ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Κυριακή 26 Απριλίου 2026
Ο σκοπός της θεολογίας είναι να καταργηθεί η θεολογία.
Ο σκοπός της θεολογίας είναι να καταργηθεί η θεολογία. Και καταργείται η θεολογία στην εμπειρία της Θεώσεως.
H πραγματική θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι εμπειρική, είναι αποκαλυπτική, δηλαδή είναι εμπειρία της αποκαλύψεως, και όχι φιλοσοφική και στοχαστική.
Η θεολογία δεν συγκαταλέγεται στις θεωρητικές επιστήμες, δηλαδή την φιλοσοφία και την μεταφυσική, αλλά στις πρακτικές θετικές επιστήμες. Και αυτό συμβαίνει γιατί στην Ορθόδοξη θεολογία, όπως και στις θετικές επιστήμες, υπάρχει η παρατήρηση και το πείραμα.
(σσ με την μόνη διαφορά ότι παρατηρητής και παρατηρούμενο ταυτίζονται επιστήμονας και πειραματόζωο είναι το ίδιο πρόσωπο από όπου κι εξασφαλίζεται η ταπείνωση έναντι της επιστημονικής οίησης.. στην εμπειρική θεολογία το πειραματικό εργαστήρι είναι ο ίδιος ο εαυτός του, αυτός είναι και το πειραματόζωο. Γι αυτό και η διαδικασία είναι επίπονη και ισχύει το ”δώσε αίμα για να λάβεις πνεύμα.΄’Και αυτή είναι η άσκηση. Kαι Πατέρες της Εκκλησίας αποκαλούνται αυτοί που δεν είχαν απλά την εμπειρία αλλά ήταν και σε θέση να την θεωρητικοποιήσουν. Αυτοί που θεωρητικοποίησαν το βίωμα και διαμόρφωσαν ουσιαστικά αξιωματικές αρχές και θέσεις, τύπους, μεθοδολογία. .)
οι Άγιοι Πατέρες δεν ήταν φιλόσοφοι μεταφυσικοί, αλλά θετικιστές εμπειρικοί, δηλαδή ζούσαν τον φωτισμό και την θέωση.
Παρατήρηση, περιγραφή, επανάληψη της παρατηρήσεως.
Το ίδιο ακριβώς είναι η πατερική παράδοση. Οι παρατηρηταί είναι οι Θεούμενοι, έχουν την θεοπτία, περιγράφουν και σκοπός της περιγραφής είναι η επανάληψη της παρατηρήσεως, δηλαδή θέωση, έκφραση Θεώσεως, με σκοπό να φθάσουμε και οι άλλοι στην θέωση. Λοιπόν, είναι ακριβώς η ίδια επιστημονική μέθοδος που υπάρχει σ’ όλες τις θετικές επιστήμες και στην Ορθόδοξη θεολογία. Με την διαφορά ότι, ενώ στις θετικές επιστήμες το περιγραπτόν είναι περιγραπτόν, στην Ορθόδοξη θεολογία το περιγραπτόν είναι απερίγραπτον. Αυτό είναι το πρόβλημα δηλαδή, διότι ο Θεός δεν ομοιάζει με τίποτα το κτιστόν και δεν υπάρχει καμία ομοιότης μεταξύ του Ακτίστου και του κτιστού
Οι Θεούμενοι έχουν προσωπική εμπειρία του Θεού, βλέπουν την δόξα του Θεού. Όμως, επειδή υπάρχει διαφορά μεταξύ κτιστού και Ακτίστου και επειδή ο Θεός και φανερούμενος παραμένει μυστήριο και απερίγραπτος, γι’ αυτό η Ορθόδοξη θεολογία είναι αποφατική, όχι όμως αγνωστικιστική. Σε αυτό διαφέρει η Ορθόδοξη θεολογία από τις επιστήμες.
έχει ταυτισθεί η θεολογία με ωραιολογία
Στις επιστήμες, η πείρα των ερευνητών επιστημόνων μεταβιβάζεται και στους μαθητές τους. Η εμπειρική γνώση κάνει έναν κύκλο. Το ίδιο παρατηρείται και στην Ορθόδοξη θεολογία, με την διαφορά ότι υπάρχουν βαθμοί γνώσεως, καθώς επίσης η θέα του Θεού είναι ακατανόητη και απερίγραπτη.
Η μόνη διαφορά είναι, ότι μερικοί φθάνουν μόνο στον φωτισμό και δεν φθάνουν στην θέωση, άλλοι έχουν μία έλλαμψη, ή δυο, τρεις ελλάμψεις, άλλοι φθάνουν όχι μόνο στην έλλαμψη, αλλά και στην θέα. Άλλος, μπορεί να φθάσει και στην διαρκή θέα. Σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες, συνέχεια περιπατώντας να έχει διαρκή θέα της δόξης του Θεού κ.ο.κ.
Οπότε, στην ένταση μπορεί να διαφέρει η εμπειρία, αλλά στην περιγραφικότητα δεν διαφέρει. Διότι, όσα μπορεί να πει ο ένας στην έλλαμψη, το λέει κι ο άλλος στην θέα ή την διαρκή θέα. Και πάλιν ο Θεός είναι απερίγραπτος, πάλι ασύγκριτος κ.ο.κ. Είναι αυτό που είναι. Η εμπειρία, δηλαδή, είναι η ίδια».
Επομένως, η Ορθόδοξη θεολογία, όπως εκφράζεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας, είναι εμπειρική. Αυτό το βλέπουμε και στους Αποστόλους. Σε όλη την βιβλικοπατερική παράδοση γίνεται λόγος για την εμπειρία.
«Η σωστή θεολογία είναι έκφραση της εμπειρίας της Θεώσεως. Το κλειδί της Ορθοδόξου θεολογίας είναι η εμπειρία. Τονίζουν οι δικοί μας θεολόγοι ότι θεμελιώνουν την θεολογία πάνω στην εμπειρία. Οι Πατέρες έχουν ως μόνο θεμέλιο της θεολογίας τους την εμπειρία ή την θεωρία».
Η εμπειρία της θεολογίας είναι η παρατήρηση των ενεργειών του Θεού, η θέα της δόξης του Θεού. Και αυτό είναι μια προσωπική εμπειρία.
«Για να θεολογήσει κανείς πρέπει να έχει την εμπειρία της θεολογίας, όχι απλώς σκέψη. Δεν μπορεί, για να είναι θεολόγος, να θεολογεί κανείς με την σκέψη του απλώς, να ταυτίζει την σκέψη του με την θεολογία· όχι. Θα απόκτηση την εμπειρία, αν γίνει θεολόγος, θα περάσει από την κάθαρση, θα φθάσει στον φωτισμό και τότε είναι θεολόγος, αφού έχει τον φωτισμό.
Κι αφού έχει την ενέργεια του Θεού μέσα του, γίνεται παρατηρητής των ενεργειών του Θεού και γι’ αυτόν τον λόγο ως παρατηρητής κάνει περιγραφική ανάλυση και ξέρει ο ίδιος πως έφτασε σε αυτή την κατάσταση και είναι σε θέση να οδηγήσει τους άλλους σε αυτή την κατάσταση.
Λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος δουλεύει επιστημονικά. Έτσι, υπάρχει ο Θεός της εμπειρίας των Αγίων και ο Θεός των φιλοσόφων και στοχαστών και υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο.
Άλλο η εμπειρία των Αγίων και άλλο ο στοχασμός των φιλοσόφων.
«Ο Θεός που υπάρχει, είναι ο Θεός, ο οποίος είναι γνωστός στην εμπειρία της Θεώσεως. Όταν ο Προφήτης, ο Απόστολος, ο άγιος φθάνει στην θέωση και γεύεται τον Θεό στην εμπειρία του, αυτός ο Θεός της εμπειρίας υπάρχει. Ο εμπειρικός Θεός υπάρχει. Οι άλλοι θεοί των άλλων, δεν είναι θεοί. Δεν υπάρχουν αυτοί οι θεοί. Υπάρχει αυτός ο Θεός».
Επομένως, η Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι μεταφυσική. Είναι σοβαρό λάθος μερικών να την ταυτίζουν με την μεταφυσική. Εμείς, ό,τι γνωρίζουμε για τον Θεό, προέρχεται από την πείρα των θεοπτών Αγίων και εάν έχουμε και δική μας πείρα.
«Από την Ορθόδοξη εμπειρία όμως εμείς δεν ξέρουμε κανέναν Θεό της μεταφυσικής και μάλλον θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε ως δεισιδαιμονία την ιδέα ότι υπάρχει Θεός που ταυτίζεται με την μεταφυσική. Σε μας ο Θεός είναι του Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, δηλαδή είναι ο Θεός της εμπειρίας της Θεώσεως. Δεν ξέρω άλλον Θεό.
Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Διότι η Ορθόδοξη γνωσιολογία είναι καθαρή, γιατί προέρχεται από την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Δηλαδή, η ακριβής γνώση του Θεού, που έχουμε ως Ορθόδοξοι, προέρχεται από την εμπειρία της καθάρσεως, του φωτισμού και της Θεώσεως των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας και δεν έχουμε καμία άλλη πηγή.
Μπορεί να μάθη κανείς διανοητικά για τον Θεό, αλλά, όταν φθάσει στην εμπειρία της Θεώσεως, αυτή η διανοητική θεολογία καταργείται.
Ο σκοπός της θεολογίας είναι να καταργηθεί η θεολογία. Και καταργείται η θεολογία στην εμπειρία της Θεώσεως.
Η εμπειρία ως βάση της Ορθοδόξου θεολογίας/Η Ορθοδοξία ως θετική επιστήμη
π. Ι. Ρωμανίδης Πηγή: “Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη”. Τόμος Α’
Ο σύγχρονος άνθρωπος διδάσκεται εκπαίδευση κι όχι ασκητική γι αυτό και δεν μπορεί να ορθοποδήσει ούτε κοινωνικά ούτε πνευματικά ούτε συναισθηματικά σχεσιακά. Σε μια αντιασκητική απροσευχητική κοινωνία είναι λογικό να επικρατεί η βαρβαρότητα. Ο ανθρωπισμός αποδείχθηκε λίγος για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου. Ο υπερανθρωπισμός απάνθρωπος δεν μένει παρά ο θεανθρωπισμός η χριστοποίηση των αισθήσεων για να εξευγενίσει το ανθρώπινο είδος.
dimpenews.com
Η ανδρεία και η τόλμη των Μυροφόρων.
Εν Κυθήροις τη 26η Απριλίου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, η Κυριακή των Μυροφόρων και ονομάσθηκε έτσι, επειδή την ημέρα αυτή η αγία μας Εκκλησία καθιέρωσε να εορτάζουμε την μνήμη των αγίων μυροφόρων, ανδρών και γυναικών, εκ των οποίων οι μεν πρώτοι ανέλαβαν να αποκαθηλώσουν και να ενταφιάσουν το πανάγιον σώμα του Κυρίου μας από τον Σταυρό το εσπέρας της μεγάλης Παρασκευής, οι δε μυροφόρες γυναίκες ήρθαν λίαν πρωΐ της μιάς Σαββάτων, δηλαδή την Κυριακή του Πάσχα, στον τάφο του Κυρίου μας, για να μυρώσουν το πανάγιο σώμα Του, αλλά βρήκαν τον τάφο κενό, διότι ο Κύριός μας είχε ήδη αναστηθεί. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα, που ακούσαμε προηγουμένως, είναι μια περικοπή από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, στην οποία ο ευαγγελιστής περιγράφει ακριβώς αυτά τα γεγονότα. Το δε αποστολικό μια περικοπή από το 6ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων.
Σύμφωνα με την διήγηση του ευαγγελιστού το εσπέρας της Μεγάλης Παρασκευής, μετά την σταύρωση του Ιησού, μέσα στην πόλη της Ιερουσαλήμ επικρατούσε μια ατμόσφαιρα φόβου και τρόμου. Εκείνες οι κραυγές «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν» αντηχούσαν ακόμη στα αυτιά των μαθητών του Κυρίου. Μέσα στις καρδιές των σταυρωτών του Ιησού έβραζε ακόμη η οργή και το μίσος. Και αλλοίμονο σ’ όποιον τολμούσε να εκφράσει με οποιοδήποτε τρόπο συμπάθεια προς τον εσταυρωμένο. Οι ένδεκα μαθητές έχουν διασκορπιστεί όλοι τους από φόβο, μήπως ξεσπάσει πάνω τους η οργή των Ιουδαίων. Ο Χριστός βρίσκεται ήδη νεκρός, κρεμασμένος πάνω στο σταυρό. Υπήρχε λοιπόν επείγουσα ανάγκη, να βρεθούν κάποιοι, οι οποίοι θα αναλάβουν να αποκαθηλώσουν και να ενταφιάσουν το σώμα του, διότι σε λίγες ώρες άρχιζε η ημέρα του Σαββάτου, ημέρα κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν το εβραϊκό Πάσχα, που ήταν αυστηρή αργία, οπότε κάθε παρόμοια ενέργεια ήταν απαγορευμένη. Επί πλέον υπήρχε αυστηρή διάταξη στο Μωσαϊκό Νόμο, που απαγόρευε να διανυκτερεύουν άταφα σώματα πάνω στο σταυρό την ημέρα αυτή.
Την κρίσιμη εκείνη ώρα εμφανίζεται ο μέχρι τότε «κεκρυμμένος» μαθητής του Κυρίου, ο Ιωσήφ, που καταγόταν από την Αριμαθαία και ήταν επίσημο μέλος του Ιουδαϊκού Συνεδρίου. Αυτός λοιπόν ο Ιωσήφ αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί ότι ήρθε πλέον η ώρα να αποβάλλει τον φόβο και να αποδείξει έμπρακτα την πίστη και την αγάπη του προς τον Ιησού. Ανεβαίνει στο Πραιτώριο και με πολλή τόλμη και ανδρεία ζητάει από τον Πιλάτο την άδεια να ενταφιάσει τον Ιησού, αν και εγνώριζε ότι με την ενέργειά του αυτή έθετε σε κίνδυνο το αξίωμα, την περιουσία, αλλά και την ίδια του την ζωή. Έτσι ο Ιωσήφ μαζί με τον άλλο «κεκρυμμένο» μαθητή, τον Νικόδημο, αφού πήραν την άδεια από τον Πιλάτο, έφεραν εις πέρας το έργο της αποκαθηλώσεως, γενόμενοι έτσι αιώνιο παράδειγμα ηρωϊσμού, ομολογίας και αυτοθυσίας σε όλες τις γενεές των πιστών. Παρόμοιο παράδειγμα ηρωϊσμού και αυτοθυσίας έδειξαν και οι μυροφόρες, οι οποίες ήρθαν με αρώματα λίαν πρωΐ της μιάς Σαββάτων στον τάφο του Κυρίου, για να μυρώσουν το πανάγιο σώμα του Κυρίου, αν και εγνώριζαν, ότι έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή τους από τους ρωμαίους στρατιώτες, που φύλαγαν τον τάφο.
Η ανδρεία, η τόλμη και το ομολογιακό φρόνημα, αγαπητοί μου αδελφοί, αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της χριστιανικής μας ζωής. Αποτελεί, θα λέγαμε το κριτήριο, που ελέγχει τη γνησιότητα της πίστεως και της αγάπης μας προς τον Κύριο. Κατ’ αρχήν ο ίδιος ο Κύριός μας καταδικάζει τον φόβο και τη δειλία και προβάλλει την ομολογία της πίστεώς μας ως καθήκον επιβεβλημένο. Λέγει: «Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς…», (Ματθ.10,32). Ο απόστολος Παύλος, στην Β΄ προς Τιμόθεον επιστολή του σημειώνει ότι «ου γαρ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως», (1,7). Ο απόστολος της αγάπης, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, στην Αποκάλυψη γράφει τα εξής: «τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσι και πόρνοις και φαρμακοίς και ειδωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσι το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ο εστιν ο θάνατος ο δεύτερος», (Αποκ. 21,8). Έχει μεγάλη σημασία να τονίσουμε εδώ, ότι ο θεόπνευστος ευαγγελιστής θεωρεί τους δειλούς εξ’ ίσου ενόχους και άξιους αιωνίου κολάσεως όπως τους απίστους και τους ειδωλολάτρες.
Άραγε εμείς έχουμε να παρουσιάσουμε στη ζωή μας κάτι από το γενναίο, ηρωϊκό και ομολογιακό φρόνημα των αγίων μυροφόρων; Δυστυχώς οι περισσότεροι από μας πολύ απέχουμε, από το να είμαστε εις θέσιν, να μιμηθούμε τον ηρωϊσμό, την αγάπη και την αφωσίωσή των. Διότι οι μεν μυροφόρες μεγάλο πόθο είχαν, να αλείψουν με μύρα το νεκρό σώμα του Κυρίου, ώστε να έρθουν λίαν πρωΐ στον τάφο και μάλιστα με κίνδυνο της ζωής των. Αντίθετα εμείς, ενώ δεν διατρέχουμε κανένα κίνδυνο, αμελούμε να έρθουμε το πρωΐ της Κυριακής στην Εκκλησία, για να συναντήσουμε τον Κύριο, όχι νεκρό, αλλά αναστημένο. Ας διδαχθούμε λοιπόν από το παράδειγμα τους. Και όπως εκείνες με μύρα ήρθαν στον τάφο του Κυρίου, έτσι και εμείς με ανάλογο πόθο ας προσέλθουμε στον Ναό, για να προσφέρουμε στον αναστημένο Χριστό αντί των μύρων τον ύμνο, τη λατρεία και την ευγνωμοσύνη μας προς Αυτόν, όπως πολύ ωραία ψάλει η Εκκλησία μας σ’ ένα αναστάσιμο τροπάριο: «Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέως και αντί μύρου τον ύμνον προσοίσωμεν τω δεσπότη και Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης Ήλιον πάσι ζωήν ανατέλλοντα».
Ειδικά στην εποχή μας χρειάζεται τόλμη και ομολογιακό φρόνημα για να είναι κανείς γνήσιος μαθητής του Κυρίου. Τόλμη και ανδρεία χρειάζεται για να μένουμε πιστοί στο θέλημα του Θεού, όταν βλέπουμε ότι όλοι γύρω μας χλευάζουν, ειρωνεύονται και υβρίζουν τον Χριστό και την Εκκλησία. Τόλμη ανδρεία και αγωνιστικό φρόνημα χρειάζονται ιδίως οι νέοι μας, για να μείνουν αγνοί μέχρι την ώρα του γάμου, καθ’ όν χρόνον παντού γύρω μας κυριαρχούν ο πανσεξουαλισμός και η λατρεία της σάρκας. Με τόλμη και ανδρεία καλούνται σήμερα οι νέοι μας να δίνουν την μαρτυρία της χριστιανικής πίστεως στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, όταν προβάλλεται από τους καθηγητές η αθεΐα, όταν χλευάζεται ο Χριστός και όταν διαφημίζεται ως πρόοδος και ως πολιτισμός κάθε είδους σεξουαλική ανωμαλία. Τόλμη και ανδρεία χρειάζεται η πιστή γυναίκα, για να αντισταθεί στον πειρασμό της εκτρώσεως, όταν μάλιστα ο σύζυγος και όλοι οι συγγενείς πιέζουν αφόρητα να προχωρήσει στο έγκλημα της εκτρώσεως με διάφορες προφάσεις. Τόλμη και ανδρεία χρειάζονται οι νεαροί σύζυγοι, για να φυλάξουν το στεφάνι του γάμου τους καθαρό από κάθε σαρκική πτώση. Τόλμη και ανδρεία χρειαζόμαστε όλοι μας, για να εφαρμόσουμε στη ζωή μας το νόμο του Ευαγγελίου, που απαιτεί τιμιότητα και ειλικρίνεια, όταν βλέπουμε ότι πολλοί γύρω μας καταφεύγουν στο ψέμα και στην απάτη, για να επιτύχουν το προσωπικό τους συμφέρον. Τόλμη και ανδρεία χρειαζόμαστε, για να συγχωρήσουμε όλους εκείνους, που μας μισούν και μας συκοφαντούν.
Προ πάντων τόλμη και ανδρεία χρειαζόμαστε, για να δίνουμε δυναμική τη μαρτυρία της ορθοδόξου πίστεως, όταν διαστρεβλώνεται η αλήθεια και προβάλλονται ποικίλες αιρετικές διδασκαλίες. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η παναίρεση του Οικουμενισμού, υπάρχει επιτακτική ανάγκη να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις, να διαφυλάξουμε ανόθευτη και απαραχάρακτη την ορθόδοξη πίστη από κάθε οικουμενιστική αιρετική θεωρία, συμμετέχοντες σε κάθε αγωνιστική προσπάθεια όλων εκείνων των κληρικών, που αγωνίζονται προς την κατεύθυνση αυτή.
Βέβαια όλα αυτά στοιχίζουν. Στοιχίζουν πολλές φορές, διωγμούς και θλίψεις. Για την αγάπη του Χριστού όμως αξίζει κάθε θυσία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποδείξουμε την αγάπη μας προς τον Χριστόν παρά μόνον αυτός. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να επιτύχουμε τη σωτηρία παρά μόνον αυτός. Άλλωστε ο αγώνας μας δεν γίνεται για κάποια αφηρημένη ιδέα, αλλά γι’ αυτή την αλήθεια, που είναι ο Χριστός. Η παρρησία μας, αλλά και ο αγώνας μας για την ανατροπή της πλάνης γίνονται αφορμή να δοξάζεται το όνομα του Θεού. Ο ευσχήμων Ιωσήφ τόλμησε, προκειμένου να προστατεύσει από τυχόν βεβήλωση το πανάχραντο σώμα του Κυρίου μας. Και εμείς ας περιβάλλουμε πάντοτε με τιμή και σεβασμό το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας, ακολουθώντας πιστά τις εντολές του και υπερασπιζόμενοι τις αλήθειες του Ευαγγελίου, που εκείνος μας δίδαξε.
Ας προσέξουμε, αδελφοί μου, όλα όσα παραπάνω είπαμε με αφορμή την σημερινή εορτή των μυροφόρων και ας αγωνιστούμε να τα εφαρμόσουμε στην πράξη. Και τότε θα αξιωθούμε και εμείς, όπως οι μυροφόρες, να δούμε με τα μάτια της ψυχής μας τον αναστάντα Κύριο, σύμφωνα με όσα διακηρύσσει ο υμνογράφος: «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως. Χριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσώμεθα επινίκιον άδοντες». Πράγμα το οποίο εύχομαι σε όλους από καρδίας με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, της Κυρίας Θεοτόκου, των αγίων μυροφόρων και όλων των αγίων. Αμήν.
Κυριακή των Μυροφόρων, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.
Posted on 25 Απριλίου, 2026
«…, τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».
Ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής, ἔλαβε τήν τόλμην καί παρουσιάστηκε στόν Πιλᾶτο καί ἐζήτησε τό σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ νά Τό ἐνταφιάσει. Πραγματικά, ἁγία γερόντισσα, ἐάν, ὅπως γιά κάθε πράγμα ὑπάρχει κατάλληλος καιρός (Ἐκκλησιαστής 3, 1) καί γιά ὅλα ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἔτσι καί γιά τήν ἐκτέλεση τῆς ἀρετῆς πρέπει κανείς νά ζητήσει τόν κατάλληλο καιρό καί μέ ἀνδρεία νά καταγγέλει τήν ἀδικία, ὅπου καί ὅταν αὐτή διαπράττεται.
Αὐτό ἀκριβῶς τόλμησε νά πράξει καί ὁ ἄδολος καί ἔντιμος ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ, βουλευτής, Ἰωσήφ ὁ ἀπ’ Ἀριμαθαίας. Ἄλλως τε καί τό τέλος γενικά στεφανώνει τίς ἀρχές· καί ἀπό τέλος μπορεῖ ὁποιοσδήποτε νά ἀποδείξει ἄν αὐτές οἱ ἐνέργειες εἶναι ἀγαθές καί κάθε ἕνας πού ἔχει κάνει μία ἀρχή, ἀπό τό τέλος γίνεται φανερός, ἄν ξεκίνησε μέ ἀγαθό ἤ ὄχι σκοπό.
Καί ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ὅπως καί ὁ νυκτερινός μαθητής Νικόδημος, καθώς καί αἱ ἅγιαι μυροφόροι γυναῖκες, πού ἑορτάζουμε τήν μνήμη τους σήμερα, ἀπεδείχθησαν πρότυπα αἰώνια ἡρωϊσμοῦ, δικαιοσύνης, πίστεως καί ἀφοσιώσεως πρός τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου.
Ἡ ψυχή πού δέν ἔνιωσε ὅτι ἐλευθερώθηκε τελείως ἀπό τή σύνδεση καί τήν ἐμπαθή προσκόλληση στά ὁρατά, δέν μπορεῖ νά ὑποφέρει σέ ὅσα ἄδικα συμβαίνουν καί στίς βλάβες πού ἐπιφέρουν ἀπό ἀνθρώπους καί δαίμονες, σέ ἀθῶους· πόσο δε μᾶλλον στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦν.
Τήν διέξοδο, στό τραγικό ἀδιέξοδο πού ὑπέπεσαν οἱ δόλιοι Γραμματεῖς καί Φαρισσαῖοι ὥστε νά καταδικάσουν τόν μόνον Ἀθῶον Ἰησοῦν Χριστόν, τήν ἔδωσαν ὁ εὐσχήμων βουλευτής Ἰωσήφ καί ὁ Φαρισσαῖος Νικόδημος, νυκτερινός μαθητής.
Οἱ Ἅγιοι αὐτοί, καί δίπλα σ’ αὐτούς, οἱ Μυροφόρες, ὑπερέβησαν τήν τελική ὑπέρβαση τοῦ θανάτου καί κοίταξαν κατάματα τόν κίνδυνο. Ἀψήφησαν τούς πάντες· εὐαγγελιζόμενοι τήν ἀλήθεια στούς ἐγγύς καί στούς μακράν, καί ἔγιναν αἰώνια πρότυπα πρός μίμησιν, καταγγέλοντας τήν ἀδικία, ὁμολογῶντας τήν νίκη τῆς ζωῆς κατά τοῦ θανάτου· τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ.
Κήρυξαν μέ τόλμη ὅτι ἡ ἀδικία καί τό ψέμα, ἡ ἀγνωμοσύνη καί ἡ ἀπρέπεια, ἔχουν κοντά πόδια καί ὅτι ὁ δίκαιος Θεός Εἶναι· μένει δέ εἰς τόν αἰῶνα.
Δίδαξαν ὅτι: ὅπως ἡ ἁμαρτία, ἡ πτώση τοῦ πρώτου Ἀδάμ ὁδήγησε στόν θάνατο ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ἔτσι καί ἡ μέχρι Σταυροῦ ἀγάπη τοῦ δεύτερου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, ὁδηγεῖ στήν ἔγερση σέ μιά νέα ζωή, τήν ἀπαρχήν ἄλλης βιοτῆς, τό ἀνθρώπινο γένος.
Οἱ συνέπειες δέ τῆς ἐκπληκτικῆς αὐτῆς ἀναστάσιμης νίκης, δέν περιορίζονται σ’ ἕνα μόνο κύκλο ἀνθρώπων ἤ λαῶν, ἀλλά ἀφοροῦν τούς πάντες· ἀρκεῖ νά πάψουν τά χείλη τῶν ἀνθρώπων νά λαλοῦν δόλια καί ψευδῆ. Μ’ αὐτήν τήν ἔννοιαν τοῦ λόγου, οἱ ἅγιοι Ἰωσήφ καί Νικόδημος καθώς καί οἱ ἅγιες Μυροφόρες ἀνήκουν στούς μεγαλύτερους εὐεργέτες τῆς Οἰκουμένης ἐσαεί.
Τοῦτο ἀδελφοί, ἐπειδή, ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Ἰησοῦς ἀπελευθερώνει τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τήν ἐξουσία τῶν πολυμόρφων δαιμονικῶν δυνάμεων, μεταμορφώνει δέ κάθε μορφή ζωῆς, σχέσεων καί ἐξελίξεων μέσα στήν Οἰκουμένη· «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς…» .
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μέ συγκλονιστικό τρόπο τόνισε ὅτι «τά πάντα» βρίσκονται κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ Χριστοῦ . Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου καταυγάζονται ἀπό ἀνέσπερο φῶς τά «σύμπαντα», ὄχι μόνο τά ἀνθρώπινα, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ κτίση.Ἡ πίστη λοιπόν στόν Σταυρωθέντα, Ταφέντα καί Ἀναστάντα Χριστόν, ὅπου μᾶς ὁδηγοῦν οἱ ἑορταζόμενοι σήμερα Ἅγιοι, δείχνει σέ ὅλους ἡμᾶς νά ἀποκτήσουμε βαθιά μέσα μας τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν δικαιοσύνη γιά νά λάβουμε ἀπό τόν Χριστό τήν τέλεια γνώση, τή σοφία τοῦ λόγου, τήν σταθερότητα στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση καί στήν ὑπομονή τοῦ Μεσσίου.
Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν Ὀρθόδοξον, οἱ σήμερον ἑορταζόμενοι ἄνδρες καί γυναῖκες εἶναι πρότυπα ἀνδρείας, τόλμης καί πίστεως. Ἐπίσης, στήν Ἐκκλησία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, τά πάντα εἶναι μεγάλα, μέγιστα, ἐπειδή ἐν αὐτῇ βρίσκεται ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, καθώς καί γιατί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας.
Τούτη ἡ σκέψη, χριστιανοί μου, σάν ἀναστάσιμη ἀθάνατη ἀστραπή διαπερνᾶ καί φωτίζει ὅλα τά ἀνθρώπινά μας σκότη καί τίς ἐκλείψεις. Μέ τούτη τήν ἔλλαμψη τῆς Ἀλήθειας μᾶς λαμπρύνει καί μᾶς διαφωτίζει τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, γεμίζοντάς μας χαρά· «Χριστός Ἀνέστη χαρά μου».
Ἔτσι, μ’ ἕνα καί τό αὐτό ὄνομα ἀποκαλοῦνται οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Διδάσκαλοι καί οἱ Προφῆτες.
Γιατί, δέν εἶναι στῦλοι μόνον ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Ἰάκωβος· καί δέν ἦταν μόνον ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής «ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καί φαίνων», ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού διακόνησαν στήν οἰκοδόμηση τῆς Ἐκκλησίας, μέ τά ἔργα τους κατέστησαν λύχνοι, ἀποκαλοῦντες στῦλοι καί λύχνοι καθώς καί οἱ Ἅγιοι σήμερα.
Σέ ὅλους τούς κόσμους τοῦ Θεοῦ συνεπῶς, δέν ὑπάρχει μεγαλύτερο μυστήριο ἀπό αὐτό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν. Ἀκόμη καί γιά τούς θεόπτες καί θεοφωτίστους νόες τῶν οὐρανίων και ὑπερκοσμίων ἁγίων Ἀγγέλων πού εἴδαμε σήμερα νά ἐμφανίζονται, δέν ὑπάρχει πιό μεγάλο, πιό μυστηριῶδες, πιό ἄπειρο, πιό ἀπερινόητο μυστήριο, ἀπό τό ὑπεράγιο θεανθρώπινο μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο ἀληθινό γεγονός· τό ὕψιστο μυστήριον ὅλων τῶν ὄντων ὑπό τόν ἥλιον. Ἀμήν.
1(Ματθ. 28, 18)
2(Κολασ., 15-20)
3(Ἰωάν.5, 35)
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου υπό το Φως των Ιερών Κανόνων και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.
Posted on 25 Απριλίου, 2026
Κριτική στις Πράξεις του και η Κανονική Αντίδραση της Εκκλησίας
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βασίζεται στην ανθρώπινη βούληση ενός θρόνου ούτε θεωρεί ότι η προσωπική θέση ενός αρχιερέα υπερισχύει της πίστης και των Ιερών Κανόνων. Είναι το Σώμα του Χριστού, θεμελιωμένο στην πίστη, την κανονική τάξη και την ιστορική παράδοση. Κάθε επίσκοπος, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, δεσμεύεται από τους Ιερούς Κανόνες και το καταστατικό της Εκκλησίας. Οι πράξεις της ηγεσίας αξιολογούνται υπό το φως της ορθόδοξης διδασκαλίας και της εκκλησιαστικής ιστορίας. Όταν η ηγεσία παρεκκλίνει από την κανονική τάξη ή παραβιάζει θεμελιώδεις κανόνες, η Εκκλησία διαθέτει θεσμικά μέσα για να διασφαλίσει την πίστη, την ενότητα και την πνευματική υγεία του ποιμνίου.
Η Κανονική Τάξη και οι Ιεροί Κανόνες
Οι Ιεροί Κανόνες δεν είναι απλώς κανονισμοί· αποτελούν τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία διαφυλάσσει την πίστη και την ενότητα του ποιμνίου. Κάθε επίσκοπος δεσμεύεται να λειτουργεί εντός αυτών των πλαισίων. Η παραβίαση των κανόνων ή του καταστατικού της Εκκλησίας αποτελεί σοβαρή υπέρβαση, η οποία αντιμετωπίζεται θεσμικά, σύμφωνα με την παράδοση και την ιστορία.
Ιστορικά Παραδείγματα Κανονικής Αντίδρασης
1. Ο Νεστόριος (Γ’ Οικουμενική Σύνοδος, Εφέσου, 431 μ.Χ.)
Καταδικάστηκε για τη διδασκαλία του περί της Διπλής Φύσης του Χριστού, που θεωρήθηκε αίρεση. Αποπέμφθηκε από τον θρόνο και η διδασκαλία του απαγορεύτηκε κανονικά.
2. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλοκτσάκης (8ος αι.)
Απομακρύνθηκε από το θρόνο μετά από κανονική διαδικασία λόγω παραβίασης θεμελιωδών κανόνων της Εκκλησίας.
3. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Δημήτριος (6ος αι.)
Καταδικάστηκε για λανθασμένη διαχείριση της πίστης και παραβίαση ιεραρχικών κανόνων, και αντικαταστάθηκε κανονικά από τη Σύνοδο της Αντιοχείας.
4. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος (5ος αι.)
Αντιμετώπισε κανονική κρίση για την ανάμειξη σε πολιτικά ζητήματα και παράβαση της κανονικής τάξης. Η Σύνοδος επέβαλε περιορισμούς και αναμόρφωση των καθηκόντων του.
Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι η Εκκλησία ποτέ δεν ανέχεται αιρέσεις ή παραβιάσεις κανόνων, ακόμα και από τους υψηλότερους κληρικούς, και ότι η κανονική διαδικασία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της διατήρησης της πίστης και της ενότητας.
Τι Σημαίνει «Παραβίαση Ιερών Κανόνων»
Παραβίαση των κανόνων μπορεί να περιλαμβάνει:
• Παρέκκλιση από την ορθόδοξη πίστη ή διδασκαλία,
• Αγνόηση του κανονικού πλαισίου λειτουργίας της ιεραρχίας,
• Μη τήρηση των διαδικασιών καθαρότητας πίστης,
• Συμπεριφορές που διχάζουν το ποιμνιο ή υπονομεύουν την ενότητα.
Η Εκκλησία αντιμετωπίζει τέτοιες παραβάσεις μέσω Συνόδων και θεσμικών διαδικασιών, όχι με αυθαίρετες ενέργειες.
Ο Ρόλος του Λαού και του Κλήρου
Οι πιστοί και οι κληρικοί έχουν καθήκον να: Προασπίζουν την πίστη και την κανονική τάξη, αποφεύγοντας συμμετοχή σε ενέργειες που νομιμοποιούν παραβάσεις κανόνων. Υποβάλλουν επίσημες εκκλήσεις σε Ιερά Σώματα ή Συνόδους για διερεύνηση των πράξεων της ηγεσίας. Στηρίζουν την αποκατάσταση της τάξης μέσω θεσμικής διαδικασίας, όχι με αυθαίρετα μέτρα.
Κανονικές Διαδικασίες
Όταν προκύπτει ζήτημα κανονικής φύσης:
• Καλείται Σύνοδος ιεραρχών για διερεύνηση,
• Εξετάζονται οι Ιεροί Κανόνες, η Παράδοση και το Δόγμα,
• Λαμβάνονται αποφάσεις για αποκατάσταση της κανονικής τάξης με γνώμονα την πίστη και την ενότητα.
Η διαδικασία είναι συνοδική, θεολογική και κανονική, διασφαλίζοντας ότι η Εκκλησία παραμένει πιστή στις αρχές της.
Συμπέρασμα
Η ιστορική εμπειρία και οι Ιεροί Κανόνες δείχνουν ότι η Εκκλησία προστατεύει την πίστη και την ενότητα ακόμα και απέναντι σε υψηλά ιστάμενους επίσκοπους. Οι πιστοί και ο κλήρος έχουν καθήκον να συμμετέχουν ενεργά στην κανονική διαδικασία, υπερασπιζόμενοι την Ορθοδοξία και την πνευματική υγεία της Εκκλησίας. Η προστασία της πίστης υπερισχύει οποιουδήποτε προσωπικού κύρους ή θέσης, και η κανονική λογοδοσία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Εκκλησίας, όπως η ιστορία του Νεστορίου και άλλων επισκόπων δείχνει.
Λαός της Πάφου
(Σας περιμένουμε όλους την Κυριακή έξω απο το Δημάρχειο να αντίσταθούμε στην λαίλαπα της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και να δώσουμε το μήνυμα πώς Μοιχεπιβάτης στην Πάφο και να έρθει, δεν θα αντέξει)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)