Η Προτεσταντική «θεολογία» και η «θεολογία» του Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου για τον Εσταυρωμένο *

 

Ἡ Προτεσταντική «θεολογία» καί ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου γιά τόν Ἐσταυρωμένο *

Παν. Δ. Παπαδημητρίου

Ὀρθόδοξος Τύπος, 20/12/2024, ἀρ. φύλλου 2523, σσ. 1, 5.
Δημοσιεύτηκε στόν Ὀ.Τ. μέ τίτλο: “Προτεσταντικὴ ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου”
* Πρωτότυπος τίτλος. Ἐστάλη γιὰ δημοσίευση στίς 9/12/2024.

    Στό προηγούμενο ἄρθρο μας, «Ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μέ τόν Ἐσταυρωμένο στήν Ἁγία Τράπεζα»,1 ἀναλύσαμε τὴν Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο, καὶ δείξαμε ὅτι ἀνέκαθεν ὁ μεγάλος Σταυρός (μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο ἰδίως μετὰ τὴν Εἰκονομαχία) ἦταν στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ὅσο ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι Τάφοι χωρὶς Σταυρό, ἄλλο τόσο ὑπάρχει Ὀρθόδοξη Ἁγία Τράπεζα χωρίς Σταυρό! Καὶ σήμερα, ἡ Ἁγία Τράπεζα στὶς Ἐκκλησίες μας, ὅπως παλαιά, εἶναι Τάφος Μαρτύρων. Ἡ Ἁγία Τράπεζα συμβολίζει τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν Γολγοθᾶ τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ.2 Τί λυπηρὸ εἶναι νὰ βλέπει κανεὶς νεωτεριστὲς σημερινοὺς Ἐπισκόπους3 νὰ ἀφήνουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν πράξεις αἱρετικῶν (ἴσως καὶ τινῶν σλαβοφώνων) καὶ νὰ ἀποβάλλουν ἀνερυθριάστως τὸν Ἐσταυρωμένο ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, σκολιῶς καὶ πανούργως,4 καὶ νὰ βάζουν γιὰ τὸ θεαθῆναι, ἐπιλεκτικά ἀπὸ τὴν ἰστορία, νεοφανῆ νεωτεριστικὰ Σύνθρονα ποὺ βλέπουν πρὸς τὴν Δύση (στὴν Δύση προσεύχονται οἱ Ὀρθόδοξοι;), τὰ ὁποῖα εἶχαν καταργήσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, καὶ συνάμα, νὰ παραθεωροῦν τὰ παλαιοχριστιανικὰ Ἱερὰ Κιβώρια μὲ τὰ Παραπετάσματα αὐτῶν, ἐπειδὴ προφανῶς τοὺς κόβουν τὴν ...θέα.5

  Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο δυστυχῶς, ὡς μὴ ὤφελε, ἀναγκαζόμαστε νὰ ἀναφέρουμε τὴν Προτεσταντική6 «θεολογία» γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο, γιὰ νὰ τὴν ἀντιπαραβάλλουμε μὲ τὴν «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου, ὥστε νὰ ἀνακοπεῖ αὐτὴ ἡ νεωτεριστικὴ γάγγραινα τῆς ἀποβολῆς (ἢ μετακόμισης) τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, καὶ ὁ ἐπιδιωκόμενος ἐκπροτεσταντισμός τῆς σκέψεως τῶν Ὀρθοδόξων, Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη ψευδο-ἔνωση μὲ τοὺς Αἱρετικούς.

  

1 Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ «ΘΕΟΛΟΓΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ
 

Τὸ κυριώτερο Ἐγχειρίδιο (“Textbook”, δηλ. Πανεπιστημιακό βιβλίο) τῶν Προτεσταντικῶν Σεμιναρίων (“Seminaries”, δηλ. Ἀκαδημίες θεολογικῶν σπουδῶν) στὴν Βόρειο Ἀμερική εἶναι τό 3-τομο “Systematic Theology” τοῦ Augustus Hopkins Strong (1836-1921).

  Στόν 2ο τόμο, “The Doctrine of Man” (δηλ. τό δόγμα τοῦ ἀνθρώπου), λέει “the crucifix presents to us not a risen and living Redeemer, but a mangled and lifeless body”,7 δηλ. «ἡ Σταύρωσις [ὁ Σταυρός μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό] δὲν μᾶς παρουσιάζει ἕναν ἀναστημένο καὶ ζωντανὸ Λυτρωτή, ἀλλὰ ἕνα παραμορφωμένο καὶ νεκρό σῶμα»!

  Ὅτι δηλαδὴ ψιθύρισε ὁ Δαίμων τῆς βλασφημίας 8 στὸν λογισμὸ (δηλ. στὴν σκέψη) τῶν αἱρετικῶν Προτεσταντῶν γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένον Χριστόν μας, αὐτοὶ τὸ κατέγραψαν καὶ τὸ ἔκαναν «θεολογία» τους, τῷ ὄντι θολολογία. 

  Ἕναν αἰῶνα μετὰ ἀπὸ τὸν A. H. Strong, βρήκαμε καί τόν Norman A. Olson, νὰ ἀναλύει περισσότερο τὴν αἱρετικὴ Προτεσταντικὴ «θεολογία»7 γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο: 

  Olson-1: “The chief reason we do not use crucifixes is that they, in essence, “keep” Jesus Christ on the cross, when He not only died but also was buried, rose from the dead on the third day, and then ascended into Heaven. While we want to keep the message of the cross ever before us, we also must keep before us the fact that He did not stay on the cross. Instead we serve a living Savior Who will come for us someday. An empty cross speaks of these realities”,9

  δηλ. «Ο κύριος λόγος που δεν χρησιμοποιούμε σταυρούς (με Εσταυρωμένο) είναι ότι στην ουσία «κρατούν» τον Ιησού Χριστό στον σταυρό, όταν όχι μόνο πέθανε αλλά και θάφτηκε, αναστήθηκε από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα και μετά ανέβηκε στον ουρανό. Ενώ εμείς θέλουμε να κρατήσουμε το μήνυμα του σταυρού πάντα μπροστά μας, πρέπει επίσης να κρατήσουμε μπροστά μας το γεγονός ότι δεν έμεινε στον σταυρό. Αντίθετα εμείς [οἱ Προτεστάντες] υπηρετούμε έναν ζωντανό Σωτήρα που θα έρθει για εμάς κάποια μέρα. Ένας άδειος σταυρός μιλά για αυτές τις πραγματικότητες».

  Olson-2: “We also avoid crucifixes because of their association with the Mass. The religion that celebrates the Mass has always stressed that Christ is re-sacrificed over and over again in that service. [...]. Bible-believing Baptists and other groups reject this teaching because Hebrews 10:10–14 teaches us that Jesus Christ died once for all, and offering repeatedly the same sacrifices can never take away sins.”,10 

 δηλ. «Αποφεύγουμε επίσης τους σταυρούς λόγω της συσχέτισής τους με τη Λειτουργία. Η θρησκεία [μᾶλλον ἐννοοῦν τοὺς Παπικοὺς] που γιορτάζει τη Λειτουργία πάντα τονίζει ότι ο Χριστός ξαναθυσιάζεται ξανά και ξανά σε αυτή τη λειτουργία. [...]. Οι Βαπτιστές που πιστεύουν στη Βίβλο και άλλες ομάδες απορρίπτουν αυτή τη διδασκαλία επειδή το Εβραίους 10:10–14 μας διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός πέθανε μια για πάντα και ότι η προσφορά επανειλημμένα των ίδιων θυσιών δεν μπορεί ποτέ να αφαιρέσει αμαρτίες». 

  Που σημαίνει ὅτι οἱ Προτεστάντες (Βαπτιστές) δὲν ἔχουν οὔτε «Λειτουργία», παρὰ μόνο μία ἐθιμοτυπικὴ σύναξη. 

 Ἡ Προτεσταντική «θεολογία» γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο εἶναι βλάσφημη, ἔργον αὐτοῦ τοῦ δαίμονος τῆς βλασφημίας, ποὺ βρῆκε «χῶρο» στοὺς διδασκάλους τῶν Προτεσταντῶν καὶ στὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Λούθηρο.8

  Μόνο ἕνα Προτεσταντικὸ μυαλό, ἕνα Εἰκονομαχικό μυαλό,11 μπορεῖ νὰ ἐκφράσει τέτοια βλάσφημα λόγια γιὰ τὸν Χριστό μας, καὶ γιὰ τὸν Σταυρόν του, καὶ γιὰ τὴν ἀπεικόνισή του στὸν Σταυρό, καὶ γιὰ τὴν Λειτουργία.
  
  Εἶναι ἀπίστευτο, γιὰ τὰ Ὀρθόδοξα δεδομένα, τί πλάνη ὑπάρχει στὸν κόσμο τὸν Δυτικό, γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο, αἰῶνες τώρα! Ὁ Προτεσταντισμός εἶναι αὐτὴ ἡ Εἰκονομαχία ἐπανασυστημένη στὴν χείριστη μορφή.

 

2 Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΗΤΡ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

  Ὁ Καθηγητής καὶ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος,12 σὲ μιὰ ἄνευ προηγουμένου (στήν γνωστή μας Ἐκκλησιαστική Ἰστορία) κατὰ μέτωπον ἐπίθεσιν στόν Ἐσταυρωμένον Χριστόν (καί στὸν Σταυρόν) πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, ἔφτασε σὲ σημεῖο νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ Σταυροῦ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα στὴν Ὀρθόξοξον Ἐκκλησίαν μέσῳ ἀτεκμηριώτων καὶ ἀνιστόρητων καινῶν θέσεων, νὰ ἀπαιτεῖ νὰ πᾶνε οἱ Σταυροί καὶ τὰ Ἐξαπτέρυγα στὰ σκευοφυλάκια. Βλ. τὴν ἀναίρεσιν τῶν θέσεών του σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας.5

  Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ ἀνέπτυξε καὶ ἰδικήν του «θεολογία» γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο,13 μὴ εὑρισκομένη πουθενὰ στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ παντελῶς ξένη καὶ κακόηχος στὰ ὦτα (αὐτιά) τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Γράφει, σ. 11:13
  
  «Ο «Εσταυρωμένος της Μ. Παρασκευής» είναι ο στιγμιαία 3ήμερος νεκρός Χριστός επάνω στον Τίμιο Σταυρό. Έτσι, έχουμε έναν νοητό και αόρατο Τριαδικό Θεό πίσω από την Αγία Τράπεζα, όπως μας προσφέρονται και βεβαιώνουν οι Θ. Λειτουργίες που τελούμε και, από την άλλη, συνυπάρχοντα στο ίδιο σημείο έναν ορατό νεκρό Χριστό “Εσταυρωμένο” την ίδια στιγμή που είναι εκεί ο Ίδιος Αναστημένος και Ερχόμενος από την Βασιλεία: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…», αυτό λέμε. Ο “Εσταυρωμένος” δεν μπορεί να έρθει, γιατί είναι νεκρός επάνω στον σταυρό, και ως εκ τούτου στατικός και ακίνητος ολόκληρο τον χρόνο… Λέμε ποτέ σε ακίνητο και νεκρό, «Έλα!»; Αστεία πράγματα! Έρχεται Αυτός που κινείται και μάλιστα, όπως λέει ο Ίδιος ζωντανά, «Ἔρχομαι ταχύ»! (Αποκ. 22, 20). Η λανθασμένη αυτή τοποθέτηση δίνει την εντύπωση ότι ο Χριστός είναι μόνιμα νεκρός και πεθαμένος, όπως προβάλλεται σε μόνιμη βάση από την Δυτική Χριστιανοσύνη, και το μιμηθήκαμε πρόσφατα στην Ελλάδα. Τραγικό και άδικο και σε βάρος της Εμπειρίας της Ανάστασης και της Βασιλείας δεν είναι αυτό που ζούμε μόνον στην Ελλάδα; Και επί πλέον, η ορατή θέα του “Εσταυρωμένου” για τους βλέποντες προς αυτόν εκμηδενίζει την νοητή και αόρατη παρουσία της Αγίας Τριάδος πίσω από την Αγία Τράπεζα! Πόσο άραγε δύσκολο είναι ακόμη αυτό, για να γίνει κατανοητό;»5

 

3 ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ «ΘΕΟΛΟΓΙΩΝ» - ΣΧΟΛΙΑ

  Ἂν βάλουμε κατ’ ἀντιπαράθεση τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς δύο «θεολογίες» ἔχουμε τὸν παρακάτω πίνακα:

 

Προτεσταντική «θεολογία»

«θεολογία» Μητρ. Γρηγορίου

«ἡ Σταύρωσις [ὁ Σταυρός μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό] δὲν μᾶς παρουσιάζει ἕναν ἀναστημένο καὶ ζωντανὸ Λυτρωτή, ἀλλὰ ἕνα παραμορφωμένο καὶ νεκρό σῶμα»7 «Ο κύριος λόγος που δεν χρησιμοποιούμε σταυρούς (με Εσταυρωμένο) είναι ότι στην ουσία «κρατούν» τον Ιησού Χριστό στον σταυρό, όταν όχι μόνο πέθανε αλλά και θάφτηκε, αναστήθηκε από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα και μετά ανέβηκε στον ουρανό. Ενώ εμείς θέλουμε να κρατήσουμε το μήνυμα του σταυρού πάντα μπροστά μας, πρέπει επίσης να κρατήσουμε μπροστά μας το γεγονός ότι δεν έμεινε στον σταυρό. Αντίθετα εμείς [οἱ Προτεστάντες] υπηρετούμε έναν ζωντανό Σωτήρα που θα έρθει για εμάς κάποια μέρα. Ένας άδειος σταυρός μιλά για αυτές τις πραγματικότητες»9

«Ο «Εσταυρωμένος της Μ. Παρασκευής» είναι ο στιγμιαία 3ήμερος νεκρός Χριστός επάνω στον Τίμιο Σταυρό. Έτσι, έχουμε έναν νοητό και αόρατο Τριαδικό Θεό πίσω από την Αγία Τράπεζα, όπως μας προσφέρονται και βεβαιώνουν οι Θ. Λειτουργίες που τελούμε και, από την άλλη, συνυπάρχοντα στο ίδιο σημείο έναν ορατό νεκρό Χριστό “Εσταυρωμένο” την ίδια στιγμή που είναι εκεί ο Ίδιος Αναστημένος και Ερχόμενος από την Βασιλεία: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…», αυτό λέμε. Ο “Εσταυρωμένος” δεν μπορεί να έρθει, γιατί είναι νεκρός επάνω στον σταυρό, και ως εκ τούτου στατικός και ακίνητος ολόκληρο τον χρόνο… Λέμε ποτέ σε ακίνητο και νεκρό, «Έλα!»; Αστεία πράγματα! Έρχεται Αυτός που κινείται και μάλιστα, όπως λέει ο Ίδιος ζωντανά, «Ἔρχομαι ταχύ»! (Αποκ. 22, 20). Η λανθασμένη αυτή τοποθέτηση δίνει την εντύπωση ότι ο Χριστός είναι μόνιμα νεκρός και πεθαμένος, όπως προβάλλεται σε μόνιμη βάση από την Δυτική Χριστιανοσύνη, και το μιμηθήκαμε πρόσφατα στην Ελλάδα. Τραγικό και άδικο και σε βάρος της Εμπειρίας της Ανάστασης και της Βασιλείας δεν είναι αυτό που ζούμε μόνον στην Ελλάδα; Και επί πλέον, η ορατή θέα του “Εσταυρωμένου” για τους βλέποντες προς αυτόν εκμηδενίζει την νοητή και αόρατη παρουσία της Αγίας Τριάδος πίσω από την Αγία Τράπεζα! Πόσο άραγε δύσκολο είναι ακόμη αυτό, για να γίνει κατανοητό;»13

  Συγκρίνοντας τὴν «θεολογία» τοῦ Μητρ. Γρηγορίου, μὲ τὴν προτεσταντικὴ «θεολογία» τοῦ Strong,7 καί τοῦ Olson,9 γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο, φαίνεται, κατὰ τὴν γνώμη μας, ὅτι ταυτίζονται.

  Ἔχει νὰ κάνει ὅλο αὐτό μὲ τὴν συμμετοχή του στὶς μικτὲς (οἰκουμενιστικὲς) ἐπιτροπὲς διμεροῦς διαλόγου μὲ τοὺς Προτεστάντες;12

 Ἡ Ἐκκλησία πρέπει τάχιστα νὰ ἐπιληφθεῖ τῆς «θεολογίας» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου,13, 14 χωρὶς περαιτέρω χρονοτριβή, γιὰ νὰ μὴν παρασυρθοῦν καὶ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι, ὅπως ἤδη παρεσύρθησαν Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοὶ τῆς Μητροπόλεώς του καὶ πέραν αὐτῆς.

  Εἶναι ἐπίσης ἀνησυχητικό ὅτι ὁ Μητρ. Περιστερίου, δὲν ἔχει ὁλοκληρώσει τὴν «θεολογία» του γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο. Π.χ. τί πιστεύει γιὰ τοὺς πιστοὺς ποὺ φορᾶνε τὸν Σταυρὸ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο, τί πιστεύει γιὰ τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρετικῆς Προτεσταντικῆς «θεολογίας» τοῦ Ἐσταυρωμένου στὴν Θεία Λειτουργία (Olson-2),10 κ.ἄ;

  Κατὰ τὴν γνώμη μας, αὐτὴ ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου, ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὸν Προτεσταντισμό, ἢ ἀκριβέστερα εἶναι Προτεσταντισμός, ὁδηγεῖ σὲ Προτεσταντίζουσα «Λειτουργία», καὶ στὴν Προτεσταντοποίηση τῆς σκέψης καὶ τῆς ζωῆς τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν Πιστῶν.

 Στὰ ἐπόμενα 2 κεφάλαια, παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ, καί τοῦ Μητρ. πρ. Καλαβρύτων Ἀμβροσίου πρὸς τὸν Μητρ. Περιστερίου Γρηγόριον.

 

4 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

  Παρακάτω παραθέτουμε δύο (2) ἀποσπάσματα (οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μας) ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ Μητρ. Κυθήρων Σεραφεὶμ πρὸς τὸν Μητρ. Περιστερίου Γρηγόριον γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο·15

  «Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός, λοιπόν, τοποθετημένος ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἡ ὁποία εἶναι ὁ Τάφος τοῦ Χριστοῦ καί ὁ Σταυρός εἰς τήν ἀνατολικήν πλευράν τοῦ τάφου, ὅπως συνηθίζεται εἰς ὅλα τά μνήματα τῶν κεκοιμημένων,1 κατ’ οὐδένα τρόπον δέν παρακωλύει, δέν «ἐκμηδενίζει» καί δέν «ἐκθρονίζει τήν ἀόρατη παρουσία τῶν Τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα», τήν Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀφοῦ ἀποτελεῖ τόν Θρόνον τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ λογικός αὐτός ἰσχυρισμός προσψαύει, δυστυχῶς, τά κράσπεδα συγχρόνου αἱρέσεως καί συνιστᾶ αἱρετικήν διδασκαλίαν.»

  «Μέ ἁγίαν τόλμην καί ἀρετήν ἐπαναφέρατε, Σεβασμιώτατε, «ἕως ἡμέρα ἐστίν» τόν Ἐσταυρωμένον εἰς τόν Θρόνον Του, ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, εἰς ἀπέραντον χαράν καί εὐφροσύνην τῶν Ὀρθοδόξων καί εἰς ἀπογοήτευσιν καί καταισχύνην τῶν κακοδόξων (καί δή τῶν «μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ», οἱ ὁποῖοι τώρα τρίβουν τάς χεῖρας των ἀπό δαιμονικήν χαράν, καί λοιπῶν πεπλανημένων).»

 

5 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡ. ΠΡΩΗΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

  Παρακάτω παραθέτουμε δύο (2) ἀποσπάσματα (οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μας) ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ Μητρ. πρώην Καλαβρύτων Ἀμβροσίου πρὸς τὸν Μητρ. Περιστερίου Γρηγόριον γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένον·16 

  “Παρακαλῶ Ὑμᾶς, νά μοῦ συγχωρήσετε τήν δημοσίαν ταύτην παρέμβασίν μου, τήν ὁποίαν ἐπιχειρῶ, ἐπικαλούμενος τά λόγια τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ Ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει: “Τά δημοσίως λεγόμενα καί  πραττόμενα, δημοσίως νά ελέγχωνται.” (βλ. ΕΠΕ, τόμ.23, 393).

  Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπίσης μᾶς συμβουλεύει: «Αν ο προεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του (δηλ. εἰς τήν προσωπικήν του ζωήν), μη περιεργάζεσαι. Αν όμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν» (βλ.  Περί συνεχοῦς Μεταλήψεως, σ. 175).

  Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω προτροπῶν, ὑπακούων εἰς τήν φωνήν τῆς ἀρχιερατικῆς μου συνειδήσεως, ἐπικαλούμενος δέ καί τήν δημοσίως γενομένην ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑΝ ΥΜΩΝ κατά τήν 8ην τρ. μηνός ἐκ μέρους δύο χιλιάδων (2.000) περίπου πιστῶν Χριστιανῶν τῆς Ἐπαρχίας Σας, ἀπεφάσισα νά ἀπευθυνθῶ πρός Ὑμᾶς διά τῆς παρούσης ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΑΔΕΛΦΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ μου καί νά Σᾶς παρακαλέσω, ΟΠΩΣ τό συντομώτερον δυνατόν ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου, ἀποσυρθῆτε δέ εἴς τινα τόπον ἡσυχαστικόν, προκειμένου νά θρηνήσετε καί νά κλαύσετε διά τό συντελεσθέν ΗΘΙΚΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΑΣ, τ.ἔ. τήν ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΝ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ  τῶν ἱερῶν Ναῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μας!”

  “Σεβασμιώτατε, μέ τήν ἀνάρμοστον καί ἐγωϊστικήν συμπεριφοράν Σας πληγώνετε τήν  Ἁγίαν Ἐκκλησίαν μας. Συγχρόνως εἶσθε καί ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ, τόν ὁποῖον ἐδώσατε κατά τήν ὥραν τῆς εἰς Ἀρχιερέα χειροτονίας Σας! Σᾶς τόν  ὑπενθυμίζομεν:

  … «Προὐργιαίτατα δέ μοι ὁμολογεῖται, ἵνα τηρῶ τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης, πάντα μέν, ὅσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων πρεσβεύουσα δογματίζει, ταῦτα πρεσβεύων κἀγώ καί πιστεύων, μηδέν προστιθείς, μηδέν ἀφαιρῶν, μηδέν μεταβάλλων, μήτε τῶν δογμάτων, μήτε τῶν Παραδόσεων, ἀλλά τούτοις ἐμμένων καί ταῦτα μετά φόβου Θεοῦ καί ἀγαθῆς συνειδήσεως διδάσκων καί κηρύττων, πάντα δέ ὅσα Ἐκείνη κατακρίνουσα ὡς ἑτεροδιδασκαλίας ἀποδοκιμάζει, ταῦτα κἀγώ ἀποδοκιμάζων καί ἀποδιοπομπούμενος διά παντός.

  Πείσομαι δ’ ἐσαεί προθύμως ἐν τοῖς Ἐκκλησιαστικοῖς καί τῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ, ὡς Ἀνωτάτῃ Ἀρχῇ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σεβόμενος καί τηρῶν τάς δωρηθείσας Αὐτῇ προνομίας, πρός καταρτισμόν τε καί στηριγμόν τῆς παρ’ ἡμῖν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἐπιμελήσομαι ὅση μοι δύναμις περίεστι ὀρθοτομεῖν τόν λόγον τῆς ἀληθείας εἰς δόξαν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τῆς Μιᾶς ὑπερουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος, τοῦ ἑνός καί Μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, καί πρός σωτηρίαν τῶν πιστῶν» (Βλ. ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΝ, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1999, σελ. 111).

  Λησμονήσατε, λοιπόν, τήν ὑπόσχεσίν Σας, ὅτι θα πρεσβεύετε καί θά διδάσκετε «ὅσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων πρεσβεύουσα δογματίζει, ταῦτα πρεσβεύων κἀγώ καί πιστεύων, μηδέν προστιθείς, μηδέν ἀφαιρῶν, μηδέν μεταβάλλων, μήτε τῶν δογμάτων, μήτε τῶν Παραδόσεων»!”

 

6 ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ

  (διαθέσιμα εἰς τό Ἀναλόγιον 67, καὶ εἰς τό Academia 68):

[ΠΠ1]. Πῶς ἐτέλεσε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν «θείαν Εὐχαριστίαν εἰς τὸν Μυστικὸν Δείπνον, μυστικῶς ἢ εἰς ἐπήκοον;», Παν. Δ. Παπαδημητρίου 2/12/2020.

[ΠΠ2]. Τὰ τρία Ἀμήν (Ἀμήν, ἀμήν, ἀμήν) εἰς τὴν μυστικὴν στιγμὴν τῆς εὐλογήσεως τοῦ Ἁγίου Ἄρτου καὶ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, Παν. Δ. Παπαδημητρίου, 8/11/2020 (27/10/20).

[ΠΠ3]. Ἐπιτρέπεται ἡ Γονυκλισία τὶς Κυριακές;, Παν. Δ. Παπαδημητρίου, 2004/5.

[ΠΠ4]. Διάταξις τῆς Θείας Λειτουργίας 1334, Ἁγίου Φιλοθέου, V.480 [ΔΘΛ], Π. Δ. Παπαδημητρίου (πρόχειρον, 23/11/2020).

[ΠΠ5]. Διάταξις τῆς Πατριαρχικῆς Λειτουργίας 1386 (Ἁγία Σοφία), παρὰ τοῦ πρωτονοταρίου τῆς Ἁγίας Σοφίας, διακ. Δημητρίου Γεμιστοῦ, V.135 [ΔΘΛ], Π. Δ. Παπαδημητρίου (πρόχειρον, 22/11/2020).

[ΠΠ6]. Σύγχρονοι (Ἅγιοι) Γέροντες καὶ οἱ Μυστικὲς Εὐχές, [Ὀρθόδοξος Τύπος, τ. 2431, 2432, 2433 (13, 20, 27 Ἰαν. 2023)], Παν. Δ. Παπαδημητρίου 8/2/2022.

[ΠΠ7]. Ὁ ΙΘʹ Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας (364), καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν Λειτουργικῶν Εὐχῶν, Παν. Δ. Παπαδημητρίου, 3/4/2022.

[ΠΠ8]. Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν, Παν. Δ. Παπαδημητρίου, 30/10/2022.

[ΠΠ9]. Εὐχή διά Προσφωνήσεως (Διακονικά), 5/12/ 2022.

[ΠΠ10]. Ἱερατικόν Συλλείτουργον - σύγκρισις διατάξεων, Ἱερατικῶν, καὶ σχόλια, Παν. Δ. Παπαδημητρίου, 21/12/2022.

[ΠΠ11] Ἀνάλυσις τῶν Παλαιοχριστιανικῶν Βασιλικῶν (Ναῶν) τοῦ Δʹ αἰῶνος ἐν Ἑλλάδι, 3/2/2024.

[ΠΠ12] Τὸ ἀθέατον τῆς Ἁγίας Τράπεζας, στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀπό Ἀνατολή σὲ Δύση, τὴν ὥρα τῆς Ἀναφορᾶς — Τὰς θύρας, τάς θύρας· Ποιὲς θύρες; Τό Ἱερόν Κιβώριον, τά Καταπετάσματα-Παραπετάσματα-Βῆλα, τὸ Φράγμα τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, τὸ Φράγμα τοῦ Πρεσβυτερίου (Σολέα), τὸ Σύνθρονον, , β' ἔκδ. 23/4/2024 (α' ἔκδ. 5/2/2024). Στὴν ἐργασία αὐτὴ ἀναλύουμε ἐκτενῶς καὶ πολλὰ ἐπιμέρους σχετικά θέματα, π.χ.:

i. Κεφ. 5ον, Ὁ διαχωρισμὸς τῶν Φύλων στὸν Ναόν.

ii. Κεφ. 18ον, Τὸ κλείσιμο τῆς Ὡραίας Πύλης τοῦ Ἱεροῦ (τὰ Βημόθυρα καὶ τὸ Καταπέτασμα) στὴν Θεία Λειτουργία στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

iii. Κεφ. 19ον, Τό κλείσιμο τῆς Ὡραίας Πύλης τοῦ Ἱεροῦ (τά Βημόθυρα καί τό Καταπέτασμα) στά Ἱερατικά τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας — Σύγκριση, σχόλια.

iv. Κεφ. 77ον, 95ον, Τὸ Καταπέτασμα στὸν Ἅγιο Συμεὼν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης (+1429).

v. κλπ.

[ΠΠ13] Ἡ ἐξέλιξη τοῦ Καταπετάσματος (Τέμπλου, Εἰκονοστασίου, Φράγματος τοῦ Βήματος) [Βίντεο], 30/4/2024.

[ΠΠ14] Ὅτι τό χαμηλό Τέμπλο κυρίως, καὶ ἡ ἀνοιχτή Ὡραία Πύλη, ἐμποδίζουν τόν πιστόν Λαόν νὰ προσευχηθεῖ, καὶ πόσο κακὸ κάνει στοὺς Ἱερεῖς, αʹ ἔκδοσις (v.1.1), 31-30/5/2024.

[ΠΠ15] Εὐχές τῶν Κατηχουμένων (Εὐχή διά Προσφωνήσεως, Συναπτή)· Πόσοι προσεύχονται παράλληλα καί ταυτόχρονα; Ἀναφορές Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καί περί Προσευχῆς στήν Λειτουργία, αʹ ἔκδοσις, 22/7/2024.

[ΠΠ16] Ὁ Διάκονος τό «Δεηθῶμεν» τό λέει πρῶτα γιά τόν Ἱερέα, καί φυσικά γιά τόν Λαόν — «Τό γάρ, ∆εηθῶμεν, οὐ τοῖς Ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλά καί τοῖς εἰς τόν Λαόν συντελοῦσιν», Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, αʹ ἔκδοσις, 22/7/2024.

[ΠΠ17]  Ὁ Ζωοποιός Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνέκαθεν δέσποζε στό Ἱερόν Βῆμα, στήν Ἁγία Τράπεζα, καί διέλαμπε ὅταν ἦταν ἀνοιχτὴ ἡ Ὠραία Πύλη, τό Καταπέτασμα – Καί περί τοῦ Συνθρόνου, καί περί τῆς Ἐγκυκλίου γιά τόν Σταυρό καί τήν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ στήν Ἐκκλησία τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου Γρηγορίου Παπαθωμᾶ, αʹ ἔκδοσις, 4/11/2024.

[ΠΠ18]  Ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μέ τόν Ἐσταυρωμένο στήν Ἁγία Τράπεζα, αʹ ἔκδοσις, 6/12/2024.

 

Σχετικά Περιληπτικά μας ἄρθρα

  (διαθέσιμα εἰς τό Ἀναλόγιον 67):

1. Σταματεῖστε τούς Πειραματισμούς στήν Θεία Λατρεία, στήν Θεία Λειτουργία, στό Τυπικόν, αʹ ἔκδοσις, 29/5/2024.

2. Ἀπάντησις στὸν π. Δανιήλ Γ. Αεράκη, γιὰ τὸ «Οὔτε μυστικά, οὔτε ψιθυριστά, οὔτε... ἀνύπαρκτα», αʹ ἔκδοσις, 11/6/2024.

   

Ὑποσημειώσεις

    1 Ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μέ τόν Ἐσταυρωμένο στήν Ἁγία Τράπεζα, αʹ ἔκδοσις, 6/12/2024 (analogion.gr).
    2 Ἱερομονάχου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, Ἐμπειρίες κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία, ἔκδ. ιδʹ 2023, σσ. 29, 62, 94. — Ἱερομονάχου Γρηγορίου, Ἡ Θεία Λειτουργία, Ἱ. Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Ἅγιον Ὄρος, δʹ ἔκδ. 2006, σσ. 33, 37, 232.
    3 π. Ἰωάννης Ῥωμανίδης: «Τὸ πρόβλημά μας στὰ προσεχῆ χρόνια θὰ εἶναι οἱ δεσποτάδες μας, ἡ θεολογία τους καὶ ἡ σχέση τους μὲ τὴν παράδοσή μας», βλ. π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Ἀντιμέτωποι μὲ τὴν πλάνη..., ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, 2013, σ. 112.
    4 Μόνον ὁ Μητρ. Περιστερίου Γρηγόριος εἶχε τὸ θάρρος νὰ γράψει σχετικὴ Ἐγκύκλιο.
    5 Βλ. Ὁ Ζωοποιός Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνέκαθεν δέσποζε στό Ἱερόν Βῆμα, ... , 4/11/2024 (analogion.gr).
    6 Ἡ Μεταρρύθμιση, ὁ Προτεσταντισμός, ξεκίνησε μὲ τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Λούθηρο τό 1517. Ἡ Μεταρρύθμιση στὴν Ἀγγλία, ὁ Ἀγγλικανισμός, ξεκίνησε τό 1534 ὅταν ἀποσχίσθηκαν ἀπὸ τὸν Πάπα Ῥώμης. Καὶ ἡ ἀντι-Μεταρρύθμιση τῶν Καθολικῶν, οὐσιαστικὰ ἡ Σύνοδος τοῦ Τρέντο (Trent, Concilium Tridentinum), ἔγινε μεταξὺ 1545-1563 (κράτησε 18 ὁλόκληρα χρόνια, καὶ περάσανε 3 Πάπες).
    7 A.H. Strong, Systematic Theology, Vol II, American Baptist Publication Society, 1907, σ. 731.
    8 «Στὶς καρδιὲς τῶν ὑπερηφάνων θὰ γεννηθοῦν λογισμοὶ βλασφημίας, ἐνῶ στὶς ψυχὲς τῶν ταπεινῶν οὐράνιες θεωρίες», λόγος κβʹ §26 “Περί ὑπερηφανείας”, Κλίμαξ Ὁσίου Ἰωάννου Σιναΐτου, Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, 1995.
    9 Norman A. Olson, Baptists displaying Crucifixes?, Baptist Bulletin (March 2004), “Q&A” column, Regular Baptist Press, στό Regular Baptist Ministries (General Association of Regular Baptist Churches, GARBC). (πρόσβαση 27/11/2024). —Τό GARBC ἰδρύθηκε τό 1932, διαδεχόμενο τό BBU (Baptist Bible Union) τοῦ 1923. Τό 2018 τό GARBC εἶχε πάνω ἀπὸ 1200 «ἐκκλησίες»-μέλη. Wikipedia.
    10 Norman A. Olson, Baptists displaying Crucifixes?, ὅ.π..
    11 Ἡ Εἰκονομαχία ἦταν παναίρεσις, μόνον κατ’εὐφημισμόν ἦταν «Εἰκονομαχία», στὴν οὐσία ἦταν Προτεσταντισμός πρὸ τοῦ Προτεσταντισμοῦ.
    12 Σύμφωνα μὲ τὸ βιογραφικό του (2021), εἶναι μέλος διαφόρων οἰκουμενιστικῶν ἐπιτροπῶν διμεροῦς «διαλόγου», ὅπως Προτεσταντῶν-Ὀρθοδόξων Γαλλίας (1999-2006), Λουθηρανῶν-Ὀρθοδόξων Ἐσθονίας (ἀπὸ 2006).
    13 Ὁ Περιστερίου Γρηγόριος, Συνοδευτικό Προσκλητικό Μήνυμα προς τον Ευσεβή και Φιλόχριστο Λαό του Περιστερίου, Ἀπρίλιος 2024, καί Ἐγκύκλιος Ἐπιστολή 1-2024, Η λανθασμένη θεολογικά και αυθαίρετα μόνιμη τοποθέτηση του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» μέσα στο Ιερό Βήμα και πίσω από την Αγία Τράπεζα (στο εσχατολογικό σημείο της εκκλησίας), 30/1/2024, +Ὁ Περιστερίου Γρηγόριος.
    14 Βλ. ἐπίσης, Ἰωάννου Λύτινα, Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένον εἰς τό Ἱερόν Βῆμα, Ὀρθόδοξος Τύπος, 5-12/4/2024 , τ. 2490, 2491.
    15 Μητρ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ, Θεολογική ἐπιστήριξις τῆς ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοποθετήσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, 14/9/2024.
    16 Ανοικτή επιστολή του πρ. Καλαβρύτων Αμβροσίου προς τον Μητρ. Περιστερίου Γρηγόριο για τον Εσταυρωμένο, Αἴγιον, 16/9/2024.
    17 analogion.gr/typikon/liturgy-articles.
    18 independent.academia.edu/ΠΔΠ/Liturgical.

 

Η Προτεσταντική «θεολογία» και η «θεολογία» του Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου για τον Εσταυρωμένο

Ὀρθόδοξος Τύπος, 20/12/2024, ἀρ. φύλλου 2523, σσ. 1, 5.
Δημοσιεύτηκε στόν Ὀ.Τ. μέ τίτλο: “Προτεσταντική ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου”

Τέλος, καὶ τῶ Θεῷ, 
Δόξα πάντων ἕνεκεν

https://analogion.gr/logos/theology/376-estavromenos-protestantes

Επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων από την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων

Αθήνα, 26 Απριλίου 2020

Αριθμ. Πρωτ. 16

Προς:

Την Κα Νίκη Κεραμέως,

Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων

Κοιν.:

1. Προς τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον, Πρόεδρον και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδος
2. Κα Σοφία Ζαχαράκη,

Υφυπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων

Αρμόδια για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση 

                             Αξιότιμη Κα Υπουργέ,

Χριστός Ανέστη,

Παρά την επίμονη και ακατανόητη εκ μέρους σας άρνηση διαλόγου με τον θεολογικό κόσμο της χώρας, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων εκφράζεται μέσω της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων, είμαστε υποχρεωμένοι, από το θεσμικό μας ρόλο, να εκθέσουμε τις παρατηρήσεις μας αλλά και τα  αιτήματα – προτάσεις μας τόσο ως προς το υπό διαβούλευση πρόσφατο Νομοσχέδιο για την Παιδεία, σε  ό, τι αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών όσο και ως προς το θέμα των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών.

1. Με το ως άνω Νομοσχέδιο:

α) Διατηρείται η μείωση των ωρών διδασκαλίας στην Ε΄ και ΣΤ΄ Τάξεις του Δημοτικού που ισχύει από τον Σεπτέμβριο του 2016 (Νέα Προγράμματα Σπουδών για τα Θρησκευτικά).

β) Το μάθημα εξαιρείται των εξετάσεων και δεν αντιμετωπίζεται κανονικά και ισότιμα με τα υπόλοιπα μαθήματα, όπως προβλέπεται μάλιστα και από τις πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ.

γ) Διατηρείται, επίσης, ο αντιπαιδαγωγικός και αντιεπιστημονικός διαχωρισμός των μαθημάτων, σε γραπτώς εξεταζόμενα και μη εξεταζόμενα μαθήματα, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του κ. Γαβρόγλου, παρά την αποδεδειγμένη και από διεθνείς έρευνες υποβάθμιση του μαθησιακού επιπέδου των Ελλήνων μαθητών. Ιδιαίτερα, στο Λύκειο, η εξαίρεση του μαθήματος των Θρησκευτικών, από την εφαρμογή της Τράπεζας θεμάτων, συνιστά σαφέστατη υποβάθμιση του μαθήματος μας.

δ) Δεν λαμβάνονται υπόψη οι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), οι οποίες προβλέπουν σαφέστατα ότι η «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνειδήσεως» αποτελεί «συνταγματική υποχρέωση του Κράτους, επιτελείται δε κυρίως με τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, το οποίο για να υπηρετεί τον εν λόγω σκοπό, πρέπει να διδάσκεται επί ικανό αριθμό ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως» (βλ. ΣτΕ 660, 926/2018 Ολομ., 2176/1998,7μ., 3356/1995), να μην υποβαθμίζεται, κατά την διδασκαλία και την εξέταση, σε σχέση με άλλα μαθήματα  και να περιλαμβάνει οπωσδήποτε, με σαφήνεια και πληρότητα, τα δόγματα, τις ηθικές αξίες και τις παραδόσεις της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού, χωρίς να προκαλεί σύγχυση με τη διδασκαλία άλλων δογμάτων και θρησκειών» (ΣτΕ, απ. 1749, 16). 

Σύμφωνα με τα παραπάνω:

α. Είναι αναγκαίο να επανέλθει η δίωρη διδασκαλία των Θρησκευτικών στην Ε΄ και στην Στ΄ τάξη του Δημοτικού.

β. Να επανέλθει το δίωρο στο μάθημα της Γ’ Λυκείου

γ. Να οριστεί διδακτέα και εξεταστέα ύλη του μαθήματος και να υπάρχει εγχειρίδιο.

δ. Το μάθημα να εξετάζεται κανονικά και ισότιμα με τα υπόλοιπα μαθήματα.

2. Ως προς την έκδοση της νέας εγκυκλίου, που επίκειται, για το ζήτημα των απαλλαγών, ζητούμε να περιλαμβάνονται σε αυτήν, σύμφωνα και με τις αποφάσεις του ΣτΕ, μόνον οι κατηγορίες των μαθητών, που δικαιούνται όντως, απαλλαγή (ετερόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθεοι μαθητές) και να είναι συμβατή, με τη συνταγματική υποχρέωση του Κράτους για την «ανάπτυξη της ορθόδοξης χριστιανικής συνειδήσεως των μαθητών εκείνων, οι οποίοι ανήκοντες στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού ασπάζονται το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα». Με άλλα λόγια, ζητούμε να βρεθεί τρόπος, έτσι ώστε η αναμενόμενη Εγκύκλιος να εκφράζει την υποχρεωτικότητα της παρακολούθησης του μαθήματος, από όλους τους ορθόδοξους μαθητές, όπως ακριβώς διατυπώθηκε και κατοχυρώθηκε με τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

3. Ένα άλλο, εξίσου σημαντικό αίτημα - πρότασή μας αφορά στο έργο της εκπόνησης των νέων Προγραμμάτων Σπουδών και βιβλίων για το μάθημά μας, που θα πραγματοποιηθεί σύντομα, για όλες τις βαθμίδες του σχολείου, όπως πληροφορηθήκαμε, μετά από πρόσφατη επίσκεψή μας στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Ζητούμε την παρέμβασή σας, έτσι ώστε να μην αποκλειστούν, για άλλη μια φορά, από τις υπό σύσταση Επιτροπές των εμπειρογνωμόνων, οι ειδικοί εκπρόσωποι της ΠΕΘ, προκειμένου να συμβάλουν, με τις θεολογικοπαιδαγωγικές τους γνώσεις και εμπειρίες, στη διαμόρφωση των εν λόγω Προγραμμάτων και Βιβλίων, έτσι ώστε να είναι σύμφωνα με «τα δόγματα, τις ηθικές αξίες και τις παραδόσεις της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού», όπως, άλλωστε, ορίζεται  από τις (4) τελευταίες αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας.

Κυρία Υπουργέ, δυστυχώς, με υπαιτιότητα του Υπουργείου σας, δυσχεραίνεται ο επιβαλλόμενος ουσιαστικός διάλογος, ανάμεσα σε σας και στην Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, με αποτέλεσμα να διατηρείται η αλλοίωση της θεολογικοπαιδαγωγικής ουσίας του μαθήματός μας και η δυναμική της προσφοράς του στη νέα γενιά της πατρίδας μας, όπως σας εξηγήσαμε σε προηγούμενη ανοικτή επιστολή μας. Με τα δεδομένα αυτά, η Ένωσή μας δηλώνει ότι θα συνεχίσει την προσπάθειά της για να αποκατασταθούν οι σχέσεις μας, λόγω και της αναστάσιμης περιόδου που διανύουμε, προσπαθώντας να σας πείσει για την αναγκαιότητα του μεταξύ μας διαλόγου. Παράλληλα, θα εντείνει τον αγώνα της, για την πλήρη αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας στον χώρο της χριστιανικής θρησκευτικής αγωγής. Ελπίζουμε ότι, έστω και τώρα, θα μεταβληθεί η στάση του Υπουργείου σας και ότι, αφενός, θα μεριμνήσετε για την αποκατάσταση του διαλόγου με την Ένωσή μας, για όλα τα προκύπτοντα θέματα και, αφετέρου, επιδεικνύοντας έμπρακτα την καλή σας διάθεση, θα λάβετε υπόψη τα αιτήματα – προτάσεις μας, σχετικά με το μάθημά μας.

Τέλος, σας προτείνουμε να ορίσετε, άμεσα, εξ αποστάσεως σύγχρονη συνάντηση, με το ΔΣ της Ένωσής μας, λόγω των συνθηκών που επικρατούν, εξαιτίας της πανδημίας, ώστε να συζητήσουμε όλα τα παραπάνω θέματα.

Μετά τιμής,

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

               Ο Πρόεδρος                                                          Ο Γενικός Γραμματέας

          

             Ηρακλής Ρεράκης                                             Παναγιώτης Τσαγκάρης

   Καθηγητής Θεολογίας ΑΠΘ                                       Υπ. Δρ. Θεολογίας

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΒΔΗΛΟ – Του Φώτη Μιχαήλ

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΒΔΗΛΟ

Του Φώτη Μιχαήλ

 Για εμάς τους Ορθοδόξους, οι »αδελφικοί» εναγκαλισμοί, οι συμπροσευχές και οι κοινές διακηρύξεις του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον πάπα, δεν είναι  θέμα πολιτικό ή κοινωνικό. Ούτε είναι θέμα θρησκευτικό, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Είναι ζήτημα που αφορά στην γνησιότητα και ακεραιότητα της Πίστης μας. Συνεπώς, πάνω απ’ όλα, είναι θέμα Εκκλησιαστικό.

Και ποια είναι η διαφορά του θρησκευτικού από το Εκκλησιαστικό; Δεν είναι το ίδιο πράγμα;

 1ον). Το Εκκλησιαστικό Γεγονός έχει να κάνει με την οντολογία του ανθρώπου, δηλαδή με τους λόγους και τον σκοπό της υπάρξεώς του. Ενώ, αυτό που λέμε θρησκεία, συνιστά εκφύλιση του Εκκλησιαστικού γεγονότος προς την κατεύθυνση του συναισθήματος.

 2ον). Ο πιστός μέσα στην καρδιά του έχει την ελπίδα. Ενώ ο θρησκευόμενος λέει ότι είναι αισιόδοξος. Η ελπίδα είναι συστατικό της εκκλησιαστικής μας ζωής και αναφέρεται σε Θεόν ζώντα. Ενώ η αισιοδοξία είναι προϊόν ψυχολογικών διεργασιών και σχετίζεται με το εγώ.

 3ον). Η Εκκλησία , ως Σώμα Χριστού, προσφέρει στον άνθρωπο σωτηρία από την φθορά και τον θάνατο. Ενώ η θρησκεία, ως  εκκοσμίκευση του Εκκλησιαστικού Γεγονότος, συνιστά απλά και μόνον μία φτηνή και εντελώς επιπόλαια ψυχολογική αναπλήρωση.

 4ον). Το έργο της σωτηρίας, μέσα στην Εκκλησία, βασίζεται στην Θεία Χάρη και οι πιστοί από την πλευρά τους καλούνται, οικειοθελώς, να προσφέρουν την ταπείνωση και την υπακοή τους στο θέλημα του Θεού.

Ενώ αντίθετα η θρησκεία, ως συναισθηματική παραφθορά της αποκαλυμμένης Αλήθειας, έχει εγωϊσμό και ανθρωπαρέσκεια: Ζητάει αγώνες ηθικούς, απορρίπτει την Θεία Χάρη και θεοποιεί τον ανθρώπινο παράγοντα.

 5ον). Η Εκκλησία έχει ασκητική και φιλότιμο. Ενώ η θρησκεία έχει καλές πράξεις και αναμονές θεϊκών ανταποδόσεων γι’ αυτές.

 6ον). Η Εκκλησία έχει απλότητα και το πολίτευμά της δεν είναι πολίτευμα αυτού του κόσμου. Ενώ η θρησκεία έχει επίδειξη, δημόσιες σχέσεις και διαπλοκή με την εξουσία.

 7ον). Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο. Η θεραπευτική της ορίζεται με ακρίβεια από αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, από το ιερό Πηδάλιο και από την Παράδοση των Αγίων Πατέρων. Διέπεται, δηλαδή, από Ιερούς Κανόνες, σταθερούς και αιωνίους.

Ενώ η θρησκεία, ως προϊόν ανθρώπινης επινόησης και όχι ως Πίστη εξ αποκαλύψεως, αδυνατεί να θεραπεύσει τον Άνθρωπο. Βάζει στην άκρη την Πατερική Παράδοση και εφαρμόζει το γνωστό »ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δικαιολογεί, δηλαδή, διαφορετικές κατά περίπτωση συμπεριφορές, ανάλογα με πεποιθήσεις προσωπικές, ανάλογα με εφήμερα οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντα, ανάλογα με την βούληση των εκάστοτε ισχυρών.

 8ον). Στην Εκκλησία συμπορεύεσαι με αμαρτωλούς αγωνιστές της Αγιότητας. Ενώ στην θρησκεία συναντάς αυτοείδωλα.

9ον). Η Εκκλησία περιλαμβάνει, ως μέλη της,  πρόσωπα αυτεξούσια και ελεύθερα. Ενώ στην θρησκεία καταργείται η έννοια του προσώπου και στρατεύονται μαζί της άτομα υποταγμένα σε »βεβαιότητες» ασφάλειας και κέρδους.

 Άλλο πράγμα λοιπόν η θρησκεία και άλλο η Πίστη των Ορθοδόξων.

Άλλο πράγμα οι στημένες οικουμενιστικές θρησκευτικές παραστάσεις και άλλο το ανόθευτο Εκκλησιαστικό γεγονός, που εμπειρικά γεύονται, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, οι Άγιοί μας.

Σήμερα στην Ελλάδα, οι περισσότεροι από εμάς τους Ορθοδόξους, φαίνεται ότι πάψαμε πλέον να βιώνουμε την γνησιότητα της Εκκλησιαστικής Πνευματικής ζωής. Η Ορθόδοξη Εκκλησιαστική μας συνείδηση έχει αμβλυνθεί σε τέτοιο βαθμό, που στην ουσία απλώς θρησκεύουμε.

Να γιατί, κλήρος και λαός, φερόμαστε, όπως φέρονταν και οι πρόγονοί μας λίγο πριν από την Άλωση: Συμμετοχική παρουσία παπικών αξιωματούχων σε εσπερινούς και Λειτουργίες μέσα στο Φανάρι, πατριαρχικές συμπροσευχές και »αδελφικοί» εναγκαλισμοί με τον πάπα, συναντήσεις επί συναντήσεων παπικών και Ορθοδόξων »θεολόγων», ανταλλαγές δώρων και τιμητικών διακρίσεων μεταξύ προσκεκλημένων της »αγίας έδρας» και ημετέρων επισκόπων, αναφορές σε »διαιρέσεις» της Εκκλησίας και όχι σε αιρέσεις και σχίσματα, αναγνώριση »αδελφών Εκκλησιών» και πάει λέγοντας.

Τότε, πηγαίναμε μαζί τους από ανάγκη (πολιορκία της Πόλης από τους Τούρκους).

Τώρα, τρέχουμε από πίσω τους εν ονόματι τάχα της αγάπης.

Τότε, θρηνήσαμε μιαν Άλωση.

Τώρα, τί μας περιμένει;

 6/6/2014

πηγη

Θρησκεία και βία

Αυτές οι δύο καταστάσεις -«θρησκεία και βία»- μπορούν να ενεργούν ανεξάρτητα μεταξύ τους, αλλά και να συνδέονται στενά. Η θρησκεία μπορεί να θεωρηθεί ως «όπιο του λαού», με αποτέλεσμα να αποχαυνώνει τους ανθρώπους, όπως συμβαίνει στις κατώτερες θρησκείες, αλλά μπορεί και να τους εξευγενίζει ή να τους εκπολιτίζει, όπως γίνεται με τις ανώτερες θρησκείες.

Αλλά και  η βία μπορεί να λειτουργεί θετικά, από την άποψη ότι ασκείται εναντίον των προσωπικών παθών, ενδέχεται όμως και να εξελίσσεται σε καταστροφή της κοινωνίας, να γίνει μια επικίνδυνη κατάσταση για τους ανθρώπους…

Τελικά η θρησκεία και η βία είναι δύο εκρηκτικές δυνάμεις που όταν ενωθούν μεταξύ τους και εκδηλωθούν αρνητικά δημιουργούν τρομακτικές καταστάσεις. Το χειρότερο είναι, όταν αυτές οι δύο δυνάμεις, όπως είναι η πολιτική, ο εθνοφυλετισμός ή άλλες ενδογενείς δυνάμεις, όπως είναι η σχιζοφρένεια, η παράνοια και οι διπολικές συμπεριφορές. Μέσα στα πλαίσια αυτά αναπτύσσονται οι θρησκευτικοί πόλεμοι που εξάπτουν τα πάθη και δημιουργούν αναστατώσεις…

Τις περισσότερες φορές η θρησκεία χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς της γης για δικούς τους σκοπούς σε βάρος των θρησκευόμενων. Έχω μέσα μου ένα προβληματισμό για το ποιος πυροδοτεί τις συγκρούσεις και τη βία: η θρησκεία και οι θρησκευόμενοι που επηρεάζουν τους ηγέτες ή οι πολιτικοί ηγέτες που χρησιμοποιούν τη θρησκεία; Μάλλον καταλήγω στο δεύτερο.

Σήμερα μέλη διαφόρων θρησκειών χρησιμοποιούν την θρησκεία ως πυριτιδαποθήκη πολέμων και σφαγών, αλλά και ο δυτικός Χριστιανισμός έχει απομακρυνθεί από το ειρηνικό μήνυμα του Χριστού, έγινε ιδεολογία, γι’ αυτό οι σταυροφορίες επικρατούν παντού. Και αν προσέξει κανείς επισταμένως, θα διαπιστώσει ότι ο δυτικός Χριστιανισμός  με την εκκοσμίκευσή του ομοιάζει περισσότερο με τον Ισλαμισμό από πλευράς ιδεολογίας και μεθόδων, παρά με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι θρησκείες χρησιμοποιούν στην λατρεία τα πιο αγνά υλικά, όπως το λάδι, το κερί, το κρασί, το ψωμί, το λιβάνι, και όμως μερικές από αυτές μετατρέπουν τα υλικά αυτά σε πυρίτιδα, σε βόμβες, σε πυραύλους που σκορπίζουν τον όλεθρο και την καταστροφή. Αυτό είναι φρικτό.

Πηγή: «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», Οκτώβριος 2014, τ. 219, Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας Πατρών

http://agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr/2014/11/blog-post_352.html

Σχόλιο

Η θρησκεία είναι αρρώστια, η Εκκλησία είναι η θεραπεία της.

Λεμεσού Αθανάσιος: “Οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία'

 

Αυτοί οι άνθρωποι να ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι,  οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία. Αυτοί οι θρήσκοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Ο Θεός να μας φυλάει απ’αυτούς. Έλεγε ένας αγιορείτης όταν έκαμνα μία φορά λειτουργία και λέγαμε «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» λέει αστειευόμενος «Κύριε σωσον ημάς από τους ευσεβείς» δηλαδή ο Θεός να σε φυλάει από τους θρήσκους ανθρώπους, διότι θρήσκος άνθρωπος σημαίνει μία προσωπικότης διεστραμμένη η οποία ουδέποτε είχε προσωπική σχέση με τον Θεό.

Απλώς μόνον κάμνει τα καθήκοντα της απέναντί Του, αλλά καμιά σοβαρή σχέση δεν είχε για αυτό και ο Θεός δεν λέει αυτόν τον άνθρωπο τίποτε. Και σας ομολογώ και εγώ από την πείρα μου ότι δεν είδα χειρότερους εχθρούς της εκκλησίας από τους θρήσκους ανθρώπους.

Όταν παιδιά θρήσκων ανθρώπων που μεσ’ την εκκλησία η και παπάδων ακόμα και θεολόγων και ανθρώπων που κάνουν τους θρήσκους και τους πολλούς εδοκίμασαν τα παιδιά τους να γίνουν μοναχοί η ιερείς αυτοί οι άνθρωποι έγιναν χειρότεροι και από δαίμονες. Εξανέστησαν εναντίον των πάντων. Έγιναν οι χειρότεροι εχθροί των ανθρώπων. Θυμάμαι γονείς που έφερναν τα παιδιά τους εις τις ομιλίες και όταν το παιδί τους κάποια στιγμή έκαμε ένα βήμα παραπάνω έγιναν οι χειρότεροι άνθρωποι που έλεγαν τα χειρότερα λόγια.  Και εγώ τους λέω:  Mά εσύ έφερες το παιδί σου στην ομιλία, δεν το έφερα εγώ.  Και μία φόρα είπα σε έναν πατέρα όταν έβλεπα ότι η κόρη του ,τέλος πάντων, είχε ζήλο στην εκκλησία του λέω: Κοίταξε μην την ξαναφέρεις στην ομιλία. Μην την ξαναφέρεις να της μιλήσω διότι η κόρη σου θα γίνει μοναχή και αύριο θα σου φταίω εγώ.  Όχι πάτερ μου, αλλοίμονο, εμείς σε λατρεύουμε. Και έγινε η κόρη του μοναχή εφτά χρόνια και δεν μου μιλά ακόμα.

Άνθρωποι που δεν έχαναν ομιλία, έτσι,  δεν έχαναν ομιλία. Ήταν πάντοτε οι πρώτοι. Ομιλίες, αγρυπνίες, βιβλία, ξέρω ‘γω τα πάντα. Και έφερναν και τα παιδιά τους και όταν ήρθεν η ώρα που το παιδί τους μέσα στην ελευθερία του, τέλος πάντων, αποφάσισε έναν δικό του δρόμο τότε οι άνθρωποι αυτοί έγιναν τελείως στο αντίθετο στρατόπεδο και απέδειξαν ότι για αυτούς ο Χριστός δεν είχε μιλήσει ποτέ μες την δική τους την καρδιά. Απλώς ήταν θρήσκοι άνθρωποι. Για αυτό οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο δύσκολο είδος μεσ’ την εκκλησία. Γιατί ξέρετε κάτι . Αυτοί οι άνθρωποι καμιά φορά δεν θα θεραπευθούν. Γιατί νομίζουν ότι είναι κοντά στον Θεό. Ενώ οι αμαρτωλοί, ξέρω  γῶ, οι χαμένοι ας πούμε, έτσι, αυτοί ξέρουν ότι είναι αμαρτωλοί. Για αυτό ο Χριστός είπε ότι οι τελώνες και οι πόρνες θα παν στην Βασιλεία του Θεού, ενώ είπε στους Φαρισαίους: Εσείς, εσείς που είσαστε θρήσκοι δεν θα πάτε ποτέ στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί ουδέποτε ο λόγος του Θεού άλλαξε την καρδιά τους. Απλώς αρκούνταν στην τήρηση των θρησκευτικών τύπων.

Έτσι λοιπόν εμείς ας προσέξουμε τον εαυτόν μας να καταλάβομε ότι η εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο που μας θεραπεύει μας κάνει να αγαπούμε τον Χριστόν  και η αγάπη του Χριστού είναι μία φλόγα που ανάβει μεσ’ την καρδιά μας και να εξετάζομε τον εαυτό μας εάν βρισκόμαστε στην αγάπη του Θεού. Εάν βλέπομε μέσα μας όλες αυτές τις κακίες και τις ανιδιοτέλειες και τις πονηρίες τότε πρέπει να ανησυχούμε.  Γιατί δεν είναι δυνατό ο Χριστός να είναι μέσα στην καρδιά μας και να ‘μαστε γεμάτοι ξύδι.

Πως είναι δυνατό να προσεύχεσαι και να είσαι γεμάτος χολή εναντίον του άλλου ανθρώπου. Πως είναι δυνατό να διαβάζεις το ευαγγέλιο και να μην δέχεσαι τον αδερφό σου. Πως είναι δυνατό να λες έχω τόσα χρόνια στην εκκλησία, έχω τόσα χρόνια που ‘μαι μοναχός κληρικός η οτιδήποτε και όμως το άλφα της πνευματικής ζωής που ‘ναι η αγάπη. Που ‘ναι το νά  υπομένεις τον αδερφό σου, να κάνεις λίγο υπομονή με το να μην το δέχεσαι σημαίνει τίποτα δεν έκαμες. Τίποτα απολύτως τίποτα. Τίποτα απολύτως. Εδώ ο Χριστός έφτασε στο σημείο να πει για τις παρθένες εκείνες ότι δεν είχε καμιά σχέση μαζί τους. Τους πέταξε έξω από τον νυμφώνα παρ’ όλα που ‘χαν όλες τις αρετές γιατί δεν είχαν την αγάπη. Διότι ήθελε να τους πει ότι μπορεί να έχετε αρετές εξωτερικές , μπορεί να μείνατε παρθένες, μπορεί να κάματε χίλια πράματα αλλά δεν κατορθώσατε την ουσία αυτού που είχε σημασία απ’ όλα. Εάν αυτό δεν το καταφέρεις τι τα θέλεις τα άλλα όλα; Τι τα θέλω εγώ τώρα αν τρώω λάδι σήμερα και δεν τρώω λάδι. Μπορεί να μην τρώω λάδι ,ας πούμε και να τρώω τον αδερφό μου από το πρωί ως τη νύχτα.

Έλεγαν εις το Άγιο Όρος λέει μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς και ψάρι φάε. Η τον λαδά να μην φαείς και φάε μία σταξιά λάδι. Το να φάεις τον άλλον από την γλώσσα είναι πολύ χειρότερο από το να φας μία κουταλιά λάδι. Και όμως στέκομεν εκεί . Τρώμε λάδι, δεν τρώμε λάδι, τρώμε ψάρι, δεν τρώμε ψάρι. Ξέρω ‘γω βούτηξε το κουτάλι στο άλλο φαγί και μπορεί να τσακωθούμε εκεί, να σκοτωθούμε με τον άλλον άνθρωπο γιατί εβούτηξε το κουτάλι προηγουμένως σε έναν άλλο φαΐ. Καταλαβαίνετε πόσο γελοία είναι ετούτα τα πράγματα και μας κοροϊδεύουν και οι δαίμονες αλλά και οι άνθρωποι που είναι εκτός εκκλησίας. Και όταν μπαίνουν κοντά μας αντί να βλέπουν τους ανθρώπους της εκκλησίας μεταμορφωμένους σε Χριστό Ιησού, να ‘ναι γλυκύς άνθρωποι και νά’ναί ώριμοι άνθρωποι, ισορροπημένοι, ολοκληρωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι γεμάτοι αρμονίας ας πούμε μέσα τους μας βλέπουν δυστυχώς με όλα αυτά τα πάθη μας και όλες εκείνες τις ξινίλες μας και λένε:  E, να γίνω έτσι;  Καλύτερα να μου λείπει.

Εσύ που πας στην εκκλησία τι σε ωφέλησε η εκκλησία; Όπως λέγαμε χτες πήγες στα προσκυνήματα,  είδες τους πατέρες, είδες τα άγια λείψανα, είδες το Άγιον Όρος, την Παναγία της Τήνου όλα αυτά πήγαμε, ήρθαμε. Ποιό το όφελος τελικά από όλα αυτά τα πράγματα;Μεταμορφώθηκε η καρδιά μας;  Γίναμε πιο ταπεινοί άνθρωποι; Γίναμε πιο γλυκύς άνθρωποι; Γίναμε πιο πραείς άνθρωποι εις το σπίτι μας εις την οικογένειά μας στο μοναστήρι μας; Ξέρω ‘γω εκεί που εργαζόμαστε. Αυτό έχει σημασία. Εάν δεν τα καταφέραμε αυτά τα πράγματα τουλάχιστον ας γίνομεν ταπεινοί.  Μέσα από την μετάνοια. Ας γίνομαι ταπεινοί. Εάν ούτε και αυτό το καταφέραμε τότε είμαστε άξιοι πολλών δακρύων, έτσι. Είμαστε για κλάματα. Διότι δυστυχώς ο χρόνος περνά και χάνεται και εμείς μετρούμε χρόνια.

Έλεγε ο γέρων Παίσιος όταν τον ρωτούσαν: Γέροντα πόσα χρόνια έχεις εσύ στο Άγιο Όρος;  Λέει:  Εγώ ήρθα την ίδια χρονιά που ήρθε το μουλάρι του γείτονα. Ο γείτονας του ο γερό-Ζήτος είχε ένα μουλάρι και ξέρετε στο Άγιο Όρος κάθε κελί έχει και ένα ζώο, ένα μουλάρι  που κουβαλούν τα πράγματά τους. Ε, το ζώο αυτό ζει πολλά χρόνια δεν αγοράζεις κάθε μέρα μουλάρια, είναι ακριβά. Λοιπόν, την χρονιά που ήρθα εγώ λέει στο Άγιο Όρος αγόρασε και ο γείτονας το μουλάρι του. Έχομε τα ίδια χρόνια στο Άγιο Όρος, αλλά το καημένο εκείνο έμεινε μουλάρι και εγώ το ίδιο έμεινα. Δεν άλλαξα. Λοιπόν λέμε πολλές φορές εγώ έχω σαράντα χρόνια και το λέμε εμείς οι παπάδες και οι καλόγεροι αυτά τα πράγματα. Έχω σαράντα χρόνια στο μοναστήρι. Μα τα χρόνια είναι εις βάρος σου.

Ο Θεός θα σου πει: Σαράντα χρόνια και ακόμα δεν κατάφερες να γίνεις τίποτα; Έχεις σαράντα χρόνια ακόμα θυμώνεις, ακόμα κατακρίνεις, ακόμα αντιλογείς, ακόμα αντιστασαι, ακόμα δεν υποτάσσεσαι;  Έχεις σαράντα χρόνια και δεν έμαθες το άλφα, το πρώτο πράγματα της μοναχικής ζωής της χριστιανικής ζωής; Τι να κάμω τα χρόνια σου; Τι να σε κάμω αν έχεις πενήντα χρόνια με ψωμολογήσε  και δεν μπορείς να απαντήσεις στον άλλον με έναν καλό του λόγο. Τι να κάμω όλα αυτά τα πράγματα.

Απόσπασμα από την ομιλία “Η θεραπεία από την αρρώστια του Φαρισαϊσμού”

http://asma-asmaton.blogspot.gr