ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Μελετιος Αρχιεπισκοπος Αντιοχειας (; - 381) |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,
Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν, λέγει.
Δωδεκάτῃ Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.
Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον καταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του. Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 - 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη. Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.
Η εξορία του Αγίου ετερματίσθηκε στις αρχές του έτους 362 μ.Χ. δια του διατάγματος του νέου αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) περί θρησκευτικής ελευθερίας όλων των υπηκόων. Ο Άγιος εξορίσθηκε και πάλι την άνοιξη του 365 μ.Χ. και το 371 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ουάλη (364 - 378 μ.Χ.) στην περιοχή Γήτασα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα της Καππαδοκίας, και είχε συχνή επαφή και επικοινωνία με τον Μέγα Βασίλειο. Επανήλθε στην Αντιόχεια το έτος 379 μ.Χ. Αμέσως συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία ομολογούσε την πίστη στις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και κατεδίκασε όλες τις αιρέσεις.
Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) συνεκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο Άγιος Μελέτιος εκλήθηκε να λάβει μέρος στη Σύνοδο και μάλιστα ως πρόεδρος αυτής. Δυστυχώς, ο Άγιος εκοιμήθηκε λόγω ασθενείας, πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες της Συνόδου. Στην κηδεία συμμετείχε και ο αυτοκράτορας, τον δε επικήδειο εξεφώνησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (βλέπε 10 Ιανουαρίου), ο οποίος ομίλησε για τον απορφανισμό της Εκκλησίας της Αντιοχείας, της Συνόδου και ολόκληρης της Ανατολής, για την γλυκύτητα και την υπομονή του Αγίου Μελετίου, ως και για τους διωγμούς τους οποίους υπέστη.
Το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα με μεγάλη πομπή στην Αντιόχεια και εναπετέθη στον τάφο του Αγίου Μάρτυρος Βαβύλα, Επισκόπου Αντιοχείας (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου), στον ομώνυμο ναό.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.
Νόμον ἔνθεον, ἐμμελετήσας, τὴν οὐράνιον, γνῶσιν ἐκλάμπεις, τὴ Ἐκκλησία Ἱεράρχα Μελέτιε, τὴν γὰρ Τριάδα κηρύττων ὁμότιμον, αἱρετικῶν διαλύεις τᾶς φάλαγγας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Μελέτιε,...
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Οπτικοακουστικό Υλικό
Ακούστε το απολυτίκιο!
Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός
Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Χρηστος ο Κηπουρος (; - 1748) |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Tμηθείς ο Xρήστος δι’ αγάπην Kυρίου,
Kηπουρός ώφθη της Eδέμ του χωρίου.
Ο νεομάρτυρας αυτός καταγόταν από την Αλβανία. Σε ηλικία 40 χρονών πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έκανε το επάγγελμα του κηπουρού. Κάποια μέρα φιλονίκησε με έναν Τούρκο για την τιμή των μήλων που πουλούσε. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Κριτή, συκοφαντούμενος, ότι είπε ότι θα γίνει Τούρκος. Τότε τον έριξαν στη φυλακή, χωρίς ψωμί και νερό, και τον βασάνισαν σκληρά. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν και ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, που παρακολούθησε τα βασανιστήρια του Αγίου και αργότερα έγραψε το μαρτύριο του. Ο Χρήστος παρέμεινε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1748 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός
Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός
Άγιος Αλέξιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Βορονέζ
Άγιος Αλέξιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Βορονέζ
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Αλεξιος ο Ιερομαρτυρας Επισκοπος Βορονεζ (; - 1930) |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αλέξιος, Επίσκοπος Βορονέζ της Ρωσίας, μαρτήρησε το έτος 1930 μ.Χ. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Άγιος Μητροφάνης ο Ιερομάρτυρας εκ Ρωσίας
Άγιος Μητροφάνης ο Ιερομάρτυρας εκ Ρωσίας
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Μητροφανης ο Ιερομαρτυρας Εκ Ρωσιας (; - 1931) |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μητροφάνης ήταν πρωτοπρεσβύτερος και μαρτύρησε το έτος 1931 μ.Χ. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Τσικνοπέμπτη
Τσικνοπέμπτη
| Ημερομηνία Εορτής: | 12/02/2026 |
| Τύπος εορτής: | Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 59 ημέρες πριν το Άγιο Πάσχα. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Τσικνοπεμπτη |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (οι τρεις εβδομάδες που συμπεριλαμβάνονται στο τριώδιο είναι, η Απολυτή ή Προφωνή, η Απόκρεω και η Τυροφάγος). Κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας (Απολυτή) σταματούσε η συνηθισμένη νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής, ενώ στη δεύτερη εβδομάδα (απόκρεω) ίσχυε η νηστεία, έτσι η Τσικνοπέμπτη αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία και εθεωρείτο εορτάσιμη ημέρα και το τραπέζι ήταν γιορτινό. Ονομάζεται τσικνοπέμπτη γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα ή τηγανισμένο, δυο τρόποι μαγειρέματος που βγάζουν έντονη τσίκνα.
Μεσογαίας Νικόλαος: Η Εκκλησία σήμερα βρίσκεται σε ύπουλο διωγμό-Για πρωτοφανή πόλεμο σε βάρος τής Εκκλησίας κάνει λόγο ο Ιεράρχης
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Α. Όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι η Εκκλησία μας πορεύεται σε μία θάλασσα πρωτοφανούς ασεβείας, συντονισμένης ύβρεως, ισχυρών αμφισβητήσεων, αθεϊστικής μανίας, συστηματικής προσπάθειας απόρριψης κάθε έννοιας μυστηρίου και ιερότητος, ύπουλου διωγμού κατά τής χριστιανικής πίστεως αποκαλυπτικού διαμετρήματος, μάλιστα από τα ίδια τα χριστιανικά συστήματα.
Εκτιμάται ότι σε λίγα χρόνια, σε κάποιες μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, οι μουσουλμάνοι θα είναι περισσότεροι από τους χριστιανούς. Το πραγματικό όμως πρόβλημα δεν είναι ότι οι χριστιανοί θα είναι λιγότεροι, αλλά ότι ήδη είναι λιγότερο χριστιανοί και ακόμη περισσότερο ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί τού χριστιανισμού είναι οι ίδιοι οι χριστιανοί.
Β. Εναντίον τής πίστεως έχει επιστρατευθεί η επιστήμη, η τεχνολογική παντοδυναμία, τα μέσα πληροφόρησης, οι μηχανισμοί ψηφιακού ελέγχου τών λεπτομερειών τής ζωής μας, η πολιτική, η κατευθυνόμενη παιδεία, ο υλιστικός τρόπος ζωής κ.λπ.
Γ. Ο φιλοσοφικός ορθολογισμός και οι ιστορικές και ανθρωπολογικές επιστήμες επιστρατεύονται στο να γκρεμίσουν την πίστη στον Θεό και να κατασυκοφαντήσουν την πορεία και τον ρόλο τής Εκκλησίας και γενικότερα τού χριστιανισμού στο παρελθόν και σήμερα.
Δ. Οι θεωρίες περί τυχαιότητος στη γένεση τού υλικού κόσμου επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε ιδέα δημιουργικής επεμβάσεως στην αρχή τού σύμπαντος, άρα να μηδενίσουν την θείκή παρουσία και ανάγκη. Τύχη είναι το όνομα τού Θεού στη διάλεκτο τής αθείας!
Ε. Η έμφαση στην αυθαίρετη μονομερή ερμηνεία τής θεωρίας τής εξελίξεως, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη τής γενετικής τεχνολογίας, υπερτονίζει τη βιολογικότητα και ζωικότητα τού ανθρώπου, προκειμένου να μηδενισθεί κάθε στοιχείο ιερότητός του.
ΣΤ. Οι βιαστικές εξαγγελίες περί κατασκευής συνθετικού γονιδιώματος και τεχνητής ζωής ή κλωνοποίησης τού ανθρώπου ή βιοτεχνολογικών θαυμάτων (DNA editing) ή στην Φυσική περί τής δήθεν «θεωρίας τών πάντων» αποσκοπούν στο να αντικαταστήσουν τον Θεό με τον άνθρωπο και έτσι να κλείσουν τον δρόμο και την προοπτική τής θεώσεως τού ανθρώπου και τής κοινωνίας του με τον Θεό. Η τύχη ως ερμηνευτικό επινόημα και ο άνθρωπος ως η κεντρική παρουσία στον κόσμο εξαφανίζουν τον Θεό και ως πρόσωπο και ως έννοια.
Ζ. Το ίδιο και οι τεχνολογίες τής γενετικής και εγκεφαλικής ενδυνάμωσης (Gene enhancement και Brain enhancing (pills and boosters), τα εγκεφαλικά εμφυτεύματα, η μεταμόσχευση προσώπου, οι τολμηρές τεχνολογικές παρεμβάσεις στο νευρικό και γενετικό κύτταρο, η προσπάθεια νευροβιολογικής ερμηνείας τών ψυχικών φαινομένων κ.λπ. επιδιώκουν την τεχνολογική αυθυπέρβαση τού ανθρώπου (transhumanism), αγνοώντας και απορρίπτοντας ταυτοχρόνως την αυτεξούσια κίνησή του προς τον Θεό και την κατά χάριν είσοδό του στην υπέρ φύσιν κατάσταση (θέωσις).
Η. Η αλλαγή τού φύλου, όχι ως διόρθωση υφιστάμενης ανατομικής και φυσιολογικής δυσαρμονίας, αλλά ως επιλογή αφύσικης απαίτησης και νοσηρού θελήματος, η αντικατάσταση τής ανατομικής και φυσιολογικής ταυτότητος τού φύλου με τον λεγόμενο σεξουαλικό προσανατολισμό ως επιλογή, και η με κάθε τρόπο δικαιολόγησή της, μάλιστα στη βάση τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τής αντιρατσιστικής αντίληψης, συντρίβοντας την ιερότητα τής ψυχοσωματικής υποστάσεως τού ανθρώπου, τον απομακρύνουν βάναυσα από την κληρονομιά τής «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού» παρακαταθήκης του.
Θ. Ο εκφυλισμός τής Εκκλησίας σε σύστημα κοινωνικής πρόνοιας ή πολιτιστικής κληρονομιάς, παράλληλα με την αντικατάσταση τής φιλανθρωπίας στο όνομα τού Θεού από έναν αποστεωμένο χωρίς Θεό ανθρωπισμό και έννοιες όπως αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, φιλία, ειρηνική συνύπαρξη κ.λπ., στην ουσία καταργεί τον μυστηριακό χαρακτήρα τής Εκκλησίας ως πνευματικής κοινωνίας τών πιστών και την μεταμορφώνει σε μηχανισμό επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων εντελώς επίγειας προοπτικής.
Ι. Η μεθοδευμένη επιδίωξη είτε να αμφισβητηθεί η ιστορικότητα τού Χριστού από τους αυτοαποκαλούμενους μυθικιστές είτε να συκοφαντηθεί η ακεραιότητα τής ζωής Του και η αυθεντικότητα τών ιερών κειμένων, και η παράλληλη προσπάθεια αποχριστιανοποίησης τών κοινωνιών μας με την κατάργηση τών συμβόλων και τον αποχριστιανισμό τής κοινωνικής ζωής και τής παιδείας, τελικά επισφραγίζουν την προσπάθεια αποδόμησης τής πίστεως. Η παγκόσμια ανασφάλεια, η μαζική καταστροφή αρχαιότατων πολιτισμών και η βίαιη μετακίνηση από τις ιστορικές ρίζες τους και ανακάτωμα ολόκληρων λαών συμπληρώνουν το όλο σκηνικό. Ένας κόσμος δίχως Θεό! «Οι άνθρωποι λησμόνησαν τον Θεό∙ από εκεί έρχονται όλα τα κακά» (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, 1983).
ΙΑ. Ο υπερτονισμός τών λεγομένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και αν φαίνεται ελκυστικός και θεμελιωτικός μιας νέας ηθικής περί τού ανθρώπου, καταργεί τα «δικαιώματα» τού Θεού και περιθωριοποιεί την χάρι Του. Ο αντιρατσισμός και η ανεκτικότητα, η πολυπολιτισμικότητα και η πολυθρησκευτικότητα, ενώ στην ουσία τους περιέχουν κάτι το βαθύ χριστιανικό, όπως παρουσιάζονται και όπως υποστηρίζονται, καίρια προσβάλλουν την ιερότητα τού ανθρώπου και ουσιαστικά αλλοιώνουν το πρόσωπο τού αληθινού Θεού. Η πολυθρησκευτικότητα μεταμορφώνει την πίστη στον Θεό σε κοινωνικό φαινόμενο.
ΙΒ. Όλα αυτά οδηγούν σε μια πρωτοφανή σύγχυση, σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα, πλάνες, αιρέσες, παγκόσμια ηθική και πνευματική κατάρρευση, ανατροπή διαχρονικών ηθικών σταθερών, πολυμέτωπη προσβολή τής ανθρώπινης οντολογίας. Επί πλέον, αποδυναμώνουν την πίστη, υποβαθμίζουν την Εκκλησία, αποχριστιανοποιούν τον κόσμο, εξαφανίζουν τον Θεό και κάνουν τον λόγο και το όνομά Του αρχικά μεν μη αναγκαία, στη συνέχεια περιφρονητέα, ύστερα μη επιθυμητά και τέλος μισητά και αποδιοπομπαία. Έτσι θεμελιώνεται ο σύγχρονος αθεϊσμός και οργανώνεται ο σύγχρονος διωγμός τής πίστεως και τού χριστιανισμού.
ΙΓ. Τελικά, ο άνθρωπος καταντάει μια επίπεδη, μονοδιάστατη οντότητα, μια βιολογική μηχανή που η ζωή της εκτυλίσσεται απρόβλεπτα μέσα σε μία πολύ στενή ζώνη χρόνου, ο δε θάνατος προσδιορίζει την οριστική επιστροφή στην άβυσσο τής ανυπαρξίας. Χειρότερη από την εφημερότητα είναι η συνειδητοποίησή της ως περιορισμένης παροδικότητος. Τότε η λογική και η σκέψη αποτελούν τιμωρία και όχι δώρο. Και η ελευθερία τραγική παρακαταθήκη∙ ανάμεσα στον αιώνιο και θεωμένο άνθρωπο να επιλέγεις τον ζωικό και μηδενιστικό.
ΙΔ. Η Ορθόδοξη μαρτυρία τής κοινωνίας τού Θεού, διατυπωμένη και εμπειρικά τεκμηριωμένη μέσα στους ναούς μας και τα μοναστήρια μας, στα μυστήρια και τη ζωή μας πρέπει να κατατεθεί ως στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στην εποχή μας. Η Ορθόδοξη θεολογία και εμπειρία είναι η μόνη που μπορεί να φωτίσει τη σύγχρονη πραγματικότητα και γι’αυτό οφείλει να καταθέσει τον λόγο της και προς επιστηριγμόν τών πιστών και ως μαρτυρία στον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο.
Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, σάς καλώ όλους μαζί ως τοπική Εκκλησία, να ξεκινήσουμε το Νέο Εκκλησιαστικό Έτος επαναλαμβάνοντας με τη ζωή και τον λόγο μας το Σύμβολο τής Πίστεως, όπως αυτό έχει εγκριθεί από την Α΄ και την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο και όπως ομολογείται έκτοτε και για δεκαεπτά αιώνες από το σώμα τών Ορθοδόξων απαράλλακτο. Ανάγκη να το επαναλαμβάνουμε καθημερινά μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο προβλημάτων, τάσεων, νοοτροπιών, και ως ένδειξη τής διαχρονικότητος τής Εκκλησίας. Αυτή η ομολογία αποτελεί και απάντηση στον σύγχρονο κόσμο.
https://www.oodegr.com/oode/epitheseis/filis_lavrewtikhs_2.htm
Ζωντανοί μέχρι το 1950 σε τουρκικές φυλακές, Έλληνες αιχμάλωτοι της Σμύρνης το 1922 Η αποκάλυψη είναι συγκλονιστική.
Έλληνας αιχμάλωτος από τους απελευθερωθέντες από τα κεμαλικά στρατόπεδα. Πηγή: Πολεμικό Μουσείο.
Πλανιέται σαν εφιάλτης εδώ και χρόνια και ματώνει τις καρδιές των Ελλήνων
Σύμφωνα με αδιάψευστες μαρτυρίες, αιχμάλωτοι αξιωματικοί και στρατιώτες της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ήταν ζωντανοί-νεκροί, φυλακισμένοι στα τουρκικά μπουντρούμια της Σμύρνης, Αδάνων και της “σκοτεινής» Αμάσειας του Πόντου μέχρι το 1950!
Ο Κεμάλ δεν παραδέχτηκε ποτέ την ύπαρξη αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων και δεν τους απελευθέρωσε ποτέ.
Πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον από τις κακουχίες, μέχρι που έπαψε να κτυπά και η τελευταία ελληνική καρδιά της Μικρασιατικής καταστροφής
Σήμερα δεν υπάρχει πλέον κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει αυτό το στυγερό έγκλημα πολέμου και το κυριότερο, ουδέποτε μέχρι σήμερα καμία ελληνική πολιτική εξουσία ενδιαφέρθηκε, πίεσε η κατήγγειλε το απάνθρωπο αυτό γεγονός προκειμένου να ξεκινήσουν έρευνες για την ανεύρεση των επιζώντων του πολέμου.Για την ιστορία, ο Γερμανός Καγκελάριος Αντεναουερ, πίεζε τον Στάλιν και την διεθνή κοινότητα επί χρόνια, για να μην μείνει κανείς Γερμανός στρατιώτης αιχμάλωτος στην Σοβιετική Ένωση μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Υπάρχει αποδεσμευμένη ολόκληρη η σχετική αλληλογραφία, οι επαφές των δυο πλευρών και οι ενέργειες που έγιναν…
ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ
Οι 40.000 Έλληνες αιχμάλωτοι στρατιώτες που συνελήφθησαν από τους Τούρκους κατά την υποχώρηση της Στρατιάς Μικρας Ασίας το 1922 (στην ουσία 54.753, αφού επέστρεψαν τμηματικά στην Ελλάδα 14.750 μέχρι το 1923 και λίγες δεκάδες μέχρι το ….1931(!)) είναι περισσότεροι από το σύνολο των νεκρών Ελλήνων στρατιωτών σε όλους τους πολέμους από το 1897 μέχρι και το 1941.
Πόλεμος 1897 (672) του Α’ Βαλκανικού (3.804) του Δεύτερου Βαλκανικού (5.512) της εκστρατείας του 1919 στην Ουκρανία (382) της Μικρασιατικής Εκστρατείας (13.869) και του Ελληνοιταλικού πολέμου του 1940-1 μαζί με αυτή του Ελληνογερμανικού ( 13.428), σύνολο 37.517, υπολείπεται κατά 2.500 άνδρες περίπου των 40.000 Ελλήνων στρατιωτών που εξαφανίστηκαν στην ματωμένη Μικρά Ασία, που στην κυριολεξία τους κατάπιε με τρόπο «χειρότερο από τον θάνατο»Πυροβολισμοί, ομαδικές εκτελέσεις με πολυβόλα, σφάξιμο με ξιφολόγχη, κόψιμο λαιμού με μαχαίρι, πριονισμοί, κατακρεούργηση με φαλτσέτες μέσα σε στάβλους, ακρωτηριασμός με χασαπομάχαιρα και κατόπιν κατανάλωση από τούρκους χωρικούς (Κρεαταγορά της Μαγνησίας, 16 Νοεμβρίου 1922) συνθλιβή κρανίου με πέτρα απο συμπατριώτες(!) υπο την απειλή όπλου, κάψιμο ζωντανοί δεμένοι με ατσαλόσυρμα σε ομάδες των 50 με πετρέλαιο, βιασμοί κατ’ επανάληψη, εξόρυξη οφθαλμών και άλλων οργάνων από Τούρκους ιατρούς (!) σε υγιείς (!) στρατιώτες, θανατηφόρες ενέσεις, πλύσιμο σε χαμάμ 50 βαθμών Κελσίου και μετά έκθεση γυμνοί σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός στο Μικρασιατικό υψίπεδο κ.ο.κ.)Η απώλεια 40.000 νέων Ελλήνων, είναι η χειρότερη απώλεια σε έμψυχο δυναμικό Ελληνικού Στρατού στα 5.000 χρόνια ιστορίας του, και μόνο η θλιβερή μάχη της Πύδνας (22 Ιουνίου του 168 πΧ)-20.000 νεκροί υπό τον Περσέα) καθώς και η δεύτερη μάχη της Πύδνας ( 17 Μάιου 148 πΧ)-20.000 νεκροί υπό τον Ανδρισκο) την «ακολουθούν» σε μεγάλη απόσταση…Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΟΣΩΝ ΕΜΕΙΝΑΝ ΠΙΣΩ
Το ξημέρωμα της 3ης Σεπτεμβρίου 1922 θα βρει τη Μ. Ασία άδεια από ελληνικό στρατό, με την Μ. Ασία στο έλεος του τουρκικού στρατού και τους Έλληνες μικρασιάτες στην οργή και στο έλεος του τουρκικού πληθυσμού, στην μετοικεσία και τη προσφυγιά.
Ο ελληνισμός της θα χαθεί στη σκοπιμότητα της ανταλλαγής.
Οι Έλληνες αιχμάλωτοι οδηγούνταν στα στρατόπεδα αιχμαλώτων σε φάλαγγες μετά από μαρτυρική πεζοπορία πολλών ημερών ακόμη και μηνών, oλοι μαζί μέσα στις φάλαγγες, αξιωματικοί και στρατιώτες, τουλάχιστον μέχρι να διαχωριστούν από τους Τούρκους.
Οι αιχμάλωτοι ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί οδηγούνταν σε στρατόπεδα στο Κιρ Σεχίρ, μικρή πόλη νότια της Άγκυρας, και στην Καισάρεια.
Οι στρατιώτες αιχμάλωτοι μοιράζονταν στοιβαγμένοι στα στρατόπεδα αιχμαλώτων του Ουσάκ, της Προύσας , του Μπαλουκεσέρ και άλλων περιοχών.
Γεύτηκαν όλοι, από το βαθμό του ανώτερου αξιωματικού μέχρι και του ανθυπασπιστή και του απλού στρατιώτη, το μαρτύριο της δίψας, τις πορείες θανάτου των Γεσίρ, υπάκουσαν ταπεινά στην εντολή «Τσικάρ» και απογυμνώθηκαν από κάθε ρούχο και ότι άλλο πολύτιμο είχαν πάνω τους.
Πετροβολήθηκαν και μαχαιρώθηκαν, ραβδίστηκαν και γιουχαΐστηκαν από τα πλήθη, περιελούστηκαν με ακαθαρσίες ανθρώπινες και ζώων, διαπομπεύτηκαν και εξευτελίστηκαν παντοιοτρόπως, εκτελέστηκαν ψυχρά και αναίτια, περιφερόμενοι από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό της Ανατολίας, έτσι, για να χαρούν οι τούρκικοι πληθυσμοί τη νίκη των όπλων τους και να εκτονώσουν τα ταπεινά και βάρβαρα αισθήματά τους.
Πλημμύρισαν οι δρόμοι όλης της Τουρκίας με αξιοθρήνητες φάλαγγες αιχμαλώτων, που όποιος δεν τις είδε δεν μπορεί να φανταστεί τι θα πει ατίμωση λαού.
Μισότρελοι τέλος όλοι τους από τον τρόμο και τη ντροπή, γυμνοί, πεινασμένοι και αποζωομένοι, θα φτάσουν όσοι μπόρεσαν στα στρατόπεδα της αιχμαλωσίας τους.
Ο ανθυπασπιστής Κατηφόρης, διηγείται: «Πιαστήκαμε έξω από τη Σμύρνη πολλές χιλιάδες που είχαμε χάσει τα σώματά μας και κατεβαίναμε άτακτα προς τα παράλια.
Mας έκλεισαν στα συρματοπλέγματα.
Εκεί, ήρθαν πολλοί λυσσασμένοι τουρκοκρητικοί με μαχαίρια και έπεσαν σαν λύκοι ανάμεσά μας και σκότωναν πολλούς, χωρίς στη αρχή να τους εμποδίζει κανένας.
Επειδή γινόταν αληθινή σφαγή και σηκώθηκε μεγάλη ταραχή μέσα στους αιχμαλώτους και από τα ξεφωνητά και τα ουρλιάσματα νόμιζες πως πολλά άγρια ζώα τρώγονταν μεταξύ τους, επεμβήκαν αξιωματικοί τους και σταμάτησε το κακό.
Όχι από την επιθυμία να μας σώσουν αλλά γιατί φοβήθηκαν πως θα τους φεύγαμε»
ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Αφήγηση αξιωματικού αναφέρει:
«…Μας έκλεισαν στα συρματοπλέγματα.
Όλη τη νύχτα στρατιώτες και πολίτες πυροβολούσαν απάνω μας, στο σωρό, για διασκέδαση. Μείναμε εκεί τη νύχτα κάτω από δυνατή βροχή.
Είμαστε ξαπλωμένοι μέσα στα νερά για να φυλαγόμαστε από τους πυροβολισμούς, όποιον έβλεπαν όρθιο τον σκότωναν αμέσως.
Το πρωί μας ξεκίνησαν για τη Μαγνησία.
Στο δρόμο οι Τούρκοι χωρικοί έρχονταν από τα γύρω με τσεκούρια με ξύλα, μαχαίρια και δίκαννα και σκότωναν ανεμπόδιστα.
Έξω από τη Μαγνησία ξεχώρισαν τους μικρασιάτες, έως 500, τους έβγαλαν παράμερα και τους έδεσαν όλους μαζί.
Έπειτα τους κατέβασαν σε μια χαράδρα μπροστά μας και τους σκότωσαν με το πολυβόλο».
Για το μαρτύριο της δίψας ο Σπανομανώλης γράφει στο βιβλίο του για το δικό του στρατόπεδο :
«Ήταν η 7η ημέρα της νηστείας κα της δίψας. Το απόγευμα της 22ης Αυγούστου με δυσκολία προχώρησα ως τα πρόχειρα αποχωρητήρια.
Εκεί είδα ένα απαίσιο θέαμα που ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω.
Πολλοί αιχμάλωτοι είχαν κυριολεκτικά αποτρελαθεί από τη δίψα, είχαν πέσει μπρούμυτα μέσα στα αποχωρητήρια και έπιναν ούρα. Κάποιος σαν σκελετός γύριζε κρατώντας ένα δοχείο ζητώντας ούρα.
Είδαμε ανθρώπους, που πίνανε τα κάτουρα των συντρόφων τους, προσφέροντας κι αυτοί για αντάλλαγμα της καλοσύνης τα δικά τους.».
Η σκληρή καθημερινότητα στα στρατόπεδα, σ’ όλο το μήκος της αιχμαλωσίας, πρόσθεσε τον δικό της τύμβο.
Η δυσεντερία και ο εξανθηματικός τύφος, η πνευμονία και οι μολύνσεις των τραυμάτων, η έλλειψη φαρμάκων και κάθε υγειονομικής φροντίδας θα δώσουν τους δικούς τους θανάτους.
Ο αιχμάλωτος Υπίατρος Π. Χατζηπέτρος εξιστορεί σε σημείωμά του:
« Ασθενείς και τραυματίες μαζί άνευ ιατρικής τινός περιθάλψεως, καιόμενοι υπό πυρετού και οιμόζωντες εκ των πόνων, ως επί το πλείστον νηστικοί.
Πλείστοι είχον πάθει γάγγραιναν και όζων φρικτώς.
Στο νοσοκομείο Ουσάκ υπήρχεν ο περίφημος θάλαμος των διαρροϊκών.
Από τον θάλαμο αυτό κανείς δεν βγήκε ζωντανός πλην ενός.
Η βρόμα ήταν τέτοια που μόνο να μπης, για να κάνεις επίσκεψη, ήταν ηρωισμός.
Δεν είχα τον καιρό, ούτε το δικαίωμα να κλάψω βλέποντας τα παλληκάρια εκείνα, που προ της αιχμαλωσίας τα είχα δει γεμάτα σφρίγος και ζωντάνια
Ο αιχμάλωτος λοχαγός του πυροβολικού Παπαδόπουλος Κων/νος μέσα σε ξέσπασμα οργής και οδύνης διηγείται:
«Είναι απίστευτο να πιστέψει κανείς αυτό που συνέβη.
Ο στρατός μας νικήθηκε χωρίς να πολεμήσει. Όταν άρχισε η επίθεση, δεν είχε διάθεση να αντισταθεί, έτσι από πείσμα.
Αγανακτισμένος που τον άφηναν εκεί ατέλειωτα, αγανακτισμένος που τον έβαζαν να χτυπιέται ανώφελα, που τον παραμελούσαν και τον εκμεταλλεύονταν για σκοπούς που δεν έβλεπε πια, αγανακτισμένος γιατί έχυνε το αίμα του χωρίς κι ο ίδιος να πιστεύει στη ωφέλεια των μεγάλων του θυσιών.
Δεν ήθελε να παλέψει χωρίς λόγο.
Ήταν μια γενική άρνηση υπηρεσίας».
Άξιο όμως αναφοράς, ότι ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν οι δύο αντιστράτηγοι σωματάρχες του Α και Β σώματος στρατού, οι μέραρχοι 4ης και 11ης, 12ης και 13ης μεραρχίας.
Επίσης 2.050 αξιωματικοί αιχμάλωτοι εκ των οποίων 250 ανώτεροι.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Το δράμα των αιχμαλώτων, που επέζησαν, τελείωσε τον Αύγουστο του 1923 με την ανταλλαγή και τη παράδοσή τους στις ελληνικές αρχές.
Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν ακτοπλοϊκώς από τη Σμύρνη στον Πειραιά με συνεχόμενα δρομολόγια.
Η ολιγοήμερη στάση στο λοιμοκαθαρτήριο του Αγίου Γεωργίου στη περιοχή του Πειραιά ήταν υποχρεωτική.
Την εικόνα αποτυπώνει σε αναφορά του και πάλι ο Άγγλος συνταγματάρχης Nairne:
«Τα μπράτσα τους δεν υπήρχαν για να γίνει ο εμβολιασμός.
Κάτω από το ηλιοκαμένο δέρμα δεν υπήρχε ζωή».
Πολλοί ή μάλλον σχεδόν όλοι τους διατελούν με την εντύπωση, ότι είναι ακόμη αιχμάλωτοι: άλλοι, αντικρίζουν φοβισμένα κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει, φανταζόμενοι προς στιγμήν, ότι πρόκειται να τους αγοράσει, όπως αγόραζαν, εκεί κάτω, τους συντρόφους των οι Τούρκοι, ανανεώνοντες, τα παλαιά παζάρια των σκλάβων.
Άλλοι, τινάζονται πάνω έντρομοι στην προσέγγιση οιουδήποτε βαθμοφόρου του Λοιμοκαθαρτηρίου και δουλικά απαντούν « Εφέντημ » σε κάθε ερώτησή τους.
Άλλοι, τείνουν το χέρι να πάρουν το ψωμί των και φυλάγονται μήπως δεχτούν κανένα κατακέφαλον, από αυτούς εις τους οποίους είχε συνηθίσει η τουρκική αβρότης
*Πηγή : Μηχανή του χρόνου.
Από Spiros Mosxonas
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)