Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 9 Ιουνίου 2026
π. Αυγουστίνος Καντιώτης : «Ετοίμασα τις βαλίτσες για φυλακή»!
Posted on 8 Ιουνίου, 2026
σ.σ. Παρόμοιες καταστάσεις με το σήμερα. Ο Υπ. Δικαιοσύνης το 1979 απείλησε τους επισκόπους που αρνούνταν να υπογράψουν το αυτόματο διαζύγιο με ποινικές κυρώσεις, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι Έλληνες πολίτες. «Είτε θέλουν είτε δεν θέλουν οι παπάδες θα υπογράψουν το αυτόματο», έλεγε και ο Καραμανλής.
Δείτε πώς τους απάντησε ο θρυλικός π. Αυγουστίνος Καντιώτης και κάνετε τις θλιβερές συγκρίσεις με το σήμερα.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΟ
Δημοσίευμα ἀπό τα: «ΤΑ ΝΕΑ», Παρασκευή 23 Μαρτίου 1979
Μιὰ δήλωση στὰ «Νέα» τοῦ Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου, κατὰ τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Σταμάτη καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δείχνει ὅτι δὲν θ᾽ἀργήσουν οἱ περιπέτειες ἀνάμεσα στὴν Πολιτεία καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Αὐγουστῖνος ἀπαντῶντας μὲ τὴ γνωστὴ πιὰ σκληρὴ γλώσσα στὶς δηλώσεις τοῦ κ. Σταμάτη, λέει ξεκάθαρα, ἐκφράζοντας προφανῶς καὶ τὶς θέσεις τῶν ὑπολοίπων δέκα, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ὑπογράψουν τὸ αὐτόματο) ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ πάει φυλακὴ κι ὅτι πίσω ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, παίζεται μιὰ συμπαιγνία γιὰ τὴν ἐκθρόνιση τῶν δέκα μητροπολιτῶν (ἀνάμεσά τους καὶ Ἱερωνυμικοί, τοὺς ὁποίους ὁ Σεραφείμ ἔχει πάρει ἀπόφαση νὰ διώξει. Ἡ δήλωση τοῦ Φλωρίνης Αὐγουστίνου:
« Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης κ. Σταμάτης, ὡς φαίνεται ἐξοργίσθη ἀπὸ τὴν δημόσια δήλωσιν δεκάδος ἐπισκόπων ὅτι δὲν θὰ ὑπογράψουνμε διαζύγια τοῦ τελευταίου περὶ αὐτομάτου διαζυγίου νόμο καὶ προέβη εἰς δηλώσεις ὑπενθυμίζων εἰς αὐτοὺς τὴν ιδιότητά των ὡς Ἑλλήνων πολιτῶν καὶ ἐμμέσως ἀπειλῶν μὲ ποινικὰς κυρώσεις. Ἐπειδὴ εἶμαι εἷς ἐκ τῶν δεκάδων ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι δήλωσαν ὅτι δὲν θὰ ὑπογράψουν τοιαῦτα διαζύγια, συνεπῶς καὶ πρὸς ἐμὲ ἀπευθύνεται ἡ προειδοποίηση τοῦ κ. Σταμάτη, ἀτομικῶς καὶ δημοσία ἀπευθυνόμενος πρὸς αὐτὸν ἔχω νὰ πῶ τὰ ἑξῆς:
Κύριε Σταμάτη,
Πολὺ ὑποτιμᾶτε τὴν ἀντίστασιν τῆς συνειδήσεώς μας ὡς ἐπισκόπους… Ὑπηρετήσαμεν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ Γένος ἐπὶ ἥμισυ αἰῶνος, διακινδυνεύσαμε κατ᾽ ἐπανάληψιν τὴν ζωήν μας εἰς ἡμερας σκληρὰς καὶ συνεπῶς οἱ ἀπειλαί σας δὲν μᾶς πτοοῦν. Οἱ φυλακαί ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, δι᾽ ἡμᾶς εἶναι τιμὴ καὶ δόξα ἐν τῷ Χριστῷ.
Μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ εἴμεθα ἕτοιμοι καὶ πάλιν ν᾽ ἀντιμετωπίσουμε πᾶσαν περιπέτειαν διὰ τὴν τήρησιν τῶν αἰωνίων κύρους εὐαγγελικῶν ἀρχῶν, ὡς εἶναι οἱ περὶ τοῦ γάμου καὶ διαζυγίου χριστιανικαὶ διατάξεις. Ἡ Ἐκκλησία ὡς θεῖον καθίδρυμα, καθὼς ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸ ἰσχυον Σύνταγμα, δὲν ἐιτρέπεται νὰ καταφρονεῖται καὶ νὰ κακοποιεῖται ἐν τῇ σφαίρα, τῆς πνευματικῆς της δικαιοδοσίας. Ἑὰν ἠθέλατε νὰ διευκολύνετε τοὺς ἐπιμένοντας εἰς τὴν ἀντιευγγελικὴν διάλυσιν τοῦ γάμου των, θὰ ἡδύνασθε ὡς Πολιτεία νὰ ψηφίσετε τὸν πολιτικὸν γάμο, ὄχι ὅμως νὰ ἔχετε τὴν θρασύτητα ἡ Ἐκκλησία νὰ γίνῃ θεραπαινὶς τοιούτων αἰσχροτήτων. Σεῖς, χάριν τυφλῆς ὑπακοῆς πρὸς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ κόμματος σας ὑπήρξατε δυστυχῶς ὁ κυριότερος ὑπευθυνος διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ ἀντιευαγγελικοῦ καὶ ἀντιχριστιανικοῦ περὶ αὐτομάτου διαζυγίου νόμου, ὅστις μὲ τὴν πρώτην προσβολὴν εἰς τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ καταπέση.
Περιφρονήσατε καὶ τὴν φωνὴν μυριάδων λαοῦ ὁ ὁποῖος ἐκ πάσης γωνίας τῆς ἑλληνικῆς γῆς διαμαρτύρετο κατὰ τοῦ ἐπαίσχυντου αὐτοῦ νόμου. Δὲν ἀκούσατε οὐδὲ τὴν φωνὴν μυριάδων λαοῦ τῆς Ἀκαρνανίας ὅστις εἰς πάνδημον συλλαλητήριον εἰς τὸ Ἀγρίνιον καταδίκασε τὸν ἐπαίσχυντον νόμον. Περὶ ποῖας ὑπακοῆς, λοιπόν, εἰς τοὺς νόμους ὁμιλεῖτε;
Εἴμεθα, κύριε ὑπυργέ, ὡς Ἕλληνες πολῖται, νομοταγεῖς. Ἀλλ᾽ὅταν οἱ νόμοι τῆς Πολιτείας ὡς εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἔρχονται εἰς φανερὰν σύγκρουσιν μὲ τὸν Εὐαγγελικὸν νόμον καὶ τοὺς ἐρμηνεύοντας αὐτὸν Ἱεροὺς κανόνας ἡμεῖς ὡς ἐπίσκοποι διὰ λόγους συνειδήσεως δὲν πρόκειται νὰ ὑπακούσουμε. Θὰ ὑπακούσουμε εἰς τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου «πειθαρχεῖν δή Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».
Σεῖς ἡμπορεῖτε νὰ μᾶς φυλακίσετε, νὰ μᾶς ἐκθρονίσετε, ν᾽ ἀνεβάσετε εἰς τοὺς θρόνους ἄλλους ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ θὰ ὑπογράψουν πρόθυμα τὰ ἐπάρατα διαζύγια, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ πνίξετε τὴν φωνὴν τῆς συνειδήσεώς μας ἡ ὁποία καὶ ἐκ τῶν φυλακῶν θὰ ἐξακολουθήσει νὰ διαμαρτύρεται. Νὰ εἶστε δὲ βέβαιος κύριε ὑπουργέ, ὅτι ὅταν ἐπίσκοποι διὰ λόγους συνειδήσεως ριφθοῦν εἰς τὰς φυλακάς, τότε καὶ πάλιν θὰ δῆ ὁ κόσμος τὴν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας. Ἀδύνατοι ἐπὶ τῶν θρόνων θὰ γίνουν πανίσχυροι ἐν φυλακαῖς. Ἡ Ἐκκλησία θὰ παραμείνει αἰωνίως ἀλλὰ σεῖς θὰ μπῆτε κάτω ἀπὸ τὴν ἀρὰν τοῦ εὐσεβοὺς Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν ὁποῖον οἰκτρῶς ἀπατᾶτε ἐμφανίζόμενος ὡς προστάτης τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανικῶν Ἱδεῶν, ἑνῷ ταῦτα ἐν τε τῇ θεωρία καὶ τὴ πράξει ἐν συνειδήσεως ἢ ἀσυνειδήτως προδίδετε καὶ ἀναγκάζετε τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ τὸν εὐσεβὴ λαὸν νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ ἄρθρου τοῦ Συντάγματος τὸ ὁποῖο ἀνακηρύσσει φύλακα τῶν θεμελιωδῶν διατάξεων τὸν λαόν….
Στὴ συνέχεια τῆς δηλώσεως ἔδωσε μερικὲς διευκρινίσεις:
-Ἁγιε, πρῶτος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος σᾶς ἐπέστησε τὴν προσοχὴ γιὰ τὶς κυρώσεις ποὺ θἄχετε ἂν δὲν ὑπογράψετε τὸ αὐτόματο….
-Τὰ λέω καὶ στὸν Σεραφείμ…
-Σκληραίνετε τὴν θέση σας καὶ κάτι τέτοιο θὰ ὁδηγήση ἴσως σὲ θλιβερὲς περιπέτειες…
-Ἀσφαλῶς καὶ τὴν σκληραίνουμε. Ἐχουμε ἱστορία ἐμεῖς παιδί μου. Τώρα στὰ γεράματα θὰ φοβηθοῦμε τὸν θάνατο; Ὁ Σεραφείμ ἄρχισε. Μᾶς ἀπείλησε πρῶτος στὴν Ἱερὰ Σύνοδο λέγοντάς μας «ἐννοια σας καὶ θὰ σᾶς διορθώσει ὁ Εἰσαγγελέας». Νὰ σου, τί ἔχουν στὸ νοῦ τους: Νὰ μᾶς πετάξουν καὶ νὰ βάλουν στὴ θέση μας δικούς τους, ἀλλὰ αὐτὸ ἄσχετα μὲ τὴν πολιτικὴ παιδί μου, δὲν θὰ πρέπει νὰ τὸ ἀφήσετε ἔτσι ἐσεῖς οἱ δημοσιογράφοι. Νὰ μᾶς βοηθήσετε. Εἶναι αὐτὸ μιὰ συμπαιγνία Καραμανλῆ – Σταμάτη – Σεραφείμ. Τόπε ἄλλοστε ὁ Καραμανλῆς «εἴτε θέλουν εἴτε δὲν θέλουν οἱ παπάδες θὰ ὑπογράψουν τὸ αὐτόματο». Ἐγὼ πάντως πές τους ὅτι ἔχω ἕτοιμες τὶς βαλίτσες μου γιὰ τὴ φυλακή. »
Ευχαριστούμε την κ. Ανδρονίκη Καπλάνογλου για το επίκαιρο υλικό που μας έστειλε.
Ιωσήφ Βρυέννιος: Σχετικά με τις συμφορές που έπεσαν πάνω μας.
Posted on 8 Ιουνίου, 2026
ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΝΙΟΥ
Περί των επιτεθέντων ημίν δεινών και τις ο τούτων σκοπός
(Σχετικά με τις συμφορές που έπεσαν πάνω μας και ποιος είναι ο σκοπός τους.)
Οι δυστυχίες που βρήκαν το γένος μας, όπως βλέπομε, είναι εν συντομία οι εξής. Οι καιροί είναι από κάθε εποχή οι πιο δύσκολοι. Πονηρές οι ημέρες, το τέλος του χρόνου, τα γηρατειά του κόσμου, το ξεψύχισμα του σύμπαντος. Η ζωή μας αυτή είναι σύντομη, λανθασμένη και γεμάτη από πικρίες, και τα κακά εκτενέστερα από τις θάλασσες. Και να, οι γείτονές μας είναι εχθροί, όσοι δείχνουν φίλοι είναι άπιστοι, οι συγκάτοικοι μας κλέφτες, οι υιοί μας ανυπάκουοι και οι απλοί συγγενείς χωρίς στοργή.
Αυτοί που καραδοκούν να επωφεληθούν από τις δυσκολίες μας είναι πολλοί, μα περισσότεροι αυτοί που μας επιβουλεύονται. Αυτοί που μας διώκουν και μας πληγώνουν είναι πολλοί και από πολλά μέρη. Κανείς και από πουθενά, τολμώ να πω, δεν υπάρχει που να μας συνοδεύση στη φυγή και να συμπονέση μαζί μας. Διασκορπισθήκαμε χωρισμένοι σε όλες τις βασιλείες της γης. Μας εξουσιάζουν και δεν εξουσιάζομε. Τη χώρα μας ξένοι την κατατρώγουν, και δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήση. Οι νέες και οι νέοι του γένους μας δόθηκαν σε άλλα έθνη. Όλη την ημέρα τα μάτια μας αυτά βλέπουν και το δικό μας χέρι δεν μπορεί να βοηθήση. Σε μας έμεινε μόνο καρδιά θλιμένη, μάτια που σβήνουν και ψυχή που λιώνει, προβλήματα πάνω στα προβλήματα, φροντίδες πάνω στις φροντίδες, και αίματα πάνω στα αίματα παντού. Χάθηκε ο ευλαβής πάνω στη γη, λείπει ο στοχαστής, δεν βρίσκεται ο φρόνιμος. Στα παλαιά παρουσιαζόταν ο σοφός, τώρα δεν υπάρχει αυτός που θα κατανοήσει, αυτός που θα διορθώση, αυτός που θα μας φέρη πίσω. Η πληγή είναι ολόσωμη, η αρρώστια γενικευμένη, φοβερό το τραύμα, η συμφορά απαρηγόρητη και μεγαλύτερη από κάθε παρακλητικό λόγο. Καταφρονήθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα, σάπισαν τα κρατικά, ανακατεύονται τα μακρυνά, συγχέονται τα κοντινά. Τα πάνω γίνονται κάτω και τα κάτω πάνω. Οι Χριστιανοί διώκονται, οι ασεβείς ευνοούνται. Από εδώ μας καταδιώκουν οι Αγαρηνοί, από εκεί μας λεηλατούν οι Σκύθες, από τα δυτικά οι Ισμαηλίτες θερίζουν τους καρπούς μας, και από τα ανατολικά οι Πέρσες μας εκριζώνουν.
Ξεφεύγομε από το δράκοντα και συναντούμε το βασιλίσκο, διαφεύγομε από το λιοντάρι και πέφτομε πάνω στην αρκούδα. Όποιος γλυτώνει από το θάνατο, οδηγείται στη δουλεία, και όποιος απαλλαγή από τη δουλεία παραδίδεται στη σφαγή. Όπου και όποτε γίνονται ναυμαχίες στη θάλασσα ή μάχες στη στεριά, λεηλασίες ή μετοικεσίες, πάντως ακούεται ότι ένα μέρος από εμάς χάνεται. Ό,τι συγκεντρώθηκε σε οικίες, το σκορπίζει ο φθόνος, και ό,τι διατίθεται για να βγάλη κέρδος, το αρπάζει ο ληστής. Ό,τι μπόρεσε να περάση από τον κλοιό της πολιορκίας βούλιαξε στη θάλασσα. Και ό,τι γλύτωσε από το βυθό έπεσε στα χέρια ληστών. Επί πλέον επάγωσαν τα καλά και εφύτρωσαν τα λυπηρά, παρήλθαν τα δικά μας και ήλθαν τα αλλότρια. Φαγωθήκαμε, χαθήκαμε, διαφωνήσαμε και ως τραυματίες πια και παράφρονες γίναμε εκτός εαυτών. Επιταχύνεται διαρκώς η πορεία των πραγμάτων μας όλο και προς το χειρότερο.
Από τα μέχρι χθες και πρόσφατα άριστα έθη και γνωρίσματά μας, σήμερα ούτε ίχνος δεν αναγνωρίζεται. Και τα μέχρι πέρυσι καλύτερα από τα ήθη, φέτος δεν τα διακρίνομε πουθενά. Με αυτό και με εκείνο τόσο άλλαξαν αυτά, που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψη. Και όσο μπορούμε να συμπεράνουμε από τα πράγματα περπατάμε σε αγκάθια, στεκόμαστε πάνω σε γκρεμό, βαδίζομε ανάμεσα σε φίδια, πορευόμαστε μέσα από παγίδες και περπατάμε πάνω σε επάλξεις πόλεων. Κάθε ώρα πόλεμοι, σφαγές, πείνες, πνιγμοί, αβάσταχτες στενοχώριες. Μυριάδες από γύρω μας οι απώλειες, και από παντού φθάνει η οργή του Θεού.
Και εμείς σαν να μη γίνεται κάτι καινούργιο, παραμένομε άπονοι και σκληροί. Αλήθεια ποιος σοφός θα μπορούσε να διεκτραγωδήση τα δικά μας, όπως πρέπει, αφού ξεπέρασαν κάθε θρήνο, και είναι πέρα από κάθε κλάμα;
Αυτά λοιπόν και τα παρόμοια τους, συμβαίνουν σε μας, ένεκα των σχηματισμών των αστερισμών, θα μας πη ο αστρολόγος. Ο φυσικός θα πη ότι τα υπομένομε αυτά, ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εξ αιτίας της θέσεως μας ανάμεσα στους Άραβες και τους Σαρακηνούς, τους Ισμαηλίτες και τους Σκύθες. Ο άθεος θα υποστηρίξη, ότι όλα από μόνα τους τυχαία συμβαίνουν «χύδην και φύρδην». Ο δε έλληνας (ειδωλολάτρης) θα υποστηρίξη ότι οφείλονται όλα στην τύχη και στο γραμμένο. Και ακόμα ο Αγαρηνός θα πη ότι αιτία τούτων είναι ότι δεν αποδεχθήκαμε τον αλιτήριο*, ενώ ο Εβραίος, επειδή πιστεύσαμε στο Χριστό. Και ο καθένας από τους αιρετικούς, επειδή δεν υποκύψαμε στην αίρεσί του. Και ο όχλος των Ιταλών θα υποστηρίξη ότι μας συμβαίνουν αυτά, επειδή δεν υποταχθήκαμε στον πάπα. Εγώ όλους αυτούς τους απορρίπτω, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος και το ομολογώ ευθέως, ότι δεν θα τα παθαίναμε αυτά, εάν είμασταν δυσσεβείς και τελείως απομακρυσμένοι από το Θεό.
Επειδή όμως είμαστε το ευσεβέστατο γένος από όλους τους ανθρώπους, στραμμένο κατ’ εξοχήν στο Θεό, και θέλομε βέβαια και ενδιαφερόμαστε να σωθούμε, και αυτό είναι για μας η ύπαρξη και η ζωή μας, και ο λόγος που ήλθαμε σ’ αυτή τη ζωή. Θέλομε όμως αυτό να γίνη με καλοπέρασι, με πλούτο και πρόσκαιρη δόξα.
Γι’ αυτό ο Κύριος που με κάθε τρόπο προετοιμάζει τη σωτηρία μας, μας παρέδωσε να ντροπιασθούμε σε όλα τα έθνη, και την πρόσκαιρη αυτή ζωή μας, τη ρευστή και περαστική, την περιέβαλε με μύρια κακά, μήπως και έτσι, ακόμα και παρά τη θέλησί μας, οδηγηθούμε τελικά από αυτόν στη σωτηρία με κατάλληλο τρόπο.
Διότι από τα προαναφερθέντα κακά, άλλα οφείλονται σε μας τους ίδιους, και είναι ψυχικά αρρωστήματα· άλλα, έξω από εμάς, είναι κοσμικές συνέπειες, και άλλα μας τα φέρνει η θεία πρόνοια. Όμως και των όσων οφείλονται στην πρόνοια, και όσων είναι συμπτώματα κοσμικών ενεργειών, αιτία για όλα είναι οπωσδήποτε τα ψυχικά αρρωστήματα. «Δεν υπάρχει στην πόλι κακό που να μη το έστειλε ο Κύριος;» (Αμώς 3, 6). Δηλ. πείνες, αρρώστιες, νοσήματα, σφαγές, πολέμους, και ό,τι άλλο παρόμοιο, διότι όλα αυτά είναι αναιρετικά της αμαρτίας. Και δεν είναι από τη φύσι τους κακά, όμως θεωρούνται κακά, και βεβαίως εμποδίζουν να δημιουργηθούν τα αληθινά, που και από τη φύσι τους είναι κακά, δηλ. οι ενέργειες των διαφόρων αμαρτημάτων.
Έτσι λοιπόν, και όχι όπως θα μπορούσε να πη κάποιος, επειδή είμαστε καταδιωγμένοι από το Θεό και αποκομμένοι από τη θεία αγάπη, τα υπομένομε αυτά. Όχι, μακρυά μια τέτοια ιδέα! Αλλά τα υπομένομε ως γνήσιοι υιοί, που απολαμβάνουν πατρική στοργή και παιδαγωγία. Αν, πράγματι, «όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει, και μαστιγώνει κάθε υιό που αναγνωρίζει» (Παροιμ. 3,12), παιδευόμαστε λοιπόν από το φιλάνθρωπο Θεό και Πατέρα, «για να μη καταδικασθούμε και εμείς μαζί με τον κόσμο» (Α’ Κορ. 11, 32).
Διαφορετικά, ποιοι είναι αυτοί που προσεγγίζουν το Θεό; Διότι πρέπει πάντως να είναι κάποιοι κοντά, και κάποιοι πλησιέστεροι. Και ποιοι λοιπόν είναι αυτοί; Αυτοί που ζουν νωχελικά, και φθείρονται με ζώα, και κυλίονται με άρρενες; Ή μήπως όσοι, αφού χύσουν αίμα Χριστιανών και ομοφύλων, αρπάζουν τις εκκλησιαστικές αρχές ληστρικά και τυραννικά; Και ποιος, που έχει νου και φρόνησι, θα τα υποστηρίξη αυτά; Εάν αυτά τα υπομένωμε παρά τη θέλησί μας, αλλά όμως σίγουρα τα κακά με τη θέλησί μας τα πράττομε. Εάν κάποιος από εμάς δυσανασχετεί γι’ αυτά, καθόλου παράξενο. Διότι ποιος, όταν από τον ιατρό καυτηριάζεται ή κόβεται, δεν φρίττει, δεν κλωτσάει και δεν θέλει να τ’ αποφύγη; Και εάν κάποιος απορεί και αγανακτεί λέγοντας, πώς δεν τα παθαίνουν αυτά και οι εθνικοί που αμαρτάνουν, ας καταλάβη το εξής: «Ο θάνατός τους δεν είναι βασανιστικός ούτε διαρκούν οι δοκιμασίες τους, δεν κοπιάζουν όπως οι άλλοι άνθρωποι, λοιπόν δεν θα μαστιγωθούν με τους ανθρώπους, αλλά με τους δαίμονες» (Ψαλμ. 72, 4-5).
Και κοντά σε αυτό ας θυμηθή και το προφητικό ρητό: «Ο ασεβής φυλάσσεται διά να τιμωρηθή κατά την ωρισμένην φοβεράν ημέραν» (Παροιμ. 16,9). Και το αποστολικό: «Εάν είσθε χωρίς παιδαγωγία, που την δοκίμασαν όλοι, άρα είστε νόθοι και όχι υιοί» (Έβρ. 12, 8). Και το ευαγγελικό: «Πλατειά και ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στην απώλεια» (Ματθ. 7,13). Όσοι λοιπόν εκπίπτουν από την πίστι, εξ αιτίας των δεινών, και χωρίς δεινά επρόκειτο να εκπέσουν από αυτήν κατ’ άλλον τρόπον, δηλ. με την προσκόλησι στα πρόσκαιρα. Αλλά βεβαίως και το δικό μας μέλλον είναι άδηλο.
_________________________________
Μονάχου Ιωσήφ Βρυεννίου, Κεφάλαια επτάκις επτά, κεφ. ΜΣΤ’, εν Μοναχού Ιωσήφ Βρυεννίου, Τα Παραλειπόμενα, εκδ. Βασιλείου Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 126-129
*Σ.μ.: Αλιτήριο χαρακτηρίζει τον Μωάμεθ.
Τα πνευματικά αίτια της άλωσης της Πόλης και η ηθικοοικονομική κρίση της εποχής μας Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον
Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν.
Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου
Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.
Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.
Διό καί ὁ Θεός, ὁ παρ’ αὐτῶν δοξασθείς, ἐδόξασεν αὐτούς καί εἰς τήν γῆν, πλουτίσας αὐτούς δι’ οὐρανίων χαρισμάτων, καί εἰς τόν Οὐρανόν στεφανώσας αὐτούς δι’ ἀμαραντίνων οὐρανίων στεφάνων.
Καί οἱ μἐν Ἅγιοι Πατέρες, οἱ καλοί καί ἀληθεῖς Ποιμένες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς αἱρετικούς, τούς λοιμώδεις λύκους (1), ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καλεῖ τόν αἱρετικόν Πάπαν, τόν ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν παραβάτην καί καταφρονητήν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, πίπτει εἰς τάς ἀγκάλας του, τόν ἐκλιπαρεῖ, τόν ἀναγνωρίζει ὡς πρῶτον, ἀνοίγει τήν θύραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν λογικῶν του προβάτων, εἴσελθε, τῷ λέγει, ὡς πρῶτος καί ἐγώ ὡς δεύτερος θά σέ ἀκολουθῶ μέ τά πρόβατά μου!!
Οἴμοι! Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον ... διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν. Οἱ Ποιμένες αὐτῆς ἤνοιξαν διάπλατα τάς θύρας, διά νἀ εἰσέλθουν ἀκωλύτως οἱ λιμώδεις λύκοι (2) καί θύσουν (3), ἁρπάσουν καί σκορπίσουν τά πρόβατα, ὑπέρ ὧν Χριστός τό Αἷμα Αὐτοῦ ἐξέχεε.
---------------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΑΡΘΡΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΝΟΗΣ τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τόμος Γ΄, σελ. 142, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».
(1) Λοιμώδεις λύκοι: Λύκοι μολυσματικοί.
(2) Λιμώδεις λύκοι: Λύκοι πεινασμένοι.
(3) Θύσουν: Κατασφάξουν, κατασπαράξουν.
Πώς να αναγνωρίσετε έναν καλό ιερέα ή επίσκοπο
Αγαπημένοι, πρέπει να παραδεχτώ μια πικρή αλήθεια: αυτοί που είναι
αγωνίζονται να κρατήσουν την Ορθόδοξη πίστη, είναι λίγοι. Η τεράστια τάση είναι οι άνθρωποι να αποστασιοποιούνται σιγά σιγά από το
Ορθόδοξη πίστη.
Θα πω κάτι που δεν έχω ξαναπεί. Θα πείτε ότι είναι εγωιστικό, αλλά θα σας δώσω μια ζυγαριά για να ζυγίσετε τους ιερείς, τους επισκόπους και όλους τους κληρικούς και τους θεολόγους. Τι είναι αυτό το σύνολο ζυγαριών; Ποιο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ιερέα; Για να μαζέψω πρόσφορα; Για να κάνετε ωραίες υπηρεσίες; Να κηρύξει γλυκά και «χρήσιμα» από τον άμβωνα και να κάνει μερικές νεαρές κυρίες να δακρύσουν συναισθηματικά από τις στοχαστικές του σκέψεις; Ποιο είναι το σήμα κατατεθέν ενός ιερέα και επισκόπου σε αυτά τα δύσκολα χρόνια;
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός επισκόπου και ενός ιερέα είναι το μαχητικό τους πνεύμα, η ειλικρίνειά τους. Είναι αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος, ότι όλοι όσοι επιθυμούν να ζήσουν μια ευσεβή ζωή εν Χριστώ Ιησού θα υποστούν διωγμό. (Β ́ Τιμ. 3:12). Αν δείτε έναν ιερέα, αν δείτε έναν θεολόγο, αν δείτε έναν μητροπολίτη ή αρχιεπίσκοπο που δεν διώκεται, αλλά απολαμβάνει την αγάπη και την τιμή όλων, τότε εφαρμόζεται ο εξής λόγος του Θεού: Αλίμονο σε σας, όταν όλοι οι άνθρωποι μιλούν καλά για εσάς (Λκ. 6:26). Θα πρέπει να γνωρίζετε πολύ καλά, ότι αυτό το άτομο δεν οδεύει προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ίδιο ισχύει και αν τον αποκαλούν Ορθόδοξο, αλλά δεν θέλει να πάει κόντρα στην τάση, τη χιονοστιβάδα που έρχεται να γκρεμίσει τον κόσμο. Ένας ορθόδοξος ιερέας πηγαίνει ενάντια στην τάση. Ο Μέγας Αθανάσιος ήταν ένας άνθρωπος, αλλά όπως ο μυθολογικός Άτλας κουβαλούσε όλη την Ορθοδοξία στους ώμους του. Ο Άγιος Μάρκος της Εφέσου ήταν ένας άνθρωπος, αλλά μόνο αυτός κουβαλούσε όλη την Ορθοδοξία. Ο Άγιος Φώτιος ήταν το ίδιο. Ήταν μόνο λίγοι από αυτούς, αλλά η Ορθοδοξία δεν κερδίζεται, δεν επιβιώνει με αριθμούς, αλλά με πίστη. Γιατί η αξία ενός πιστού ιερέα, η αξία ενός πιστού επισκόπου, η αξία ενός πιστού αρχιεπισκόπου, η αξία ενός πιστού λαϊκού ή γυναίκας, δεν μπορεί να συγκριθεί με ολόκληρο τον κόσμο. Επομένως, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε ότι αυτή η προδοσία της πίστης συμβαίνει παντού γύρω μας.
Σας συνιστώ ένα πράγμα. Μη μου πείτε «Είναι καλός, είναι σημαντικός θεολόγος, δίνει ομιλίες, άνοιξε μια ακαδημία για τον Πλάτωνα και αν τον ακούσεις, είναι φανταστικός...». Ζυγίστε τον για να δείτε αν έχει λίγο από τον σπινθήρα του αγίου Μάρκου Εφέσου, αν έχει λίγο από τον σπινθήρα του αγίου Φωτίου, αν έχει λίγο από τον σπινθήρα του [Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Α'] Κηρουλάριου, αν έχει λίγο από τον σπινθήρα του Παπουλάκου, αυτός ο αμόρφωτος άνθρωπος στάθηκε απέναντι σε όλο τον κόσμο.
Τα λέω αυτά γνωρίζοντας καλά τη θέση μου ως Έλληνας και επίσκοπος - έχω τεράστιες ευθύνες. Είμαι πάντα έτοιμος να θυσιαστώ. Τολμώ να πω, ίσως για τελευταία φορά από αυτό το ιερό βήμα: Όποιος αγαπά τον Θεό, όποιος αγαπά την Εκκλησία, έχουμε μαζί μας την Παναγία. Έχουμε όλους εκείνους τους αγίους που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την Ορθόδοξη πίστη μας. Όποιος είναι με τον διάβολο, ας καθίσει και ας κρατήσει το στόμα του κλειστό, γιατί η δειλία του είναι διαβολική, η γοητεία του είναι διαβολική, οι συλλογισμοί και τα επιχειρήματά του είναι διαβολικά: αυτοί οι άνθρωποι που επιδιώκουν να αποξενώσουν μια χούφτα ανθρώπους που βασανίζονται και τρομοκρατούνται και διώκονται για την πίστη του Χριστού.
Έχουμε πάντα ως σύνθημα τον όρκο της ατρόμητης νεολαίας της Αθήνας. Αυτοί οι γενναίοι νέοι της Αρχαίας Ελλάδας, πάνω στην Ακρόπολη, ορκίστηκαν: «Ή μόνος μου ή με άλλους, θα υπερασπιστώ όλα τα άγια και τα άγια». Και εγώ, ένας μικρός στρατιώτης, δηλώνω με θάρρος: «Είτε μόνος μου είτε με άλλους, θα υπερασπιστώ τα ιερά και ιερά πράγματα της πίστης μας μέχρι να χυθεί και η τελευταία σταγόνα του αίματός μου». Και όλοι σας, αντί να χειροκροτείτε μάταια, αντί να με επαινείτε, θέλω να προσεύχεστε σκληρά. Διότι έχουν απομείνει λίγοι Ορθόδοξοι, και η μάχη παρατείνεται και θα δούμε νέα πράγματα να συμβαίνουν. Όχι μόνο στη μικρή μας Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο, ο Σατανάς έχει πάρει τα όπλα και λυσσομανεί να ξεριζώσει την Ορθόδοξη πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν ξέρω τι θα συμβεί. Δεν ξέρω τι διωγμούς θα αντιμετωπίσουμε εμείς οι επίσκοποι που σταματήσαμε τη μνημόνευση του Πατριάρχη Αθηναγόρα και όλοι οι κληρικοί που μας υποστηρίζουν. Δεν ξέρω σε ποιο Άγιο Όρος θα αναζητήσουμε καταφύγιο. Ένα πράγμα ξέρω: ότι ό,τι κι αν συμβεί, ακόμα κι αν πέσουν τα αστέρια και στεγνώσουν τα ποτάμια και ο κόσμος ανατραπεί, ένα πράγμα ξέρω –και το πιστεύω απόλυτα– ότι στο τέλος η Ορθοδοξία θα νικήσει.
Το Τελευταίο Όπλο του Σατανά
Ο καλύτερός μου φίλος, ο π. Χριστόφορος Καλύβας, που είναι ένας σημαντικός άνθρωπος, μια ιστορική προσωπικότητα, μου είπε πριν από χρόνια όταν μιλούσαμε: «Γεια σου Αυγουστίνε, δεν καταλαβαίνεις τι θα γίνει; Ο διάβολος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που μπορεί για να γκρεμίσει την Εκκλησία. Τις έσχατες ημέρες θα χρησιμοποιήσει ένα τελευταίο όπλο: θα ντύσει τους ιερείς και τους επισκόπους, που θα είναι πραγματικά δικοί του άνθρωποι. Θα τους δώσει θωρακικούς σταυρούς και ραβδιά, με σκοπό να κατεδαφίσει την Εκκλησία μέσω των επισκόπων.
από τον (†) Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη
Από το «Ο Χριστιανός στους έσχατους καιρούς», 2η Έκδοση, σελ.39-41.Ορθόδοξο ήθος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)