Χριστὸς Ἀνέστη!
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Το παγκόσμιο κίνημα υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στοχεύει τώρα και στα παιδιά
Παιδικό βιβλιαράκι ζωγραφικής από τον Καναδικό οργανισμό ευθανασίας “Dying with Dignity Canada”, https://www.dyingwithdignity.ca/blog/maid-activity-book-for-children/
Από τον Καναδά μέχρι την Ευρώπη, ένα ισχυρό λόμπι πιέζει για να επιτραπεί σε «ώριμους ανηλίκους» να επιλέξουν τον θάνατο με υποβοηθούμενη ευθανασία
Από την Asra Q. Nomani για το Fox News
Η επιθυμία του Καναδού εφήβου Markus Schouten, καθώς έφευγε από την ζωή την άνοιξη του 2022, ήταν, κανένα παιδί να μην εξαναγκάζεται να επιλέξει μεταξύ ζωής και θανάτου.
Ας δούμε, όμως, τα πράγματα με την σειρά. Ο Markus μόλις είχε μάθει ότι ήταν κοντά ο θάνατός του. Ο ογκολόγος το ανακοίνωσε σε εκείνον και την οικογένειά του, ενώ νοσηλευόταν στην ογκολογική κλινική, στον 8ο όροφο του Νοσοκομείου Παίδων British Columbia στο Βανκούβερ του Καναδά. Αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί κλαίγοντας.
«Την ζωή αξίζει να την ζούμε, ακόμα και όταν πεθαίνουμε».
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ξαπλωμένος στον καναπέ του οικογενειακού του σαλονιού, ο Markus υπαγόρευσε μια επιστολή προς την Ειδική Επιτροπή του Καναδικού Κοινοβουλίου για την «Ιατρική Υποβοήθηση του Θανάτου», (Medical Assistance in Dying, MAID), η οποία είχε συσταθεί για να ορίσει τις κατευθυντήριες γραμμές του νόμου που επέτρεπε την «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» στον Καναδά ήδη από το 2016. Ο Markus ήταν αντίθετος στην επέκταση του νόμου στα παιδιά κάτω των 18 ετών.
Ο Markus Schouten με τον ανιψιό του, Matteo, τον Αύγουστο του 2021 στο Chilliwack της British Columbia. (φωτό από την οικογένεια Schouten).
«Έχω αυτή την θέση», έγραψε στην τελευταία του αυτή επιστολή, «επειδή πιστεύω ότι την ζωή αξίζει να την ζούμε και πρέπει πάντα να εργαζόμαστε για να ανακουφίσουμε από τα βάσανα, χωρίς να εξαφανίζουμε τον πάσχοντα». Η επιστολή, η οποία υπογράφηκε από τους γονείς του, έκλεινε ως εξής: «Τη ζωή αξίζει να την ζούμε, ακόμα και όταν πεθαίνουμε».
Έναν μήνα αργότερα, ο Markus πέθανε, περιτριγυρισμένος από την οικογένεια και τους φίλους του, λέγοντάς τους: «Τα λέμε στον παράδεισο».
Σήμερα, οι γονείς του Markus, αγωνίζονται στην μνήμη του παιδιού τους, να εμποδίσουν όσους επιδιώκουν να επιτρέπεται σε «ώριμους ανηλίκους» να επιλέξουν τον θάνατο μέσω υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Συνεργάζονται με ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων με τις ίδιες αντιλήψεις, συμπεριλαμβανομένων ομάδων για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και υποστηρίζουν ότι η βιομηχανία της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στοχεύει να προσβάλλει τα ευάλωτα άτομα, τα οποία όμως μπορούν να βοηθηθούν εάν στηριχθούν από υπηρεσίες υποβοηθούμενης διαβίωσης. Στον Καναδά, ο νόμος της MAID αναμένεται να επεκταθεί και στους ασθενείς με σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές, από το 2027.
Το διεθνές λόμπι διάδοσης της ευθανασίας και οι τακτικές του.
Οι γονείς, όμως, έχουν αντιμέτωπο έναν ισχυρό και καλά χρηματοδοτούμενο μηχανισμό. Αντιμετωπίζουν ένα παγκόσμιο λόμπι πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων που θα μπορούσε να ονομαστεί Assisted Suicide Inc., ένα εκτεταμένο δίκτυο που αλλάζει τους νόμους παγκοσμίως, αναπτύσσοντας υπηρεσίες ευθανασίας για γραφεία τελετών, πουλώντας "κάψουλες αυτοκτονίας", προωθώντας "τουρισμό αυτοκτονίας", ακόμη και εκπαιδεύοντας "δούλες", δηλ. νοσηλεύτριες που εξυπηρετούν στο θάνατο».
«Όσο επεκτείνουμε το καθεστώς της ευθανασίας, τόσο οι δικλείδες ασφαλείας και τα παράθυρα εξαφανίζονται», δήλωσε ο Mike Schouten. «τότε, έρχεται η εποχή όπου όλοι θα μπορούν να επιλέξουν τον θάνατο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών».
Ο Markus Schouten με την οικογένειά του στο Canuck Place Hospice, στο Βανκούβερ στις 28 Μαΐου 2022. (φωτό από την οικογένεια Schouten)
Αυτό που ξεκίνησε ως μια περιορισμένη ελεγχόμενη δυνατότητα για ενήλικες με ανίατες ασθένειες, το να τερματίσουν (τάχα….) τον πόνο και την ταλαιπωρία, έχει πλέον εξελιχθεί σε μια διεθνή βιομηχανία. Σύμφωνα με μια βάση δεδομένων που συγκέντρωσε το Pearl Project, μια μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία δημοσιογραφίας, τουλάχιστον 96 οργανισμοί παγκοσμίως συμμετέχουν πλέον σε αυτό το κίνημα.
Το παγκόσμιο λόμπι της ευθανασίας συγκαλύπτει την αλήθεια για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, ενεργοποιώντας την γλώσσα των πολιτικών, θέτοντας θέμα (ανύπαρκτου) ανθρώπινου δικαιώματος στον θάνατο, και χρησιμοποιώντας ευφημισμούς που παραποιούν την πραγματικότητα. Τέτοιοι ευφημισμοί είναι «υποβοηθούμενος θάνατος», «ιατρική βοήθεια στον θάνατο», «θάνατος με αξιοπρέπεια», «επιλογή», «τέλος της ζωής», «ολοκληρωμένη ζωή», «τελική έξοδος», «ελεύθερη έξοδος» και το «δικαίωμα στον θάνατο».
Αυτές οι ομάδες θανάτου έχουν παρουσία σε κάθε ήπειρο, αλλά απαντώνται κυρίως στην Δύση, η οποία αντιμετωπίζει επίσης ανησυχητικά χαμηλά ποσοστά γεννήσεων. Υπάρχουν 41 τέτοιες ομάδες στην Ευρώπη, 31 στη Βόρεια Αμερική, με 25 από αυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες, τέσσερις στον Καναδά και δύο στο Μεξικό, 13 στην Ωκεανία, με τις περισσότερες στην Αυστραλία και μία στη Νέα Ζηλανδία και μόνο πέντε στην Ασία, δύο στην Αφρική και τρεις στη Νότια Αμερική.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου τους έχει επικεντρωθεί σε ενήλικες. Ο Robert Munsch, Καναδός συγγραφέας του παιδικού best seller «Σε αγαπώ για πάντα», είναι το τελευταίο πρόσωπο «υψηλού» προφίλ που ανακοίνωσε ότι έλαβε έγκριση για υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αφού διαγνώσθηκε με άνοια. «Γεια σου γιατρέ, έλα να με σκοτώσεις!» αστειεύτηκε, λέγοντας πρόσφατα τα νέα του.
Το δόγμα των «ώριμων ανηλίκων». Ο Δούρειος Ίππος για την παγίδευση των ανυποψίαστων, ευάλωτων παιδιών.
Τα ηλικιακά όρια όμως μετατοπίζονται. Πίσω από την προσπάθεια επέκτασης αυτών των νόμων στα παιδιά είναι κρυμμένος ένας νομικός Δούρειος ίππος: το «δόγμα των ώριμων ανηλίκων».
Αυτή η έννοια, που εισήχθη για πρώτη φορά σε μια υπόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ουάσινγκτον το 1967, την Smith v. Seibly, επέτρεψε κατά καιρούς περιορισμένη ευχέρεια λήψης ιατρικών αποφάσεων για κάποιους ανηλίκους. Με την πάροδο των δεκαετιών, όμως, έχει εξελιχθεί σε μια διευρυμένη δικαιοδοσία αυτονομίας στα παιδιά, η οποία συνοδεύεται από μυστικότητα για τις ιατρικές τους αποφάσεις.
Στις μέρες μας, η θεωρούμενη ύπαρξη «ώριμων ανηλίκων» επιτρέπει στους ανηλίκους να παίρνουν αποφάσεις χωρίς την συμμετοχή των γονέων σχετικά με τις αντωνυμίες φύλου, τις αλλαγές φύλου, την αντισύλληψη και την άμβλωση. Σε 13 πολιτείες των ΗΠΑ και την Περιφέρεια της Κολούμπια, οι ανήλικοι μπορούν ακόμη και να κάνουν αμβλώσεις χωρίς την γνώση των γονέων.
(Από αριστερά προς δεξιά) Οι αδελφοί Kayden Schouten, Markus Schouten, Micah Schouten και Aaron Schouten τον Δεκέμβριο του 2021. (φωτό από την οικογένεια Schouten)
Τώρα, οι υποστηρικτές της ευθανασίας αποπειρώνται να χρησιμοποιήσουν το ίδιο δόγμα για να κατοχυρώσουν ότι τα παιδιά θα έχουν την «ιατρική αυτονομία» να επιλέξουν τον θάνατο. Ο «Εθνικός Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα των Νέων», μια ΜΚΟ με έδρα το Hyattsville, του Μέριλαντ, χρησιμοποιεί τους «ώριμους ανηλίκους», για να τους «βοηθήσει» να πεθάνουν με ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
Πού είναι νόμιμη η ευθανασία; Πού προωθείται στους νέους;
Η ευθανασία είναι ήδη νόμιμη για ενήλικες στην Αυστραλία, το Βέλγιο, την Κολομβία, την Ολλανδία, την Νέα Ζηλανδία, την Ισπανία και 11 πολιτείες των ΗΠΑ. Τρεις χώρες - η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Κολομβία - όμως, έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, επιτρέποντας σε «ώριμους ανηλίκους» να πεθάνουν με ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
Τον Φεβρουάριο του 2023, παρά τις εκκλήσεις του Markus και των γονέων του, η Ειδική Κοινή Επιτροπή του Καναδά για την Ιατρική Βοήθεια στον Θάνατο συνέστησε την επέκταση του «δικαιώματος στον θάνατο» και για ορισμένους νέους, δηλώνοντας ότι οι γονείς μπορούν να «δίνουν συμβουλή», αλλά ότι τελικά η «διαθήκη ενός ανηλίκου» με ικανότητα λήψης αποφάσεων «έχει προτεραιότητα».
Η ίδια συζήτηση έχει πλέον φτάσει να γίνεται και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει την ευθανασία ενηλίκων περνάει από το βρετανικό κοινοβούλιο. Νωρίτερα φέτος, η Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε οριακά με 259 ψήφους υπέρ - έναντι 216 κατά, την απαγόρευση στους γιατρούς να συζητούν την υποβοηθούμενη αυτοκτονία με νέους, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν οι μισοί νομοθέτες του Ηνωμένου Βασιλείου υποστήριξαν την συζήτηση των γιατρών με τους νέους σχετικά με την υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
«Είμαστε προορισμένοι να είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι, ως ενήλικες».
Η Katharine Birbalsingh, Βρετανίδα εκπαιδευτικός γνωστή ως «Η αυστηρότερη Διευθύντρια της Βρετανίας», πιστεύει ότι είναι μόνο θέμα χρόνου να συμπεριληφθούν και οι νέοι στην καταστροφική πρακτική. Συνεχίζει σχολιάζοντας ότι οι δυτικές κοινωνίες έχουν πέσει θύματα της επικίνδυνης ψευδαίσθησης ότι «το παιδί πρέπει να ηγείται», οπότε είναι αποδεκτές και εφαρμόζονται επιθυμίες του όπως «…να αλλάξει το φύλο του ή να αυτοκτονήσει».
«Κάποτε», είπε η ίδια, «οι ενήλικες δήλωναν: "Όχι, το παιδί δεν είναι ικανό να προχωρήσει από μόνο του, επειδή είναι παιδί". Σήμερα, όμως, στην Δύση, έχουμε ξεχάσει ότι έχουμε προορισμό να είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι, ως ενήλικες».
«Υπάρχουν ένα εκατομμύριο λόγοι για τους οποίους οι νέοι σήμερα θα αποφάσιζαν να επιλέξουν τον θάνατο», δηλώνει η Birbalsingh, που είναι ιδρύτρια του Michaela Community School στο Λονδίνο. «Καταλάβετε, πως οι νέοι είναι ψυχαναγκαστικοί, πως παίρνουν περίεργες αποφάσεις. Παίρνουν ανεύθυνες αποφάσεις. Είναι νέοι. Αυτός είναι κατά κάποιο τρόπο ο ορισμός του παιδιού».
«Γι' αυτό χρειάζονται φροντίδα», προσθέτει. «Γι' αυτό πρέπει να τους φροντίζουμε εμείς ως ενήλικες. Αυτή είναι η δουλειά μας. Είναι ο ρόλος μας στην ζωή, να τους κρατούμε και να τους προστατεύουμε, μερικές φορές από τον ίδιο τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις νομικές αποφάσεις, δεν καταλαβαίνουν τους νέους». Οι νομοθέτες δήλωσαν ότι υπήρχε «μεγάλος κίνδυνος» το «Νομοσχέδιο για Ενήλικες σε Τελικό Στάδιο» («Τέλους Ζωής»), να επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει και τα παιδιά, εάν δεν ψηφιζόταν η αποτρεπτική τροπολογία του νόμου.
Ο Markus Schouten, με την αδερφή του Kaitlyn Jongs, στις16 Μαΐου 2022, στο Royston της Βρετανικής Κολομβίας. (Από την οικογένεια Schouten)
Η βουλευτής του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, Meg Hillier, εξέφρασε παρόμοιες ανησυχίες κατά την διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης, προειδοποιώντας ότι οι εγκέφαλοι των εφήβων τους καθιστούν ιδιαίτερα «ευάλωτους σε επιρροές, συμπεριλαμβανομένων των επικίνδυνων και τολμηρών συμπεριφορών».
Μια άλλη βουλευτής, η Sorcha Eastwood, επικαλέστηκε την επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην υγεία του εγκεφάλου των νέων, λέγοντας: «Αν βάλουμε αυτό το θέμα στο παιχνίδι, έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά».
Η παγκόσμια πραγματικότητα
Στον Καναδά, η «MAID» ή «Ιατρική Βοήθεια κατά το Θάνατο» επιδεικνύει δυσοίωνα στατιστικά στοιχεία. Το 2023, περίπου 15.000 Καναδοί πέθαναν μέσω «MAID», ένας στους 20 θανάτους σε εθνικό επίπεδο, μια αύξηση 16% σε σχέση με το 2022, καθιστώντας την υποβοηθούμενη αυτοκτονία πέμπτη κύρια αιτία θανάτου.
Αυτό το κίνημα είναι και μια μεγάλη επιχείρηση. Το Dying with Dignity Canada, με έδρα το Τορόντο, δήλωσε έξοδα 3 δις δολλαρίων το 2024, συμπεριλαμβανομένων 803.555 δολ. για διαφήμιση και προωθητικές ενέργειες. Υποστηρίζει δημόσια ότι «οι ώριμοι ανήλικοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την MAID», χαρακτηρίζοντας «άδικο» να αρνείσαι σε έναν 17χρονο αυτό που χορηγείς σε έναν 70χρονο.
Η British Columbia Humanist Association, το Καναδικό παράρτημα της Humanists International Inc., ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα την Νέα Υόρκη, απαιτεί επίσης πρόσβαση στην MAID για «ώριμους ανηλίκους» και «εκείνους των οποίων η μόνη υποκείμενη πάθηση είναι μια ψυχική ασθένεια», επιμένοντας ότι δεν υπάρχει «καμία ηθική ή δεοντολογική διάκριση μεταξύ ενός ώριμου ανηλίκου και ενός νεαρού ενήλικα». Διαδίδει την «Διασφάλιση της Αξιοπρέπειας στον Θάνατο». Η «αρχιέρεια» της ευθανασίας, Dr. Ellen Wiebe, υποστηρίζει επίσης την επέκταση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας σε παιδιά.
Η Ολλανδία προσφέρει μια πρόγευση αυτού που θα ακολουθήσει. Από το 2002, οι ολλανδικοί νόμοι περί ευθανασίας επιτρέπουν στους γιατρούς να τερματίζουν την ζωή παιδιών ηλικίας μόλις 1 έτους, συμπεριλαμβανομένων νεογνών που «υποφέρουν αφόρητα χωρίς προοπτικές βελτίωσης». Μέχρι το 2024, η ευθανασία αντιπροσώπευε 9.958 θανάτους το 2024, ή το 5,8% των θανάτων της χώρας.
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Psychiatry κατέληξε ότι μεταξύ των Ολλανδών που ζητούν ευθανασία, το 73% ήταν νεαρές γυναίκες με ψυχιατρικές διαγνώσεις όπως μείζονα κατάθλιψη, αυτισμό, διατροφική διαταραχή, διαταραχές που σχετίζονται με τραύμα και «ιστορικό αυτοκτονικής τάσης». Οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη» να μελετηθούν οι «επίμονες επιθυμίες θανάτου» σε αυτήν την «ομάδα υψηλού κινδύνου».
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του 2024 των Regional Euthanasia Review Committees, που εγκρίνουν τις ιατρικά υποβοηθούμενες αυτοκτονίες, υπήρξε ένα θλιβερό περιστατικό, ένα αγόρι με αυτισμό, ηλικίας 16 - 18 ετών, που έβαλε τέλος στην ζωή του, την οποία περιέγραψε ως «χωρίς χαρά» και «μοναχική». Ο γιατρός του «δεν είχε καμία αμφιβολία για την ικανότητά του στην λήψη αποφάσεων».
Πέρυσι, 14 Ολλανδοί ψυχίατροι προέτρεψαν τους εισαγγελείς να διερευνήσουν μια υπόθεση που αφορούσε ένα 17χρονο κορίτσι, τη Milou, το οποίο πέθανε με ευθανασία μετά από χρόνια κατάθλιψη, άγχος, αυτοκτονικές ιδέες, και μετά από σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική της ηλικία. Προειδοποίησαν πως διαπιστώνεται «ευρεία προώθηση της ευθανασίας» που οδηγεί σε «άσκοπους θανάτους». Η Royal Dutch Medical Association επέπληξε τους ψυχιάτρους που ενδιαφέρθηκαν για το παιδί και οι εισαγγελείς αρνήθηκαν να δράσουν.
Το 2014, το Βέλγιο έγινε η δεύτερη χώρα στον κόσμο που επέτρεψε την παιδική ευθανασία, απαιτώντας όμως τη συγκατάθεση των γονέων. Η Βελγική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ελέγχου και Αξιολόγησης Ευθανασίας αναφέρει ότι έξι νέοι έχουν ζητήσει ευθανασία μεταξύ 2014 και 2024. Πέρυσι, ένα νεαρό άτομο υπέβαλε σχετικό αίτημα.
Ποινικές ευθύνες της βιομηχανίας του θανάτου
Η βιομηχανία του θανάτου έχει να αντιμετωπίσει και ποινικές αποκαλύψεις. Στην Αυστραλία, ο φερόμενος ως «βασιλιάς του κυκλώματος ευθανασίας», Brett Daniel Taylor, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης για πώληση σε ευάλωτα άτομα θανατηφόρων κτηνιατρικών φαρμάκων, που είχαν το παρατσούκλι «το Πράσινο Όνειρο».
Πίσω στον Καναδά, ο Mike και η Jennifer Schouten αγωνίζονται, μένοντας αφοσιωμένοι στην εκπλήρωση της επιθυμίας του γιου τους.
Ο Michael θυμάται τον γιό του Markus ξαπλωμένο στον καναπέ, να υπαγορεύει τα λόγια που αποτελούν το τελευταίο του μήνυμα προς τους νομοθέτες. Μια από τις τελευταίες του μέρες, ο Markus είπε στους γονείς του: «Αυτό που κάνετε, έχει σχέση με αυτό που περνούμε τώρα. Αν μπορούμε να διαδώσουμε την ιστορία μας και να βοηθήσουμε, οφείλουμε να το κάνουμε».
Και τελειώνει ο πατέρας: «Νιώθω ότι το παιδί μου εύχεται από ψηλά για το έργο μας».
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: foxnews.com
Ασθενούντων Ιατρός – Μνήμη Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.
Posted on 23 Απριλίου, 2026
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002]
Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.
Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.
Αξίζει, όμως, να αναλύσομε τι είναι αρρώστια· πώς προκαλείται και πώς θεραπεύεται. Διότι η αρρώστια είναι εις τον τομέαν της φθοράς. Έχουμε, όπως θα γνωρίζετε, δυστυχώς, τα πρόσωπα της πτώσεώς μας στο πρόσωπο του Αδάμ είναι δύο: η φθορά και ο θάνατος. Και ο θάνατος είναι ο γνωστός θάνατος: Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Η φθορά είναι η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν, η οποία προκαλεί, βέβαια, την φθορά σώματος, η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν· βλέπουμε ότι έζησε ο Αδάμ, λέγει, 930 χρόνια. Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια. Ο Ιώβ τόσα κ.λπ. κ.λπ. Κατεβαίνουμε δε, βλέπουμε πόσο, πόσο έζησε ο Αβραάμ, μετά ο Δαβίδ. Ο Δαβίδ λέγει: «Η ζωή του ανθρώπου είναι εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα. Ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα -Δηλαδή εάν ο άνθρωπος είναι γερής κράσεως, τότε ζει ογδόντα χρόνια- Καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». «Και το περισσότερο είναι ο κόπος και ο πόνος». Αυτός όλος ο χώρος λέγεται φθορά. Φθορά· η οποία φθορά αρχίζει από την εμβρυική ηλικία του ανθρώπου. Όταν σπείρεται η ύπαρξις του ανθρώπου, ταυτοχρόνως σπείρεται και η φθορά. Ταυτοχρόνως!
Έτσι, λοιπόν, η αρρώστια γενικότερα η φθορά, είναι κάτι που μας συνοδεύει. Όμως, ο Θεός δίδει την χάρη Του και μάλιστα, και μάλιστα δια των αγίων Του, να ανακουφίζεται αυτός ο πόνος της φθοράς. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Αλλά, όπως σας είπα, για να ρίξουμε μια ματιά, να δούμε τι είναι η αρρώστια, τι την προκαλεί και ούτω καθεξής.
Ότι η υγεία έχει μεγάλη αξία, μόλις και ανάγκη να το πούμε. Γι’ αυτό ο λαός λέει: «Την υγειά μας να ‘χομε και όλα τα άλλα βολεύονται. Πρώτα η υγεία». Ο λαός το λέει αυτό. Πράγματι, η αξία της υγείας είναι πολύ μεγάλη. Λέει η Αγία Γραφή- Παλαιά Διαθήκη: «Κρεῖσσον πτωχὸς ὑγιὴς καὶ ἰσχύων τῇ ἕξει ἢ πλούσιος μεμαστιγωμένος εἰς σῶμα αὐτοῦ». «Είναι καλύτερος ο φτωχός –ας είναι φτωχός- αλλά να έχει όμως υγεία, παρά να είναι πλούσιος και να έχει μάστιγες –αρρώστιες- επάνω εις το σώμα του». «Ὑγιεία καὶ εὐεξία βέλτιον παντὸς χρυσίου, καὶ σῶμα εὔρωστον ἢ ὄλβος ἀμέτρητος». Ότι δηλαδή η υγεία και η ευεξία είναι το καλύτερο πράγμα. Πάνω από κάθε χρυσάφι. Και το σώμα το εύρωστον είναι «ὄλβος», πλούτος αμέτρητος. Όλα τα αγαθά του κόσμου, χωρίς την υγεία, θυμίζουν εκείνον τον μυθικό βασιλιά, ενθυμείσθε, τον Μίδα. Τον Μίδα. Ας είναι.
Αλλά συχνά, όμως, δεν προσέχομε κάτι πολύ σημαντικόν. Όταν μιλάμε για την σωματική μας υγεία, ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έχει και σώμα, έχει και ψυχή. Και συνεπώς μπορεί να αρρωστήσει και το σώμα και η ψυχή. Ή μόνο το σώμα, ή μόνο η ψυχή· ή και τα δυο. Έτσι, λοιπόν, σωστότερο θα ήταν να μιλάμε για την ψυχοσωματική μας υγεία. Αυτό, βεβαίως, ιδιαιτέρως τονίζεται και από αυτήν την ίδια την Ιατρική. Είναι γνωστό. Ποτέ η Ιατρική δεν βλέπει μόνο την αρρώστια του σώματος, αλλά και της ψυχής. Πολλές φορές δε θα έχει τύχει να πάμε στον γιατρό και να θέλει ο γιατρός να πάρει το ιστορικό μας. Γιατί άραγε; Τι θα τον ενδιέφερε, ο γιατρός να πάρει το ιστορικό της αρρώστιας μας; Ή της υγείας μας; Για ποιον λόγο; Θέλει μέσα στο ιστορικό μας να δει τον τρόπο με τον οποίο έχομε ζήσει, να δει πού οφείλεται η αρρώστια μας. Έτσι, λοιπόν, κάθε παρεκτροπή της ψυχής έχει και ένα αντίκτυπον νοσηρόν σημείον στο σώμα. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε.
Χαρακτηριστικά γράφει ένας πολύ μεγάλος γιατρός, ο Μαρίνος Γερουλάνος, αν έχετε ακούσει, μακαρίτης βέβαια, είπε το εξής: «Ουδεμία οργανική λειτουργία υπάρχει, η οποία να μην κατευθύνεται από την ψυχήν». Ουδεμία λειτουργία. Λέω: «Έχω την κοιλιά μου, έχω το στομάχι μου, έχω, έχω…»· «που να μην κατευθύνεται», λέγει, «από την ψυχήν». «Ουδεμία λειτουργία, ουδεμία λειτουργική παρεκτροπή, ως είναι η εκδήλωσις της νόσου, εις την οποίαν να μην συμμετέχει η ψυχή». Δεν λέμε σε μια ακολουθία, στην Παράκληση: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»; Πρέπει δε να ξέρετε ότι έχομε αμφίδρομον κίνησιν. Όταν η ψυχή ασθενεί, ασθενεί και το σώμα. Όταν το σώμα ασθενεί, ασθενεί μου και η ψυχή. Εάν, επί παραδείγματι, έχω ένα πόνο στο στομάχι, είμαι χαρούμενος ή είμαι κατσούφης; Προφανώς εδώ επηρεάζεται η ψυχή από την παρουσία του πόνου του σώματος.
Και από το δεύτερο ιατρικό συνέδριο της ιατρικής της προσωπικότητος στο Μπόσεϊ της Ελβετίας, το 1948, ειπώθηκαν τα εξής: «Η ασθένεια δεν οφείλεται μόνον εις την τυχαίαν συμβολήν ενός μικροβίου ή άλλων φυσικών παραγόντων, αλλά δηλοί- φανερώνει- και την έκφρασιν μιας δυσαρμονίας της προσωπικότητος, δυσαρμονίας της προσωπικότητος· μίαν δυσαρμονίαν μεταξύ σώματος και ψυχής». Όταν δηλαδή το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου. Αυτά τα δύο συστατικά που έχομε, σώμα και ψυχή, όταν το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου, τότε έχομε την παρουσία της αρρώστιας. Όταν το σώμα στρέφεται εναντίον της ψυχής ή η ψυχή στρέφεται εναντίον του σώματος.
Επιγραμματικά δε, μας λέγει η Αγία Γραφή, είναι στη Σοφία Σειράχ, εις το 38ον κεφάλαιον: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι –το ‘’σοι’’ με όμικρον γιώτα- εἰς χεῖρας ἰατροῦ». «Εκείνος», λέει, «που αμαρτάνει έναντι του Δημιουργού Του, θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Μεγάλη αλήθεια αυτό. Αμαρτάνεις, άνθρωπε; Δεν έρχεσαι βέβαια, ίσως, εκ πρώτης όψεως, σε αντίθεση μεταξύ σώματος και ψυχής δηλαδή, αλλά σε αντίθεση με τον Θεό, τον Δημιουργό σου; Ε, θα επιτρέψει ο Θεός να πέσεις στα χέρια του γιατρού.
Ακόμη η Αγία Γραφή μάς περιγράφει, κάπως λεπτομερώς, και τα αίτια. Πάλι Σοφία Σειράχ· μας λέγει στο 30όν κεφάλαιον τα εξής. Εκεί μιλάει και για τον γιατρό, μιλάει και για την αρρώστια κ.λπ. Ακούστε, λοιπόν, τι λέγει: «Ἀγάπα τὴν ψυχήν σου καὶ παρακάλει τὴν καρδίαν σου (:να παρηγορείς την καρδιά σου) καὶ λύπην μακρὰν ἀπόστησον ἀπὸ σου (:διώξε την λύπη)· πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν ἡ λύπη (: Πολλούς κατέστρεψεν η λύπη – Η λύπη είναι φαινόμενον της ψυχής)». «Διώξε», λέει, «την λύπη μακριά, διώξε. Γιατί πολλούς κατέστρεψε η λύπη». «Καὶ οὐκ ἔστιν ὠφέλεια ἐν αὐτῇ». Δεν υπάρχει ωφέλεια. Πολλές φορές πενθούμε και λυπούμεθα υπερβολικά. Θα πενθήσουμε. Όπως λένε οι Πατέρες, εάν δεν πενθήσεις, είσαι θηριώδης. Τι θα κάνω; Τι θα κάνω; Πέθανε η μάνα μου και θα γελάω; Θα διασκεδάζω; Θα χαίρομαι; Θα λυπηθώ. Αλλά έχει, όμως, τα όριά της η λύπη. Εάν λυπηθώ παραπάνω από αυτό το οποίο πρέπει, τότε βεβαίως τα πράγματα δεν θα πάνε καθόλου καλά. Θα αρρωστήσω.
Συνεχίζει: «Ζῆλος καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέρας». «Η ζήλεια και ο θυμός ελαττώνει την ζωή». Είσαι ζηλιάρης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Είσαι θυμώδης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Γιατί θέτεις σε δυσαρμονία την ψυχή σου με το σώμα σου. «Ἐλαττοῦσιν ἡμέρας», λοιπόν, αυτά, «καὶ πρὸ καιροῦ γῆρας ἄγει μέριμναν». Αλλά και η «μέριμνα» δεν είναι η εργασία, είναι η μέριμνα. Ο Θεός μας είπε να εργαζόμεθα, αλλά όχι με μέριμνα. Τι θα πει «μέριμνα»; Προσέξτε: Όχι «φροντίδα», αλλά «η αγωνιώδης φροντίδα». Γι’αυτό ο Χριστός μας είπε: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν» κ.λπ. κ.λπ.». «Μη μεριμνάτε. Δηλαδή, μην έχετε αγωνιώδη φροντίδα». Κατά τα άλλα πρέπει να έχουμε φροντίδα. Πολλές φορές λέγω το παράδειγμα, με ακούσατε, ότι για να ‘χω ψωμί όλο τον χρόνο, πρέπει να σπείρω. Θα ‘χω τον νου μου, λοιπόν, πότε θα είναι ο καιρός της σποράς, μετά του θερισμού, για να αποκτήσω σιτάρι. Για να έχω όλο τον χρόνο το ψωμί μου. Αυτό είναι μία φροντίδα. Όχι, όμως, αγωνιώδης. Γιατί όταν μπει η αγωνία στη μέση, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.
Τέσσερα λοιπόν σημεία μας αναφέρει ο ιερός συγγραφεύς της «Σοφίας Σειράχ»: την λύπη, την ζηλοτυπία, τον θυμό και την μέριμνα. Αλλά, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ακόμη, ότι υπάρχουν και μερικά άλλα στοιχεία, τα οποία μπορούν να προσβάλλουν την ψυχοσωματική μας υγεία. Είναι ο φόβος, είναι η αγωνία, είναι η πονηρά επιθυμία. Αλλά, για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα. Ιδίως τα τελευταία αυτά που σας είπα.
Η ζηλοτυπία. Έχετε ακούσει την κουβέντα, την λαϊκή κουβέντα: «Άντε βρε κιτρινιάρη. Σε έφαγε η ζήλια». Το έχετε ακούσει; «Κιτρινιάρη». Δηλαδή, δεν έχεις καλή υγεία επειδή έχεις ζηλοτυπία. Και τι θα πει «ζηλοτυπία»; Θα πει να βλέπεις τον άλλον να ευημερεί κι εσύ όχι. Να πετυχαίνει, κι εσύ όχι. Πόσες φορές, ιδίως στο οικογενειακό μας περιβάλλον ή το γειτονικό μας περιβάλλον παντρεύεται μια κοπέλα, η γειτόνισσα επειδή δεν πάντρεψε ακόμα την κόρη της, ζηλεύει. Γι’αυτό ακούμε και το παράπονο: «Δεν ήρθαν», λέει, «να μας συγχαρούν, που αρραβωνιάστηκε η κόρη μας». Γιατί; Από ζήλεια. Είναι πολύ κακό πράγμα η ζήλεια. Θυμηθείτε τον Κάιν. Έφτασε στο απονενοημένο έγκλημα να φονεύσει τον αδερφό του, τον Άβελ, επειδή η θυσία του αδερφού του ήταν ευμενέστερη από του ιδίου την θυσίαν. Ο δε Θεός τού λέγει: «Τι είναι αυτό που έκανες; Στο χέρι σου ήταν να γίνεις καλύτερος. Εάν παραπονείσαι ότι δεν έγινε ευμενής η θυσία σου -ακούστε:- «στο χέρι σου», λέει, «ήταν και έφθασες να φονεύσεις τον αδερφό σου;». Και επήρε εκείνην την κατάραν: «Όπου κι αν βρεθείς, να είσαι στένων –δηλαδή στενάζοντας να στέκεσαι στη ζωή αυτή», και λοιπά και λοιπά, έχει πολλά εκεί η Αγία Γραφή γύρω από το θέμα, το αμάρτημα του Κάιν. Αγαπητοί μου, η ζήλια είναι φοβερό πράγμα. Φοβερό! Αρρωσταίνει τον άνθρωπον!
Ή νομίζετε ότι ο θυμός δεν είναι κάτι το οποίον έρχεται να συμπληρώσει; Μες στον θυμό του πόσες φορές ο άνθρωπος δεν έχει κάνει και έγκλημα; Και να μας φυλάει ο Θεός. Σε έναν θυμό μας δεν ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι μπορεί να κάνει. Ούτε μπορεί να επικαλεστεί, ως δικαιολογία, στο δικαστήριο: «Κύριε πρόεδρε, θύμωσα, γι’αυτό τον εσκότωσα». «Και ποιος σου είπε ότι είχες το δικαίωμα να θυμώνεις;». Είναι δικαιολογία αυτό, να θυμώνεις; Είναι, αγαπητοί μου, κακός παράγων της ψυχής μας ο θυμός. Κάτω από τον θυμό, τι μπορούμε καλό να κάνομε; Όταν έχομε ταραχή, όταν το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση; Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ο θυμός είναι ένας κακός παράγων της υγείας μας. Δημιουργεί μία δυσαρμονία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Αλλά και η μέριμνα για την οποίαν μιλήσαμε παραπάνω.
Τώρα, πώς μπορούμε, αλήθεια, εάν υποτεθεί ότι τα επισημάναμε όλα αυτά, να προβούμε σε μίαν θεραπεία; Βέβαια, το ξέρει η ιατρική αυτό, το ξέρει και ο λαός: ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψις: Μη φθάσεις να αρρωστήσεις. Φρόντισε να προλάβεις να μην αρρωστήσεις. Γι’αυτό, λοιπόν, μας μιλάει εδώ η Αγία Γραφή για την πρόληψη της αρρώστιας. Τι λέγει πάλι η «Σοφία Σειράχ»; «Τέκνον, ἐν ἀρρωστήματί σου μὴ παράβλεπε (: όταν αρρωστήσεις, μην παραβλέψεις, μην πεις: «Δεν βαριέσαι. Ε, δεν είναι καλό. Δυστυχώς όλοι μας παραβλέπουμε μία μας αρρώστια. Λέμε: ‘’Ε, καλά δεν βαριέσαι…’’), ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ (: κάνε την προσευχή σου εις τον Θεόν) καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε (: και Αυτός θα σε θεραπεύσει).· τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας σου (:να τιμάς τον γιατρό για τις ανάγκες σου), καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος (:ο Κύριος εδημιούργησε τον ιατρόν- όπως και τα φάρμακα· στο ίδιο κεφάλαιο το λέγει αυτό. Και δια τα φάρμακα. Είναι πολύ σπουδαίο. ‘’Ο Θεός’’, λέει, ‘’έκανε τα φάρμακα μία μικρή παρηγορία εις τον άνθρωπο για τη φθορά που έρχεται εις τον παρόντα κόσμον’’. Θα πάω και στον γιατρό. Είναι μερικοί οι οποίοι λένε: «Θα κάνω μόνο την προσευχή μου –προσέξτε αυτό- αλλά δεν θα πάω στον γιατρό. Ο Θεός θα με θεραπεύσει. Μα τότε, ο Θεός έκανε τον γιατρό. Και πρέπει να πας στον γιατρό. Καταργείς την ενέργεια του Θεού. Μη λες, λοιπόν, ότι δεν πάω στον γιατρό και μόνο με την προσευχή μου θα γίνω καλά. Δεν είναι σωστό)».
Ακόμη, το ίδιο βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, «Σοφία Σειράχ», μας λέει: «Ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». «Πρόσεξε, μην αμαρτάνεις. Γιατί αν αμαρτάνεις, ανοίγεις τον δρόμο να αρρωστήσεις». Είναι εκείνα τα οποία αναφέραμε προηγουμένως.
Έτσι, λοιπόν, εδώ βλέπομε ότι τέσσερα πράγματα πρέπει να προσέξουμε. Να τα απαριθμήσουμε. Πρώτον: την προσευχήν. Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν προσεύχονται. Αρρωσταίνουν, δεν ζητούν βοήθειαν από τον Θεό. Όχι. Καταρχάς θα προσευχόμεθα εις τον Θεό να μας δίδει υγεία. Δεν είναι παράνομο αίτημα αυτό: «Κύριε, δίδε μας την υγεία. Και την ψυχοσωματική». Αρρωστήσαμε; Πάλι θα προσευχηθούμε εις τον Κύριον. «Κύριε, κάνε μας καλά, Σε παρακαλούμε πολύ». Η προσευχή είναι πολύ σπουδαίον στοιχείον. Και μάλιστα, αν θέλετε, όταν κάποιος έχει μέσα του κοινωνικά αισθήματα, δεν προσεύχεται μόνον για τον εαυτόν του· προσεύχεται και για άλλους αρρώστους.
Να σας πω έτσι, μερικά πρακτικά πράγματα. Περπατούμε στον δρόμο. Και περνάει ένα ασθενοφόρον. Έχει την σειρήνα εκεί για να μπορεί να φύγει γρήγορα να πάει στο νοσοκομείο. Πόσες φορές λέμε: «Αχ, ποιος να είναι μέσα σε αυτό το ασθενοφόρο; Τι να έπαθε άραγε; Προλαβαίνει;». Μπορούμε να κάνουμε μία προσευχή. Αλήθεια, όταν συναντάμε ασθενοφόρο εν δράσει, κάνομε προσευχή; «Κύριε, σώσε τον άνθρωπον αυτόν». Και θα μου πείτε: «Και θα μας ακούσει εμάς ο Θεός;». Ναι, θα μας ακούσει! Μπορεί από την δική σου την προσευχή να σωθεί αυτός ο άνθρωπος; Ναι! Ναι! Πολύ σπουδαίο πράγμα να μάθουμε να προσευχόμεθα. Ή για τους συνασθενείς μας όταν βρεθούμε στο νοσοκομείο. Ή περνάμε από το νοσοκομείο. Και μας δίδεται μία ευκαιρία να θυμηθούμε και τους άλλους ανθρώπους. Εγώ να είμαι καλά, έχω την υγεία μου, αλλά κάποιοι άλλοι είναι κρεβατωμένοι. «Κύριε, δώσε και σ’ αυτούς την υγεία». Πρέπει, λοιπόν, η προσευχή μας να έχει μίαν ευρύτητα.
Μετά. Πρέπει να έχουμε πίστιν. Δεν πρέπει να μένουμε στην μέριμνα και εις την λύπην. Σας το ‘πα επανειλημμένως άλλες φορές. Αυτή η μικρή φρασούλα: «Έχει ο Θεός» είναι πολύ σπουδαία. «Πώς θα τα βγάλουμε πέρα εκεί; Εκεί; Εκεί;»… Λογικώς, υπάρχει αδιέξοδον. Οπότε, κατ’ ανάγκην, θα πρέπει να μπούμε σε μίαν μέριμναν, σε μία φροντίδα, σε μίαν αγωνία… Πώς θα σπάσει αυτό; Όταν πούμε πολύ απλά: «Έχει ο Θεός». Εγώ δεν έχω. Η σακούλα η δική μου δεν έχει. Έχει, όμως, η σακούλα του Θεού. Κι Εκείνος ξέρει πώς μπορεί να βοηθήσει. Έχει, λοιπόν, ο Θεός. Και πόσες φορές βλέπουμε τελευταία στιγμή τα πράγματα να διευθετούνται· ώστε, αν λυπηθήκαμε, αν δείξαμε απιστίαν, να μην δικαιωνόμαστε, αλλά να δικαιώνεται ο Θεός.
Ακόμη, πρέπει να έχουμε αγάπη. Να μην στρεφόμεθα εναντίον των άλλων με την ζήλια και τον θυμό. Εκείνος ο οποίος αγαπάει, ζηλεύει; Έχει θυμό εναντίον των άλλων; Όχι. Θα πει: «Δόξα τω Θεώ, να το χαρεί το αγαθό, αυτό το καλό, ο άλλος να το χαρεί!». Γιατί το λες αυτό; Γιατί κι εσύ το χαίρεσαι. Αλλά αν το χαίρεσαι αυτό, έχεις μέσα σου προϋποθέσεις υγείας. Όπως και γιατί θυμώνουμε εναντίον του άλλου; Εάν έχομε μέσα μας το κοινωνικόν αίσθημα, δεν θυμώνουμε εναντίον του άλλου.
Και ένα τέταρτον σημείον. Θα καταφύγουμε εις τον ιατρόν. Ναι. Γι’ αυτό μπορώ να σας πω ότι ο ευσεβής γιατρός είναι ένα κεφάλαιον. Είναι ένας θησαυρός. Όταν πάμε στον γιατρό και εκείνος μας πει: «Ό,τι ο Θεός πει. Ό,τι ο Θεός θέλει» ή «Με την βοήθεια του Θεού, θα κάνομε αυτό κι εκείνο» σημαίνει ο γιατρός ότι είναι πιστός. Θα ήταν ευτυχείς οι καινούριοι γιατροί, είτε άντρες είτε γυναίκες – γιατί έχουμε το επάγγελμα του γιατρού και στις γυναίκες- να έχουν εξασφαλίσει μέσα τους την πίστη εις την αγάπη του Θεού. Ότι είναι από προσώπου ο γιατρός, είναι από προσώπου Θεού. Όπως ακριβώς εθεράπευε ο Ιησούς Χριστός, έτσι τώρα θεραπεύει και ο γιατρός. Φυσικά, όχι με έναν λόγο, όπως Εκείνος που είχε την εξουσία –ο Χριστός- αλλά με κάποιες διαδικασίες. Όμως είναι από προσώπου Ιησού Χριστού ο γιατρός. Εάν έχει αυτό το συναίσθημα, τότε τι άλλο θέλει; Είναι ευτυχής.
Αγαπητοί. Ας κατανοήσουμε κάποτε ότι η ασθένεια είναι μία διαταραχή της θείας τάξεως και ότι η θεραπεία είναι η αποκατάστασή της. Η καταφυγή μας στον Θεό πρέπει να έχει πάντα το προβάδισμα. Οι άγιοι του Θεού μάς ανοίγουν τον δρόμο. Ο γιατρός έρχεται κατοπινά. Και μην ξεχνάμε αυτό που ειπώθηκε, ότι «ο γιατρός νοσηλεύει, ο Θεός θεραπεύει». Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)