Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
| Ημερομηνία Εορτής: | 21/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 21 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Νικητας ο Νισυριος (1716 - 1732) |
| Πολιούχος: | Νίσυρος |
| Ιερά Λείψανα: | Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Ιβήρων Αγίου Όρους. Μέρος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ναό Νισύρου. |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Τιμηθεὶς Νικήτα τὸν σὸν αὐχένα ξίφει
Τέτμηκας ἐχθροῦ τὰς πανουργίας πάσας.
Εἰκάδι ἀμφὶ πρώτῃ τμήθη Νικήτα κεφαλή.
Ο Άγιος Νικήτας, γεννήθηκε στην κωμόπολη Μανδράκι της Νισύρου το 1716, από πλούσιους γονείς. Ο πατέρας του ήταν δημογέροντας του νησιού, έπεσε όμως στη δυσμένεια των Τούρκων και για να αποφύγει τις τιμωρίες, εξισλαμίσθηκε με όλη του την οικογένεια και μετακόμισε στη Ρόδο. Εκεί ο μικρότερος γιος, ο Μεχμέτ, πληροφορήθηκε ότι κάποτε ήταν χριστιανός και τον έλεγαν Νικήτα. Αμέσως μετά, σε ηλικία 14 ετών ο Νικήτας πήγε στη Νέα Μονή της Χίου όπου στον ηγούμενο εξομολογήθηκε την περίπτωσή του. Ο ηγούμενος τον παρέπεμψε στον εφησυχάζοντα πρώην Θηβών Μακάριο, ο οποίος τον μύρωσε και του έδωσε χρήσιμες συμβουλές. Ο Νικήτας παρέμεινε στη Μονή κατηχούμενος και εκεί τον κατέλαβε ο πόθος τού μαρτυρίου και με τις συμβουλές του περίφημου ασκητή Ανθίμου Αγιοπατερίτη και την ευχή και την ευλογία των άλλων πατέρων, αναχώρησε για τη Χίο. Όταν έφθασε του ζητήθηκε από τούς Τούρκους ο κεφαλικός φόρος τον οποίο ο Νικήτας δεν μπορούσε να καταβάλλει.
Τον παρέλαβε ο υπάλληλος Τούρκος, Κριμλής ονομαζόμενος για να τον οδηγήσει στη φυλακή στη θέση Βουνάκι. Τη στιγμή εκείνη, πέρασε από εκεί κάποιος Ιερέας, Δανιήλ ονομαζόμενος, χαιρέτησε τον Νικήτα με το όνομα Μεχμέτ. Ο Κριμλής όταν το άκουσε, έμαθε περί τίνος πρόκειται και τον οδήγησε στον Αγά. Εκεί ο Νικήτας ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον Χριστό. Οι Τούρκοι, με υποσχέσεις και κολακείες προσπάθησαν να συγκρατήσουν τον μάρτυρα στη θρησκεία τους. Επειδή όμως δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν, τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, που διήρκησαν δέκα ημερόνυκτα. Κατόπιν τον έσυραν σε κάποια άκρη της πόλης, «Κάτω Γιαλό» ονομαζόμενη, όπου οι δήμιοι τον έστησαν κάτω από το Ιβηρίτικο Μετόχι και άρχισαν πάλι με κολακείες και υποσχέσεις, μήπως μπορέσουν και τον μεταπείσουν. Αλλά ο Άγιος απάντησε: «Χριστιανός είμαι, Νικήτας ονομάζομαι και Νικήτας θα πεθάνω». Τότε τον αποκεφάλισε ο ίδιος ο Κριμλής στις 21 Ιουνίου 1732, σε ηλικία 17 χρονών στη Χίο. Οι Τούρκοι, για να μη πάρουν οι χριστιανοί κάτι από το Ιερό του λείψανο, αφού το άλειψαν με ακαθαρσίες το πέταξαν στη θάλασσα. Σήμερα στη γενέτειρα του Αγίου, το Μανδράκι της Νισύρου, υψώνεται βυζαντινός ναός, πού τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικήτα.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Ἀσκητικῶς προγυμνασθείς.
Ἀκαταγώνιστος ὀφθεὶς Ἀθλοφόρε, τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ μηχανὰς ἐτροπώσω, καὶ ἐναθλήσας ἔνδοξε στεῤῥότατα, ξίφος κατεπάλαισας, δυσμενῶν ἀοράτων, ὅθεν τὸ διάδημα, ἀνεπλέξω τῆς νίκης, ὑπὲρ ἡμῶν ἱκέτευε Χριστὸν, νέε Νικήτα τῶν πίστει τιμώντων σε.
Κοντάκιον
Ἦχος δ΄. Ὁ Ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Νεοφανὴς ὥσπερ ἀστὴρ ἀθλοφόρε, ἐξανατείλας τῇ σεπτῇ Ἐκκλησίᾳ, τῶν εὐσεβῶν κατηύγασας τὰ πρόσωπα, πόθῳ εὐφημούντων σε, καὶ τελούντων Νικήτα, σῆς στεῤῥᾶς ἀθλήσεως, τὴν ὑπέρλαμπρον μνήμην, καὶ ἐκβοώντων·...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Σύναξη των Αγίων Νεομαρτύρων των μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων
Σύναξη των Αγίων Νεομαρτύρων των μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων
| Ημερομηνία Εορτής: | 21/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 70 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Συναξη Των Αγιων Νεομαρτυρων Των Μετα Την Αλωση Της Κωνσταντινουπολεως Μαρτυρησαντων* * Δεν είναι διασταυρωμένη η ύπαρξη του Αγίου, ή τα βιογραφικά στοιχεία του ή η ημερομηνία εορτής του. |
| Τελευταία ενημέρωση: | 24/07/2011 00:38 |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Νέοι ἀθληταί, ὤλεσαν τήν γραῦν ῎Αγαρ.
Καί νῦν σύνεισι τοῖς ἀθληταῖς τοῖς πάλαι.
Βῆ δέ Πόλον πληθύς, νεάθλων ἄστυ θεοῖο.
Την β΄ Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων, δηλαδή η γ΄ Ματθαίου, τιμούμε τους Άγιους Νεομάρτυρες που μαρτύρησαν μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453 μ.Χ.
Η Σύναξη των Αγίων Νεομαρτύρων είναι μη θεσπισθείσα αλλά κατ’ έθος τελούμενη.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νέοι Μάρτυρες, παλαιάν πλάνην, καταστρέψαντες, ὕψωσαν πίστιν, τῶν ᾽Ορθοδόξων, καί στερρῶς ἠγωνίσθησαν τήν γάρ ἀνόμων θρησκείαν ἐλέγξαντες, ἐν παρρησίᾳ Χριστόν ἀνεκήρυξαν, Θεόν τέλειον. Καί νῦν ἀπαύστως πρεσβεύουσι, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ἀγάλλου μυστικῶς, ἡ Χριστοῦ ᾽Εκκλησία, ὁρῶσα σούς υἱούς, Νεομάρτυρας κύκλῳ, τραπέζης σου καί βήματος, ἱσταμένους ἐν κόνεσιν, ὡς νεόφυτα, τῶν ἐλαιῶν καί τῷ Κτίστῃ ἀνακραύγαζε· σύ τῶν Μαρτύρων ὑπάρχεις,...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιοι Νεομάρτυρες - Σύγχρονη φορητή εικό....
Άγιοι Νεομάρτυρες
Άγιοι Νεομάρτυρες
Άγιοι Νεομάρτυρες
Άγιοι Νεομάρτυρες
Άγιοι Νεομάρτυρες
Σχετικά κείμενα
Ακολουθία Πάντων των Νεοφανών Μαρτύρων τῶν μετά τήν ἅλωσιν τ....
Σάββατο 20 Ιουνίου 2026
Ἢ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.
Posted on 20 Ιουνίου, 2026
«Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. 6,24)
Εἶνε, ἀγαπητοί μου, τόσο καθαρὰ τὰ λόγια ποὺ λέει σήμερα ὁ Κύριος, ὥστε δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ τὰ ἑρμηνεύσῃ κανείς. Μᾶς καλεῖ νὰ κάνουμε μιὰ ἐκλογή· νὰ διαλέξουμε ἢ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο.
Ποιός εἶνε ὁ ἕνας; Τὸ ἀκοῦμε κάθε φορὰ στὴ θεία λειτουργία· «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.). Καὶ ὁ ἄλλος ποιός εἶνε; Ὤ τὸν βρωμερό, ὤ τὸν ἀκάθαρτο, ὤ τὸν ἀπαίσιο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν μισοῦμε περισσότερο ἀπὸ ὁ,τιδήποτε στὸν κόσμο!
Εἴδατε πόσο ἀγανακτοῦμε, ὅταν μιὰ γυναίκα ἔχει ἄνδρα θαυμάσιο καὶ τὸν ἀφήνῃ καὶ σμίγῃ μὲ ἄλλον, βρωμερὸ καὶ τρισάθλιο; Ἀλλὰ τὸ ἁμάρτημα τῆς γυναίκας αὐτῆς εἶνε μικρὸ μπροστὰ σ ̓ αὐτὸ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς, ὅταν ἀφήνουμε τὸν ὡραῖο Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐκλέγουμε – ποιόν; Τὸν διάβολο, τὸ «μαμωνᾶ», τὸν χειρότερο δηλαδὴ διάβολο, ἐκεῖνον ποὺ ἔχει …χρυσᾶ κέρατα.
Καὶ ὅμως ὁ Κύριος μᾶς τὸ λέει καθαρά· Δὲν μπορεῖτε νὰ δουλεύετε στὸ Θεὸ καὶ στὸ μαμωνᾶ. Δὲν μπορεῖτε νὰ ἔχετε δυὸ ἀφεντικά. Δὲν μπορεῖτε νὰ ἔρχεστε στὴν ἐκκλησιά, νὰ φιλᾶτε ἀράδα ὅλες τὶς εἰκόνες καὶ ν ̓ ἀνάβετε κεριά, κι ὅταν βγῆτε ἔξω νὰ προσκυνᾶτε τὸ διάβολο. Δὲν μπορεῖτε νὰ εἶστε Χριστιανοὶ ἐδῶ, καὶ ἔξω εἰδωλολάτρες. «Οὐδεὶς δύναται», λέει, «δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει» (Ματθ. 6,24).
–Τότε, ἀφοῦ Θεὸς καὶ κόσμος εἶνε ἀσυμβίβαστα κι ἀφοῦ δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε μέσα στὶς πολιτεῖες μὲ τὸ Θεό, πρέπει νὰ πάρουμε τὰ βουνὰ καὶ νὰ γίνουμε μοναχοί, γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας.
Δὲν λέει αὐτό, ἀδελφοί μου, τὸ εὐαγγέλιο. Ἀπόδειξις οἱ ἀπόστολοι, ποὺ δὲν πῆγαν στὰ βουνά, ἀλλὰ καὶ τόσοι καὶ τόσοι ἄλλοι. Ὅλοι αὐτοὶ ἄκουσαν τὸ «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν».
–Μά, θὰ μοῦ πῆτε, γιατί εἶνε τόσο ἀσυμβίβαστα ὁ Θεὸς καὶ ὁ κόσμος;
Διότι δὲν ὑπάρχει τρίτος δρόμος. Ὁ ἕνας εἶνε ὁ δρόμος τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ δρόμος τοῦ Κυρίου, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν οὐρανό. Καὶ ὁ ἄλλος εἶνε ὁ δρόμος τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κόλασι. Μπορεῖς μιὰ σταγόνα λάδι, ὅσο κι ἂν τὴν ἀνακατέψῃς, νὰ τὴ διαλύσῃς μέσα σ ̓ ἕνα ποτήρι νερό; Ἔτσι δὲν μπορεῖς ν ̓ ἀνακατέψῃς καὶ τὴ χριστιανικὴ ζωὴ μὲ τὴν κοσμική.
Προσπαθοῦν βέβαια οἱ μοντέρνοι χριστιανοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ χριστιανοὶ τῶν συμβιβασμῶν, ποὺ θέλουν νὰ τά ̓χουν καλὰ καὶ μὲ τὸ Θεὸ καὶ μὲ τὸ διάβολο, προσπαθοῦν νὰ φτειάξουν ἕνα τρίτο δρόμο. Ἀλλὰ δὲν γίνεται. Ἢ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο δρόμο θ ̓ ἀκολουθήσουν. Τὸ εἶπε καθαρὰ ὁ Κύριός μας.
Θὰ σᾶς ἀναφέρω μόνο δύο – τρία παραδείγματα, γιὰ νὰ δῆτε πόσο μεγάλη διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ Θεοῦ καὶ κόσμου.
◊ Πρῶτον. Ὁ κόσμος, ἂν σὲ δῇ νὰ κρατᾷς στὰ χέρια τὸ Εὐαγγέλιο, χαμογελᾷ καὶ σοῦ λέει· Θέλεις νὰ γεμίσουν οἱ τσέπες σου λεφτά; νὰ ἔχῃς αὐτοκίνητα, νὰ ἔχῃς καὶ ἕνα καὶ δύο καὶ τρία σπίτια; Ἄσε τότε τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κρατᾷς, κάνε μιὰ ἀβαρία στὴν ἠθική. Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν ἔχει πέρασι· τὸ δικό μου «εὐαγγέλιο» νὰ ἐφαρμόσῃς, γιὰ νὰ πλουτίσῃς…
Τί λέει τὸ «εὐαγγέλιο» τοῦ κόσμου καὶ τοῦ διαβόλου; «Ἅρπαξε νὰ φᾷς καὶ κλέψε νά ̓χῃς». Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ λέει τὰ ἀντίθετα· Ὄχι μόνο νὰ μὴν κλέβῃς, ἀλλὰ κι ἀπὸ τὸ ὑστέρημά σου, ἀπὸ τὴ μπουκιὰ ποὺ τρῶς, νὰ δώσῃς στὸ φτωχό. «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες», λέει ὁ Χριστός (Ματθ. 5,7)· «μακάριοι οἱ κατέχοντες», λέει ὁ διάβολος.
Λοιπὸν ἐσὺ τί θὰ κάνῃς; Ἂν ἀκούσῃς τὸ «εὐαγγέλιο» τοῦ διαβόλου, θὰ περάσῃς ὄμορφα τὴ ζωούλα σου. Ἂν ἀκούσῃς τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, δὲν θ ̓ ἀγγίξῃς τὰ ξένα πράγματα. Θὰ προτιμήσης νὰ ζήσῃς φτωχὸς μὲ τὸ Χριστό, παρὰ ἑκατομμυριοῦχος μὲ τὸ διάβολο.
◊ Δεύτερον. Ὁ κόσμος, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ «μαμωνᾶ», ἔχει θεοποιήσει τὴν κοιλιὰ καὶ τὴ σάρκα. Κάνει τὰ πάντα γι ̓ αὐτήν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸν πόνο καὶ τὴ φτώχεια ποὺ ὑπάρχουν γύρω.
Αὐτοὶ ποὺ λατρεύουν τὴ σάρκα, ἀκοῦνε τὴν Ἐκκλησία ποὺ λέει νὰ νηστεύουμε Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ καὶ τὶς ἄλλες καθωρισμένες νηστεῖες, ὅπως ἡ νηστεία τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ σοῦ λένε· Δὲν εἶνε τίποτε ἡ νηστεία, οὔτε τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν χρειάζεται!
Καὶ προχωροῦν ἀκόμη περισσότερο, γιατὶ ἡ σάρκα ἔχει ἀπαιτήσεις. Λέει ἡ Ἐκκλησία «Οὐ πορνεύσεις» καὶ «Οὐ μοιχεύσεις» (Ὠσ. 3,3. Ἔξ. 20,13). Λέει στοὺς ἄντρες καὶ στὶς γυναῖκες· Μιὰ μόνο γυναῖκα καὶ ἕνα μόνο ἄντρα θὰ γνωρίσῃς, μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Ἔρχεται τότε ὁ κόσμος καὶ λέει· Μὴν ἀκοῦς αὐτά. Ἄλλαζε τὶς γυναῖκες ὅπως τὰ πουκάμισά σου, καὶ ἄλλαζε σὺ ἡ γυναίκα τοὺς ἄντρες ὅπως τὶς ῥόμπες σου.
Αὐτὰ δὲν λέει ὁ κόσμος τοῦ διαβόλου; αὐτὰ δὲν λένε τὰ σαλόνια καὶ τὰ περιοδικά; αὐτὰ δὲν λένε οἱ τηλεοράσεις; Ἐσὺ ποιόν θ ̓ ἀκούσῃς;
«Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν». Δὲν μπορεῖτε νὰ δουλεύετε σὲ δυὸ ἀντίθετα ἀφεντικά. Θ ̓ ἀκολουθήσετε ἢ τὸ Χριστὸ ἢ τὸ διάβολο. Τρίτο δρόμο δὲν μπορεῖτε νὰ χαράξετε.
◊ Τρίτον. Τί ἄλλο λέει ὁ κόσμος; Ἅμα ἔχῃς καμμιὰ ὑπόθεσι στὸ δικαστήριο, σοῦ λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ δικηγόρου· Θέλεις νὰ κερδίσῃς; Βρὲς δυὸ-τρεῖς ψευδομάρτυρες. Ἔτσι κερδίζεις τὸ σπίτι, τὴν ἔπαυλι, τὸ καράβι, τὸ ἐργοστάσιο… Κερδίζεις δηλαδὴ τὸ διάβολο μὲ τὰ ἑκατομμύριά του. Ἀλλὰ χάνεις τὸ Χριστό!
Ἀκοῦς, Χριστιανέ μου; Προτιμότερο νὰ χάσῃς τὸ ντουνιᾶ ὁλόκληρο καὶ νὰ πεθάνῃς στὴν ψάθα φτωχὸς καὶ ἔρημος, παρὰ νὰ βάλῃς τὸ χέρι σου καὶ νὰ παλαμίσῃς τὸ Εὐαγγέλιο.
Ὁ Χριστὸς σοῦ λέει νὰ λὲς ἀλήθεια, ὁ σατανᾶς σοῦ λέει νὰ λὲς ψέματα. Μὲ ποιόν θὰ πᾷς; Ἂν ὁ ἄλλος σὲ ἀδικήσῃ, τί σοῦ λέει ὁ κόσμος κι ὁ σατανᾶς; Τὸ κακὸ ποὺ σοῦ ἔκανε, λέει, μὴν τὸ ξεχάσῃς· κράτα το μέσα σου, σὰν τὴν καμήλα. Κι ἂν πέσῃ στὰ χέρια σου, νὰ τοῦ τὸ πληρώσῃς μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο. Ἂν μπορῇς, πνίξε τον μέ- σα σ ̓ ἕναν κουβᾶ ἢ καὶ μέσα σὲ μιὰ κουταλιὰ νερό… Καὶ ὁ Χριστὸς τί λέει; Κρατάει τὸ ματωμένο του σταυρὸ καὶ σοῦ λέει· Παιδί μου, συγχώρεσε· συγχώρεσε καὶ τὸ μεγαλύτερο ἐχθρό σου. Ποιόν θ ̓ ἀκούσῃς, τὸν κόσμο ποὺ λέει «ἐκδίκησι», ἢ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ λέει «συγγνώμη»;
Ὁ κόσμος, ἀδελφοί μου, δένει ὅλους μὲ τὰ σχοινιά του. Πῶς τοὺς δένει; Τὸν ἕνα μὲ τὸ πιοτό. Τὸν ἄλλο μὲ τὸ χαρτί. Τὸν ἄλλο μὲ τὴ μπάλλα. Τὸν ἄλλο μὲ τὸ θέατρο καὶ τὰ νυχτερινὰ κέντρα. Τὸν ἄλλο μὲ τὴν αἰσχρὴ γυναῖκα. Τὸν ἄλλο…
Εἴδατε ἀετό; Μιὰ φορὰ εἶδα ἕναν ἀετό, ποὺ τὸν εἶχαν πιάσει καὶ τὸν εἶχαν δέσει μὲ μιὰ ἁλυσίδα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ πετάξῃ. Ὁ ἀετὸς ὅμως δὲν πλάστηκε γιὰ νὰ εἶνε μέσα σὲ κλουβί· πλάστηκε γιὰ νὰ πετάῃ, νὰ πετάῃ ψηλά.
Ἀετοί, λοιπόν, κ ̓ ἐμεῖς. Ἀετοὶ τοῦ Χριστοῦ, οὐράνια πτηνά, ποὺ πρέπει νὰ πετᾶμε ψηλά. Ἀλλὰ μᾶς ἔχει δεμένους ὁ κόσμος μὲ τὰ σχοινιά, τὰ παλούκια καὶ τὶς ἁλυσίδες του. Εἴμαστε σκλάβοι ἐδῶ κάτω, στὸν κόσμο τοῦτο.
Καὶ ποιό εἶνε τὸ φοβερώτερο σχοινί· αὐτὸ ποὺ λέει σήμερα ὁ Χριστός. Ὁ «μαμωνᾶς», τὸ σχοινὶ τῆς φιλαργυρίας. Ἅμα ὁ σατανᾶς τὸν δέσῃ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ φιλαργυρία, γίνεται Ἰούδας Ἰσκαριώτης. Χίλιες ψυχὲς κολάζει γιὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια.
Ἀδελφοί, ἂς ἐκλέξουμε· ἤ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἄλλο· ἤ τὸ Χριστὸ ἤ τὸ μαμωνᾶ.
–Καὶ ὑπάρχει τρόπος νὰ κόψουμε τὰ σχοινιὰ τοῦ διαβόλου καὶ νὰ πετάξουμε στὰ οὐράνια;
Ναί, ὑπάρχει. Ποιός τρόπος; Τὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο· διὰ τῆς πίστεως. «Ἐμβλέψατε», ἀκούσαμε σήμερα (Ματθ. 6,26). Τί μεγάλο πρᾶγμα εἶν ̓ αὐτὸ ποὺ λέει τὸ Εὐαγγέλιο! «Ἐμβλέψατε», λέει· ἀνοῖξτε τὰ μάτια σας καὶ κοιτάξτε. Δῆτε τὰ μνήματα, δῆτε τὰ πουλιά, δῆτε τὰ λουλούδια… «Ἐμβλέψατε». Ἂν ἀνοίξουν τὰ μάτια σου καὶ ἡ καρδιά σου, τότε, ὤ τότε! Ὅσο πλούσιος καὶ ὡραῖος καὶ νά ̓σαι καὶ ὅσο ἐπιστήμονας καὶ νά ̓σαι, καὶ Ἀινστάιν καὶ Ναπολέων καὶ Καίσαρας καὶ ὅποιος νά ̓σαι, ἂν πέσουν τὰ λέπια κι ἀνοίξουν τὰ μάτια σου, στὸ τέλος θὰ πῇς κ ̓ ἐσὺ αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Σολομῶν, αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ κατάλαβε ἀκόμα ὁ κόσμος· «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. 1,2).
Μηδέν ὁ πλοῦτος, μηδέν τὰ κάλλη, μηδέν οἱ δόξες. Ἕνα μένει, ποὺ στέκεται ψηλὰ πάνω ἀπὸ τὰ ἄστρα· ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Σ ̓ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα, σ ̓ αὐτὸν τὸ κράτος, σ ̓ αὐτὸν ἡ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Κυριακή Γ’ Ματθαίου, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.
Posted on 20 Ιουνίου, 2026
«…· ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·ἐάν δέ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου σκοτεινόν ἔσται.»
Ὁ λύχνος πού φωτίζει τήν ψυχήν, εἶναι ὁ νοῦς· ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδία δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, φωτίζεται ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά γίνεται κατοικητήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐάν ὅμως τό ὁπτικόν τῆς ψυχῆς εἶναι βλαμμένον καί τυφλωμένον εἰς πόσον σκότος θά βυθιστεῖς ἄνθρωπε;
Μέ τόν νοῦ πού βλέπει τό φῶς τῆς θεϊκῆς ζωῆς, μέσῳ τῶν ἀρετῶν, λαμβάνομε τήν γνώση τῶν κρυμμένων μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν σύνεση τῆς ψυχῆς, βάζουμε στήν καρδιά μας τίς ἀναβάσεις τῶν λογισμῶν μέ γνώση καί σοφία καί ξεχωρίζουμε τούς καλούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό τούς πονηρούς τοῦ διαβόλου. Μέ τήν διάκριση τοῦ λογικοῦ δοκιμάζομε τά εἴδη τῶν νοημάτων· καί ὅσα φυτρώνουν ἀπό πικρή ρίζα ἤ τά μεταποιοῦμε σέ γλυκά (Ἅγιος Πορφύριος) ἤ τά ἀποβάλλουμε ὁλοκληρωτικά. Ὅσα πάλι φυτρώνουν ἀπό φυτό κατάλληλο καί ἀκμαῖο τά οἰκειοποιούμαστε ἔτσι ὥστε κάθε νόημα νά ὑπακούει στόν Χριστό.
Νά γνωρίζουμε, χριστιανοί μου, ὅτι δύο εἰδῶν εἶναι ἡ ἀπάθεια καί κατά δύο τρόπους ἔρχεται στούς ἀγωνιστές. Πρῶτα μέν, ἀπό τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἀσκητικῆς πράξεως ἔρχεται σ’ αὐτούς ἡ πρώτη ἀπάθεια ἡ ὁποία μέ τούς κόπους νεκρώνει ἀμέσως τά πάθη, καί ἀποκαθιστᾶ τόν νοῦ στήν προσεκτική μελέτη τῶν θείων. Ἔπειτα δέ ἔρχεται ἡ δεύτερη καί τελειότερη ἀπάθεια, ἡ ὁποία ἀνυψώνει τόν νοῦ καί τόν κάνει ἐξαιρετικά διορατικό καί προορατικό. Καί στίς δύο καταστάσεις ἐνεργεῖ τό ἕνα καί τό αὐτό Πνεῦμα, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος .
Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι Νοῦς ἀπαθής, πάνω ἀπό κάθε νοῦ καί κάθε ἀπάθεια. Εἶναι Φῶς καί πηγή φωτός ἀγαθοῦ, σοφία, λόγος καί γνώση, ὅπως ἐπίσης καί χορηγός τῆς σοφίας τοῦ λόγου καί τῆς γνώσεως. Ἐν τούτοις, σέ ὅσους δόθηκαν αὐτά τά δῶρα γιά τήν καθαρότητά τους, σ’ αὐτούς ἀνακτήθηκε τό «κατ’ εἰκόνα», ὥστε νά εἶναι ἀπό ἐδῶ υἱοί Θεοῦ, πού καθοδηγοῦνται ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα .
Ὅσοι μέ τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως ἔκαναν τούς ἑαυτούς των καθαρούς ἀπό κάθε μολυσμό σαρκικό καί πνευματικό, ἔγιναν δοχεῖα τῆς ἀκτίστου Χάριτος. Γι’ αὐτούς τούς ὑπέροχους ἀγωνιστές, δέν ἰσχύει νόμος, ἀφοῦ μιά γιά πάντα ἑνώθηκαν μέ τόν Θεό καί δέχτηκαν τήν καλή ἀλλοίωση (βλέπε Ἅγιο Πορφύριο, Ἅγιο Παΐσιο, Ἅγιο Ἰάκωβο, Ἅγιο Ἐφραίμ κ.ἄλ.).
Προφανῶς, ἀδελφοί, ὕστερα ἀπ’ ὅλα τά ἀνωτέρω κατανοοῦμε ὅτι σέ κάθε ἄνθρωπο πού ζεῖ ἁμαρτωλή ζωή, δηλαδή ζεῖ στό παρά φύσιν, τόσο δυνατός εἶναι ὁ φόβος ἀπωλείας τῆς ὑγείας τοῦ σώματος καί ὁ φόβος τοῦ θανάτου, ὅπου βυθίζεται μέσα στήν κατάθλιψη· καί δέν ἀποτολμᾶ-προσπαθεῖ νά κατακτήσει τά ἔνδοξα καί τίμια ἀγαθά τοῦ Χριστοῦ, πού ὑπάρχουν μέσα στή ζωή καί τή λατρεία τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ ἄνθρωπος πού τό φῶς ἔγινε σκότος, πού ζεῖ μέ ἀδιαφορία καί ἀμέλεια ἀδικῶντας τήν ψυχή του, τά πάντα φοβᾶται καί ἄν γρήγορα δέν ὁδηγηθεῖ διά τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως εἰς τόν Χριστόν καί Θεόν ἡμῶν, καλύτερα ἄς μήν εἶχε γεννηθεῖ.
Μέχρις ὅτου λοιπόν ὁ ἄνθρωπος ἀποδεχθεῖ, μετά ἀπό θεῖο φωτισμό, τόν Θεό τῆς Ἀποκαλύψεως ὡς τόν ἀληθινό Θεό καί Σωτῆρα καί Τόν πιστεύσει, ὁ σεβασμός στίς θεῖες ἐντολές δέν μπορεῖ νά γεννηθεῖ στήν καρδιά του καί νά διώξει τήν θλίψη ἤ τήν κατάθλιψη τῆς ψυχῆς. Ἡ ἐπιθυμία ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶναι νά καταστρέψουν-καταπατήσουν τόν θάνατο. Αὐτό ὅμως σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἀρνηθοῦν τήν ἁμαρτία πού ἀμαυρώνει τόν νοῦ καί σκοτίζει τήν καρδιά. Τοῦτο τό κατόρθωμα δέν μπορεῖ νά τό φέρει εἰς πέρας καμία ἀνθρώπινη δύναμη παρά μόνον θεϊκή· καί ὄχι ἁπλῶς μία δύναμη ἀλλά Ὅλος ὁ Θεός, γιατί κάθε ἁμαρτία εἶναι μία διαβολική δύναμη, δηλαδή ὅλος ὁ Διάβολος πού μόνον ὁ Ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά καταγγείλει καί καταργήσει.
Ὁ Χριστός Ἰησοῦς Ὅλος ὡς Ἐκκλησία, προσφέρει τήν δυνατότητα διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί ἁγίων ἀρετῶν νά ζωοποιήσει καί ἀναστήσει ἐμᾶς, τούς ἐν ἁμαρτίαις νεκρούς. Τό ἔπραξε καί ἀδιαλλείπτως τό πράττει στούς αἰῶνες γιά ἐκείνους πού μέ πίστη, ἐλπίδα καί ἀγάπη προσέρχονται σ’ Αὐτόν γιατί ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς ὑπάρχει Ὅλος στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του, πού εἶναι τό Σῶμά Του. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτός εἶναι «τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» .
Ὁ Χριστός, πού εἶναι τά πάντα γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους πιστούς, εἶναι τό πλήρωμα τῶν χαρισμάτων μέσα στήν ψυχή τους, στήν καρδιά τους, στό νοῦ, στή ζωή τους.Κι ἀπό τήν στιγμή πού ἐνυπάρχει ἀδελφοί μέσα μας ὁ Χριστός, ὁλόκληρος ὁ Θεός, πῶς εἶναι δυνατόν νά παραμείνουν μέσα στήν καρδιά οἱ ἁμαρτίες καί ὁ σκοτασμός καί οἱ παρά φύσιν καταστάσεις; Συνεπῶς, ἐκεῖνος πού φιλότιμα κατευθύνεται πρός τόν Τριαδικό Θεό ἐν Χριστῷ μέ ὁλοπρόθυμο ζῆλο, γίνεται ἐκμαγεῖο τῆς εἰκόνας Του μέ τίς ἀρετές τῆς ψυχῆς, τόν φωτισμό τοῦ νοῦ καί τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς καί τοῦ σώματος. Αὐτός ὁ ἀγωνιστής ἀναπαύεται στόν Θεό καί ὁ Θεός σ’ αὐτόν μέ τήν ἀμοιβαία ἕνωση· ὥστε ὁ Ὀρθόδοξος πιστός νά εἶναι καί νά φαίνεται ἀπό ἐδῶ, σ’ αὐτήν τήν ζωή, εἰκόνα τῆς θείας μακαριότητος καί θέσει θεός μέ τόν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὁ Θεός τελεσιουργός τῆς τελειότητός του.
Στόν Τριαδικό Θεό καί Σωτῆρα Χριστό, ἡ Λατρεία, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
1 (Β’ Κορινθ. 10, 5)
2 (Α’ Κορινθ. 12, 11)
3 (Ρωμ.8, 14)
4 (Β’ Κορινθ. 7, 1)
5 (Γαλατ. 5, 23)
6 (Ἐφεσ. 1, 23)
Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ: ο μέθυσος ιερέας..
Μια μέρα, ο ιερέας μας στο Παρίσι συνελήφθη από τους Γερμανούς. Τον αντικατέστησε ένας άλλος ιερέας που ερχόταν στην εκκλησία αλλά σπάνια λειτουργούσε, επειδή τις περισσότερες φορές έφτανε εντελώς μεθυσμένος. Ήμουν νέος τότε. Τον έβαζα σε μια γωνία και στεκόμουν ακριβώς μπροστά του, ώστε αν έπεφτε, να πέσει πάνω μου και να τον πιάσω.
Πολλοί τον καταδίκασαν. Θυμάμαι ακόμη και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση όπου μιλούσε για τον εαυτό του ως κακό ιερέα, αλλά κάποιος άλλος του είπε: «Ξέρεις, δεν είσαι κακός ιερέας. Είσαι κακός άνθρωπος, αλλά είσαι καλός ιερέας».
Σήμερα, συμφωνώ απόλυτα με αυτό, επειδή κάποτε πήγα να τον δω για εξομολόγηση – σε μια εποχή που δεν υπήρχε δίκη. Τον θυμάμαι να ακούει την εξομολόγησή μου. Άκουγε από τα βάθη των δικών του τύψεων και έκλαιγε για μένα. Δεν ήταν δάκρυα μέθης. Ήταν εντελώς νηφάλιος. Έκλαιγε για το γεγονός ότι υπήρχε ένας νεαρός άνδρας στα είκοσί του εδώ, που πάλευε και ενδεχομένως κατέστρεφε και τη ζωή του.
Θυμάμαι ότι όταν τελείωσα την εξομολόγησή μου, μου είπε: «Ξέρεις πώς είναι η ζωή μου. Ξέρεις ότι δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για το πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι ή τι πρέπει να είναι. Αλλά παρόλο που δεν είμαι άξιος να μιλήσω γι’ αυτό, θα σου πω τι θα έλεγε ο Χριστός στη θέση μου, επειδή είσαι νέος και μπορεί να μην καταλήξεις εκεί που είμαι εγώ». Και μετά μου μίλησε για το Ευαγγέλιο.
Για έναν ξένο, αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας μέθυσος. Τι ντροπή – ένας ιερέας που πίνει! Κι όμως, μπορούσε να διακηρύξει την αλήθεια του Θεού από τα βάθη των δεινών του.
Αργότερα, έμαθα περισσότερα γι’ αυτόν. Αυτός, μαζί με ένα απόσπασμα του Λευκού Στρατού, είχε φύγει από την Κριμαία με ένα ατμόπλοιο. Η γυναίκα του και τα δύο παιδιά του ήταν σε ένα άλλο ατμόπλοιο και το πλοίο βυθίστηκε. Πέθαναν μπροστά στα μάτια του και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Και έτσι, πνίγηκε στο αλκοόλ.
Σε αυτό, ο καθένας θα μπορούσε να πει: «Αλλά ο Ιώβ δεν μέθυσε!». Λοιπόν, αν τολμάς να πεις ότι ο Ιώβ δεν έπινε, πρέπει πρώτα να φτάσεις στο ανάστημα του Ιώβ. Ο ίδιος ο Ιώβ δεν θα τον είχε καταδικάσει.
~Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ.
dimpenews.com
Η Απελευθέρωση της Νιγρίτας
Στις 20 Ιουνίου 1913 ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε από τους Βουλγάρους την πόλη της Νιγρίτας, κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου. | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Η καταστροφή των Ψαρών
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)