ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ-----† ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄. Ἀθανασίου τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἄθῳ (†1000) καὶ Λαμπαδοῦ ὁσίων.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 28 - 34

28 Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. 29 καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; 30 ἦν δὲ μακρὰν ἀπ’ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. 31 οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. 32 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων · καὶ ἰδοὺ ὥρμησεν πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. 33 οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. 34 καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Θ´ 1 - 1

1 Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

Ερμηνευτική απόδοσις Ν. Τρεμπέλα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 28 - 34

28 Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνήντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ ἐκεῖ μνήματα, εἰς τὰ ὁποῖα εὐχαριστοῦντο νὰ κατοικοῦν.Ἦσαν δὲ καὶ οἰ δύο ἐπιθετικοὶ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνοι, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον. 29 Καὶ ἔξαφνα ἀπὸ τὸν φόβον των ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ εἶπαν· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἠμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ πρόωρα, πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς παγκοσμίου κρίσεως, διὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς; 30 Ὑπῆρχε δὲ μακρὰν ἀπὸ αὐτοὺς κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκεν ἐκεῖ. 31 Καὶ οἰ δαίμονες τὸν παρεκάλουν λέγοντες· Ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς βγάλῃς ἔξω ἀπ' ἐδῶ, ἐπίτρεψόν μας νὰ ἀπέλθωμεν ες τὸ κοπάδι τῶν χοίρων. 32 Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφον τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας, ὁ Κύριος τιμωρῶν τὴν παρανομίαν ταύτην εἶπεν εἰς τοὺς δαίμονας· Πηγαίνετε.Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἐπήγαν εἰς τοὺς χοίρους.Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν ὥρμησεν ὅλον τὸ κοπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν ες τὰ νερὰ τῆς λίμνης. 33 Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, ἔφυγαν καὶ ἀφοῦ ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνήγγειλαν ὅλα, ὅσα συνέβησαν καὶ ἰδιαιτέρως τὸ τί συνέβη μὲ τοὺς δαιμονιζομένους. 34 Καὶ ἰδοὺ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ἐβγῆκαν διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦν, καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά τους, ἐκ φόβου μήπως πάθουν καὶ μεγαλύτερα κακά.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Θ´ 1 - 1

1 Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς λίμνης εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδικήν του πόλιν, τὴν Καπερναούμ.

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ-------† ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄. Ἀθανασίου τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἄθῳ (†1000) καὶ Λαμπαδοῦ ὁσίων.

 ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ε´ 22 - 26

22 ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, 23 πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. 24 οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. 25 Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. 26 μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ϛ´ 1 - 2

1 Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. 2 ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

Ερμηνευτική απόδοσις Ν. Τρεμπέλα 

22 Ὁ καρπὸς ὅμως, τὸν ὁποῖον παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν χάριν, ποὺ χορηγεῖ εἰς τὰς ψυχᾶς μας, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀγαθὴν συνείδησιν, ἡ ἀχώριστος ἀπὸ αὐτὴν εἰρήνη, ἡ ἀνοχὴ καὶ ἡ πλατειὰ καρδία εἰς τὰς ἀδικίας ποὺ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἡ ἀγαθὴ διάθεσις καὶ καλοσύνη, ἡ εὐεργετικὴ ἐκδήλωσις καὶ ἡ ἐξωτερίκευσίς της, ἡ ἀξιοπιστία εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις μας, 23 ἡ πρᾳότης, ἡ εἰς κάθε πονηρόν ἐγκράτεια. Κατὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ποὺ ἔχουν τὰς ἀρετὰς αὐτάς, δὲν ἰσχύει νόμος, 24 Ὅσοι δὲ ἀνήκουν πράγματι εἰς τὸν Χριστόν, ἐνέκρωσαν τὸν σαρκικὸν ἄνθρωπον μὲ τὰ πάθη καὶ τὰς ἐπιθυμίας του. 25 Ἐὰν ζῶμεν σύμφωνα πρὸς τὰς ἐμπνεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂς συμπεριφερώμεθα καὶ σύμφωνα μὲ τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Πνεύματος καὶ ὄχι κινούμενοι ἀπὸ ἐλατήρια ἰδιοτελείας καὶ ματαιοδοξίας. 26 Ἂς μὴ γινώμεθα ματαιόδοξοι, προκαλοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς φιλονεικίας καὶ φθονοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ϛ´ 1 - 2

1 Σᾶς κάνω προσεκτικοὺς διὰ τὴν ματαιοδοξίαν καὶ τὸν φθόνον, διότι αἱ ἀδυναμίαι τῶν ἀσθενῶν ἀδελφῶν γίνονται ἀφορμὴ διὰ νὰ ἐκδηλώνῃ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος τὴν φιλαρχίαν του. Ὄχι, ἀδελφοί· καὶ ἐὰν ἀπὸ ἀδυναμίαν περιπέσῃ κανένας ἄνθρωπος εἰς κάποιο ἁμάρτημα, σεῖς οἱ πνευματικῶς ἰσχυροὶ διορθώνετε καὶ παιδαγωγεῖτε τὸν τοιοῦτον μὲ πνεῦμα πραότητος. Πρόσεχε δὲ τὸν ἑαυτόν σου, σὺ ποὺ διορθώνεις τὸν ἄλλον, νὰ μὴ περιπέσῃς καὶ σὺ εἰς πειρασμὸν εἴτε παρασυρόμενος εἰς τὸ αὐτὸ ἁμάρτημα, εἴτε κυριευόμενος ἀπὸ ἀνυπομονησίαν, ἢ ἀπὸ ματαιοδοξίαν καὶ φιλαρχίαν, καὶ ἐν γένει ἀπὸ ἐγωϊσμόν. 2 Διὰ νὰ ἀσφαλίζεσθε δὲ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τοῦ νὰ πειραχθῆτε καὶ σεῖς, ὑπομένετε ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰς ἐνοχλήσεις, ποὺ σᾶς γίνονται ἀπὸ τὰ ἐλαττώματά του καὶ τὰς ἐλλείψείς του, καὶ ἔτσι μὲ τὴν ὑπομονητικὴν αὐτὴν ἀνοχὴν ἐκπληρώσατε τελείως τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης. Ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ὑπομένει φιλαδέλφως τὴν ἀδυναμίαν τοῦ πλησίον, δὲν συναισθάνεται ὅτι ἔχει καὶ αὐτὸς ἐλαττώματα, ἀλλ’ ἔχει μεγάλην ἰδέαν διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ἡ ἰδέα του ὅμως αὐτὴ εἶναι ψευδής.

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: Ἀπὸ τὴν ταραχὴ στὴν Κάθαρση. Ἡ πρόταση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία

 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Ε' Κυριακῆς Ματθαίου, 20 Ιουλίου τοῦ 2003, σέ μορφή mp3 - εδώ
Τὸ κείμενο τὸ ὁποῖο ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο ὡς εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, δὲν ξέρω ἂν τὸ παρατηρήσατε, διακατέχεται πέρα ὡς πέρα, ἀπ’ ἀρχῆς μέρι τέλους, ἀπὸ μιὰ καίρια καὶ καθοριστικὰ ταραγμένη ἀτμόσφαιρα. Καὶ μάλιστα, τόσο πολυποίκιλα εἶναι τὰ ταραγμένα δεδομένα ποὺ περιγράφει, ποὺ ἀκόμη καὶ στὸ τέλος δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει μιὰ ὁριστικὴ καὶ γενικὴ κάθαρση. Γιατί ἂν ἡ ταραχὴ ἔχει ἀντιμετώπιση θεραπευτικὴ καὶ ἔρθει μιὰ γενικὴ κάθαρση, τότε πραγματικὰ στὸ τέλος μποροῦμε νὰ ἀναπαυθοῦμε, ὅπως γινόταν στὴν ἀρχαία τραγωδία.
Ἐδῶ, ἡ κάθαρση μόλις ποὺ διαφαίνεται, καὶ μυστικῶς πῶς, διαφυλάσσεται μέσα στὰ καίρια κρυμμένα κύτταρα τῆς Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς. Κοιτᾶξτε, ἁπλῶς νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὰ σημεῖα, τὰ τεταραγμένα, τὰ ὁποῖα προβάλλονται μέσα ἀπὸ τὴν Περικοπὴ ὁλόκληρη. Λέει πὼς οἱ δαιμονιζoμένοι, «ἐξήρχοντο ἐκ τῶν μνημείων», δηλώνει μιὰ ταραχὴ αὐτό. Δεύτερο, ἦταν «χαλεποὶ λίαν», δηλαδὴ... ἦταν τρομεροί. Τρίτον, ὅποιος περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ δὲν ἄντεχε νὰ περάσει, «φοβόντουσαν» πολὺ οἱ ἄνθρωποι νὰ περάσουν ἀπὸ ἐκεῖ. Ἔρχεται ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει ὁ κάθε δαιμονιζόμενος, τὰ δαιμόνια δηλαδή: «Ἦρθες νὰ μᾶς βασανίσεις;». Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ Χριστοῦ γίνεται ταραγμένα.

Βγαίνουν τὰ δαιμόνια, μπαίνουν μέσα στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, γίνεται ταραχή, σκοτώνονται τὰ ζῶα. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἡ κάθαρση δὲν ἔρχεται ἐκεῖ ποὺ θὰ περιμέναμε. Ὅλη ἡ πόλη ἐξέρχεται πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ ἀντὶ νὰ εὐχαριστήσει ἢ νὰ θαυμάσει, παρακαλεῖ πολὺ ταραγμένα, σιωπηλὰ καὶ νεκρὰ τὸν Χριστὸ νὰ ἐξέλθει ἀπὸ ἐκεῖ γιατί δὲν τὸν ἀντέχει.

Καὶ τελειώνει ἡ περικοπή. Θύμισα τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἀκριβῶς γιὰ νὰ προσδιορίσω τὰ ψηφιδωτὰ τὰ ὁποῖα, ὅπως εἶπα στὴν ἀρχή, διακατέχουν καὶ χαρακτηρίζουν πέρα ὡς πέρα τὴν περικοπὴ αὐτὴ ὡς ταραγμένη. Νὰ δοῦμε πρῶτα «τὸ γιατί;» τῆς ταραχῆς, καθῶς καὶ τὸ ποῦ βρίσκεται ἡ κάθαρση πού, ὅπως εἶπα, ἴσα ποὺ διαφαίνεται μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ κείμενο.

Τὰ αἴτια τῆς ταραχῆς περιγράφονται μέσα σὲ αὐτὲς τὶς λέξεις. Βλέπετε, εἶναι πολὺ βαθὺ τὸ κείμενο ἐδῶ, ἐφόσον ἐξέρχονται ἐκ τῶν μνημάτων! Τὸ μνῆμα δηλώνει μιὰ νέκρωση, ἕνα κλείσιμο. Ὅταν δεῖ κάποιος ἕνα μνῆμα, ξέρει ὅτι ἐκεῖ πέρα μέσα εἶναι κάτι κλειστό.

Ἀπὸ ἐκεῖ μέσα δὲν μπορεῖ νὰ βγεῖ μιὰ ζωή. Προσδιορίζοντας ὁ Ματθαῖος τὸ κείμενο καὶ λέγοντας «μνημεῖο» ἀκριβῶς, δηλώνει πὼς ἡ ὁποιαδήποτε αἰτία του δαιμονισμοῦ τους, ὁπωσδήποτε ἐξασφαλίζεται καὶ ἑρμηνεύεται μέσα ἀπὸ ἕνα δικό τους κλείσιμο. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ κλείσιμο εἶναι ποὺ χαρακτηρίζει τὸν δαιμονισμένο τῆς κάθε ἐποχῆς καὶ τῆς κάθε κοινωνίας, καθὼς ἔχει μιὰ ἔκφραση τοῦ «χαλεποὶ λίαν».

Ὁ κλειστός ἄνθρωπος, μὴ ὄντας ὁμοίωση τῆς Ἁγίας Τριάδος, καίτοι ἀνοιχτὸς ἢ κοινωνικός, εἶναι χαλεπὸς λίαν, καὶ ἀβάσταχτος γιὰ τὸ γύρω περιβάλλον. Τὸ βαρύνει καὶ τὸ διαστρέφει, μὲ ἕναν δαιμονικὸ τρόπο.

Τὸ κάθε κλείσιμο εἶναι ἕνας δαιμονισμός. Ἡ κάθε ἄρνηση τῆς κοινωνίας, τῆς ἐν Ἁγίᾳ Τριάδι κοινωνίας, εἶναι ἕνας δαιμονισμός. Γι' αὐτὸ εἶναι «χαλεποὶ λίαν».

Καὶ ἔτσι, χωρὶς νὰ ξέρουμε τὰ ἀκριβὴ αἴτια ψυχοσωματικὰ τῆς ἀσθενείας τους, ξέρουμε πὼς βρίσκονται σὲ ἕναν κλειστὸ χῶρο. Γι' αὐτὸ ἀκριβῶς κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἀντέξει. Γιατί ὁ καθένας θέλει κάπου νὰ χαρεῖ, κάπου νὰ ἀναπαυτεῖ καὶ δὲν ἀντέχει αὐτὸ τὸ κλείσιμο ποὺ βγάζει γύρω μιὰ πολὺ μουχλιασμένη ἀτμόσφαιρα.

Καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἐλπίδα τοῦ κόσμου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἔκφραση τοῦ κοινωνικῶς ζῆν. Εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ συγκαταβαίνει καὶ κατέρχεται ἐκφράζοντας ὅλο τὸ ἀγαπητικὸ, συγκαταβατικὸ καὶ σωτηριῶδες μέγεθος τῆς ἐκκλησίας μας. Ἡ σωτηρία ἔρχεται λόγῳ ἀνοίγματος, λόγῳ συγκαταβάσεως, μὰ ἀντιμετωπίζεται καὶ αὐτὴ δαιμονικῶς. Βλέπετε, συναντοῦν τὸν Χριστὸ καὶ λένε: «Μὴν μᾶς βασανίζεις». Καὶ ὅποιος βλέπει τὸ κείμενο θὰ καταλάβει ἀμέσως πὼς ἐδῶ βρίσκεται κάτι παράλογο.

Γιατί ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεὸς, καὶ ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν βασανίζει. Ἄρα ὁ ἄνθρωπος ποὺ εῑναι κλεισμένος στον ἑαυτό του -ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι μνῆμα, τάφος καὶ τρόμος- ἀκόμη καὶ τὰ ὄμορφα πράγματα ποὺ εἶναι ἁγιασμένα, ἀκόμη καὶ τὸν Θεό, καὶ τὴν ἀγάπη ὁλόκληρη ποὺ εἶναι ὁ Θεός, τὴ βλέπει ὡς βάσανο. Καὶ γίνεται ἐδῶ πιὸ ἐκρηκτικὴ ἡ περικοπή, γιατί ἀκριβῶς ἡ λύση τοῦ δράματος εἶναι μιὰ ταραχή.

Τὰ δαιμόνια μεταφέρονται μέσα στὰ ζῶα, καὶ τὰ ζῶα πέφτουν στὸ νερὸ καὶ σκοτώνονται προκαλώντας ταραχή. Καὶ ἡ ταραχὴ συνεχίζεται μετά. Δὲν γίνεται κανένας λόγος γιὰ τοὺς δαιμονιζόμενους, ποὺ παραμένουν μυστικὲς προσωπικότητες. Καὶ θεραπευμένοι οἱ δαιμονισμένοι, δὲν ἀναφέρεται καθόλου τὸ κείμενο σὲ αὐτούς, δὲν λέει τί ἔγινε μετά, παραμένουν ἔτσι μικρὲς ἀνώνυμες μονάδες γιὰ τὸ πολὺ κοινό, τὸ ὁποῖο ἀκριβῶς ἐξασφαλίζει τὴ δική του ἰσορροπία μὲς στὴν ταραχή του καὶ λέει στὸν Χριστό: «Φύγε!». Εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ διατηρήσουμε μιὰ «τάξη» στὰ πράγματα τοῦ κόσμου, δηλαδὴ ἕνα κρυφὸ κατεστημένο, τὸ ὁποῖο ἔχει μία ταραχή.

Καὶ λένε στὸν Χριστό: «Φύγε!», «γιατί μᾶς ταράσσεις;», καὶ τοὺς ταράζει ἡ ἀγάπη Του. Καὶ ἔρχεται ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ νὰ σπάσει τὴν κατεστημένη ταραχὴ καὶ τὸν κατεστημένο δαιμονισμὸ μὲ ἕναν ἄλλο τρόπο, γιατί ἀκριβῶς σπάζει τὴν ἀπομόνωση καὶ γίνεται ἀγάπη. Καὶ λένε: «Φύγε», καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἡ κατάλυση τῆς φθορᾶς αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος. Αὐτοῦ τοῦ κλειστοῦ κατεστημένου, τοῦ θανάτου καὶ τοῦ δαιμονισμοῦ.

Ἡ περικοπὴ δὲν ἔχει λύση οὔτε κάθαρση, γιατί διώχνουν τὸν Χριστό, ποὺ ἀκριβῶς σημαίνει ὅτι γιὰ αὐτὴ τὴν πόλη κάθαρση δὲν ὑπάρχει. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη. Καὶ ὁ ἀποδεχόμενος Αὐτόν, μυστικῶς πῶς, γίνεται ἡ κάθαρση τοῦ κόσμου, γιατί ἀκριβῶς ὁ δεχόμενος τὸν Χριστὸ ἀνοίγεται. Καὶ ἀφοῦ ἀνοίγεται, ἀναπαύει τοὺς ἄλλους καὶ δὲν εἶναι «χαλεπὸς λίαν», ἐκ τῶν μνημάτων ἐξερχόμενος καὶ τρόμος γιὰ τοὺς ἄλλους.

Ἀλλὰ αὐτὸ παραμένει τὸ μυστικὸ τῆς ζωῆς καὶ ἡ κάθαρση βρίσκεται στὰ πρόσωπα ἢ στὰ κέντρα. Στὶς ὁμάδες, ποὺ ἀκριβῶς δέχονται αὐτὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πόλη αὐτὴ λοιπὸν παραμένει ἕνα δρᾶμα. Παραμένει, ὅπως εἶπα, μιὰ τραγωδία χωρὶς κάθαρση γιατὶ διώχνει τὸν Χριστό. Καὶ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο οἱ πόλεις μας, οἱ κοινωνίες μας παραμένουν μέσα σὲ αὐτὸ τὸ δρᾶμα, μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ἄλυτη, χωρὶς κάθαρση, τραγωδία, γιατί δὲν ἀποδέχονται αὐτὸ τὸ γεγονός. Τὸν Χριστὸ ποὺ ἔρχεται νὰ σπάσει αὐτὸ τὸ κατεστημένο τῆς δῆθεν ἡσυχίας. Τοῦ δῆθεν «καλῶς περνᾶμε», τοῦ δῆθεν «μὴν ταράσσετε τὰ πράγματα γιατί καλὰ πᾶμε». Καὶ ἔρχεται ὁ Χριστὸς καὶ τὰ κάνει ὅλα ἄνω κάτω.

Καὶ ἐδῶ χρειάζεται μιὰ καίρια ἐγρήγορση. Καὶ ὁ χριστιανὸς εἶναι ἀκριβῶς ἕνας ἄνθρωπος ποὺ σπάει αὐτὸ τὸ κατεστημένο γιατί σπάει αὐτὴ τὴ νέκρα, τὴν ψεύτικη ἡσυχία καὶ τὴν ψεύτικη σιωπή. Καὶ ἀκριβῶς βάζει τὴν ἀγάπη του καὶ γίνεται κοινωνικός. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος. Τὸ πρόβλημα τῶν σημερινῶν κοινωνιῶν εἶναι τὸ ὅτι φοβοῦνται τὴν κοινωνία. Τὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία, γιατί ἔχουν ἄλλο μοντέλο κοινωνίας τὸ ὁποῖο κλείνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει νὰ γίνεται ἀποσπασματικὰ κλεισμένος, βιῶν ἐν μνήματι. Ἔτσι λοιπὸν ἡ περικοπὴ αὐτὴ ἐκφράζει ὅλη τὴν ταραχὴ τοῦ κόσμου, καὶ κάθε μέρα ζοῦμε αὐτὴ τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ταραχῆς. Ὅπου καὶ νὰ πᾶμε, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, ἡ ταραχὴ αὐτὴ κινεῖται γύρω μας σὲ ὅλα τὰ μεγέθη καὶ ψάχνουμε κάθαρση. Καὶ τὸ κείμενο φωνάζει καὶ λέει μέσα ἀπὸ τὴν πατερικὴ ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση: «Ἂν θέλετε κάθαρση, ἡ κάθαρση εἶναι στὰ χέρια σας. Μὴν περιμένετε κάθαρση ἀπὸ ἀλλοῦ. Ἂν τὰ χέρια σας τὰ ἀφήσετε στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ».

Καὶ τότε, ὄχι μέσα απὸ τὸ δαιμονικὸ κλείσιμο, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὸ ἄνοιγμα πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἡ κάθαρση περνάει στὰ χέρια τοῦ καθενός μας. Καὶ ἔτσι δὲν περιμένουμε κάποιοι φορεῖς, κάποιοι ἁρμόδιοι, κάποια ὁποιαδήποτε κέντρα νὰ δώσουν κάθαρση. Δὲν γίνεται! Ἡ κάθαρση πιὰ εἶναι στὰ χέρια τῶν χριστιανῶν. Καὶ παραμένουν ἀνώνυμοι ἐκφραστὲς αὐτῆς τῆς καθάρσεως, ὅπως παραμένουν ἀνώνυμοι, χωρὶς καθόλου νὰ ἀναλύεται τὸ ἑπόμενο στοιχεῖο, ἡ ἑπόμενη μέρα τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ αὐτὸ πάει μέχρι τέλους.

Καὶ οἱ χριστιανοὶ πιὰ εἶναι διηνεκῶς «ἐν καθάρσει» ευρισκόμενοι καὶ διαλύοντες τὴν ταραχὴ τοῦ κόσμου, γιατί «ἐν καθάρσει» βρίσκονται ἐν κοινωνίᾳ μὲ τὸν Χριστό. Καὶ ἔτσι ἡ πρόταση περνάει στὰ χέρια σας, στὰ χέρια μας, στὰ χέρια ὅλων μας καὶ φωνάζει καὶ λέει: «Μὴν περιμένετε μιὰ καθοριστική, ὁριζόντια καὶ κάθετη ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου ἔτσι μὲ ἕναν μαγικὸ τρόπο ἀπὸ ὁποιουσδήποτε φορεῖς, παρὰ μόνο ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ φέρεται ὡς φορέας ὁ Χριστός». Καὶ ὅλοι πιὰ ἀποκτοῦν μιὰ εὐθύνη καὶ πραγματικὰ μιὰ συγκλονιστικὴ εὐθύνη καὶ ὁπωσδήποτε ἀποκτοῦν τὴν ἔλλειψη τοῦ δικαιώματος νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν ταραχή, καὶ ταυτοχρόνως ἐπιβαρύνονται μὲ αὐτὸ τὸ μεγάλο δεδομένο, τὸ διακονικὸ δεδομένο, νὰ σπάσουν τὴν ταραχὴ τοῦ κόσμου.

Αὐτὸ εἶναι αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ποὺ χρειάζεται ἀρχικὰ νὰ τὸ μελετήσουμε, νὰ τὸ κάνουμε καρδιακὸ γεγονὸς καὶ γεγονὸς ζωῆς μας, γιὰ νὰ μποροῦμε πιὰ στὶς ἐπί μέρους πτυχὲς αὐτῆς τῆς ὁριζόντιας καὶ κάθετης ταραγμένης κοινωνίας νὰ δώσουμε καίριες ἀπαντήσεις. Καὶ νὰ ξέρετε σίγουρα: ὅταν δίνετε τὶς ἀπαντήσεις θὰ σᾶς διώχνουν, γιατὶ δὲν θὰ σᾶς ἀντέχουν. Ἂν κάνετε κάτι μεγάλο, νὰ ξέρετε πὼς θὰ διωχθεῖτε. Καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς εἶναι ἡ κάθαρση.

Οἱ δαιμονιζόμενοι, οἱ Γεργεσηνοὶ καὶ ἡ τραγωδία ποὺ δὲν εἶχε κάθαρση εὐτυχῶς, γιατί μόνο ἕνα ὄνομα ἔχει κάθαρση ποὺ λέγεται ὁ Χριστός.

floga.gr 

wra9

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2026/07/blog-post_529.html

Σήμερα 6 Ιουλίου 2026 εορτάζουν:

 

Όσιος Σισώης ο μεγάλος

Άγιοι Λουκία η παρθενομάρτυς, Ρήξος βικάριος και πολλοί άλλοι που μαρτ....

Άγιοι Εικοσιτέσσερις Μάρτυρες

Άγιος Αστείος επίσκοπος Δυρραχίου

Άγιοι Φιλήμων, Άρχιππος και Ονήσιμος

Άγιος Απολλώνιος

Άγιος Αλεξανδρίων

Άγιος Επίμαχος

Μετακομιδή του Ιερού λειψάνου του Οσίου Ευδοκίμου

Όσιος Σίσινιος

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη θεσσαλονίκη

Άγιος Palladius απόστολος της Σκωτίας

Άγιος Βασίλειος

Εύρεσις των τιμίων λειψάνων της Αγίας Ιουλιανής της Παρθένου

Όσιος Σισώης

Σύναξη των Αγίων του Ραντονέζ

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη θεσσαλονίκη

 

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη θεσσαλονίκη

Ημερομηνία Εορτής:	06/07/2026
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 6 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Αγιος Κυριλλος ο Οσιομαρτυρας Απο Τη Θεσσαλονικη (1544 - 1566)
Τελευταία ενημέρωση:	26/06/2013 23:12
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Σχετικές συνδέσεις Παραπομπές

Βιογραφία

Μοναδική πηγή που διασώζει το Μαρτύριο και την ακολουθία του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου είναι το αθωνικό χειρόγραφο 347 της μονής Διονυσίου. Πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο σε λόγια γλώσσα και κατά πάσα πιθανότητα αυτόγραφο έργο του ανωνύμου συντάκτη του Μαρτυρίου, χρονολογούμενο μεταξύ του τέλους του 17ου και των αρχών του 18ου μ.Χ. αιώνος.

Σύμφωνα με το Μαρτύριό του ο Κύριλλος , το κοσμικό όνομα του οποίου ήταν Κυριακός, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το έτος 1544 μ.Χ., κατά την περίοδο της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πέιος, καταγόταν από την επαρχία Πελαγονίας και διέμενε με την οικογένεια του στην περιοχή της ακροπόλεως της Θεσσαλονίκης.

Σε ηλικία δέκα ετών ο Κυριακός έμεινε ορφανός, με αποτέλεσμα να αναλάβουν την κηδεμονία του δύο θειοι του, συγγενείς της μητέρας του, εκ των οποίων ο ένας ήταν μωαμεθανός. Τελικά ο μωαμεθανός θειος του, ανέλαβε αποκλειστικά την κηδεμονία του και τον έστειλε σε κάποιον επίσης μωαμεθανό βυρσοδέψη για να μάθει κοντά του να εξασκεί αυτό το επάγγελμα.

Ωστόσο ο Κυριακός, ακλουθώντας τις συμβουλές του άλλου θείου του, ο οποίος ήταν ευσεβής χριστιανός, αποφάσισε να εγκαταλείψει κρυφά το μωαμεθανό κηδεμόνα του και να ακολουθήσει κάποιους αγιορείτες μοναχούς, που κατά αγαθή συγκυρία βρίσκονταν εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 14 ετών ο Κυριακός έφθασε στο Άγιο Όρος και εκάρη μοναχός στη μονή Χελανδαρίου, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Κύριλλος.

Ο Κύριλλος, επειδή ήταν μικρός στην ηλικία και δεν επιτρεπόταν η διαμονή του στη Μονή, ασκήτευσε επί οκτώ έτη σε κάποιο χελανδαρινό μετόχι και σε ηλικία 22 ετών ταξίδεψε μαζί με άλλους δύο χελανδαρινούς μοναχούς στη Θεσσαλονίκη, όπου συνάντησε το χριστιανό θειο του. Κατερχόμενος από την περιοχή της Ακροπόλεως προς το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μαζί με τον εξάδελφό του - γιο του χριστιανού θείου του -, συνάντησε τυχαία το μωαμεθανό κηδεμόνα του, ο οποίος παρά την παρέλευση πολλών ετών, αναγνώρισε τον Κύριλλο. Φώναξε αμέσως και άλλους μουσουλμάνους για να συλλάβουν τον Κύριλλο με την κατηγορία ότι, ενώ πριν είχε ασπαστεί το μωαμεθανισμό, στη συνέχεια τον αρνήθηκε και εξόμωσε.

Ο Κύριλλος οδηγήθηκε αμέσως στον Τούρκο δικαστή της Θεσσαλονίκης, ο οποίος επιχείρησε να τον πείσει να εγκαταλείψει τη χριστιανική πίστη και να ασπαστεί το μωαμεθανισμό. Όταν διαπίστωσε πως η προσπάθειά του δεν επέφερε κανένα αποτέλεσμα, διέταξε να τον οδηγήσουν στη φυλακή σκοπεύοντας να εκφέρει την απόφαση του την επόμενη μέρα.

Την άλλη ημέρα ο Κύριλλος οδηγήθηκε και πάλι στο δικαστή, ο οποίος προσπάθησε για δεύτερη φορά να τον μεταπείσει με υποσχέσεις η με απειλές, αλλά όταν διαπίστωσε ότι η προσπάθειά του ήταν μάταιη, τον καταδίκασε σε θάνατο δια πυρός. Ο Κύριλλος οδηγήθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος των φανατισμένων τούρκων και των δημίων του στον τόπο της καταδίκης του, στο παλαιό βυζαντινό Ιπποδρόμιο της πόλεως, κοντά στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος μνημονεύεται στο συναξάριο της Ακολουθίας του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου για πρώτη φορά.

Ο Τούρκος ύπαρχος επιχείρησε για τελευταία φορά, όπως συνηθιζόταν, να μεταπείσει τον Κύριλλο, προσφέροντάς του υλικές ανέσεις και απολαύσεις, αλλά ο Κύριλλος της αρνήθηκε, λέγοντας πως για αυτόν μοναδικός πλούτος ήταν ο Χριστός. Κατόπιν τούτων ο έπαρχος έδωσε εντολή στους δημίους να ρίψουν τον Κύριλλο στην πυρά, η οποία αποτέφρωσε το σώμα του στις 6 Ιουλίου του 1566 μ.Χ.

Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι η τελευταία πληροφορία που παρέχει το συναξάριο του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου:

«Επεί γαρ ήμελλε τη φλογί δαπανηθήναι το σύνολον, κυνών οστά τεθνηκότων εγείραντες, έστι δε και ους θνησιμαίους, τη πυρά εναπέρριψαν ένθεν τοι το μεν του μάρτυρος σώμα τω πυρί καταναλωθέν, ωσεί σποδός εγένετο...».

Τη μαρτυρία αυτή επιβεβαίωσε η ανακάλυψη μίας πήλινης λάρνακας, η οποία περιείχε υπολείμματα οστών και υφάσματος αναμειγμένα με τέφρα, και βρέθηκε στα θεμέλια του παλαιού ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Πλατείας Ιπποδρομίου το 1972 μ.Χ., μετά την κατεδάφισή του για την ανέγερση του νέου ναού στη θέση του. Ο συνδυασμός του σημαντικού αυτού ευρήματος με τη μαρτυρία του Συναξαρίου, συγκλίνει καθοριστικά στην απόδοσή του στον Οσιομάρτυρα Κύριλλο το Θεσσαλονικέα.

Λιγότερα (-)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
'Ηχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείον βλάστηµα, Θεσσαλονίκης, ώφθης Κύριλλε Όσιοµάρτυς, δια πυρός τον αγώνα τελέσας σου· όθεν εύρέσει των θείων λειψάνων σου, καθαγιάζεις τους πόθω τιµώντας σε. Αλλά πρέσβευε, Χριστώ τω Θεώ µακάριε, δωρήσασθαι ηµίν το µέγα έλεος.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη ....

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη ....

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη ....

Άγιος Κύριλλος ο οσιομάρτυρας από τη ....

Η Αγία Τράπεζα στο πνευματικό κέντρο του....

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 Βασικός στόχος τῆς ἀναγνωσθείσης εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶναι ἡ διακήρυξη τῆς πίστεως ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἦλθε στόν κόσμο γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά ἔργα τοῦ σατανᾶ, ὅπως λέει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14). Ἡ παρουσία καί ἡ δράση τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο, ἡ διδασκαλία Του καί τά θαυμάσια πού ἐπετέλεσε, ἡ Σταύρωση καί ἡ Ἀνάστασή Του, ἡ ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας Του ἐλευθερώνουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν κυριαρχία τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων καί τοῦ προσφέρουν τήν δυνατότητα νά γίνει μέτοχος τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ, κοινωνός τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς ἀθανασίας Του, μέλος τῆς εὐλογημένης Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία ὁ πιστός προγεύεται ἀπό τό ἱστορικό παρόν. 

Θεμελιώδεις ἀντιθέσεις 

Στήν προσπάθειά μας νά περιγράψουμε τούς δύο δαιμονιζομένους τῆς περικοπῆς, θά μπορούσαμε νά ἐπισημάνουμε τά ἀκόλουθα: Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί τυραννοῦνταν ἀπό τούς δαίμονες μέ ἕνα φοβερό τρόπο. Εἶχαν χάσει τήν ἐλευθερία τους, τήν ἱκανότητα νά ὁρίζουν τόν ἑαυτό τους κατά βούληση. Εἶχαν ἀπομονωθεῖ ἀπό τήν κοινωνία, κανείς δέν τολμοῦσε νά συναντηθεῖ μαζί τους, ἦταν ἐπιθετικοί καί πολύ ἐπικίνδυνοι, καί εἶχαν καταντήσει ὁ φόβος καί ὁ τρόμος ὅλης τῆς περιοχῆς. Καί ὅμως, μόλις αἰσθάνθηκαν τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὅλα ἄλλαξαν γι’ αὐτούς καί τούς κατοίκους τῶν Γεργεσηνῶν. 

«Τί ἡμῖν καί σοί, Ἰησοῦ, υἱέ τοῦ Θεοῦ;», φώναξαν οἱ καταχθόνιες δυνάμεις τοῦ σκότους, ὅταν εἶδαν τόν Κύριο. Δηλαδή, ποιά σχέση ὑπάρχει μεταξύ μας, Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦρθες ἐδῶ πρίν ἀπό τήν παγκόσμιο Κρίση γιά νά μᾶς βασανίσεις; Πράγματι, ποιά σχέση ὑπάρχει μεταξύ ψεύδους καί ἀληθείας, φωτός καί σκότους, ζωῆς καί θανάτου, ἁγιότητος καί ἁμαρτίας, Θεοῦ τῆς ἀγάπης καί πνευμάτων τοῦ μίσους καί τῆς πονηρίας; Ὁ πειράζων, ἄν καί –ὅπως λέει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης– εἶναι ψεύτης καί ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους (Ἰωάν. 8,44), ἐδῶ ἀναγκάζεται νά ὁμολογήσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, δηλαδή Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ καί ὅτι εἶναι ὁ Κύριος τῆς Ἱστορίας καί ὁ Κριτής τῶν πάντων, ὁ Ὁποῖος κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του θά ἀποδώσει στόν κάθε ἕνα «κατά τά ἔργα αὐτοῦ» (Ρωμ. 2,6). 

Πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ 

Ὁ Κύριος ἐπενεργεῖ θεραπευτικά. Ἀπαλλάσσει αὐτούς τούς δύο βασανισμένους ἀνθρώπους ἀπό τήν ψυχική καί σωματική τους ὀδύνη, ἐγκαινιάζοντας τόν νέο κόσμο τοῦ Θεοῦ, τήν ἐπικράτηση τῆς Βασιλείας Του στούς ἀνθρώπους. Ὑπ’ αὐτήν τήν ἔννοια, τό θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δαιμονιζομένων ἀποτελεῖ μία πρώτη ἔνδειξη τῆς μελλοντικῆς καί ὁλοκληρωτικῆς καταργήσεως τῆς ἐπιρροῆς καί ἐξουσίας πού ἀσκεῖ τώρα στόν ἄνθρωπο ὁ διάβολος. 

Ἡ πνευματική δύναμη τῆς Ἐκκλησίας 

Ζῶντας μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ πιστός αἰσθάνεται νά τόν ἐπισκιάζει ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ καί νά τόν προφυλάσσει ἀπό τήν κακία τῶν δαιμόνων. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ἐνδύεται τόν Χριστό ὡς φῶς καί ὡς χάρι, μέ τήν Θεία Κοινωνία γίνεται Θεοφόρος καί Χριστοφόρος, μέ τήν μετάνοια καί τήν ἐξομολόγηση ἀναθέτει στόν Θεό τήν ἀδυναμία καί τίς πτώσεις του. Μέ τήν προσευχή, τήν ταπεινοφροσύνη, τήν ἀγάπη καί τήν, ἐν γένει, καλλιέργεια τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν δεικνύει τήν ἐμπιστοσύνη του στήν ἀγάπη καί τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ἐνδύεται τήν πνευματική πανοπλία πού δίνει ὁ Θεός, γιά νά μπορέσει νά ἀντιμετωπίσει τά τεχνάσματα τοῦ διαβόλου (βλ. Ἐφεσ. 6,10-20). 

Ἕνας ὅσιος ἀσκητής, ὁ Ἰωάννης Βοστρινός, εἶπε ὅτι τά πονηρά πνεύματα φοβοῦνται περισσότερο ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο τό Βάπτισμα, τήν Θεία Κοινωνία καί τόν Σταυρό πού φοροῦν οἱ χριστιανοί. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νά διαφυλάττουμε καλῶς καί τά τρία αὐτά Μυστήρια τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι θά ἐκφράζουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας πρός Αὐτόν καί θά παραμένουμε ἑνωμένοι μαζί Του.

 Ἀρχιμ. Ν. Κ.

https://apostoliki-diakonia.gr/wp-content/data/fk/2026/27-2026(3814).pdf

AI Expert: Οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι έρχεται

 Το είδα στο καραβάκι

Η ποιμενική ζωή της δεκαετίας του ΄50 «μιλάει» μέσα από το αρχείο του Χ. Αραβαντινού που παραχωρήθηκε στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρία

 

By dasarxeio com on 05/07/2026

Φωτογραφία από το αρχείο του Χ. Αραβαντινού που έχει παραχωρηθεί στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρία

Νομάδες βοσκοί με τις χαρακτηριστικές, μακριές κάπες τους, γυναίκες οι οποίες γνέθουν μαλλί και τυροκομούν το γάλα και Σαρακατσάνες που φορτώνουν φρύγανα «περιγράφουν» σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες την ποιμενική ζωή τη δεκαετία του ‘50, μέσα από τον φακό του Χαράλαμπου Αραβαντινού. Η πλούσια συλλογή του έχει δωρηθεί εδώ και χρόνια στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρία (ΕΛΕ) και ένα μικρό μέρος της βγήκε πρόσφατα στο φως, σε έκθεση, με αφορμή την ημερίδα «Στα μονοπάτια των λιβαδιών: Από την παράδοση στην ψηφιακή εποχή», που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του Διεθνούς Έτους Λιβαδιών και Βοσκών στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Χαράλαμπος Γ. Αραβαντινός (1913-2008) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του εκεί Αμερικανικού Κολλεγίου.

Από το 1951 και για μια πενταετία περίπου συνεργάστηκε ως διερμηνέας και βοηθός του Αμερικανού λιβαδοπόνου Marvin Klemme, στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα και του προγράμματος βελτίωσης των λιβαδιών που είχε αναλάβει η Δασική Υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας. Παρότι δεν ήταν δασολόγος, ανέπτυξε βαθιά αγάπη για τη τη Δασική Υπηρεσία και τη Δασολογία γενικότερα, ιδιαίτερα όμως για τη Λιβαδοπονία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δίπλα στον M. Klemme και τρέφοντας έντονο ενδιαφέρον για την φωτογραφία, του δόθηκε η ευκαιρία ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα να αποτυπώσει με τον φακό του τα πρώτα έργα βελτίωσης λιβαδιών καθώς και τη ζωή των κτηνοτρόφων, δημιουργώντας έτσι μια σημαντική ιστορική και επιστημονική παρακαταθήκη. Το 1958 εντάχθηκε στη Δασική Υπηρεσία, όπου υπηρέτησε έως τη συνταξιοδότησή του το 1978.

Φωτογραφία από το αρχείο του Χ. Αραβαντινού που έχει παραχωρηθεί στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρία

Όπως είπε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιάννης Τσουγκράκης, μέλος της ΕΛΕ, ο Χ. Αραβαντινός δώρισε το σύνολο του αρχείου του στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία, η οποία και το 1996 τον τίμησε για την προσφορά του στη λιβαδοπονική επιστήμη και τον αναγόρευσε επίτιμο μέλος της. «Φωτογραφίες από το αρχείο του, που περιλαμβάνει και αρνητικά, έχουν χρησιμοποιηθεί κάποιες φορές σε διάφορες εκδόσεις και συνέδρια. Έχει λαογραφικό αλλά και επιστημονικό ενδιαφέρον σε σχέση με τις δράσεις της δασικής υπηρεσίας το 1950 γιατί καταγράφει έργα που γίνονταν εκείνη την περίοδο, όπως πετρόκτιστες ποτίστρες στα βουνά και φράγματα».

Στα ταξίδια του με τον Αμερικανό λιβαδοπόνο Marvin Klemme, σε πολλά μέρη της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας, ο Αραβαντινός κατέγραψε από κοντά τις μετακινήσεις των βοσκών και γενικότερα την ποιμενική ζωή. «Περνούσαν πολύ καιρό μαζί τους καθώς ο Αραβαντινός διευκόλυνε ως διερμηνέας του Αμερικάνου επιστήμονα, την επικοινωνία με τις δασικές υπηρεσίες και τους επιστήμονες. Γι’ αυτό άλλωστε είχε προσληφθεί», λέει ο κ. Τσουγκράκης.

Φωτογραφία από το αρχείο του Χ. Αραβαντινού που έχει παραχωρηθεί στην Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρία

Το αρχείο που δεν έχει μελετηθεί συστηματικά, περιλαμβάνει και προσωπικές φωτογραφίες του Αραβαντινού, ενώ είχε δημιουργήσει μόνος του και κάποιες ενότητες. «Έχει μια σειρά με τύπους κτηνοτρόφων όπου περιγράφει για παράδειγμα, σε λεζάντα, έναν βοσκό που κρατάει στην αγκαλιά του το πρώτο γαλάρι της χρονιάς (αρνάκι ή κατσικάκι που θηλάζει ακόμη) και οδηγεί το κοπάδι του από τη Δεσκάτη προς της Ελασσόνα Θεσσαλίας τον Οκτώβριο του 1952. Έχει ακόμη φωτογραφίες από τον Ολύμπο Θεσσαλίας με γυναίκες των νομάδων κτηνοτρόφων οι οποίες γνέθουν το μαλλί και τυροκομούν το γάλα και άλλες με τη διαδικασία της κουράς (κουρέματος) ενώ φαίνονται και οι χαρακτηριστικές Σαρακατσάνικες καλύβες. Σε άλλες εικόνες με τη ζωή των νομάδων Σαρακατσάνων, υπάρχουν γυναίκες στον Έβρο οι οποίες φορτώνουν τ’ αμάξι τους με φρύγανα» καταλήγει ο κ. Τσουγκράκης.

Πηγή: Νατάσα Καραθάνου | ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αδικαιολόγητα τα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων κατά των ζώων!

 

By dasarxeio com on 05/07/2026

Αποστόλης Καλτσής
Βιολόγος
Υπεύθυνος Δράσεων Διατήρησης και Πολιτικής
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Πριν λίγες ημέρες, ενημερωθήκαμε από τα μέσα ενημέρωσης για τον φριχτό θάνατο μίας αδέσποτης σκυλίτσας, μετά από σκόπιμη παράσυρσή της από οδηγό οχήματος. Το περιστατικό έλαβε χώρα στις 18 Ιουνίου και χάρη στην εξαιρετικά άμεση κινητοποίηση και ενδελεχή έρευνα της Αστυνομίας, μέσα σε διάστημα  3 ημερών είχε ταυτοποιηθεί η υπαίτιος για τον θάνατο του ζώου, με τη χρήση υλικού από κάμερες ασφαλείας, ενώ μέσα σε διάστημα 8 ημερών είχε καταλογιστεί και διοικητικό πρόστιμο ύψους 60.000 ΕΥΡΩ.

Οποιοσδήποτε νουνεχής πολίτης δεν μπορεί παρά να εξάρει τις αρχές για αυτή την απίστευτης ταχύτητας διερεύνηση και εξιχνίαση ενός εγκλήματός κατά της ζωής ενός οικόσιτου ζώου. Με αφορμή, όμως, αυτό το περιστατικό, είναι ταυτόχρονα εύλογο οι πολίτες να διερωτώνται: γιατί δεν υπάρχει ανάλογη σπουδή και κινητοποίηση σε εγκλήματα κατά της ζωής άγριων ζώων; Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες από το αποτρόπαιο έγκλημα της δηλητηρίασης των 12 Μαυρόγυπων στη Δαδιά και όχι μόνο δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για τα αποτελέσματα των ερευνών, αλλά δεν έχουμε ακούσει τίποτα σχετικό με χρήση βιντεοληπτικού υλικού, έρευνας τηλεπικοινωνιών κ.ο.κ. δηλαδή μεθόδων που θα μπορούσαν να αποδώσουν πολύ σημαντικά και στιβαρά στοιχεία για τη διαλεύκανση του εγκλήματος. Αλλά και γενικότερα, σε δεκάδες περιστατικά δηλητηρίασης ή σκόπιμης παράνομης θανάτωσης άγριων ζώων δεν έχουμε δει καμία αντίστοιχης ταχύτητας και έκτασης κινητοποίηση για τη διαλεύκανση τους, ούτε και έχουμε ακούσει για ταυτοποίηση δραστών, καταλογισμό προστίμων, ή παραπομπή σε δίκη. Εν ολίγοις, την ίδια στιγμή που η Πολιτεία – ορθότατα! – επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για να εξιχνιάσει εγκλήματα κατά οικόσιτων ζώων, μοιάζει να δείχνει χαρακτηριστική αδιαφορία για την θανάτωση άγριων ζώων!

Η νομοθεσία, όμως, ορίζει με σαφήνεια ότι η σκόπιμη θανάτωση ενός ζώου είναι κακουργηματική πράξη, ανεξάρτητα αν αυτό είναι δεσποζόμενο/οικόσιτο ή άγριο. Όπως  σε χρόνο-ρεκόρ οι αρχές συνέλεξαν βιντεοληπτικό υλικό από την περιοχή που θανατώθηκε η σκυλίτσα στην Ηλεία, στον ίδιο χρόνο θα έπρεπε να έχουν γίνει οι αντίστοιχες κινήσεις για το μαζικό έγκλημα της θανάτωσης των Μαυρόγυπων στη Δαδιά! – συμβάν που, σημειωτέο, πρόκειται για εν δυνάμει έγκλημα και κατά της ανθρώπινης ζωής, αφού τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες ενέργειες είναι κατά κανόνα ισχυρές τοξικές ουσίες, πολύ επικίνδυνες και για τον άνθρωπο! Το ότι δεν έχει προκύψει στην Ελλάδα ακόμα μία τέτοια περίπτωση, είναι καθαρά θέμα τύχης: μία φορά θα συμβεί το μοιραίο, η φόλα να δηλητηριάσει και άνθρωπο, και μετά θα «πέφτουμε από τα σύννεφα».

Είναι πραγματικά ακατανόητο και απαράδεκτο η χώρα να κινείται με τέτοια χαώδη διαφορά ταχύτητας στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων κατά των ζώων. Επιτέλους, η Δασική υπηρεσία, η Αστυνομία, και οι δικαστικές αρχές ας βρούνε έναν κοινό βηματισμό για να αντιμετωπίσουν με ανάλογη αποτελεσματικότητα τα εγκλήματα κατά της άγριας ζωής! Γιατί όσο δεν βλέπουμε συγκεκριμένες ενέργειες και χειροπιαστά αποτελέσματα, θα συνεχίσει να διογκώνεται η πεποίθηση στην κοινωνία περί απροθυμίας ή/και έλλειψης ικανότητας διερεύνησης αυτών των περιστατικών.