ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΑΔΑ - ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΑΔΑ - ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025
Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας κατά των Ελλήνων!
Να ΜΗΝ υπάρξει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ Έλληνας που να μην ΔΙΑΒΑΣΕΙ αυτό το κείμενο!
Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από την ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα.
Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο).*
OI ΔΥΟ Α Ι Μ Ο Σ Τ Α Γ Ε Ι Σ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ! ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΙΣΜΕΤ ΙΝΟΝΟΥ, “ΑΙΩΝΙΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ”ΚΑΙ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ . . .
Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύπουλες (πισώπλατες), μεθοδευμένες, θρασύτατες και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών».
Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο…
Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία». Έτσι τον Μάϊο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών.
Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο τη φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου I.Ινονού – Σ.Σαράτσογλου (πρωθυπουργός) με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.
Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» έναν έκτακτο φόρο περιουσίας, που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στην συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία.
Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή Εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί ! Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα:
Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο τουρκικός Τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων, και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν.
Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι Νεότουρκοι για την «ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, την δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε το νόμο. Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Ökte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Αυτά τα δύο παλληκάρια (!…) θα εφαρμόσουν το νόμο μας στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη».
Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το ‘βαρλίκι’, στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους, αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα. Αμέσως μετά, η τουρκική Βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση το νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942. Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme), και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους. Καθορίστηκαν επιτροπές με έξι μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (δύο εφοριακοί, δύο μέλη Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού Κόμματος, και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).
Στο βιβλίο Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι (Varlık Vergisi Faciası) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Ökte μας περιγράφει με ποιον τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του: Πόσο θα πληρώσει αυτός; 500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής. Όχι, όχι. 1.000.000 λίρες, αντιπρότεινε ένα άλλο. Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος. Αν σε έναν χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών…. Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμία έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για τη μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία «συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος.
Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις τουρκικές Αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων. Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Faik Ökte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα! Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί. Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι τουρκικές Αρχές άρχισαν, να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες. Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούνταν σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα.
Τον Σεπτέμβριο του 1943 η γνωστή αμερικανική εφημερίδα ‘New York Times’ δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, και η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρεις μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους.
Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήταν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρεις δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω. Πλήθος μαρτυρίες καταγράφουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε.
Συμπέρασμα:
Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδας και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου. Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν. Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του. Και η Τουρκία στις ημέρες μας, με εξωπραγματικές νεοοθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί έναν μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια. Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας!
*Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945)…
https://www.newsbreak.gr/stories/113670/tourkia-pisoplati-mahairia-foros-periouias-diogmoi/
Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2024
ΦΙΛΙΩ ΧΑΙΔΕΜΕΝΟΥ Ετών 102 - Σαν Παραμύθι (1999)
Κυριακή 12 Ιουνίου 2022
Η Μικρασιατική Μαγνησία του Σιπύλου (975 π.Χ. – 1922 μ.Χ.)
June 10, 2022 Αρχοντία Παπαδοπούλου
Η Μικρασιατική Μαγνησία του Σιπύλου (975 π.Χ.–1922 μ.Χ.)
Της Αρχοντίας Παπαδοπούλου*
Η Μαγνησία του Σιπύλου είναι κτισμένη σε υψόμετρο 50 μέτρων από τη θάλασσα και σε απόσταση 41 χλμ βορειανατολικά της Σμύρνης. Απλώνεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Σιπύλου και επάνω στη σπουδαιότατη από οικονομικής, εμπορικής, στρατιωτικής άποψης, σιδηροδρομική γραμμή Σμύρνης – Αφιόν Καραχισάρ – ‘Αδανα. Ανήκε διοικητικά στο Βιλαέτι ή Βαλελίκι (νομό) Σμύρνης και αποτελούσε ένα από τα πέντε Σαντζάκια της Επαρχίας Σμύρνης.
Αποτελεί αποικία των Μαγνήτων της Θεσσαλίας που την ίδρυσαν μεταξύ των ετών 975 – 800 π.Χ. στη μικρασιατική Λυδία (αργότερα συμπεριελήφθη στην περιοχή Ιωνίας) επάνω στην προϊστορική Τανταλίδα, το βασίλειο του Ταντάλου που βασίλευσε στα Ύστερα χρόνια της Εποχής του Χαλκού (1600 – 1100 π.Χ). Η πόλη Σίπυλος ή Τανταλίς, η μετέπειτα Μαγνησία, βρίσκεται στο επίκεντρο των απαρχών του αρχαιοελληνικού Μυθολογικού αιτιολογικού και κοσμογονικού Κύκλου. Συνενώνει τρεις ιστορικές περιοχές τη Μικρά Ασία, την Πελοπόννησο και τη Θήβα, καθώς και τις τέσσερις βασικές τραγικές οικογένειες Τανταλιδών, Ατρειδών, Νηλειδών, Λαβδακιδών, αλλά και τους γενάρχες των Αργείων και Πελασγών.
Ο Πέλοπας, γιος του Τάνταλου, έφθασε στην Ήλιδα έδωσε το όνομά του στην Πελοπόννησο και ίδρυσε την Οικογένεια των Πελοπιδών – Ατρειδών. Η θυγατέρα του Νιόβη παντρεύτηκε τον βασιλιά της Θήβας Αμφίωνα. Απέκτησε επτά κόρες και επτά γιους. Εξαιτίας της ύβρεως της απέναντι στη Λητώ ότι αυτή απέκτησε 14 παιδιά και η Λητώ μόνο δύο, ο Απόλλων και η Άρτεμις φόνευσαν τα παιδιά της Νιόβης εκτός από μία θυγατέρα και έναν γιο της. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή μύθου απέκτησε από τον Δία δύο γιους τον Άργο γενάρχη των Αργείων και τον Πελασγό γενάρχη των Πελασγών. Η κόρη της Μελία παντρεύτηκε τον βασιλιά του Άργους Ίναχο, κατά ένα άλλο μύθο γέννησε τον Φορίωνα που οργάνωσε την πρώτη κοινωνία ανθρώπων μετά την καταστροφή του Ωγύγη, ενώ γιος της Μελίας είναι ο πατέρας του Νέστορα.
Καθ’ όλη την αρχαιότητα η Μαγνησία αναδείχθηκε σε σημαντική πόλη που έκοβε νομίσματα. Ανέπτυξε τον πολιτισμό και τα Γράμματα λειτουργώντας 12 Βιβλιοθήκες. Διοικητικά της όργανα: Βουλή, Γερουσία, πέντε Άρχοντες, Ταμίας, Αρχηγοί φυλών, Στρατηγοί, Γυμνασίαρχος. Υπήρχαν «Γυναικονόμοι», επειδή οι γυναίκες είχαν ενεργή ανάμειξη σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και δημοσίου βίου. Κατά τη Ρωμαιοκρατία υπήρξε Συγκλητική Επαρχία και διατήρησε την κοπή νομισμάτων.
Από τις αρχές του Βυζαντίου εκκλησιαστικά ανήκε στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Εφέσου. Ο Μητροπολίτης είχε τον τίτλο «Ο Εφέσου Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ασίας» με Έδρα του τη Μαγνησία και το Κορδελιό. Από τη Μαγνησία κατάγονται σπουδαίοι εκκλησιαστικοί άνδρες μεταξύ αυτών ο Επίσκοπος της Μακάριος Μάγνης και ο τελευταίος Μητροπολίτης Κυδωνιών άγιος Γρηγόριος Ωρολογάς που καταγόταν από την Μαγνησία και βρήκε φρικτό θάνατο από τους Τούρκους τον Σεπτέμβριο του 1922. Στη Μαγνησία, επίσης γεννήθηκε και εκτελέστηκε κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού ο άγιος Χαράλαμπος.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ανήκε στο Θέμα Θρακησίων και κατόπιν Νεοκάστρων. Η θέση της, την καθιστούσε σπουδαίο στρατιωτικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, επειδή βρισκόταν στη στρατηγικότατη οδό που ένωνε τη βορειοδυτική μικρασιατική παραλία με τη νοτιοδυτική. Από εκεί περνούσαν τα εμπορικά καραβάνια.
Η Μαγνησία με την ευρύτερη περιοχή εντάχθηκε στην Αυτοκρατορία Νικαίας και ο αυτοκράτορας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης τη μετέτρεψε σε θερινή πρωτεύουσα του Κράτους. Την κατέστησε κέντρο αποθήκευσης και διανομής τροφίμων που συγκεντρώνονταν εκεί από την Ανατολή, την Αίγυπτο, τις Ινδίες και όλο τον Κόσμο. Προέβη, επίσης, σε απογραφή των ακτημόνων και τους μοίρασε γη για να καλλιεργούν. Το σώμα του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, επτά χρόνια μετά τον θάνατό του, μεταφέρθηκε στη Μαγνησία και τοποθετήθηκε σε λάρνακα μέσα στον ομώνυμο ναό που έκτισαν οι κάτοικοι. Είναι ο προστάτης άγιος της πόλης.
Κατά τον 13ο – 14ο αιώνα η Μαγνησία καταστράφηκε από τις επιδρομές Τουρκομάνων, Μογγόλων, Τούρκων, Καταλανών και άλλων, ενώ οι κάτοικοί της άλλοι σφαγιάσθηκαν και άλλοι πωλήθηκαν ως δούλοι.
Οι Έλληνες της Μαγνησίας, όπως και εκατοντάδες άλλοι από τις πόλεις της Ελληνικής Ανατολής, με την έκρηξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα μας, ήρθαν στη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα να πολεμήσουν για την «Ελευθερία της κοινής Πατρίδας», όπως γράφουν οι αγωνιστές αυτοί στις αιτήσεις τους προς τις Εξεταστικές Επιτροπές, με τις οποίες αιτούνταν σύνταξη «ώστε να μην αποθάνουν της πείνας».
Από τον 16ο αιώνα και μετά άρχισε η πνευματική της ανάκαμψη. Το 1860 λειτουργούσαν: Νηπιαγωγείο, δύο Αλληλοδιδακτικά, Κορασιακό ( παρθεναγωγείο), Ελληνική Σχολή. Το 1875 υπήρχαν Τριτάξιο Σχολαρχείο, Οκτατάξια Κεντρική Αλληλοδιδακτική Σχολή, Οκτατάξια Αλληλοδιδακτική Σχολή του Νοσοκομείου, Οκτατάξια Αλληλοδιδακτική σχολή, Κεντρικό Παρθεναγωγείο, δύο Οκτατάξια Παρθεναγωγεία. Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν αυτά των σχολείων του Ελληνικού Κράτους. Αρχές 20ου αι. συναντούμε τρία νηπιαγωγεία Φροεβελιανής μεθόδου, δύο Δημοτικά (αρρένων – θηλέων), δύο εξατάξιες Αστικές Σχολές αρρένων και δύο θηλέων, Επτατάξιο Αρρεναγωγείο, δύο ημιγυμνάσια ( αρρένων- θηλέων ), ένα Παρθεναγωγείο. Στην πόλη λειτουργούσαν νοσοκομείο, ψυχιατρείο, φαρμακεία.
Μητροπολιτικός ναός ήταν ο άγιος Αθανάσιος και οι ναοί του αγίου Δημητρίου, αγίων Θεοδώρων, ο κοιμητηριακός ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Τριών Ιεραρχών που είχαν μετατρέψει σε τζαμί οι Τούρκοι, όπως και του αγίου Ιωάννου. Στο κοντινό Χορόσκιοϊ λειτουργούσε ο ναός της αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας περιώνυμος σε ολόκληρη τη Μ. Ασία.
Οι Έλληνες κάτοικοι αριθμούσαν περισσότεροι από 30.000 και ομιλούσαν μόνο την ελληνική. Ασχολούνταν με το εμπόριο, τη γεωργία, την αμπελουργία με την περίφημη σουλτανίνα σταφίδα, την ελαιοκομία, την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια οπωροκηπευτικών. Η πόλη διέθετε κάθε είδους επαγγέλματα και καταστήματα.
Στις 12/ 25 Μαΐου 1919 εισήλθε στην πόλη το 5ο Σύνταγμα Πεζικού και Πυροβολικού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Κ. Τσάκαλο κρατώντας την Ελληνική Σημαία. Ηγείτο δύο ταγμάτων Πεζικού, ενός ουλαμού Ιππικού και ενός ουλαμού Πυροβολικού. Την πόλη χρησιμοποίησε ως Έδρα του το Σώμα Στρατού Σμύρνης. Τον ελληνικό στρατό υποδέχθηκαν 0 Μητροπολίτης, ο κλήρος και οι Έλληνες με παραλήρημα ενθουσιασμού και την γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους.
Στην περιοχή γύρω από τον Έρμο ποταμό εγκαταστάθηκε η 5η Μοίρα ορεινού πυροβολικού και όταν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού προχώρησε προς το βάθος, παρέμεινε η 13η Μεραρχία με Διοικητή τον Υποστράτηγο Ιάκωβο Νεγρεπόντη. Επίσης το Σύνταγμα 5/42 του Ν. Πλαστήρα στρατωνίστηκε μέσα στην πόλη. Οι Μαγνησαλίδες κατατάχθηκαν αθρόα στον ελληνικό στρατό, ιδρύθηκε η Φανέλα του Στρατιώτου και η Άμυνα με πρώτους τους προσκόπους και με εκπαιδευτές Έλληνες αξιωματικούς.
Οι Τούρκοι όταν μπήκαν στην πόλη τον Αύγουστο του 1922 αιχμαλώτισαν και έσφαξαν όσους από τους κατοίκους δεν πρόλαβαν να φύγουν. Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη (αιχμάλωτος και ο ίδιος, από τους λιγοστούς που επέστρεψαν στην Ελλάδα) περίπου 40.000 Έλληνες, μεταξύ τους και οι εναπομείναντες Μαγνησαλίδες, εκτελέστηκαν σε χαράδρες του Σίπυλου.
(*) Αρχοντία Παπαδοπούλου, Ιστορικός – Φιλόλογος, Πρόεδρος της Ενώσεως Μαγνησίας Μ. Ασίας, πρ. Δ/ντρια Δ/νσης Β/θμιας Εκπ/σης Πειραιά. Πηγή: Από το βιβλίο Αρχοντίας Παπαδοπούλου «Η Μικρασιατική Μαγνησία του Σιπύλου (975 π.Χ. – 1922 μ.Χ.)
__________________________________________________________________________
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.
_________________________________________________________________________
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2022
Η συνεχιζόμενη άρνηση της Γενοκτονίας: Από την Άγκυρα στην Αθήνα.
Posted on 9 Ιουνίου, 2022
Θεοφάνης Μαλκίδης, Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών
Πέραν της γνωστής στάσης της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται την ευθύνη της για τη Γενοκτονία ενός εκατομμυρίου Ελληνίδων και Ελλήνων, προξενεί θλίψη η στάση της επίσημης Ελλάδας για το ίδιο ζήτημα και μαζί απογοήτευση και αποστροφή, αφού για δεκάδες πλέον χρόνια η υπονόμευση, η εχθρική στάση και το τελευταίο διάστημα και η ΑΡΝΗΣΗ χαρακτηρίζει τον πολιτικό και επιστημονικό κόσμο.
Σε ότι αφορά λοιπόν το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων, δηλαδή των ανθρώπων μας, θα αναφέρω τρεις μόνο θέσεις που καταρρίπτουν τον ισχυρισμό της άρνησης. Η πρώτη είναι η επιστημονική τεκμηρίωση του όρου Γενοκτονία και του Ολοκαυτώματος από τον Ραφαήλ Λέμκιν, ο οποίος για να εισάγει τον σχετικό ζήτημα στον ΟΗΕ, αναφέρθηκε στην Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων. Εκεί βασίστηκε και το κυρίαρχο κείμενο στη διεθνή σκηνή που είναι η Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας που ψηφίστηκε και υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1948. (New York Times 5 Ιανουαρίου 1947)
Η δεύτερη είναι το ψήφισμα της Ένωσής μας, της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, η οποία τέτοιες ημέρες το 2007 αναγνώρισε ως Γενοκτονία το μαζικό έγκλημα εναντίον των προγόνων μας (Το ψήφισμα βρίσκεται στο τέλος του κειμένου). Θυμίζουμε ότι όλοι οι πρόεδροι της Ένωσης έστειλαν πρόσφατα επιστολή στο Γερμανικό κοινοβούλιο για να αναγνωρίσει και αυτό με τη σειρά του το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων ως Γενοκτονία (http://malkidis.blogspot.gr/2015/10/blog-post_14.html )
Και η τρίτη είναι οι αναφορές στο βιβλίο μου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, το οποίο έχει μεταφρασθεί στην αρμενική, αγγλική, ρωσική, ισπανική, γαλλική, ιταλική και ρουμανική γλώσσα, που καταγράφονται στο κεφάλαιο για το διεθνές πλαίσιο της Γενοκτονίας τα εξής: “Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ιδρύει το 1992 τη θέση του ύπατου αρμοστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντά του στο Πλαίσιο του Χάρτη του ΟΗΕ, της Παγκόσμιας Διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων διεθνών οργάνων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Συμβούλιο Ασφαλείας ιδρύει το ίδιο έτος διεθνές δικαστήριο «με μόνο σκοπό να δικάσει άτομα που θεωρούνται υπεύθυνα σοβαρών παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που διαπράχθηκαν στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας».
Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αφορά εγκλήματα πολέμου, γενοκτονίας, κατά της ανθρωπότητας και εχθροπραξιών, αποτελείται από 18 δικαστές με θητεία εννέα ετών και έχει έδρα τη Χάγη.
Με τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία αναδείχθηκε το ζήτημα της «εθνοκάθαρσης», την απομόνωση δηλαδή καθορισμένης περιοχής από εθνική ή εθνοτική ομάδα χωρίς να αφεθούν ίχνη, εθνοκάθαρση την οποία ο ΟΗΕ αποδέχθηκε ως σχέδιο Γενοκτονίας.
Τα μέτρα εθνοκάθαρσης είναι τα εξής:
1.Διοικητικά και γραφειοκρατικά (επεμβάσεις στις νόμιμες αιρετές αρχές, απομάκρυνση από τους δημόσιους οργανισμούς τα μέλη της παθούσας ομάδας, διακρίσεις στην διανομή ανθρωπιστικών αγαθών και δικαιωμάτων).
2.Άλλα μη βίαια μέτρα (καθοδηγούμενες αρνητικές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης, δημόσια αναφορά σε πολίτες με την εθνική/εθνοτική τους ιδιότητα, ανώνυμες απειλές κατά της ζωής των μελών της παθούσας ομάδας).
3. Μέτρα τρομοκρατίας (μεθοδευμένες μεμονωμένες πράξεις, βιασμοί ληστείες, μαζικές μετακινήσεις των μελών της παθούσας ομάδας, που εκτελούνται από τα Σώματα Ασφαλείας και μένουν ατιμώρητες ή τιμωρούνται με συμβολικές ποινές ).
4. Στρατιωτικά μέτρα (δολοφονίες των ηγετών της παθούσας ομάδας, πολιτικοί, αιρετοί, υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, αρπαγή ομήρων και χρησιμοποίησή τους ως ανθρώπινες ασπίδες). (Βλ. Γενική Συνέλευση ΟΗΕ (47/121- 18/12/1992, παρ.9, http://www.malkidis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_16.html )
Είναι αναμενόμενο να υπάρχει άρνηση του εγκλήματος από την Τουρκία. Αυτό γίνεται συνήθως από τους ενόχους. Είναι όμως ασύλληπτο να υπάρχουν αρνητές της Γενοκτονίας και με υπεκφυγές και τεχνάσματα, με δήθεν επιστημονικά κριτήρια από ιστορικούς (; ) και άλλους “σχετικούς” επιστήμονες, να προσπαθεί να προβληθεί η άρνηση ως διαφορετική άποψη και μάλιστα ως επιστημονική θέση(!).
Είναι λοιπόν ανώφελο να προσπαθούμε να αποδείξουμε εδώ τη Γενοκτονία, στον τόπο αυτό που παρότι ζούμε τον νοσταλγούμε, όπως γράφει ο ξεριζωμένος Μικρασιάτης Γιώργος Σεφέρης.
Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο αίτημα της αναγνώρισης, από την Αρμενία και τη Σουηδία, μέχρι τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Θα συνεχίσουμε με τους συναγωνιστές στο εξωτερικό, έχοντας πάντα δίπλα μας τις ψυχές των προγόνων μας. Μας αρκούν!
Από την ομιλία στην εκδήλωση της Ένωσης Μικρασιατών Λαμίας
Πέμπτη 28 Απριλίου 2022
Η Μικρασιάτισσα Γυναίκα και τα παιδιά της
Η Μικρασιάτισσα Γυναίκα και τα παιδιά της
Η Μικρασιάτισσα Γυναίκα και τα παιδιά της
Tης Θέμιδας Παπαδοπούλου*
Σας στέλνουμε, εμείς οι Μικρασιάτες απόγονοι της γενιάς του 22’, χιλιάδες ευχές και ένα μεγάλο θαυμαστικό, γιατί εσείς οι Έλληνες της διασποράς, όπως λέει και ο Διονύσης Σαββόπουλος «είτε με τις αρχαιότητες είτε με Ορθοδοξία, των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο Γαλαξία».
Χίλια καλωσορίσατε λοιπόν, κι ας κάνατε τον κόπο, ήρθατε κι ομορφύνατε της Μικρασίας τόπο, τον χώρο της ΕΣΤΙΑΣ Νέας Σμύρνης δηλαδή. Η ΕΣΤΙΑ Νέας Σμύρνης είναι η ψυχή και η καρδιά των Μικρασιατών γιατί κλείνει μέσα της τα ιερά και τα όσια της Μικράς Ασίας, της γειτονιάς του Θεού και χώρας των αγίων, αλλά και την καρδιά της παντοτινής Ρωμιοσύνης.
Η παγκόσμιος ιστορία αρχίζει με την αφύπνιση του ελληνικού πνεύματος και χώρος αυτής της αφύπνισης είναι η αιγιακή Μικρά Ασία και κυρίως η Ιωνία. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει την εμφάνιση όλων των μεγάλων ανδρών του πνεύματος και της επιστήμης σ’αυτό το γεωγραφικό μήκος και πλάτος.
Όμηρος, Ηρόδοτος, Ιππόδαμος, Θαλής ο Μιλήσιος, Ηράκλειτος, Αναξαγόρας, Αναξίμανδρος, Αναξαμένης, Ξενοφάνης, Απολλώνιος ο Τυανεύς, Αρεταίος, Μέγας Βασίλειος, Άγιος Γεώργιος, Ορφέας και τόσοι άλλοι Μεγάλοι. Εξ ανατολών το φως, του ήλιου αλλά και του πνεύματος. Αρκεί να αναφέρουμε ότι το 1919 η Σμύρνη είχε 387 σχολεία με 63.000 μαθητές.
Είχε την περίφημη Ευαγγελική Σχολή, το κεντρικό Παρθεναγωγείο της Αγίας Φωτεινής – ισότιμον του Αρσακείου των Αθηνών, το Ομήρειο, το Ελληνογαλλικό, το Ελληνογερμανικό και άλλα, ήταν δε έτοιμο και το Πανεπιστήμιο της Σμύρνης, με πρύτανη τον περίφημο δάσκαλο του Αϊνστάιν, τον δικό μας Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή και με την ονομασία «Φως εξ Ανατολών».
Όμως…. Το κακό πρόλαβε… Η Σμύρνη κάηκε. Ό,τι ωραίο είχαν δημιουργήσει οι Έλληνες Σμυρνιοί καταστράφηκε, έγινε στάχτη. Αυτά που υποστηρίζουν μερικοί «ιστορικοί» είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Οι όροι «έξοδος» ή «συνωστισμός» είναι επιεικώς απαράδεκτοι. Εκεί, στο Και της Σμύρνης έγιναν όλου του κόσμου τα εγκλήματα, η εξαφάνιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υποστάσεως. Ανέκαθεν οι Τούρκοι ενεργούν με σχέδια των Γερμανών. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Χίτλερ αντέγραψε όλα τα φοβερά εγκλήματα των Τούρκων του Κεμάλ.
Διωγμοί των Χριστιανών Ελλήνων είχαν γίνει και το 1770, το 1797, το 1821, το 1915, όταν τα πνεύματα καταλάγιασαν οι Έλληνες που για να σωθούν είχαν πάει απέναντι στα νησιά Χίο, Σάμο, Μυτιλήνη, ξαναγύριζαν πίσω στα σπίτια τους. Για αυτό και κρατούσαν στην τσέπη τους το κλειδί του σπιτιού τους. Όμως αυτή τη φορά όλα ήταν διαφορετικά. Πού να το φανταστεί αυτό ή γιαγιά μου η Αναστασία από την Αλικαρνασσό;
Μεγάλωσα στα γόνατα μιας γιαγιάς που δεν ήξερε παραμύθια για την Χιονάτη και τον Κοντορεβυθούλη. Είχε υποστεί τρεις φορές την προσφυγιά. Μία από την Κριμαία της Ρωσίας, με την επανάσταση των Μπολσεβίκων, μετά από το Πετρούμι (όπως αποκαλούσε την Αλικαρνασσό) και μία από τους Ιταλούς από την Κάλυμνο. Όμως, το κλειδί που κρατούσε ήταν αυτό της Αλικαρνασσού. Ήταν τόσο βαθιές, τόσο στέρεες οι ρίζες της πατρογονικής τους γης στις καρδιές τους και οι μνήμες ακατανίκητες. Πολλή ζωή, πολύ φως, ολόχρυσοι καρποί, παρέα με τα δελφίνια, λάμψη παιδείας και εθνικής αυτογνωσίας, όλα χαμένα!
Το ‘ 22 δεν ήρθε έτσι ξαφνικά. Δικά μας λάθη, με πρώτο και κυριότερο την κατάρα της φυλής μας, τον Διχασμό, βοήθησαν τους Τούρκους να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Ο Ύπατος Αρμοστής Στεργιάδης και ο πρίγκηπας Ανδρέας αναφέρονται με αρνητικό πρόσημο. Στην άλλη πλευρά, με θετικό πρόσημο αναφέρονται ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και ο Στρατηγός Πλαστήρας. Όσο για την ελληνική τότε Κυβέρνηση που τον Ιούνιο του ’22 έβγαλε τον Νόμο 2870, τι πρόσημο να βάλεις, όταν ο νόμος τους αυτός απαγόρευε σε όλα τα πλεούμενα να πλησιάσουν τα παράλια της Μικράς Ασίας και να βοηθήσουν για να φύγουν οι ομόγλωσσοι, ομόθρησκοι, ομόαιμοι πρόσφυγες;
Μόνο πέντε άνθρωποι βοήθησαν ουσιαστικά τους πρόσφυγες. Οι Αμερικανοί George Horton (γενικός πρόξενος Σμύρνης), η Ιατρός Εσθερ Λαβτζόι, ο πάστορας Ένζα Τζένιγκς και ο Γιαπωνέζος πλοίαρχος του πλοίου Τοκέη Μαρού.
Αλλά και όταν έφθασαν στην Ελλάδα οι δυστυχισμένοι πρόγονοί μας αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία, εχθρότητα και περιφρόνηση. Οι άνδρες, όσοι γέροι έφθασαν στην Ελλάδα, τους νέους τους είχαν στείλει οι Τούρκοι στα Αμελέ Ταμπουρού ήσαν οι «πρόσφιγγες» και οι γυναίκες οι «παστρικές» με την άσχημη έννοια. Μερικά παιδιά ορφανά κατέληξαν στο δημόσιο πορνείο στα Βούρλα στον Πειραιά.
Το ίδιο συνέβη και με τους επόμενους πρόσφυγες, αυτούς που έφθασαν στην Ελλάδα το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών. Και μετά από λίγα χρόνια, τα οστά όλων όσων είχαν την ατυχία να πεθάνουν στην Τουρκία, μεταφέρθηκαν με πλοία στη Γαλλία για να γίνουν σαπούνι και κουμπιά. Όλα αυτά σκέπτομαι μερικές φορές και στάζει προ…καρδίας μνησιπήμων πόνος.
Όσο για επιμύθιο, θα μπορούσα να πω αυτό που λέω πάντοτε: Εμείς, οι Έλληνες να ανεβούμε λίγο ψηλότερα, να υπερβούμε τους εαυτούς μας, τα εγώ μας, τον εγωισμό μας, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε την πατρίδα μας, τα παιδιά μας!
Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τα λόγια του μεγάλου Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά:
“Χρωστάμε, ναι χρωστάμε
σε όσους ήρθαν, πέρασαν,
~
θα ΄ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι, οι νεκροί”
(*)Αντιπρόεδρος ΕΣΤΙΑΣ Νέας Σμύρνης, Έφορος Μουσείων
Κείμενο ομιλίας στο ΙΗΑ ZOOM FORUM 7ης Απριλίου 2022
__________________________________________________________________________
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.
_________________________________________________________________________
Δευτέρα 18 Απριλίου 2022
Πώς απέθανεν η Μικρά Ασία;
Πώς απέθανεν η Μικρά Ασία;
Πώς απέθανεν η Μικρά Ασία:
Η Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή μέσα από τις καταγραφές του δημοσιογράφου Κώστα Φαλτάϊτς*
Της Άννας Φάλταιτς**
Θα σας μιλήσω για τον παππού μου, τον δημοσιογράφο, λογοτέχνη και ερευνητή της περιόδου του Μεσοπολέμου, Κώστα Φαλτάϊτς, και για το έργο του αναφορικά με τη Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή.
Ας ξεκινήσουμε πηγαίνοντας περίπου 100 χρόνια πίσω, τον Νοέμβριο του 1921. Το μέτωπο έχει ήδη βαλτώσει και έχει αρχίσει να καταρρέει και η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει εντολή να εκκενώσουν την περιοχή οι δημοσιογράφοι που παρακολουθούσαν τις κινήσεις του ελληνικού στρατού.
Ο πολεμικός απεσταλμένος της εφημερίδας «Εμπρός» Κώστας Φαλτάϊτς, που ήταν γνωστός στο αθηναϊκό κοινό από τις ανταποκρίσεις που έστελνε κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων από το θωρηκτό Αβέρωφ και τα άλλα πολεμικά μας πλοία, επιστρέφει στην Αθήνα και εκδίδει αμέσως ένα βιβλιαράκι 60 περίπου σελίδων, που περιλαμβάνει μαρτυρίες επιζώντων των σφαγών που συντελέστηκαν στην περιοχή της Νικομήδειας από τους τσέτες του Μουσταφά Κεμάλ το 1920.
Το βιβλίο, που έχει τίτλο «Αυτοί είναι οι Τούρκοι- Αφηγήματα των Σφαγών της Νικομήδειας», περιλαμβάνει ορισμένες από τις μαρτυρίες που συγκέντρωσε ο Φαλτάϊτς από Έλληνες και Αρμένιους επιζώντες των σφαγών, ενόσω ο ίδιος κάλυπτε δημοσιογραφικά την προέλαση του στρατού μας στην περιοχή της Βιθυνίας. Το βιβλίο προκάλεσε τόση αίσθηση, που όχι μόνο μεταφράστηκε σχεδόν αμέσως στα γαλλικά (μάλιστα εκδόθηκε δύο φορές, την πρώτη το 1922 και τη δεύτερη το 1923), αλλά αξιοποιήθηκε και από το υπουργείο Εξωτερικών ως εργαλείο για τη στήριξη των ελληνικών θέσεων στις διεθνείς συνόδους που καθόριζαν τις τύχες της Μικράς Ασίας και της Ελλάδας.
Ο Φαλτάϊτς έφτασε στην Μικρά Ασία στα τέλη Μαρτίου του 1921, προκειμένου να καλύψει τις κινήσεις του Γ’ Σώματος Στρατού. Στο πρώτο του ρεπορτάζ, από την Προύσα, το οποίο δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» την 1η Απριλίου του 1921, φαίνεται η διάθεσή του να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός ως προς τα γεγονότα –πολεμικά και ανθρωπιστικά- που έβλεπε να εκτυλίσσονται μπροστά του, μην παραλείποντας από την πρώτη κιόλας ημέρα να αναφερθεί στους «αληθείς Τούρκους πατριώτες», όπως έγραφε, που ανησυχούσαν και αυτοί για την τύχη της πατρίδας τους.
Η «ακτίνα δράσης» του εκτεινόταν από την Προύσα μέχρι σχεδόν την Άγκυρα.
Όπως εξηγούσε ο ίδιος σε άρθρο του στην Εθνική το 1936, «Είχα σταλή να παρακολουθήσω την Μεραρχία της Νικομηδείας, ως απεσταλμένος του «Εμπρός» του μακαρίτη Καλαποθάκη. Μέσα στην πόλιν της Νικομηδείας η ζωή είχε μεγάλην ποικιλίαν. Γιατί η πόλις ήτο κοσμική και γιατί ενηλλάσσετο η κοινωνική ζωή με την ζωή των συμπλοκών που εγίνοντο τριγύρω. Όταν εκουραζόμουν από τον θόρυβο της πόλεως έπαιρνα ένα άλογο και ετραβούσα στο Φάκτορι, ολίγα χιλιόμετρα έξω από την Νικομήδειαν που αι συμπλοκαί ήσαν συνεχείς, ή με το αυτοκίνητο έφθανα ως το Αδά Παζάρ. Και όταν ήθελα μεγαλύτερη πολεμική ποικιλία εναύλωνα μια βάρκα και ετραβούσα κατά το Μπαχτσεζίκ. Ήτο δε μεγίστη η ποικιλία γιατί μερικές φορές εδεχόμουν πριν φθάσω ως το Σεϊμέν, την σκάλαν του Μπαχτσεζίκ τις σφαίρες των Τούρκων που εκαιροφυλακτούσαν. Ήσαν έξω στην παραλία κρυμμένοι στα δένδρα σε ολίγην απόστασιν δεξιά ή αριστερά και δεν εσκόπευαν άσχημα. Αυτή η ποικιλία ήτο επικίνδυνος, αλλά γι’ αυτό το ενδιαφέρον της μεγάλο και έστελλα πολεμικάς ανταποκρίσεις μέσα από το… υγρόν πεδίον της μάχης, που εδημοσιεύοντο εις το «Εμπρός» και έκαναν τότε τόσην εντύπωσιν».
Αυτά τα ρεπορτάζ -που θα πρέπει να σημειωθεί ότι έφταναν με καθυστέρηση στην Αθήνα, αφού έπρεπε να περάσουν πρώτα από τη στρατιωτική λογοκρισία- περιλαμβάνουν πολύτιμες πληροφορίες για το προσφυγικό κύμα στη Νικομήδεια, για την απάνθρωπη πολλές φορές μεταχείρισή τους από τις Αρχές, οι οποίες υποτίθεται ότι μεριμνούσαν για την ανακούφιση των πληθυσμών που είχαν υποστεί τις σφαγές και τις διώξεις, για τη γεωγραφία και την ιστορία των περιοχών γύρω από τη Νικομήδεια, ακόμα και για την κατάσταση των Τούρκων. Και όλα αυτά τυπωμένα, σε χαρτί, για να μπορέσει να τα μελετήσει και ερευνήσει πλέον οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος.
Έτσι, μέσα από αυτά τα ρεπορτάζ, που δημοσιεύονταν εναλλάξ με τις περιγραφές μεγάλων μαχών του ελληνικού στρατού, έχουμε:
-τον κατάλογο με τα ονόματα όλων των μελών 80 και πλέον οικογενειών που σφαγιάστηκαν τον Αύγουστο του 1920 στη Νίκαια,
-μαθαίνουμε την ιστορία της σφαγής στο Φουλατζίκ μέσα από τα τραγούδια των πολεμιστών-προσφύγων, («Οι κεμαλικοί κατέβηκαν από τ’ αλώνια, κι’ ημέρα Τρίτη πάτησαν το Φουλαζίκ. Διάλεξαν τις ωραίες μας και τις έβαλαν γυμνές στο χορό. Έθαψαν τα παιδιά μας ολοζώντανα, τους άνδρες έκαψαν στην εκκλησιά, και στου παπά το στόμα πέρασαν χαληνάρι», έλεγε το ένα τραγούδι)
-μέσα από τη μαρτυρία της Ελένης Βαφειάδου μαθαίνουμε για το πώς εξοντώθηκαν από τους τσέτες 5.000 Έλληνες στις Λεύκες από τον Ιούνιο του 1920 –αλλά και πώς γονείς αναγκάστηκαν να σκοτώσουν οι ίδιοι τα παιδιά τους για να σωθούν και αυτά αλλά και οι ίδιοι από τα φριχτά βασανιστήρια των τσετών (ο Φαλτάϊτς δίνει ορισμένα ονόματα παιδιών και μιλά για εκατοντάδες ακόμα που είχαν αυτή τη μοίρα)
-οι συνεντεύξεις με Αρμένιους μητροπολίτες αλλά και απλούς πολίτες παρέχουν στοιχεία για τη δική τους φρικτή εξόντωση
-εξίσου σημαντικό με το δράμα όλων εκείνων των ανθρώπων που σώθηκαν από το μαχαίρι του τσέτη για να πέσουν στην αδιαφορία έως και απανθρωπιά φορέων που υποτίθεται πως θα μεριμνούσαν για αυτούς, είναι πως μαθαίνουμε και στοιχεία για τους δράστες της γενοκτονίας. Για παράδειγμα, σε ρεπορτάζ τις 16ης Ιουνίου του 1921 για το «κακούργο» όπως το χαρακτηρίζει Καραμουσάλ, γράφει πως «ο πολιτικός διοικητής του Καραμουσάλ, Τζεμάλ-βέης είχεν εξαπολύσει με τους συναρχηγούς του Ρεφίκ βέη, Ντεμίρ βέη, Νταβούτ τσαούς, και με τας συμμορίας του και των στρατόν του την πυρκαϊάν και την σφαγήν εις τας ελληνικές πόλεις και κωμοπόλεις Κοντζέ, Νεοχώρι, Καρατεπέ, Ηράκλειαν, Λεύκας, Νίκαιαν, Φουλατζίκ, Κίρκ-Χαρμάν». Προς τιμήν του, δεν κρύβει πως και η ελληνική πλευρά προέβη σε ωμότητες, αν και δεν έγιναν κατόπιν συγκεκριμένου σχεδίου, αλλά κυρίως ως πράξεις αντεκδίκησης. Στο ίδιο ρεπορτάζ, γράφει πως «Παρεδόσαμεν εις τας φλόγας το Ασάρκιοϊ και το Τατάρκιοϊ και το Καζικλί και την Δάφνην και το Ερεκλί»(…) «Έπειτα ήλθε το Καραμουσάλ, το μεγάλο Καραμουσάλ, το υπερήφανο Καραμουσάλ, το πλούσιον Καραμουσάλ, το κακούργο Καραμουσάλ», όπου «η τιμωρός φωτιά την ισοπέδωνε και μέγαρα, επαύλεις, εργοστάσια, βιομηχανικαί εγκαταστάσεις, εξέδραι, πλοία απετεφρούντο και εφώτιζον την θριαμβευτικήν και τιμίαν εργασίαν της αγιωτέρας των τιμωριών».
Εδώ θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω πως με αυτά τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ ο Κώστας Φαλτάϊτς πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, καθώς εξασφάλισε πως τα ονόματα των θυμάτων –αλλά και ορισμένων εκ των δραστών- δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
Ως πολεμικός ανταποκριτής δεν θα μπορούσε να μην περιγράψει και σκηνές στρατιωτικές. Όμως, φαίνεται πως η ψυχολογία του πολέμου είναι κάτι που τον ενδιέφερε περισσότερο από την περιγραφή μαχών –όσο εντυπωσιακές και αν ήταν αυτές.
Ανάμεσα στα ρεπορτάζ για την προέλαση και τις μάχες σε Αφγκίν, Κιουτάχεια, Τουλού Μπουνάρ, Κιοπρού Χισάρ, Μπιλεζίκ, μαθαίνουμε για την ψυχολογία του φαντάρου, του αξιωματικού, για τις αντιξοότητες που έριχναν τον ηθικό, αλλά και τις μικρές χαρές που μπορούσαν να αναπτερώσουν το φρόνημα.
Έτσι πληροφορούμαστε:
-για την έλλειψη ακόμα και του στοιχειώδους που θα βοηθούσε τους φαντάρους μας να περάσουν τις ατελείωτες ώρες αναμονής και αδράνειας μεταξύ μαχών, που τους καταρράκωναν –δηλαδή ένα βιβλίο, μια εφημερίδα, ή απλώς ένα τσιγάρο («Αν είχαμε ένα τσιγάρο και μια εφημερίδα θα την είχαμε πάρει τώρα την Άγκυρα» έλεγαν με παράπονο οι στρατιώτες, όπως έγραφε ο Φαλτάϊτς σε ρεπορτάζ τον Σεπτέμβριο του 1921),
-για την φοβερή αισχροκέρδια στις περιοχές απ’ όπου περνούσε ο ελληνικός στρατός («εις την Προύσαν ένα πιάτο σούπα φασόλια έχει δυο δραχμάς, μια εφημερίς πενήντα λεπτά, το γιάλισμα των υποδημάτων όσο δεν είνε δυνατόν να φαντασθήτε», αναφέρει σε σχετικό του ρεπορτάζ, καταλήγοντας πως η κυβέρνηση πρέπει να προσέξει δυο σημεία: τον αφοπλισμό των Τούρκων της κατεχόμενης ζώνης και την επιβολή διατιμήσεων).
-για την πείνα του στρατεύματος και τις ζωοκλοπές που είχαν γίνει συχνό φαινόμενο («-Σαρδελλίτσες εγώ δεν τρώω. Θα πάω για καμμιά κοτίτσα.» έλεγε ένας φαντάρος)
-για την παντελή έλλειψη γεωγραφικής αντίληψης των απλών φαντάρων («Κάποιος φαντάρος με ηρώτησε, με την μεγαλειτέραν αφέλειαν, πότε θα εφθάναμεν εις την Σαχάραν, και οι στρατιώται, οι οποίοι ενόμιζον ότι η Μικρασιατική έρημος ήτο το πρόθυρον της μεγάλης αφρικανικής ερήμου δεν ήσαν διόλου ολίγοι», έγραφε ο Φαλτάϊτς)
Ο ίδιος μέσα από τα ρεπορτάζ του προσπαθούσε –μάταια όπως αποδείχθηκε τελικά- να εμψυχώσει το στράτευμα, ενώ είχαν ήδη αρχίσει να φαίνονται καθαρά τα καταστροφικά αποτελέσματα του διχασμού. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της 10ης Αυγούστου του 1921: «Είμεθα όλοι αντικεμαλικοί!».
Θα πρέπει να αναφέρουμε πως ο Κώστας Φαλτάϊτς τραυματίστηκε από θραύσμα οβίδας κατά τη διάρκεια αεροπορικής επίθεσης στις 15 Αυγούστου του 1921 στο Ιρνλάρ Κατραντζή. Μαζί του τραυματίστηκε και ο συνάδελφός του των «Χρονικών», Στρατής Κτεναβέας. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έκανε ο ίδιος καμία αναφορά στον τραυματισμό του-ούτε καν ενημέρωσε την εφημερίδα για την οποία εργάζονταν, παρά μόνο η πληροφορία μαθεύτηκε από άλλους τραυματίες στρατιώτες- αλλά αρνήθηκε να εγκαταλείψει το μέτωπο. Έτσι, συνέχισε να στέλνει ανταποκρίσεις, μέχρι τον Νοέμβριο του 1921, όταν και το κράτος έδωσε εντολή να εκκενώσουν την περιοχή όλοι οι δημοσιογράφοι.
Με την επιστροφή του, λοιπόν, στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1921, εξέδωσε αμέσως το βιβλίο με τίτλο «Αυτοί είναι οι Τούρκοι –Αφηγήματα των σφαγών της Νικομήδειας», που περιλαμβάνει μαρτυρίες από τους επιζώντες των σφαγών των περιοχών Φουλατζίκ, Νίκαια, Καρά Τεπέ, Φουντούκλια, Κονζές, Λεύκες, Ορτάκιοϊ, Καρασού. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια του Φαλτάϊτς να αποκαταστήσει την αλήθεια σε σχέση με τις έρευνες της Διασυμμαχικής Επιτροπής το 1921 για τα εγκλήματα που τελέστηκαν από την πλευρά των Ελλήνων κατά των Τούρκων, θεωρώντας πως η έρευνα δεν ήταν αμερόληπτη, αφού δεν δόθηκε επαρκής χρόνος στους Έλληνες να παρουσιάσουν τις σφαγές που υπέστησαν οι ίδιοι.
Όπως ανέφερε στον πρόλογο του βιβλίου αυτού, η επιτροπή «(…) σε τρεις ώρες μέσα εδέχτηκε και άκουσε και εξέτασε τις επιτροπές εβδομήντα σχεδόν Ελληνικών, Αρμενικών και Κιρκασιακών χωριών και πολιτειών που είχαν πάθη και σφαγιασθή από τους Τούρκους. Η επιτροπή ρωτούσε δυο λόγια τους παπάδες και τους προέδρους των χωριών ύστερα έλεγε:
-Καλά, καλά, να έρθουν άλλοι.
Τι θα μάθαιναν στην ολιγόλεπτην αυτήν εξέταση που έκαναν για τους σφαγιασμούς χιλιάδων ανθρώπων και πως θα εσυγκινόνταν τα ίδια τα μέλη της επιτροπής από τα δυο λόγια μόνο που άφιναν τους παθιασμένους ανθρώπους να τους πουν! (…)».
Βρισκόμαστε πια στο 1922, στην Αθήνα. Ενυπόγραφα ρεπορτάζ ή άρθρα του Φαλτάϊτς δεν βλέπουμε στην εφημερίδα «Εμπρός», παρά μόνον στα τέλη Σεπτεμβρίου, όταν ξεκινάει για τα καλά το δράμα της Θράκης. Ωστόσο, έχουμε ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο: το προσωπικό του ημερολόγιο, που ο ίδιος τιτλοφόρησε «Πώς Απέθανεν η Μικρά Ασία», και το οποίο καλύπτει περίοδο περίπου δύο εβδομάδων πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή (από τις 24 Αυγούστου έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1922 με το παλαιό ημερολόγιο). Περιλαμβάνει άγνωστες πληροφορίες για το πολιτικό και δημοσιογραφικό παρασκήνιο των ημερών που οδήγησαν στην Καταστροφή της Σμύρνης, κάνει αναφορές σε γεγονότα που λίγοι σήμερα θυμούνται, αποκαλύπτει διαλόγους με πρόσωπα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, δίνει μια «γεύση» από το κλίμα που επικρατούσε στην Αθήνα εκείνες τις ημέρες. Οι πληροφορίες που περιέχει έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αξία, όχι μόνον επειδή γράφτηκαν από έναν δημοσιογράφο που έζησε τα γεγονότα, αλλά επίσης, ακριβώς επειδή πρόκειται για προσωπικές καταγραφές και βιώματα που δεν σκόπευε ποτέ να δημοσιοποιήσει, δεν έχουν υποστεί καμία παρέμβαση, ωραιοποίηση ή λογοκρισία.
Το ημερολόγιο δίνει μια εξαιρετικά ρεαλιστική εικόνα για το κλίμα που επικρατούσε στην Αθήνα τις ημέρες που οδήγησαν στην Καταστροφή της Σμύρνης:
– για την αδιαφορία της Αθήνας (κυβέρνησης και λαού) για την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου και την επερχόμενη καταστροφή, καθώς την ώρα που η Σμύρνη σφάζονταν και καίγονταν ολόκληρη, στην Αθήνα η ψυχαγωγία συνεχίζονταν ως να μην συμβαίνει τίποτα.
-για τη λογοκρισία και τις διαψεύσεις της κυβέρνησης για τις σφαγές στη Σμύρνη παρά το μεγάλο κύμα προσφύγων,
-για την έλλειψη σχεδιασμού ως προς την έξοδο του Στρατού αφού φαινόταν καθαρά πως έχει χαθεί ο πόλεμος,
-για τη στάση της κυβέρνησης έναντι των στρατιωτών που γυρνούσαν από το μέτωπο,
-για τη φιλοτουρκική στάση και προπαγάνδα στον γαλλικό τύπο,
-για τα εμπόδια που έβαζε η Ελληνική κυβέρνηση στη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων της Μικράς Ασίας και της ανταλλαγής πληθυσμών,
-πληροφορίες προσφύγων από τη Σμύρνη για τις σφαγές αλλά και για τη στάση του Στεργιάδη και την φυγή του στρατού.
Σας διαβάζω ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
Στην καταχώρηση της 1ης Σεπτεμβρίου 1922 διαβάζουμε πως :«Τα θέατρα σήμερα την νύχτα είναι πάλι ανοιχτά και παίζουν. Ο κόσμος στο θέατρο της Κυβέλης όπου παίζουν την «Κέτσεν Σίμμυ» γελά και η μουσική χτυπά εύθυμα τραγουδάκια. Μπήκα μέσα να δω την ψυχαγωγία του κόσμου και έφυγα αηδιασμένος. Είναι, λοιπόν και αι Αθήναι η άτιμη και πουλημένη πόλις που προορίζεται να καταστραφή με τη σειρά της και αυτή, αφού δεν αισθάνθηκε την συγκίνηση της καταστροφής της μεγαλυτέρας ύστερα από αυτήν ελληνικής πόλεως και την σφαγήν και καταστροφήν όλου του ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Η αηδία μου ήταν περισσότερον από μεγάλη και μου ήρχετο διάθεσις να κάνω εμετόν».
Μια ημέρα νωρίτερα, έγραφε πως «Η δεσποινίς Μέλπω, μια τόσον γνωστή μου δεσποινίς, που την είδα στην οδόν Αιόλου, μου είπε.-Δεν ξεύρεις πόσο είμαι λυπημένη… Τα υφάσματα διαρκώς ακριβαίνουν. Αυτή είναι ακόμη αλοίμονον η ψυχολογία του κόσμου. Τραγουδά, ενώ καίεται το διπλανό σπίτι του λέγοντας: -Τι με νοιάζει εμένα. Μήπως είναι δικό μου το σπίτι;»
Στην καταχώρηση της 30ης Αυγούστου γράφει πως «Ο Λαχανοκάρδης –ο διευθυντής του «Εμπρός»- που του έγραψα το βράδυ πληροφορίας για τας σφαγάς που ηκολούθησαν την κατάληψιν της Σμύρνης, τας πετά στο καλάθι θυμωμένος και δεν τας δημοσιεύει.
-Είναι ψέματα αυτά, μου λέγει.
-Μου τα είπαν επιβάται που έβλεπαν τας σφαγάς από το πλοίο που ήτο αραγμένο στο λιμάνι της Σμύρνης.
-Η Κυβέρνησις τα διαψεύδη. Λέγη ότι τίποτα σχεδόν δεν συνέβη.»
Ιδιαιτέρως διαφωτιστική για την έλλειψη σχεδιασμού από την ελληνική πλευρά είναι η καταχώρηση της 26ης Αυγούστου: «Είδα τον πρώην γενικό επιτελάρχη κ. Γουβέλη. Του είπα τον πόνο μου. Του μίλησα για τους λόγους της αποτυχίας μας τον περασμένο Μάρτιο στο Εσκί-Σεχήρ. Συμφωνούσε. Και πονούσε τόσο, ώστε ένα απόγευμα στο σπίτι του που είχα πάει, μου έλεγε γιατί εχάσαμε, πώς από την ηλιθία αδιαφορία, την εγκληματική αρρώστια ή τεμπελιά της θελήσεως του κ. Γούναρη εχάσαμε.
Σήμερα, ενώ μιλούσαμε για την μεγάλη μας τραγωδία, τον ρώτησα ξαφνικά:
-Έχετε υπ’ όψιν στρατηγέ μου την Ερυθραία;
-Τι είναι αυτό; Ρώτησε με απορία ο στρατηγός.
Του μιλούσα με θέρμη, που έκανε πολύ νευρική την ομιλία μου.
-Ήθελα να σας ερωτήσω, στρατηγέ μου, αν υπάρχη κανένα σχέδιο του Επιτελείου προβλέπον την οργάνωσιν της χερσονήσου της Ερυθραίας, εις περίπτωσιν ατυχίας του στρατού μας.
-Αλλά, όχι, είπεν ο στρατηγός. Δεν μας γεννήθηκεν αφορμή να το σκεφθούμε.»
Σημειώνεται πως οι πληροφορίες του ημερολογίου του, εκτός των άλλων, επιμερίζουν τις ευθύνες στους Έλληνες πολιτικούς όλων των παρατάξεων, γιατί, όπως έγραφε ο ίδιος, στην πλειονότητά τους έδωσαν στην εκστρατεία αυτή χαρακτήρα κυρίως αποικιοκρατικό και όχι απελευθερωτικό, με αποτέλεσμα την αδιαφορία ή και την αντίδραση των Ελλήνων, λαού και στρατού, με τις ολέθριες συνέπειες του πολέμου αυτού.
Ο Φαλτάϊτς, εξοργισμένος με την αδιαφορία της διεύθυνσης του «Εμπρός» για τα τεκταινόμενα στη Μικρά Ασία, γράφει στο ημερολόγιό του πως έχει αποφασίσει οριστικά να φύγει από την εφημερίδα αυτή. «Περιμένω όμως γιατί θέλω να πάω στο μέτωπο, το υπάρχον πια, και είναι το «Εμπρός» που θα με στείλη», μας πληροφορεί. Στο μέτωπο τελικά δεν επέστρεψε, όμως, μετά από πολλές εκκλήσεις, κατάφερε η εφημερίδα να τον στείλει στη Θράκη, η οποία με την Ανακωχή των Μουδανιών και την ανταλλαγή πληθυσμών πέρασε οριστικά στην κυριαρχία της Τουρκίας.
Θα ολοκληρώσω αυτή τη σύντομη παρουσίαση του έργου του Κώστα Φαλτάϊτς, με μια προφητική μπροσούρα που έγραψε και τύπωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1922, με τίτλο «Εμπρός εις τον κίνδυνον»:
«Τας ώρας αυτάς που ο κίνδυνος της Ελληνικής Φυλής είναι περισσότερον από κάθε άλλη φορά μεγάλος, έπειτα από το σπάσιμο του Μικρασιατικού κρηπιδώματος, το οποίον εφύλασσεν όλη την Ελλάδα και όλην την Ευρώπην από του Μουσουλμανισμού, βλέπω τον εαυτό μου υποχρεωμένον ως πατριώτην, ως άνθρωπον και ως κινδυνεύον άτομον, να φωνάξω προς το Ελληνικό κοινόν, εκείνο που ίσως δεν ξεύρει ακόμη, αλλά που αύριον ασφαλώς, θα το εννοήση και θα το μάθη, χωρίς κανένας πλέον να του το πη.
Ο πόλεμος μεταξύ Μουσουλμανισμού και Χριστιανισμού εξερράγη, αδιάφορον αν δεν ευρισκώμεθα ακόμη εμπρός εις κάποιαν επίσημον κήρυξίν του.
Έλληνες διπλωμάται και πολιτικοί, ανόητοι, ψυχροί και αδιάφοροι προς τον Μικρασιατικόν αγώνα μας και ξένοι κυβερνήται κεφαλαιοκράται και επομένως εγωισταί και τυφλοί δεν ηθέλησαν να ιδούν, δεν είδον οι τελευταίοι, λόγω της αντιζηλίας μεταξύ των και του μίσους ή της αδιαφορίας προς τους Έλληνας, ότι ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδος και Κεμάλ, απετέλει αψιμαχίαν και προανάκρουσμα ενός ακήρυκτου πολέμου μεταξύ Χριστιανισμού και Μουσουλμανισμού. Αν η Ελλάς εις την αψιμαχίαν αυτήν ενίκα, ο Μουσουλμανισμός θα συνέπτυσσε τας πολεμικάς του πτέρυγας, θα απέθετε τα όπλα, θα εκήρυσσε αναστολήν των εχθροπραξιών, δια να αρχίση κάποιαν άλλην, ίσως φοράν. Αν η Ελλάς ενικάτο, όπως, αλλοίμονόν μας έγινε, ο Μουσουλμανισμός θα αναπτερώντο, θα εξάπλωνε παντού το πολεμικόν του μένος, και το κύμα του θα εκινείτο να ξαπλωθή από την Αφρικήν και την Ασίαν, να διώξη από εκεί και να συντρίψη τον Χριστιανισμόν, να απλωθή κατόπιν άγριον και αιμοδηψές εις την Ευρώπην, παρασύρον πρώτα εις το κόκκινο πλημμύρισμά του πάλιν τον Ελληνισμόν.
Το σπάσιμο των λαϊκών ελευθεριών από τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον, ο οποίος ήτο πόλεμος ατομικών των αρχόντων φιλοδοξιών και όχι πόλεμος ανυψώσεως των ελευθεριών, έκανε τους Λαούς και τα άτομα κεφαλαιοκράτας, δουλικούς και ιδιοτελείς, αφήρεσεν από αυτούς το αίσθημα της κοινής αυτοσυντηρήσεως και έδωσε τον καιρόν εις τους κυβερνήτας να σηκώσουν τας ιδέας των εμπορικών συμφερόντων και των αχαλίνωτων φιλοδοξιών των εις τα μόνα δόγματα της πολιτείας και της κυβερνήσεως των Λαών.
Πολιτικός προσανατολισμός παρεκτραπείς από το αίσθημα της φιλανθρωπίας, από το κυριώτερον δηλαδή συνταγματικόν δόγμα όλων των Χριστιανικών πολιτευμάτων, δεν ήτο δυνατόν παρά να είναι κακός και επιζήμιος προσανατολισμός, πολιτισμός αμβλυωπίας και τυφλώσεως. Η αλληλεγγυότης των Χριστιανικών Κρατών εθραύσθη ούτω, εθραύσθη, δια να δώση καιρόν εις τας Μωαμεθανικάς φυλάς να συνασπισθμούν ηθικώς, να συγκεντρωθούν διπλωματικώς, να ανδρωθούν υλικώς και να ευρίσκωνται ήδη έτοιμοι να συντρίψουν ή να εκδιώξουν τον εντός των χωρών των εισδύσαντα υπό την μορφήν αποικιών, προτεκτοράτων, εμπορικών ζωνών, εμπορικών διεισδύσεων, διομολογήσεων, Χριστιανισμόν.
Παρ’ όσον και αν ξενίση ίσως επιπόλαιον αναγνώστην, η επιμονή μας εις τους θρησκειακούς όρους Χριστιανωσύνη και Μουσουλμανωσύνη, το πράγμα είναι ακριβώς ούτω. Δυο πολιτισμοί διάφοροι, αφού διάφορος είναι και ο παραγωγός αυτών σπόρος, ευρίσκονται σήμερον αντιμέτωποι ο είς του άλλου, έτοιμοι να αιματοκυλύσουν τους εις αυτούς ανήκοντας Λαούς.
Προς ποίου το μέρος ευρίσκεται το δίκαιον, και επομένως, προς ποίου το μέρος ευρίσκεται η μεγαλειτέρα πιθανότης της νίκης;
Δια τον θέλοντα να ιδή και να απαντήσει φιλοσοφικώς, η απάντησις είναι εύκολος:
Ο Μουσουλμανισμός, οδηγούμενος ηθικώς από το Κοράνιον, από το ευαγγέλιον δηλαδή του μίσους προς τους ξένους, των σαρκικών ηδονών, του αίματος και της απολαύσεως, αποτελεί κατ’ ανάγκην πολιτισμόν οπισθοδρομικόν, στάσιμον, παχυλόν, ανίκανον προς πρόοδον και εξέλιξιν. Τοιούτος είναι ο Μουσουλμανικός πολιτισμός και ως τοιούτος στέκεται εις τας ψυχάς των Μουσουλμάνων, οι οποίοι αισθάνονται πιεζόμενον, τυραννούμενον, ασφυκτιώντα τον εαυτόν των μέσα εις την ατμόσφαιραν της Χριστιανικής διεισδύσεως, η οποία δια των κτήσεων, των ζωνών επιρροής και διομολογήσεων, εκάλυψε πάσαν την Μουσουλμανικήν ζωήν. Και την ατμόσφαιρα αυτήν, την αταίριαστον, την ακατάλληλον, την τυραννικήν, επομένως, ζητεί να αποσείση ο Μουσουλμανισμός, θέλων να επανέλθη εις τον ιδικόν του γηγενή και φυσικόν πολιτισμόν.
Αυτή είναι η αλήθεια η φιλοσοφική του πράγματος, την οποίαν η εγωιστική και εμποροκρατική πολιτική των Συμμάχων, αντί να την εμποδίση να εκδηλωθή, προς το συμφέρον και προς την ζωτικήν άμυναν των Λαών της Ευρώπης, την διετήρησε, την υπεξέκαυσε, την ήνδρωσε και την ώπλισε.
Τυφλοί κυβερνήται της Γαλλίας, οδηγούμενοι από την πλέον αχαλίνωτον πολιτικήν της υποδουλώσεως όλου του κόσμου, μηδέ της Αγγλίας εξαιρουμένης εις την Γαλλίαν, ώπλισαν ηθικώς και υλικώς τον πρόμαχον του Μουσουλμανισμού Κεμαλισμόν, και αναποφάσιστοι και αγνοούντες την Μουσουλμανικήν ψυχολογίαν, την ψυχολογίαν του δούλου δηλαδή, κυβερνήται της Αγγλίας δεν εκτύπησαν την Μουσουλμανικήν εξέγερσιν, άμα τη εκδηλώσει της, νομίζοντες ότι ήτο δυνατόν δια της αναβλητικότητός των προς λήψιν μέτρων, να απέτρεπον και να απεσόβουν το κακόν.
Γαλλία και Αγγλία θα πληρώσουν, ασφαλώς, τας συνεπείας της κεφαλαιοκρατικής, η μεν, της αναποφασίστου η δε πολιτικής των, διότι ένα είναι βέβαιον ότι ο Μουσουλμανισμός δεν θα κτυπήση ολιγώτερον τους φανερούς εχθρούς του Άγγλους από τους δήθεν φίλους του, αλλά ηθικώς εχθρούς του Γάλλους. Το ξύπνημα των κυβερνώντων σήμερον την ζωήν των προβάτων αυτών που λέγονται Ευρωπαϊκοί Λαοί, πολιτικών της Αγγλίας και της Γαλλίας δεν βλέπομεν, δυστυχώς, να έχη γίνη μέχρι σήμερον, δια ν’ αποτραπή, ενώ είναι καιρός, η συμφορά.
Δια την Ελλάδα εν τούτοις, την Ελλάδα, η οποία αγωνίζεται σήμερον προς διατήρησιν της υπάρξεώς της και όχι την κατάκτησιν άλλων Λαών, η ηθική του αγώνος της δεν βλέπομεν ότι δεν θα της δώση την τελικήν νίκην.
Η Ασιατική ακτή του Βοσπόρου είναι το φυσικόν σύνορον του Μουσουλμανισμού, και από εκεί δεν πρέπει κατ’ ουδένα λόγον να περάση ο Κεμάλ.
Η κατανόησις της αλήθειας αυτής, ότι ο κίνδυνος της Θράκης αποτελεί κίνδυνον της υπάρξεως πλέον αυτής της Ελλάδος, αυτών ημών ως ατόμων, ας υψωθή εις θρησκείαν εντός μας και το αίσθημα της κοινής και όχι της ατομικής αυτοσυντηρήσεως, ας προταθή ως το μόνον όπλον σωτηρίας, ας εισέλθη εις όλων μας τας ψυχάς, ας μας καταλάβη, ας γίνη μόνος οδηγός των σκέψεών μας, των ομιλιών μας, των θυσιών μας, των παρορμήσεών μας, όλης μας της υπάρξεως.»
Καθώς οι εξελίξεις στην Ουκρανία από τη μια πλευρά και από την άλλη η συνεχής προκλητικότητα της Άγκυρας και η αμφισβήτηση ελληνικών εδαφών, δείχνουν ότι ιστορία δεν αποκλείεται να επαναληφθεί, θα ήθελα να κλείσω την παρουσίαση τονίζοντας αυτή την προειδοποίηση του Φαλτάϊτς, που μοιάζει πιο τρομακτικά επίκαιρη από ποτέ: «Ο κίνδυνος της Θράκης αποτελεί κίνδυνο της υπάρξεως πλέον αυτής της Ελλάδας».
__________________________________________________________________________
(*) Ομιλία 3ης Μαρτίου 2022 στο ΙΗΑ ZOOM FORUM.
(**)Κάτοχος MA του τμήματος δημοσιογραφίας και νέων τεχνολογιών του Πανεπιστημίου DUK της Αυστρίας. Δημοσιογράφος στον Όμιλο Καλοφωλιά (“Εξπρές”, http://www.express.gr, Kapatel) και Euro2day.gr.
__________________________________________________________________________
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.
_________________________________________________________________________
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)