Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026
Άγιος Προκόπιος που μαρτύρησε στη Σμύρνη
Άγιος Προκόπιος που μαρτύρησε στη Σμύρνη
| Ημερομηνία Εορτής: | 25/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 25 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Προκοπιος Που Μαρτυρησε Στη Σμυρνη (; - 1810) |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Ο νεομάρτυρας Προκόπιος, καταγόταν από χωριό που ήταν κοντά στη Βάρνα, και από γονείς ευσεβείς.
Σε ηλικία 20 χρονών, πήγε στο Άγιο Όρος και μόνασε στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, υποτακτικός στον γέροντα Διονύσιο. Σαν μοναχός, διακρίθηκε για τις μοναχικές του αρετές. Αργότερα, εγκατέλειψε τη μοναχική ζωή, έφθασε στη Σμύρνη και βρισκόμενος σε απόγνωση, εξισλαμίστηκε.
Κατόπιν όμως, οι τύψεις συνειδήσεως που είχε για το βαρύ ολίσθημα του, τον έφεραν με δάκρυα μετανοίας σε κάποιο πνευματικό, στον όποιο εξομολογήθηκε και πήρε τις ανάλογες συμβουλές παρηγοριάς. Κατόπιν προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και ξεκίνησε για τον κριτή της πόλης. Μόλις έφτασε μπροστά στον κριτή, πέταξε το τούρκικο σαρίκι που φορούσε στο κεφάλι του και φόρεσε τον μοναχικό σκούφο. Έπειτα ήλεγξε με τόλμη τη μουσουλμανική θρησκεία και ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό.
Οι Τούρκοι, όταν είδαν το αμετάθετο της γνώμης του μάρτυρα, τον οδήγησαν με χλευασμούς στον τόπο της εκτέλεσης. Αλλά όταν διαπίστωσαν τη χαρά με την οποία πήγαινε στο μαρτύριο, οι δήμιοι φοβήθηκαν και αρνήθηκαν να τον εκτελέσουν. Τότε ανέλαβε και τον αποκεφάλισε κάποιος αρνησίχριστος, που κλήθηκε επί τούτου, στις 25 Ιουνίου 1810 μ.Χ., ήμερα Σάββατο.
Άγιος Γεώργιος ο εν Κρήνη
Άγιος Γεώργιος ο εν Κρήνη
| Ημερομηνία Εορτής: | 25/06/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 25 Ιουνίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Γεωργιος ο Εν Κρηνη (; - 1823) |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Νεομάρτυρας Γεώργιος γεννήθηκε στα μέρη της Αττάλειας από γονείς πλούσιους και ευσεβείς. Νήπιο ακόμα, ο Γεώργιος, αρπάχτηκε από τον Αγά Προύσαλη, κατά τις συνηθισμένες αρπαγές χριστιανόπουλων από τους Τούρκους, εξισλαμίστηκε και ονομάστηκε Μεχμέτ.
Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε την κόρη του Αγά αυτού. Με την προτροπή των θεοσεβών γονέων, μια χριστιανή υπηρέτρια του Γεωργίου, ονομαζόμενη Μαρία, αποκάλυψε σ' αυτόν για την καταγωγή του και τον τρόπο του εξισλαμισμού του. Με την πρόφαση ότι θα πήγαινε για προσκύνημα στη Μέκκα, ο Γεώργιος μαζί με τη Μαρία, ήλθε στους Αγίους Τόπους, όπου παρέμεινε για δυο χρόνια. Κατόπιν έφτασε στην πόλη Κρήνη της Μικράς Ασίας, όπου παντρεύτηκε την Ελένη Μαυρογιάννη.
Επιζητώντας το μαρτύριο ο Γεώργιος, πήγε στο Διοικητήριο και βοήθησε να κατέβει από το άλογο, ο διερχόμενος από την Κρήνη, πρώην πενθερός του, στον όποιο μετά από λίγο ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό.
Τότε οι Τούρκοι τον έριξαν στη φυλακή, όπου τον έδειραν σκληρά και έβαλαν στα πόδια του φάλαγγα, και στη συνέχεια πυρακτωμένο χάλκινο σκεύος στο κεφάλι του. Τελικά στις 25 Ιουνίου 1823 μ.Χ., τον κρέμασαν στον τοίχο του σπιτιού του επισήμου Παντελάκη Φαρμάκη και τον απαγχόνισαν.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Γεώργιος ο εν Κρήνη
Ένα «σαρκοφάγο βακτήριο» εξαπλώνεται στα νερά της Μεσογείου
Φωτ.: Eurokinissi
Οι υψηλότερες θερμοκρασίες των υδάτων ευνοούν την ανάπτυξη του Vibrio, με τις ευρωπαϊκές αρχές να προειδοποιούν για αυξημένο κίνδυνου λοιμώξεων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και ειδικότερα στη Μεσόγειο.
Καθώς η Ευρώπη βιώνει ένα ακόμη καλοκαίρι ακραίων θερμοκρασιών, οι επιστήμονες προειδοποιούν για την εξάπλωση του βακτηρίου Vibrio, γνωστού και ως «σαρκοφάγου βακτηρίου», το οποίο ευνοείται από τα ολοένα θερμότερα θαλάσσια νερά.
Η ανησυχία δεν είναι θεωρητική. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC) έχει ήδη προειδοποιήσει για αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων κατά τους θερινούς μήνες, ιδιαίτερα σε περιόδους καύσωνα και σε ρηχά παράκτια νερά όπου η θερμοκρασία ανεβαίνει ταχύτερα.
Παράλληλα, σε ορισμένες περιοχές της Ισπανίας έχουν καταγραφεί περιστατικά που οδήγησαν ακόμη και σε προσωρινό κλείσιμο παραλιών, επαναφέροντας στο προσκήνιο τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι υψηλές θερμοκρασίες στη δημόσια υγεία αλλά και στον τουρισμό.
Τι είναι το Vibrio και πόσο επικίνδυνο είναι
Το Vibrio δεν είναι ένα μόνο βακτήριο αλλά μια ομάδα μικροοργανισμών που ζουν φυσιολογικά σε θαλάσσια και υφάλμυρα νερά. Ορισμένα στελέχη του μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερικές διαταραχές, ενώ άλλα συνδέονται με πολύ σοβαρότερες λοιμώξεις.
Το πιο γνωστό είναι το Vibrio vulnificus. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει νεκρωτική λοίμωξη, κατά την οποία οι ιστοί γύρω από μια πληγή καταστρέφονται ταχύτατα. Εάν το βακτήριο περάσει στην κυκλοφορία του αίματος, μπορεί να προκαλέσει σηψαιμία και να απειλήσει τη ζωή του ασθενούς.
Οι λοιμώξεις εμφανίζονται συνήθως είτε μέσω της κατανάλωσης ωμών ή ανεπαρκώς μαγειρεμένων θαλασσινών είτε όταν θαλασσινό νερό έρθει σε επαφή με ανοιχτές πληγές.
Η Μεσόγειος ως «προειδοποίηση» για το μέλλον
Οι ειδικοί θεωρούν τη Μεσόγειο μία από τις θάλασσες που θερμαίνονται ταχύτερα στον κόσμο. Η αύξηση της θερμοκρασίας, σε συνδυασμό με τη ρύπανση και τις μεταβολές στην αλατότητα των παράκτιων υδάτων, δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη παθογόνων βακτηρίων.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), η παρουσία του Vibrio στα θαλασσινά αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, ιδιαίτερα σε εκβολές ποταμών και παράκτιες περιοχές με χαμηλότερη αλατότητα.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη δημόσια υγεία. Η Μεσόγειος είναι η πιο δημοφιλής τουριστική περιοχή στον κόσμο και κάθε υγειονομική προειδοποίηση ή προσωρινό κλείσιμο παραλιών έχει άμεσο οικονομικό αντίκτυπο σε τοπικές κοινωνίες που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στον θερινό τουρισμό.
Με πληροφορίες από Euronews
Πορίσματα Διεθνούς Θεολογικού Συμποσίου: «Μνήμη και τιμή Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου-Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν Πνεύματι»
Την ημέρα της τιμής και μνήμης του Οσίου Ιερωνύμου του Σιμωνοπετρίτου, στην πόλη όπου ο Όσιος “ανήλωσεν εαυτόν” διά της διακονίας του, μας συνήγαγε σε πνευματική τράπεζα ένας άλλος Σιμωνοπετρίτης, ο Γέρων Αιμιλιανός, συνεχιστής του έργου και της μαρτυρίας του πρώτου, επτά ακριβώς έτη από την ημέρα της εν Κυρίω εκδημίας του.
Το διεθνές θεολογικό συμπόσιο με τίτλο: “Μνήμη και τιμή Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου – Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν Πνεύματι” συνδιοργάνωσαν δύο αγιορειτικά μοναστήρια: η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου και η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας.
Στο τριήμερο αυτό, παρουσιάστηκαν τριάντα εισηγήσεις μέσα από τις οποίες επίσκοποι, ηγούμενοι, κληρικοί, μοναχοί, μοναχές, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, πνευματικά του τέκνα, άνθρωποι που τον γνώρισαν κατά πρόσωπον και από την διδασκαλία του, συνήχθησαν επί το αυτό από όλον τον κόσμο, για να καταθέσουν την μαρτυρία τους και να φωτίσουν πτυχές της προσωπικότητάς του, της διαδρομής του, του έργου του και της διδασκαλίας του.
Το συμπόσιο τίμησαν με την παρουσία τους κατά την εναρκτήρια συνεδρία ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο εκπρόσωπος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, εκπρόσωποι των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Σερβίας, η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Σοφία Ζαχαράκη ως εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, εκπρόσωπος της Ιεράς Κοινότητος Αγίου Όρους, ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους κ. Αλκιβιάδης Στεφανής, οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες των Μητροπόλεων όπου έδρασε ο Γέροντας Κασσανδρείας κ. Νικόδημος, και Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, και ο συμμαθητής του Γέροντα Αιμιλιανού Τιτουλάριος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, οι οποίοι απηύθυναν χαιρετισμό.
Ήδη από την πρώτη ημέρα του Συμποσίου, από το τηλεοπτικό αφιέρωμα, τις δύο εναρκτήριες εισηγήσεις των καθηγουμένων των δύο συνδιοργανωτριών Ιερών Μονών, αλλά και από τους χαιρετισμούς των επισήμων προσκεκλημένων έγινε φανερό ότι στο πρόσωπο του Γέροντος Αιμιλιανού συνυπάρχουν αδιαίρετα ο νηπτικός κοινοβιάρχης, ο εξ εμπειρίας θεολόγος, ο διακριτικός ποιμένας και πατέρας και ο οικουμενικός εργάτης του ευαγγελίου.
Οι εισηγήσεις των οκτώ τακτικών συνεδριών κάλυψαν με ευρύτητα τις πολλές πτυχές της προσωπικότητας και της διαδρομής του Γέροντος και φώτισαν σημαντικές πλευρές της διδασκαλίας του.
Μέσα από ενδιαφέροντα στοιχεία και μαρτυρίες ιχνηλατήθηκε το αποτύπωμά του στον σύγχρονο μοναχισμό και η συμβολή του στην αναγέννησή του τις δεκαετίες 1960 και 1970. Η πορεία του από την ημέρα της κουράς του στην Μονή Βαρλαάμ, η τραχεία πλην μεστή θείων αποκαλύψεων διατριβή του στη Μονή Δουσίκου, η ηγουμενία του στη Μονή του Μεγάλου Μετεώρου, η ίδρυση των πρώτων πυρήνων της ανδρώας και της γυναικείας αδελφότητος, η μετάβαση στην Μονή Σίμωνος Πέτρας στο Άγιον Όρος και η ίδρυση του Κοινοβίου της Ορμυλίας διαγράφουν τις στιγμές – ορόσημα της μοναστικής ιστορίας του. Οι εμπεριστατωμένες αναφορές στον καταρτισμό του κανονισμού του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμύλιας και της αναγνώρισής του ως Σταυροπηγίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου τεκμηρίωσαν την συνεισφορά του Γέροντος στην οργάνωση του κοινοβιακού τρόπου ζωής.
Η οικουμενικότητα της προσευχομένης καρδίας του εκδηλώθηκε από την μέριμνα την οποία επέδειξε για την ίδρυση και καθοδήγηση των μοναστικών κοινοτήτων στο εξωτερικό, την αποδοχή και υποδοχή των ετεροδόξων στην ορθοδοξία και τον μοναχικό βίο. Η δε μέριμνά του για τα μετόχια της Σιμωνόπετρας εντός Ελλάδος μαρτυρείται ως ανύστακτος και θυσιαστική. Ιδιάιτερα επιδραστικός υπήρξε μετά την κοίμησή του ο λόγος και η πνευματική παρουσία του στις ορθόδοξες μοναστικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής.
Μεγάλοι σταθμοί στην πνευματική πορεία του Γέροντος Αιμιλιανού υπήρξε η γνωριμία του με σημαίνουσες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, διακριτικούς γέροντες και αγιασμένες μορφές του καιρού του όπως ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος Χαραλάμπους, οι άγιοι Σωφρόνιος του Έσσεξ, Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Αμφιλόχιος της Πάτμου, Παΐσιος Αγιορείτης και Ιουστίνος Πόποβιτς. Η ιδιαίτερα στενή πνευματική σχέση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη απεκάλυψε δύο νηπτικές πλην διαφορετικές προσωπικότητες, τις οποίες ένωνε καρδιακός έρως για τον Θεόν σε μία άμιλλα ταπεινοφροσύνης.
Κοινή εκτίμηση όλων των συμμετεχόντων στο συμπόσιο ήταν ότι ο Γέρων Αιμιλιανός υπήρξε πρώτιστα πνευματικός πατήρ τέκνων και ποιμήν λογικών προβάτων. Η έντονη συναισθηματική φόρτιση των αναφορών στην παρουσία του ως Γέροντος και Πατρός, η καλλιτεχνική, υμνολογική και εικαστική πλαισίωση των συνεδριών, καρπός της τιμής και της αγάπης των τέκνων προς τον στοργικό πατέρα απέδωσαν με σεβασμό την ατμόσφαιρα της πνευματικής χειραγωγίας την οποία ο Γέρων ενέπνευσε ως Ηγούμενος και ως οδηγός εν Πνεύματι. Η διάσταση αυτή του έργου του αναπτύχθηκε πληρέστερα μέσα από τις αναφορές στην εκδοθείσα διδασκαλία του, στο πρόσωπό του ως Γέροντος και στις πτυχές της ποιμαντικής πρακτικής του. Καθοριστική για την πορεία του Γέροντα Αιμιλιανού στο μυστήριο της πνευματικής πατρότητος υπήρξε η διακονία της νεότητος στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών την δεκαετία του 1970.
Ο τρόπος με τον οποίο τελούσε ο Γέροντας Αιμιλιανός την Θεία Λειτουργία είλκυσε πλήθος ψυχών. Ήταν αρκετό και μόνο να τον βλέπουν. Η Λειτουργία ήταν το κέντρο της ζωής του. Ως λειτουργός γινόταν μετάρσιος και έμπυρος προς Θεόν ευχέτης. Μέσα από την Λειτουργία αντλούσε την δύναμη για την προσευχή, τη νήψη και κάθε πνευματικό αγώνισμα. Όμως και όλη η ασκητική βιοτή του υπήρξε μία συνεχής προετοιμασία για την κορωνίδα των μυστηρίων. Ταυτόχρονα η Θεία Λειτουργία αποτελούσε για εκείνον θεμέλιο θεολογικής και εκκλησιαστικής παιδαγωγίας. Γι’ αυτό και επεδείκνυε άοκνο ενδιαφέρον για την τάξη και την ψαλμωδία, αλλά και το λειτουργικό ήθος που οφείλει να έχει κάθε μοναχός και εν γένει χριστιανός.
Η νηπτική ζωή, οι ασκητικοί αγώνες, η εις βάθος και πλάτος μελέτη , η ευρυμάθεια και κάθε στοιχείο το οποίο συγκροτούσε την προσωπικότητα του Γέροντος Αιμιλιανού, κατευθυνόταν από αυτόν σε έναν και μόνον στόχο: στην ένωση με τον ποθούμενο Χριστό. Ως ουράνιο πυρ, ως καταρράκτης ύδατος, ως βιαία πνοή, ως μυστική λεπτή αύρα βίωσε τη νοερά προσευχή. Η ζωοποιός αυτή πείρα του, συνδυαζόμενη με το τάλαντο του λόγου και της γνώσεως, έδωσε αγλαούς καρπούς θεολογικής διδασκαλίας, χωρίς ο ίδιος να επιδιώξει την συστηματική καταγραφή θεολογικών πραγματειών. Ωστόσο όλο το έργο του εμφορείται από στέρεα και σαφή δογματική συνείδηση, η οποία ενέπνευσε πολλούς συγχρόνους θεολόγους. Ο όρος “Τόπος Θεού” και η προσέγγισή του διέλυσε θεολογικές απορίες ετών. Η γνωριμία του με τον κορυφαίο Σέρβο Θεολόγο Όσιο Ιουστίνο του Τσέλιε και τον κύκλο του απετέλεσε αφετηρία θεολογικής δημιουργίας.
Η χρήση της γλώσσας και η απόδοση νοημάτων, καθώς και η ρωμαλέα πρόσληψη της Αγίας Γραφής και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις του ανοίγουν ορίζοντες τόσο στο πνευματικό όσο και στο ακαδημαϊκό επίπεδο. Το πρόταγμα της ελευθερίας του προσώπου μέσα από την πορεία του αγιασμού τον αναδεικνύει γόνιμο συνεχιστή της βιβλικής και πατερικής ανθρωπολογίας. Ως νηπτικός ανατόμος της ανθρωπίνης ψυχής μπορεί και διεισδύει στις πιο ευαίσθητες περιοχές της, και μάλιστα σε ακραίες υπαρξιακές καταστάσεις, όπως αυτές της ασθένειας και του θανάτου. Οι πρωτότυπες και εμπνευσμένες διατυπώσεις του αποτελούν καταφύγιο παραμυθίας για τον σύγχρονο άνθρωπο στις δυσκολίες και θλίψεις του. Η διδασκαλία του για τον πλησίον καθιστά την κατά Θεόν κοινωνικότητα ως θεμέλιο και αντικείμενο της νήψεως.
Όλα αυτά βέβαια θα αποτελούσαν μυστικό επτασφράγιστο εάν η αδελφότητα της Ορμυλίας, ως μελισσών άοκνος, δεν προέβαινε στην έντυπη έκδοση της προφορικής διδασκαλίας του. Αυτό το εκδοτικό κατόρθωμα πραγματοποιήθηκε τον καιρό της ασθενείας του Γέροντος, στον καιρό της εμπόνου καρτερίας, της μακράς υπομονής, της βοώσης και διδασκούσης σιωπής. Μπορούμε λοιπόν σήμερα όλοι να απολαμβάνουμε την πνευματική παρακαταθήκη του ως πολύτιμο πολικό αστέρα στις περιπλανήσεις του βίου μας.
Σήμερα, στο διεθνές αυτό θεολογικό συμπόσιο, είμαστε παρόντες πολλοί που είχαμε την ευλογία να γευθούμε τους γλυκείς καρπούς της πνευματικής του πατρότητος. Σήμερα όμως ο Γέρων Αιμιλιανός γίνεται πατήρ όλων των παρισταμένων. Ήλθαμε για να τον τιμήσουμε, μάλλον όμως αυτός μας τιμά όλους, όπως μόνον αυτός γνώριζε να τιμά κάθε άνθρωπο. Περισσότερο από οπουδήποτε αυτό το βιώσαμε στην Θεία Λειτουργία, στην οποία ο ίδιος βίωνε τον όλον άνθρωπο και τον ανέφερε στον ηγαπημένο Θεάνθρωπο.
Ο Γέρων Αιμιλιανός, ο νηπτικός, ο πατρικός, ο λειτουργός, ο ακριβής εργάτης των θείων εντολών, ο ανατόμος της ψυχής, περισσότερο από όλα γίνεται για όλους εμάς ο κήρυκας της χαράς, ο ευφραίνων τις καρδιές μας.
Γίνεται ο αληθής Μάρτυς της Δόξης του Θεού.
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026
«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη». ΜΕΡΟΣ Γ’
Posted on 24 Ιουνίου, 2026
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Η ιδιομορφία (αναθεωρητισμός) των οικουμενιστών είχε ζητήσει απ’ αρχής την «αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων». Στα προφητικά κείμενα του Οσίου Δανιήλ, διαβάζουμε: «Άπαντα τα περί του Χρόνου λατρείας, αργίας Κυριακής και άλλων ημερών, περί νηστείας και διαρκείας αυτής προβαλλόμενα προς αναθεώρησιν και μεταρρύθμισιν, ως τα πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τούτο μεν όπως ακολουθήσωμεν την πλατείαν και αντευαγγελικήν οδόν, παρά την διαγόρευσιν του Ιερού Ευαγγελίου, χάριν των ραθύμων και ψυχικών ανθρώπων, τούτο δε όπως φαιδρύνωμεν τας όψεις και προσδοκίας των αιρετιζόντων, δια να εγκαυχώνται, ότι ημείς πλησιάζομεν προς αυτούς» (Σελ. 23 του βιβλίου «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»).
Πράγματι στην Α’ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 (μετά από 50 χρόνια περίπου), στον κατάλογο των δέκα (10) θεμάτων για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», τον οποίο και ενέκρινε η Α’ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, υπάρχει και το θέμα: «Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων».
Ήδη είχε αρχίσει η αναθεωρητική πραγματικότητα των «διατάξεων περί Νηστείας», ζώντος του οσίου Δανιήλ, ο οποίος σε δύο επιστολές του προς: Ιωάννη Αθ. Κουτσούκο, περί Νηστείας και θείας μεταλήψεως, γράφει (μεταξύ άλλων): «Με βαθιά μου λύπη βλέπω να ενεργοποιείται η νεωτεριστική αυτή διδασκαλία στην πραγματικότητα, όχι μόνο στις ιερές και Θεολογικές Σχολές όπου διδάσκεται η Θεολογία και η Δογματική ακρίβεια της Ορθόδοξης Πίστης μας, αλλά και από πολλούς ευσεβείς Ιεροκήρυκες και Διδασκάλους, οι οποίοι, ενώ διακηρύσσουν με στεντόρεια φωνή το αλάνθαστο δίδαγμα της ευσεβούς μας πίστης και ενώ στηλιτεύουν τις κακοδοξίες των αντιφρονούντων αιρετικών, αντίθετα όμως το περί νηστείας διάταγμα όχι μόνο δεν το διδάσκουν, αλλά και υπόγεια με διάφορους τρόπους το απορρίπτουν» (Σελ. 230).
1ο Σχόλιο: Η μελέτη των συγγραμμάτων του οσίου Δανιήλ, ανοίγει χώρο στη ψυχή για δραστηριότερη πνευματική και ψυχική προσπάθεια, παραμερίζοντας από τη διάνοια (νου) περιττές τυπικές φροντίδες, διότι διδάσκει «εν όλω, επί του όλου, ως προς το όλον» της Ορθόδοξης Χριστιανικής βιωματικότητας. Δυστυχώς, στο τέλος των Θ. Λειτουργιών (στην Απόλυση), ενώ (σχεδόν όλοι) οι ενοριακοί ιερείς μνημονεύουν τους σύγχρονους αγίους, δεν μνημονεύουν και τον όσιο Δανιήλ Κατουνακιώτη.
Υπάρχει ένας ομολογιακός διαχωρισμός, δηλ. περιδιαβαίνουν εδώ στην Ι.Μ. Δημητριάδας τον χώρο των προφητικών – ηθικών αρετών των σύγχρονων αγίων, μη αναφερόμενοι, όμως, στην ομολογιακή αντι-αιρετική διάστασή τους, διότι έτσι εξασφαλίζεται το κλίμα των «ησυχασμένων καιρών».
Πιστεύω, ότι ο όσιος Δανιήλ, όπως ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, είναι πρότυπο και υπόδειγμα τέλειου Μοναχικού – Πατερικού βίου στη σκηνή της Αθωνικής πολιτείας.
Είχε αρμονική «εν τω νοείν και τω πράττειν» ανάπτυξη της Μοναχικής ζωής του, στα βήματα των μεγάλων Ασκητών της Ορθοδοξίας. (τέλος 1ου Σχολίου).
Στο βιβλίο του («ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»), γράφει: «Βλέπομεν μετά βαθείας λύπης ότι εγενικεύθη η διαφθορά, οι νέοι και νεάνιδες εξευρωπαΐσθησαν, η αιδώς και το σέβας προς τους γονείς εξέλιπεν, η αθεοφοβία πρύμναν φρενός οδεύει, τα πάθη της σαρκός ακατάσχετα∙ και πώς γάρ ού; Αφού η αναιδής γύμνωσις του γυναικείου φύλου, προκαλεί επισήμως τον οίστρον και την ακολασίαν∙ τα πορνεία απεριόριστα, η ηθική απελήλαται, αι θεατρικαί παραστάσεις και οι κινηματογράφοι αντικατέστησαν τας Εκκλησιαστικάς Ακολουθίας. Και ήδη αντί να λάβωμεν πρόνοιαν προς διόρθωσιν όλων τούτων και δια της τοιαύτης Νέας Συνόδου στηλιτεύσωμεν τας κυκλοφορούσας ημάς αιρέσεις, αίτινες μας περικυκλούσι και δηλητηριάζουσι τόσας αθώας ψυχάς, και ληφθή η προσήκουσα πρόνοια τόσον από της καθ’ ημάς Ιεραρχίας όσον και παρά της Σεβαστής Κυβερνήσεως, ήτις αναμφιβόλως θα συντελέση και συνδράμη προς τούτο προς την πράξιν της Εκκλησίας, δια να περιορισθώσι και παταχθώσι τα άνω ειρημένα κακά, βλέπομεν, ότι το πρόγραμμά της, ως διείληπται, Ιεράς Συνόδου, δεν προτείνει τον σκοπόν τούτον, αλλά την αναθεώρησιν της όλης Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας επί το ανετώτερον, όπερ επί μάλλον θα δώση λαβήν τοις καταφρονηταίς, και αντί να εφελκύσωμεν προς ημάς τους πολεμίους ημών, Χιλιαστάς τε και λοιπούς ανεξιθρήσκους υλιστάς, θα προσομιλήσωμεν αυτοίς εις όσα αυτοί φρονούσι και δημιουργούσι» (Σελ. 28).
2ο Σχόλιο: Η θερμότητα της Πίστεως του Οσίου Δανιήλ, τον ώθησε σε ύψος και βάθος πνευματικών καταστάσεων, γι’ αυτό και ερμήνευσε (Πατερικά) τον πνευματικό χώρο-κόσμο της Ορθοδοξίας, ως συνέχεια των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας.
Γράφει (σελ. 24) σχετικά: «Εάν αι νηστείαι, αι προσευχαί, αι αγρυπνίαι και αι διορισθείσαι της εκκλησίας ακολουθίαι και λοιπαί Ιεραί τελεταί ήσαν μόνον τύποι απλοί και νομοθεσίαι ασήμαντοι και ουχί συστατικά της στενής και τεθλιμμένης οδού, διατί άπασα η χορεία των της Εκκλησίας Αγίων Πατέρων αυτά ταύτα ενεστερνίσθη και άχρι τέλους εφύλαξεν;» (τέλος Σχολίου)
Ο όσιος Δανιήλ, με συναίσθηση του πνευματικού και ηθικού νοήματος (μεγαλείου) της νηστείας, παραθέτει ολόκληρα αποσπάσματα των υψιπετών και υψηγόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
Παράδειγμα εκ του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου:
«Νηστεύσας Μωυσής, φίλος ονομαστός και πιστός εκλήθη· νηστεύσας Ηλίας, ως φίλος ανελήφθη· νηστεύσαντες Προφήται, έγνωσαν τα του Θεού, ως φίλοι, μυστήρια∙ Ο Ζαχαρίου Ιωάννης, του Νυμφίου φίλος, διατί; Επειδή εν τη ερήμω έμεινεν, ακρίδας συλλέγων και μέλι άγριον τρυφών· Παύλος φίλος διατί; Επειδή υπωπιάζων, εδουλαγώγει την σάρκα. Οράς, λέγει, ως ου μόνον επί θεραπείαν και θείαν φιλίαν Θεός δια νηστείας καλεί το γένος άγιον; Λάβε τοίνυν την νηστείαν όλου του βίου συνέμπορον, ίνα σε διαφυλάττη, ίνα σε εκ θανάτου ρύσηται, ίνα σε εκ πειρασμού διασώση και εισάξη σε εις την Βασιλείαν των ουρανών». 3ο Σχόλιο: Η ψευδώνυμη λάμψη του οικουμενισμού αφανίζεται μέσα στην άβυσσο της διδασκαλίας του Οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτου.
Ακολουθώντας τους Πατέρας, ο Όσιος μας παρέδωσε σταθερή και αδιάψευστη την ορθόδοξη αλήθεια. Θέτει, ο Όσιος, φραγή στα στόματα των συγχρόνων αιρετικών οικουμενιστών.
Στην παράγραφο του βιβλίου του «ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ», ο Όσιος αφυπνίζει τις Μοναχικές συνειδήσεις, παρουσιάζοντας την άγρυπνη συνείδηση των ορθοδόξων Μοναχών της διαχρονικής Εκκλησίας, περί της οποίας άγρυπνης (εναντίον των αιρέσεων) συνειδήσεως η «σύνοδος» στην Κρήτη δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία!… Επειδή το θέμα είναι «ελλείπων κρίκος» στις αποφάσεις της «συνόδου», θα παρουσιάσουμε, Θεού θέλοντος, στο επόμενο τις σχετικές θέσεις του Οσίου Δανιήλ.
(Συνεχίζεται)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)