Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος δια το θαύμα του Αγίου Φωτός.

Posted on 4 Μαΐου, 2024

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Είναι λυπηρό Κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι να αμφισβητούν το Άγιον Φως και το χείρον τούτου να ειρωνεύονται τη συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Χριστιανών που πιστεύουν στο θαύμα τούτο.

Ιδού τι γράφει ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ο μεγάλος αυτός Γέροντας της εν Χριστώ αγάπης και ομολογίας, για το για το Άγιο Φως κατά το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο : ‘’Ο κλήρος περιήλθε λιτανεύων μετά ψαλμωδιών τρις το Άγιον Κουβούκλιον· μετά δε την λιτανείαν απεσφραγίσθη η θύρα του Ιερού Κουβουκλίου, ο δε Πατριάρχης απεκδυθείς τα αρχιερατικά άμφια και  φέρων μόνον στιχάριον εισήλθεν εις τον Πανάγιον Τάφον’’*.

Κατόπιν όπως σημειώνει ‘’ηρεύνησαν Αυτόν μη φέρη μεθ’ εαυτού πυρεία. Εισελθών ανέγνωσε γονυπετής προ του Παναγίου Τάφου ευχήν δεόμενος, ίνα το ένδοθεν του Αγίου Τάφου διανεμηθησόμενον φως είη τοις μετ’ ευλαβείας αυτό λαμβάνουσιν χαρίτος περιεκτικόν’’. 

Παρεπόμενα της αντιεκκλησιαστικής ειρωνίας και πολεμικής όσων αμφισβητούν το θαύμα του Αγίου Φωτός είναι και η άρνησή τους ότι, το ‘’διανεμηθησόμενον φως είη τοις μετ’ ευλαβείας αυτό λαμβάνουσιν χαρίτος περιεκτικόν’’. 

Και συνεχίζει ο Γέροντας Φιλόθεος ως ακολούθως : ‘’Ήδη βαθεία σιγή διαδέχεται τους προ μικρού τας αχανείς του Ναού διαστάσεις δονούντας αλαλαγμούς· αγωνία άρρητος καταλαμβάνει σύμπαντας τους όχλους των προσκυνητών. Μόλις λεπτά τινά παρέρχονται, και αίφνης βοή συμμιγής, ή ιαχή ουρανομήκης συνταράσσει τα νεύρα ακόμα, σείουσα τους θόλους του Ναού… Είναι η θεσπέσια γλυκύτατη φωνή· Το Άγιο Φως! Και ιδού αληθώς μεταδίδεται παρά του Πατριάρχου το Άγιο Φως, εν πυρσοίς αργυροίς εξ αμφοτέρων των οπών του Ιερού Κουβουκλίου. Και εκ μεν της δεξιάς οπής παραλαμβάνει αυτό προνομιούχος τις οικογένεια εντοπίων Ορθοδόξων και το Άγιον Βήμα ένθα διανέμεται εις τα πλήθη υπό του Σκευοφύλακος του Παναγίου Τάφου· εκ δε της αριστεράς οπής παραλαμβάνουν αυτό οι Αρμένιοι, οι Κόπται, οι Συριάνοι (Ιακωβίται) και μετακομίζοντες εις τα εντός του Ναού παρεκκλήσιά των διανέμουσιν εις τους λαούς των. Οι ήχοι των κωδώνων, των βαρυγδούπων σημάντρων και των αλαλαγμών του απείρου πλήθους χαιρετίζουσι χαρμοσύνως το Άγιο Φως, όπερ εκ ακαρεί διαδίδεται ούτω εις άπαντα του Ναού τα μέρη, εις τ’ άνω, εις τα κάτω, και εις τας απωτάτας αυτού γωνίας.  Όλαι αι κανδήλαι, όλαι αι λυχνίαι, όλοι οι πολυέλεοι, όλαι αι λαμπάδες του Ναού ευρέθησαν εν μια στιγμή αναμμέναι’’.  Το ‘’ευρέθησαν εν μια στιγμή αναμμέναι’’, δεν είναι θαυμαστόν;

Ενθυμούμαι μια απλή γιαγιά από την Κύπρο, που μου περιέγραφε παραστατικά το άναμμα των κανδήλων από το Άγιο Φως εντός του Ναού της Αναστάσεως, σαν μια πολύ μεγάλη πλατιά κορδέλα.  Η ειλικρίνεια απλών ανθρώπων, απλών γιαγιάδων και παππούδων, που με απλότητα και αυθορμητισμό περιγράφουν με τον τρόπο τους, την εμπειρία τους αυτή στο Ναό της Αναστάσεως, φανερώνει ένα αληθινό βίωμα. 

‘’Πολλοί φέρουσι το φως των (33) κηρίων  επί του προσώπου, εταίροι εις τα στήθη και τας χείρας χωρίς ουδεποσώς πάθωσι βλάβην τινά’’, αναφέρει ο Γέροντας Φιλόθεος.

Είναι επακριβώς αυτό το οποίο καταγράφεται στην ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, όπου παρατίθεται συνοπτική παρουσίαση για το Άγιον Φως, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής : ‘’Μετά το πέρας της ευχής τοποθετεί (ο Πατριάρχης) το βαμβάκιον εις τον Πανάγιον Τάφον και με θαυμαστόν τρόπον ανάβει.  Με αυτό ανάβει τα κεριά και εξέρχεται από Το Ιερόν Κουβούκλιον. Το σπουδαίον είναι ότι το Άγιον Φως δι’ ολίγα λεπτά δεν έχει πυράδα.  Δηλαδή εάν εις ακουμπήση το Άγιον Φως εις τα χέρια του δεν θα καή. Πραγματικώς είναι ένα εκ των μεγαλυτέρων Θαυμάτων της Χριστιανοσύνης, το οποίον επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο το Μέγα Σάββατον’’.

Όσοι Κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι διαλαλούν τη δυσπιστία τους για το θαύμα του Αγίου Φωτός, αδίκως θεωρούν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Χριστιανών την ενστερνίζεται.  Δεν ακολουθεί το πλήρωμα της Εκκλησίας τη δυσπιστία τους αυτή, ούτε και καμιά από τις κατά Τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες συμφωνεί με αυτούς.  Η δυσπιστία τους αυτή, για το θαυμαστό τρόπο που λαμβάνει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων το Άγιον Φως στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού κάθε χρόνο το Μέγαλο Σάββατο, τους μόνους που ‘’αγγίζει’’ και επιχαίρουν για τούτο, είναι οι δεδηλωμένοι άθεοι, και τούτο μαρτυρείται από το διαδικτυακό ‘’πανηγύρι’’ των, κάθε φορά που εκλαμβάνουν τη δυσπιστία τούτη, ως συνηγορούσα στην αντίθεη στάση τους.

*‘’Μέγα και θαυμαστόν προσκύνημα εις Παλαιστίνην και Σινά’’ υπό του Ηγουμένου της εν Πάρω Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας Φιλοθέου, Εκδοτικός οίκος «Αστήρ» Αλ. & Ε. Παπαδημητρίου Αθήναι 1974.

 

Η αυθεντικότητα του θαύματος του Αγίου Φωτός όπως πιστοποιείται από την επιστήμη. Νέα δεδομένα.

Posted on 5 Μαΐου, 2024

Χάρης Σκαρλακίδης, Αρχιτέκτων / Msc Θεολογίας

Κάθε χρόνο, λίγο πριν το Πάσχα, η πολεμική κατά του Αγίου Φωτός κάνει την επανεμφάνισή της. Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα φέτος, η πολεμική έχει ως επίκεντρό της τον τρόπο με τον οποίο ανάβει η ιερή κανδήλα που υπάρχει μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Ανάβει θαυματουργικά ή ανάβει από ανθρώπινο χέρι;

Θα απαντήσουμε σε λίγο αυτό το ερώτημα και θα εξηγήσουμε λεπτομερώς όλα όσα εκτυλίσσονται μέσα στον Πανάγιο Τάφο την ώρα που εμφανίζεται το Άγιο Φως.

Πρώτα όμως θα πρέπει να απαντήσουμε ένα άλλο κρίσιμο ερώτημα. Τι γινόταν πριν από μία χιλιετία στην ίδια τελετή; Υπήρχαν και τότε τα ίδια ερωτήματα και οι ίδιες αμφιβολίες;

Υπήρχαν και τότε πολέμιοι του θαύματος που ισχυρίζονταν ότι η κανδήλα του Τάφου ανάβει με φυσικό τρόπο από ανθρώπινο χέρι; Η απάντηση που δίνει η επιστήμη της ιστορίας σε αυτό το ερώτημα είναι ότι, πριν από μία χιλιετία, δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με τρόπο που άναβε η κανδήλα του Παναγίου Τάφου: διότι από τα τέλη του 8ου αιώνα (που ξεκινάει η τελετή) μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, επί οκτώ συνεχόμενους αιώνες, την ώρα της τελετής του Αγίου Φωτός δεν υπήρχε κανένας μέσα στον Τάφο. Όλοι ανεξαιρέτως οι αυτόπτες μάρτυρες της τελετής διηγούνται ότι ο Πανάγιος Τάφος ήταν άδειος και κλειδωμένος, και συχνά φυλασσόμενος από μουσουλμάνους στρατιώτες. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων στεκόταν έξω από τον Τάφο, όπου προσευχόταν για την έλευση του Αγίου Φωτός, χωρίς να διαβάζει κάποια ειδική επίκληση. Προσευχόταν απλά, αυτοσχέδια, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν ήθελε κάποιος να ανάψει την κανδήλα του Τάφου με φυσικό τρόπο εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να το πράξει, διότι κανείς δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στον Τάφο πριν κατέλθει το Άγιο Φως.

Όταν το Φως εμφανιζόταν, τότε άναβε θαυματουργικά η κανδήλα που υπήρχε στο εσωτερικό του άδειου Τάφου, όπως πιστοποιείται από όλους τους αυτόπτες μάρτυρες ― ακόμη και από Άραβες μουσουλμάνους. Τότε ο πατριάρχης ξεκλείδωνε τον Τάφο και εισερχόταν για να λάβει το Φως στις λαμπάδες του.

Όλα αυτά που γράφουμε τα επιβεβαιώνουν με ομόφωνο τρόπο οι ιστορικές πηγές. Ο γράφων, μετά από 10 χρόνια ιστορικής έρευνας, συγκέντρωσε 85 ιστορικές μαρτυρίες περί του Αγίου Φωτός (μεταξύ του 4ου και του 16ου αιώνα) και τις κατέγραψε στο βιβλίο του «Άγιον Φως».

Κλείνουμε αυτή την ιστορική παρένθεση και ερχόμαστε στο σήμερα και στο ερώτημα που θέσαμε πρωτύτερα. Ανάβει θαυματουργικά η κανδήλα του αγίου Τάφου ή ανάβει από ανθρώπινο χέρι; Το 2019, ο σκευοφύλακας του Παναγίου Τάφου, Μητροπολίτης Ιεραπόλεως Ισίδωρος, δήλωσε σε συνέντευξη ότι ο ίδιος βάζει την κανδήλα σβησμένη στον Τάφο, την ανάβει με φυσικό τρόπο και εν συνεχεία εξέρχεται. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων εισέρχεται στον Τάφο, η κανδήλα είναι ήδη αναμμένη. Η συγκεκριμένη διαδικασία λαμβάνει χώρα τα τελευταία μόνο χρόνια, διότι οι προηγούμενοι πατριάρχες, Ειρηναίος και Διόδωρος, έχουν δηλώσει με σαφήνεια ότι η ιερή κανδήλα ανάβει θαυματουργικά.

Και τώρα περνάμε στο πιο κρίσιμο ερώτημα. Έχει κάποια επιρροή στο θαύμα του Αγίου Φωτός το γεγονός ότι στις ημέρες μας η κανδήλα του αγίου Τάφου ανάβει με φυσικό τρόπο; Η απάντηση είναι «όχι» ― διότι, το έτος 2019, όταν ο Μητροπολίτης Ισίδωρος δήλωσε ότι η φλόγα της ιερής κανδήλας ήταν μία φυσική φλόγα που την άναψε ο ίδιος, το ίδιο έτος, ο καθηγητής Giulio Fanti απέδειξε ότι η φλόγα που έφερε στις λαμπάδες του ο πατριάρχης Θεόφιλος όταν εξήλθε από τον Τάφο ήταν μία φλόγα η οποία δεν έκαιγε. Πως είναι δυνατόν, θα αναρωτηθεί κάποιος, μια φυσική φλόγα η οποία καίει να μετατραπεί και να μεταμορφωθεί σε μία ιερή φλόγα που δεν καίει;

Ας εξηγήσουμε λοιπόν τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον άγιο Τάφο, λίγο πριν εξέλθει ο πατριάρχης με το Άγιο Φως στις λαμπάδες του. Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων εισέρχεται μόνος του στον εσωτερικό θάλαμο του Παναγίου Τάφου και στέκεται γονατιστός μπροστά από την ταφόπλακα, πάνω στην οποία βρίσκεται ήδη αναμμένη η ιερή κανδήλα. Μόλις ο πατριάρχης γονατίζει, αρχίζει αμέσως να διαβάζει μια ειδική επίκληση, διά της οποίας ζητά από τον Χριστό να αναδείξει το Άγιο Φως «ως αγιασμού δώρον και πάσης θεϊκής χάριτος πεπληρωμένον». Και ο Χριστός, λόγω της άπειρης αγάπης του, πράττει αυτό που αιτείται ο πατριάρχης διά της ευχής, προς χάριν των πιστών που αναμένουν έξω από τον Τάφο και όχι προς χάριν του πατριάρχη. Μόλις ο πατριάρχης διαβάσει την επίκληση, ο Χριστός, που είναι ασφαλώς και ο Ίδιος παρών, προσφέρει το Άγιον Φως της Αναστάσεώς του ως «δώρον αγιασμού», δηλαδή ως θείο δώρο διά του οποίου αγιάζεται ο άνθρωπος. Εκείνη τη στιγμή όλο το εσωτερικό του Παναγίου Τάφου «πλημμυρίζει» από το Άγιο Φως. Όλος ο Τάφος κατακλύζεται από το Φως της Αναστάσεως του Χριστού. Αν λοιπόν η κανδήλα είναι ήδη αναμμένη με φυσικό τρόπο, η φυσική φλόγα μετατρέπεται σε ιερή φλόγα από το Άγιο Φως που «πλημμυρίζει» τον Τάφο. Κατά συνέπεια, όταν ο πατριάρχης εξέρχεται από τον Τάφο, μοιράζει οπωσδήποτε το Άγιο Φως, είτε πιστεύει σε αυτό είτε όχι.

Το θαύμα του αγίου Φωτός δεν είναι η κανδήλα που ανάβει μόνη της. Τα θαύμα είναι το Φως που φανερώνεται και κατακλύζει όλο τον πανάγιο Τάφο και όλο τον ναό της Αναστάσεως. Και αυτό το θαύμα δεν έχει καμία σχέση με το τι πράττει ή με το τι πιστεύει ο εκάστοτε πατριάρχης. Το θαύμα είναι παντελώς αποκομμένο και ανεξάρτητο από το πρόσωπο του πατριάρχη. Η έλευση του Αγίου Φωτός δεν εξαρτάται από τα πρόσωπα, αλλά είναι πάνω από τα πρόσωπα. Γι’ αυτό και δεν κρίνουμε τα πρόσωπα. Το θαύμα είναι τελείως ανεξάρτητο από το αν η κανδήλα είναι σβησμένη ή αναμμένη.

Θα μπορούσε κάποιος σε αυτό το σημείο, να αναρωτηθεί και να πει: Και πως είμαστε βέβαιοι ότι πράγματι ο Τάφος κατακλύζεται με το Άγιο Φως και η φλόγα της κανδήλας (αν είναι ήδη αναμμένη) μετατρέπεται σε ιερή φλόγα; Πως μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο πατριάρχης, όταν βγαίνει από τον Τάφο, μοιράζει πράγματι το Άγιο Φως και όχι μία κοινή φλόγα;

Τα ερωτήματα αυτά είναι εύλογα, και τις απαντήσεις σε αυτά τις δίνει η ίδια η επιστήμη.

Την απάντηση και την επιβεβαίωση ότι ο πατριάρχης μοιράζει το Άγιο Φως, είτε πιστεύει σε αυτό είτε όχι, τη δίνει η ίδια η επιστήμη. Ας δούμε λοιπόν, εν τάχυ, τι έχει αποφανθεί η επιστήμη σε σχέση με το Άγιο Φως.

Το Μεγάλο Σάββατο του 2019, ο Giulio Fanti, καθηγητής μηχανικών και θερμικών μετρήσεων του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, συμμετείχε στην τελετή του αγίου Φωτός με σκοπό να μετρήσει και να καταγράψει τις θερμικές ιδιότητες της ιερής φλόγας. Συνεργάτης στο εγχείρημά του ήταν ένας συνάδελφός του από το ίδιο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής Eφαρμοσμένης Mηχανικής Roberto Basso. Τα αποτελέσματα των μετρήσεών τους δημοσιεύθηκαν στις 10 Ιουλίου του 2019 σε άρθρο στο διεπιστημονικό περιοδικό “Global Journal of Archaeology and Anthropology”.

Ο καθηγητής Fanti άναψε τη δεσμίδα των 33 κεριών του από το άγιο Φως δύο λεπτά μετά την έξοδο του Πατριάρχη Θεόφιλου από τον Τάφο και αμέσως μετά την τοποθέτησε κάτω από το πρόσωπό του. Ήθελε να διαπιστώσει αν η ιερή φλόγα καίει το δέρμα. Ο καθηγητής γράφει στο άρθρο του: «Το άγιο Φως είναι ψυχρότερο από μία κανονική φλόγα, διότι δεν έκαιγε τα γένια του γράφοντος ούτε προκαλούσε κάποιον πόνο στο πρόσωπό του. Η διάρκεια του πειράματος ήταν δύο λεπτά».

Ο καθηγητής Fanti κρατάει κάτω από το πρόσωπό του μια δεσμίδα 33 κεριών με το άγιο Φως. Αισθανόταν μία μέτρια θερμότητα, όπως αναφέρει, αλλά δεν καιγόταν ούτε ένιωθε κάποιον πόνο.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι έχουμε συμμετάσχει στην τελετή του Αγίου Φωτός 24 φορές και έχουμε αγγίξει την ιερή φλόγα ισάριθμες φορές. Η τελευταία φορά που την αγγίξαμε ήταν σήμερα, 4 Μαΐου του 2024, δίπλα από τον Πανάγιο Τάφο. Αυτό που οφείλουμε να διαβεβαιώσουμε είναι ότι η φλόγα του Αγίου Φωτός καίει πράγματι με μία ήπια ένταση, πολύ λιγότερο από μία κανονική φλόγα.

Ο καθηγητής Fanti πραγματοποίησε 12 πειράματα. Σε ένα από αυτά, δέκα λεπτά μετά το άναμμα της δεσμίδας των κεριών του, τοποθέτησε ένα κομμάτι λινού υφάσματος σε απόσταση τριών εκατοστών πάνω από δύο ίδια αναμμένα κεριά: το πρώτο κερί το είχε ανάψει με το άγιο Φως, ενώ το δεύτερο με έναν αναπτήρα. Το λινό ύφασμα παρέμεινε πάνω από τις δύο φλόγες επί 30 δευτερόλεπτα. Η κανονική φλόγα έκαψε και τρύπησε το ύφασμα, ενώ το άγιο Φως δεν προκάλεσε κάποια φθορά.

Ο καθηγητής Fanti γράφει στο άρθρο του:

«Από το πείραμα που περιγράψαμε σε αυτή τη δημοσίευση, προκύπτει ότι κατά τη διάρκεια των πρώτων λεπτών το άγιο Φως δεν προκαλεί καύση σε λινά υφάσματα, όπως αυτή που προκαλεί μια κοινή φλόγα, αλλά μόνο καψάλισμα. … Τα αποτελέσματα του πειράματός μας είναι ενδιαφέροντα και βρίσκονται σε συμφωνία με τις μετρήσεις του π. Γεννάδιου Ζάριτσε, ο οποίος ανακάλυψε μία μεταβολή στη θερμοκρασία του αγίου Φωτός 15 λεπτά μετά από την αρχική ανάφλεξή του».

Ο Ιταλός καθηγητής κρατάει ένα λινό ύφασμα σε απόσταση τριών εκατοστών πάνω από τις δύο φλόγες.

Το λινό ύφασμα που τοποθέτησε ο καθηγητής Fanti πάνω από τις δύο φλόγες επί 30 δευτερόλεπτα. Η κανονική φλόγα (αριστερά) έκαψε το ύφασμα, ενώ η φλόγα του αγίου Φωτός (δεξιά) το καψάλισε ελαφρώς.

Στο σημείο αυτό, επειδή ο καθηγητής Fanti αναφέρει και επιβεβαιώνει τις μετρήσεις του Γεννάδιου Ζάριτσε, οφείλουμε να εξηγήσουμε ότι το Μεγάλο Σάββατο του 2016, ο Ρώσος ιερέας και βιολόγος Γεννάδιος Ζάριτσε μέτρησε τη θερμοκρασία της φλόγας του Αγίου Φωτός δύο λεπτά μετά την έξοδο του πατριάρχη Θεόφιλου από τον άγιο Τάφο, και βρήκε ότι η θερμοκρασία της φλόγας ήταν μόλις 42 βαθμοί Κελσίου. Όταν μέτρησε τη φλόγα ξανά, 15 λεπτά αργότερα, βρήκε τη θερμοκρασία να έχει ανέλθει στους 320 βαθμούς Κελσίου, η οποία και πάλι ήταν χαμηλότερη από μία κανονική φλόγα. Η θερμοκρασία μιας κανονικής φλόγας είναι περίπου 1300 βαθμοί Κελσίου. Όσο περνάει λοιπόν η ώρα, η θερμοκρασία της φλόγας του Αγίου φωτός ανεβαίνει και τείνει να γίνει ίδια με τη θερμοκρασία μιας κοινής φλόγας. Τα πειράματα του καθηγητή Fanti επιβεβαίωσαν τις μετρήσεις του π. Γεννάδιου Ζάριτσε.

Τον Ιανουάριο του 2023, σε ένα νέο επιστημονικό του άρθρο με τίτλο “Holy Fire and Body Image of the Holy Shroud: Divine Photography Hypothesis,” World Scientific News 176 (2023), σ. 105, ο καθηγητής Fanti γράφει:

«Είχα την ευκαιρία να εξακριβώσω προσωπικά τι συνέβη το Μεγάλο Σάββατο του Ορθοδόξου Πάσχα του 2019. Πιστοποίησα με επιστημονικά πειράματα ότι κατά τα πρώτα δεκά λεπτά το Άγιο Φως, που είχε μεταφερθεί σε μένα από τον πατριάρχη μέσω των προσκυνητών, είναι μία θαυματουργή φλόγα που χαρακτηρίζεται από ψυχρό πλάσμα. … Το ψυχρό πλάσμα δεν μπορεί να αναπαραχθεί στο περιβάλλον του Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου. Θεωρώ, λοιπόν, ότι το Άγιο Φως έχει θαυματουργή προέλευση και οι ισχυρισμοί ότι συνιστά προϊόν απάτης κρίνονται αναξιόπιστοι. Συμφωνώ με τους Ρώσους επιστήμονες Andrey Volkow και π. Gennady Zaridze που απέδειξαν ότι το Άγιο Φως συνδέεται με ένα ηλεκτρικό πεδίο. … Η παρουσία αυτού του έντονου ηλεκτρικού πεδίου είναι αδύνατο να εξηγηθεί επιστημονικά, αλλά αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα θαυμαστό γεγονός που σχετίζεται με την Ανάσταση του Χριστού».

Ο Αντρέι Βολκόφ, στον οποίο αναφέρεται ο Fanti, διετέλεσε Αναπληρωτής Καθηγητής Φυσικής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Πυρηνικών Ερευνών της Μόσχας. Το Μεγάλο Σάββατο του 2008, χρησιμοποιώντας μια ειδική συσκευή, κατάφερε να καταγράψει κάποιες ισχυρές ηλεκτρικές εκκενώσεις την ώρα που εμφανίστηκε το Άγιο Φως. Ο Βολκόφ αποκαλεί τα αποτελέσματα των μετρήσεών του «απίστευτα και πλήρως ανεξήγητα» και παρομοιάζει το Άγιο Φως με ένα ψυχρό πλάσμα. Ο καθηγητής Fanti περιγράφει και αυτός το Άγιο Φως ως ένα είδος ψυχρού πλάσματος.

Οι θερμικές μετρήσεις του καθηγητή Fanti πιστοποιούν με επιστημονικό τρόπο τον υπερκόσμιο χαρακτήρα και την υπερφυσική προέλευση του αγίου Φωτός. Το γεγονός ότι η ιερή φλόγα δεν καίει όπως μία κοινή φλόγα, καταδεικνύει την αιτία της ύπαρξης και την πηγή της προέλευσής της, η οποία είναι μία και μοναδική: το Φως της Αναστάσεως του Χριστού.

Παρά το γεγονός όμως ότι η επιστήμη έχει ήδη πιστοποιήσει με πειραματικό τρόπο ότι η φανέρωση του Αγίου Φωτός συνιστά ένα θαυματουργικό γεγονός, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το θαύμα του Αγίου Φωτός προσεγγίζεται πρωτίστως διά της πίστεως. Δεν χρειαζόμαστε την επιστήμη προκειμένου να πιστέψουμε σε αυτό. Ούτως ή άλλως πιστεύουμε σε αυτό, με τον ίδιο τρόπο που πιστεύουμε και στην Ανάσταση του Χριστού.

Την ώρα που αναστήθηκε ο Χριστός, ένα Φως περιέβαλε το αναστημένο του Σώμα. Το σώμα του Θεανθρώπου εξέπεμπε ένα Φως, το λεγόμενο άκτιστο Φως, το οποίο είναι το Φως της Θεότητάς του. Αυτό το Φως γέμισε όλο τον Πανάγιο Τάφο. Αυτή είναι η πρώτη παρουσία του Αγίου Φωτός μέσα στην ιστορία, την ώρα που αναστήθηκε ο Χριστός, τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, της 5ης Απριλίου του 33 μ.Χ. Εκείνη τη νύχτα, ο Χριστός νίκησε τον Θάνατο. Και από τότε μέχρι σήμερα, κάθε Μεγάλο Σάββατο, το Φως της Αναστάσεώς του φανερώνεται στον ίδιο τόπο ως υπενθύμιση, ως επισφράγιση και ως επαλήθευση αυτής της Νίκης.

Οι εικόνες προέρχονται από το βιβλίο «Άγιον Φως» / Το θαύμα της καθόδου του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού ― Ογδονταπέντε Ιστορικές Μαρτυρίες, 4ος-16ος αι., έκδοση 8η.

Σοκαριστικό βίντεο: ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ τα ΠΑΝΤΑ για την Κανδήλα του ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ!

 

Η «απάτη» του Αγίου Φωτός για 2000 χρόνια

ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ 2024 | Ιεροσόλυμα 2024 | Holy light | Jerusalem 2024 | 4.5.2024

 

Το φως του Κοραή και η πατρότητά του

Μυριάδες αργυρίων εξοδεύουν οι ταλαίπωροι Γραικοί δια την προς το άγιον φως ευλαύβειαν. Καθένας, ακόπως και χωρίς δαπάνην, καθήμενος εις τον οίκον του δύναται να θαυματουργή, όχι το μέγα σάββατον μόνον, αλλά καθημέραν, καθώραν και κατά πάσαν στιγμήν.

Αυτό -μεταξύ άλλων- ήταν το επιχείρημα του «χριστιανού» Κοραή το 1826 για να φωτιστούν από το «αληθινό φως» οι «Γραικορωμαίοι». Ο Αδαμάντιος ονομάζει «μεθυσμένους» τους Χατζήδες (επωνύμιον και βάρβαρον και αντιχριστιανικόν) που οι επιτήδειοι τούς κερνούν το φαρμακερό της δεισιδαιμονίας κέρασμα.

Κατά την κοινή αντίληψη ο «διαφωτισμός» έχει να κάνει με το φως εκείνο που αποσπά τον άνθρωπο από το σκότος της αγνωσίας· και στην αγνωσία αυτή κεντρική θέση (αν όχι αποκλειστική) έχει η σχέση του με το μεταφυσικό, το οντολογικό, τον Θεό.

Με τον ορισμό αυτό διαφωνεί ο Κοραής. Έτσι τουλάχιστον λέει το 1803, απευθυνόμενος από το Παρίσι προς τους υπεύθυνους και διδάσκοντες του Σχολείου της Σμύρνης. Εμμέσως, πλην σαφώς αποκαλεί τον Θεό «Πατέρα των Φώτων» (σελ. 9). Και πώς θα μπορούσε να το αποφύγει, όταν το «ΦΩΣ» ταυτίζεται με τον Τριαδικό Θεό, τόσο στο δόγμα, όσο και στην εμπειρία των χριστιανών.

Αν σήμερα ρωτούσαμε εκατό ειδικούς πανεπιστημιακούς για την πίστη του Κοραή, είναι ζήτημα αν θα παίρναμε δυο ή τρεις αρνητικές απαντήσεις. Πρόσφατα ένας επικαλείτο ως μάρτυρα τον ίδιο τον Κοραή. Η πεποίθηση αυτή δεν είναι λιγότερο λανθασμένη από τον κοινό ορισμό του Διαφωτισμού. Μπορεί ο Κοραής να παριστάνει τον πιστό ορθόδοξο χριστιανό μέχρι τέλους της ζωής του, αρκεί όμως ένα ή δυο κείμενά του για να τον κατατάξουν εκεί όπου μυστικά τον κατέτασσαν οι αδελφοί του, ή τουλάχιστον, αρκετοί από αυτούς: στους ανηλεείς διώκτες του χριστιανισμού που κρύβουν τον διωγμό μεγέθους ελέφαντα πίσω από την οδοντογλυφίδα των «αντικληρικών» ή «τεχνικών» αντιθέσεων του «ευλαβούς» Αδαμαντίου με το χριστιανικό τυπικό.

Στο ίδιο κείμενο ο Κοραής λέει κάτι που είναι σχεδόν αληθές: ότι η μεγάλη Εκκλησία (το Πατριαρχείο, με το οποίο στενά συνδέεται ο Κοραής) συστήνει Σχολείο γενικό για τον φωτισμό του έθνους. Εκεί που υποκρίνεται και πάλι, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση, είναι ότι η Εκκλησία «ακολουθεί» το ρεύμα του φωτισμού που ξεκινά από την Δύση και μάλιστα, εκτός της Εκκλησίας. Αυτό θα μπορούσε να το πει κάποιος άσχετος. Κι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν άσχετοι, και μάλιστα στο επίπεδο του Κοραή. Ακόμα και στα πιο ανώδυνα κείμενα του Αδαμαντίου, όπως αυτή η επιστολή, ξεχειλίζει η γενική υποκρισία του, η οποία θα μπορούσε να είναι και υπέρ των Ελλήνων, όπως του Καποδίστρια, αλλά δεν είναι: η γλωσσολατρεία και η υψηλή φιλολογική γνώση του Κοραή τον οδηγεί να προτείνει στους Γραικούς να μάθουν Ελληνικά. Τι είδους Επανάσταση Ελλήνων είναι αυτή που επιδιώκει ο Κοραής, όταν επιμένει ότι τα ελληνικά τα ξέχασαν οι Γραικοί και όχι οι Έλληνες; Ποια ταυτότητα είχαν οι «φιλέλληνες Ζωσιμάδες»; (σελ. 22). Το θέμα έχει και πάλι να κάνει με το φως. Τον φωτισμό η πλευρά του Καποδίστρια τον ορίζει με κριτήριο τον υπερεθνισμό των Ελλήνων, ενώ ο Κοραής με τον εθνισμό των Γραικών. Με βάση τον πρώτο θα προκύψει ένα κράτος χριστιανών που θα έχει ως σπονδυλική στήλη τον Ελληνισμό και πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Με βάση τον δεύτερο θα προκύψει ένα κράτος Γραικών στο οποίο η χριστιανική παράμετρος θα είναι μια συνιστώσα του πολιτειακού θεσμού, ο οποίος στο μέλλον μπορεί να αλλάξει.

Το 1803 ο Κοραής αγωνιά για το πρώτο Ελληνικό κράτος που ιδρύθηκε, ενάντια στη δική του θέληση και στη θέληση του Ναπολέοντα. Είναι η Επτάνησος Πολιτεία 1800-1807 με ανεξάρτητη υπόσταση από το 1802, αναγνωρισμένη από αυτές που λέμε «Μεγάλες Δυνάμεις» το 1821. Και το ερώτημα παραμένει: γιατί δεν διαμαρτυρήθηκε ο Κοραής για την εξαφάνισή της το 1807; Δεν ήταν αρκετά φωτισμένο το μονοπάτι που προσπαθούσε πριν και τον Ρήγα να ιδρύσει κράτος; Σε επιστολή του 1810 προς τους Χιώτες της Σμύρνης, ο Κοραής ξεκαθαρίζει και τον αντίπαλο του Πατρός των Φώτων: είναι ο Διάβολος, ο πατέρας του σκότους που εμποδίζει τα πεμπόμενα από τον ουρανόν φώτα (σελ. 20). Άρα, αν ο ίδιος πιστεύει στον ουράνιο Θεό, τότε μπορεί η Επτάνησος Πολιτεία την οποία προσπάθησε να εμποδίσει πάση θυσία, να ιδρύθηκε και διοικήθηκε από εκείνους που αναγνώριζαν ως πατέρα τον άρχοντα του σκότους …

«Πολλοί Ιερείς» αναφέρονται ως συγγραφείς του βολταιρικού «επεξηγηματικού» έργου

Πάνω στο αστείο επιχείρημα «ο Κοραής πιστεύει» στηρίζεται η αστειότερη φράση που ακούγεται ως σήμερα: «μα, αυτό το αμφισβήτησε ακόμα και ο [πιστός] Κοραής». Και την φράση αυτή την επικαλούνται όσοι δικαιωματικά δεν πιστεύουν, αλλά μωρολογούν ως προς τα ιστορικά δεδομένα. Ο Βολταίρος υπήρξε ο πρώτος διδάξας. Πρώτα το 1765 με το έργο La Philosophie de l’histoire (που υπέγραψε ως αββάς Μπαζίν) και το 1776 με το έργο La Bible enfin expliquée (που κυκλοφόρησε ανώνυμα) όπου έκανε αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούσε, εκμεταλλευόμενος το πλαίσιο της επανελλήνισης που έθετε ο αρχικός διαφωτισμός: έβαλε την «ανθρώπινη φιλοσοφία» στη θέση της ιστορίας και της θεολογίας, ισχυριζόμενος ότι από πρόθεση ελέγχου του ανθρώπου κάποιοι τον εξαπατούσαν αδιάκοπα, παρουσιάζοντάς του το διαβολικό ψέμα ως κατά Χριστόν αλήθεια. Την εποχή εκείνη ο Κοραής φαινόταν αντίπαλος του Βολταίρου. Το 1782 ο Κοραής προσυπέγραφε στην «Ορθόδοξο Διδασκαλία» του μητρ. Μόσχας Πλάτωνος ότι Η θρησκεία των χριστιανών έχει λόγον, και επομένως έρευναν και απόδειξιν· και ότι δεν είναι τεθεμελιωμένη εις μύθους σεσοφισμένους εναντίους εις τον ορθόν λόγον, καθώς αι ψευδοθρησκείαι. Το προσωπείο σκίστηκε για πρώτη φορά από τις ανάγκες που επέβαλαν οι εξελίξεις. Πόλεμος ορθόδοξης Ρωσίας και καθολικής Αυστρίας εναντίον των Οθωμανών (1787) και Γαλλική Επανάσταση (1789).

Το 1830 ο Κοραής εκδίδει αυτό που είχε υποσχεθεί από το 1828 (πρόλογος Α΄ τόμου). Το έγραψε το 1826 αλλά το είχε πολύ νωρίτερα σχεδιάσει.

Το θέμα θα μπορούσε να επεκταθεί σε μια τεράστια διατριβή, όμως η ουσία του είναι η εξής: «φωτισμένα Έθνη» για τον Κοραή και τους συν αυτώ είναι όσα εξαρτούν την εθνική τους ταυτότητα από την πολιτική και όχι από την πίστη. Στο πλαίσιο αυτό γράφει -κατά μίμηση του Βολταίρου- μια επιστημονική πραγματεία. Περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός. Γράφεται το 1826 και δημοσιεύεται το 1830 στα «Άτακτα» τόμος Γ΄. Από τον Α΄ τόμο των Ατάκτων (1828) ο Κοραής διαφημίζει το αντικειμενικόν της επιστήμης του (σελ. λη), όμως η μορφή του κειμένου είναι ένας διάλογος, που τον χρησιμοποιεί ο Κοραής για να επηρεάσει και να περάσει ανώνυμα τις θέσεις του.

Κατά την προσφιλή τακτική του Κοραή, το ένα πρόσωπο γνωρίζει την αλήθεια (Καλλίμαχος), το άλλο ενημερώνεται ή, ενίοτε, συμπληρώνει το νόημα (Φώτιος)

Από την πρώτη σελίδα ο Κοραής ξεκαθαρίζει ότι το ετήσιο θαύμα της Ιερουσαλήμ είναι ένα ακόμα «εξ ουρανού ψευδοκατέβατο φως» που πιθανώς επιτυγχάνεται όπως το «φωσφορικό πυρείο» που «και η πλέον χυδαία γυνή ανάπτει εις ροπήν οφθαλμού». «Δεν ηπίστησα ποτέ εις τα αληθινά θαύματα» λέει ο Καλλίμαχος και τα έκπληκτα μάτια του Φώτιου συνέρχονται σιγά-σιγά όταν ο Καλλίμαχος ξεκαθαρίσει ότι θαύμα είναι αυτό που διενεργεί σπάνια και από μεγάλη ανάγκη ο Δημιουργός: «θαύμα ενεργούμενον συχνά δεν είναι πλέον θαύμα». Το φως εμφανίστηκε «μίαν μόνην φοράν, εις την ανάστασιν του Χριστού». Συμπληρώνει ότι όποιος πιστεύει ένα θαύμα που γίνεται συχνά, «κατηγορεί ατεχνίαν του Δημιουργού, ότι δεν εδυνήθη να δημιουργήσει κόσμον τέλειον, ουδέ να δώση νόμους εις αυτόν τοιούτους, οποίοι να μη ταράσσωνται, μηδέ να ατακτώσι καθημέραν». Θαύματα λοιπόν έγιναν προ Χριστού, στη συνέχεια από τον Χριστό και τους Αποστόλους «έως να εξαπλωθή και να στερεωθή η κηρυχθείσα απ’ εκείνους θρησκεία». Το θαύμα του Αγίου Φωτός ούτε ο Χρυσόστομος το εγνώριζε. Ούτε άλλοι ορθόδοξοι το αναφέρουν, ούτε οι δυτικοί το είδαν όταν πήγαν εκεί. Ένας απ’ αυτούς όμως, ο Βενεδικτίνος Bernard το ανέφερε για πρώτη φορά το 870. Οι δυτικοί μοναχοί έπλασαν το θαύμα για να ενισχύσουν τον ηλίθιο ζήλο των προσκυνητών και να αναχαιτίσουν την αγριότητα των ηλιθίων Αράβων. Το 1187 οι Άραβες κατακτητές έδωσαν τον άγιον τάφον εις τους Ανατολικούς, μαζί με το ψευτοθαύμα του. Στο σημείο αυτό ο Κοραής κορυφώνει την υποκρισία του, εμφανιζόμενος ως μετριοπαθής Καλλίμαχος έναντι του οργισμένου Φώτιου που μόλις ανακάλυψε την «αλήθεια». Στόχος είναι οι μοναχοί και η «διεφθαρμένη» ιεραρχία της Εκκλησίας (απύθμενο είναι το μίσος του Κοραή γι’ αυτούς). Συμπερασματικά, οι αγιοταφίτες μοναχοί δεν είναι μεν «λαοπλάνοι», αλλά «πανούργοι θησαυρίζοντες χρήματα μωρών», αρχηγός δε αυτών ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο οποίος θέλει μεν να σταματήσει το θαυματούργημα, πλην δεν είναι στο χέρι του. Εκβιάζεται από τους αγιοταφίτες μοναχούς και τους Άραβες ληστές οι οποίοι κερδίζουν αμέτρητα χρήματα.

Ο Διαφωτισμός στοχεύει στον περιορισμό του χριστιανισμού μέχρι να εξαλειφθεί. Επειδή αυτό που από ορισμένους επιδιώκεται, δεν μπορεί να ειπωθεί, ο δυτικός διαφωτισμός εμφανίζεται ως «αντικληρικός» ή «αναμορφωτής-μεταρρυθμιστής». Ο Κοραής φροντίζει να κινηθεί με αληθοφάνεια και να ενοχοποιήσει τους αντίπαλους των ορθοδόξων, παπικούς και μουσουλμάνους. Δεν διστάζει να αποδώσει έμμεσα το «επινόημα» του Αγίου Φωτός στον Καρλομάγνο, ενώ έχει εκθειάσει σ’ ολόκληρη τη ζωή του τον νέο Καρλομάγνο, τον γίγαντα Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος κατέστρεψε όλες τις προσπάθειες των ορθοδόξων να επαναστατήσουν μεταξύ 1797-1811. Ο Καρλομάγνος (πέθανε το 814) το εφηύρε για να πλουτίσει, οι συνεχιστές του το ενίσχυσαν για να μη χάσουν τον πλούτο. Υποστηρίζει ότι οι κακοί δυτικοί το επινόησαν και οι καλοί δυτικοί το καταρρίπτουν, φωτιζόμενοι από το πραγματικό φως της γνώσης, που πηγάζει από την «αληθινή πίστη στον Χριστό» και την «ανθρώπινη φιλοσοφία». Ο Καρλομάγνος είναι ένα πρόσωπο απεχθές στην ορθοδοξία, όμως ο βαθύς γνώστης της ορθοδοξίας και της ιστορίας Κοραής, αντί να εξηγήσει πώς ο Κάρολος των Φράγκων δημιούργησε το Σχίσμα, ονόμασε Γραικούς τους Έλληνες Χριστιανούς και διεκδίκησε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τους Έλληνες, προσποιήθηκε ότι τον απεχθάνεται και ο ίδιος, μόνο και μόνο για να αποδώσει σ’ αυτόν το «κακό» του «ψευδούς θαύματος», του «ψευδούς φωτός». Γι’ αυτό και ο [ψευδοφωτισμένος Έλληνας] «Φώτιος» ευγνωμονεί τον [δώσαντα την καλήν μάχην] «Καλλίμαχο» με την φράση:

Σε ευχαριστώ, ότι εσήκωσες μέγα βάρος από την ψυχή μου· ότινος και αν ήναι το πλάσμα, δεν το έπλασε η εκκλησία μας.

Γι’ αυτό και ενώ ο Καλλίμαχος είχε παρακαλέσει τον Φώτιο να μείνωσιν απόρρητα μεταξύ μας όσα ελαλήσαμεν περί του αγίου φωτός, στο τέλος, ο Φώτιος ζητά να εκδοθεί το ταχύτερο ο διάλογος και να προπληρώσει διακόσια αντίτυπα για να τα δίνει δωρεάν, ώστε να γίνει Απόστολος της αλήθειας.

Κι άλλα στοιχεία έχει περιλάβει ο Κοραής στο κείμενό του, όμως δεν θ’ αναφερθούμε σε όλα. Στόχος είναι να δοθεί μια γενική εικόνα της επιχειρηματολογίας που προωθεί συνειδητά και κακόβουλα ένα φως αντίθετο με του Χριστού. Χρησιμότερη είναι ίσως μια ματιά στην σημερινή επιχειρηματολογία που διακινείται μέσω της ένωσης αθέων σχετικά με την κρατική εξέλιξη σύμφωνα με τον χριστιανό Κοραή (πρόσφατα επανεκδόθηκε η πραγματεία του) και σ’ ένα ενδιαφέρον βίντεο με τον γέροντα Νεκτάριο και τον π. Δαυΐδ. Είναι πολύ πιθανό να εκπλαγούν κάποιοι από τον άγνωστο Κοραή. Τα στοιχεία που συγκροτούν την κοινή γνώση είναι ελάχιστα σε σχέση με τον ωκεανό εκείνων που υπάρχουν και παρά εκείνα που έχουν χαθεί για πάντα. Ο Κοραής ήταν ο φιλόλογος εκείνος που παραδέχθηκε στην διαθήκη του ορισμένα από τα ανώνυμα έργα που τύπωσε. Είναι εκείνος που είχε υποδείξει προ του θανάτου του ποιά έργα του πρέπει να καούν. Είναι εκείνος που συχνότατα έκλεινε την προσωπική του αλληλογραφία με την προτροπή «καύσε την επιστολή».

Στέργιος Ζυγούρας

https://karavaki.wordpress.com/2020/04/18/light-of-korais/

Κισάμου & Σελίνου Αμφιλόχιος: Εάν κάποιοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και διαφορετικοτήτων, και καλώς το πράττουν, πολλώ δε μάλλον οφείλουν να σέβονται τα δικαιώματα της πλειονοψηφίας ενός λαού....

Παγανισμός το Άγιο Φως;

Ολόφωτη και λαμπροφορεμένη και πάλι η Εκκλησία του Χριστού πλημμύρισε από το Ανέσπερο Φως που ανέτειλε εκ του Κενού Μνημείου. Το φως της ελπίδος, της χαράς, της ζωής και της αλήθειας.

Το φως που αιώνες τώρα ζεσταίνει, παρηγορεί, χαροποιεί και αναπαύει τις ψυχές και τις καρδιές των εκατομμύριων ανά την οικουμένη παιδιών του Πατρός των φώτων.

Το Άγιο Φως που ανασταίνει ελπίδες, προσδοκίες, όνειρα και οράματα, που φωτίζει τον δρόμο προς την Βασιλεία του Θεού.

Εκατομμύρια πιστών ανά την οικουμένη προσμένουν το Μέγα Σάββατο κάθε Μ. Σαρακοστής για να βιώσουν και κοινωνήσουν της μεγάλης αυτής πνευματικής, μυστικής χαράς.

Της αφής και της ελεύσεως του Αγίου Φωτός. Αιώνες τώρα ο Τάφος του Χριστού χαρίζει ζωή και φως στα εκατομμύρια των Χριστιανών ανά τον κόσμο. 

Με ειδικές πτήσεις μεταφέρεται σε πολλές χώρες: Κύπρο, Ρουμανία, κ.α. Στην Πατρίδα μας για πρώτη φορά στην ιστορία μεταφοράς του Αγίου Φωτός υπήρξε «εμπλοκή», όπως ανέφεραν ειδικοί και εντεταλμένοι και ενημερωθήκαμε από σχετικές δηλώσεις ως επίσης και από τα Μέσα Γενικής Ενημερώσεως.

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, ξαφνικά και χωρίς καμία ενημέρωση-συνεννόηση με την Εκκλησία, οι αρμόδιοι αποφάσισαν να αλλάξουν το αεροδρόμιο άφιξης του αεροσκάφους που θα μετέφερε το Άγιο Φως και αντί του διεθνούς αεροδρομίου των Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», αποφασίστηκε το αεροσκάφος να προσγειωθεί στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

Όχι γιατί δεν επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες, αλλά με «εντολή άνωθεν», σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, καθώς οι αρμόδιοι και εντεταλμένοι της Πολιτείας δήλωναν ότι «δεν γνωρίζουν τους λόγους αλλαγής του σχεδίου, και πώς πρόκειται για άνωθεν εντολή».

Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση του επιχώριου Μητροπολίτη όπου εκκλησιαστικά υπάγεται το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ο οποίος ενώ ήταν έτοιμος να επιβιβαστεί εις το αεροσκάφος που θα ταξίδευε Ιεροσόλυμα για να μεταφέρει το Άγιο Φως, διαμαρτυρόμενος για την ξαφνική αυτή και άνευ εξηγήσεως αλλαγή, αρνήθηκε να επιβιβαστεί, μιλώντας σε μέσο εκκλησιαστικής ενημέρωσης για «περιφρόνηση και εμπαιγμό της Εκκλησίας».

«Ποιος κοινός νους μπορεί να το καταλάβει, θέλουν να υποβαθμίσουν το γεγονός με αυτόν τον τρόπο. Το θεωρώ εμπαιγμό της εκκλησίας, και δεν πήγα, γύρισα πίσω», δήλωσε σε άλλο μέσο ενημερώσεως.

Ο δε Μητροπολίτης στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία του οποίου υπάγεται το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας, πότε και από κανένα δεν ενημερώθηκε για το γεγονός της αλλαγής αυτής: «Εκπλήσσομαι και απορώ. Μένω ενεός», δήλωσε.

Αποτέλεσμα: Για πρώτη φορά στην ιστορία μεταφοράς του Αγίου Φωτός στην Πατρίδα μας να μην υπάρξει ουδείς εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος ούτε στην αποστολή, ούτε στην υποδοχή!

Μέχρι τις 12 το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου να μην έχουν ενημερωθεί τα 15 και πλέον πούλμαν και τα πάνω από 120 αυτοκίνητα που, με ειδική άδεια εισόδου, θα μετέφεραν κόσμο που θα μετείχε στην τελετή αφίξεως του Αγίου Φωτός, αλλά και θα έπαιρνε το Άγιο Φως να το μεταφέρει σε πλήθος Ι. Μητροπόλεων και Ενοριών της Πατρίδας μας. 

Οι νέες εντολές ήταν το αεροσκάφος να προσγειωθεί στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας και από εκεί με ελικόπτερο να μεταφερθεί στο αεροδρόμιο « Ελευθέριος Βενιζέλος», όπου θα περίμεναν εκπρόσωποι της Εκκλησίας Κρήτης, των Δωδεκανήσων και Ι. Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος , για να επιβιβαστούν στην συνέχεια σε πτήσεις, μεταφέροντας το Άγιο Φως σε όλα τα μέρη της Ελληνικής επικράτειας.

Όμως το ελικόπτερο ποτέ δεν απογειώθηκε από την Ελευσίνα καθώς, σύμφωνα με όσα δημοσιοποιήθηκαν αφού κανένα γραπτό-επίσημο έγγραφο περί όλων αυτών δεν εστάλη πουθενά και από κανένα, κανένα ελικόπτερο λοιπόν δεν μετέφερε το Άγιο Φως.

Είχε νυχτώσει λέει και δεν πετούν νύχτα ελικόπτερα. Το Άγιο Φως, τελικώς, μεταφέρθηκε οδικώς από την Ελευσίνα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», προκαλώντας τραγικές και μεγάλες καθυστερήσεις, ώρες αναμονής και, σε κάποια μέρη της Πατρίδας μας, προφανώς δεν έφτασε αφού τα δρομολόγια θα έπρεπε να εκτελεστούν και οι πτήσεις δεν μπορούσαν να έχουν τόσες πολύωρες καθυστερήσεις. 

Μετά από όλη αυτή λοιπόν την αναστάτωση, ταλαιπωρία, και διαμαρτυρία που προκάλεσε η ως μη όφειλε ξαφνική αυτή αλλαγή, εύλογα γεννώνται πολλά ερωτήματα και θέματα τα οποία, πιστεύουμε, θα πρέπει να απαντηθούν.

1ον Είναι γεγονός ότι δόθηκε «άνωθεν εντολή» για αυτή την αλλαγή;

2ον. Εάν ναι, τότε ποιος και από ποιόν, ποιους, δόθηκε;

3ον Εάν όχι, τότε τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική αλλαγή;

4ον. Γιατί δεν υπήρξε έγκαιρη ενημέρωση της Εκκλησίας περί της αλλαγής αυτής;

5ον. Υπάρχει σκοπιμότητα ή ήταν συγκυρία ατυχών και λανθασμένων, οργανωτικών θεμάτων;

6ον. Έχει σχέση το γεγονός αυτό με τις κατά καιρούς δηλώσεις κάποιων, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι οι τελετές αφίξεως του Αγίου Φωτός αποτελούν «κατάλοιπο παγανιστικής περιόδου» και θα πρέπει να καταργηθούν;

7ον. Πως εξηγείται οι θιασώτες αυτών των θεωριών να ζητούν «πρωτοκαθεδρίες» πάνω στις εξέδρες το βράδυ του Μ. Σαββάτου και να είναι οι πρώτοι που ανάβουν τις λαμπάδες τους από το… «κατάλοιπο της παγανιστικής περιόδου»; Μήπως η συμπεριφορά αυτή λέγεται υποκρισία;

8ον. Είναι «παγανιστές» ο Ελληνικός λαός, ο οποίος βαθιά πιστεύει και έντονα εξέφρασε την πίστη του τις άγιες αυτές ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας;

9ον Τα εκατομμύρια των Ελλήνων Ορθοδόξων ανά την Ελληνική επικράτεια που κατέκλυσαν τις Εκκλησίες, πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες στις περιφορές των Επιταφίων, στην τελετή της Αναστάσεως, οι χιλιάδες νέοι που επίμονα ήθελαν να σηκώσουν στους ώμους τους τον νεκρό Ιησού, λιτανεύοντας σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γής την πίστη και ευσέβεια των προγόνων τους και δηλώνοντας την ταυτότητα τους, είναι παγανιστές;

10ον. Η Εκκλησία, κάνοντας την αυτοκριτική μας, δεν οφείλει να ζητήσει εξηγήσεις και διευκρινήσεις περί του τι και γιατί όλο αυτό;

11ον. Ο λαός που θρησκεύει, που τρέφεται, γεννάται, αναγεννιέται και ανασταίνεται μέσα από αυτή την πίστη του Αναστημένου Χριστού, δεν δικαιούται να μάθει την αιτία που προκάλεσε την ξαφνική αυτή αλλαγή;

12ον και σπουδαιότερο, πιστεύουμε, πάντων: Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθο εκ του μνημείου; ή μήπως θα πρέπει να μείνουμε μέσα στα… μνήματα μας; 

Έχοντας επίγνωση ότι θα σπεύσουν και πάλι οι.. θιασώτες και πρόθυμοι να.. αντιπελαργήσουν στα ανωτέρω, δηλώνουμε ότι σαφώς και το Άγιο Φως δεν έχει ανάγκη από υποδοχές, τελετές, και έτερα τινά.

Πρόκειται περί θέματος που αφορά τον σεβασμό στην πίστη ενός λαού. Ενός λαού που η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή και την καρδιά του.

Αυτή λοιπόν την πίστη που είναι βίωμα και εμπειρία, στάση ζωής, ουδείς δικαιούται να χλευάζει, ειρωνεύεται, αμφισβητεί και εμπαίζει.

Εάν κάποιοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και διαφορετικοτήτων, και καλώς το πράττουν, πολλώ δε μάλλον οφείλουν να σέβονται τα δικαιώματα της πλειονοψηφίας ενός λαού που το 80% δηλώνει ότι πιστεύει στον Αναστημένο Ιησού.

Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε για όλους μας, καθώς όλους μας θεωρεί «φίλους και αδελφούς» Του.

Επιθυμώ να κλείσω τον φτωχό αυτό προβληματισμό μου, με μία παράφραση από τα λόγια του μεγάλου Γ. Σεφέρη: «μη παρακαλώ σας μη, πειράζετε την πίστη μου». 

Χριστός Ανέστη!

Ο Κισάμου & Σελίνου

                                            Αμφιλόχιος
πηγη