ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026
ΣτΕ 1072/2026: Παράνομη απόρριψη αίτησης για ανάκληση απόφασης κήρυξης αναδασωτέας έκτασης
on 11/09/2026
Σημείωμα του dasarxeio.com
Με την απόφαση 1072/2026, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τη σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να εξετάσει αίτημα επανεξέτασης παλαιάς απόφασης κήρυξης αναδασωτέας έκτασης στην περιοχή «Μπογιάτι» του Αγίου Στεφάνου Αττικής. Το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε οριστικά για τον χαρακτήρα των επίμαχων ακινήτων, αλλά έκρινε ότι, λόγω της επί δεκαετίες νομικής αβεβαιότητας, η Διοίκηση οφείλει να εξετάσει ουσιαστικά το αίτημα και να εκδώσει ρητή και επαρκώς αιτιολογημένη πράξη.
Περίληψη της απόφασης ΣτΕ 1072/2026
– Όπως έχει παγίως κριθεί, κατά γενική αρχή του διοικητικού δικαίου, η οποία υπαγορεύεται από την ασφάλεια δικαίου και την ανάγκη σταθερότητας των διοικητικών καταστάσεων και η οποία έχει εφαρμογή εφόσον ο νόμος δεν ορίζει το αντίθετο, η Διοίκηση δεν έχει, καταρχήν, υποχρέωση να ανακαλεί τις πράξεις της, για τις οποίες έχει παρέλθει η κατά νόμο προθεσμία προσβολής ή που έχουν προσβληθεί ανεπιτυχώς, ακόμη και όταν αυτές είναι παράνομες. Πράξη δε, με την οποία εκδηλώνεται άρνηση της Διοίκησης να ανακαλέσει προηγούμενη εκτελεστή πράξη της, δεν έχει εκτελεστό χαρακτήρα, παρά μόνον αν εκδοθεί μετά από νέα ουσιαστική έρευνα της υπόθεσης, η οποία στηρίζεται σε εκτίμηση νέων στοιχείων. Ομοίως, η σιωπηρή απόρριψη εκ μέρους της Διοίκησης αιτήματος ανάκλησης διοικητικής πράξης δεν συνιστά, κατ’ αρχήν, παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας κατά την έννοια του άρθρου 45 παράγραφος 4 του π.δ. 18/1989 και δεν υπόκειται, ως εκ τούτου, σε αίτηση ακυρώσεως.
Από την αρχή της χρηστής διοίκησης, η οποία αποτελεί γενική αρχή του διοικητικού δικαίου που διέπει τη δράση των διοικητικών αρχών, απορρέει, πλην άλλων, η υποχρέωση της Διοίκησης να ασκεί επικαίρως τις ανατιθέμενες σε αυτήν αρμοδιότητες και να συμπράττει, επίσης, σε_ ενέργειες από τις οποίες εξαρτάται η έκδοση διοικητικών πράξεων που ενδιαφέρουν τους διοικούμενους και η ικανοποίηση εν γένει των εννόμων συμφερόντων τους δεν αποκλείεται υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις η εξέταση αιτήματος των διοικουμένων, με το οποίο ζητείται η επανεξέταση εκ μέρους της Διοίκησης των προϋποθέσεων κήρυξης αναδάσωσης σε σχέση και με τα όρια προϋφισταμένου του 1923 οικισμού. Τέτοιες προϋποθέσεις, οι οποίες αποσκοπούν στην ασφάλεια δικαίου, συντρέχουν όταν το αίτημα συνοδεύεται από τα σχετικά στοιχεία και η νομική και πραγματική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση, πλην άλλων, με αναρμοδίως εκδοθείσες διοικητικές πράξεις, με την έκδοση μεγάλου αριθμού δικαστικών αποφάσεων, με την έκδοση αντικρουόμενων ως προς τις νομικές τους συνέπειες πράξεων των οργάνων της Διοίκησης και των ΟΤΑ και με τη θέσπιση νομοθετικών διατάξεων, επιβάλλουν, κατ’ αρχήν, την εξέταση του αιτήματος από τη Διοίκηση (όπως συμβαίνει κατά τον καθορισμό ορίων οικισμού προ του 1923 με ανίσχυρη πράξη, την κήρυξη έκτασης ως αναδασωτέας που φέρεται να περιλαμβάνει και περιοχή του οικισμού, την ύπαρξη δασικών και αναδασωτέων εκτάσεων στην ευρύτερη περιοχή, τη χορήγηση ή ακύρωση οικοδομικών αδειών, την έγκριση Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου στα όρια του οποίου περιλαμβάνεται και ο οικισμός, την ακύρωση απόφασης έγκρισης πολεοδομικής μελέτης, την πρόβλεψη από το νόμο ειδικής διοικητικής διαδικασίας για τον καθορισμό των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί κ.ά.). Επομένως, υπό τις ως άνω προϋποθέσεις η τεκμαιρόμενη (σιωπηρή) άρνηση της Διοίκησης να εξετάσει τη σχετική αίτηση του διοικουμένου έχει εκτελεστό χαρακτήρα, δοθέντος και ότι ο νόμος προβλέπει συγκεκριμένες ενέργειες της Διοίκησης και επιπλέον καθορίζει ειδική διαδικασία για την αποσαφήνιση του νομικού καθεστώτος μιας περιοχής από την άποψη της υπαγωγής της ή μη στη δασική νομοθεσία, η οποία, αν δεν ολοκληρωθεί, έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται για μεγάλο χρονικό διάστημα αβέβαιη νομική και πραγματική κατάσταση ως προς το καθεστώς που διέπει τα ευρισκόμενα εντός της περιοχής αυτής ακίνητα και κατ’ ακολουθίαν να δυσχεραίνεται υπέρμετρα η άσκηση των περιουσιακών δικαιωμάτων των πολιτών και να κλονίζεται η ασφάλεια του δικαίου.
Από τα έγγραφα των απόψεων της Διοίκησης προκύπτει ότι μετά την κρίση του Δικαστηρίου κατά την οποία μη νομίμως είχαν καθορισθεί τα όρια του οικισμού του Αγίου Στεφάνου το έτος 1976 (ΣτΕ 2698/1981, 2426/1982, 1060/1985, 264/2005 7μ., 1139/2020, 1140/2020), καθώς και την ακύρωση της προαναφερθείσας 26587/2003 απόφασης της Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ (Δ’ 823), που είχε εγκρίνει το πολεοδομικό σχέδιο τμήματος της πολεοδομικής ενότητας 1 του (πρώην) Δήμου Αγίου Στεφάνου, ο εν λόγω οικισμός δεν έχει πολεοδομηθεί ως προς το προϋφιστάμενο του 1923 τμήμα του και ότι η έκταση στην οποία βρίσκονται οι ιδιοκτησίες των αιτούντων εξαιρέθηκε από την ανάρτηση του δασικού χάρτη της περιοχής του Αγ. Στεφάνου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 23 παρ. 3 του ν. 3889/2010. Περαιτέρω, από τα στοιχεία του φακέλου καθώς και τα στοιχεία τα οποία προσκόμισαν στη Διοίκηση οι αιτούντες για τον χαρακτήρα των ακινήτων επί των οποίων προβάλλουν δικαιώματα, προκύπτει, επίσης, ότι ο προϋφιστάμενος του 1923 οικισμός του Αγίου Στεφάνου δεν έχει οριοθετηθεί εκ νέου μετά τη διάγνωση της μη νόμιμης οριοθέτησής του το έτος 1976, ότι υφίστανται αντικρουόμενες μεταξύ τους απόψεις και έγγραφα των διοικητικών αρχών και των οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης ως προς το ζήτημα αν τα συγκεκριμένα ακίνητα ευρίσκονται εντός των ορίων του οικισμού και αν, συνεπεία αυτού, υπάγονται ή όχι στη δασική νομοθεσία, ότι, αν και παρήλθε μεγάλο χρονικό διάστημα από τη θέση σε ισχύ του ν. 3889/2010, δεν έχουν εφαρμοστεί πλήρως τα οριζόμενα στα άρθρα 23 και 24 του νόμου και, τέλος, ότι η έκταση στην οποία βρίσκονται οι ιδιοκτησίες των αιτούντων εξαιρέθηκε, κατά τα εκτεθέντα, από τον αναρτηθέντα δασικό χάρτη της περιοχής του Αγ. Στεφάνου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 23 παρ. 3 του ν. 3889/2010, χωρίς, εν τούτοις, να έχει ολοκληρωθεί η προβλεπόμενη στο άρθρο 24 του ίδιου νόμου ειδική διαδικασία, η οποία θεσπίσθηκε ακριβώς με σκοπό την άρση αμφισβητήσεων ως προς την υπαγωγή ή μη στη δασική νομοθεσία εκτάσεων που βρίσκονται στους οικισμούς της παρ. 2 της περ. β’ του άρθρου 23 του ν. 3889/2010, όπως ο ανωτέρω oικισμός.
H ανωτέρω διαμορφωθείσα νομική και πραγματική κατάσταση, η οποία υφίστατο και κατά τον χρόνο υποβολής της από 14.2.2018 αίτησης των αιτούντων στη Διοίκηση, έχει ως αποτέλεσμα να διατηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα (πάνω από 40 έτη), και κατ’ ουσίαν επ’ αόριστον, η κατάσταση νομικής αβεβαιότητας και ανασφάλειας ως προς το καθεστώς που διέπει τα επίμαχα ακίνητα. Υπό τις περιστάσεις, όμως, αυτές, συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες, δυνάμει της αρχής της χρηστής διοίκησης, η τεκμαιρόμενη (σιωπηρή) εν προκειμένω άρνηση της Διοίκησης να επιληφθεί της από 14.2.2018 αίτησης των αιτούντων και να επανεξετάσει τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων για την κήρυξη ως αναδασωτέων των ιδιοκτησιών τους με την 844/22.3.1982 απόφαση του Νομάρχη Αττικής, έχει εκτελεστό χαρακτήρα και είναι ακυρωτέα. Και τούτο, προκειμένου η Διοίκηση να άρει την αβεβαιότητα και να αποσαφηνίσει τη δημιουργηθείσα νομική κατάσταση ως προς το καθεστώς των επίμαχων ακινήτων με την έκδοση ρητής πράξης. Οφείλει, δηλαδή, η Διοίκηση να επιληφθεί της από 14.2.2018 αίτησης και να κρίνει -με βάση τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου και τις διαθέσιμες αεροφωτογραφίες αλλά και την αίτηση των αιτούντων και τα στοιχεία που τη συνοδεύουν ως προς τη θέση των ακινήτων σε σχέση και με τα όρια του προϋφισταμένου του 1923 οικισμού του Αγίου Στεφάνου καθώς και ως προς την υφισταμένη σ’ αυτά το έτος 1982 δασική βλάστηση- αν συνέτρεχαν ή όχι οι νόμιμες προϋποθέσεις για την υπαγωγή των εν λόγω ακινήτων στη δασική νομοθεσία κατά τον χρόνο κήρυξης της αναδάσωσης το έτος 1982. Για τον λόγο αυτόν, που προβάλλεται βασίμως, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση, να ακυρωθεί η σιωπηρή απόρριψη του αιτήματος των αιτούντων για επανεξέταση της συνδρομής των προϋποθέσεων έκδοσης της 844/22.3.1982 απόφασης του Νομάρχη Αττικής (Νομαρχούσας Διευθύντριας) (Δ’ 357) κατά το μέρος που αφορά τις ιδιοκτησίες των αιτούντων και να αναπεμφθεί η υπόθεση στη Διοίκηση, προκειμένου να κριθεί με νόμιμη και επαρκή αιτιολογία το εν λόγω αίτημα, κατόπιν δε η Διοίκηση, ανάλογα με το συμπέρασμα που θα προκόψει, να επιληφθεί και του συναφούς αιτήματος για την εν μέρει ανάκληση ή μη της ανωτέρω απόφασής.
Πρόεδρος: Ρ. Γιαννουλάτου
Εισηγητής: Δ. Βασιλειάδης
Τη δικαστική διερεύνση της μαζικής δηλητηρίασης άγριων ζώων στη Δαδιά ζητούν περιβαλλοντικές οργανώσεις
on 11/09/2026
Ένα από τα μεγαλύτερα περιστατικά δηλητηρίασης άγριας ζωής στην Ελλάδα, που στοίχισε τη ζωή σε 9 μαυρόγυπες και 16 ακόμη άγρια ζώα, παίρνει το δρόμο της Δικαιοσύνης.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις ΑΝΙΜΑ, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία, Εταιρεία Προστασίας Βιοποικιλότητας της Θράκης, Καλλιστώ και WWF Ελλάς κατέθεσαν ήδη ενώπιον του αρμόδιου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αλεξανδρούπολης μήνυση κατά παντός υπευθύνου, με αίτημα την διερεύνηση του αδικήματος της παράνομης χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, το οποίο τέλεσαν άγνωστα πρόσωπα, εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου στις 11 Μαρτίου 2026.
Όπως ανακοίνωσαν, με αίσθημα ευθύνης, συνέπειας, και αφοσίωσης στην αποστολή μας για την προστασία της άγριας ζωής, οι έξι περιβαλλοντικές οργανώσεις, μέλη της Ομάδας Εργασίας Ενάντια στα Δηλητηριασμένα Δολώματα, καταθέσαμε ενώπιον του αρμόδιου εισαγγελέα μήνυση, με αίτημα την εξιχνίαση του αποτροπιαστικού περιστατικού μαζικής δηλητηρίασης άγριας ζωής, που έλαβε χώρα στις αρχές Μαρτίου 2026, εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου.
Σύμφωνα με τις οργανώσεις, πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα περιστατικά μαζικής δηλητηρίασης άγριας ζωής στην Ελλάδα και σίγουρα αυτό που έπληξε με μέγιστη σφοδρότητα τον ευαίσθητο πληθυσμό του απειλούμενου μαυρόγυπα στη Δαδιά. Έναν πληθυσμό που, μετά από δύο καταστροφικές πυρκαγιές στην περιοχή, δίνει ήδη μια δύσκολη μάχη για να ανακάμψει.
Τα μηνυθέντα περιστατικά δηλητηρίασης καταγράφηκαν εν μέσω της αναπαραγωγικής περιόδου του μαυρόγυπα, και μόλις λίγες ημέρες μετά το επιτυχές φώλιασμα κάποιων ζευγαριών σε τεχνητές φωλιές που έχει εγκαταστήσει ο Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (Ο.ΦΥ.ΠΕ.Κ.Α.) στο Εθνικό Πάρκο, στο πλαίσιο των προσπαθειών διατήρησης του πληθυσμού του είδους, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 2023. Υπενθυμίζεται ότι ο τραγικός απολογισμός νεκρών ζώων ανέρχεται σε εννιά μαυρόγυπες, τέσσερις γερακίνες, τέσσερις κόρακες, έναν λύκο, πέντε αλεπούδες και δύο κουνάβια, ενώ τρεις μαυρόγυπες εντοπίστηκαν ζωντανοί εγκαίρως με συμπτώματα δηλητηρίασης.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ έπεσε το ΣΙΝΟΥΚ στο Άγιον Όρος και σκοτώθηκαν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος και η συνοδεία του! 3 βδομάδες πριν είχε συλλειτουργήσει στην Παναγία της Τήνου με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο!
.........................
Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτεμβρίου 2004, ώρα 10:56, το ελικόπτερο «Chinook» του 4ου ΤΕΑΣ της Αεροπορίας Στρατού, που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ’ και τη συνοδεία του στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος, κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά της Σιθωνίας, λίγα μόλις λεπτά πριν την προσγείωσή του. Είχε απογειωθεί από στρατιωτικό αεροδρόμιο στα Μέγαρα..Κανένας από τους 17 επιβαίνοντες δεν επέζησε.
Οι 17 που χάθηκαν ήταν:
Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Πέτρος Μητροπολίτης Πηλουσίου κ. Ειρηναίος Μητροπολίτης Καρθαγένης κ. Χρυσόστομος Επίσκοπος Μαδαγασκάρης κ. Νεκτάριος Αρχιμανδρίτης Αρσένιος, καθηγούμενος Ιεράς Μονής Μαχαιρά Αρχιμανδρίτης Καλλίστρατος Οικονόμου Διάκονος Νεκτάριος Κοντογιώργος Γεώργιος Μαύρος, νομικός σύμβουλος του Πατριάρχη Πάτροκλος Παπαστεφάνου, τεχνικός σύμβουλος του Πατριάρχη Γεώργιος Ξενουδάκης, σύμβουλος τύπου του Πατριάρχη και δημοσιογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα» Γεώργιος Παπαπέτρου, αδελφός του Πατριάρχη Σπυρίδων Κουρσάρης, αστυνομικός της προσωπικής ασφαλείας του Πατριάρχη Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Παπασπύρου, διοικητής του 4ου ΤΕΑΣ Ταγματάρχης Παναγιώτης Παπαναστασίου Ανθυπασπιστής Στυλιανός Ράπτης Αρχιλοχίας Παντελεήμων Χατζηβαγγέλης Επιλοχίας Παναγιώτης Γολεγός Αιωνία τους η μνήμη.
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος Ζ΄ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος βρέθηκαν μαζί στην Τήνο στις 15 Αυγούστου 2004.
...................
dimpenews.com
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026
ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ σ' ένα σπίτι: 6 αδιάγνωστοι θρόμβοι στον εγκέφαλο! …μέχρι που της εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και της είπε: «Τους αφαίρεσα». Η μυροβλίζουσα εικόνα του Αγ. Γεωργίου κι άλλων αγίων στο σπίτι της θεραπευμένης!
ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ σ' ένα σπίτι: 6 αδιάγνωστοι θρόμβοι στον εγκέφαλο… και οι γιατροί δεν γνώριζαν την αιτία! …μέχρι που της εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και της είπε: «Τους αφαίρεσα». Η μυροβλίζουσα εικόνα του Αγ. Γεωργίου κι άλλων αγίων στο σπίτι της θεραπευμένης! Θαυματουργική θεραπεία, εμφανίσεις Αγίου Γεωργίου και Παναγίας, μυροβλίζουσες εικόνες..υπερκόσμιο φως, όλα αυτά σε ένα σπίτι..
Έξι θρόμβοι στον εγκέφαλο… και οι γιατροί δεν γνώριζαν την αιτία! …μέχρι που εμφανίστηκε σε εκείνη ο Άγιος Γεώργιος και της είπε: «Τους αφαίρεσα».
Αυτές οι φωτογραφίες προέρχονται από το σπίτι της κ. Randa Bakhit στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου.
Θα διηγηθεί το θαύμα λέξη προς λέξη, ακριβώς όπως το έλαβα σε γραπτή μορφή από τον κ. David (συγγενή της κ. Randa):
«Το θαύμα συνέβη στην κ. Ράντα Μπάχιτ.
Είναι ένας απλός άνθρωπος, ωστόσο έχει πολύ και έχει περάσει πολλές δοκιμασίες. Ο σύζυγός της απεβίωσε πριν από περίπου δέκα χρόνια και ο γιος της πέθανε το 2007· στη συνέχεια, εκδηλώθηκε η ασθένεια που πρόκειται να περιγράψω. Ο Θεός θέλησε να φανερώσει τη δόξα Του μέσα από εκείνη, τιμώντας την υπομονή και την πίστη που διατήρησε αμείωτους στο πέρασμα του χρόνου.
Είναι μια καλόκαρδη γυναίκα που υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Πήγε στο νοσοκομείο, αλλά οι γιατροί ήταν προβληματισμένοι και δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν την αιτία. Πήρε εξιτήριο και επισκέφθηκε νευρολόγος, ο οποίος την παρέπεμψε σε ψυχίατρο· επισκέφθηκε ψυχίατρο, αλλά οι γιατροί παρέμεναν σε αμηχανία, ανίκανοι να εντοπίσουν την αιτία της κατάστασής της.
α' εμφάνιση Αγίου Γεωργίου
Μια μέρα, ενώ εξακολουθούσε να υποφέρει, πήγε μόνη της στο δωμάτιό της για να ξεκουραστεί. Ξαφνικά, η οικογένεια της άκουσε τη φωνή της και έσπευσε μέσα, βρίσκοντάς την να λέει: «Ο Άγιος Γεώργιος ήρθε σε μένα… Με ρώτησε: 'Ξέρεις ποιος είμαι;'. του'. Φυσικά , πλημμύρισαν από χαρά και δυσπιστία για όσα εκτυλίσσονταν. Λίγο αργότερα, σηκώθηκε — εντελώς θεραπευμένη και απόλυτα καλά στην υγεία της!
Αργά, μπήκε στο δωμάτιο συνοδευόμενη από την οικογένεια της· συζητούσαν, όταν ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις της. Ανησύχησαν, αλλά την άφησαν ήσυχη, διαισθανόμενοι ότι βίωνε κάποιο όραμα.
β εμφάνιση Αγίου Γεωργίου
Όταν συνήλθε, είπε ότι ο Άγιος Γεώργιος είχε εμφανιστεί ξανά, συνοδευόμενος από την Παναγία , τον Mina (τον γιο της, ο οποίος φορούσε λειτουργικό άμφιο) και τον Άγιο Abanoub *» Όταν ρώτησε: «Ποιοι είστε;» Εκείνος απάντησε: « Είμαι ο Αμπανούμπ, φίλος του γιου σου, του Μίνα». Η Παναγία της είπε: «Στενοχωρήθηκα μαζί σου που είπε: “Είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει θαύμα!”. Στην πραγματικότητα, είχα αφαιρέσει εκείνο το εξόγκωμα από πάνω σου και παλαιότερα, και πάντα σε θεράπευα». Ο Άγιος Γεώργιος της είπε: «Δεν επρόκειτο για ψυχική ασθένεια· είχε υποστεί έξι θρομβώσεις στον εγκέφαλο, αλλά τις έχω ήδη αφαιρέσει». Της έδωσε εντολή να πάει —μαζί με όλους όσοι είχαν γίνει μάρτυρες του θαύματος— στη Μονή Αλ-Χατατμπά, για να κοινωνήσει και να διηγηθεί τα γεγονότα στον π. Ιερεμία και τον π. Μπισοί. Από τα χέρια της έρρεε έλαιο επί δύο ώρες, ενώ ένα μπουκάλι γέμισε μόνο του με έλαιο.
Σ τη συνέχεια, οι εικόνες της Παναγίας, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Ειρήνης άρχισαν να αναβλύζουν έλαιο συνεχώς και αδιαλείπτως.
Πλέον, όλες οι εικόνες στο δωμάτιο αναβλύζουν έλαιο· όποτε ένας επισκέπτης φέρνει μια εικόνα Αγίου στον χώρο, αυτή αρχίζει αμέσως να αναβλύζει έλαιο.
Η οπτασία διήρκεσε τέσσερις ώρες, αν και η ίδια αισθανόταν την παρουσία τους καθ' όλη τη διάρκεια.
*Ο Αμπανούμπ ή Αμπανούμπ ή Αμπανούμπ Αλ-Ναχίσι είναι ένας Χριστιανός άγιος και μάρτυρας του 4ου αιώνα από την Αίγυπτο…
dimpenews.com
ACR on TVs: «We own the glass, We own the living room, We own you»
ACR: Automatic Content Recognition, το εργαλείο καταγραφής κάθε δραστηριόητας στη οθόνη της smart τηλεόρασής σας στέλνει τα δεδομένα στους servers της εταιρείας που κατασκεύασε την τηλεόραση. Ο κατασκευαστής πουλάει τα δεδομένα. Η παρακολούθηση δεν σταματά εκεί. Η smart tv καταγράφει κάθε συσκευή που υπάρχει στο δίκτυο wi-fi, καθώς και τα γειτονικά δίκτυα wi-fi της περιοχής σας.
Δείτε τα βίντεο στο Καραβάκι
Πρόσκλησης δόλια, πανήγυρης μετά δόλου.
Posted on 11 Σεπτεμβρίου, 2026
Γράφει ο Μέτοικος
«Ότι ήταν χθες ο Αρειανισμός, είναι σήμερα ο Παπισμός».
Απόφαση Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως του 1848
Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται ο γέρων του Φαναρίου.
Πρόσκλησης δόλια, πανήγυρης μετά δόλου, η Θρονική Εορτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, στις 30 Νοεμβρίου.
Ο π.Βαρθολομαίος, επειδή «η μετριότης του [διαπίστωσε ότι] συνεχίζεται η απουσία πλήρους κοινωνίας (!) με την Πρεσβυτέρα Ρώμη», προσκάλεσε τους Ορθοδόξους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας στο Φανάρι για να «διακρίνουν συνοδικά τις μεγάλες και πιεστικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο χριστώνυμος λαός του Θεού στον ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο μας»!
Και οι «προκλήσεις», που ο Λαός του Θεού αντιμετωπίζει και πρέπει να διακρίνουν οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων Θεοφίλος Γ΄ και Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ μαζί με τον π.Βαρθολομαίο και τον τιτανοτεράστιο των πατριαρχών Αλεξανδρείας Θεόδωρο τον Βου, προϋποθέτουν την εγκατάλειψη της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας και του Κανονικού Δικαίου με την παραδοχή πως, «οι κανονικές διατάξεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ουσιαστικά εργαλεία για την προώθηση της οικουμενικής κίνησης»!
Επιπρόσθετα και, εάν παραστούν στην μετά δόλου θρονική εορτή στο Φανάρι, οι δύο Ορθόδοξοι Ιεράρχες θα πρέπει στο Ναό του Αγίου Γεωργίου να συμπροσευχηθούν με τους αιρετικούς παπικούς και εκπροσώπους των τοξικών παραφυάδων τους ή, και με τον ίδιο τον Αρχιαιρεσιάρχη πάπα της Ρώμης που, ο οικουμενιστής π.Βαρθολομαίος προσκαλεί κάθε χρόνο στο φαναριώτικο πανηγύρι.
Βεβαίως, είναι γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» ότι, ο π.Βαρθολομαίος υπερασπίζεται με πάθος μόνον τους Κανόνες που, κατά τη γνώμη του ενισχύουν το αξίωμά του ότι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «πρώτος άνευ ίσων»! «Εμείς [διαλαλούσε στις 13 Σεπτεμβρίου του 2023 στο Ταλίν] βαδίζουμε σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες (!!) και τις πράξεις της Εκκλησίας και η άλλη πλευρά [εν προκειμένω, όποιος αμφισβητεί το αλάθητό του] προχωρεί με όπλα, απειλές και καταστρατήγηση των ιερών κανόνων και της τάξης της ορθοδόξου εκκλησίας»!
Πάντως, υπάρχει πρόοδος στην διατύπωση των κακοδοξιών του π. Βαρθολομαίου.
Χθες, δήλωνε, «ότι μερικοί Κανόνες έχουν περιπέσει σε αχρησία και ότι, κάποιοι από τους Κανόνες που δεν έχουν περιπέσει σε αχρησία πρέπει να αλλάξουν» και, εν πάση περιπτώσει, «οι Κανόνες είναι τείχη του αίσχους τα οποία πρέπει να γκρεμίσουμε…» ενώ, σήμερα, έγιναν «ουσιαστικά εργαλεία προώθησης της οικουμενικής κίνησης»!
Την δόλια πρόσκληση προς τους Ορθόδοξους Ιεράρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας να παραστούν στο πανηγύρι της Θρονικής Γιορτής στο Φανάρι, ο π.Βαρθολομαίος ανακοίνωσε στα εγκαίνια ενός ακόμα κέντρου προώθησης της παναίρεσης του Οικουμενισμού στη Βουδαπέστη.
Η νέα, αιρετική σφηκοφωλιά, έχει την ψευδεπίγραφη ετικέτα «Ορθόδοξο Χριστιανικό Κέντρο Διαλόγου [το] «Φανάριον» και, ο ολετήρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας φιλοδοξεί «να αναδειχθεί σε ένα αληθινό «εργαστήριο νομικού οικουμενισμού»! στόχο για τον οποίο άοκνα εργάστηκε ο πρώην πρόεδρός του δεσπότης Γρηγόριος Παπαθωμάς που διαφεντεύει την επισκοπή Περιστερίου.
Στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας Δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών που έγινε στο νέο «Φανάριον», ο π. Βαρθολομαίος με δαιμονικό ίστρο αποκάλεσε τον πάπα Ρώμης «προκαθήμενο της αγάπης», φράση του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας που, ο δαιμονισμένος Αθηναγόρας πρώτος μαγάρισε.
Επιπρόσθετα και, μιλώντας διεστραμμένα, ο Φαναριώτης κληρικός αναφέρθηκε στον αρχαίο θεσμό της Πενταρχίας αναγνωρίζοντας στον Πάπα της Ρώμης το πλεονέκτημα να είναι «πρώτος μεταξύ ίσων» και, όχι «πρώτος άνευ ίσων», «προνόμιο που απολαμβάνει μόνον ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως», σύμφωνα με δική του ομολογία.
Η Ρώμη, βεβαίως, είναι ερώτημα εάν δέχεται την πρωτοκαθεδρία του primus inter pares, αφού, θεωρεί, ότι μόνον αυτή έχει το προνόμιο να διδάσκει αιρέσεις, καθώς, ο π. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης είναι «ελλειμματικός», όπως «ελλειμματικές» θεωρεί ο παπισμός και όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες που δεν έχουν πλήρη κοινωνία με τον Πάπα Ρώμης.
Γιατί, όμως, επιμένει ο π.Βαρθολομαίος στην «αποκατάσταση αυτού του τίτλου» για τη Ρώμη που, τάχα μου, είναι «ένα πρωτείo διακονίας και αγάπης εντός της κοινωνίας των Εκκλησιών και όχι υπεράνω αυτών»;
Γιατί προφασίζεται πως αποδίδει «τόσο μεγάλη σημασία σε αυτόν τον αρχαίο θεσμό και στην ποιμαντική ευθύνη που συνεπάγεται», όταν ο ίδιος έχει ομολογήσει «ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως απολαμβάνει ορισμένα προνόμια …[που] ανήκουν μόνο στον Οικουμενικό Πατριάρχη και από αυτή την άποψη, είναι ο πρώτος άνευ ίσων»;
Γιατί, προσχηματικά και δια ίδιον όφελος, επικαλείται το «ιστορικό και θεολογικό χρέος που μας κληροδότησαν οι Άγιοι Πατέρες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι» που, μόνον «πρώτο άνευ ίσων» δεν αναγνώρισαν τον Κωνσταντινουπόλεως, ενώ, καταδίκασαν τον παπισμό ως φορέα αιρετικής πλάνης, ως «βλασφημία κατά της Ευαγγελικής αληθείας» και, «συνελόντι ειπείν» ως «εωσφορική πλάνη»;
Πως τολμά, ο προβατόσχημος κληρικός, και αποκαλεί τον Ρώμης «προκαθήμενο της αγάπης», όταν η επί Μεγάλου Φωτίου Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (879–880), οι επί των ημερών του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Ησυχαστικές Σύνοδοι της Κωνσταντινουπόλεως (1341, 1347, 1351), η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (1450), η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (1484) και, οι Τοπικές Σύνοδοι της Κωνσταντινουπόλεως (1722, 1727, 1838, 1848, 1895, αποκήρυξαν τις κακοδοξίες του παπισμού και διεκήρυξαν ότι «ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός»;
Μήπως, γιατί δεν πιστεύει, παρά μόνον στην επίγεια δόξα και, με τη δόλια πρόσκληση προς τους Ορθόδοξους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας στην μετά δόλου πανήγυρη της Θρονικής Γιορτής στοχεύει στην δημιουργία συνοδικών τετελεσμένων, ώστε επί των ημερών του να πραγματοποιηθεί η «πλήρης κοινωνία με την Πρεσβυτέρα Ρώμη»;
Η Μακεδονία (και η Φλώρινα) Ήτο, είναι και θα Πρέπει να Παραμείνει Ελληνική Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών 10.9.2026
Ἄπειρα τὰ Ἐθνικά μας προβλήματα.
Ἕνα ἀπὸ τὰ τραγικώτερα καὶ τὰ δυσεπίλυτα εἶναι καὶ οἱ Σκοπιανοὶ ποὺ βιώνουν εἰς τὴν περιοχὴ Φλωρίνης.
Πρόσφατα οἱ Σκοπιανοὶ, οἱ ἀναιδέστατοι , αὐθάδεις καὶ ἀδίστακτοι «γειτονές μας» ἐδημοσίευσαν ἕνα βίντεο μιᾶς ἐκδηλώσεως των τῆς 19.7.2026 στὴν Μελίτη τοῦ Δήμου Φλωρίνης, στὸ ὁποῖο ὁ τραγουδιστὴς τῆς ὀρχήστρας τραγουδᾶ, στὴν γλῶσσα τοῦ γειτονικοῦ κράτους, τραγούδι ποὺ ἀναφέρει «ΦΥΓΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ», προφανῶς ἀπὸ τὰ ἐδάφη τῆς Μακεδονίας!!!!!!!!!!
Τὸ ἐν λόγῳ Video :
https://www.facebook.com/reel/1029285546769339
Πρὸς τιμήν του ὁ κ. Δημήτριος Γιουματζίδης (macedon.dg@gmail.com) μαζὶ μὲ τὸν φίλο του κ. Χρῆστο Τσιρανίδη κατέθεσαν μήνυση ζητῶντας τὴν παρέμβαση τῆς Εἰσαγγελίας Φλωρίνης. Τοὺς ἀξίζουν συγχαρητήρια!!!
Περισσότερα εἰς τὸ δημοσίευμα μὲ τίτλο:
Ἡ ἀξιοπρέπεια τῶν Ἑλλήνων στὰ χέρια τῆς Εἰσαγγελίας Φλώρινας
https://neaflorina.gr/2026/09/i-axioprepeia-ton-ellinon-sta-cheria-tis-eisaggelias-florinas/
Ὁ φιλόπατρις αὐτὸς Μακεδόνας μᾶς ἐνημερώνει ὅτι ὑπάρχουν παραδοσιακὰ τραγούδια στὴν περιοχὴ αὐτὴ ποὺ ὑμνοῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Μακεδονομάχους καὶ μάλιστα στὴν τοπικὴ Ἑλληνικὴ διάλεκτο.
Ἕνα τέτοιο εἶναι καὶ τὸ ἀφιερωμένο στὸν Μακεδονομάχο Παῦλο Νικολαΐδη ἀπὸ τὴν ὀρχήστρα « Ἀντίκρυ»:
https://www.youtube.com/watch?v=_IRMbQ-dVCg
Ἀς παραμένωμε, λοιπόν, ἑνωμένοι εἰς τὶς ἐπάλξεις, μὲ δόγμα μας :
Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν ἁγία
καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία,
γι’ αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ,
μ’αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ,
κι’ἄν δὲν τὰ ἀποκτήσω
τὶ μ’ ὠφελεῖ νὰ ζήσω ;
ΟΙ ΒΑΡΑΓΓΟΙ ΤΟ 1203-1204 Μ.Χ. : ΤΟ ΚΎΚΝΕΙΟ ΆΣΜΑ ΤΩΝ ΈΣΧΑΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΜΙΣΘΟΦΌΡΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΎΠΟΛΗΣ
Στις 23 Ιουνίου 1203 οι Φράγκοι Σταυροφόροι αντίκρισαν την Κωνσταντινούπολη μένοντας κατάπληκτοι από το μεγαλειώδες θέαμα. Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος περιγράφει: «Δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι υπήρχε στον κόσμο τόσο καλά οχυρωμένη πόλη. Είδαν τα υψηλά τείχη, τους ισχυρούς πύργους, τα θαυμαστά παλάτια, τις μεγάλες εκκλησίες, που ήταν τόσες πολλές ώστε κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν τις έβλεπε με τα μάτια του. Το μήκος της, το πλάτος της, έδειχναν πως ήταν η βασιλεύουσα των πόλεων.» Ο στρατός των Φράγκων σταυροφόρων πρέπει να ήταν γύρω στις 20.000 από τους οποίους οι μισοί ήταν Βενετοί. Είχαν έρθει με 210 πλοία.
Το 1195 δε, μετά απο επανειλημμένες διαβουλεύσεις του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ’ Άγγελου με τους Σκανδιναυους Βασιλείς, 1.200 Δανοί και λίγοι Νορβηγοί κατέφτασαν στην Κων/πολη, ανεβάζοντας και πάλι τον αριθμό της Φρουράς των Βαραγγων στο υπεραρκετό νούμερο των 6.000 ανδρων. Καθώς τα χρόνια περνούσαν βέβαια, η κατάσταση χειροτέρευε, η πρόσληψη μισθοφόρων για να γεμίσουν κενά γινόταν προβληματική αφού οι Άγγελοι ως γνωστόν είχαν χρόνια οικονομικά προβληματα, ενω η ποιότητα των γηγενών Ελλήνων στρατιωτών έπεφτε συνεχώς.
Αναμφισβήτητα, οι υπηρεσίες των Βαράγγων που προσέφεραν στο βυζαντινό στράτευμα ήταν καθοριστικής σημασίας σε πολλές μάχες ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς της Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας το 1203-1204 το σώμα των Βαράγγων προέβαλε ισχυρή αντίσταση στις επιθέσεις των Λατίνων, χωρίς όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν την Άλωση της Βασιλεύουσας. Το 1204 αποτελεί τη χρονιά-ορόσημο για την παρακμή και το ουσιαστικό τέλος της Βαραγγείου Φρουράς ως της πανίσχυρης, επίλεκτης μονάδας που προστάτευε τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες. Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, οι Βάραγγοι (οι οποίοι εκείνη την περίοδο αποτελούνταν κυρίως από Αγγλοσάξονες και Σκανδιναβούς) έπαιξαν κεντρικό αλλά τραγικό ρόλο στην άμυνα της πόλης. Κατά τις πρώτες επιθέσεις των Σταυροφόρων και των Βενετών (τόσο το 1203 όσο και τον Απρίλιο του 1204), οι Βάραγγοι, οπλισμένοι με τους παραδοσιακούς μεγάλους πελέκεις τους, πολέμησαν σκληρά στα τείχη του Βλαχερνών και της θάλασσας. Κατάφεραν μάλιστα να απωθήσουν τους εισβολείς σε αρκετές περιπτώσεις. Οι ιστορικές πηγές (όπως ο Νικήτας Χωνιάτης) αναφέρουν ότι καθώς η πολιορκία στενέρευε, οι Βάραγγοι άρχισαν να δυσαρεστούνται επειδή δεν είχαν πληρωθεί τους μισθούς τους από τους τελευταίους αδύναμους αυτοκράτορες. Παράλληλα, οι συνεχείς εναλλαγές στον θρόνο είχαν κλονίσει την παραδοσιακή πίστη τους στον θεσμό του Αυτοκράτορα. Οι Βαράγγοι χάρισαν στιγμές επικού διαμετρήματος στην πολεμική ιστορία των Βυζαντινών. Μία αυτών, που έχουν ακτινοβόλα διάσταση, είναι η άλωση της Πόλης από τους Φράγκους, όπου η Βαραγγική Φρουρά ήταν το μόνο νικηφόρο τμήμα του Βυζαντινού στρατού απέναντι στις βάρβαρες ορδές της Δ’ Σταυροφορίας. Η Βαραγγική Φρουρά παρέμενε πιστή στον βυζαντινό θρόνο, όπως άλλωστε φημιζόταν για την ισχυρή αφοσίωσή της.
Στις 12-13 Απριλίου 1204, όταν η άμυνα της πόλης κατέρρευσε, ο τελευταίος αυτοκράτορας (Αλέξιος Ε΄ Μούρτζουφλος) διέφυγε κρυφά. Χωρίς ηγέτη, χωρίς μισθό και βλέποντας την πόλη να πέφτει, οι εναπομείναντες Βάραγγοι παραδόθηκαν ή συνθηκολόγησαν με τους Λατίνους Σταυροφόρους. Ασφαλώς δεν γύρισαν όλοι οι Βαράγγοι πίσω στις πατρίδες τους. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν σε κάποιο πεδίο μάχης. Πολλές ρουνικές επιγραφές που έχουν βρεθεί στη Σουηδία είχαν στηθεί στη μνήμη των Βαράγγων που δεν επέστρεψαν ποτέ. Οι περισσότερες από αυτές αναφέρονται στο Βυζάντιο ως «Χώρα των Ελλήνων» (Grikkland) και στους Βυζαντινούς ως Έλληνες (Grikkjar). Οι Βαράγγοι έζησαν μια περιπετειώδη ζωή, μακριά από την πατρίδα τους, σε μια εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έβλεπαν στη ζωή τους τίποτα περισσότερο από το χωριό στο οποίο είχαν γεννηθεί. Οι περισσότεροι πέθαναν υπερασπιζόμενοι την τιμή των όπλων και τον όρκο τους προς τον αυτοκράτορα, πολεμώντας για μια ξένη πατρίδα –την πατρίδα που οι ιστορικοί αποκαλούν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή Βυζάντιο, που οι ίδιοι οι Βαράγγοι όμως αποκαλούσαν Ελλάδα.
Στις 11 Ιουλίου 1203 οι Φράγκοι σταυροφόροι εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση στο σημείο αυτό. Οι πρώτες τους προσπάθειες αποκρούσθηκαν, αλλά στις 17 Ιουλίου οι Βενετοί κατέλαβαν ένα τμήμα του τείχους με 25 πύργους, ενώ η Βαράγγια Φρουρά κατάφερε να εμποδίσει την κατάληψη των υπόλοιπων τειχών. Οι Βάραγγοι ετοιμάστηκαν για αντεπίθεση και τότε οι Βενετοί αποχώρησαν αφού πρώτα έβαλαν φωτιά για να δημιουργηθεί προπέτασμα καπνού για την κάλυψη της υποχώρησης τους. Η φωτιά εκείνη κατέστρεψε 120 στρέμματα της πόλης και άφησε περί τους 20.000 κατοίκους αστέγους.
Αλλά αυτό που ήταν πραγματικά εξωφρενικό για τους Έλληνες ήταν ότι αναγνώρισε ο αυτοκράτορας το πρωτείο του Πάπα, καθώς στις 25 Αυγούστου 1203, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Δ’ Άγγελος είχε στείλει στον Πάπα της Ρώμης ομολογία πίστεως και ανάγκασε τον πατριάρχη Ιωάννη Ι’ Καματηρό να ανακηρύξει μέσα στην Αγία Σοφία τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ πρώτο επί της γης εκπρόσωπο του Χριστού.
Κάποια στιγμή τον Αύγουστο σημειώθηκαν ταραχές μεταξύ των Ελλήνων και των Λατίνων της Πόλης (που ο πληθυσμός τους ήταν τότε γύρω στις 15.000). Οι Λατίνοι έβαλαν φωτιά σε σπίτια που γρήγορα εξαπλώθηκε. Έτσι ξέσπασε η μεγαλύτερη πυρκαγιά στη μέχρι τότε ιστορία της Κωνσταντινούπολης που μαινόταν ανεξέλεγκτα για 8 μέρες. Μεγάλο μέρος της Πόλης και πολλά μνημεία καταστράφηκαν. Το 1/3 του πληθυσμού έμεινε άστεγο. Ο Χωνιάτης κατηγορεί τους Φράγκους Σταυροφόρους ότι έβαλαν τη φωτιά για να τρομοκρατήσουν τους Κωνσταντινουπολίτες......Όμως κατά το μεσημέρι σηκώθηκε δυνατός βόρειος άνεμος και έσπρωξε τις εχθρικές γαλέρες προς τα τείχη. Δύο από αυτές, η «Προσκυνήτρια» και ο «Παράδεισος», ενωμένες με αλυσίδες (για να χωράνε πολλούς πολεμιστές) και με υπερκατασκευές πάνω από το κατάστρωμα (για να έχουν ύψος σαν πολιορκητικές μηχανές) προσέγγισαν έναν πύργο και έριξαν τις σκάλες τους. Από τις σκάλες πήδηξε πρώτος πάνω στον πύργο ένας Βενετός που ήθελε να κερδίσει το έπαθλο των χιλίων χρυσών νομισμάτων που είχε τάξει ο Δάνδολος σε όποιον πατούσε πρώτος στα τείχη της Κωνσταντινούπολης.
Τον τολμηρό Βενετό πετσόκοψαν οι Βαράγγοι που υπεράσπιζαν τον πύργο. Αμέσως μετά ακολούθησαν δύο Φράγκοι, ο Ανδρέας Ντυραμπουάζ και ο Ιωάννης Σουαζ. Ο πρώτος κέρδισε το έπαθλο σκοτώνοντας τον τελευταίο Βάραγγο που στεκόταν ακόμα όρθιος εκεί. Ο πύργος κυριεύθηκε. Από την εναέρια γέφυρα που ένωνε τον πύργο με τις δύο γαλέρες όρμησαν κι άλλοι Λατίνοι και σύντομα κατέλαβαν τέσσερις ακόμα πύργους. Υπό την προστασία των καταληφθέντων πύργων, οι Φράγκοι άρχισαν να μπαίνουν έφιπποι στην Πόλη. Οι Βυζαντινοί υπερασπιστές των τειχών του Κερατίου τράπηκαν σε φυγή και ο αυτοκράτορας Αλέξιος Ε’ Άγγελος οχυρώθηκε στο παραθαλάσσιο παλάτι του Βουκολέοντος στην άλλη πλευρά της Πόλης.....Εκείνο το βράδυ ξέσπασε νέα πυρκαγιά που ξεκίνησε από τους Λατίνους εισβολείς που άναψαν φωτιές για να προστατέψουν τις θέσεις τους μέσα στη νύχτα. Η φωτιά σύντομα ξέφυγε και έκαιγε επί μια μέρα κατακαίοντας, για άλλη μια φορά μεγάλο μέρος της πόλης. Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος έγραψε ότι κάηκαν τόσα σπίτια όσα σε τρεις πόλεις της Γαλλίας.
Οι Βυζαντινοί που έμειναν στην Πόλη ανακήρυξαν νέο αυτοκράτορα τον Κωνσταντίνο Λάσκαρι, ο οποίος είχε διακριθεί στις μάχες για την υπεράσπιση της Πόλης. Ήταν όμως πολύ αργά. Ο Κωνσταντίνος, τα αδέρφια του και η οικογένειά του ενώθηκαν με τους πρόσφυγες που ήταν συγκεντρωμένοι στο λιμάνι του παλατιού και επιβιβάστηκαν σε πλοίο που τους μετέφερε στην απέναντι όχθη του Βοσπόρου. Η οικογένεια των Λασκαρέων κατέφυγε στη Νίκαια όπου σύντομα οργάνωσαν ένα νέο Βυζαντινό κράτος. Το πρωί της 13ης Απριλίου 1204 τα υπολείμματα του στρατού, ο κλήρος και ο λαός παραδόθηκαν στους Σταυροφόρους. Οι ιερείς τους προϋπάντησαν με εικόνες και σταυρούς για να τους θυμίσουν ότι η πόλη είναι χριστιανική. Αλλά επακολούθησε μια από τις μεγαλύτερες λεηλασίες της παγκόσμιας ιστορίας. Η σφαγή δεν ήταν τόσο μεγάλη, αλλά οι Σταυροφόροι λεηλάτησαν και βανδάλισαν την Κωνσταντινούπολη με απίστευτη βαρβαρότητα για τρεις ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων εκλάπησαν ή καταστράφηκαν πολλά αρχαία και μεσαιωνικά ρωμαϊκά και ελληνικά έργα. Σπίτια, μοναστήρια και εκκλησίες λεηλατήθηκαν, όπως και οι τάφοι των Αυτοκρατόρων στον ναό των Αγίων Αποστόλων.
Η αντίληψη ότι η Κων/πολη έπεσε στα χέρια των Σταυροφόρων το 1204 λόγω της ανικανότητας του Αυτοκρατορικού στρατού είναι φυσικά, μύθος. Οι περίπου 40.000 Λατίνοι (20.000 πεζοί, 4.000 ιππείς, 5.000 βοηθητικοί και 10.000 περίπου ναύτες των Βενετικων πλοίων μεταφοράς) δεν θα είχαν καμια τύχη απέναντι στην γιγάντια Πολη των 500.000 κατοίκων αν υπήρχε έστω και σε αξιοπρεπή παρουσία ο πολεμικός βυζαντινός στόλος. Ο Στρατός των Αγγέλων δεν είχε πια το ειδικό βάρος του στρατού των Κομνηνών, διέθετε ακόμα όμως δόγμα, οπλισμό, καθώς και πολλά στελέχη του ενδόξου στρατού του Μανουήλ Κομνηνού που υπηρετούσαν ακόμα στις τάξεις του. Είχε πετύχει δε, αξιόλογες νίκες όπως στην Βουλγαρία υπο τον Ισαάκιο Β’ το 1186 εναντίον των αδελφών Ασαν, καθώς και σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τουρκομανων στον Ανω Σαγγάριο τον χειμώνα του 1201.
Παρόλα αυτά, ο στρατός των Αγγέλων τουλάχιστον σε αυστηρά αμυντικά καθήκοντά, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να αποκρούσει τους Σταυροφόρους γιατί ήταν βαρύς και πολυάριθμος ( στην μαχη που έγινε έξω απο τα τείχη τον Ιούνιο του 1203, ο αυτόπτης μάρτυρας Ροβέρτος του Κλαρυ αναφέρει ότι: ” Ο Αυτοκράτορας μας επιτέθηκε με 17 Βattailes (μονάδες διαφόρων μεγεθών που συνολικά ήταν πάνω απο 30.000 άντρες) υπο την αυστηρή προϋπόθεση οτι θα υπήρχε βυζαντινός στόλος. Το 1203/4 όμως δεν υπήρχε πολεμικός στόλος, παρα 20 σαρακοφαγωμενα σκάφη μέσα στον Κεράτιο, ενώ οι Βενετοί στην κυριολεξία αλωνιζαν στην Προποντίδα μεταφέροντας άνδρες, άλογα, υλικό και πολιορκητικές μηχανές κατά βούλησιν. Το βυζαντινό ναυτικό επι Αγγέλων άρχισε να παίρνει την κατω βόλτα, ώσπου περι το 1198, με τα εναπομείναντα πλοία να έχουν συμπληρώσει 25 χρόνια υπηρεσίας, να πηγαίνει πλέον κατά διαόλου, ενώ οι απαράδεκτοι Άγγελοι να ζητάνε και τα ρέστα (το 1202, ο “Μέγας Δουξ” Μιχαηλ Στρυφνος πούλησε τα ξάρτια, άγκυρες και λοιπό εξοπλισμό σε εμπόρους για πίστωση) ενώ τότε ακριβώς άρχιζε να οργιάζει η πειρατεία στο Αιγαίο (ο Μιχαήλ Χωνιάτης δίνει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες). Σε κάθε περίπτωση, η ναυτική ισχύς του κράτους είχε πάει περίπατο, και μαζί της κάθε ελπίδα απόκρουσης των Λατίνων εισβολέων που μπήκαν στην Πολη στις 14 Απριλίου 1204 οχι απο τα Χερσαία, αλλά απο τα…Θαλάσσια τείχη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)