θεού. Το ότι όλα τα ζώα που ζουν, δημιουργούν κόπρανα, αυτό είναι μόλυσμα; Αυτό είναι αμαρτία; Όχι βεβαίως. Μόνον η αμαρτία, αγαπητοί, η οποία είναι μη ον, δηλαδή είναι που ουσιαστικά δεν υπάρχει σαν ουσία, δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό η αμαρτία· και το βασικότερο είναι ότι η αμαρτία, εδώ προσέξατέ το, όταν υπάρξει, γιατί βρίσκεται…πού αλήθεια; Αφού δεν έχει ουσία; Αφού δεν είναι ον. Δεν είναι κάτι που υπάρχει. Είναι στην προαίρεση. Δεν έχει ουσία το κακό. Είναι στην προαίρεση. Εκείνο που θα κάνω και θα είναι κακό.
Θυμηθείτε εκεί που ο Απόστολος Πέτρος βλέπει εκείνο το όραμα με τα ακάθαρτα ζώα, που του λέγεται να θυσιάσει και να φάγει. «Μηδέποτε, Κύριε, να φάγω ακάθαρτο. Δεν έφαγα ποτέ». Ήταν τα ζώα ακάθαρτα νομικώς. Όχι οντολογικώς. Όχι στην πραγματικότητα δηλαδή. Αλλά γιατί απλώς είπε ο Θεός: «Αυτήν την κατηγορία των ζώων Εγώ την λέγω ακάθαρτα». Προσέξτε: «Εγώ την λέω ακάθαρτα». Νομικώς. Στον νόμο. Εδώ όμως η αμαρτία έχει μία οντολογική διάσταση. Προσέξατέ το. Θα το δείτε γιατί παρακάτω. Προσέξατέ το. Και αφήνει, βάζει την σφραγίδα της επάνω και στο σώμα και εις την ψυχή.
Γράφει ο Απόστολος Παύλος ακριβώς γι’αυτό: «Τοὺς πάντας ἡμᾶς –λέγει εις την Β΄προς Κορινθίους επιστολή του- (:Όλοι μας) φανερωθῆναι δεῖ ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ(:θα πρέπει να σταθούμε όλοι, μετά την ανάσταση των νεκρών, μπροστά στο δικαστικόν βήμα του Χριστού), ἵνα κομίσηται ἕκαστος(:για να πάρει ο καθένας) τὰ διὰ τοῦ σώματος πρὸς ἃ ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε κακόν». Τι έκανες με το σώμα σου; Αυτό θα απολαύσεις. Ενήστευσες; Αμοιβήν. Επόρνευσες; Κατηγορία. Και εις την ψυχήν. Βέβαια προϋποτίθεται. Αλλά τονίζει εδώ το σώμα, γιατί πολλοί θα πίστευαν ότι… «Τι το σώμα; Τι; Και λοιπόν τι;». Αλλά το σώμα είναι γνωστό ότι διαλύεται εις τον τάφον. Όταν θα πάρομε το καινούριο μας σώμα, θα είναι το παλιό, αναστημένο. Αυτό θα έχει τα στίγματα της αμαρτίας. Γι’αυτό σας είπα ότι η αμαρτία έχει μία οντολογική διάσταση εις τον άνθρωπον. Τα στίγματα της αμαρτίας. Είναι φοβερό αυτό. Και όταν το σώμα και η ψυχή ή και τα δυο φέρουν τα στίγματα της αμαρτίας, τα οποία είναι ανεξίτηλα, τότε δεν μπορεί ο άνθρωπος να μπει στην Βασιλεία του Θεού. Απλούστατα είναι ακατάλληλος. Ένα μόνο εξαλείφει αυτήν την οντολογική διάστασιν της αμαρτίας. Ένα μόνον. Η μετάνοια. Αν έχεις μετανοήσει. Αυτό εξαλείφει αυτήν την οντολογική διάσταση, την οντολογική σφραγίδα.
Συνεπώς, η κάθαρση, που λέγει ο Απόστολος εδώ, να καθαρίσομε τους εαυτούς μας, η κάθαρση, πρέπει να σας πω, αγαπητοί, ότι είναι ένα έργο ζωής, ολοκλήρου ζωής. Δεν είναι μία υπόθεσις μίας ώρας, μίας μέρας, ενός μηνός. Είναι έργο ολοκλήρου ζωής. Και η μετάνοια αντίστοιχα είναι έργον ζωής. Γι’αυτό λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ἀεί (:Πάντοτε -αφού είναι έργον ζωής) φιλοπόνει τήν κάθαρσιν». «Πάντοτε να φιλοπονείς, να εργάζεσαι την κάθαρσή σου».
Θα τονίσει ακόμη ο Παύλος: «Ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ». Προσέξατε. Όχι από του μολυσμού αφηρημένα. «Ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ». Και ο κατάλογος που μολύνει το σώμα και την ψυχή είναι μακρύς. Γι’αυτό λέγει: «ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ». Δεν θα αρχίσομε εμείς, κατά το δοκούν, υποκειμενικά, να αμνηστεύομε τον εαυτόν μας, κάνοντας διάκριση σε μικρές και μεγάλες αμαρτίες. «Α, αυτό δεν πειράζει. Α, εκείνο, ναι, είναι βαρύ». Γι’αυτό λέει ο Παύλος «ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ». Είτε μικρή, είτε μεγάλη, μπορεί να είναι αυτή η αμαρτία. Και θα επαναλάβω ότι ο μολυσμός αναφέρεται και εις το σώμα και εις την ψυχή, και εις την ψυχή και εις το σώμα. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι σώμα, ούτε είναι ψυχή. Ο άνθρωπος είναι σώμα συν ψυχή. Αν για μια στιγμή χωρίζουν αυτά τα δυο, είναι γιατί εξυπηρετείται ό,τι εξυπηρετείται στο σχέδιο του Θεού. Και τιμωρία, ο θάνατος δηλαδή, αλλά και αποκατάσταση μετά του ανθρώπου, για να μην γίνει το κακό αθάνατο.
Έτσι, λέγει ο Οικουμένιος: «Τὰ μὲν τῶν ἁμαρτημάτων μολύνει τὸ σῶμα, οἷον πορνεία, μοιχεία… τά δὲ τὸ πνεῦμα, τοὐτέστιν τὴν ψυχήν, οἷον ἀκάθαρτοι λογισμοί, μνησικακία». Τα μεν αμαρτήματα μολύνουν το σώμα. Όπως είναι, λέει, τα σαρκικά αμαρτήματα. Τα δε μολύνουν την ψυχή. Όπως είναι, εδώ λέγει, οι ακάθαρτοι λογισμοί, η μνησικακία. Εμείς θα μπορούσαμε να προσθέσομε: Η υπερηφάνεια είναι αμαρτία της ψυχής. Ο φθόνος, η απιστία, το μίσος, το ψεύδος, η ειδωλολατρία, η μαγεία, η δειλία στην ομολογία του ονόματος του Χριστού ή στην βίωση της πνευματικής ζωής: «Θα με κατηγορήσουν, θα με κοροϊδέψουν οι άλλοι, εάν βιώσω την πνευματική ζωή». Είναι αμαρτήματα της ψυχής. Ο Παύλος γράφει για τα αμαρτήματα τώρα του σώματος: «Φεύγετε την πορνείαν (:Μακριά. Αποφεύγετε. Γυρίστε την πλάτη σας και πάρετε δρόμο). Πᾶν ἁμάρτημα –με σαφήνεια το λέγει- ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν(: Κάθε αμάρτημα που θα κάνει ο άνθρωπος, είναι έξω από το σώμα του -Πού είναι; Στην ψυχή. Ειδικά όμως τα σαρκικά αμαρτήματα, πορνεία, μοιχεία, κ.λπ. αυτά λέγει, είναι στο σώμα), ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει».
Έχομε λοιπόν δυο σφραγίδες. Και επί του σώματος και επί της ψυχής. Ας μας επιτραπεί να προσθέσομε: Η γαστριμαργία είναι αμάρτημα του σώματος. Η μέθη και η εφάμαρτη τρυφή, η εφάμαρτη τρυφή, εκείνη η αμαρτωλή απόλαυσις: πώς θα καπνίσω το τσιγάρο μου, πώς θα πάρω τα ναρκωτικά, πώς θα στρογγυλοκαθίσω κατά τρόπον που να δείχνω νωχέλεια κ.λπ. στον εαυτό μου, είναι αμαρτήματα του σώματος. Γι’αυτό υπάρχει ο όρος στην Καινή Διαθήκη, ο όρος «σπατάλη». Λέει φερειπείν για την γυναίκα την χήρα η οποία κοιτάζει… κοιτάζει… από δω κι από κει, κοιτάζει: «Αυτή», λέει, «ζώσα, εσπατάλησε τον εαυτόν της». Να εξηγήσω το «σπαταλώ»; Που σημαίνει… πώς να σας το πω; Ας πούμε, τρώγω και τρώγω παραπανίσια και ό,τι περισσεύει το πετάω, το ποδοπατώ… Ναι, ναι. Γιατί υπάρχει αυτή η εικόνα. Είναι ένα θηρίο που βλέπει ο Δανιήλ, στην Μεσόγειο. «Όχι», λέει, «μόνο τρώγει ό,τι τρώει- είναι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία- αλλά με τα πόδια», λέγει, «τσαλαβουτάει ό,τι υπάρχει τροφή μπροστά». Αυτό εν ευρεία εννοία είναι η σπατάλη. Ο δε άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος λέγει: «Ἐντρυφήσατε -Είδατε; Η τρυφή. Όχι να μην χαρείς την ζωή σου. Να μην χαρείς ένα ωραίο φαγητό. Αλλά όταν πας παραπέρα. Ο Θεός έκανε τις ωραίες γεύσεις, τις ωραίες οσμές. Πρόσεξε όμως. Η τρυφή είναι κάτι πολύ πολύ παραπέρα .«Ἐντρυφήσατε ἐπὶ τῆς γῆς –λέει ο άγιος Ιάκωβος- καί ἐσπαταλήσατε».
Αυτά αναφέρονται στο σώμα. Το σώμα και η ψυχή είναι στοιχεία, αγαπητοί μου, δοξολογικά. Θα δοξάσουμε τον Θεό και με την ψυχή μας, θα δοξάσουμε τον Θεό και με το σώμα μας. Γι’αυτό, τελειώνοντας τον κατάλογό του περί αμαρτιών σαρκικών ο Απόστολος Παύλος, στο έκτο κεφάλαιο στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, τελειώνει έτσι: «Δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν(:Δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν) ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν(:και με το σώμα σας και με το πνεύμα σας- Είναι χαρακτηριστικό ότι προτάσσει το σώμα του πνεύματος. Το προτάσσει. Που σημαίνει…δίδει το προβάδισμα επειδή μίλησε περί σαρκικών αμαρτημάτων), ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ (:που και τα δυο -λέγει ο Παύλος- είναι του Θεού)».Και το ένα ανήκει στον Θεό και το άλλο ανήκει στον Θεό. Και το συμπέρασμα μάς το δίδει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Πᾶσαν ἁγνίσωμεν αἴσθησιν (:Να αγνίσομε κάθε αίσθηση), καθαρθῶμεν ἁφήν (:μην πας κι ακουμπάς πάνω στον άλλον άνθρωπο αμαρτωλά), γεῦσιν (:λάρυγγα), φωτισθῶμεν ἀκοήν, φωτισθῶμεν γλῶσσαν». Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Οὐ γὰρ τὸ καθαρίσαι μόνον ἀρκεῖ ποιεῖν καθαρὸν, ἀλλὰ καὶ ἑτέρου τινὸς ὑμῖν δεῖ τῆς ἁγιωσύνης». Πράγματι, δεν είναι αρκετό μόνον να καθαρίσεις τον εαυτόν σου. Πρέπει να επιτελέσεις και την αγιοσύνη. Γι’αυτό λέγει ο Παύλος: «Ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».
Για να το καταλάβομε, με μία εικόνα. Δεν είναι αρκετό να καθαρίσεις από τα ζιζάνια το χωράφι. Δεν είναι αρκετό να το σκάψεις και βαθιά να το αρώσεις, να το προετοιμάσεις, αλλά να μην σπείρεις. Προς τι τότε, λοιπόν, το όργωμα του χωραφιού; Εάν ο καθαρισμός από παντός μολυσμού συνιστά την αρνητικήν όψιν του αγιασμού, η άσκησις της αρετής, δηλαδή της αγιοσύνης, συνιστά την θετική όψη. Είναι και τα δυο αναγκαία να γίνουν. Και ο αγιασμός είναι και ψυχής και σώματος. Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους: «Καὶ τὸν ἁγιασμόν -να επιδιώκετε-, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον». «Κανείς δεν θα δει το πρόσωπο του Κυρίου, χωρίς τον αγιασμό», λέγει στο 12ο κεφάλαιο στην προς Εβραίους.
Ο αγιασμός, αγαπητοί, δεν είναι απλώς η άσκησις μερικών αρετών. Αλλά είναι ο διαποτισμός ολοκλήρου της υπάρξεως από την αγιότητα. Και αυτή η αγιότητα όχι αυτόνομη, γιατί έτσι μ’ αρέσει. Αλλά «ἐν φόβῳ Θεοῦ», λέει ο Παύλος. Δηλαδή ο φόβος του Θεού θα είναι εκείνος, ο οποίος θα τροφοδοτεί την αγιότητα και θα την συντηρεί. Θα εξαρτάται από τον φόβο του Θεού. Θα είναι εξάρτημα του φόβου του Θεού. Επιμένω σ’ αυτό. Γιατί αλλιώτικα δημιουργούμε την αυτόνομη αγιότητα, ηθική έξω από τον Θεό, από ένα καπρίτσιο μας, γιατί έτσι μας αρέσει. Όχι. Μία τέτοια αγιότητα αποβάλλεται, απορρίπτεται από τον Θεό. Και αυτός ο φόβος του Θεού θα είναι εκείνος που θα περιφρουρεί την αγιότητα. Και μάλιστα με τα καγκελάκια της ταπεινώσεως. Έτσι θα περιφρουρεί την αγιότητα. Θέλεις να μην χάσεις καμία αρετή; Και να μειωθεί η αγιότητά σου; Έχε ταπείνωση. Ποια αρετή θέλεις; Την αγάπη; Βάλε την σφραγίδα της ταπεινώσεως. Ποια αρετή θέλεις; Την ελεημοσύνη; Βάλε την αρετή της ταπεινώσεως. Ποια αρετή θέλεις; Την αγνότητα; Βάλε την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Η αρετή της ταπεινοφροσύνης θα μπαίνει σαν σφραγίδα στην κάθε αρετή, είτε σωματική, είτε πνευματική. Έτσι και καυχηθήκαμε, αγαπητοί μου, ότι είμαστε κάτι, γιατί πετύχαμε εγκράτεια, γιατί πετύχαμε αγνότητα, δηλαδή δεν βάλομε την σφραγίδα της ταπεινοφροσύνης, θα αναποδογυριστούμε. Θα τα χάσομε όλα.
Αγαπητοί, έχομε ρητή την εντολή του Θεού. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι Ἐγὼ Ἅγιος εἰμί». «Να γίνεσθε άγιοι, γιατί Εγώ είμαι Άγιος». Έτσι έχομε το πρότυπον του αγιασμού μας, που είναι ο Κύριος. Γι’αυτό σας είπα, δεν θα έχομε αγιότητα αυτόνομον. Και το «καθ’ ὁμοίωσιν» -που πλαστήκαμε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν»- το «καθ’ ὁμοίωσιν» θα βρίσκει την πληρότητά του εις αυτόν τον αγιασμό.
Μας αναφέρει ο Παύλος- δεν μεταφράζω: «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν(:τα σώματά σας θυσία ζωντανή), ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τὴν λογικὴν λατρείαν –«λογική» θα πει πνευματική- ὑμῶν, καὶ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ(:μη γίνεσθε μία φόρμα με τον κόσμον τούτον, με τον αιώνα αυτόν), ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν, εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον».
Ναι. Ο αγιασμός, αγαπητοί, δεν είναι μόνον ο μη συσχηματισμός με τον κόσμον. Αλλά και η πνευματική θυσία. Ψυχής και σώματος θυσία. Τσιτσιρίζεσαι όταν θέλεις να μείνεις εγκρατής και δεν θες να παρασυρθείς από την ανηθικότητα. Σαν να μπαίνεις επάνω στη σχάρα με τα κάρβουνα αναμμένα -όπως προσεφέρετο επί εσχάρας το κρέας του θυσιαζομένου ζώου. Γι’αυτό λέει: «Να προσφέρετε θυσία τα σώματά σας, ζώσα θυσία». Είναι λοιπόν η πνευματική θυσία και της ψυχής και του σώματος. Είναι η μεταμόρφωσις, όπως μας λέει ο Παύλος, σε μια καινούρια, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι νοοτροπία. «Τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν». Και ο πλήρης συντονισμός στο θέλημα του Θεού. Τι το θέλημα του Κυρίου· το ευάρεστον και τέλειον. Τότε, με αυτές τις προϋποθέσεις, τότε, οι υποσχέσεις του Θεού, θα μας καταστήσουν κατοικητήριά Του. Τότε θα έρθει ο Κύριος να κατοικήσει μέσα μας. Τότε γίνονται πραγματικότητα. Θέλετε; Αυτό λέγεται και αυτό είναι η πνευματική ζωή.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
• https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_628.mp3
Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ.
«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»
Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!
Μπορεί κι εσύ να σκεφτείς: τα δάκρυα είναι σημάδι αδυναμίας! Μη σκέπτεσαι έτσι. Οι χριστιανοί που περισσότερο έκλαψαν, με ύμνους βάδισαν προς τον τόπο του μαρτυρίου.
«Τα δάκρυα είναι το έλαιο των οφθαλμών», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος. Οι πλέον αμαρτωλές: Μαρία η Αιγυπτία, η Ταϊσία και η Πελαγία έπλυναν τις ψυχές τους με δάκρυα και αγίασαν. Έτσι και χιλιάδες άλλοι.
Το ίδιο μπορείς κι εσύ, χριστιανέ. Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ. Οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε – ο άγιος λόγος μαρτυρήθηκε από τα ιερότερα χείλη (Λουκ. στ΄, 25). Ποτέ δε φύτρωσε το κακό από τους σπόρους των δακρύων, αλλά από τους σπόρους του γέλιου φύτρωσαν πράγματι πολλά κακά. Όμως ούτε όλα τα δάκρυα είναι Ευαγγελικά δάκρυα. Τα δάκρυα που είναι αναγκαία για το κτίσιμο της πυραμίδας του Παραδείσου, δεν είναι αυτά της υπερβολικής οργής, ούτε εκείνα της θλίψης για τους χαμένους ή μη κερδισμένους θησαυρούς.
Τα Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που απορρέουν από την συντετριμμένη και μετανοημένη καρδιά. Ευαγγελικά δάκρυα είναι δάκρυα για τον χαμένο Παράδεισο. Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που ανακατώνονται με τα δάκρυα των παιδιών και των πασχόντων. Ευαγγελικά δάκρυα είναι κι εκείνα που πλένουν τις προσβολές που προκαλέσαμε στην ουράνια Αγάπη.
Όπως η δροσιά προκαλείται από τη συνάντηση του ψυχρού και του θερμού αέρα, έτσι και τα δάκρυα φυσικά και εύκολα ρέουν από τον άνθρωπο που συνάντησε τη θερμή αγάπη του ουράνιου Πατέρα, Τα δάκρυά μου είναι ψωμί για μένα μέρα-νύχτα, εξομολογείται ο μετανοημένος βασιλιάς, όταν η κρύα του καρδιά συναντήθηκε με τη ζεστασιά του πνευματικού Ήλιου (Ψαλμ. 42, 4).
Αυτοί που ποτέ δεν κλαίνε, ποτέ δεν αισθάνονται παρηγοριά. Μόνο το παιδί που κλαίει με αναφιλητά γνωρίζει παρηγοριά, όταν η μητέρα το χαϊδεύει.
Δεν ονομάστηκε μάταια αυτός ο κόσμος κοιλάδα των δακρύων. Και ο ίδιος ο Θεός όταν εμφανίστηκε στον κόσμο τον έλουζε με δάκρυα.
Άνθρωπε, μπροστά σου υπάρχει μόνο μια επιλογή ανάμεσα στα δάκρυα και τα δάκρυα, και ποτέ ανάμεσα στα δάκρυα και τα μη δάκρυα. Ή θα κλαις απαρηγόρητος και χωρίς ελπίδα μπροστά στην τυφλή και κωφή νιρβάνα ή μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή. Αν κλάψεις μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή, θα λάβεις παρηγοριά. Ο Ίδιος ο Θεός θα σου παρουσιαστεί ως παρηγοριά σου και στην ησυχία της παρηγορημένης σου ψυχής ο Ίδιος θα συνεχίσει το κτίσιμο της πυραμίδας σου.
Ἔστω δὲ καὶ τοῦτο ἡμῖν τὸ νόημα
πρὸς τὴν προκειμένην τοῦ μακαρισμοῦ θεωρίαν
εἰς τὸν κατ᾿ ἀρετὴν βίον οὐκ ἄχρηστον,
διὰ τὸ πλεονάζειν πως ἐν τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων
τὴν ἁμαρτίαν˙ ταύτης δὲ φάρμακον
τὸ ἐκ μετανοίας πένθος ἀποδέδεικται.
(Γρηγορίου Νύσσης, Εις τους Μακαρισμούς, Λόγος γ΄, PG 44, 1221)
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Οι κληρονόμοι του Ουρανού”, εκδ. “Παρρησία”, Αθήνα, 2016
Αλέξιος Β’ Κομνηνός
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, που βασίλεψε για τρία χρόνια (1180 - 1183), αλλά δεν κυβέρνησε ποτέ. Ανήκε στη δυναστεία των Κομνηνών. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Νόμιμος ὁ «Φραπές», νόμιμα τά καγκουρώ, πρός ἀθώωση καί οἱ βουλευτές
Τό Κοινοβούλιο καλεῖται νά θεσπίσει ἀκαταδίωκτο γιά τούς ἀγρότες πού ἐδήλωσαν παρανόμως ἐκτάσεις Natura ἤ δασικές γιά νά λάβουν ἐπιδοτήσεις ἑκατομμυρίων
Ἐπωφελοῦνται ἀπό τήν νομιμοποίηση καί οἱ κατηγορούμενοι βουλευτές τῆς ΝΔ! «Νόμιμες» οἱ ἐπιδοτήσεις, «ἀθῶοι» οἱ βουλευτές – Παραγράφεται τό σκάνδαλο γιά τήν ἐκτροφή καγκουρώ στήν Πίνδο!
Μέ μιά τροπολογία πού πέρασε, κατ’ ἀρχάς ἀπό Ἐπιτροπή τοῦ Κοινοβουλίου, διά νυκτός σέ νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Ἀγροτικῆς Ἀναπτύξεως νομιμοποιοῦνται οἱ ἐκτάσεις πού ἐδηλώθησαν ἀπό ἀγρότες γιά νά πάρουν ἐπιδοτήσεις ἀπό τόν ΟΠΕΚΕΠΕ, ἀκόμη καί ἄν ἦσαν δασικές, ἀκόμη καί ἄν ἦσαν χαρακτηρισμένες Natura. Ἔτσι παύουν νά εἶναι παράνομες οἱ πράξεις πού διερευνῶνται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Εἰσαγγελία, «ἀθωώνεται» ὁ «Φραπές» καί ὁ κάθε «Φραπές» καί βεβαίως οἱ κυβερνητικοί βουλευτές πού ἔχουν κατηγορηθεῖ γιά ἄσκηση ἐπιρροῆς προκειμένου νά δοθοῦν ἐπιδοτήσεις ἑκατομμυρίων εὐρώ στούς ἐμπλεκομένους αὐτῶν τῶν ὑποθέσεων ἐπωφελοῦνται, διότι καταργεῖται τό ἀντικείμενο τῆς διώξεως εἰς βάρος τους.
Εἰδικώτερα, τό σχέδιο νόμου μέ τόν τίτλο «Ρύθμιση τοῦ τομέα τῆς ἁλιείας, τροποποίηση τοῦ Ἁλιευτικοῦ Κώδικα, ρυθμίσεις γιά τίς Σχολές Ἐπαγγελμάτων Κρέατος, τό Μητρῶο Ἀγροτῶν καί Ἀγροτικῶν Ἐκμεταλλεύσεων καί λοιπές διατάξεις» ἐδόθη σέ δημόσια διαβούλευση μέ 72 ἄρθρα. Κατά τήν (νυκτερινή) διαδρομή προσετέθησαν ἄλλα δύο, τό ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων, τό ἄρθρο 74, προβλέπει ὅτι τά ἀγροτεμάχια ἀρκεῖ νά «πληροῦσαν τούς ὅρους ἐπιλεξιμότητας», «χωρίς νά λαμβάνονται ὑπ’ ὄψη γιά τή διαπίστωση τῆς συνδρομῆς τῶν ὅρων καί τῶν προϋποθέσεων ἐπιλεξιμότητας δεδομένα δασικῶν χαρτῶν, ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου κύρωσης ἤ ἀναμόρφωσής τους, σύμφωνα καί μέ τήν παρ. 10 τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ ν. 4685/2020 (Α΄ 92) καί τίς σχετικές πράξεις τῆς Διοίκησης τοῦ πρώην Ὀργανισμοῦ Πληρωμῶν καί Ἐλέγχου Κοινοτικῶν Ἐνισχύσεων Προσανατολισμοῦ καί Ἐγγυήσεων».
Καί ἡ ρύθμισις αὐτή ρητῶς ὁρίζεται ὅτι ἐφαρμόζεται «κατά τήν ἐκκαθάριση τῶν Ἑνιαίων Αἰτήσεων Ἐνίσχυσης (ἐφ’ ἑξῆς Ε.Α.Ε.) τῶν ἐτῶν ἐνίσχυσης 2018 ἕως 2022, ἀπό τόν διαπιστευμένο ὀργανισμό πληρωμῶν, γιά τούς σκοπούς τῆς χορήγησης, τῆς πληρωμῆς, τῆς ἐκκαθάρισης, τοῦ ἐλέγχου ἤ τῆς ἀνάκτησης ἐνισχύσεων στό πλαίσιο τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς».
Καί, γιά μήν ὑπάρχουν παρανοήσεις, παρακάτω ὁρίζεται: «Τό παρόν ἐφαρμόζεται ἀποκλειστικά γιά τούς σκοπούς χορήγησης, πληρωμῆς, ἐκκαθάρισης, ἐλέγχου καί ἀνάκτησης ἐνισχύσεων τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς. Δέν θίγει τό ἰδιοκτησιακό ἤ τό δασικό καθεστώς τῶν ἐκτάσεων, δέν συνιστᾶ ἀναγνώριση ἤ τεκμήριο κυριότητας ἤ ἄλλου ἐμπράγματου ἤ ἐνοχικοῦ δικαιώματος, δέν ἐπηρεάζει τίς διαδικασίες κύρωσης, διόρθωσης ἤ ἀναμόρφωσης τῶν δασικῶν χαρτῶν καί δέν ἐπηρεάζει τήν ἀποδεικτική ἰσχύ τῶν δασικῶν χαρτῶν ἔναντι κάθε ἄλλης διοικητικῆς ἤ δικαστικῆς Ἀρχῆς».
Δηλαδή, ἡ ρύθμισις νομιμοποιεῖ τίς ἐπιδοτήσεις πού ἐδόθησαν, ἀρκεῖ νά πληροῦσαν τούς ὅρους τῆς ἐπιλεξιμότητας ἐκείνη τήν περίοδο. Τό νομοσχέδιο ὑπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία, σέ πρώτη ἀνάγνωση, ἀπό τήν ἁρμόδια ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς. Ὑπέρ ἐτάχθησαν μόνο οἱ βουλευτές τῆς ΝΔ, ἐνῷ, ἀπό τήν ἀντιπολίτευση –ἐκτός ἀπό τό ΚΚΕ πού δήλωσε ὅτι καταψηφίζει–, τό ΠΑΣΟΚ μαζί μέ τήν Ἑλληνική Λύση, τήν Νίκη, τόν ΣΥΡΙΖΑ καί τήν Πλεύση Ἐλευθερίας ἐπιφυλάχθηκαν γιά τήν ψήφισή του στήν Ὁλομέλεια.
Νά θυμίσουμε ὅτι ἐπιλέξιμη γιά χρηματοδότηση, μέ ποσόν μάλιστα 19 ἑκατομμυρίων εὐρώ, εἶχε θεωρηθεῖ δραστηριότης ἐκτροφῆς… καγκουρώ στήν Πίνδο. Ἡ ἀποκάλυψις εἶχε γίνει σέ τηλεοπτική ἐκπομπή καί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, καί αὐτή ἡ ὑπόθεσις μέ τήν τροπολογία πού πέρασε νομιμοποιεῖται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)