Η αντινεοταξίτικη διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ - ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΤΑ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ

 

Διδαχές Αγίου Παϊσίου για την εποχή μας.

 

Άγιος Παΐσιος: Οι Σιωνιστές θέλουν να κυβερνήσουν τη γη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους χρησιμοποιούν μαύρη μαγεία και σατανισμό. Θεωρούν τη λατρεία του Σατανά ως μέσο για να αποκτήσουν τη δύναμη για να κάνουν τα σχέδιά τους.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

Δύσκολοι καιροί έρχονται. Μας περιμένουν μεγάλες δοκιμασίες. Οι Χριστιανοί θα υποστούν μεγάλους διωγμούς. Εν τω μεταξύ, είναι προφανές ότι οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα των έσχατων καιρών, ότι η σφραγίδα του Αντίχριστου γίνεται πραγματικότητα. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή λέει ότι ακόμη και οι εκλεκτοί θα εξαπατηθούν.

Οι Σιωνιστές θέλουν να κυβερνήσουν τη γη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους χρησιμοποιούν μαύρη μαγεία και σατανισμό. Θεωρούν τη λατρεία του Σατανά ως μέσο για να αποκτήσουν τη δύναμη που χρειάζονται για να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους. Θέλουν να κυβερνήσουν τη γη χρησιμοποιώντας σατανική δύναμη. Ο Θεός δεν είναι κάτι που λαμβάνουν υπόψη.

Είναι πιθανό να ζήσετε πολλά από αυτά που περιγράφονται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης. Πολλά έρχονται στην επιφάνεια, σιγά σιγά. Η κατάσταση είναι φρικτή. Η τρέλα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η αποστασία είναι πάνω μας, και τώρα το μόνο που απομένει είναι να έρθει ο «υιός της απώλειας» (Β’ Θεσ. 2:3).

Ο κόσμος έχει μετατραπεί σε τρελοκομείο. Θα βασιλεύει μεγάλη σύγχυση, στην οποία κάθε κυβέρνηση θα αρχίσει να κάνει ό,τι της έρθει στο μυαλό. Θα δούμε πώς θα συμβούν τα πιο απίθανα, τα πιο τρελά γεγονότα. Το μόνο καλό είναι ότι αυτά τα γεγονότα θα συμβούν σε πολύ γρήγορη διαδοχή.

Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε μεγάλες δοκιμασίες... το παίρνουμε στα σοβαρά, να ζούμε πνευματικά…. Τώρα πάμε ή με τον Χριστό ή με τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Τώρα γίνεσαι ήρωας επειδή δεν χαιρετάς τον διάβολο. Ωστόσο, θα δούμε τρομερά γεγονότα. Θα υπάρξουν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιαστούν περισσότερο και οι βρώμικοι θα γίνουν πιο βρώμικοι.

Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια καταιγίδα είναι ότι η φυλή έχει αξία…

Πρέπει να είσαι έτοιμος για θάνατο. Πιστεύουμε ότι τίποτα δεν είναι μάταιο, ότι η θυσία μας έχει νόημα.

Μην ενδώσετε στον πανικό. Οι δειλοί δεν είναι χρήσιμοι σε κανέναν. Ο Θεός κοιτάζει την κατάσταση ενός ανθρώπου και τον βοηθάει. Πρέπει να παραμείνουμε ψυχροί και να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας. Ό,τι και να συμβεί, πρέπει να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε, να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε. Είναι καλύτερο να αντιμετωπίζουμε πάντα μια δύσκολη κατάσταση χρησιμοποιώντας πνευματικά μέσα. Ωστόσο, αυτή η πνευματική τόλμη που γεννιέται από την αγιότητα και την προσπάθεια προς τον Θεό λείπει σήμερα, όπως και η φυσική τόλμη που χρειάζεται για να μην γίνουμε δειλοί μπροστά στον κίνδυνο.

Για να αποκρούσουμε ένα μεγάλο κακό, χρειάζεται μεγάλη αγιότητα. Ένας πνευματικός άνθρωπος μπορεί να αποκρούσει το κακό και να βοηθήσει τους άλλους. Στην πνευματική ζωή, ο μεγαλύτερος δειλός μπορεί να αποκτήσει μεγάλο θάρρος εμπιστευόμενος τον εαυτό του στον Χριστό και τη θεϊκή Του βοήθεια. Μπορεί να πάει στην πρώτη γραμμή, να πολεμήσει τον εχθρό και να νικήσει! Γι’ αυτό θα φοβόμαστε μόνο τον Θεό, όχι τους ανθρώπους, όσο κακοί κι αν είναι. Ο φόβος του Θεού κάνει κάθε δειλό ήρωα! Ένας άνθρωπος γίνεται ατρόμητος στο βαθμό που ενώνεται με τον Θεό.

---

Στη σημερινή κατάσταση μπορεί να αντισταθεί μόνο πνευματικά, όχι με εγκόσμια μέσα. Η καταιγίδα θα συνεχίσει να μαίνεται λίγο, θα πετάξει όλα τα σκουπίδια, όλα τα περιττά, στην ακτή, και τότε η κατάσταση θα γίνει πιο ξεκάθαρη. Κάποιοι θα λάβουν την ανταμοιβή τους, ενώ άλλοι θα πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους. Σήμερα υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να διαφθείρουν τα πάντα: την οικογένεια, τη νεολαία, την Εκκλησία. Στις μέρες μας είναι αληθινή μαρτυρία να υπερασπίζεσαι τον λαό σου, γιατί το κράτος διεξάγει πόλεμο ενάντια στον θεϊκό νόμο. Οι νόμοι του στρέφονται ενάντια στον Νόμο του Θεού.

Αλλά είμαστε υπεύθυνοι να μην αφήσουμε τους εχθρούς της Εκκλησίας να διαφθείρουν τα πάντα. Αν και έχω ακούσει ακόμη και ιερείς να λένε: «Μην ανακατεύεστε σε αυτό. Δεν σας αφορά!» Αν είχαν φτάσει σε μια τέτοια κατάσταση μη προσπάθειας μέσω της προσευχής, θα τους φιλούσα τα πόδια. Αλλά όχι! Είναι αδιάφοροι επειδή θέλουν να ευχαριστούν τους πάντες και να ζουν με άνεση.

Η αδιαφορία είναι απαράδεκτη ακόμη και για τους λαϊκούς, και πολύ περισσότερο για τον κλήρο. Ένας έντιμος, πνευματικός άνθρωπος δεν κάνει τίποτα με αδιαφορία. «Καταραμένος όποιος κάνει το έργο του Κυρίου με δόλο», λέει ο Προφήτης Ιερεμίας (Ιερ. 48:10). Σήμερα διεξάγεται πόλεμος, ιερός πόλεμος. Πρέπει να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή. ……. iconandlight 5/11/2019

Σε πρωθύστερο χρονικό διάστημα τα θρησκευτικά σάιτ έβριθαν τέτοιων αναφορών από τότε που ”οι προφητείες” του Αγίου Παισίου άρχισαν ”στις μέρες μας να γίνονται ειδήσεις” τα 2 τελευταία χρόνια συστηματικά αποσιωπήθηκαν να μη θιχθεί ο Μεγάλος ….όχι Αδερφός αλλά Κολλητός ο μέγα-Σύμμαχος..

dimpenews.com

Σύντομος σχολιασμός της μελέτης του κ. Γεωργίου Αποστολάκη, με τίτλο: «Η διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου περί ηλεκτρονικών ταυτοτήτων υπό το φως της πατερικής εσχατολογίας».

Posted on 4 Αυγούστου, 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Εν Θεσσαλονίκη τη 4 η Αυγούστου 2026

Πάμπολλα άρθρα, μελέτες και βιογραφίες έχουν κυκλοφορήσει στη δημοσιότητα για τη σύγχρονη οσιακή μορφή του αγίου Παϊσίου, έτσι ώστε η προσθήκη μιάς ακόμη εγκωμιαστικής αναφοράς στο πρόσωπό του, νομίζω είναι περιττή. Για μένα ήταν μια ξεχωριστή ευλογία του Θεού το γεγονός ότι αξιώθηκα να τον γνωρίσω προσωπικά για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1974, από τότε που ήμουν λαϊκός. Η πρώτη αυτή γνωριμία με τον άγιο έγινε αφορμή, κάθε φορά που πήγαινα στο άγιον Όρος, να τον επισκέπτομαι στο ασκητήριό του στην Καψάλα και αργότερα στο κελλί του στην «Παναγούδα», που βρίσκεται απέναντι από τη Σκήτη του αγίου Παντελεήμονος, πολύ κοντά στις Καρυές. Μου δόθηκε η ευκαιρία στις συναντήσεις αυτές να συζητήσω αρκετές φορές μαζί του για διάφορα θέματα που με απασχολούσαν και να ακούσω τις θεοφώτιστες συμβουλές του. Δεν είναι του παρόντος να διηγηθώ κάποιο θαυμαστό γεγονός που έζησα σε μια από τις επισκέψεις μου αυτές, διότι ξεφεύγει από τον σκοπό του παρόντος σχολιασμού. Ήταν για μένα το πρόσωπο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να εγκαταλείψω τον κόσμο και να ακολουθήσω τον μοναχισμό στο άγιον Όρος.

Πρόσφατα με πολλή χαρά ανέγνωσα την μελέτη του κ. Γεωργίου Αποστολάκη, αντιπροέδρου του Α.Π. ε.τ. με τίτλο: «Η διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου περί ηλεκτρονικών ταυτοτήτων υπό το φως της πατερικής εσχατολογίας». Πρόκειται για μια αξιολογώτατη μελέτη, για την οποία και τον συγχαίρω δημοσίως. Η όλη διαπραγμάτευση του θέματος μπορώ να πω ότι είναι άριστη. Οι θεολογικές του παρατηρήσεις και οι ερμηνευτικές του αναλύσεις πάνω στο κείμενο του αγίου Παϊσίου με τίτλο: «Σημεῖα τῶν καιρῶν. 666» είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ευστοχότατες. Πράγμα που μαρτυρεί ότι εκτός από την άριστη νομική του κατάρτηση, πολύ σημαντική είναι και η θεολογική.

Πολύ σωστά επισημαίνει ότι το θεολογικό θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα όσα λέγει ο άγιος για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες είναι η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου και η ανάγκη διαφυλάξεως αυτής από κάθε ηλεκτρονικό σύστημα που αποκτά την δυνατότητα καθολικού ελέγχου της ζωής του ανθρώπου. Και τούτο διότι η ελευθερία, το αυτεξούσιο, είναι θεμελιώδες γνώρισμα της κατ’ εικόνα Θεού δημιουργίας του. Είναι το ύψιστο αγαθό του Θεού προς τον άνθρωπο, το κύριο συστατικό γνώρισμα της κατ’ εικόνα Θεού δημιουργίας Του. Το αυτεξούσιο του ανθρώπου στις επιλογές και στις πράξεις του τον καθιστά υπεύθυνο της σωτηρίας, ή της απωλείας του. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει σχετικά τα εξής: «Αφαίρεσε το αυτεξούσιο και τότε ούτε εικόνα του Θεού είμαστε, ούτε ψυχή νοερή και λογική, τότε στ’ αλήθεια καταστρέφεται η ανθρώπινη φύση μας».

Πολύ σωστά επισημαίνει επίσης ποιό είναι το βαθύτερο νόημα των λόγων του αγίου για τις «ηλεκτρονικές ταυτότητες / «666». Ότι δηλαδή ο άγιος δεν βλέπει το θέμα ως απλό τεχνικό/διοικητικό θέμα, αλλά ως ζήτημα πνευματικής πλάνης γύρω από το «σφράγισμα». Γι’ αυτό στο κείμενο «Σημεία των καιρών» ο προβληματισμός του δεν περιστρέφεται κυρίως γύρω από το εάν θα περιφρουρήσουμε, ή όχι, τα «προσωπικά μας δεδομένα» και την «ιδιωτικότητα», αλλά η ανησυχία του στο γεγονός ότι ο άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί σταδιακά και να συμφιλιωθεί με κάτι που συνδέεται με το «σφράγισμα» και το «666», μέσα από μια λογική «δεν πειράζει, αρκεί να πιστεύω μέσα μου».

Με αφορμή την εν λόγω μελέτη θεώρησα αναγκαίο να κάνω κάποιο σύντομο σχολιασμό στις αναλύσεις του κ. Αποστολάκη, επεκτείνοντας αυτές στη σύχρονη πραγματικότητα. Και πιο συγκεκριμένα να συνδέσω τα όσα θεοφώτιστα επισημαίνει ο άγιος με το ηλεκτρονικό φακέλλωμα που επιχειρεί η σημερινή κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, επιβάλλοντας με το ζόρι τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό. Να συνδέσω ακόμη τα του οσίου με τον κατά πάντα επαινετόν αγώνα που διεξάγει η «Πανελλήνια κίνηση κατά του ηλεκτρονικού ολοκληρωτισμού – Έξοδος». Πιστεύω ακράδαντα ότι τα όσα γράφει ο άγιος εναρμονίζονται πλήρως και συμφωνούν απόλυτα με τον αγώνα και τις προσπάθειες που καταβάλλει η «Έξοδος» για την μη παραλαβή της ηλεκτρονικής ταυτότητος, ή έστω, την παραλαβή της σε προαιρετική βάση.

Εδώ υπενθυμίζω μια πολὺ ενδιαφέρουσα μαρτυρία που διασώζει ο πρωτ. π. Ιωάννης Φωτόπουλος σε μια ομιλία του με τίτλο: «Σχόλια στο οδηγητικό κείμενο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου ‘Σημεία των καιρών. 666’». Πρόκειται για τη μαρτυρία του μακαριστού γέροντος Γρηγορίου Παπασωτηρίου, πνευματικού του Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, (1-3-2015). Του είπε τότε ο άγιος Παΐσιος: «Θα σας δίνουν κάρτες για να σας συνηθίσουν μ’ αυτές. Όταν, όμως, κάποτε τα συγκεντρώσουν όλα σε μία κάρτα, αυτήν να μην την πάρετε, γιατί αυτή θα έχει σχέση με το σφράγισμα». Είναι σημαντικό να καταδειχθεί, ότι αυτό που είπε τότε προφητικά ο άγιος, πραγματοποιείται τώρα με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες. Διότι τώρα πράγματι η κυβέρνηση επιχειρεί να τα «συγκεντρώσει όλα σὲ μία κάρτα», δηλαδή την ηλεκτρονική ταυτότητα. Και ότι αυτήν ακριβώς την προτροπή του αγίου «αυτὴν, [την κάρτα – ταυτότητα], νὰ μὴν τὴν πάρετε» προσπαθεί να υλοποιήσει η «Έξοδος» με τους θεάρεστους αγώνες που διεξάγει, (συλλογή υπογραφών, ομιλίες κ.λ.π.).

Θεωρώ πολύ σημαντικό επίσης να καταδείχθεί ότι τον αγώνα που διεξάγει σήμερα η «Έξοδος» θα έπρεπε να τον διεξάγει, και μάλιστα σε πολύ ευρύτερη κλίμακα, η ίδια η Διοικούσα Εκκλησία, που είναι η κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για τη διαφύλαξη του ποιμνίου της από κάθε παραβίαση της ελευθερίας του ανθρωπίνου προσώπου και από κάθε ενδεχόμενο να οδηγηθεί ο άνθρωπος σταδιακά και να συμφιλιωθεί με κάτι που συνδέεται με το «σφράγισμα» και το «666». Εάν το έπραττε αυτό η εκκλησιαστική μας ηγεσία, θα βρισκόταν σε απόλυτη εναρμόνιση με τον άγιο Παΐσιο. Τώρα όμως δυστυχώς όχι!!!

Όπως αναφέρεται πολύ σωστά στη μελέτη: «Ο Όσιος προτρέπει επίσης την Εκκλησία, [προφανώς εδώ εννοεί τη Διοικούσα Εκκλησία], να λάβει μια σωστή, θεολογικά θεμελιωμένη θέση και να μιλήσει καθαρά στους πιστούς, ώστε να κατανοήσουν τις πνευματικές διαστάσεις των γεγονότων. Ο ρόλος της Εκκλησίας, κατά την απόδοση αυτών των λόγων, είναι να διαφωτίσει και να ενισχύσει τους πιστούς, να προστατεύσει την ελευθερία της συνείδησης, να εξηγήσει με σύνεση τις αλλαγές στον κόσμο, και να υπενθυμίσει ότι η πραγματική πνευματική ταυτότητα του ανθρώπου βρίσκεται στο Χριστό και το Βάπτισμα». Δυστυχώς τα ίδια τα γεγονότα μαρτυρούν ότι η Διοικούσα Εκκλησία στην παρούσα χρονική συγκυρία με την τελευταία της ανακοίνωση, (2025), δεν έλαβε υπ’ όψη της τις παραπάνω προτροπές του αγίου στο ζωτικής σημασίας αυτό ζήτημα. Γράφει σχετικά με τη στάση της Δ.Ι.Σ.: «Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, με την τοποθέτησή της το 2025, διατύπωσε την άποψη ότι ο λεγόμενος Προσωπικός Αριθμός απλά υποκαθιστά ήδη υπάρχοντες αριθμούς ταυτοποίησης και, για τον λόγο αυτό, δεν συνιστά θεολογικό ζήτημα, αλλά θέμα καθαρά νομικό και διοικητικό. Η αξιολόγηση αυτή στηρίζεται ρητώς στη γνωμοδότηση του νομικού της συμβούλου και κινείται εντός ενός στενού πλαισίου διοικητικής λειτουργικότητας». Όπως φαίνεται ξεκάθαρα η ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ. «κινείται εντός ενός στενού πλαισίου διοικητικής λειτουργικότητας» και σίγουρα όχι στο πλαίσιο των λόγων του αγίου. Ενώ, λοιπόν, το θέμα αυτό είναι σαφώς καθαρά θεολογικό θέμα, η Δ.Ι.Σ. εκφράζει την ακριβώς αντίθετη θέση: «δεν συνιστά θεολογικό ζήτημα». Επίσης ενώ έχει παρέλθει τουλάχιστον ένας χρόνος από την απαράδεκτη αυτή ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ, (του 2025), το φλέγον αυτό θέμα δεν συζητήθηκε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας του περασμένου Οκτωβρίου του 2025. Και από ό,τι καταλαβαίνω δεν πρόκειται ποτέ να συζητηθεί σε επίπεδο Ιεραρχίας.

Επίσης οφείλω να υπενθυμίσω ότι η τελευταία ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ. (του 2025), δεν εναρμονίζεται με παλαιότερες ανακοινώσεις της Διοικούσης Εκκλησίας σχετικά με το ίδιο θέμα. Η Διοικούσα Εκκλησία στις προηγούμενες ανακοινώσεις της, (1993, 1997, 2000, 2010), έβλεπε το πρόβλημα μέ σοβαρότητα καί υπευθυνότητα, στίς πραγματικές θεολογικές του διαστάσεις και ευθυγαμμιζόταν με τους λόγους του αγίου, τώρα όμως όχι. Για παράδειγμα η ανακοίνωση της Ιεράς Σύνοδου στις 17.11.2010 τόνιζε μεταξύ άλλων: «Η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να διαφυλάττει την ελευθερία του προσώπου και να υπερασπίζεται την ακεραιότητα της πίστεως. Γι’ αυτό: α) Η ‘Κάρτα του Πολίτη’ δεν πρέπει να περιέχει κατ’ ουδένα τρόπο εμφανή, ή αφανή τον αριθμό 666. β) Επίσης κατ’ ουδένα τρόπο πρέπει με αυτή να παραβιάζονται οι προσωπικές ελευθερίες».

Τονίζω ακόμη ότι ο όσιος πουθενά στο κείμενό του «Σημεία των καιρών. 666», αλλά ούτε και σε άλλες κατά καιρούς αναφορές του με εσχατολογικό περιεχόμενο, δεν συνιστά στον πιστό λαό του Θεού τυφλή υπακοή στη Διοικούσα Εκκλησία. Όπως αναφέρει η μελέτη: «Στη μεταγενέστερη των ‘Σημείων’ απόδοση λόγων του από την αδελφότητα του Ιερού Ησυχαστηρίου ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’, φαίνεται μια πιο ποιμαντική γραμμή: Όταν σας ρωτούν, να λέτε στους ανθρώπους να συμβουλεύονται τον πνευματικό τους και να δουν πώς θα ενεργήσει η Εκκλησία· τονίζοντας ότι ο ίδιος ‘τα γράφει ξεκάθαρα’ στο φυλλάδιο ‘Σημεία των καιρών’ και ‘ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με τη συνείδησή του’». Ο άγιος συμβουλεύει τον πιστό λαό του Θεού να παρακολουθεί «πώς θα ενεργήσει η Εκκλησία», όχι όμως να κάνει τυφλή υπακοή στη Διοικούσα Εκκλησία. Εκείνο που συνιστά εν προκειμένω είναι: «ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με τη συνείδησή του», προφανώς με βάση τα όσα γράφει ξεκάθαρα στο φυλλάδιο «Σημεία των καιρών».

Κλείνοντας, οφείλω να επισημάνω για μια ακόμη φορά ότι η πνευματική χρεοκοπία της Διοικούσης Εκκλησίας και η πλήρης σχεδόν ευθυγράμμισή της με την κρατική εξουσία είναι κάτι παραπάνω από εξόφθαλμη και κραυγαλέα, ώστε θα πρέπει να είναι κανείς πνευματικά τυφλός, για να μην μπορεί να την διακρίνει.

__________________

1 Ὁσίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Σχόλια εἰς τὰ τοῦ ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, Δ´, ΧΧΧΙΙΙ, PG 4, 306A
2 https://www.in.gr/
3 ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Β΄, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ», σελ. 183-188.
4 «Ο κόσμος, Γέροντα, ρωτάει τί να κάνουν σχετικά με τις νέες ταυτότητες». – «Εσείς καλύτερα, όταν σάς ρωτούν, να
τους λέτε να συμβουλεύονται τους Πνευματικούς τους και να κάνουν υπομονή να δουν πώς θα ενεργήσει η Εκκλησία,
γιατί πολλοί κάνουν ερωτήσεις, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν τις απαντήσεις. Αφού ξεκάθαρα τα γράφω στο φυλλάδιο
«Σημεία των καιρών», ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδησή του.»

Όταν ο Θεός δεν θέλει να είσαι με κάποιον

 

Μύγα και μέλισσα: δυο τρόποι να βλέπεις γύρω σου

Ηθική και Σύγχρονος Άνθρωπος

12.05.2026

Απόστολος Νικολαΐδης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»

Κάποτε κλήθηκε ο όσιος Παϊσιος[1] να απαντήσει στο ερώτημα, πώς πρέπει κάποιος να αντιμετωπίζει όσους έχουν την κακή συνήθεια να ψάχνουν αφορμές για να κατηγορούν  τους κληρικούς για μια σειρά από αμαρτήματα και κακές επιλογές, θεωρώντας προφανώς ότι επιτελούν θεάρεστο έργο. Ο όσιος, όπως συνήθιζε πάντα, επέλεξε  έναν λίαν εποπτικό, εντυπωσιακό και κατανοητό τρόπο, γενικεύοντας το πρόβλημα, για να διδάξει, πώς πρέπει να σκέφτεται και να ενεργεί ο άνθρωπος του Θεού σε σχέση με όσα παρατηρεί γύρω του:

Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν εκείνοι που μοιάζουν με τη μύγα, η οποία πάντοτε συχνάζει στις βρωμιές, έστω και αν γύρω της υπάρχει πλήθος ευωδιαστών λουλουδιών. Περνά πάνω από όλα αλλά δεν στέκεται σε κανένα από αυτά. Αντίθετα, επιλέγει να σταθεί μόνο εκεί που είναι η βρωμιά, έστω και αν δεν είναι τόσο φανταχτερή και βρίσκεται στο περιθώριο του περιβολιού. Η σκέψη της είναι τόσο πολύ προσκολλημένη στη βρωμιά που αν την ρωτήσει κάποιος, αν είδε κάπου λουλούδια, θα απαντούσε πως ούτε τα συνάντησε ούτε και τα γνωρίζει. Ευχαρίστως όμως θα πληροφορούσε με κάθε λεπτομέρεια, που υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες και ακαθαρσίες παντός είδους. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι άνθρωποι που της μοιάζουν. Μόνιμα, έχοντας κακούς λογισμούς,  ψάχνουν να βρουν ό,τι κακό υπάρχει γύρω τους όχι για να το στιγματίσουν αλλά για να κατηγορήσουν όσους το ακολουθούν, μην έχοντας ποτέ τη διάθεση ούτε να διακρίνουν τους ανθρώπους από τα λάθη τους ούτε να αναζητήσουν και να εξάρουν τα θετικά τους σημεία.

Διαφορετικά όμως σκέφτονται και ενεργούν όσοι ακολουθούν το παράδειγμα της μέλισσας, η οποία συνηθίζει να επισκέπτεται και να επικάθεται μόνο σε ό,τι είναι καλό και χρήσιμο, έστω και αν γύρω της είναι όλα ακάθαρτα και βρωμερά. Αν ρωτηθεί δε, πού υπάρχουν σκουπίδια και γενικότερα ακαθαρσίες, θα μας πληροφορούσε μόνο για την ύπαρξητων πάσης φύσεως λουλουδιών, αγνοώντας την παρουσία των ακαθαρσιών, γιατί είναι γνώστης, φίλος και ένθερμος υποστηρικτής μόνο των καλών και ποτέ των κακών. Με τον ίδιο τρόπο ενεργούν και όσοι έχουν μόνο καλούς λογισμούς και επιλέγουν τα καλά των άλλων, αγνοώντας ή σκεπάζοντας τα κακά.

Είναι αυτονόητο ότι κανείς δεν θα έκανε το λάθος να κάνει αξιολογικές κρίσεις στη συμπεριφορά των δύο αυτών εντόμων. Το καθένα από αυτά έχει τη δική του θέση και αξία στο οικοσύστημα. Οι μεν μύγες ανακυκλώνουν την οργανική ύλη, τρεφόμενες με υπολείμματα τροφών, πτωμάτων και κοπριών, επιταχύνοντας τη διάσπαση και επιστρέφοντας θρεπτικά συστατικά στο έδαφος, γίνονται δε οι ίδιες και τροφή σε άλλα ζώα, διατηρώντας τις τροφικές αλυσίδες, ενώ αποτελούν δείκτες για την κατάσταση του οικοσυστήματος. Οι δε μέλισσες χρησιμεύουν στην επικονίαση των φυτών, μεταφέροντας γύρη από άνθος σε άνθος, βοηθώντας σημαντικά στην αναπαραγωγή των φυτών και την παραγωγή πλήθους τροφίμων, και μάλιστα μεγάλης αξίας, όπως το μέλι, το κερί και ο βασιλικός πολτός, στηρίζουν την βιοποικιλότητα, ενώ συνιστούν δείκτες της υγείας του περιβάλλοντος.

Ενώ, λοιπόν, και τα δύο αυτά έντομα επιτελούν το έργο που η φύση τους ανέθεσε, και άρα δεν μπορούν να αξιολογηθούν θετικά ή αρνητικά, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους ανθρώπους, οι οποίοι υπόκεινται σε κρίσεις, επειδή όσα σκέφτονται και πράττουνείναι προϊόντα της καλής ή κακής προαίρεσης και όχι της φύσης, η οποία πλάστηκε από το Θεό «λίαν καλή».

Αν θα ψάχναμε το πνευματικό υπόβαθρο αυτών των δύο κατηγοριών ανθρώπων θα διαπιστώναμε τα ακόλουθα:

Πίσω από το παράδειγμα της μύγας κρύβονται οι άνθρωποι που στερούνται αυτοκριτικής και δικαιοσύνης. Αποφεύγουν να ασχολούνται με τα δικά τους λάθη όχι μόνο επειδή είναι επώδυνο, λόγω των πληγμάτων κατά του εγωισμού, αλλά και επειδή επιθυμούν με κάθε τρόπο τον στιγματισμό και την απόρριψη του πλησίον. Είναι δε και άδικοι, όχι μόνο επειδή είναι πιθανόν τα φαινόμενα να μην ταυτίζονται με την αλήθεια, αλλά και επειδή σφετερίζονται το αποκλειστικό «δικαίωμα» του Θεού να κρίνει τους ανθρώπους.

Πίσω από το παράδειγμα των μυγών κρύβονται επίσης όσοι δεν μετέρχονται τις δοκιμασμένες μεθόδους αντίστασης κατά της «φυσικής» μετά την ανθρώπινη πτώση ροπής των ανθρώπων προς το κακό, η οποία προφανώς μετά την σάρκωση του Θεού Λόγου και την εγκαθίδρυση της Εκκλησίας είναι μεν υπερβάσιμη αλλά απαιτεί μεγάλο και σκληρό αγώνα. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι των ανθρώπων, μεταξύ αυτών και δήθεν ευσεβείς, αρέσκονται στην τακτική της μύγας και εξαντλούν την κοινωνικότητά τους στον έμμονο εντοπισμό και στιγματισμό των αλλότριων λαθών, και μάλιστα στο όνομα της αλήθειας και της αγάπης, δεν είναι ενδεικτικό μόνο της σύγχυσης αλλά και της συνειδητής ή ασυνείδητης διαστροφής τόσο του χριστιανικού όσο και του κοινού ανθρώπινου ήθους.

Μιμητές της μύγας είναι κυρίως οι εξοικειωμένοι με τους κακούς, τους πονηρούς, λογισμούς, οι οποίοι, όπως είναι φυσικό, βρίσκονται πίσω από όλα τα πάθη και από κάθε αρνητική ενέργεια. Έτσι είναι πολύ φυσικό ο εμπαθής να αναζητά αφορμές για αρνητικές κρίσεις, μη μπορώντας να ζήσει αλλιώς. Μου θυμίζει τον μακαριστό λαοφιλή ηθοποιό Θανάση Βέγγο που σε κάποια από τις παλαιές ελληνικές κωμωδίες,ζώντας μακριά από τα καυσαέρια της μεγαλούπολης φέρεται να αδυνατούσε να αναπνεύσει, κάτι που «κατάφερε» πίσω από τον κατάμαυρο πλούσιο καπνό της εξάτμισης ενός παλαιού λεωφορείου, αναφωνώντας, «επιτέλους ανάπνευσα» καθαρό οξυγόνο.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που χρησιμοποιούν τη μέθοδο των αλλότριων αρνητικών κρίσεων ως αφορμή σύγκρισης και αχρήστευσης του πλησίον με σκοπό την ανάδειξη της δικής τους υπέροχης αξίας και προπαντός της δικής τους ορθοδοξίας. Αυτή η σύγκριση αναφέρεται μόνο στα αρνητικά σημεία των άλλων και καθόλου στα θετικά.

Το παράδειγμα της μέλισσας ακολουθούν όσοι έχουν καθαρή καρδιά, η οποία είναι συνάρτηση του καθαρού νου και του καθαρού οφθαλμού. Γιατί, καθώς είπε και ο Χριστός, αν τα μάτια μας είναι απλά και καθαρά τότε όλη η ύπαρξή μας είναι φωτεινή. Αν όμως είναι σκοτεινά και πονηρά, τότε όλα είναι σκοτεινά (Ματθ. 6,22-23).Η καθαρή λοιπόν καρδιά γεννά καλούς λογισμούς. Αυτό επισημαίνει και ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους, όταν τους έγραφε ότι ο λογισμός τους θα πρέπει να στρέφεται αποκλειστικά σε όσα είναι αληθινά, σεμνά, δίκαια και καθαρά (Φιλ. 4, 8-9).

Ο καθαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να βλέπει με καθαρό μάτι τους ανθρώπους επειδή έχει μάθει να απομονώνει μόνο τα καλά τους, να δικαιολογεί με κάθε τρόπο τα αρνητικά και από αυτά ακόμη να βγάζει θετικά συμπεράσματα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ενός ασκητή που μπροστά σε μια άσεμνα ενδεδυμένη γυναίκα δεν στάθηκε στη γύμνια της για να την καυτηριάσει, αλλά στάθηκε μόνο στην ομορφιά της ως ευκαιρία δοξολογίας του Θεού Δημιουργού.Ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο μέσα από αυτό που καλλιεργεί μέσα του. Αν καλλιεργεί το καλό, θα το βρίσκει και γύρω του. Αν εστιάζει στο κακό, αυτό είναι δηλωτικό και τί κυριαρχεί και μέσα του.

Λίαν σημαντικός είναι ο ρόλος της ταπεινοφροσύνης, που επιβάλλει την απόκρυψη των οικείων αρετών και την ανάδειξη των αρετών των άλλων, έστω και αν αυτές είναι ανεπαίσθητες, με ταυτόχρονη απόκρυψη των κακιών τους και ανάδειξη των οικείων κακών, έστω και αν αυτά είναι μικρά και αξιολογούνται ως ασήμαντα.

Ίσως είναι χρήσιμο να επισημανθεί ότι η επιλογή να καλύπτει κάποιος τα λάθη των άλλων δεν σημαίνει άρνηση ή απόκρυψη της αλήθειας, αλλά ένας τρόπος συμμόρφωσης στη θεμελιώδη ηθική αρχή, ότι «το καλό για να είναι καλό πρέπει να γίνεται καλώς», που σημαίνει ότι η εκφορά της αλήθειας είναι τότε αποτελεσματική όταν συνοδεύεται από διάκριση, επιείκεια και αγάπη. Σκοπός δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή η αλήθεια αλλά η ωφέλεια και η σωτηρία των ανθρώπων.

Ανακεφαλαιώνοντας θα λέγαμε ότι μύγα και μέλισσα κινούνται όχι σε ξεχωριστούς αλλά στον ίδιο κόσμο. Άρα η διαφορά τους δεν έγκειται στο περιβάλλον αλλά στις επιλογές τους. Η μύγα συμβολίζει τον άνθρωπο που εστιάζει στα αρνητικά: Λάθη, αδυναμίες, προβλήματα. Ακόμη κι αν υπάρχει κάτι καλό γύρω του, θα το προσπεράσει για να σταθεί σε ό,τι «βρωμάει». Η μέλισσα, αντίθετα, συμβολίζει εκείνον που αναζητά το θετικό, το όμορφο, το δημιουργικό. Μέσα στο ίδιο περιβάλλον βρίσκει κάτι χρήσιμο και ωφέλιμο – όπως το νέκταρ από τα λουλούδια.

 

[1]Γέροντος Παϊσιου Αγιορείτου Λόγοι, Τόμος Γ’, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2011, σ.

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ό Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς ανάλογα μέ τήν πνευματική μας κατάσταση.

 

Άλλοτε επιτρέπει νά κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ. μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά προσεκτικοί καί νά αποφύγουμε ή μάλλον νά προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πού θά μας έκανε το ταγκαλάκι.

Άλλοτε αφήνει τόν διάβολο νά μάς πειράζη, γιά νά μάς δοκιμάση.

Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις καί αντί κακό ό διάβολος μάς κάνει καλό.

Θυμηθήτε τόν Γερο-Φιλάρετο πού έλεγε:Τέκνον, έγκατάλειψις Θεού, ούδένα πειρασμόν σήμερα.

Ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα με τους πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό.Ένας δυνατός, όπως ό Γερο-Φιλάρετος, δέν αποφεύγει τους πειρασμούς, άλλα λέει στον Χριστό:

Στείλε μου, Χριστέ μου, πειρασμούς καί δώσε μου κουράγιο νά παλέψω.

Ένας αδύνατος όμως θά πή:

Μήν έπιτρέπης, Χριστέ μου, νά πειρασθώ. ­

Μη είσενέγκης ημάς εις πειρασμόν….

Εμείς όμως πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε:

ε, μά είμαι άνθρωπος κι εγώ δέν αντέχω άλλο!,

ενώ θά έπρεπε νά πούμε:

Δέν είμαι άνθρωπος είμαι παλιάνθρωπος.

Θεέ μου, βοήθησε με νά γίνω άνθρωπος.

Δέν λέω νά επιδιώκουμε εμείς τους πειρασμούς, άλλα, όταν έρχωνται, νά τους αντιμετωπίζουμε με καρτερία καί προσευχή.

Σέ κάθε πνευματική χειμωνιά νά περιμένουμε με υπομονή καί ελπίδα τήν πνευματική άνοιξη.

Οι μεγαλύτεροι πειρασμοί είναι συνήθως στιγμιαίοι καί, εάν εκείνη τήν στιγμή τους ξεφύγουμε, περνάει καί φεύγει ή φάλαγγα τών δαιμόνων καί γλυτώνουμε.

Όταν ένωθή ό άνθρωπος μέ τόν Θεό, δέν έχει πιά πειρασμούς.

Μπορεί ό διάβολος νά κάνη κακό στον Άγγελο; Όχι, καίγεται.

Ή πνευματική ζωή είναι πολύ απλή καί εύκολη εμείς τήν κάνουμε δύσκολη, γιατί δεν αγωνιζόμαστε σωστά. Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό, μπορεί κανείς να προχώρηση πολύ.

Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ό διάβολος καί, όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν καί πειρασμοί.

- Γέροντα, ή πτώση σε μιά αμαρτία μπορεί να γίνη κατά παραχώρηση του Θεού;

- Όχι, είναι βαρύ νά πούμε ότι παραχωρεί ό Θεός νά αμαρτήσουμε. Ό Θεός ποτέ δεν παραχωρεί νά αμαρτήσουμε.

Εμείς κάνουμε παραχωρήσεις καί έρχεται ό διάβολος καί μας πειράζει.

Όταν λ.χ. ύπερηφανεύωμαι, διώχνω τήν θεία Χάρη, φεύγει ό Φύλακας Άγγελος μου, έρχεται ό άλλος …άγγελος, ό διάβολος, καί σπάζω τά μούτρα μου.

Αυτή είναι δική μου παραχώρηση, καί όχι τού Θεού.

- Είναι σωστό, Γέροντα, όταν έχουμε μιά πτώση νά λέμε:

Ό πειρασμός μέ έρριξε;

- Πολλές φορές ακούω κι εγώ μερικούς ανθρώπους νά λένε ότι φταίει ό πειρασμός, όταν ταλαιπωρούνται, ένω φταίνε οί ϊδιοι πού δέν αντιμετωπίζουν σωστά τά πράγματα.

Έπειτα ό πειρασμός, πειρασμός είναι. Μπορεί νά μας έμποδίση άπό το κακό;

Τήν δουλειά του κάνει.

Νά μήν τά φορτώνουμε καί όλα στον πειρασμό.

Ένας υποτακτικός, πού ζούσε σέ μιά Καλύβη μέ τον Γέροντα του, μιά φορά πού έμεινε γιά λίγο μόνος του, πήρε ένα αυγό, το έβαλε πάνω σέ ένα κλειδί – ήταν άπό εκείνα τά μεγάλα, τά παλιά κλειδιά – καί άναψε άπό κάτω ένα κερί, γιά νά το ψήση!

Μπαίνει ξαφνικά ό Γέροντας καί τον βλέπει.

-Τί κάνεις εκεί;, τού λέει.

-Νά, Γέροντα, ό πειρασμός μέ έβαλε νά ψήσω έδώ ένα αυγό, τού λέει ό υποτακτικός του. Καί τότε ακούσθηκε μιά άγρια φωνή:

-Αυτήν τήν τέχνη έγώ δέν τήν ήξερα- άπό αυτόν τήν έμαθα!

Ό διάβολος μερικές φορές κοιμάται, καί εμείς τον προκαλούμε..

(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ