Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 16 Ιουνίου 2026
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026
Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης ξεμπροστιάζει τον Ελπιδοφόρο για τα όσα πονηρά είχε πει περί αιρετικών και καβγατζήδων!!
Posted on 17 Ιουλίου, 2022
σ.σ. Ακούγοντας την πύρινη ομιλία του μακαριστού π. Αυγουστίνου Καντιώτη (1963) διακρίνει κανείς τον καραμπινάτο λυκοποιμένα που μας έχει απασχολήσει πολύ τελευταίως. Αυτήν την φορά ο αγαπημένος και φλογερός Επίσκοπος ελέγχει τον Αμερικής για τα όσα πονηρά είχε πει περί αιρετικών ότι είναι οι…. καβγατζήδες!! Στην ουσία ονόμασε αιρετικούς αυτούς που ελέγχουν τους αιρετικούς. Με άλλα λόγια διέστρεψε πλήρως την Αποστολική και Πατερική Παράδοση.
-https://www.youtube.com/watch?v=UnhM9CHe6Lc
Όποιος βγάλει βαθύ νόημα από τα λεχθέντα του «ποιμένος» ας μας το πει….
«…Αιρετικός είναι ο καβγατζής. Αυτός που κάνει διχασμούς. Αυτός που φέρνει διχόνοιες. Αυτός που φέρνει μίση. … Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να χωρίζουν, θέλουν να διχάζουν τους ανθρώπους, θέλουν να κάνουνε καβγά, θέλουν να κάνουν φασαρία. Θέλουνε να πάρουν κάποιους με το μέρος τους και να είναι οι άλλοι από το άλλο μέρος. Αυτός είναι ο αιρετικός άνθρωπος. Οι άλλοι οι αδελφοί μας οι Χριστιανοί, οι οποίοι δεν είναι Ορθόδοξοι δεν είναι αιρετικοί, είναι άνθρωποι οι οποίοι χωρίς να φταίνε, χωρίς να το έχουν διαλέξει οι ίδιοι γεννήθηκαν σε μία άλλη εκκλησία, γεννήθηκαν σε ένα άλλο δόγμα, όπως κι εμείς. Δε νομίζω ότι εμείς, λίγοι πρέπει να ‘ναι ανάμεσά μας αυτοί οι προσήλυτοι οι οποίοι πραγματικά γνώρισαν την Ορθοδοξία και την διάλεξαν συνειδητά. Οι περισσότεροι γεννηθήκαμε Ορθόδοξοι, δεν το διαλέξαμε. Επομένως αιρετικός δεν είναι άνθρωπος ο οποίος ανήκει σε μία άλλη εκκλησία, διότι τους ανθρώπους που ανήκουν σε άλλες εκκλησίες πρέπει να τους αγαπούμε. Είναι αδέλφια μας, είναι χριστιανοί. Μπορεί να μην έχουμε κοινωνία μεταξύ μας αλλά είναι γείτονές μας και οι Χριστιανοί πρέπει να μάθουμε να αγαπούμε ο ένας τον άλλον, να υποστηριζόμαστε και να συνεργαζόμαστε...»
Καραμπινάτος Λυκοποιμένας. Αν ζούσε σήμερα ο μακαριστός π. Αυγουστίνος, ο αγαπούλης σίγουρα θα τον αποκαλούσε καβγατζή, άνθρωπο της φασαρίας και της διχόνοιας.
Διαφωνεί κανείς;
ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ
Ὅταν καταδιώκονται οἱ Ρωμηοί, ἡ Ἑλλάδα ἁπλῶς «παρακολουθεῖ»;
Γράφει ὁ Ἰωάννης Νεονάκης
Τὰ προχθεσινά βίαια γεγονότα στὴν Συρία (27-3-2026), καὶ ἰδιαιτέρως στὴν πόλη Ἀλ-Σουκαϊλαμπίγια (Σελεύκεια) ὃπου κυριαρχεῖ ὁ Ρωμαίικος ἐντόπιος πληθυσμός, δὲν ἀφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Οἱ ὀρθόδοξοι Ρωμηοί γίνονται στόχος βιαιοτήτων μέ θρησκευτικά κίνητρα ἀπὸ φανατικὰ στοιχεῖα, μὲ βάρβαρες και ἀνηλεείς ἐπιθέσεις σὲ σπίτια, περιουσίες καὶ ζωές.
Πέρα ἀπό τίς προσωπικές ἐκκλήσεις γιά βοήθεια ἀπό πολλούς Ρωμηούς (ἀκόμα και πρός τόν ἲδιο τόν Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη) πού ὡς κραυγές ἀγωνίας ἀναρτήθηκαν στά ΜΚΔ, ἡ σκληρή ἀλήθεια καταγράφεται καί ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας σέ σκληρή ἀνακοίνωσή του δὲν μιλά γιὰ ἁπλά «ἐπεισόδια», ἀλλὰ γιὰ ὑποκίνηση θρησκευτικῶν ἐντάσεων καὶ ζητεῖ προστασία τῶν πιστῶν του. Αὐτὸ καὶ μόνο θά ἀρκοῦσε.
Καὶ ὅμως, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση ἐπέλεξε νὰ ἀπαντήσει μὲ μία ἄνευρη, ὀλιγόλογη, «τυπική» δήλωση τοῦ Υπουργείου Ἐξωτερικῶν – καὶ μάλιστα στὰ ἀγγλικά, γιά νά μήν μάθει τίποτα ὁ ἑλληνικός λαός – ὅτι «παρακολουθεῖ μέ ἀνησυχία τήν κατάσταση καί λαμβάνει ὑπόψιν της τήν ἀνακοίνωση τῆς Συριακῆς Κυβέρνησης σχετικά με τήν διερεύνηση τῶν ἐπεισοδίων ζητώντας τήν ταχεία ἐφαρμογή της»
Ἓνα τυπικό «παρακολουθεῖ τήν κατάσταση»;
Τί ἀκριβῶς παρακολουθεῖ; Τὴν σταδιακὴ ἐξαφάνιση τοῦ Ὀρθοδόξου στοιχείου στὴν Ἀνατολή; Τὴν ἐπανάληψη τῶν ἱστορικῶν διωγμῶν; Τὴν σιωπηλὴ γενοκτονία ἑνὸς ζῶντος κομματιοῦ τοῦ Γένους μας;
Ἡ στάση αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε «ψυχραιμία», οὔτε «διπλωματία». Εἶναι πολιτικὴ ἀπουσία, εἶναι ἐθνικὴ ἀδιαφορία καί εἶναι πλήρης ἱστορικὴ ἀνευθυνότητα.
Διότι οἱ Ρωμηοί τῆς Συρίας δὲν εἶναι «ἕνας ξένος πληθυσμός» πού ἁπλῶς εἶναι καλό να προστατευτεῖ. Εἶναι σάρκα ἀπὸ τὴν σάρκα τοῦ Γένους μας. Εἶναι ἡ Σελεύκεια, εἶναι ἡ Ἀντιόχεια, εἶναι ἡ ρωμαίικη Μέση Ἀνατολή. Εἶναι ἡ ἱστορικὴ μας καρδιά. Εἶναι ἡ ζῶσα συνέχεια τῆς πατρίδας μας τῆς Ρωμανίας (τοῦ κακῶς καί δολίως ἐπονομαζόμενου Βυζαντίου).
Καὶ ἐκεῖ, σήμερα, ἀσκεῖται σκληρή βία.
Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει τὴν πολυτέλεια νὰ «παρακολουθεῖ». Ἔχει χρέος νὰ παρεμβαίνει.
Ἔχει χρέος:
– νὰ καταδικάσει ρητὰ καὶ ἀπερίφραστα τὶς ἐπιθέσεις
– νὰ ἀναδείξει ἐμφατικά διεθνῶς τὸ ζήτημα τῶν διωγμῶν τῶν Ὀρθοδόξων
– νὰ ἀπαιτήσει ἐγγυήσεις ἀσφαλείας γιὰ τὶς ρωμαίικες κοινότητες ἀπό τήν Συριακή Κυβέρνηση θέτωντας ἀκόμα και ὃρους γιά τήν χρηματοδότησή της ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἐνωση
– νὰ στηρίξει ἐμπράκτως τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας
Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα: νὰ θυμηθεῖ καί νά ἀναστοχαστεῖ τήν ταυτότητά της.
Διότι ἄν ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑπερασπιστεῖ τὴν Ρωμηοσύνη καί τούς Ρωμηούς ἀπανταχοῦ τοῦ γῆς καί ἰδιαίτερα στήν, ἀπό κάθε ἂποψη, «εὐαίσθητη» περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τότε παύει νὰ ἔχει λόγο ὓπαρξης ὡς ἱστορικὸ καὶ πνευματικὸ κέντρο τοῦ Γένους μας.
Θά πρέπει ὃμως καί κάθε Ἕλληνας ποὺ αἰσθάνεται εὐαισθησία γιὰ τὴν ἱστορία, τὸν πολιτισμό, τὴν κληρονομιά μας καὶ γιά τούς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, μὲ τούς ὁποίους μοιραζόμαστε κοινό παρελθόν ἀλλά καί κοινό μέλλον, νὰ ἀναδείξει τὸ ἀτελείωτο μαρτύριό τους πρὸς κάθε κατεύθυνση.
Ὃλοι μαζί! Δὲν πρέπει νὰ ἀφήσουμε τούς Ρωμηούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς μόνους. Δὲν πρέπει νὰ συνηθίσουμε στὸν διωγμό. Δὲν πρέπει νὰ σιωπήσουμε.
Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν «παρακολουθεῖ».
Ἡ Ρωμηοσύνη ἀντιστέκεται.
Αντιοχείς, η άγνωστη συνιστώσα της Ρωμιοσύνης
Πολλούς Ελλαδίτες ξενίζει το όνομα «Ρωμιός», προκειμένου για τους Πολίτες, λέξη που οι ίδιοι χρησιμοποιούν για τον αυτοπροσδιορισμό τους. Ο Δημήτρης Μαντατζήογλου, από τους τελευταίους Ρωμιούς της Πριγκήπου, εξηγεί: «Προτιμώ τον όρο όχι επειδή είμαι λιγότερο Ελληνας από τους Ελλαδίτες, αλλά επειδή αντικατοπτρίζει την υπαγωγή μου σε περισσότερες πολιτιστικές επιρροές». Η ομογένεια της Πόλης και ιδιαίτερα η αστική κοινωνία του Πέραν, υπήρξε κοινωνία ιδιαίτερα κοσμοπολίτικη λόγω του δυτικού της προσανατολισμού. Η κοινότητα, παρά το μικρό αριθμό της, εντυπωσιάζει με την ποικιλία της καταγωγής των μελών της, απόρροια και των μικτών γάμων με Αρμένιους ή Εβραίους. Τα τελευταία χρόνια προστέθηκε στο μωσαϊκό της άλλη μία συνιστώσα, την ύπαρξη της οποίας πολλοί πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά στο συνέδριο.
Πρόκειται για τους Αραβες Ορθόδοξους της επαρχίας Χατάυ, όπου και η ιστορική Αντιόχεια (Αντάκυα). Οι αραβόφωνοι αυτοί Χριστιανοί, τόνισε ο εκπρόσωπός τους Συμεών Γιλμάζ, ως Ελληνορθόδοξοι θα είχαν υπαχθεί στην ανταλλαγή πληθυσμών. Ομως το Χατάυ τότε δεν ανήκε στην τουρκική επικράτεια, αλλά ήταν γαλλικό προτεκτοράτο. Οι Αντιοχείς ή Αντακυανοί αποτελούν περίπου το ένα όγδοο της κοινότητας. Μετοίκησαν στην Πόλη κατά τη δεκαετία του 1990, αναζητώντας οικονομικές ευκαιρίες και καλύτερη εκπαίδευση.
Η έλευση των Αντακυανών, των οποίων ο πληθυσμός δεν είναι γηρασμένος και οι περισσότερες οικογένειες πολύτεκνες, έδωσε νέα πνοή στην Ομογένεια. Υπολογίζεται ότι οι Αντιοχείς μαθητές αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50%, ενώ σε ορισμένα σχολεία φοιτούν μόνο αραβόφωνοι. Εντονη συζήτηση προκάλεσε το θέμα της λειτουργίας των ομογενειακών σχολείων, στις τάξεις των οποίων επικρατεί γλωσσικός κατακερματισμός, και οι μέθοδοι εκμάθησης της ελληνικής κρίνονται ανεπαρκείς, ιδίως για τα παιδιά που δεν την έχουν ως μητρική. Οπως τονίσθηκε όχι μόνο για αραβόφωνους, αλλά και για παιδιά από μικτούς γάμους, στα σπίτια των οποίων ομιλείται μόνο η τουρκική.
Οι αραβόφωνοι, δυναμικό τμήμα της Ομογένειας, έχουν κάποια παράπονα. Ενα από αυτά είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν τους επιτρέπει να δίνουν εξετάσεις στα ελληνικά ΑΕΙ με τους ίδιους όρους όπως οι ελληνικής καταγωγής Ρωμιοί. Οπως τόνισε ο Γιλμάζ, διακαής πόθος των Αντακυανών είναι να ενταχθούν πλήρως στην Ομογένεια, πράγμα που δεν έχει ακόμη συντελεσθεί λόγω των προκαταλήψεων κάποιων μελών της κοινότητας.
Α. Μασσαβετας
Τα ταραγμένα νερά του Αιγαίου – και στο βάθος εκλογικός αιφνιδιασμός;
Posted on 15 Ιουνίου, 2026
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Οι πολίτες, παρακολουθώντας την ομιλία του κ. Μητσοτάκη σε κάποιο πάνελ του 16ου Τακτικού Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας διαπίστωσαν για μια ακόμα φορά το πολιτικό του παραλήρημα, καθώς επιμένει να ζει στο δικό του παράλληλο σύμπαν, εστιάζοντας αποκλειστικά το ενδιαφέρον του στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, ενώ την ίδια στιγμή είναι αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα του μέσου Έλληνα πολίτη που βλέπει έντρομος όχι μόνο την ακρίβεια και το κόστος διαβίωσης να καταβροχθίζουν το πενιχρό του εισόδημα, αλλά και την έξαρση της εγκληματικότητας να διαταράσσει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής του.
ΤΡΙΨΗΦΙΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Όμως πραγματικά εξεπλάγησαν, και ίσως πολλοί απ’ αυτούς να ένιωσαν συμπάθεια από την «αυθόρμητη αποκάλυψη» του Πρωθυπουργού ότι διακατέχεται εδώ και χρόνια από την βασανιστική αβεβαιότητα για το ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο τηλέφωνο έκτακτης εθνικής ανάγκης στις τρεις το πρωί, με αποτέλεσμα να αγωνιά στο μεσονύχτιο για το μέλλον της Ελλάδας, αρνούμενος να εγκαταλείψει την καρέκλα της γλυκιάς και αμαρτωλής εξουσίας και προτιμώντας να παραμένει ξάγρυπνος, «πιστός υπηρέτης» του εθνικού καθήκοντος.
Για λίγα λεπτά της ώρας, ο κ. Μητσοτάκης υποδύθηκε –για την ανάγκη της τηλεοπτικής κάλυψης της ομιλίας, αλλά και λόγω της ακατάσχετης ροπής του στην μαζική εξαπάτηση των βρεφοποιημένων πολιτών– τον στιβαρό και αποφασιστικό ηγέτη και, σμίγοντας τα φρύδια του και υψώνοντας επιτηδευμένα το τόνο της φωνής του, αποκάλυψε για πρώτη φορά τον μόνιμο βραχνά που στοιχειώνει την πρωθυπουργική του θητεία, αναφέροντας τα ακόλουθα:
«Αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις τρεις το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».
Με αυτήν την φράση υπογράμμισε (έτσι θέλει να πιστεύει) το συγκριτικό του πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων πολιτικών αρχηγών στην διαχείριση και αντιμετώπιση εθνικών ή ευρύτερων γεωπολιτικών κρίσεων.
Η υπαινικτική αναφορά του Έλληνα Πρωθυπουργού σε μια πιθανή μείζονα εθνική, γεωπολιτική κρίση μόνο τυχαία δεν ήταν, αλλά συνδέεται ασφαλώς με την προσχεδιασμένη προσπάθεια της Τουρκίας να ενσωματώσει στην εθνική της νομοθεσία το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η κυβέρνηση της γείτονος χώρας φέρεται αποφασισμένη να καταθέσει προς ψήφιση στην τουρκική εθνοσυνέλευση νομοσχέδιο το οποίο θα ρυθμίζει το πλαίσιο των δικαιωμάτων και των εξουσιών στα τουρκικά εσωτερικά ύδατα, τη συνορεύουσα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), προσδίδοντας επίφαση νομιμότητας στο σύνολο των παράλογων τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μολονότι στην Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας αναφέρεται ρητώς (άρθρο 121 παρ. 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες, δηλαδή χωρικά ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη), συνορεύουσα ζώνη, αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδα, εντούτοις η Άγκυρα θα επιχειρήσει να υπονομεύσει την πλήρη κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, εντάσσοντας στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο την παράνομη και αυθαίρετη αξίωσή της περί μειωμένης ή μηδενικής επήρειας των νησιών, υποστηρίζοντας ότι στερούνται θαλάσσιων ζωνών, ενώ παραδέχεται ότι διαθέτουν μόνο περιορισμένο εύρος χωρικών υδάτων.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το νομοσχέδιο θα επιβεβαιώνει την πάγια θέση του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου να θεωρεί ως αιτία πολέμου (casus belli), –παραβιάζοντας ευθέως το Δίκαιο της Θάλασσας και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 2 παρ. 4)–, την δυνητική άσκηση από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου.
Επίσης, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, η Τουρκία να υπαγάγει το σύνολο των κατακερματισμένων βραχονησίδων σε ειδικό καθεστώς «αδιευκρίνιστης κυριαρχίας», ώστε μελλοντικά να τις εντάξει στην ζώνη ευθύνης και δικαιοδοσίας της.
Επισημαίνουμε ότι μόλις το νομοσχέδιο ψηφιστεί από την βουλή και καταστεί νόμος του τουρκικού κράτους, η συγκεκριμένη εξέλιξη θα συνιστά μια μόνιμη και διαρκή απειλή κατά της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, ενώ την ίδια στιγμή θα θέτει οριστικά ταφόπλακα στο νανουριστικό αφήγημα των «ήρεμων νερών» του μονίμως αιθεροβάμονος και εκτός πραγματικότητας κ. Μητσοτάκη.
Μόλις που χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» θα ωθήσει την Άγκυρα στην άσκηση δραστηριοτήτων (έρευνας, αλιείας, εκμετάλλευσης και διαχείρισης φυσικών πόρων κλπ.) σε θαλάσσιες περιοχές εντός της μη οριοθετημένης ελληνικής υφαλοκρηπίδας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, γεγονός, το οποίο θα αυξήσει κατακόρυφα την ένταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ κρίνεται πολύ πιθανό να οδηγήσει τις δύο χώρες στο χείλος της εμπόλεμης σύρραξης.
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Πριν από δυόμισι χρόνια, στις 4 Απριλίου 2024, είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο μας με τον τίτλο «Αποκωδικοποιώντας την επίσκεψη Ερντογάν: Απεμπόληση Εθνικής Κυριαρχίας ή Πόλεμος» 1, με το οποίο ασκούσαμε έντονη και αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη για τους επιπόλαιους και αδέξιους χειρισμούς της στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, που είχαν ως κατάληξη την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην Ελλάδα και την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών «Περί σχέσεων Φιλίας και καλής Γειτονίας» μεταξύ των νατοϊκών συμμάχων Ελλάδας και Τουρκίας.
Μάλιστα τότε, η ελληνική κυβέρνηση έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, θεωρώντας (ως επί το πλείστον εσφαλμένα) ότι η υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών δεσμεύει την Τουρκία σε ένα πλαίσιο ειρηνικής συνύπαρξης και αμοιβαίας αποφυγής συγκρουσιακών καταστάσεων και δυνητικής κλιμάκωσης των περιφερειακών εντάσεων. Ο υπερφίαλος κ. Μητσοτάκης κομπορρημονούσε, λέγοντας ότι η πολιτική του περί «ήρεμων νερών» αποδίδει καρπούς και συμβάλλει στην εκτόνωση της παραδοσιακής έντασης και στην καλλιέργεια θετικού κλίματος μεταξύ των δύο χωρών.
Όμως, εμείς είχαμε υποστηρίξει δημοσίως την ακριβώς αντίθετη θέση, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την Διακήρυξη των Αθηνών ως προάγγελο του ζοφερού μέλλοντος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει ότι όσοι έσπευσαν να συμμεριστούν την κυβερνητική αισιοδοξία για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, πολύ γρήγορα θα διαψευστούν, συνειδητοποιώντας ότι η επίσκεψη του κ. Ερντογάν αποτελούσε στην πραγματικότητα ένα καλά σκηνοθετημένο επικοινωνιακό σόου παραπλάνησης του ελληνικού λαού αναφορικά με τις πάγιες επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας.
ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ
Tο επικοινωνιακό επιτελείο του Πρωθυπουργού καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες να φιλοτεχνήσει το προφίλ της (δήθεν) αρραγούς κομματικής ενότητας, ότι δηλ. το κόμμα της Ν.Δ. θα πορευτεί συντεταγμένα και χωρίς εσωκομματικούς κλυδωνισμούς προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, κάτω από την «αδιαμφισβήτητη ηγεσία» του προέδρου της, ενώ είναι γνωστόν τοις πάσι ότι στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης υπάρχουν μεγάλη δυσαρέσκεια και γκρίνια για την λειτουργία του επιτελικού κράτους από στελέχη και βουλευτές που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την λαϊκή οργή.
Επομένως, η κομματική λογική υπαγορεύει την προκήρυξη πρόωρων γενικών βουλευτικών εκλογών, με σκοπό την επίτευξη ενός τριπλού στόχου:
Α) Τίθεται οριστικό τέλος στην εσωκομματική εσωστρέφεια
Β) Ανακόπτεται η δημοσκοπική πτώση, η οποία, προϊόντος του χρόνου, θα εξελιχθεί σε δημοσκοπική κατάρρευση και
Γ) Εξασφαλίζεται σημαντικό εκλογικό προβάδισμα έναντι των υπολοίπων κομμάτων, καθώς η αναγγελία των εκλογών θα αιφνιδιάσει απόλυτα τους εφησυχάζοντες κομματικούς μηχανισμούς.
Ο κ. Μητσοτάκης, αναφέροντας συνεχώς ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, αποκοιμίζει το πολιτικό σύστημα, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι άριστος τακτικιστής και κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού.
Οι πολίτες οφείλουν να μην αιφνιδιαστούν, εάν οι βουλευτικές εκλογές προκηρυχθούν ακόμη και εντός του Ιουλίου, αφού η ημερομηνία της 5ης Ιουλίου 2026 συνιστά σημαντικό δέλεαρ για την διενέργειά τους –κατά ένα παράδοξο καπρίτσιο της Ιστορίας συμπίπτει με την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος του 2015–, και ως εκ τούτου ο κ. Μητσοτάκης ενδεχομένως την επιλέξει ως πιθανή ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, όχι μόνο για να χλευάσει τον πολιτικό αμοραλισμό του κ. Τσίπρα, αλλά και για να αξιοποιήσει τον υψηλό συμβολισμό της στο πλαίσιο μιας καλοσχεδιασμένης εκλογικής στρατηγικής που ικανοποιεί δύο βασικές πολιτικές επιδιώξεις:
α) ενεργοποιεί τα κομματικά αντανακλαστικά των συντηρητικών ψηφοφόρων, οι οποίοι μολονότι εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, εντούτοις αποστρέφονται πολιτικά τον κ. Τσίπρα και
β) υπενθυμίζει στο σύνολο του ελληνικού λαού τον σοβαρό κίνδυνο που διατρέχει από τον τυχοδιωκτισμό ανεύθυνων και ευκαιριακών πολιτικών ηγεσιών.
ΑΦΗΓΗΜΑ ΦΟΒΟΥ
Το εκλογικό αφήγημα του κ. Μητσοτάκη, με το οποίο θα δικαιολογήσει την ανάγκη πρόωρης προσφυγής στις κάλπες θα είναι αντιμετώπιση εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας (άρθρο 41 παρ. 2 Σ.), καθώς η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την μονομερή επιβολή νέων θαλάσσιων συνόρων, δεδομένου ότι η Άγκυρα –διά του ψηφισθέντος νόμου– θα ενσωματώσει στην εσωτερική της έννομη τάξη, όχι μόνο τις μονομερείς διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ενδεχομένως και τα πολύ μικρά νησιά και τις βραχονησίδες που δεν συμπεριλαμβάνονται στην Συνθήκη της Λωζάνης.
Υπό τις διαγραφόμενες έκτακτες γεωπολιτικές συνθήκες, το μοναδικό κόμμα –θα ισχυριστεί ο κ. Μητσοτάκης– που μπορεί να αναλάβει την υπεύθυνη και επιτυχή διαχείριση μιας πολύ πιθανής γεωπολιτικής κρίσης και να εγγυηθεί την εθνική ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας είναι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.
Συνεπώς, ο κ. Μητσοτάκης για μια ακόμα φορά θα καταφύγει στο αφήγημα του φόβου, με σκοπό τον επηρεασμό και την διαμόρφωση της συνείδησης και της γνώμης των Ελλήνων πολιτών, το οποίο αυτή τη φορά δεν θα στηρίζεται στην απειλή της δημόσιας υγείας από τον κορωνοϊό.
Η επικαιροποίηση του αφηγήματος θα βασίζεται στον πανάρχαιο φόβο που ξυπνά στις μάζες το άκουσμα του πολέμου με τον προαιώνιο εχθρό, δηλ. η πιθανότητα της εμπόλεμης σύγκρουσης με την Τουρκία θα υπαχθεί στην μακιαβελική πολιτική σκοπιμότητα για την χειραγώγηση του εκλογικού αποτελέσματος προς όφελος του κ. Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας.
Εν συνεχεία, έχοντας νωπή λαϊκή εντολή, θα προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την συνολική διευθέτηση όλων των παράνομων τουρκικών αξιώσεων, που θα οδηγήσει μοιραία στην διχοτόμηση του Αιγαίου και στην τραγική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.
Έτσι θα δικαιωθούν, όσοι υποστήριζαν, πριν από χρόνια, ότι το Αιγαίο θα χαθεί για την Ελλάδα χωρίς να πέσει ούτε μία τουφεκιά.
Κατά την προσωπική εκτίμηση του γράφοντος, ο κ. Μητσοτάκης «φωτογράφησε» την επερχόμενη γεωπολιτική ένταση με την Τουρκία, μιλώντας από το βήμα του συνεδρίου της Ν.Δ., όταν αναφέρθηκε στο τριψήφιο τηλέφωνο και στην ισχυρή πιθανότητα πρόκλησης περιφερειακών εντάσεων.
Στην προ δυόμισι ετών αρθρογραφία μας, δεν είχαμε διαστάσει να παραθέσουμε την ακόλουθη άποψη, που δυστυχώς φαίνεται να επιβεβαιώνεται υπό το φως των σημερινών δυσμενών εξελίξεων, καθότι είχαμε σημειώσει επί λέξει τα εξής:
«Η υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών «Περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας» Ελλάδας-Τουρκίας, σηματοδοτεί την εκκίνηση μίας fast track διαπραγματευτικής και διπλωματικής διαδικασίας, η οποία θα καταλήξει με μαθηματική ακρίβεια στην απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, ήτοι στην διχοτόμηση του Αιγαίου, που θα πραγματοποιηθεί με δύο εναλλακτικά ισοδύναμους τρόπους: είτε πολιτισμένα, δηλ. με την συμφωνημένη προσφυγή στην δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, είτε άκομψα, δηλ. με την πρόκληση θερμού πολεμικού επεισοδίου».
Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν εισέλθει σε μια πολύ επικίνδυνη ατραπό που θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση ή ακόμη και σε εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, καθώς και σε επαναχάραξη τουλάχιστον των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο, για χάρη δήθεν της προώθησης της ειρήνης, της ασφάλειας και της ευημερίας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Δυστυχώς, η Τουρκία παραμένει μια περιφερειακή χώρα δυνητικής αποσταθεροποίησης της διεθνούς τάξης που υπηρετεί με θρησκευτική ευλάβεια την αναθεωρητική της ατζέντα, επιδιώκοντας να υποσκάψει την εθνική κυριαρχία και τα διεθνώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Αντιθέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις, ακολουθώντας για δεκαετίες πολιτική κατευνασμού, ηττοπάθειας και αφελληνισμού, εσκεμμένα έφθειραν το εθνικό φρόνημα, καλλιεργώντας σε μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού μια τάση αποδοχής των τουρκικών αξιώσεων.
Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να απορρίψουν το αφήγημα του φόβου που επιβάλλει στην κοινωνία ο κ. Μητσοτάκης, κατανοώντας ότι ο τουρκικός επεκτατισμός αντιμετωπίζεται μόνο με την σφυρηλάτηση πνεύματος εθνικής ομοψυχίας και με ισχυρές, αξιόμαχες και αποφασισμένες ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες καθοδηγούνται από μια γνήσια πατριωτική πολιτική ηγεσία, εμπνεόμενη από τα ιερά νάματα των ηρωικών αγώνων του Έθνους και της Φυλής, και όχι από τυχάρπαστους πολιτικούς καιροσκόπους.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 31-5-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 57.
1.Αποκωδικοποιώντας την επίσκεψη Ερντογάν: Απεμπόληση Εθνικής Κυριαρχίας ή Πόλεμος!
Πηγή Truth Revealed
Ἡ Ὀρθοδοξία εἰς τὴν Βαλτικὴν ὑπὸ πίεσιν
Τοῦ κ. Ρουσλὰν Πανκράτοφ (Ρίγα, Λετονία)*
Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,
Γιὰ μένα, ὡς ὀρθόδοξο ἄνθρωπο καὶ ὡς εἰδικὸ στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς, εἶναι πολὺ ἀνησυχητικὸ καὶ ὀδυνηρὸ νὰ παρακολουθῶ τὶς διεργασίες ποὺ ἐκτυλίσσονται ἐκεῖ. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ νεοναζιστικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ γιὰ ἀνοικτὸ σατανισμό· διαφορετικὰ δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομαστεῖ.
Γι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ στρέψω τὴν προσοχή σας σὲ αὐτὲς τὶς διεργασίες καὶ στὰ γεγονότα ποὺ σήμερα ἔχω τὴν τιμὴ νὰ παρουσιάσω στὴν εἰσήγησή μου. Ἡ Λετονία, ἡ Λιθουανία καὶ ἡ Ἐσθονία δὲν ἀποτελοῦν περιφερειακὸ θέμα, ἀλλὰ νευραλγικὸ σημεῖο τοῦ σύγχρονου ἀγώνα γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Ἂν αὐτὸ τὸ πείραμα πετύχει, ἡ ἀπώθηση τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ συμβεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Νομίζω ὅτι αὐτὸ δὲν πλήττει μόνο τὴν Ὀρθοδοξία.
Αὐτὲς οἱ τάσεις εἶναι πολὺ ἀνησυχητικές. Ὡστόσο, σήμερα θὰ μιλήσουμε πρωτίστως γιὰ τὴν πίστη μας, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς σήμερα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία μειονότητα. Τὴ μετατρέπουν σκόπιμα σὲ ἀντικείμενο ἐλεγχόμενης ἀπομόνωσης, σὲ ξένο στοιχεῖο, σὲ εἰκόνα ἐχθροῦ, μὲ τὴν ὁποία τὸ κράτος θεωρεῖ ὅτι ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ κάνει ὅ,τι κρίνει χρήσιμο γιὰ τὸν γεωπολιτικό του προσανατολισμό.
Τυπικά, καὶ τὰ τρία κράτη ἐγγυῶνται τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς πίστεως. Στὴν πράξη, ὅμως, βλέπουμε κάτι διαφορετικό. Ἡ ἐλευθερία τοῦ κράτους μετατρέπεται σὲ ἀναδιαμόρφωση τοῦ ὁμολογιακοῦ χάρτη. Στὸ παράδειγμα τῆς Λετονίας, τὸ Κοινοβούλιο, χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀνακηρύσσει τὴ Λετονικῆ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νομικὰ ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας. Αὐτὲς δὲν εἶναι κανονικὲς διαδικασίες, ἀλλὰ πολιτικὸς καταναγκασμός.
Τὸ Κοινοβούλιο τοποθετεῖ τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπὸ τὴ Σύνοδο, πάνω ἀπὸ τὴν ἱερὰ παράδοση, καὶ ἰδιοποιεῖται τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζει σὲ ποιὸν καὶ μὲ ποιὸν τρόπο ἀνήκει ἡ θέση μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ἱεραρχία τῆς ἑνότητας. Μία τέτοια παρέμβαση ἀποτελεῖ ἄμεσο πλῆγμα στὴν ἴδια τὴν ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας τῆς συνείδησης. Οἱ ἀρχὲς τῶν χωρῶν τῆς Βαλτικῆς ἀναγνωρίζουν τὴν ἐλευθερία τοῦ πιστεύειν, ἀλλὰ ἀρνοῦνται στὴν Ἐκκλησία τὸ δικαίωμα νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι: νὰ ἔχει τὴ δική της κανονικὴ δομή, τὸ δικό της κέντρο ἑνότητας, τὴ δική της ζῶσα μνήμη καὶ παράδοση.
Ἡ ὀρθόδοξη κοινότητα ἀποκτᾶ στὴν πράξη τὸ καθεστὼς τῶν ὑπὸ ὅρους νομιμοφρόνων, τῶν ὁποίων ἡ ἐσωτερικὴ ζωὴ ἀξιολογεῖται διαρκῶς μέσα ἀπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς γεωπολιτικῆς. Πρόκειται γιὰ μία νέα μορφὴ ὁμολογιακῆς πίεσης. Ἀντὶ γιὰ ὠμὲς ἀπαγορεύσεις, ἔχουμε μία λεπτή, ἀλλὰ ἀρκετὰ σκληρὴ – θὰ ἔλεγα ἀκόμη καὶ κυνικὴ – πολιτικὴ ἀναδιαμόρφωση τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅλα αὐτά, φυσικά, τίθενται στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐθνικῆς οἰκοδόμησης καὶ τῆς ἀντιρωσικῆς κινητοποίησης. Γιὰ τὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος. Τὸ πιὸ προσοδοφόρο ἐμπόρευμα εἶναι ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ἡ ρωσοφοβία.
Στὴν οὐσία, στὴν Ὀρθοδοξία προτείνεται νὰ ἐπιβιώσει μόνο ὡς μία ἐξημερωμένη θρησκεία, χωρὶς ζωντανὸ δεσμὸ μὲ τὸ οἰκουμενικὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ δεύτερο ἐργαλεῖο εἶναι ὁ ἐκβιασμὸς μέσῳ τῆς περιουσίας. Οἱ περιπτώσεις τῆς Ἐσθονίας μᾶς τὸ δείχνουν αὐτὸ πολὺ καθαρά.
Μετὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀνεξαρτησίας, οἱ κυριότεροι ὀρθόδοξοι ναοὶ καὶ οἱ μονὲς παραχωρήθηκαν σὲ δομὲς προσανατολισμένες πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐνῶ ἡ κανονικὴ Ἐσθονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἀναγκάστηκε νὰ μισθώνει τὰ ἴδια της τὰ ἱερὰ ἀπὸ τὸ κράτος. Ἐκεῖ ὅπου ἡ κοινότητα ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ μίσθωση, κάθε πολιτικὴ σύγκρουση γίνεται αὐτομάτως ἀπειλὴ ἐκδίωξης ἀπὸ τὸν ἴδιο της τὸν ναό.
Αὐτό, στὴν οὐσία, συμβαίνει καὶ σήμερα, καὶ ἐμεῖς γινόμαστε μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἀπαράδεκτης πρακτικῆς. Στὴ Λιθουανία ὑπάρχει τυπικὰ ἕνα ὀρθὸ καθεστὼς ἰδιοκτησίας, προβλέπεται ἡ ἀποκατάσταση τῆς περιουσίας στὶς παραδοσιακὲς ὁμολογίες, ἀλλὰ τὸ καθεστὼς τῆς ὀρθόδοξης κοινότητας καὶ ἐδῶ ἐξαρτᾶται στὴν πράξη ἀπὸ τὴ «σωστὴ πολιτισμική της ἔνταξη».
Ἡ Ὀρθοδοξία ἐπιτρέπεται ὅσο δὲν ἐμποδίζει τὸ σχέδιο τῆς λεγόμενης εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας, καθαρμένης ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ ἴδιοι ἀποκαλοῦν ἀνατολικὴ ἐπιρροή. Ἔτσι, τὸ δικαίωμα ἰδιοκτησίας γίνεται ἐργαλεῖο πειθάρχησης τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀρχὲς τῆς Βαλτικῆς λένε: προσεύχεστε, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε ἀσφαλῆ γιὰ ἐμᾶς· χρησιμοποιεῖτε τοὺς ναοὺς ὅσο ἐντάσσεστε στὸν πολιτικό μας σχεδιασμό. Αὐτὸ δὲν εἶναι προστασία δικαιωμάτων· εἶναι ἀνοικτὴ βεβήλωση.
Οἱ ναοὶ γίνονται ὅμηροι τῆς γεωπολιτικῆς συγκυρίας καὶ οἱ πιστοὶ ὅμηροι τοῦ φόβου τῶν ἄλλων. Μᾶς μιλοῦν διαρκῶς γιὰ τὸ κράτος δικαίου, ὅμως ὁ νόμος μὲ τὸν ὁποῖο τὰ κοινοβούλια ξαναγράφουν τὸ κανονικὸ καθεστὼς τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἀναδιανέμουν στὴν πράξη τὰ ἱερά της δὲν ἀποτελεῖ ἔκφραση ἔννομης τάξης. Εἶναι νομιμοποίηση τοῦ ψεύδους, νομιμοποίηση τοῦ σατανισμοῦ.
Τὸ δίκαιο, στὴ χριστιανικὴ καὶ κλασσικὴ εὐρωπαϊκὴ παράδοση, προϋποθέτει δεσμὸ μὲ τὴ δικαιοσύνη καὶ σεβασμὸ τῆς ἐσωτερικῆς αὐτονομίας τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων. Ὅταν ὁ νόμος μετατρέπεται σὲ ἐργαλεῖο πολέμου ταυτοτήτων, παύει νὰ εἶναι δίκαιο καὶ γίνεται θεσμοποιημένη βία.
Σήμερα ἡ Λετονία, ἡ Λιθουανία καὶ ἡ Ἐσθονία ἀπευθύνουν οὐσιαστικὰ στὸν ὀρθόδοξο ἄνθρωπο τὸ ἑξῆς μήνυμα: εἶσαι ἐλεύθερος νὰ πιστεύεις στὴν ψυχή σου, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία σου θὰ εἶναι ὅπως ἐμεῖς θὰ τὴ διαμορφώσουμε μὲ νόμο. Πρόκειται γιὰ προσπάθεια ἀντικατάστασης τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ κράτους μὲ τὴ διαχείριση τῆς πίστης τῶν ἄλλων. Αὐτὸ δὲν εἶναι μόνο ἀντικανονική, ἀλλὰ καὶ ἀντιδικαιικὴ πράξη, μὲ τὴν πιὸ οὐσιαστικὴ ἔννοια τῆς λέξης.
Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, ἡ δημιουργία ἑνὸς διεθνοῦς συμβουλίου γιὰ τὴν προστασία τῆς ὀρθόδοξης κανονικῆς τάξης δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς χρήσιμη πρωτοβουλία, ἀλλὰ ἀπάντηση σὲ μία πραγματικὴ πρόκληση.
Χρειαζόμαστε ἕνα τέτοιο ὄργανο, τὸ ὁποῖο νὰ ὀνομάζει δημόσια καὶ μὲ σαφῆ προσανατολισμὸ τὴν παρέμβαση τῶν ἀρχῶν τῶν χωρῶν τῆς Βαλτικῆς στὶς ἐκκλησιαστικὲς ὑποθέσεις μὲ τὸ πραγματικό της ὄνομα: παραβίαση τῆς ἐλευθερίας τῆς συνείδησης καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ κράτους δικαίου. Θὰ προετοίμαζε θεολογικοκανονικὰ καὶ νομικὰ πορίσματα σχετικὰ μὲ τὸ καθεστὼς τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, τὶς αὐτοκεφαλίες, τὰ διατάγματα, τὴν κρυφὴ διάκριση εἰς βάρος τῶν ὀρθόδοξων κοινοτήτων.
Θὰ οἰκοδομοῦσε ἐπίσης ἕνα ὁριζόντιο δεσμὸ ἀνάμεσα στὶς Ἐκκλησίες, τοὺς εἰδικοὺς καὶ τὸ μιντιακὸ περιβάλλον, ὥστε ἡ φωνὴ τῆς βαλτικῆς Ὀρθοδοξίας νὰ πάψει νὰ εἶναι φωνὴ ἀπὸ τὸ γκέτο καὶ νὰ ἀκουστεῖ ὡς μέρος τῆς γενικῆς συνοδικῆς μαρτυρίας.
Γιὰ ἐμᾶς ποὺ ἀσχολούμαστε μὲ τὴ Βαλτική, αὐτὸ σημαίνει τὴν ἀνάγκη συστηματικῆς τεκμηρίωσης τῶν παραβιάσεων, ἀνάλυσης τῶν νόμων καὶ τῶν πρακτικῶν, σύγκρισής τους μὲ τὰ διεθνῆ πρότυπα καὶ τὸ κανονικὸ δίκαιο, καὶ ἀνάδειξης αὐτῶν τῶν περιπτώσεων στὸν δημόσιο χῶρο, ἀντὶ νὰ μένουν ὡς ἐσωτερικὸς πόνος τῶν τοπικῶν κοινοτήτων.
Τέλος, γιὰ τὸ κύριο ζήτημα: ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία στὴ Βαλτικὴ δὲν εἶναι μόνο ἀγώνας γιὰ δικαιοδοσίες καὶ τετραγωνικὰ μέτρα. Εἶναι ἀγώνας γιὰ τὸ δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ μὴ εἶναι ὑλικὸ ἑνὸς ἐθνικοῦ σχεδίου, ἀλλὰ εἰκόνα Θεοῦ, τῆς ὁποίας ἡ πίστη καὶ ἡ μνήμη δὲν ὑπόκεινται σὲ πολιτικὴ διαμόρφωση.
Οἱ ἀρχὲς τῶν χωρῶν τῆς Βαλτικῆς σήμερα δοκιμάζουν συνειδητὰ τὰ ὅρια τοῦ ἐπιτρεπτοῦ, ἀναζητοῦν τὶς δικές τους κόκκινες γραμμὲς – πόσο μακριὰ μποροῦν νὰ φτάσουν στὴν ἀναδιαμόρφωση τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο αὐτὸ μπορεῖ ἀκόμη νὰ καλύπτεται μὲ ρητορικὴ περὶ ἐλευθερίας καὶ ἐθνικῆς ἀσφάλειας. Ἂν αὐτὸ τὸ πείραμα μείνει χωρὶς σοβαρὴ ἀπάντηση, χωρὶς τὴ δική μας ἀντίδραση, αὔριο παρόμοια μοντέλα θὰ μεταφερθοῦν καὶ σὲ ἄλλες χῶρες.
Γι’ αὐτὸ τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ μιλήσουμε εὐθέως. Ἡ χρήση τοῦ δικαίου καὶ τῆς περιουσίας ὡς ὅπλων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπόλυτη κόκκινη γραμμή. Ἡ ὑπέρβασή της μετατρέπει τὸ κράτος ὄχι σὲ προστάτη τῆς ἐλευθερίας, ἀλλὰ σὲ συμμέτοχο πνευματικῆς βίας.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ προστασία τῆς ὀρθόδοξης κανονικῆς τάξης καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κληρονομιᾶς στὴ Βαλτικὴ δὲν εἶναι μόνο προστασία τῶν κοινοτήτων μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ νοήματος τοῦ δικαίου στὴν Εὐρώπη.
* Ρουσλὰν Πανκράτοφ (Ρίγα, Λετονία), ἐμπειρογνώμων τοῦ Κέντρου Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν, ἐρευνητὴς καὶ ἐπικεφαλῆς τοῦ Τμήματος Βαλτικῶν Κρατῶν εἰς τὸ Ἰνστιτοῦτο Χωρῶν τῆς CIS.
Ιωάννου Χρυσοστόμου Κων/Πόλεως, Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν.
Posted on 15 Ιουνίου, 2026
[Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].
Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό…
Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία
Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4η προς την Ολυμπιάδα].
Και αυτά βέβαια διαδραματίζονται στη θάλασσα. Τώρα, όμως, στη δική μας θάλασσα η ταραχή είναι χειρότερη και τα κύματα φοβερότερα. Αλλά να παρακαλείς τον Δεσπότη μας Χριστό, ο Οποίος δεν επιβάλλεται στη θαλασσοταραχή με τέχνασμα, αλλά καταπαύει την τρικυμία με νεύμα [βλ. Μάρκ.4,39: «Σιώπα, πεφίμωσο (:Σώπα, φιμώσου)»]. Εάν, όμως, Τον παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, μην αμελήσεις, γιατί έτσι συνηθίζει να ενεργεί ο φιλάνθρωπος Θεός. Μήπως δεν μπορούσε να γλυτώσει εκείνους τους τρεις Παίδες, για να μη ριχθούν μέσα στην κάμινο του πυρός; Όμως, αφού αιχμαλωτίσθηκαν και εξορίσθηκαν σε βάρβαρη χώρα και αποξενώθηκαν από την πατρική τους κληρονομιά και απογοητεύθηκαν από όλους και δεν τους απόμεινε τίποτε, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, έκανε το θαύμα και σκόρπισε τη φωτιά [βλ. Δαν.3,1-33]. Γιατί η φωτιά, μην υποφέροντας την αρετή των δικαίων, πήδησε έξω και έκαψε εκείνους που βρήκε γύρω από το καμίνι των Χαλδαίων. Και έτσι το καμίνι ήταν γι’ αυτούς Εκκλησία και καλούσαν όλη την κτίση, και τα ορατά και τα αόρατα, τους αγγέλους και τις ουράνιες δυνάμεις, και αφού έτσι τα περιέλαβαν όλα, έλεγαν: «Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· · ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας (:Ευλογείτε και δοξάζετε, όλα τα ουράνια και επίγεια δημιιουργήματα του Κυρίου, έμψυχα και άψυχα, τον Κύριο· υμνείτε και δοξολογείτε Αυτόν πέρα από κάθε μέτρο στους απέραντους αιώνες)» [προσευχή Αζαρία και ύμνος των τριών παίδων, στίχος 34].
Βλέπεις πώς η υπομονή των δικαίων και τη φωτιά τη μετέβαλε σε δροσιά και τον τύραννο τον ντρόπιασε και τον έκανε να στείλει γράμματα σε όλη την οικουμένη; «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ» [Δαν. 3,28: «Καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ ὃς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατο τοὺς παῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐπεποίθεισαν ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ τὸ ῥῆμα τοῦ βασιλέως ἠλλοίωσαν καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν εἰς πῦρ, ὅπως μὴ λατρεύσωσι μηδὲ προσκυνήσωσι παντὶ θεῷ, ἀλλ᾿ ἢ τῷ Θεῷ αὐτῶν (:Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ αποκρίθηκε και είπε: ‘’Ευλογημένος και δοξασμένος ας είναι ο Θεός του Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ο Οποίος απέστειλε τον άγγελό Του και έσωσε και ελευθέρωσε τους δούλους Του, διότι επειδή είχαν απόλυτη πίστη σε Αυτόν, αψήφησαν και παρέβησαν το διάταγμα του βασιλιά· και προτίμησαν να παραδώσουν τα σώματα τους στη φωτιά, παρά να λατρεύσουν και να προσκυνήσουν οποιονδήποτε άλλο θεό, εκτός από τον Θεό τους’’)» και Δαν. 31,33: «Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς πᾶσι τοῖς λαοῖς, φυλαῖς καὶ γλώσσαις τοῖς οἰκοῦσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ· εἰρήνη ὑμῖν πληθυνθείη· τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα, ἃ ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐναντίον ἐμοῦ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν ὡς μεγάλα καὶ ἰσχυρά· ἡ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν (: Εγώ, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, απευθύνομαι προς όλους τους ανθρώπους όλων των λαών, φυλών και γλωσσών, οι οποίοι κατοικούν σε όλο τον κόσμο και τους εύχομαι: ‘’Είθε να πληθύνει και να πλεονάζει σε σας η ειρήνη. Μου φάνηκε καλό και αρεστό να σας ανακοινώσω τα μεγάλα θαύματα και τα έργα που προκαλούν κατάπληξη και τρόμο, τα οποία έκανε σε εμένα ο Ύψιστος Θεός και να σας γνωστοποιήσω πόσο μεγάλα και θαυμαστά υπήρξαν αυτά! Η Βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια, η δε δύναμη και κυριαρχία Του ισχύουν πάντοτε και εκτείνονται απαύστως και αιωνίως από τη μια γενεά στην άλλη γενεά)»]. Και να πόση αυστηρότητα όρισε για όποιον συμβεί να μιλήσει εναντίον τους, να δημεύεται το σπίτι του και να αρπάζονται τα υπάρχοντά του[ βλ. Δαν.3,29: «Καὶ ἐγὼ ἐκτίθεμαι δόγμα· πᾶς λαός, φυλή, γλῶσσα, ἣ ἐὰν εἴπῃ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, εἰς ἀπώλειαν ἔσονται καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς διαρπαγήν, καθότι οὐκ ἔστι θεὸς ἕτερος, ὅστις δυνήσεται ῥύσασθαι οὕτως (: Εγώ λοιπόν εκδίδω διαταγή, σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος οποιουδήποτε λαού, οποιασδήποτε φυλής και γλώσσας, ο οποίος θα τολμήσει να εκστομίσει βλασφημία εναντίον του Θεού των Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ θα θανατωθεί, η δε ακίνητη και κινητή περιουσία του θα δημευθούν διότι δεν υπάρχει άλλος θεός ο οποίος να έχει τη δύναμη να προσφέρει παρόμοια θαυμαστή σωτηρία)»].
Μη λιποψυχήσεις, λοιπόν, ούτε να αμελήσεις. Γιατί κι εγώ, όταν απομακρυνόμουν από την πόλη, για τίποτε από αυτά δεν φρόντιζα, αλλά έλεγα στον εαυτό μου: «Εάν θέλει η βασίλισσα να με εξορίσει, θα με εξορίσει. Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» [Ψαλμ.23,1]. Και εάν θέλει να με πριονίσει, θα με πριονίσει· έχω για υπόδειγμα τον Ησαΐα [Ο προφήτης Ησαΐας, κατά μία παράδοση, πέθανε με πριονισμό, τον οποίο υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος]. Εάν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, φέρνω στη μνήμη μου τον Ιωνά [Ιωνά 1,15: «Καὶ ἔλαβον τὸν Ἰωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς»]. Εάν θέλει να με ρίξει στην κάμινο του πυρός, έχω τους τρεις παίδες που έπαθαν το ίδιο [Δαν.3,1-33]. Εάν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Δανιήλ ριγμένο στον λάκκο με τα λιοντάρια [Δαν. 6,1-28].
Εάν θέλει να με λιθοβολήσει, θα με λιθοβολήσει· τον Στέφανο έχω παράδειγμα, τον πρωτομάρτυρα [ βλ. Πράξ.7,59: «καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου]. Εάν θέλει να πάρει το κεφάλι μου, θα το πάρει· έχω παράδειγμα τον βαπτιστή Ιωάννη. Εάν θέλει να πάρει τα υπάρχοντά μου, θα τα πάρει: «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ(:Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω εκεί, στην κοινή μητέρα γη, από τον κόσμο τούτο στον τάφο)» [Ιώβ 1,21]. Εμένα με συμβουλεύει ο απόστολος λέγοντας: «Πρόσωπον Θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει Ο Θεός δε λαβαίνει υπόψη Του το πρόσωπο του ανθρώπου» [Γαλ. 2,6]· και «Εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην εάν ζητούσα ακόμα να είμαι αρεστός στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού» [Γαλ.1,10]. Και ο Δαβίδ με οπλίζει καλά λέγοντας: «Ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις Σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην(:Και μιλούσα για τις εντολές σου ενώπιον των βασιλέων και δεν ένιωθα ντροπή αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα προς αυτούς)» [Ψαλμ.118,46].
Πολλοί επινόησαν εις βάρος μου και ισχυρίζονται ότι εκοινώνησα κάποιους που προηγουμένως είχαν φάει[:Μία από τις συκοφαντίες που εκτόξευαν εναντίον του Ιερού Χρυσοστόμου]. Και εάν βέβαια το έκανα αυτό, να διαγραφεί το όνομά μου από το βιβλίο των Επισκόπων και να μη γραφεί στο βιβλίο της ορθοδόξου πίστεως, γιατί, εάν εγώ έκανα κάτι τέτοιο, θα με αποβάλει και ο Χριστός από τη Βασιλεία Του. Αλλά αφού έτσι κι αλλιώς το λένε εις βάρος μου και φιλονικούν, ας καθαιρέσουν και τον Παύλο, ο οποίος μετά το δείπνο βάπτισε ολόκληρη οικογένεια [Πράξ.16,33: «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Το δείπνο στο σπίτι του δεσμοφύλακα των Φιλίππων, που υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε μετά το βάπτισμα αυτού και της οικογενείας του]. Ας καθαιρέσουν και τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος έδωσε την κοινωνία στους αποστόλους μετά το δείπνο[βλ.Λουκά 22,14-20]. Ισχυρίζονται ακόμα ότι κοιμήθηκα με γυναίκα [:Άλλη μια σοβαρή συκοφαντία των εχθρών του Χρυσοστόμου εναντίον του]. Ξεντύστε το σώμα μου και θα διαπιστώσετε την νέκρωση των μελών μου. Συνεπώς όλα αυτά τα έκαναν από φθόνο.
Αλλά σε στενοχωρεί, αδελφέ Κυριακέ, το ότι εκείνοι που με εξόρισαν μιλούν με παρρησία στην αγορά και τους ακολουθεί πλήθος δορυφόρων; Και πάλι θυμήσου τον πλούσιο και τον Λάζαρο, ποιος από αυτούς δοκίμασε θλίψεις στην εδώ ζωή και ποιος πέρασε με απολαύσεις. Σε τι έβλαψε τον πρώτο η φτώχεια; Δεν μεταφέρθηκε ο αθλητής και νικητής στους κόλπους του Αβραάμ; Και σε τι ωφέλησε ο πλούτος τον άλλο που αναπαυόταν σε πορφυρά και λινά ενδύματα; [βλ. Λουκά 16,19: «Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον(:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απ’ έξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο, κι από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι)» ]. Πού πήγαν οι ραβδούχοι; Πού πήγαν οι σωματοφύλακες; Πού πήγαν τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια; Πού πήγαν οι ομοτράπεζοι και το βασιλικό τραπέζι; Δεν μεταφερόταν στο μνήμα δεμένος σαν ληστής, βγάζοντας την ψυχή του γυμνή από τον κόσμο και φωνάζοντας με την άδεια φωνή του: «Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ(:Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με. Λυπήσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δακτύλου του και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι βασανίζομαι και υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά)» [Λουκά 16,24];
Γιατί αποκαλείς, πλούσιε, «πατέρα» τον Αβραάμ, του οποίου τον βίο δεν μιμήθηκες; Εκείνος τον κάθε άνθρωπο τον φιλοξενούσε στο σπίτι του[Εδώ είναι προφανής η αναφορά του Ιερού Χρυσοστόμου στη γνωστή φιλοξενία του Αβραάμ, Γέν.18,1-8], ενώ εσύ ούτε ένα φτωχό δεν φρόντισες. Δεν είναι για πένθος και κλάματα το ότι αυτός που είχε τόσο πλούτο δεν στάθηκε άξιος για μια σταγόνα νερού; Διότι, επειδή δεν έδωσε ψίχουλα στον φτωχό, δεν παίρνει σταγόνα νερού. Κατά την διάρκεια του χειμώνα δεν έσπειρε ελεημοσύνη. Ήρθε το καλοκαίρι και δεν θέρισε. Και αυτό αποτελεί οικονομία του Δεσπότη, το ότι τοποθέτησε αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς [βλ. Γέν.3,24: «Καὶ ἐξέβαλεν τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς(:Και έβγαλε τον Αδάμ και τον έβαλε να κατοικήσει απέναντι από τον Παράδεισο της ευτυχίας και της μακαριότητος, για να τον βλέπει και να αναλογίζεται κάθε μέρα από ποια αγαθά έχει εκπέσει και σε ποια κατάσταση οδήγησε τον εαυτό του)»] και την ανάπαυση για τους δικαίους, για να βλέπονται και να αναγνωρίζονται. Γιατί πραγματικά τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον τύραννό του και κάθε τύραννος τον μάρτυρά του, τον οποίο βασάνισε.
Και δεν είναι δικά μου τα λόγια· άκουσε την Σοφία που λέει: «Τότε στήσεται ἐν παρρησίᾳ πολλῇ ὁ δίκαιος κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων αὐτόν (: Τότε, κατά την ημέρα της μεγάλης και καθολικής όλων των ανθρώπων Κρίσεως, ο δίκαιος θα σταθεί όρθιος με πολύ θάρρος και παρρησία κατά πρόσωπο εκείνων, οι οποίοι στην παρούσα ζωή τον έθλιψαν και δεν λογάριασαν τους κόπους του, αλλά κατ’ αθέτηση και παραβίαση παντός δικαίου τους διήρπασαν)» [Σοφ. Σολ. 5,1]. Γιατί, όπως ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα σε καύσωνα, όταν συναντήσει καθαρή πηγή, ενώ καίεται από την δίψα, ή κάθεται σε τραπέζι που έχει διάφορα φαγώσιμα και, ενώ κατέχεται από μεγάλη πείνα, από κάποιον δυνατότερο εμποδίζεται, ώστε να μην ακουμπήσει στο τραπέζι, ούτε να απολαύσει τα εδέσματα, αισθάνεται μεγάλη λύπη και τιμωρία, διότι, ενώ κάθεται στο τραπέζι, δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά, και εκείνος που κάθεται δίπλα στην πηγή δεν μπορεί να πιει νερό, έτσι κατά την ημέρα της Κρίσεως, οι ασεβείς βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, αλλά δεν μπορούν να απολαύσουν το βασιλικό τραπέζι. Γι’αυτό και τον Αδάμ ο Θεός, θέλοντας να τον τιμωρήσει, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο, ώστε, βλέποντας κάθε μέρα και ώρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη. Και εάν εδώ δεν συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, εκεί δεν υπάρχει κανείς που θα μας εμποδίζει να ζούμε μαζί, και θα δούμε αυτούς που μας εξόρισαν, όπως ο Λάζαρος τον πλούσιο και οι μάρτυρες τους τυράννους.
Μη στενοχωρείσαι, λοιπόν, αλλά να θυμάσαι τον Θεό που μέσω του προφήτη που λέει: «Ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν·μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε· ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν (: Ακούστε με, όσοι γνωρίζετε εκ πείρας και εφαρμογής το δίκαιο, λαέ μου, εσείς, που έχετε τον νόμο μου μέσα στην καρδιά σας: Μη φοβάστε τον ονειδισμό των ανθρώπων και από τον εξευτελισμό που σας κάνουν μη νικιέστε και μην κάμπτεσθε. Μην καταβάλλεστε και μην ηττάσθε, διότι όπως το ιμάτιο θα καταφαγωθεί από τον χρόνο και όπως τα μαλλιά θα καταφαγωθούν από τον σκόρο, έτσι και αυτοί· η δικαιοσύνη μου όμως θα είναι αιώνια ενώ η σωτηρία που πηγάζει από Εμένα θα είναι για ατελεύτητες γενεές)»[Ησ.51,7].
Σκέψου και τον Ίδιο τον Δεσπότη Χριστό, πώς από τα σπάργανά Του διωκόταν και εξοριζόταν σε βάρβαρη χώρα [βλ. Ματθ. 2,13-15], Αυτός που κατέχει τον κόσμο, γινόμενος υπόδειγμα στο να μη λιποψυχούμε στις δοκιμασίες. Θυμήσου το Πάθος του Σωτήρος, πόσες ταπεινώσεις υπέμεινε για χάρη μας, αφού άλλοι τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, και άλλοι δαιμονιζόμενο και λαίμαργο και ψευδοπροφήτη. Γιατί έλεγαν: «Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης (:Να, άνθρωπος λαίμαργος και πότης)» [Ματθ.11,18-19 και Λουκά 7,33-34] και ότι «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια (:Με τη βοήθεια και τη συνεργασία του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους)» [Ματθ.9,34]. Τι πάλι πάθαινε όταν πήγαν να Τον κρημνίσουν και όταν έφτυναν το πρόσωπό Του; Και τι όταν Του φορούσαν τη χλαμύδα και Τον στεφάνωναν με αγκάθια και Τον προσκυνούσαν κοροϊδεύοντάς Τον και προκαλώντας Του κάθε είδους εμπαιγμό, και τι όταν Του έδιναν ραπίσματα, όταν Τον πότιζαν ξίδι και χολή, όταν χτυπούσαν το κεφάλι Του με το καλάμι και όταν Τον περιέφεραν εδώ κι εκεί τα αιμοβόρα σκυλιά; Και τι όταν Τον οδηγούσαν γυμνό στο Πάθος και όλοι οι μαθητές Του Τον είχαν εγκαταλείψει και ένας Τον πρόδωσε, άλλος πάλι Τον αρνήθηκε και οι άλλοι δραπέτευσαν και στεκόταν μόνος γυμνός ανάμεσα σε εκείνον τον όχλο; Γιατί η γιορτή ήταν εκείνη που τους είχε τότε συγκεντρώσει όλους. Και όταν Τον σταύρωσαν ως κακούργο ανάμεσα σε κακούργους και κρεμόταν άταφος και ούτε Τον κατέβασαν από τον σταυρό, μέχρι που κάποιος ζήτησε να Τον θάψει; Θυμήσου ότι ταφής δεν αξιώθηκε και ότι βαριά κατηγορία εξεστόμισαν εναντίον Του, ότι τάχα Τον έκλεψαν οι μαθητές Του και δεν αναστήθηκε [βλ. Ματθ.27,27-44 και 57-60. 28,11-15. Μάρκ. 14,66-72· 14,16-20 και 26-28].
Θυμήσου επίσης και τους αποστόλους, οι οποίοι από παντού διώχνονταν και κρύβονταν μην μπορώντας να εμφανισθούν μέσα στις πόλεις. Θυμήσου ότι ο Πέτρος κρυβόταν στον Σίμωνα τον βυρσοδέψη [Πράξ. 9,43: «Ἐγένετο δὲ ἡμέρας ἱκανὰς μεῖναι αὐτὸν ἐν Ἰόππῃ παρά τινι Σίμωνι βυρσεῖ (:Ο Πέτρος μάλιστα έμεινε αρκετές ημέρες στην Ιόππη, στο σπίτι κάποιου Σίμωνος που ήταν βυρσοδέψης, δηλαδή επεξεργαστής δερμάτων)»] και ο Παύλος στη γυναίκα που ήταν έμπορος πορφυρών υφασμάτων, γιατί δεν είχαν θάρρος να προσφύγουν σε πλούσιους[Πράξ.16,14-15]. Όμως ύστερα όλα εξελίχθηκαν ομαλά γι’ αυτούς. Έτσι και τώρα να μη στενοχωρείσαι.
Γιατί άκουσα κι εγώ για εκείνον τον φλύαρο Αρσάκιο, τον οποίο εγκατέστησε στον (πατριαρχικό) θρόνο η βασίλισσα [Η βασίλισσα Ευδοξία, μετά την δεύτερη εξορία του Ιερού Χρυσοστόμου το 404 μ. Χ. εγκατέστησε, όπως ο ίδιος γράφει, στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως τον Αρσάκιο, που ήταν υπέργηρος(άνω των 80 ετών). Κατά το διάστημα της πατριαρχείας του Αρσακίου, λόγω του γήρατος και του ήπιου χαρακτήρα του, οι εχθροί του Ιερού Χρυσοστόμου έκαναν ανενόχλητοι πολλά εις βάρος των οπαδών του μεγάλου Πατρός], ότι πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή. Γιατί εκείνος ο προβατόσχημος λύκος, έχει βέβαια σχήμα επισκόπου, αλλά είναι μοιχός· γιατί όπως η γυναίκα χαρακτηρίζεται μοιχαλίδα όταν, ενώ ζει ο άνδρας της, συνάπτει σχέσεις με άλλον άνδρα, έτσι και αυτός είναι μοιχός, όχι σαρκικός, αλλά πνευματικός, διότι, ενώ εγώ ζω, μου άρπαξε τον θρόνο της Εκκλησίας.
Και αυτά σου τα έγραψα από την Κουκουσό, όταν διέταξε η βασίλισσα να εξορισθώ. Πολλά, όμως, θλιβερά γεγονότα μου συνέβησαν στον δρόμο, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα για τίποτε. Όταν, όμως, έφθασα προς την χώρα των Καππαδόκων και στην περιοχή του Ταύρου της Κιλικίας, με προϋπαντούσαν πολλές ομάδες ανδρών αγίων πατέρων, αλλά και πλήθη μοναχών και παρθένων, χύνοντας αστείρευτες πηγές δακρύων. Και έκλαιαν βλέποντάς με να πηγαίνω στην εξορία και έλεγαν μεταξύ τους: «Ήταν προτιμότερο να κρύψει ο ήλιος τις ακτίνες του, παρά να σιγήσει το στόμα του Ιωάννη». Αυτά με θορύβησαν και με στενοχώρησαν, επειδή έβλεπα όλους να κλαίνε για μένα. Για όλα τα άλλα, όσα μου συνέβηκαν, δεν νοιάστηκα καθόλου. Πάρα πολύ με περιποιήθηκε ο επίσκοπος της πόλεως και έδειξε πολλή αγάπη σε μένα, ώστε, αν ήταν δυνατό, θα μου παραχωρούσε ακόμα και τον θρόνο του, αν δεν φυλάγαμε τον κανόνα.
Σε παρακαλώ, λοιπόν, και σε ικετεύω και πέφτω στα γόνατά σου, διώξε το πένθος της λύπης σου, μνημόνευέ με στις προσευχές σου στον Θεό, και παρακαλώ να μου γράφεις.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
- https://greekdownloads3.wordpress.com/
- Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Ἐπιστολαί, επιστολή ρκε΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 38, σελίδες 231-243.
- Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
- Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
- Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
- Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.
- Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)