Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι

| Ημερομηνία Εορτής: | 06/08/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 6 Αυγούστου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Μεταμορφωση Του Σωτηρος Χριστου |
| Πολιούχος: | Κιάτο |
| Τελευταία ενημέρωση: | 06/08/2012 23:32 |
| Περιεχόμενα: | |
| |
Θαβὼρ ὑπὲρ πᾶν γῆς ἐδοξάσθη μέρος,
Ἰδὸν Θεοῦ λάμψασαν ἐν δόξῃ φύσιν
Μορφὴν ἀνδρουμένην κατὰ ἕκτην Χριστὸς ἀμεῖψε.
Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο (βλέπε 29 Ιουνίου), τον Ιωάννη (βλέπε 26 Σεπτεμβρίου) και τον Ιάκωβο (βλέπε 30 Απριλίου) και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».
Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου) και ο Ηλίας (βλέπε 20 Ιουλίου). Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».
Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ' 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε.
Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.
Έθιμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ως σπουδαία δεσποτική εορτή, αποτελεί εξαίρεση εθιμικά καθιερωμένης ιχθυοφαγίας, μέσα στην σύντομη αλλά αυστηρή νηστεία του Δεκαπενταύγουστου.
Σε πολλούς τόπους πιστεύουν ότι την παραμονή το βράδυ, κάποια ώρα, ανοίγουν ξαφνικά οι ουρανοί και φαίνεται το «άγιο φως», σε όσους είχαν την υπομονή και την πίστη να ξαγρυπνήσουν. Ανήμερα δε, προσφέρουν στους ναούς τα πρώτα σταφύλια της χρονιάς, για να ευλογηθούν από τον ιερέα μετά την θεία λειτουργία, και να διανεμηθούν ως ευλογία στους πιστούς. Σε ορισμένους μάλιστα τόπους προσφέρουν στον ναό το πρώτο λάδι της χρονιάς, για να ευλογηθεί, ώστε η ευλογία να επεκταθεί και στην υπόλοιπη παραγωγή.
Πρόκειται για το αρχαίο έθιμο των απαρχών, της προσφοράς δηλαδή των πρώτων καρπών στον Θεό, μια μορφή αναίμακτης τελετουργικής θυσιαστικής προσφοράς, που πέρασε και στον χριστιανισμό. Ο λαϊκός άνθρωπος, προσκομίζοντας για ευλογία τις απαρχές των καρπών και των γεννημάτων του, αναθέτει ουσιαστικά την ελπίδα της επιβίωσής του στον Θεό, από τον οποίο ζητά ευλαβικά να συνεργήσει, για να επιτύχει η σοδειά, από την οποία εξαρτάται και η επιβίωση ολόκληρης της παραδοσιακής κοινότητας.
Ήδη στους Αποστολικούς Κανόνες επιτρέπεται η προσαγωγή στον ναό σταφυλιών, όχι όμως και άλλων οπωρικών, ενώ ο Θεόδωρος Βαλσαμών, ερμηνεύοντας τον Δ΄ Κανόνα των Αγίων Αποστόλων, ερμηνεύει την εξαίρεση αυτή των σταφυλιών από το ότι το κρασί, που προέρχεται από αυτά, χρησιμοποιείται για την παρασκευή της θείας κοινωνίας.
Έτσι, τα ευλογημένα σταφύλια μοιράζονται και τρώγονται μαζί με το αντίδωρο στην Λέσβο, ενώ στον Μοσχοπόταμο της Πιερίας άφηναν το πρώτο τσαμπί του τρύγου σε κάποιο εικόνισμα του ναού, για να πάει καλά η σοδειά. Δεν πρέπει εξ άλλου να ξεχνούμε ότι στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι αφιερωμένοι οι ναοί των μεγαλύτερων και επιβλητικότερων ελληνικών φρουρίων, γεγονός που δείχνει την σημασία, θρησκευτική και εθνικά αναγεννητική, που ο λαός μας ανέκαθεν έδινε στην μεγάλη αυτή εορτή. Και φυσικά, ως σπουδαία εορτή είναι και εθιμικά καθιερωμένη αργία, η παραβίαση της οποίας, από κάποιους ασεβείς και φιλάργυρους, επέφερε την άμεση θεϊκή τιμωρία, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, για παραδειγματισμό και των υπολοίπων.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον
Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.
Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν,...

| Ημερομηνία Εορτής: | 06/08/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 6 Αυγούστου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Αββακουμ ο Νεομαρτυρας (; - 1628) |
| Τελευταία ενημέρωση: | 16/08/2011 16:22 |
| Περιεχόμενα: | |
| |
Το όνομα του νεομάρτυρος Αββακούμ δεν αναγράφεται στο Συναξαριστή Νεομαρτύρων ούτε στους γνωστούς έντυπους συναξαριστές, αφού δεν διασώθηκε κάποιο υπόμνημα του μαρτυρίου του. Καθίσταται γνωστό μόνο από μία ενθύμηση του κώδικα Μ. Λαύρας Ω 89, φ. 155 του 17ου αιώνος μ.Χ., σύμφωνα με την οποία ο Αββακούμ μαρτύρησε στις 6 Αυγούστου του έτους 1628 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη:
«Κατὰ τὸ ζρλς' ἐν μηνὶ Αὐγούστῳ εἰς τὰς ς' ἐμαρτύρησεν ὁ ὅσιος καὶ νέος μάρτυς ᾿Αββακοὺμ ἐν τῇ μεγαλουπόλει Θεσσαλονίκῃ, εἰς δόξαν καὶ καύχημα τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν».
Από τον χαρακτηρισμό του ως «οσίου» είναι δυνατό να υποθέσουμε ότι ο Αββακοὺμ ήταν μοναχός, πιθανότατα αγιορείτης.
Το όνομα του οσιομάρτυρος Αββακούμ αναγράφεται για πρώτη φορά στο Αγιολόγιον του Σωφρονίου Ευστρατιάδη, ο οποίος εξέδωσε και τον κατάλογο των χειρογράφων της Μονής Μεγίστης Λαύρας, όπου απαντάται η ενθύμηση για το μαρτύριο του Αββακούμ.
Τεμάχια λειψάνων του οσιομάρτυρος Αββακούμ φυλάσσονται στη μονή του Γενεσίου στην Ακαρνανία.

«…ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».
Προσευχή· ἡ ὁμορφότερη καί γλυκύτερη ἐργασία τῆς καιομένης καρδίας. Κατ’ ἰδίαν εὐφραίνονται μόνον, μέ τόν Θεό χορτασμένοι ἀπό τήν θεία ἀπόλαυση, καθ’ ἡμέραν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Βρίσκονται σέ ἔκπληξη μέχρι τόν κατάλληλο καιρό, ἔχοντας φθάσει ἐν μέρει, διά τῆς Χάριτος, τό τελειότατο ἀπ’ ὅ,τι μπορεῖ νά ἐπιθυμήσει κανείς σάν προκαταβολή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὅταν, ἁγία γερόντισσα, στό κελάκι σου (ταμιεῖον σου), δεῖς ὅτι ἐνεργεῖ μέσα σου ἡ προσευχή καί δέν παύει νά κινεῖται μέσα στήν καρδιά, μήν τήν ἀφήσεις καί σηκωθεῖς γιά ὁ,τιδήποτε γήινο, ὡς τήν στιγμή πού θά σέ ἐγκαταλείψει αὐτή, κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ.
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν, ἦταν μόνος ἐκεῖ στό βουνό, αἰώνιον πρότυπον προσευχῆς γιά ἐμᾶς. Τήν ἴδια ἐν τούτοις στιγμή εὑρίσκετο, Θεάνθρωπος ὤν, καί εἰς τό μέσον τῆς θαλάσσης, στό μέσον τῆς λίμνης. Νύκτα, σκοτεινιά· παρατηρῶντας τό πλοῖο πού συνεταράσσετο διότι ἦταν ἐναντίον ὁ ἄνεμος. Δοκιμάζετο τήν ἴδια στιγμή ἡ πίστις καί ἡ ὑπομονή τῶν μαθητῶν Του, στή μανιασμένη θάλασσα τῆς Τιβεριάδος· ἀλλά θά ἦταν παράδειγμα καί ὑπόδειγμα πρός μίμησιν καί εἰς τό μέλλον γιά τήν πίστιν καί ὑπομονήν καθώς καί γιά τή δύναμη τῆς προσευχῆς τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν μαθητῶν, ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.
Ὁ διάβολος καί τά ὄργανά του λυσσομανοῦν ζητῶντας νά καταπιοῦν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀλλά ὅπως ἀκούσαμε σήμερα ἀδελφοί, ματαιοπονοῦν· θά ἠττηθοῦν: «τό ἐσφαγμένο ἀρνίον ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ». Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτῆρας, περιπατεῖ ἐπάνω εἰς τά κύματα τοῦ κόσμου καί διατάζει μέ θεϊκήν ἐξουσίαν τήν ὅποιαν κακίαν τῶν διωκτῶν νά χαθεῖ, ἐνῶ κάνει καταγέλαστα ὅλα τά σχέδια τῶν ἐχθρῶν, ψευστῶν καί λαοπλάνων, τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἀρκεῖ, οἱ πιστοί προσευχόμενοι νά εὑρίσκονται εἰς νῆψιν καί νά μή κλονισθεῖ ἡ ἐμπιστοσύνη των, στόν λόγο Του καί ἐπικρατήσει ἡ ταραχή, ὁ φόβος, τό βούλιαγμα, ἡ ἀπώλεια.
Γιατί χριστιανοί μου, παντοῦ καί πάντα βρίσκεται ὁ Χριστός καί ἁπλώνει τό χέρι, ἐκδιώκει τήν σύγχυση καί τήν ἀμφιβολία τοῦ νοῦ, διώχνει τόν φόβο, προσφέροντας καί πάλι τή γαλήνη. «Μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδέ δειλιάτω· πιστεύετε εἰς τόν Θεόν καί εἰς ἐμέ πιστεύετε» 1. Ἔτσι ἡ προαίρεση βρίσκει καί κάνει τρόπους προσευχῆς μέ πρότυπο τήν ὑπερκόσμια ζωή τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ. Ἀντιπαραβάλλει κάθε φαῦλο τοῦ κόσμου τούτου, μέ τίς ἐντολές καί τά πάθη τοῦ Κυρίου. Ἀντιλαμβάνεται (ἡ προαίρεση) ὅτι ἡ δικαιοσύνη τῶν ἀνθρώπων ὑστερεῖ τόσο πολύ ἀπό τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅσο μικρότερη εἶναι ἡ γῆ ἀπ’τόν οὐρανό καί τό κτῖσμα ἀπό τόν Κτίστη.
«…ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».
Ὁ Κύριος προσεύχεται σήμερα στό βουνό γιά τήν Ἐκκλησία καί τούς μαθητές Του, γιά ὅλους ἐμᾶς πού ἀποτελοῦμε τά μέλη τοῦ σώματός Του. Ἡ γνώση αὐτή κάνει νά πληγώνεται ἡ καρδιά βαθιά ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καί δέν φτάνει ἡ δύναμη τοῦ σώματος νά ἀνταποκριθεῖ στό μέγεθος τῆς προθέσεως· γι’ αὐτό ἀπλώνει τό χέρι, τό Ἀδαμιαῖον γένος, στόν Σωτῆρα, πού κράζει: «Κύριε, σῶσόν με». Προφανῶς κι ὁ Χριστός σώζει καί ἐνδυναμώνει τήν βούληση, ὥστε νά κοπιάζουμε ὅσο μποροῦμε στήν διακονία τῶν ἐντολῶν. Μέσα στό κελί τῆς καρδιᾶς, στήν ἐρημία τοῦ κόσμου, ἄς
καρτεροῦμε στήν προσευχή μέ κατάνυξη καί προσοχή καί ἀδιάκοπα δάκρυα, διώχνοντας κάθε δισταγμό.
Φρόντισε χριστιανέ, κι ἐσύ κι ἐγώ, νά γίνουμε ὑπόδειγμα μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σέ κάθε ὀρθόδοξη ἐνορία, γιά ὅλο τόν κόσμο, βιώνοντας καί διδάσκοντας κάθε ἀρετή. Μένουμε γιά πάντα στήν ταπείνωση, στήν πραότητα, στήν ἐλεημοσύνη, στήν ὑπακοή, στήν ὑπομονή, στήν ἀκακία, στήν ἐπίσκεψη ἀσθενῶν, στήν παρηγορία δίπλα στούς πτωχούς ἀδελφούς τοῦ Κυρίου, καί τότε ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό, διά τῆς προσευχῆς, θά ὁδηγήσει στήν ἀγάπη πού εἶναι ὁ Θεός.
Ἐν τούτοις, ἡ προσευχή, δέν ἀρέσει καθόλου στούς δαίμονες· ἄν λοιπόν προσεύχεσαι καί ἄν νιώσεις δειλία, ἤ ἀκούσεις χτύπο, ἤ δεῖς φῶς ἤ κάτι ἄλλο, μή ταραχθεῖς· ἀλλά μᾶλλον καρτέρησε στήν προσευχή πιό ἐπίμονα. Τό φῶς πού τό Ἅγιο Πνεῦμα παρέχει στήν ψυχή, συνήθως χάνεται, ἐξαιτίας τῆς δειλίας, τοῦ φόβου καί τῆς ὀλιγοπιστίας (βλέπε σήμερα τόν Ἀπ. Πέτρο στά κύματα). Ἀντίθετα, τίποτε ἄλλο δέν εἶναι τόσο συγγενές στήν ψυχή, στήν καρδιά, ὅσο ἡ βεβαία πίστη στό λόγο τοῦ Μεσσίου, ἡ ἁγνότητα, ἡ σωφροσύνη καί ἡ ἐπιθυμία τῶν θείων πραγμάτων πού κάνει τήν ψυχή ἄφοβη καί γεμάτη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί μητέρα τοῦ θείου λόγου.
Θεωροῦμε μακάριον, ἁγία γερόντισσα, ἐκεῖνον πού μέ καθαρή προσευχή ἔφθασε στήν καλή ἀλλοίωση καί ἀνάβασή του, καί ὑπερπήδησε τό τεῖχος τῆς ἐμπαθεστάτης ἕξεως καί ἀπό ἐκεῖ, μέ τά φτερά τῆς ἀπάθειας εἰσέδυσε στόν γνόφο τῆς θεολογίας, ὅπου τερμάτισε καί ἀναπαύθηκε μέσα στόν Θεό, πού εἶναι ἡ μακαρία ζωή.
«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».
Μπορεῖ κανείς νά προσηλώνεται συνεχῶς στήν προσευχή, ὅταν ἔχει συνηγμένους τούς λογισμούς του, γύρω στόν ἡγεμονικό νοῦ· νά σκάβουν μέ μεγάλη εἰρήνη καί εὐλάβεια τά βάθη τοῦ Θεοῦ καί νά ζητοῦν (οἱ λογισμοί) ἀπό ἐκεῖ νά γευθοῦν τό γλυκύτατο νάμα τῆς θεωρίας (βλέπε ζωή Ἁγίου Πορφυρίου). Ἀτενίζεις τόν Χριστό; Περπατᾶς μέ θάρρος ἐπάνω στά μανιασμένα κύματα τοῦ κόσμου· ἐπιπλέεις, στέκεσαι σταθερά μέ ἀνδρεῖο φρόνημα. Ἀποστρέφεις τό βλέμμα; Καταποντίζεσαι. Ἄν λοιπόν συμβεῖ σέ κάποιον, διά τῆς Χάριτος, οἱ ψυχικές του δυνάμεις νά ἔχουν μεταξύ τους εἰρήνη μέσω τῆς γνώσεως, αὐτός κατόρθωσε τήν ἀδιάλειπτη προσευχή (Ἅγ.Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης, Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης).
Τό μυστήριο τῆς προσευχῆς, ἀδελφοί, δέν τελεῖται σέ ὁρισμένο καιρό καί τόπο. Ἄν περιορίζεις τήν προσευχή σέ ὥρες, καιρούς καί τόπους, ἄρα, ὁ ὑπόλοιπος χρόνος δαπανᾶται σέ ἔργα μή τέλεια· ἐνίοτε καί φαῦλα. Γιατί ἡ τελειότητα τῆςπροσευχῆς, εἶναι ἡ ἀκινησία τοῦ νοῦ γύρω ἀπό τόν Θεό. Ἔργο της, νά στρέφεται ἡ ψυχή γύρω ἀπό τά θεῖα πράγματα· καί τέλος της νά προσκολληθεῖ στό Θεό ἡ διάνοια, καί νά γίνει μαζί Του ἕνα πνεῦμα 2 .
Ἐξυπακούεται, ὅτι, ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, χωρίς τό φωτισμό τοῦ Παρακλήτου καθίσταται πολλάκις βλαβερή καί ἐπικίνδυνη καί καταποντίζει ἀντί νά σώζει. Ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν ἀνθρώπινες διάνοιες, πού ἐφευρίσκουν καί προβάλλουν καταστροφικές, χωρίς Θεό, τάχα λύσεις οἱ ὁποῖες καταδυναστεύουν τόν κόσμο (βλέπε Τεχνητή Νοημοσύνη).
Ἐν τούτοις ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ σημαίνει ὅτι ἐκεῖνος πού οἰκοδομήθηκε σ’ αὐτήν μέ τήν ταπείνωση καί τήν προσευχή, ἔχει γνωρισθεῖ ἀπό τόν Τριαδικό Θεό καί τόν Χριστό κι ἔχει λάβει πλούσια ἀπό Αὐτόν τήν ἀψευδῆ γνώση τῶν ὑπερφυσικῶν Του μυστηρίων. Ἡ θεολογική αὐτή ἀλήθεια μᾶς βεβαιώνει ὅτι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐπιστήμονες καί εὐεργέτες τῆς Ἀνθρωπότητος, αἰώνια πρότυπα σωτηρίας.
Στόν Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, καί ἡ Προσκύνησις εἰς τόν
αἰώνα, τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.
________________________________
1 (Ἰωάν, 14, 17)
2 (Α’ Κορινθ, 6, 17)

Η Ελληνορθόδοξη πόλη Σαϊντανάγια στη Συρία όπου και η ομώνυμη ιστορική μονή της Παναγίας αναστέλλει τους εορτασμούς σε ένδειξη διαμαρτυρίας για απειλές, απαγωγές, συλλήψεις και κακομεταχείριση χριστιανών στα check point της περιοχής.
Ninar Press: Οι ενοριακές επιτροπές των Ελληνορθόδοξων, Συρορθόδοξων και Μελχιτών Ελληνοκαθολικών κοινοτήτων στη Σαϊντνάγια εξέδωσαν δήλωση με την οποία ανακοινώνουν την αναστολή όλων των εορταστικών εορτασμών για τις επερχόμενες γιορτές. Η απόφαση αυτή ελήφθη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνεχιζόμενη κράτηση αρκετών κατοίκων χωρίς νόμιμη δικαιολογία, αυτό που χαρακτήρισαν ως κακομεταχείριση στο check-point πέρασμα Jdeidet Yabous, τις κλιμακούμενες διαδικτυακές εκστρατείες υποκίνησης και την επιδεινούμενη κατάσταση ασφαλείας.
Η δήλωση σημείωσε ότι οι κάτοικοι της Σαϊντνάγια κρατήθηκαν για ώρες στο check point και φωτογραφήθηκαν πριν τους επιτραπεί να περάσουν. Ανέφερε επίσης απειλές και υποκίνηση που στοχεύουν τους νέους της πόλης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που συμπίπτουν με την πρόσφατη αύξηση των κλοπών και των απαγωγών.

Ως εκ τούτου, οι επιτροπές, με τη συμμετοχή των πατέρων George Najmeh, Fanouel Najjar και Taher Youssef, αποφάσισαν να ακυρώσουν όλους τους θρησκευτικούς εορτασμούς φέτος, περιορίζοντας τις λειτουργίες στις προσευχές εντός των εκκλησιών. Ανακοίνωσαν επίσης τη συνέχιση της αναστολής όλων των δραστηριοτήτων μέχρι την απελευθέρωση των κρατουμένων, την επιστροφή των απαχθέντων και το «κλείσιμο του φακέλου Saydnaya».
Η δήλωση τόνισε την ανάγκη επίτευξης ολοκληρωμένης δικαιοσύνης, ανοίγματος όλων των φακέλων και προώθησης μιας πραγματικής συμφιλίωσης, τονίζοντας ότι ο λαός της Saydnaya θα ασκήσει τα συνταγματικά του δικαιώματα στην πολιτισμένη έκφραση εάν οι νόμιμες οδοί παραμείνουν κλειστές για την επίλυση του προβλήματός του.
dimpenews.com

Εικόνα 1. Μαυρόγυπας (Aegypius monachus). © Βασιλάκης Δημήτριος.
Δρ. Βασιλάκης Δημήτριος
Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος
Το νέο μας άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό Diversity (https://doi.org/10.3390/d18080466) στο Ειδικό Τεύχος «Διατήρηση και Οικολογία των Αρπακτικών Πτηνών – 3η Έκδοση», εξετάζει τη χρήση χώρου από τον Μαυρόγυπα (Aegypius monachus) στη Θράκη και δείχνει ότι η τεχνητή παροχή τροφής επηρεάζει σημαντικά την οικολογία των μετακινήσεων, τη χρήση του χώρου καθώς και την συμπεριφορά αναζήτησης τροφής του είδους. Οι ταΐστρες, ως σταθερές και προβλέψιμες πηγές τροφής, μειώνουν την ανάγκη των πουλιών να αναζητούν τροφή σε μεγάλες αποστάσεις, οδηγώντας σε μικρότερες επικράτειες (περιοχές ενδημίας) και πυρήνες έντονης χρήσης (βασικές περιοχές). Παρότι η παροχή ασφαλούς τροφής είναι απαραίτητη για τη διατήρηση του πληθυσμού και τη μείωση κινδύνων όπως η δηλητηρίαση, η υπερβολικά προβλέψιμη και συγκεντρωμένη τροφοδότηση μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση, τοπική συγκέντρωση ατόμων και περιορισμό της φυσικής διερευνητικής συμπεριφοράς αναζήτησης τροφής.
Κύρια μέτρα διαχείρισης που προτείνονται:
Συνολικά, η μελέτη υποστηρίζει ότι η διαχείριση της τροφής πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη παροχής ασφαλούς τροφής και στη διατήρηση και ενίσχυση της φυσικής, εκτεταμένης συμπεριφοράς αναζήτησης τροφής του είδους προτείνοντας παράλληλα την δημιουργία μεταπληθυσμών για την διατήρηση του είδους.