Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Έτοιμη να τινάξει στον αέρα την Ευρωζώνη η Ιταλία!

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Έτοιμη να τινάξει στον αέρα την Ευρωζώνη η Ιταλία!,Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη
 Στην ΕΕ δεν σήμανε συναγερμός, ούτε για το πολύ υψηλό έλλειμμα της Ιταλίας, που υπερβαίνει το αντίστοιχο της Ελλάδας, όταν κρίθηκε απαραίτητη η είσοδός της στο ΔΝΤ, αλλά ούτε και για την στασιμότητα της οικονομίας της, που τροφοδοτεί υψηλή ανεργία και συνεχή αύξηση του χρέους της, ως ποσοστό στο ΑΕΠ. Αντιθέτως, ανέβηκε στο κόκκινο το θερμόμετρο του πανικού, με την είδηση ότι η Ιταλία ετοιμάζει ένα παράλληλο σύστημα πληρωμής, το Mini-BOT. Η ιταλική κυβέρνηση έσπευσε να υποβαθμίσει τη σημασία του, υποστηρίζοντας απλώς, και χωρίς άλλες επεξηγήσεις, ότι πρόκειται για μεθόδευση, που θα επιτρέψει την ταχύτερη πληρωμή του χρέους της. Το Mini-BOT, προοίμιο της εξόδου από το ευρώ;
Ωστόσο, οι λόγοι αυτής της ανησυχίας στους κόλπους της ΕΕ, που εκλαμβάνουν αυτό το σύστημα του Mini-BOT, ως έναρξη διαδικασίας για την έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, έχουν πολλαπλά στηρίγματα. Καταρχήν, η προσφυγή της χώρας σε Mini-BOT ετοιμάστηκε με απόλυτη μυστικότητα, εμφανίστηκε με χαμηλούς τόνους, αποφεύχθηκε η γνωστοποίηση των λεπτομερειών αυτής της επιλογής και το σπουδαιότερο, έτυχε γενικής αποδοχής, ακόμη και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Η μυστικότητα αυτή ερμηνεύεται από πολλούς ως προσπάθεια μη διαρροής του τελικού στόχου, μέχρι την ύστατη στιγμή, ώστε να μην υπάρξει μαζική και πανικόβλητη προσφυγή των πολιτών στις τράπεζες. Επιπλέον, οι ανησυχίες της ΕΕ δικαιολογούνται και από το γεγονός ότι αυτοί που τώρα απαρτίζουν την κυβέρνηση της Ιταλία ουδόλως απόκρυψαν, προεκλογικά, ότι είναι εναντίον του ευρώ, ενώ η συνύπαρξή τους με αυτό στη συνέχεια ήταν εμφανώς συγκαταβατική.
Δηλαδή, ουσιαστικά, ουδέποτε παραιτήθηκαν από την αρχική τους πρόθεση να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη, την οποίαν αντιμετώπισαν ως προσωρινό «αναγκαίο κακό». Πέρα, όμως, από την επιλογή αυτή όσων τώρα κυβερνούν την Ιταλία, υπάρχουν για την περίπτωσή της και ορισμένες δυσκολίες, που κινδυνεύουν να εξελιχθούν σε αδιέξοδα αν η χώρα παραμείνει, τελικά, στην Ευρωζώνη.

Οι αξεπέραστες δυσκολίες της Ιταλίας

Να υπενθυμίσω ότι ο πυρήνας των προεκλογικών δηλώσεων της ιταλικής κυβέρνησης ήταν η, με κάθε τρόπο, διακοπή της πολιτικής λιτότητας και αντιθέτως η εφαρμογή μιας επεκτατικής νομισματικής πολιτικής, που θα επιτάχυνε την οικονομική δραστηριότητα και θα επιτύγχανε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της χώρας.
Με βάση αυτή την υπόσχεση, που εξυπακούεται ότι μετεκλογικά είναι αδύνατον να υλοποιηθεί εντός της Ευρωζώνης, η ιταλική κυβέρνηση παραμένει έκθετη, και συνεπώς θεωρούνται βάσιμοι οι φόβοι, γύρω από την απόφασή της να εγκαταλείψει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Ένας ακόμη πρόσθετος και πολύ σοβαρός λόγος, που συμπληρώνει τον αμέσως προηγούμενο, και που θα δικαιολογούσε την απόφαση της Ιταλίας να επιστρέψει στη λίρα της, είναι και το γεγονός ότι πιέζεται από το διευθυντήριο της ΕΕ να μειώσει άμεσα το υπερδιπλάσιο του ανεκτού έλλειμμά της, διότι διαφορετικά θα της επιβληθούν κυρώσεις.

Παράδειγμα προς αποφυγειν η Ελλάδα 

Εξάλλου, ανταποκρίνεται πλήρως στα πράγματα η υπόθεση ότι η Ιταλία παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την καταστρεπτική εννεαετή πορεία της ελληνικής οικονομίας, που παρέμεινε πειθήνια εντός του ευρώ, και που γι’ αυτό υπέστη πανωλεθρία κάτω από την ασφυκτική σκέπη της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι, παρακολουθώντας την ελληνική διαδρομή, έντρομη η Ιταλία διαπιστώνει ότι η χώρα κυριολεκτικά πηγαίνει «από το κακό στο χειρότερο», όπως αναμφίβολα, δυστυχώς, προκύπτει από όλες τις, τελευταίες εκθέσεις, για την Ελλάδα, από οπουδήποτε και αν έχουν καταρτιστεί (και που, βέβαια, συμπληρώνουν τις προηγούμενες).
Συγκεκριμένα, πρόκειται για ανύπαρκτη ανάπτυξη, επανέναρξη (απολύτως άλλωστε αναμενόμενη, σε πείσμα της αβάσιμης κυβερνητικής αισιοδοξίας) της αναρρίχησης της ανεργίας, μηδενικές επενδύσεις και αρνητική αποταμίευση, 65% του πληθυσμού, αδυνατεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος, επικίνδυνη υπογεννητικότητα, παντελής καταστροφή της μεσαίας τάξης, και επιπλέον υποχώρηση ακόμη και του τουρισμού, που διατηρούσε, κατά κάποιο τρόπο, τη χώρα στην επιφάνεια.
Αλλά, και πέρα από τα τραγικά αυτά αποτελέσματα, που εξαθλιώνουν σταδιακά και ακατάπαυστα την Ελλάδα, σίγουρα η ιταλική κυβέρνηση έλαβε γνώση του περιεχομένου της, εκ βαθέων, πρόσφατης εξομολόγησης του ΔΝΤ (που δεν ήταν η πρώτη φορά), καθώς και της ΕΕ, και στην οποία αναγνώρισαν (ευθαρσώς) ότι «κατέστρεψαν την Ελλάδα για να σώσουν τις τράπεζες«.
Πανικόβλητοι οι συστημικοί οικονομολόγοι από την πρωτοβουλία της Ιταλίας να προσφύγει, όπως υποστηρίζεται, σε παράλληλο νόμισμα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, υπενθυμίζουν ότι αυτό είναι παράνομο στο αυστηρό περιβάλλον του ευρώ, επικαλούνται την λαϊκίστικη ιδιότητα της ιταλικής κυβέρνησης, με τις επιλογές της οποίας φυσικά διαφωνούν και επαναλαμβάνουν τις γνωστές απειλές, για την περίπτωσή της, όπως είναι η ανεξέλεγκτη υποτίμηση του εθνικού νομίσματος και η φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό.
Οι κίνδυνοι, ασφαλώς, υπάρχουν από την εγκατάλειψη του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Και, μάλιστα, οι κίνδυνοι αυτοί αναμένεται να μεγεθυνθούν, εξαιτίας της πολύ πιθανής εχθρικής στάσης, που θα τηρήσει η ΕΕ, αν βασιστεί κανείς στα όσα συμβαίνουν, και πάντοτε τηρουμένων των αναλογιών, στην παρεμφερή περίπτωση του Brexit.

Το ελληνικό προηγούμενο

Ωστόσο, μετά την παταγώδη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, για την οποία δεν είναι πια δυνατόν να υποστηριχθούν τα άθλια ανθελληνικά επιχειρήματα (παρότι, δυστυχώς, κάποτε τα ενστερνίζονται και συμπατριώτες μας), ότι δηλαδή δήθεν «έφταιγαν οι τεμπέληδες, οι χαραμοφάηδες και οι αλκοολικοί Έλληνες». Πως, πια, αλήθεια να εξακολουθήσουν αυτές οι φαιδρότητες, ακόμη και μετά την ομολογία, από τα επίσημα χείλη των «σωτήρων μας», ότι κρίθηκε αδύνατη η παράλληλη σωτηρία μας με αυτήν των τραπεζών, και ……προτιμήθηκαν οι τράπεζες;
Αυτά, όλα, βέβαια ήταν γνωστά σε όλους όσοι, από εμάς, ασχοληθήκαμε σοβαρά και από την αρχή, γράψαμε σχετικά με αυτό το ελληνικό έγκλημα. Προφανώς, όμως, δεν ήμασταν αρκετά πειστικοί, ώστε να πειστούν αυτοί που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 10 χρόνια, να αλλάξουν την πορεία που μας οδηγούσε κατευθείαν στο γκρεμό.

Για τι κινδύνους ομιλούμε;

Με τους δυνατούς πια προβολείς να φωτίζουν το κατά συρροή έγκλημα, που μακροχρόνια συντελείται στην Ελλάδα, οι όποιοι κίνδυνοι, που αναφέρονται για την περίπτωση επιστροφής μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης, στο εθνικό της νόμισμα, φαντάζουν γυμνοί περιεχομένου. Και τούτο, διότι, όσοι και όποιοι και αν είναι αυτοί οι κίνδυνοι που απειλούν οικονομία της Ευρωζώνης, η οποία θα αποφάσιζε να την εγκαταλείψει, οι συνέπειές τους, αναγκαστικά, θα είχαν περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Ας πούμε από 8 μήνες ως 1 χρόνο. Ώσπου, δηλαδή, να ανανήψει η εθνική παραγωγή και να σταθεροποιηθούν οι βασικοί δείκτες της οικονομίας της. Περιττό, συνεπώς, να επεκταθώ στο αυταπόδεικτο, δηλαδή το πόσο είναι παρανοϊκή η όποιας μορφής προσπάθεια σύγκρισης ανάμεσα στους κινδύνους που αντιμετωπίζει μια χώρα, η οποία αποφασίζει να εξέλθει της Ευρωζώνης, και στο αέναο μαρτύριο των μνημονίων και των επιτηρήσεων, που οδηγεί, ουσιαστικά, στην εξαφάνισή της.
Θέλω να ελπίζω, ότι όσοι έχουν ασχοληθεί με τις απογοητευτικές προβλέψεις όλων των πρόσφατων ή και παλαιότερων εκθέσεων, για την Ελλάδα, και όσοι αποφεύγουν να παρασυρθούν από τις κατά καιρούς εξάρσεις ενθουσιασμού των μνημονιακών κυβερνήσεων, έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ότι, ως το 2060 (και βλέπουμε μετά), ο μέσος όρος ανάπτυξης της Ελλάδας προβλέπεται στο 1%. Που ισοδυναμεί με οικονομική στασιμότητα! Και σε ό,τι συνεπάγεται αυτή η διαπίστωση.

Το μέλλον της Ιταλίας

Η ίδια ή περίπου η ίδια μοίρα αναμένει και την Ιταλία, της οποίας το υψηλό χρέος θα πληρώνεται μέσω λιτότητας, δηλαδή με διαρκή επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Γιατί, βέβαια, υψηλότερη ανάπτυξη αποκλείεται εντός της Ευρωζώνης, όπως ακριβώς αποκλείστηκε και για ολόκληρη την τελευταία δεκαετία. Οι πολιτικές λιτότητας είναι εχθροί της ανάπτυξης. Με σταγονόμετρο το ευρώ, που δανείζονται τα κράτη-μέλη, από την ΕΚΤ, είναι αδύνατον να χρηματοδοτηθούν οι βασικές αναπτυξιακές ροπές της οικονομίας.
Η μοναδική λοιπόν λύση (θεωρητικά, λογική), που επικαλείται η προσεχής ελληνική κυβέρνηση, είναι η προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Ωστόσο, μια έστω και γρήγορη ματιά στις προϋποθέσεις/απαιτήσεις προσέλκυσης ξένων επενδύσεων αποδεικνύει το πόσο απελπιστικά αδύναμη είναι η Ελλάδα, για να το επιτύχει. Εκτός, βέβαια, και αν εξακολουθήσει να ξεπουλά τον εαυτό της, όπως ήδη το πράττει, συστηματικά, τα τελευταία χρόνια, και να εμφανίζει, στη συνέχεια, αυτό το ξεπούλημα ως «παραγωγική επένδυση».
Δεν είναι δυνατόν, προς το παρόν, να προβλέψει κανείς αν τελικά η Ιταλία θα ολοκληρώσει την επιχείρηση που άρχισε με το ουσιαστικά παράλληλο νόμισμα, που θέτει σε κυκλοφορία. Υπέρ της συνέχισης, ως την τελική έξοδο από την ευρωζώνη, συνηγορεί η καθολική υπερψήφιση αυτού του νέου τρόπου πληρωμής, που θα έλεγα επιπλέον ότι εξασθενεί σημαντικά το επιχείρημα των ευρωπαϊστών, περί της δήθεν υψηλής προσήλωσης των Ιταλών στο ευρωπαϊκό νόμισμα.
Υπέρ της συνέχισης της διαδικασίας εξόδου από το ευρώ, είναι ακόμη το σαφές περιεχόμενο του λαϊκισμού, που ανοίγει δικούς του δρόμους μακριά από τους πεπατημένους, κατά οπωσδήποτε των διεθνών οργανισμών και του ελιτισμού, και που κατακτά την υφήλιο σε πείσμα της κατακραυγής εναντίον του. Και, τέλος, υπέρ της συνέχισης είναι οι κυρώσεις με τις οποίες απειλεί η ΕΕ την Ιταλία, αν δεν συμμορφωθεί με τις προδιαγραφές της. Αλλά και πάνω από όλα, υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ, συνηγορεί και το θλιβερό κατάντημα της Ελλάδας, που επειδή δεν τόλμησε, καταστράφηκε.

Τι θα γίνει στην ΕΕ;

Τι μπορεί να προβλεφθεί ότι θα συμβεί στην ΕΕ, αν αποχωρήσει η Ιταλία από την Ευρωζώνη; Οι πιθανότητες να διαλυθεί, είναι εμφανώς πάρα πολλές. Και δεν πιστεύω ότι η διάλυσή της θα ισοδυναμεί με καταστροφή. Αντιθέτως, η κάθε ευρωπαϊκή χώρα θα επανέλθει στο καθεστώς του έθνους-κράτους, και κυρίως στη δυνατότητά της να ρυθμίζει τη μακροοικονομική της πολιτική με βάση τις ιδιαιτερότητές της, και όχι με βάση τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών-μελών, δηλαδή, μέχρι τώρα της Γερμανίας.
Θα καταρρεύσει, μαζί της, και αυτό το ανθυγιεινό γραφειοκρατικό μεγαθήριο της Βαβέλ, που απομυζεί ευρωπαϊκούς πόρους, με άκρως συζητήσιμη απόδοση. Ή ορθότερα, με σαφώς μικρότερη απόδοση από αυτήν που θα μπορούσε να επιτευχθεί, αν η διαχείρισή τους γινόταν από κάθε εθνικό κράτος, και χωρίς τις τωρινές υπέρογκες σπατάλες.
Ελπίζεται, εξάλλου, ότι μετά από αυτό το πείραμα (που θα ακολουθήσει πολλές παρόμοιες αποτυχίες προσπαθειών συνενώσεων κρατών στο παρελθόν) θα είναι ευκολότερο για τις χώρες της Ευρώπης, να εξασφαλίσουν στο μέλλον οδούς συνεργασίας και συνοχής, οι οποίες δεν θα καταργούν την εθνική τους κυριαρχία, και οι οποίες δεν θα τις υποδουλώνουν στην εξυπηρέτηση αποτυχημένων ιδεολογιών, που τις καταστρέφουν. Και να προσθέσω ότι αυτή η διάλυση της ΕΕ, (με τη μορφή που απόκτησε) είναι επιθυμητή, αλλά και αναγκαία, ώστε η Ευρώπη να μπορέσει, με αναπτυξιακή φορά και όχι με αέναη οικονομική στασιμότητα, να ενταχθεί στους νέους και ραγδαίους μετασχηματισμούς της υφηλίου,

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Καϊμακτσαλάν 1948: Η απρόκλητη γιουγκοσλαβική επίθεση κατά της Ελλάδας


Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου σημειώθηκε πληθώρα μεθοριακών επεισοδίων μεταξύ του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ) και αλβανικών, βουλγαρικών και Γιουγκοσλαβικών δυνάμεων. Ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια σημειώθηκε στην περιοχή Κουτσούμπεϊ Πέλλας, στα σύνορα Ελλάδας – Γιουγκοσλαβίας.
Το συγκεκριμένο επεισόδιο εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη, με απώλειες εκατέρωθεν. Το Κουτσούμπεϊ είναι μια από τις κορυφές του όρους Βόρας (Καϊμακτσαλάν) σε υψόμετρο 2399 μέτρων, στα όρια των νομών Πέλλας και Φλώρινας.
Συχνά, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, από την περιοχή περνούσαν δυνάμεις του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ΔΣΕ), μέσω του γιουγκοσλαβικού εδάφους, από και προς το Βίτσι. Ο ΕΣ, επιχειρώντας να φράξει τα σύνορα, είχε εγκαταστήσει φυλάκια κατά μήκος της οροθετικής γραμμής με την Γιουγκοσλαβία.
Μετά την ρήξη Τίτο – Στάλιν η ροή μαχητών και υλικών του ΔΣΕ είχε περιοριστεί, αλλά ένας γενικότερος εκνευρισμός εξακολουθούσε να υπάρχει στην περιοχή.
Τον Αύγουστο του 1948 το Γ’ ΣΣ διατάχθηκε να πλήξει τις ανταρτικές δυνάμεις που έδρευαν στο Καϊμακτσαλάν, ώστε να αποτραπεί η μετακίνησή τους προς τον Γράμμο, που την περίοδο εκείνη δεχόταν την επίθεση του ΕΣ. Στις 8 Σεπτεμβρίου σημειώθηκε η, ομολογουμένως, περίεργη, επέμβαση των Γιουγκοσλάβων υπέρ του ΔΣΕ.
Την περίοδο αυτή στην περιοχή του υψοδείκτη Κουτσούμπεϊ ήταν ανεπτυγμένες δυνάμεις του 514 και 556 Τάγματος Πεζικού (ΤΠ).
Απρόκλητη επίθεση
Στην πυραμίδα υπ’ αριθμό 119 βρίσκονταν δύο ομάδες μάχης του 3ου Λόχου του 556ΤΠ, με επικεφαλής αξιωματικό. Ο 1ος Λόχος του 556ΤΠ ήταν ανεπτυγμένος δεξιά του Κουτσούμπεϊ, στο ύψωμα 2157, ενώ διλοχία του 514ΤΠ είχε αναπτυχθεί στα υψώματα Προφήτης Ηλίας (υψ. 2524) και Στάλο (υψ. 2236).
Στις 14.30 το μεσημέρι της 8ης Σεπτεμβρίου οι ομάδες μάχης, οι ανεπτυγμένες στην οροθετική γραμμή, αντιλήφθηκαν την κίνηση ισχυρών δυνάμεων από το γιουγκοσλαβικό έδαφος. Οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις χωρίστηκαν σε τρείς φάλαγγες και σταδιακά αναπτύχθηκαν σε σχηματισμό μάχης και συνέχισαν να κινούνται προς το ελληνικό έδαφος. Οι ελληνικές δυνάμεις – 20 περίπου άνδρες – θεώρησαν ότι πρόκειται για τμήματα του ΔΣΕ που είχαν καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία και τώρα επανέρχονταν, όπως έπρατταν άλλωστε συνεχώς.
Ο διμοιρίτης ανθυπολοχαγός Ιωάννης Καπέτης αμέσως έθεσε τους άνδρες σε συναγερμό και άρχισε να λαμβάνει μέτρα άμυνας. Ο ελαφρύς όλμος των 60mm. της διμοιρίας τάχθηκε στην κορυφή του Κουτσούμπεϊ και οι λοιποί άνδρες αναπτύχθηκαν αμυντικά στους βράχους γύρω από το τριγωνομετρικό 119.
Οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις συνέχισαν την προχώρησή τους και μια ομάδα, δύναμης 60 περίπου ανδρών, εισέβαλε στο ελληνικό έδαφος. Αμέσως οι ελληνικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ. Αλλά οι Γιουγκοσλάβοι όχι μόνο δεν σταμάτησαν, αλλά απάντησαν στα πυρά και άλλες δύο ομάδες εισέβαλαν στο Ελληνικό έδαφος, προσπαθώντας να κυκλώσουν το Ελληνικό τμήμα.
Ο διμοιρίτης Καπέτης, για να μην περικυκλωθεί, διέταξε υποχώρηση στην κορυφή του Κουτσούμπεϊ. Εκεί η ελληνική διμοιρία αναπτύχθηκε αμυντικά. Κατά την υποχώρηση, ένας Έλληνας στρατιώτης, ο Βασίλειος Μωισιάδης, έχασε τον προσανατολισμό του, λόγω και της πυκνότατης ομίχλης που κάλυπτε την περιοχή και τελικά αιχμαλωτίστηκε από τους εισβολείς. Άλλοι τρεις στρατιώτες χάθηκαν, αλλά τελικά κατάφεραν να ενωθούν με τη διμοιρία, λίγο αργότερα.
Ο ανθυπολοχαγός Καπέτης κατάφερε να ενημερώσει τον 3ο Λόχο για τα συμβαίνοντα. Στις 15.15 οι άλλες δύο γιουγκοσλαβικές φάλαγγες κινήθηκαν επί της νοτιοδυτικής κλιτύος του Κουτσούμπεϊ και διείσδυσαν σε βάθος 1.500 μ. εντός του ελληνικού εδάφους και προσέβαλλαν ταυτοχρόνως το Κουτσούμπεϊ και τον Σταθμό Διοίκησης (ΣΔ) του 3ου Λόχου!
Η μάχη συνεχίστηκε, με τους Γιουγκοσλάβους να επιτίθενται ορμητικά κατά των ελληνικών θέσεων και τους Έλληνες να αμύνονται ηρωικά. Τους δύο αντιπάλους χώριζαν λίγα μόλις μέτρα και η μάχη εξελίχθηκε σε μονομαχία με τις χειροβομβίδες, σε απόσταση κάτω των 20μ. Μέχρι την 17.15 η μάχη κράτησε με τον μοναχικό λόχο να αμύνεται στις λυσσαλέες γιουγκοσλαβικές επιθέσεις.
Ελληνική νίκη
Τότε όμως έφτασε στο πεδίο της μάχης ο 1ος Λόχος του 556ΤΠ, ο οποίος είχε ειδοποιηθεί στο μεταξύ. Ο Λόχος αυτός κατέλαβε με δύο διμοιρίες τα βραχώδη αντερείσματα τα εκατέρωθεν του αυχένα μεταξύ του Κουτσούμπεϊ και του υψ. 2260, νοτιοανατολικά του Κουτσούμπεϊ, ανακόπτοντας έτσι την γιουγκοσλαβική προσπάθεια περικύκλωσης του 3ου Λόχου και με την 3η του διμοιρία, ενίσχυσε τους αμυνόμενους του 3ου Λόχου.
Την στιγμήν εκείνη, περί τις 17.30 περίπου, η ομίχλη διαλύθηκε οπότε στον αγώνα εισήλθε και το Ελληνικό πυροβολικό και οι όλμοι του 556ΤΠ. Εκμεταλλευόμενοι τα πυρά υποστήριξης οι δύο ελληνικοί λόχοι εκτέλεσαν ορμητική αντεπίθεση.
Η ιαχή «Αέρα» ακούστηκε ξανά στις βουνοκορφές και οι Γιουγκοσλάβοι τράπηκαν σε φυγή. Το αστείο πάντως της υπόθεσης ήταν ότι μέχρι τότε οι Ελληνικές δυνάμεις συνέχιζαν να πιστεύουν ότι μάχονταν κατά ανταρτών. Όταν όμως πλησίασαν τις θέσεις που είχαν καταλάβει οι Γιουγκοσλάβοι και αντίκρισαν τους νεκρούς κατάλαβαν ότι τόσες ώρες πολεμούσαν με μονάδες του τακτικού Γιουγκοσλάβικού Στρατού.
Σε λίγο το γεγονός επιβεβαιώθηκε από τη σύλληψη ενός Γιουγκοσλάβου αιχμαλώτου – την επομένη συνελήφθησαν άλλοι δύο στρατιώτες.
Οι Γιουγκοσλάβοι είχαν τραπεί σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους 17 νεκρούς (δύο αξιωματικοί) και τρείς αιχμαλώτους. Επίσης εγκατέλειψαν τέσσερα οπλοπολυβόλα, επτά υποπολυβόλα, τέσσερα τυφέκια, χειροβομβίδες, ταινίες πολυβόλου και φυσίγγια αντιαρματικού τυφεκίου, όλα σοβιετικής προέλευσης. Οι ελληνικές απώλειες ήταν ασήμαντες – πέντε τραυματίες και ένας αγνοούμενος.
Κατά τη μάχη αιχμαλωτίστηκαν τρείς Γιουγκοσλάβοι στρατιώτες, ο Αμπτουλάχ Μπούσανιτς (μωαμεθανός Βόσνιος), ο Μίλοραντ Νεσοβάνιτς (Σέρβος) και ο Φράνιο Τόπλεκ (Κροάτης). Οι αιχμάλωτοι, κατόπιν ανακρίσεως, κατέθεσαν ότι ανήκαν στο 1ο Τάγμα (οι δύο πρώτοι του 1ου Λόχου και ο τρίτος του 2ου Λόχου) της 42ης Ταξιαρχίας της ΙΙ Μεραρχίας με έδρας το Μοναστήρι.
Το Τάγμα τους αποτελείτο από τέσσερις λόχους τυφεκιοφόρων δυνάμεως περίπου 100 ανδρών ο καθένας και λόχου βαρέων όπλων – όλμων και πολυβόλων. Συνολικά η δύναμη του τάγματος έφτανε τους 480 άνδρες.

Άγιος Ιούδας ο Απόστολος



Ημερομηνία εορτής: 19/06/2019Άγιος Ιούδας ο Απόστολος
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 19 Ιουνίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιουδας Ο Αποστολος


Καὶ συγγενείᾳ καὶ χορῷ αὐχεῖν ἔχεις.
Χριστοῦ μαθητῶν ὦ Ἰούδα, καὶ πάθει.
Ἐννεακαιδεκάτῃ βελέεσσιν Ἰούδας θνῄσκει.



Kλήσις τριπλή σοι και τριπλούν μάκαρ πάθος,
Άρσις δέσις τε και τρίτον τόξου τάσις.
Eννεακαιδεκάτη βελέεσσιν Iούδας θνήσκει.
Βιογραφία
Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ' αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου. Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο). Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ' όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους. Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο: «Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21). Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να οικοδομείτε τους εαυτούς σας πάνω στο θεμέλιο της αγιωτάτης πίστης σας με την προσευχή, που θα κάνετε με την έμπνευση του αγίου Πνεύματος, φυλάξτε και διατηρείστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Χριστού, για να πετύχουμε την αιώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Χριστοῦ σὲ συγγενῆ, ὢ Ἰούδα εἰδότες, καὶ μάρτυρα στερρόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην πατήσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα, ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαίς σου λαμβάνομεν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε Ἰούδα, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικὸς.
Ἐκ ῥίζης εὐκλεοῦς, θεοδώρητον κλῆμα, ἀνέτειλας ἡμῖν, τοῦ Κυρίου αὐτόπτα, Ἀπόστολε θεάδελφε, τοῦ Χριστοῦ κήρυξ πάνσοφε, τρέφων ἅπαντα, κόσμον καρποῖς σου τῶν λόγων, τὴν ὀρθόδοξον, πίστιν Κυρίου διδάσκων, ὡς μύστης τῆς χάριτος.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ιούδας ο Απόστολος
Άγιος Ιούδας ο Απόστολος

Άγιος Ιούδας ο Απόστολος
Άγιος Ιούδας ο Απόστολος

Άγιος Ασύγκριτος ο Ιερομάρτυρας


Ημερομηνία εορτής: 19/06/2019
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 19 Ιουνίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ασυγκριτος Ο Ιερομαρτυρας


Ασύγκριτον σφαγέντα Kυρίου πόθω,
Ασύγκριτα στέφουσιν αξίως στέφη.
Βιογραφία
Ο Άγιος Ασύγκριτος μαρτύρησε αφού θανατώθηκε με μαχαίρι και όπως μας πληροφορεί ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η σύναξη του Αγίου τελείται «εις τον μαρτυρικόν Nαόν του Αγίου Iσιδώρου ένδον της Αγίας Eιρήνης της προς θάλασσαν».

Serial Killers στους ελληνικούς δρόμους: Οδηγός στο Ηράκλειο έχει σκοτώσει 3 ανθρώπους σε 3 τροχαία και ακόμα οδηγεί – Τι λέει ο Σύλλογος “SOS Τροχαία Εγκλήματα”


Τα τροχαία μπορεί να είναι πολλές φορές ατυχήματα όμως όταν πρόκειται για τροχαία που επαναλαμβάνονται με δράστες τους ίδιους ανθρώπους που έχουν ως αποτέλεσμα νεκρούς ανθρώπους, τότε υπάρχει σοβαρό ζήτημα. Ο Σύλλογος “SOS Εγκλήματα” επισημαίνει περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ έχουν σκοτώσει εξαιτίας κακής οδηγικής συμπεριφοράς συνέχισαν να οδηγούν με αποτέλεσμα να σκοτώσουν ξανά και ξανά. Τους ονομάζει κατά συρροήν δολοφόνους και απαιτεί τη λήψη των απαραίτητων μέτρων.
Διαβάστε τι αναφέρει:
To 1995, στην Αθήνα, νεαρός που οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα, και είχε κάνει χρήση οινοπνευματωδών ποτών προκάλεσε δύο θανατηφόρες τροχαίες συγκρούσεις μέσα σε έξη μήνες.
"Sponsored links"

(Στην υπόθεση και στη μάταιη προσπάθεια του τότε εισαγγελέα Αρείου Πάγου να μετατραπεί η δίωξη του συγκεκριμένου από ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση έχουμε αναφερθεί αναλυτικά:(ΕΔΩ)
Λίγα χρόνια νωρίτερα, και λίγα χρόνια αργότερα μια και εδώ είχαμε να κάνουμε με σειρά συμβάντων, νεαρός (που στη συνέχεια μεγάλωσε) στο Ηράκλειο Κρήτης, εμπλεκόμενος σε τρία διαφορετικά τροχαία προκάλεσε τον θάνατο τριών ανθρώπων. Ιστορία ευρέως γνωστή τοπικά και όχι μόνο. Στο πρώτο απ αυτά  δεν είχε καν άδεια οδήγησης όντας ανήλικος. Στα επόμενα ήταν πλέον διπλωματούχος…
Στις 14 Ιουνίου 2009 στη Θεσσαλονίκη στην περιφερειακή οδό στο ύψος της Θέρμης ο δικηγόρος Δημήτριος Ρ., οδηγώντας μεθυσμένος μια  Porsche Cayenne, χτύπησε από πίσω το αυτοκίνητό τους και σκότωσε τον 52χρονο μουσικό Γιώργο Κωνσταντινίδη, έναν από τους πρωτοπόρους της τζαζ στην Ελλάδα, και την 22χρονη φοιτήτρια του τμήματος Μουσικών Σπουδών Ιωάννα Καλεσοπούλου ενώ επέστρεφαν από την εργασία τους. Ο δράστης που ήταν υπότροπος,  είχε σκοτώσει το 1997 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μια πεζή, αρνήθηκε να δώσει αίμα επικαλούμενος… θρησκευτικούς λόγους. Αν και η άρνηση αλκοτέστ ισοδυναμεί  για τις δικαστικές αρχές αποδοχή ότι η συγκέντρωση είναι πάνω από 1,1gr/Lt και παρότι ο δράστης ταυτόχρονα έκανε ελιγμούς και έτρεχε με ταχύτητα μεγαλύτερη των 180 km/h παραπέμφθηκε για πλημμέλημα και η άδεια οδήγησης του αφαιρέθηκε αμέσως μετά το συμβάν για έξη μήνες, όπως προβλέπει ο ΚΟΚ για τους χρήστες μεγάλης ποσότητας αλκοόλ, και στη συνέχεια του επεστράφη .
Δύο χρόνια μετά το συμβάν ο δράστης ήταν υποψήφιος σύμβουλος στις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Η υπόθεση τελεσιδίκησε στο Εφετείο Θεσσαλονίκης το 2016 με συνολική καταδίκη του δράστη για τους δύο φόνους:  6 εξαγοράσιμα χρόνια…
Και τις δυο φορές (πρωτόδικα και στο Εφετείο) ο δράστης δεν παρέστη καν στη δίκη έκανε όμως αίτηση αναίρεσης στον  Άρειο Πάγο, ο οποίος την απέρριψε και επικύρωσε  την απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης
Ο δράστης, «συμφώνως τω νόμω», εξακολουθεί να κατέχει άδεια οδήγησης και να κυκλοφορεί στο οδικό δίκτυο.
Στις 28 Νοεμβρίου 2015, ξημέρωμα Σαββάτου, στη Σκάλα Βλαχιώτη Λακωνίας, γνωστός έμπορος της περιοχής οδηγώντας με μεγάλη ταχύτητα μια μεγάλη BMW κτύπησε από πίσω ένα μικρό ATOS στο οποίο επέβαιναν δύο γυναίκες προκαλώντας το θάνατο της 44χρονης συνοδηγού Σοφίας Δημητρίου, μητέρας δυο παιδιών, και τον τραυματισμό της οδηγού. Ο δράστης εγκατέλειψε τα θύματα του και συνελήφθη αρκετές ώρες μετά. Όπως έγινε αμέσως  γνωστό, πέντε χρόνια πριν,  στους Μολάους είχε τραυματίσει θανάσιμα ένα πεζό τον οποίο παρέσυρε οδηγώντας βυτιοφόρο. Μετά την σύλληψη του ο δράστης αφέθηκε ελεύθερος και με την άδεια οδήγησης του από τον εισαγγελέα και παραπέμφθηκε για να δικαστεί για δυο ακόμα πλημμελήματα (ανθρωποκτονία «από αμέλεια» και εγκατάλειψη θύματος – πλημμέλημα για τους οδηγούς σύμφωνα με το άρθρο 43 του Κ.Ο.Κ.). Αδιασταύρωτες πληροφορίες φέρουν τον δράστη να έχει εμπλακεί στο παρελθόν και σε τρίτο θανατηφόρο τροχαίο.
Αυτές είναι κάποιες από τις γνωστές περιπτώσεις όπου οδηγοί έχουν πραγματοποιήσεισειρά φόνων στους ελληνικούς δρόμους. Προφανώς και δεν είναι οι μόνες. Κάποιες τις μάθαμε από τα ΜΜΕ, κάποιες από τις οικογένειες των θυμάτων που είναι μέλη του συλλόγου μας.
"Sponsored links"

Ο αποτροπιασμός του κοινωνικού συνόλου για τον serial Killer της Κύπρου, τον ίλαρχο Νίκο Μεταξά ή Ορέστη, μας έφερε στο μυαλό αυτές τις περιπτώσεις serial Killers των ελληνικών δρόμων και την ανοχή και κατανόηση με την οποία η δράση τους έγινε αποδεκτή από αρχές και κοινωνία.
Όσοι έχουν στοιχειώδεις γνώσεις αυτού που ονομάζουν «νομικό μας πολιτισμό» γνωρίζουν βέβαια ότι οι δράστες όλων των παραπάνω εγκλημάτων δεν κρατήθηκαν ούτε για μία ημέρα για καμία από τις πράξεις τους. Σύμφωνα με τις δικαστικές αρχές είχαν υποπέσει σε πλημμελήματα, δηλαδή ανθρωποκτονίες «από αμέλεια»,  άνθρωποι καθ υποτροπή ή καθ έξη αμελείς…
Αλλά το συγχωρητικό νομικό μας σύστημα (απαραίτητο όταν επιλέγεις να έχεις ένα μη συγχωρητικό δίκτυο κυκλοφορίας) πάει ένα ακόμα βήμα παραπέρα. Σ όλους αυτούς τους Serial Killers των δρόμων δεν αφαιρέθηκε καν η άδεια οδήγησης. Δόθηκε και ξαναδόθηκε ακόμα μια ευκαιρία,(ή όσες ευκαιρίες θα χρειαστούν) για να μη στερηθούν το ύψιστο αγαθό της δημοκρατίας. Το δικαίωμα του οδηγείν.
Ο νομοθέτης «ξέχασε» να προβλέψει κάποια ποινή αφαίρεσης της άδειας οδήγησης για τους φονιάδες της ασφάλτου. Ακόμα και για τους υπότροπους.
«Ξέχασε» επίσης να προβλέψει πως οδηγοί που σκοτώνουν ή αφήνουν ανάπηρο έναν άνθρωπο χωρίς να έχουν άδεια οδήγησης δεν δικαιούνται στη συνέχεια να βγάλουν άδεια οδήγησης.
Άπειρα τα σχετικά συμβάντα όπου οι δράστες παρουσιάζουν στο δικαστήριο που θα γίνει  καμία πενταετία μετά το φόνο άδεια οδήγησης που έβγαλαν στο μεταξύ και που από το δικαστήριο συνήθως εκτιμάται σαν θετική  πράξη.
Τι να πρωτοθυμήσουμε;
‘Oτι ο οδηγός μηχανής δράστης του τριπλού τραυματισμού, με εγκατάλειψη των 7χρονων διδύμων Maciorowski και της μητέρας σε διάβαση πεζών στην οδό Πατησίων τον Ιούνιο του 2012 δεν είχε άδεια οδήγησης;
‘Οτι ο μεθυσμένος οδηγός ΙΧ που προκάλεσε το θάνατο της 21χρονης Αφροδίτης Σεβαστάκη και του 64χρονου πατέρα της Γιώργου (και τον σοβαρό τραυματισμό της συζύγου του)  στις Μοίρες Ηρακλείου το Δεκέμβρη του 2015 δεν είχε επίσης άδεια οδήγησης;
Ότι ο ανήλικος οδηγός ΙΧ που προκάλεσε το θάνατο της 13 χρονης Κατερίνας Κυροπούλου στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας το Δεκέμβρη του 2017 δεν είχε φυσικά άδεια οδήγησης;
Ότι ο μεθυσμένος και υπό την επήρεια ουσιών οδηγός ΙΧ που, στο Νιοχώρι Αιτωλοακαρνανίας που έριξε το ΙΧ σε διώρυγα και προκάλεσε το θάνατο των 29 χρονων επιβατών Στεφανίας Μουλαρά και Άκη Κάκου δεν είχε άδεια οδήγησης;
Ο νομοθέτης “ξέχασε”, οι δράστες “αμέλησαν”, οι άνθρωποι… χάθηκαν.
Πάνω από εξήντα χρόνια τώρα δεκάδες χιλιάδες νεκροί και πολύ περισσότεροι ανάπηροι στους ελληνικούς δρόμους. Δεκάδες κυβερνήσεις και εκατοντάδες νομοσχέδια και τροπολογίες για την οδική ασφάλεια. Διαδοχικοί προβληματισμοί και παρεμβάσεις  για το πώς είναι δυνατόν να επεκταθεί ο αριθμός αυτών που μπορούν να πάρουν άδεια οδήγησης. Προβληματισμοί για τους ηλικιωμένους, νόμοι για τους ανήλικους και πάει λέγοντας. Φυσικό είναι μετά από τόση αφοσίωση στο ποιοι θα πάρουν άδεια οδήγησης να μην περισσεύει σκέψη για το αν από κάποιους πρέπει να αφαιρεθεί.
Αυτά σε μια χώρα που το 88% των ανθρωποκτονιών οφείλεται σε τροχαίες συγκρούσεις. Μια ακόμα κυβερνητική θητεία λήγει χωρίς κανείς να ασχοληθεί με το θέμα. Υπάρχει άραγε λόγος να αισιοδοξούμε πως θα ασχοληθεί ο, όποιος, επόμενος;
     SOS Τροχαία Εγκλήματα

Πόλεμος της Κορέας: Οι 110 Έλληνες που κατανίκησαν 3.000 Κινέζους στο λόφο Χάρρυ

Πόλεμος της Κορέας: Σαν σήμερα, στις 18 Ιουνίου 1953, ο 3ος Λόχος του Ελληνικού Τάγματος Πεζικού του Εκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ), μετά από τριήμερη σφοδρή μάχη, αποκρούσει επίθεση κινεζικού Συντάγματος στο ύψωμα Χάρρυ.

Λίγο πριν υπογραφεί η ανακωχή του πολέμου της Κορέας από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, γίνεται η πιο φονική μάχη του πολέμου, η μάχη για την κατάληψη του υψώματος Χάρρυ.
Σε αυτή τη σκληρή μάχη, οι 110 Έλληνες στρατιώτες του 3ου Λόχου του Τάγματος Πεζικού του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ), σταμάτησαν περίπου 3.000 Κινέζους οι οποίοι πολεμούσαν στο πλευρό των Βορειοκορεατών.
Τις προηγούμενες ημέρες, Κινέζοι και Αμερικάνοι καταλάμβαναν διαδοχικά το στρατηγικό αυτό σημείο με τεράστιες απώλειες. Χιλιάδες Κινέζοι επιτίθοντο κατά κύματα. Οι Αμερικανοί λυγίζουν από τις απώλειες και ζητούν από τους Έλληνες να υπερασπιστούν το κρίσιμο ύψωμα.
Ο Αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Κούμανάκος διοικητής του Τάγματος, διατάζει το Λοχαγό Κωνσταντίνο Σκαλτσά, διοικητή του 3ου Λόχου Πεζικού, να αναλάβει αυτή την αποστολή. Έτσι, στις 16 Ιουνίου, οι 110 Έλληνες στρατιώτες του 3ου Λόχου αναλαμβάνουν να υπερασπιστούν το θρυλικό ύψωμα Χάρρυ.

Όταν ανέβηκαν πάνω στο ύψωμα δεν βρήκαν χαράκωμα, δεν βρήκαν παρά μόνο πτώματα και δε μπορούσαν να αναπνεύσουν από τη δυσοσμία. Αρχίζουν να σκάβουν χαρακώματα πέφτοντας συνέχώς πάνω σε νεκρούς των προηγούμενων μαχών με τα σκουλήκια να βαδίζουν στα πτώματα.
Την πρώτη μέρα οι Έλληνες οργανώθηκαν φτιάχνοντας θέσεις μάχης.
Τη νύχτα της 17 Ιουνίου αρχίζει η πρώτη επίθεση των Κινέζων. Ενώ οι Κινέζοι επιτίθενται κατά κύματα, οι Έλληνες αντιστέκονται ηρωικά και αποκρούουν επιτυχώς την πρώτη επίθεση. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τους Έλληνες ανεφοδιάζοντάς τους συνεχώς με πυρομαχικά, υποστηρίζοντας με βολές πυροβολικού, ενώ με τις φωτοβολίδες τους έκαναν τη νύχτα μέρα.
Οι Κινέζοι αφού ετοιμάστηκαν για το δεύτερο κύμα, έπειτα από μιάμιση ώρα, εξαπολύουν νέα επίθεση με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα. Όμως και η δεύτερη επίθεση των Κινέζων αποτυγχάνει.
Την τρίτη ημέρα, στις 18 Ιουνίου, οι Κινέζοι αφού αναπλήρωσαν εκ νέου τις απώλειες τους, εξαπολύουν την τρίτη και τελευταία επίθεση, αλλά και αυτή απέτυχε από τη σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες.
Μετά και την τρίτη αποτυχημένη επίθεση, οι Κινέζοι ηττημένοι οριστικά και έχοντας τεράστιες απώλειες, υποχωρούν και εγκαταλείπουν κάθε άλλη προσπάθεια για κατάληψη του υψώματος Χάρρυ, ενώ η Μεραρχία στην οποία ανήκε το επιτιθέμενο Σύνταγμα κρίθηκε ανενεργή!
Οι Κινέζοι ανέφεραν ότι είχαν καταμετρημένες απώλειες 250 νεκρούς. Η εκτίμηση όμως είναι ότι σκοτώθηκαν περίπου 1450 Κινέζοι στρατιώτες. Ακριβής υπολογισμός δεν είναι εφικτός γιατί οι Κινέζοι κατά την αποχώρησή τους έπαιρναν και τους νεκρούς, ώστε να μη γνωρίζει ο αντίπαλος τις πραγματικές απώλειες.
Οι Έλληνες έχασαν 5 στρατιώτες και είχαν 18 τραυματίες.
Ο ελληνικός Λόχος που αμύνθηκε στο ύψωμα Χάρρυ, διαμνημονεύθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ και η σημαία του ελληνικού Τάγματος παρασημοφορήθηκε. Αξιωματικοί και στρατιώτες παρασημοφορήθηκαν εν ζωή αλλά και μετά θάνατο για την ανδρεία που επέδειξαν.
Το ΕΚΣΕ και το ελληνικό Τάγμα Πεζικού
Το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδας στην Κορέα (ΕΚ.Σ.Ε.) αποτελούνταν από ενισχυμένο Τάγμα Πεζικού συνολικής δύναμης 1.000 ατόμων και σμήνος της βασιλικής αεροπορίας από 67 άτομα, με 7 αεροσκάφη C-47 Ντακότα.
Το Τάγμα Πεζικού περιελάμβανε:
Ομάδα Διοικήσεως
1 Λόχο Διοικήσεως
3 Λόχους τυφεκιοφόρων
1 Διμοιρία όλμων 81 χιλ.
1 Διμοιρία πολυβόλων 0,30 χιλ.
1 Διμοιρία Διαβιβάσεων
1 Διμοιρία Σκαπανέων
1 Διμοιρία Τραυματιοφορέων
1 Διμοιρία Διαχειρίσεως
Συνεργείο Επισκευών
Τμήμα Ενισχύσεων
Το ελληνικό Τάγμα, από τις 18 Δεκεμβρίου 1950 και μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1953, διεξήγαγε σημαντικές αμυντικές και επιθετικές επιχειρήσεις, εντεταγμένες στα γενικότερα συμμαχικά σχέδια. Πολλές συγκρούσεις, στις οποίες συμμετείχε, υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές και αιματηρές, διεξήχθησαν σε απομακρυσμένες από την Ελλάδα περιοχές, κάτω από ιδιόμορφες κλιματολογικές συνθήκες και απέναντι σε πολυπληθέστερο εχθρό.
Οι κυριότερες μάχες ήταν:
στο ύψωμα 381 τον Ιανουάριο του 1951
στο ύψωμα 326 τον Μάρτιο του 1951
στο ύψωμα Σκοτς τον Οκτώβριο του 1951
στο ύψωμα Νόρι τον Σεπτέμβριο του 1952
στο ύψωμα Χάρι τον Ιούνιο του 1953.
Σε όλες τις μάχες οι ελληνικές δυνάμεις επέδειξαν εξαιρετική επιχειρησιακή ετοιμότητα και οι συνεχείς πολεμικές επιτυχίες που σημείωσε το εκστρατευτικό σώμα προκάλεσαν τον θαυμασμό των λοιπών συμμάχων.
Ο επαναπατρισμός του στρατεύματος ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1955.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

17 Ιουνίου 1919. Η σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου και η εκδίκηση του Κονδύλη


Ιούν
Απόσπασμα από το βιβλίο «Χαμένες Πατρίδες» του Γιάννη Καψή

«Η Πέργαμος αποκτήθηκε ξανά, γρήγορα. Ο στρατηγός Νίδερ, διοικητής του Α’. Σώματος, που ανέλαβε, στο μεταξύ, την διοίκηση Στρατού Κατοχής, αντέδρασε κεραυνοβόλα. Αλλ‘ η τραγωδία εκείνη ήταν ένα προμήνυμα, που δεν αντελήφθηκε τη σημασία του ο Στρατός μας — τουλάχιστον ορισμένοι αξιωματικοί. Ήταν ακόμη ζαλισμένοι από το μεθύσι της 2ας Μαΐου — η υπερβολική αυτοπεποίθηση, η υπεραισιοδοξία, τους έκανε να λησμονούν στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας. Κι αυτή ήταν η αιτία μιας τραγωδίας ακόμη πιο μεγάλης — της δεύτερης τραγωδίας μέσα στον ίδιο μήνα. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Αϊδινίου.

Είναι αλήθεια, ότι ο συνταγματάρχης Σχοινάς, ο οποίος είχε την διοίκηση του Αϊδινίου, αντιμετώπιζε μια κατάσταση καθόλου ευχά­ριστη: Ο τουρκικός πληθυσμός δεν είχε αφοπλισθεί. Η επιβολή λογοκρισίας απαγορευόταν από τους Συμμάχους και την ύπαιθρο λεληλατούσαν οι ληστοσυμμορίες. Εκτός απ ‘ αυτό, η περιοχή που ήταν νότια του ποταμού Μαιάνδρου, ελέγχονταν από τους Ιταλούς κι είχε γίνει βάση ανεφοδιασμού των Τούρκων, οι οποίοι, μάλιστα, διατηρούσαν οργανωμένο στρατόπεδο στη Τζίνα. Αλλ‘ ο συνταγ­ματάρχης Σχοινάς είχε στη διάθεση του τρία τάγματα πεζικού, τη διοίκηση με τον λόχο επιτελείου του 4ου συντάγματος, ουλαμό πυροβολικού και δύναμη Χωροφυλακής. Είχε ακόμη και θετικές πληροφορίας, ότι οι Τούρκοι της πόλης βρισκόταν σ’ επαφή με τους Τσέτες και ήταν φανερό, ότι κάτι ετοίμαζαν. Δεν είχε, λοιπόν, το δικαίωμα ν’ αδιαφορήσει.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση, το Αϊδίνι ήταν μια από τις πιο ωραίες και φιλόξενες πόλεις της Ανατολής κι οι Έλληνες κάτοικοι της δεν ήξεραν πώς να περιποιηθούν τους ελευθερωτές τους. Ίσως αυτή να ήταν η πιο πιθανή εξήγηση του τραγικού σφάλματος: ο Σχοινάς δεν είχε λάβει μέτρα ασφαλείας. Ο κύριος όγκος της δύναμης του βρισκόταν μέσα στη πόλη, η πλειοψηφία των αξιωματικών του απολάμβανε τις περιποιήσεις των Ελλήνων.

Κι η συμφορά ξέσπασε.

Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου, απόσπασμα, κινούμενο κατά μήκος του Μαιάνδρου, δέχεται την επίθεση 400 άτακτων. Συμπλέκεται, τους απωθεί προσωρινά, αλλά συμπτύσσεται, ενώ παρακολου­θείται από τον εχθρό, που καταλαμβάνει τις νότιες παρυφές του Αϊδινίου. Η απειλή είναι άμεση, ο κίνδυνος μεγάλος. Κι όμως η νύχτα περνά χωρίς καμία αντίδραση από τη μεριά του Στρατού μας. Και μόλις ξημερώνει, αρχίζει μια μάχη σκληρή, μέσα στην πόλη, χωρίς σχέδιο, χωρίς συντονισμό. Οι Τούρκοι του Αϊδινίου, που είχαν έτοιμα τα όπλα τους, μόλις ακούγονται οι πρώτες ντουφεκιές, ανοίγουν τα παράθυρα των σπιτιών τους κι αρχίζουν να κτυπούν τους στρατιώτες μας πισώπλατα. Κάτω από τις συνθήκες αυτές δεν είναι περίεργο πως το Αϊδίνι έπεσε. Απορίας άξιο είναι πώς, με την ψυχολογία του πανικού, οι στρατιώτες μας πολέμησαν μια ολόκληρη μέρα μέσα στην κόλαση εκείνη.Το τι έγινε στις 17 Ιουνίου στην μαρτυρική πόλη του Αϊδινίου, είναι δύσκολο να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Αλλ‘ υπάρχει μια γλαφυρή αδιάψευστη μαρτυρία η αφήγηση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου του Β ‘, ενός από τους τελευταίους εκπροσώπους της στρατευμένης Εκκλησίας μας, που είχε αναπτύξει υπέροχη εθνική δράση τα δύσκολα εκείνα χρόνια. Ο σεβαστός ιεράρχης, τοποτηρητής της Μητρόπολης Ηλιούπολης και Θείρων (Αϊδινίου) την εποχή εκείνη, σ’ ένα από τα έγγραφα του αρχείου του, αναφέρει:

«… Ό συνταγματάρχης Σχοινάς καί τό περί αυτόν επιτελείον έπανικοβλήθησαν καί διέταξαν έγκατάλειψιν των φυλακίων καί συγκέντρωσιν του στρατού εντός της πόλεως. Εφήρμοσαν, δηλαδή, άνευ αντιστάσεως τό σχέδιο των έπιτεθέντων, οίτινες έπεδίωκον νά μεταφέρωσι τήν μάχην εντός της πόλεως, της οποίας τό μέγα πλήθος ώπλοφόρει. Ήναγκάσθη, ούτως, ο ελληνικός Στρατός νά άποδυθή, εις οδομαχίαν, βαλλόμενος πανταχόθεν, εκ των οικιών, τών μιναρέδων, τών δημοσίων καταστημάτων κλπ. Εις έπίμετρον καί εκ μέρους του Στρατού καί εκ μέρους τών Τούρκων κατοίκων ήνάφθησαν πυρκαιαί, πολλαπλασιασθέντος ούτω του τρόμου καί τού πανικού τών ημετέρων, οί όποιοι, μεθ’ όλα ταύτα, εάν έξωπλίζοντο, θά ήσαν Ικανοί, άν όχι νά άποκρούσωσι τούς εισβολείς, τουλάχιστον νά κρατήσουν αυτούς μακράν της ελληνικής.

Άλλ’ ο συνταγματάρχης έχασε τήν ψυχραιμίαν καί πρωτοβουλίαν του εις τοιούτον βαθμόν, ώστε παρέταξεν, έξοπλίσας, τούς προσκόπους, διά νά κρατήσουν άμυνα, ίνα ασφαλώς υποχώρηση καί εκκένωση τήν πόλιν, άφήσας ούτως εις τό έλεος τού Θεού τούς κατοίκους καί δή τούς προσκόπους, οίτινες, ώς ήτο φυσικόν, άπεδεκατίσθησαν, κατακρεουργηθέντος καί τού αρχηγού αυτών, αειμνήστου Αύγερίδου.

» Οί Τούρκοι πλέον ακάθεκτοι εισήλασαν εις τήν ελληνική συνοικίαν.

Πύρ καί σφαγαί καί άπαγωγαί καί ληστεία καί ατιμώσεις γυναικών καί παραθένων καί αρρένων έπηκολούθησαν, διαρκέσασαι επί τετραήμερον…

» Αι γενόμεναι παρά τών Τούρκων καταστροφαί ήσαν τεράστιαι. Πλήν τών οικιών τής ελληνικής συνοικίας, οίόποίαι, ανεξαιρέτως, έγένοντο παρανάλωμα πυρός καί που έκάησαν ζώντες πολυάριθμοι πολίται πάσης τάξεως καί ηλικίας, οι επιζήσαντες παρουσίαζαν άξιοθρήνητον θέαμα, ημίγυμνοι καί μέ συντετριμμένον τό ηθικόν, περιφερόμενοι καί θρηνούντες τούς άπολεσθέντας καί τάς περιουσίας των.

» Αιχμάλωτοι καί όμηροι ώς άγέλαι λύκων άπήχθησαν εις τό έσωτερικόν, ών ή τραγική περιπέτεια χρήζει ιδιαιτέρας λεπτομερούς άφηγήσεως…».

Ανατριχιαστική ήταν η συμφορά που έπληξε το Αϊδίνι. Πάγωσε το αίμα των στρατιωτών μας, όταν πληροφορήθηκαν την καταστροφή. Κι ασφαλώς θα τραυματιζόταν ανεπανόρθωτα το ηθικό τους, αν δεν υπήρχε ο Κονδύλης. Ο τολμηρός εκείνος πολέμαρχος κινήθηκε σαν αστραπή κι έδωσε ένα καλό μάθημα στους Τούρκους και τους προστάτες τους.

Το Αϊδίνι ήταν ζωσμένο απ ‘ τις φλόγες. Ο Σχοινάς πανικόβλητος φεύγει κι οι άνδρες του, χωρίς ηγέτη, τον ακολουθούν. Κι όμως δεν έφυγαν όλοι. Μια διλοχία μάχεται επί των Τράλλεων και των βορειανατολικών υψωμάτων της πόλης. Ποιοι είναι; Μα ποιοι άλλοι απ ‘ τους Ευζώνους του 38ου τάγματος του Τζαβέλλα Απτόητοι, γενναίοι, σαν ήρωες του Ομήρου, έχουν τραβήξει τις ξιφολόγχες κι αποδεκατίζουν τους Τσέτες. Ο διοικητής της διλοχίας, λοχαγός Γ. Λαμπράκης, τρέχει από μετερίζι σε μετερίζι κι εμψυχώνει τους άνδρες του. Περιττό, οι άνδρες εκείνοι δεν είχαν ανάγκη από ενθαρρυντικά λόγια. Μπαρούτι και σφαίρες ήθελαν τ’ άλλα ήταν δική τους δουλειά. Μια δουλειά, που την ήξεραν καλά.

Ο Σχοινάς έχει τόσο πανικοβληθεί, που εγκαταλείπει τη πόλη χωρίς να ειδοποιήσει τη διλοχία. Κι άξαφνα, οι Τσολιάδες μας βρίσκονται κυκλωμένοι από τετραπλάσιο εχθρό: Τσέτες, μεθυσμένους από την εύκολη νίκη, από αίμα χιλιάδων αθώων. Αλλ‘ ο Λαμπράκης δεν χωράτευε κι έδωσε τη μόνη διαταγή, που μπορεί να δώσει ένας άξιος ηγήτορας σε παρόμοιες στιγμές: Ειδοποίησε τους διμοιρίτες του, ότι θ’ άνοιγαν δρόμο με την λόγχη θα έπεφταν μέχρις ενός, αλλά δεν θα παραδίνονταν, δεν θ’ άφηναν τους πληγωμένους τους στα χέρια των Τούρκων. Τρεις ώρες πολεμούσαν οι Εύζωνοι του Λαμπράκη, τρεις ώρες άνοιγαν το δρόμο τους, ξεκοιλιάζοντας Τσέτες. Κάποτε, διέσπασαν τον κλοιό κι έφθασαν δυτικά της πόλης. Ο δρόμος ήταν ανοιχτός, μπορούσαν να φύγουν.

Είδαν, όμως, ένα θέαμα, που σπάραξε τη ψυχή τους: Στους δυτικούς πρόποδες των Τράλλεων έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες γυναικόπαιδα — όσα κατόρθωσαν να γλυτώσουν την μανία των Τούρκων. Δεν έχουν συνέλθει ακόμη από την τραγική συμφορά κι όταν βλέπουν τους Ευζώνους μας να φεύγουν, αφήνουν το πικρό παράπονο να ξεχειλίσει: «Πού φεύγετε; Πού μας αφήνετε;» Κι ο Λαμπράκης δεν φεύγει. Μένει κι αναχαιτίζει, για μια ακόμη φορά, τους Τούρκους.

Το Αϊδίνι ήταν μια από τις πιο ανεπτυγμένες ελληνικές πόλεις της Ανατολής. Οι Χριστιανοί κάτοικοι της και πλούσιοι ήταν και εξελιγμένοι. Και τα νεαρά Ελληνόπουλα είχαν ιδρύσει δυο προσκοπικές ομάδες που ήταν το καύχημα της Ανατολής. Ο Αντνάν ο Μαινάδριος (Μεντερές) ζήλεψε, θέλησε να τους μιμηθεί. Κι ίδρυσε την τουρκική προσκοπική ομάδα του Αϊδινίου. Αλλ ‘ η τύχη της ήταν κωμικοτραγική. Ακολουθώνατς το παράδειγμα του θηλυπρεπούς αρχηγού τους, οι Τούρκοι πρόσκοποι του Αϊδινίου προκαλούσαν τα γέλια, όταν έκαναν παρέλαση με τα φεσάκια τους. Κι η ομάδα του Μεντερές άρχισε να τροφοδοτεί με «πεσκίρ – τσογλάν» όλα τα χαμάμ του Αϊδινίου και της Σμύρνης. Ο Μεντερές ήταν από τους πρώτους που ακολούθησε το κεμαλικό Κίνημα, όχι από πατριωτισμό, αλλά από ανθελληνικό μίσος.

Ήταν μαζί με τους Τσέτες, που επιτέθηκαν στο Αϊδίνι. Με τις πρώτες τουφεκιές οι Έλληνες πρόσκοποι τρέχουν να βοηθήσουν το Στρατό μας. Δεν είναι πολλοί — μόλις 31, αλλ‘ ο ηρωισμός τους είναι υπέροχος. Οι μεγαλύτεροι αρπάζουν τα όπλα και πολεμούν μαζί με τους στρατιώτες, οι μικρότεροι μεταφέρουν πολεμοφόδια, παίρνουν τους τραυματίες και μεταδίδουν μηνύματα. Μόνο το θέαμα των μικρών αυτών ηρώων, με τα γυμνά γόνατα, θα έπρεπε να εμψυ­χώσει τον Σχοινά. Κι όμως φεύγει, αφήνοντας αυτός, ένας μόνιμος αξιωματικός, τους μικρούς προσκόπους να καλύψουν την υποχώρηση του. Πολλοί από τους Προσκόπους έπεσαν την ώρα της μάχης.

Ήταν οι πιο τυχεροί. Όσοι δεν πρόφθασαν, έπεσαν στα χέρια της ομάδας των δημίων του Μεντερές κι οδηγήθηκαν ανατολικά της πόλης, στις όχθες του Εύδωνος ποταμού, που έγινε κι ο τόπος του μαρτυρίου τους. Οι Τσέτες καλούν τον αρχηγό τους, τον τοπικό έφορο Νικόλαο Αυγερίδη, ν’ απαρνηθεί τον εθνισμό του, να προσκυνήσει τον Μωάμεθ, αν ήθελε να σωθεί. «Ζήτω η Ελλάδα!», ήταν η απάντηση του ήρωα εκείνου. Φρύαξαν οι Τσέτες, λύσσαξαν από το κακό τους. Στο πρόσταγμα του Μεντερές, ένας Τσέτης τραβά το μαχαίρι του και βγάζει το μάτι του Αυγερίδη. Το αίμα πετάγεται με ορμή, πιτσιλίζει και τον βασανιστή του. Αλλ ‘ ο Αυγερίδης δεν λυγίζει. Τον καλούν και πάλι ν’ αρνηθεί την Πατρίδα του. Κι αυτή. τη φορά απαντούν όλοι μαζί, βροντοφωνούν: «Ζήτω η Ελλάδα!». Τα δύσμοιρα παιδιά βάδιζαν προς το θάνατο σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι κι ήταν πράγματι πανηγύρι για τους Έλληνες της εποχής εκείνης ο θάνατος για την Πατρίδα. Οι Τσέτες δεν μπορούν πια να συγκρατηθούν. Ο Αυγερίδης κομματιάζεται, ο Φιλοκτήτης Αργυράκης γδέρνεται κυριολεκτικά, ο Βεϊνόγλου αποκεφαλίζεται, κανείς δεν γλυτώνει.

Τόση ήταν η μανία των Τούρκων, που και νεκρούς ακόμη τους βασανίζουν. Παλουκώνουν τα πτώματα τους τα ευνουχίζουν επιδίδονται σ’ ένα όργιο φρικιαστικό — όργιο, που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Κι όταν, δυο ημέρες αργότερα, οι στρατιώτες μας ξαναπαίρνουν το Αϊδίνι, δεν μπορούν να κρύψουν τη συγκίνηση τους. Με δακρυσμένα μάτια, οι σκληροτράχηλοι πολεμιστές, σηκώνουν στην αγκαλιά τους τα τυραννισμένα πτώματα των μικρών ηρώων για να τα θάψουν. Ας είναι ελαφρό το χώμα, που τα σκεπάζει. Στο Αϊδίνι δεν ηττήθηκε ο Στρατός μας, νικήθηκε ο Σχοινάς. Κι απόδειξη είναι ότι οι ίδιοι οι νικημένοι, αυτοί, που έφευγαν πανικόβλητοι, επιστρέφουν. Έχουν ενισχυθεί από τους υπόλοιπους λόχους των Ευζώνων του Τζαβέλλα και άλλα τμήματα και με διοικητή τον αντισυνταγματάρχη Σταυριανόπουλο ξαναπαίρνουν το Αϊδίνι. Οι Τούρκοι δεν αντιτάσσουν αξιόλογη άμυνα. Έχουν πληροφορηθεί ότι μία ταξιαρχία κινείται από Βορρά εναντίον τους και προσπαθούν να σωθούν με τη φυγή.

Το θέαμα της κατεστραμμένης πόλης ήταν τραγικό. Η ελληνική συνοικία είχε μεταβληθεί σε σωρό από ερείπια, που κάπνιζαν ακόμη. Από τις 11.000 Έλληνες κατοίκους — ντόπιους και πρόσφυγες του εξωτερικού — 6.500 σφάγησαν με τον πιο άγριο τρόπο.

Γυναίκες ατιμάστηκαν, παρθένες και παιδιά βιάστηκαν και περιουσίες αρπάχτηκαν, όπως είδαμε στην περιγραφή του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Αλλ‘ η τιμωρία των φονιάδων δεν θ’ αργούσε. Την ημέρα που έπεφτε το Αϊδίνι, στη Σμύρνη αποβιβαζόταν το 3ο σύνταγμα πεζικού, που επέστρεφε από την Ρουμανία. Τη δράση του συντάγματος αυτού στην Ουκρανία τη δίνει ένα άγνωστο περιστατικό — ένα επεισόδιο, που συνέβη, όταν οι Λευκορρώσοι κι οι Στρατοί των Συμμάχων, ακόμη κι αυτή η στρατιά του Βράγκελ, υποχωρούσαν τρέχοντας. Το 3ο σύνταγμα δεν μπορούσε να κρατήσει το απέραντο εκείνο Μέτωπο μόνο του. Υποχωρούσε αλλ ‘ υποχωρούσε συντεταγμένο, χωρίς να χάσει ούτε μια μάχη. Αντίθετα, μάλιστα. Σταματούσε κι ανέτρεπε τις επιθέσεις των επαναστατών, δίνοντας τον καιρό στους άλλους να φύγουν. Ήταν το ίδιο σύνταγμα, που κράτησε το περιχαρακωμένο στρατόπεδο της Οδησ­σού — το στρατόπεδο της φυγής — δίνοντας μια τρομερή μάχη. Και στο κορύφωμα της, κτύπησε το τηλέφωνο του σταθμού διοίκησης.

Τα καλώδια δεν είχαν κοπεί, στη βιασύνη της φυγής, κι ακούσθηκε μια φωνή, από την άλλη άκρη του Μετώπου. Ζητούσε το διοικητή αλλ‘ εκείνος βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή. Κι ο άγνωστος είπε στον λοχαγό Γιαννιό, που τον αντικαθιστούσε: «Έδώ Άταμάνος Γκρηγκόριεφ… Γιατί, μωρέ Έλληνες, μας πολεμάτε; Εσάς δέν μπορούμε νά σας νικήσουμε… Αφήστε μας νά τσακίσουμε τούς άλλους». Αυτό ήταν το 3ο σύνταγμα. Διοικητής του ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης. Αυτός διετάχθη να τιμωρήσει τους σφαγείς του Αϊδινίου.

Οι ορεσίβιοι πολεμιστές του είναι ταλαιπωρημένοι από το υγρό στοιχείο, με το οποίο ουδέποτε τα είχαν πολύ καλά. Μόλις όμως πληροφορούνται, ότι θα κτυπήσουν τους Τούρκους, τα πόδια κάνουν φτερά. Ο Κονδύλης, που δεν ήταν μόνο πολεμιστής, αλλά κι ευφυής αξιωματικός, μ’ επιτελικό δαιμόνιο, ενεργεί κεραυνοβόλα. Μεταφέρει το σύνταγμα του σιδηροδρομικά μέχρι το Οδεμήσι, βόρεια του Αϊδινίου, και με ταχύτητα αστραπής περνά τα Θείρα, δρασκελίζει τον ορεινό όγκο της Μεσωγίδας και φθάνει ανατολικά του Αϊδινίου. Θέλει ν’ ανακόψει την υποχώρηση των Τούρκων. Δεν θέλει να τους διώξει, θέλει να τους τσακίσει. Αλλ‘ οι Τούρκοι έχουν υποχωρήσει νότια του Μαιάνδρου, ζητώντας προστασία στην ιταλική ζώνη Κατοχής.Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί, ότι η συνενοχή των Ιταλών στην επίθεση κατά του Αϊδινίου είναι αναμφισβήτητη. Οι Τσέτες εξόρμησαν από το στρατόπεδο της Τζίνας σε βάθος 50 – 60 χιλιομέτρων από τον Μαίανδρο. Κι ασφαλώς η κινησή τους δεν πέρασε απαρατήρητη. Ξαναπέρασαν τον Μαίανδρο, όπου οι Ιταλοί είχαν εγκαταστήσει φυλάκια, χωρίς και πάλι να ενοχληθούν. Αλλ‘ η χειροπιαστή απόδειξη της ενοχής τους ήταν οι ιταλικές επωμίδες κι άλλα ιταλικά εφόδια, που βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης. Κι οι καταθέσεις αιχμαλώτων, που ομολόγησαν, ότι οι Τσέτες είχαν επιτεθεί υποστηριζόμενοι από μια Ιταλική πολυβολαρχία και τμήμα πολυβόλων. Αυτοί ήταν οι Ιταλοί «σύμμαχοι» μας…

Ο Κονδύλης, φθάνοντας στο Αϊδίνι, δεν είχε δώσει ακόμη μάχη κατά των Τούρκων, μικροσυμπλοκές με ομάδες άτακτων δεν μπορούσαν να κορέσουν το μένος του. Και παίρνει μια απόφαση, που το στρατηγείο ενέκρινε… εκ των υστέρων: Διατάζει τους άνδρες του να περάσουν τη πέτρινη γέφυρα του Μαιάνδρου και να εισβάλουν στην ιταλική ζώνη Κατοχής. Μόλις αρχίζει η διάβαση του Μαιάνδρου φθάνει λαχανιασμένος ένας Ιταλός ταγματάρχης με δύο άλλους αξιωματικούς και ζητεί να συναντήσει τον Κονδύλη, ο οποίος τον δέχεται… έφιππος. Και με διερμηνέα — ο Κονδύλης μόνο τη… θεσσαλική μιλούσε άπταιστα — του ζητάει να σταματήσει την προέλαση του, γιατί εκεί στην περιοχή του Μαιάνδρου ήταν η ιταλική ζώνη.

— Πες του — λέγει ο Κονδύλης στο διερμηνέα — ότι θα σταματήσω μόνο αν μου παραδώσουν τους Τούρκους.

— Μα αυτό είναι αδύνατο, απαντά ο Ιταλός.

— Τότε εγώ θα προχωρήσω.

Ο ιταλός ταγματάρχης, με το τηλέφωνο του διπλανού φυλακίου, ζητεί οδηγίες από τους ανωτέρους του και επιστρέφοντας, ζητεί από τον Κονδύλη να περιμένει μέχρις ότου γίνουν συνεννοήσεις μέσω της Αρμοστείας. Αλλ‘ αυτό εξοργίζει τον Κονδύλη:

— Να του πεις, ότι εγώ δεν ξέρω από υψηλή διπλωματία. Ώσπου να συνεννοηθούν αυτοί, εγώ θα έχω πιάσει τους Τούρκους.

— Αν προχωρήσετε, απειλεί ο Ιταλός, έχω διαταγή να διατάξω πυρ.

— Δεν πειράζει, απαντά ο Κονδύλης.

Και σπηρουνίζοντας τ’ άλογό του τίθεται επικεφαλής των ανδρών του, περνά τον Μαίανδρο, χωρίς, φυσικά, να τολμήσουν αντίσταση οι Ιταλοί, και ξεκινά την καταδίωξη των Τούρκων.

Η εκδίκηση του Κονδύλη ήταν τρομερή, όπως τρομερός ήταν κι ο ίδιος. Σαν κεραυνός πέφτει πάνω στο τουρκικό στρατόπεδο της Τζίνας και το διαλύει.Και χωρίς καθυστέρηση συνεχίζει την προέλαση του, καταλαμβάνει τον ορεινό όγκο Σαπουντζά Νταγ και κάνει μια κυκλωτική κίνηση προς Δυσμάς, στρέφει προς Βορρά κι επιστρέφει στις γραμμές μας από την κατεύθυνση των Σωκίων. Στο πέρασμα του — γιατί να το κρύψει κανείς; — τίποτε δεν μένει όρθιο. Όποιο χωριό τουρκικό τολμά ν’ αντισταθεί, καταστρέφεται, οι αντάρτικες ομάδες, που προσπαθούν να τον αναχαιτίσουν, συντρίβονται. Σπείρει τον τρόμο, τον πανικό στους Τούρκους, προκαλεί ακόμη και το δέος των δικών μας. Κι ο συνταγματάρχης Σταυριανόπουλος εξομολογείται σε Μικρασιάτη δημοσιογράφο :
«Μπαίνοντας στόν σιδηροδρομικό σταθμό του Ντεμερτζίκ, είδα μερικούς Τούρκους συγκεντρωμένους. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Πίστευα, ότι άπό εκεί, πού πέρασε ό Κονδύλης, δέν είχε μείνει Τούρκος, ούτε γιά δείγμα».

» Ό Κονδύλης, μέ ζωηρή φωνή, έτοιμος γιά καυγά, άπαντα: «Νά πήτε σ’ αυτόν τόν κύριον ότι, εφ’ όσον προστατεύουν τούς Τούρκους καί τούς άφήνουν ελευθέρους νά μας χτυπούν, θά κάψω όχι εφτά, άλλά δεκαεφτά χωριά, έστω κι άν χρειασθή νά φθάσω στήν Βαβυλώνα».