ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

(εικονα απο το pronews)

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ανάσταση: Ο λαός απέναντι στην ιντελιγκέντσια.

 Posted on 21 Απριλίου, 2025

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Η προσέλευση του λαού στους Ναούς κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα ήταν μεγάλη, όπως όλα τα τελευταία χρόνια. Ήταν ένα ξέσπασμα – απάντηση στην αντίθεη και αντιεκκλησιαστική ιντελιγκέντσια του τόπου. Αυτή τα προηγούμενα χρόνια, έως και σήμερα, προσπαθεί να αλλοιώσει την ταυτότητα του Έλληνα, να τον μετατρέψει σε γραικύλο. Είναι λυπηρό  το ότι η  όποια εξουσία έχει ιδεολογικά διαβρωθεί και έτσι η άθεη ιντελιγκέντσια βρίσκει τον τρόπο να προβάλλει τις ιδέες της και να επιχειρεί να τις επιβάλλει στο λαό.

          Είναι χαρακτηριστικό το γραφέν στην «Καθημερινή» για τον προσφάτως αποθανόντα και με πολιτική κηδεία ταφέντα καθηγητή Αλέξη Πολίτη, ότι θεωρούσε «υποτιθέμενη» την εθνική δράση των κλεφτών και αρματολών και «φανταστική» τη λειτουργία των κρυφών σχολείων και αναρωτιόταν «γιατί παρά τις επίμονες προσπάθειες της ιστοριογραφίας να αποκαθηλώσει αυτούς τους μύθους, εκείνοι ανενόχλητοι συνέχισαν και συνεχίζουν την πορεία τους παραμένοντας γερά ριζωμένοι στην εθνική συνείδηση». ( 19/20 Απριλίου 2025, σελ. 14). Σημειώνεται ότι αυτά γράφονται για  τον καθηγητή, του οποίου ο παππούς Νικόλαος Πολίτης ήταν ο ιδρυτής της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα και πρόγονός του αγωνίστηκε δίπλα στον Παπαφλέσσα και εφονεύθη μαζί του στο Μανιάκι. Αν είναι ακριβή όσα αποδόθηκαν στον αείμνηστο καθηγητή είναι άξιο απορίας το πώς αυτός δεν αντελήφθη – με τις γνώσεις και την εμπειρία του – ότι όσο και αν προσπαθήσουν οι όποιοι επιστήμονες, ο λαός δεν διαγράφει τα βιώματά του, όσο και αν αυτά του τα χαρακτηρίζουν «μυθεύματα».  

          Βίωμα του Έλληνα είναι το να ζει Ελληνικά και Ορθόδοξα. Όσες δημοσκοπήσεις και αν γίνουν το 90% και πλέον του λαού αυτόν τον τρόπο ζωής έχει επιλέξει, από τον καιρό που ήταν σκλαβωμένος στον αλλόθρησκο οθωμανό. Ο σπουδαίος ιστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει ένα σχετικό δημοτικό τραγούδι στο σύγγραμμά του «Άσματα δημοτικά της Ελλάδος» (Τυπογραφείον «Ερμής», Κέρκυρα, 1852, σελ. 648):

Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου και περπάτειγε, για να σ’ ερωτήσωμε
Για τα δυο Γραικόπουλα τα Γρεβενητόπουλα. Σε χήρα Τούρκα δούλευαν,
‘Ολ’ ημέρα σ’ το ζυγό, το βράδυ ΄σ τον κρεμασμό.
«Βρε παιδιά γραικόπουλα και Γρεβενητόπουλα, γένεστε Τουρκόπουλα,
Να χαρήτε την Τουρκιά, τ’ άλογα τα γλήγωρα, τα σπαθιά τα δαμασκιά;»

• «Βρε κυρά μου Τούρκισσα, κάλλιο γένε συ Ρωμιά,
• Να χαρής τη Λαμπριά, με τα κόκκινα αυγά!
• Να χαρής την Εκκλησιά, τη χρυσή την Κοινωνιά!».

Και τα παιδιά στην Κέρκυρα να πώς έψελναν τα «Κάλαντα της Λαμπρής» (Από Νίκ. Πακτίτη «Κερκυραϊκά Δημοτικά Τραγούδια», Ιστορικολαογραφική Εταιρεία Κερκύρας, Αθήνα, 1989):

«Ανάσταση δοξάζουμε και τον Θεό υμνούμε
Και το Δεσπότη το Χριστό όλοι τον προσκυνούμε.
Απέρασε η Σαρακοστή κι ήταν εφτά εβδομάδες
Κι ήρθαμε να σας φέρουμε τόσες καλές γιορτάδες.
Που αναστήθηκε ο Χριστός μέσα από τον Άδη
Κι οι Χριστιανοί χαρήκανε μικροί και μεγάλοι…»

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον «Λάμπρο» εκφράζει την πίστη του Έλληνα:

«Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε.
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμμαζωχθήτε,
ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε.
Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, εχθροί και φίλοι.
Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μαννάδες.
Γλυκόφωνα, κοιτώντας τις ζωγραφισμένες εικόνες
Ψάλλουν οι ψαλτάδες.
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
από το φως που χύνουν οι λαμπάδες.
Κάθε πρόσωπο λάμπει από τ’ αγιοκέρι,
όπου κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι».

Και στους «Ελεύθερους πολιορκισμένους», στο Σχεδίασμα Β΄, γράφει ο Διονύσιος Σολωμός πως η ελπίδα στην Ανάσταση και στην αιωνιότητα και η αγάπη στην Πατρίδα κάνουν τους Μεσολογγίτες και τις Μεσολογγίτισσες να αποφασίσουν την άμυνα και την ηρωική έξοδο:

«Ετούτ’ είν’ ύστερη νυχτιά, όλα τα αστέρια βγάνει, 
Ολονυχτίς ανέβαινε η δέησι, το λιβάνι.
Ο Αράπης τραβηγμένος από τη μυρωδιά που εσκορπούσε το θυμίαμα, περίεργος και ανυπόμονος, με βιαστικά πατήματα πλησιάζει εις το τείχος,
Και απάνου ανάγκη φοβερή! Σκυλί δεν του λυχτάει.
Και ακροάζεται, αλλά τη νυχτική γαλήνη δεν αντίσκοβε μήτε φωνή, μήτε κλάψα, μήτε αναστεναγμός. Ήθελε πης ότι είχε παύσει η ζωή. Οι ήρωες είναι ενωμένοι και λόγια λένε για την αιωνιότητα, που μόλις τα χωράει…Είναι προσωποποιημένη η Πατρίδα, η Μεγάλη Μητέρα, Θεάνθρωπη, ώστε να  αισθάνεται όλα τα παθήματα και καθαρίζοντάς τα εις τη μεγάλη ψυχή της να αναπνέη την Παράδεισο».

Ο ιδιοφυής ποιητής και υπαρξιακός φιλόσοφος Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) σημειώνει τη διαφορά της παράδοσης της Δύσης από αυτή των Ελλήνων. Σε άρθρο του, με τίτλο «Σημεία προσοχής», που γράφτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 5 Ιουνίου 1939, γράφει αξιωματικά: «Η ενσάρκωση, ο Θάνατος κι η Ανάσταση του Χριστού είναι το αιώνιο και μοναδικό παράδειγμα που μας οδηγεί στην πίστη στον Άνθρωπο. Μονάχα από τον καιρό που υπάρχει ο Χριστός ανάμεσα στα άτομα, έχει ακέρια τη σημασία της η ιστορία, έχει νόημα, λόγο και σάρκα η πορεία των ατόμων από τη μια γενεά στην άλλη, έχει συνέχεια και παρουσία ο άνθρωπος». Και εξηγεί:

«Ο βαθύτερος λόγος της στροφής των διαφόρων Αναγεννήσεων της Δύσης προς τη μελέτη, τη μίμηση και τη λαχτάρα της Αρχαίας Ελλάδας είναι η ανικανότητά τους να πιστέψουν στον Χριστό, να πιστέψουν στην αιωνιότητα του ανθρώπου. Όποιος ατενίζει την Αρχαία Ελλάδα και παραμερίζει το Χριστό, είναι σα να μην υποπτεύεται πως είμαστε προορισμένοι στην αιωνιότητα και σα να θέλει να επαναλάβει το έργο του πολιτισμού των Αρχαίων Ελλήνων, που ήταν η προετοιμασία μιας άρτιας θνητής υπόστασης, για να τη δεχτεί ο Χριστός και να την κάμει αθάνατη. Για τούτο σε εμάς τους τωρινούς  Έλληνες  δε μαθαίνουν υποστασιακά τίποτε οι διάφορες Αναγεννήσεις της Δύσης, και μάλλον μας προσφέρουν μια περιττή και συχνά βλαβερή τροφή…Μονάχα εμείς, από όλους τους λαούς της γης, μπορούμε, χωρίς να αφήσουμε τον τόπο μας, να διατρέξουμε υποστασιακά την απόσταση που χωρίζει τη φύση από τον άνθρωπο. Λέμε τούτο, γιατί στο Χριστιανισμό πλησιάζουμε αβίαστα με την ελληνική μας παιδεία και την ελληνική μας γλώσσα. Διαβάζουμε τα γνήσια Ευαγγέλια, που μας μιλούν ενδόμυχα κ’ έτσι μπορούμε να κρίνουμε πιο εύκολα από κάθε άλλο λαό, ποιος είναι ο αληθινός Χριστιανισμός». –

          Όταν  η αντίθεη και αντιεκκλησιαστική ιντελιγκέντσια αντιληφθεί τα γραφόμενα από τον Σαραντάρη, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα να αποδεχθεί την ιδιαιτερότητα του Ελληνισμού και να σταματήσει τον εναντίον Του ιδεολογικό πόλεμό της, που είναι και μάταιος. Χριστός Ανέστη.-

 

Σήκω Ευαγόρα, σήκω Αυξεντίου, σήκω Μάτση, να μας πείτε ελληνική ιστορία… 

1 April 20222

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

Πριν από 25 περίπου χρόνια, στην Κύπρο, σέ κάποιο σηµείο της «νεκρής ζώνης» (Εκεί όπου διχοτοµείται τό νησί στά δύο εδώ και σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός από σφαίρες άνανδρων Τούρκων ένα 26χρονο παλληκάρι, ο Σολωµός Σπύρου Σολωµός. Σκαρφάλωνε άοπλος στον ιστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύµβολο του ψεύδους και του αίµατος: την «τουρκοκυπριακή σηµαία». Εκεί τόν βρήκε τό βόλι… Καί τό ηρωικό ελληνόπουλο  – πού είχε ίδιο καί τό όνοµα καί τό επίθετο µέ τόν ποιητή πού έγραψε τόν  «Υµνο στήν Ελευθερία»! – πέρασε ελεύθερα στην αθανασία!

Πήγαν μετά από μέρες στον πατέρα του ήρωα, για να του προσφέρουν οικονομική ενίσχυση, εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων. Αρνιόταν πεισματικά, όντας φτωχός μα περήφανος. Πείστηκε, όταν του είπαν πως δεν έπρεπε να προσβάλει τους εκπροσώπους του ελληνικού λαού, γιατί ήθελαν μόνο να τιμήσουν τον ήρωα γιο τους. Μόλις πήρε την επιταγή, την κατέθεσε αμέσως στο Ταμείο Άμυνας της  Κύπρου. Όταν τον ρώτησαν, γιατί το έκανε, απάντησε ο λεβεντόγερος. «Τι νόμισαν, ότι θα έτρωγα εγώ από το αίμα του παιδιού μου; Φαντάζεστε να πήγαιναν στον Πιερή Αυξεντίου με μια επιταγή και του λέγαν: «Αυτά είναι για τη θυσία του γιού σου»; Θα τους σκότωνε!»

Τον Μάρτιο του 1957, οι Άγγλοι δολοφόνοι και κατακτητές, καλούν τον Πιερή Αυξεντίου – τον πατέρα του Γρηγόρη Αυξεντίου, του θρυλικού αητού του Μαχαιρά – στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, για να αναγνωρίσει  τον νεκρό γιο του. (Στις 3 Μαρτίου μια ολόκληρη ταξιαρχία πεζικού των Άγγλων – 5.000 στρατιώτες – επί 10 ολόκληρες ώρες έδωσε μάχη με τον 29χρονο υπαρχηγό της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του, όταν οι Άγγλοι κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν με άλλο τρόπο να τον εξαναγκάσουν να παραδοθεί, τον περιέλουσαν με βενζίνη και τον έκαψαν μέσα στο κρησφύγετό του!!). Ο τραγικός πατέρας αντικρίζει αγέρωχα το απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογιού του, και απαγγέλει τους παρακάτω αυτοσχέδιους στίχους, που κρύβουν στις φυλλωσιές τους όλες τις ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας:

“Δεν κλαίω που σε έχασα 

που σ’ είχα για καμάρι

Κλαίω που δεν έχω άλλο γιο

τη θέση σου να πάρει!”

Εξήντα πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον επικό εκείνον αγώνα κατά της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο. 1η Απριλίου του 1955. Δεκάδες εκρήξεις  συγκλονίζουν τη Λευκωσία, σημαίνοντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών). Στην προκήρυξη, την οποία υπογράφει ο αρχηγός της Διγενής (ψευδώνυμο του γενναίου στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, Κυπρίου στην καταγωγή), διαβάζουμε: Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράσταση ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, με σύνθημα εκείνο, το οποίον μας κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην. Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ».

Μια χούφτα απόλεμα παιδιά, τα περισσότερα από τα Κατηχητικά Σχολεία της Κύπρου, πιάνουν τα λιανοντούφεκα και γονατίζουν και εξευτελίζουν για τέσσερα χρόνια την υπερφίαλη Βρετανική Αυτοκρατορία. Σαράντα χιλιάδες στρατό παρέταξαν οι Αγγλοι, φυλακίσεις, εξορίες, τρομοκρατία στο νησί.. και όμως έτρεμαν και την σκιά τους!

«Να πούμε ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ο ηρωικότερος αγώνας της ελληνικής ιστορίας; Μπορούμε να το πούμε. Ο ηρωισμός σ’ όλες τις δοξασμένες στιγμές της ελληνικής ιστορίας είναι ένας. Και στους άλλους λαούς ο ηρωισμός είναι ένας. Όμως ο ηρωισμός των αγωνιστών της ΕΟΚΑ  έχει ειδοποιό διαφορά, γιατί αποτελεί τη συνισταμένη όλων των ηρωισμών της ελληνικής ιστορίας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ο ελληνικότερος αγώνας της ελληνικής ιστορίας. Σε κανένα άλλο αγώνα δεν έγινε έμπρακτο βίωμα όλη η ιστορία της Ελλάδος. Οι αγωνιστές κατακυρώνουν την ταυτότητά τους, πραγματοποιώντας την ελληνική ιστορία. Κάνουν ό,τι έκαναν οι Έλληνες. Δεν θέλουν να παρεκκλίνουν ούτε κατά ιώτα εν. Είναι Έλληνες οικουμενικοί. Όλα είναι δικά τους: το “μολών λαβέ”, το “ή ταν ή επί τας”, ο Παρθενών, η ορθόδοξη πίστη του Χριστού, η Αγία Σοφία, ο δικέφαλος αετός, η ελληνική σημαία, η ελληνική δάφνη, ο εθνικός ύμνος, ο ελληνικός θάνατος». (Μενέλαος Χριστοδούλου, ΕΟΚΑ, ο ελληνικός αγώνας εκδ. «Αιγαίον», Λευκωσία 2011, σελ. 23-24).

Γρηγόρης Αυξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Μιχαήλ Καραολής, Μάρκος Δράκος, Στέλιος Μαυρομάτης, Ανδρέας Ζάκος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης και άλλοι πολλοί ήρωες, δικοί μας Έλληνες της Κύπρου , που κοσμούν το Συναξάρι του Γένους.

Ο Μάτσης, του οποίου προτομή βρίσκεται μπροστά από την Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ, της οποίας υπήρξε φοιτητής, όταν ο περιβόητος εκείνος στρατάρχης των Άγγλων και κυβερνήτης της Κύπρου, ο Χάρντιγκ, του πρόσφερε ένα  αμύθητο ποσό για να προδώσει τον Διεγνή, απάντησε: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής!». Έπεσε μαχόμενος στις 19 Νοεμβρίου 1958, στο κρησφύγετο του, στο Δίκωμο.

O 22χρονος Ιάκωβος Πατάτσος, «ο Άγιος του Κυπριακού Αγώνα», γράφει γράμμα στις 8-8-1956 στη μάνα του λίγο πριν οδηγηθεί στην αγχόνη από τους Αγγλους. Επιστολή που μοσχοβολά φιλοπατρία και πίστη ακράδαντη στον Χριστό. Όπως οι ήρωες του ’21, έτσι και της ΕΟΚΑ αγωνίζονταν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

«Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε! Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους  κόπους μου. Το πνeύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνον του Κυρίου. Θέλω να χαίρης όπως κι εγώ. Αν κλαίης θα λυπούμαι.

Τ’ όνομα σου θα γραφή στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθή το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσης το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι άγγελοι.

Χαίρε, αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίης, για ν’ ακούσης την αγγελική φωνή μου, που ψάλλει Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου την ζωήν» (Σπύρου Παπαγεωργίου, Δια χειρός ηρώων, εκδ. Κ. Επιφανίου», Λευκωσία 1968, σελ. 213).

Τον Ανδρέα Παναγίδη, 23 χρονών, πατέρα τριών παιδιών, τον κρέμασαν οι Άγγλοι στις 21 Σεπτεμβρίου 1956. Γράφει στο τελευταίο γράμμα του προς τα παιδιά του: «Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γίνετε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα το δρόμο της αρετής». Την προηγούμενη της εκτέλεσης του γράφει: «Τώρα που ξέρω ότι σε μια μέρα θ’ αντικρίσω την αγχόνη, έχω διπλάσιο θάρρος από πριν. Ο Χριστός είναι πάντα συντροφιά στα κελιά μας. Ο Χριστός  μας γεμίζει την καρδιά με αληθινή χαρά. Παρακαλούμε τον Θεό να μας σώσει όχι το σώμα, αλλά την ψυχή». (Δια χειρός ηρώων, σελ. 220-221).
Όσοι θέλουν να μάθουν τι είναι ηρωισμός, αγάπη αληθινή για την Ελλάδα και πίστη «Άχρι θανάτου» προς τον Χριστό, ας διαβάσουν τις επιστολές των 13 ηρωομαρτύρων που είναι θαμμένοι στην καρδιά της Κύπρου, στα «Φυλακισμένα Μνήματα». Ήταν κατά  την διάρκεια του αγώνα ένα μικρό κοιμητήριο στις Κεντρικές  Φυλακές της Λευκωσίας, όπου έθαβαν τα απαγχονισμένα παλληκάρια και τις ηγετικές μορφές της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών που σκοτώνονταν σε μάχες. Εκεί οι Άγγλοι κατακτητές βασάνιζαν απάνθρωπα, με την βοήθεια Τούρκων δημίων, τους «τρομοκράτες της ΕΟΚΑ» – όπως ακόμη μέχρι σήμερα τους αποκαλούν, οι αμετανόητοι αποικιοκράτες.

Διαβάζω:

«Στο κελί  ο κρατούμενος, που τον πηγαινοέφερναν στον θάλαμο βασανιστηρίων, παρακαλούσε τους συντρόφους του να τον σκοτώσουν. “Δεν θα αντέξω άλλο στα βασανιστήρια και θα προδώσω”, τους έλεγε.
Εκείνοι του είπαν: “Θα σε πάρουν ακόμη μια φορά και τώρα θα είναι τα μεγάλα βασανιστήρια. Αν αντέξης, θα είσαι ήρωας, αν λυγίσης, θα είσαι προδότης. Οι Έλληνες βασανίζονταν από τους Γερμανούς και άντεχαν. Πήγαινε και θα προσευχόμαστε για σένα”. Όταν έπειτα από ώρα τον έφεραν πίσω και τον πέταξαν στο κελί, ξεδοντιασμένο, ξενυχιασμένο, τσουρουφλισμένο, σήκωσε το κεφάλι και τραύλισε: Είμαι ήρωας, είμαι ήρωας!» (ΕΟΚΑ 0 Ο ελληνικός αγώνας, σελ 35).

Εκεί, στα «Φυλακισμένα Μνήματα», είναι θαμμένος ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο οποίος υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού και στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς γύρω στο 1952. Προσπάθησε να μπει στη σχολή Ευελπίδων, αλλά απορρίφθηκε λόγω… ορθογραφίας! Δεν γνώριζε την καθαρεύουσα γλώσσα. Ήξερε άλλη γλώσσα… Δεν φωτίζει με τον λόγο του, αλλά με το κορμί του. Δεν λέει λόγια εμπρηστικά, γίνεται ο ίδιος λαμπάδα. «Βγες έξω, παραδώσου να σωθείς», του φώναζαν 5000 Άγγλοι έξω από το κρησφύγετό του κοντά στη Μονή Μαχαιρά. «Μολών λαβέ» αποκρινόταν. Τον έκαψαν και έγινε ολοκαύτωμα. Και πήρε ο αντρειωμένος το δρόμο προς τη λευτεριά.

“Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω σκαλοπάτια
να βρω τα μονοπάτια
που παν στη λευτεριά”.

Είναι στίχοι του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του 19χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου, τον οποίο κρέμασαν οι Αγγλοι στις 14 Μαρτίου του 1957. Στο άκουσμα του θανάτου, της δολοφονίας του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, ο σπουδαίος Δωδεκανήσιος λογοτέχνης Φώτης Βαρέλης, έγραψε ένα εξαίσιο ποίημα, το  οποίο ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι. Το παραθέτω, αλλά πρώτα να σημειώσω την απάντηση της μάνας του,  όταν πήγαν οι Αγγλοι να τη δελεάσουν μ’ ένα τεράστιο ποσό, για να πιέσει το γιο της να προδώσει. Απάντησε αγέρωχα η Ρωμιά, Ελληνίδα μάνα:

«Εγώ δεν εγέννησα παιδί να το λαλούν προδότη
χαλάλι της πατρίδας μου το αίμα του παιδιού μου». Και δεν γέννησε τέτοιο παιδί, γέννησε ήρωα…. Και του έγραψαν και τραγούδι.
“Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
Μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
Οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
Η νιά που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
Ψηλώνει ο χτίστης εκκλησία, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του  ο καθένας.
Μπαίνει κι η Πρώτη η άταχτη και η Τρίτη που διαβάζει,
Μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
– Παρόντες όλοι;
– Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει:
– Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.
– Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.
– Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα, Δευτέρα Παρουσία.
Τα’ πε κι απλώθηκε σιωπή πα στα κλαμμένα νιάτα,
Που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
Έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο”.

Αυτό το αριστούργημα περιεχόταν στο παλιό – προ του 2006 – βιβλίο Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού, στο γ΄ τεύχος. Δεν άρεσε στα  κνώδαλα του πολυπολιτισμού, στους προσκυνημένους νενέκους του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, το έκριναν προφανώς ως εθνικιστικό! Για ήρωες θα μιλάμε τώρα; Αυτά είναι παρωχημένα, στερεότυπα. Αίματα, κόκκαλα και θάνατοι για την Πατρίδα, τρομάζουν τα παιδιά – έτσι μου είπε κάποιος ανεπρόκοπος σχολικός σύμβουλος κάποτε, όταν αντίκρισε τα καμιά 15αριά κάδρα ηρώων που έχω αναρτημένα πάντοτε στην τάξη μου! Ενώ οι «συνταγές μαγειρικής» τα γαληνεύουν. Και καταντήσαμε να διδάσκουμε στην Στ’ Δημοτικού τον ηρωισμό μέσω ενός κειμένου με τίτλο «η … Σόνια η γάτα»! Αχ, δυστυχισμένη πατρίδα! «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες», έγραφε κάποτε στους τοίχους των σπιτιών η αδάμαστη εκείνη γενιά των Ελλήνων της Κύπρου. Σήμερα «τρώγωμεν» την Ελλάδα… «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» (Κ. Βάρναλης), παρακολουθούμε τον εξισλαμισμό της !
Ακυρώθηκε πια η Επανάσταση του ’21!! Να πάμε όλοι μας στους τάφους των ηρώων μας, να κλάψουμε πικρά και να βροντοφωνάξουμε: «Σήκω Ευαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παύλε Μελά, σήκω Μάρκο Μπότσαρη και Κωνσταντίνε Κανάρη και Νικηφόρε Φωκά και Λεωνίδα να μας πείτε ελληνική ιστορία…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος – Κιλκίς

https://www.antibaro.gr/article/32641

 

ΚΥΤ Φυλακίου – Η πρώτη νίκη και η συνέχιση του αγώνα

20 January 20220

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Στις 13 Ιανουαρίου ο Χρήστος Τυρμπάκης, πρόεδρος της κοινότητας Φυλακίου του δήμου Ορεστιάδας, αντιλήφθηκε την έλευση φορτηγού, το οποίο μετέφερε σκαπτικό μηχάνημα και κατευθυνόταν προς το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) παράνομων μεταναστών που υπάρχει λίγο έξω από το χωριό του. Το συγκεκριμένο σκαπτικό μηχάνημα θα υλοποιούσε την αρχική φάση των εργασιών για επέκταση του συγκεκριμένου ΚΥΤ. Αμέσως έσπευσε και παρεμπόδισε με το αυτοκίνητό του το φορτηγό με αποτέλεσμα να συλληφθεί από αστυνομικούς. Την επομένη, στις 14 Ιανουαρίου, πάλι ο Χρήστος Τυρμπάκης αντίκρισε το σκαπτικό μηχάνημα να εκτελεί εργασίες έξω από το ΚΥΤ, έβαλε το σώμα του μπροστά από αυτό ενώ κατέγραψε το συμβάν με το κινητό του και το διέδωσε ζωντανά μέσω του Facebook.

Μόλις μαθεύτηκαν τα πιο πάνω ξεκίνησαν οι συνεννοήσεις Εβριτών πολιτών και το απόγευμα του Σαββάτου 15 Ιανουαρίου αναρτήθηκε στο Facebook πρόσκληση για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ΚΥΤ Φυλακίου. Διοργανωτές αυτής της εκδήλωσης ήταν η ομάδα «Χειμερινοί Κολυμβητές Ορεστιάδας», ο σύλλογος «Αινήσιο Δέλτα» και άλλοι φορείς. Το ραντεβού δόθηκε για την Κυριακή 16 Ιανουαρίου στις 10 π.μ. Από το απόγευμα του Σαββάτου μέχρι το πρωί της Κυριακής ήταν πάρα πολύ λίγος ο χρόνος ώστε να διαδοθεί το μήνυμα και να προλάβουν όσοι επιθυμούσαν να βρεθούν σε ένα σημείο, το οποίο απέχει περίπου δώδεκα χιλιόμετρα από την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Ένα σημείο που βρίσκεται στο βορειοανατολικότερο άκρο της Ελλάδας, στην «πινέζα» όπως χαρακτηριστικά το αποκαλούν ορισμένοι.

Προσωπικά ενημερώθηκα αργά το απόγευμα του Σαββάτου από τον φίλο μου τον Κώστα Βενετίδη, κάτοικο Ορεστιάδας και μέλος του περιφερειακού συμβουλίου Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, ο οποίος μου ανέφερε ότι κάτι άκουσε για μία συγκέντρωση που θα γινόταν στο χωριό Φυλάκιο την Κυριακή το πρωί, χωρίς όμως να ξέρει και ο ίδιος λεπτομέρειες για αυτήν. Έτσι, έσπευσα και εγώ στο Φυλάκιο, όπως και άλλοι πολίτες στη συντριπτική πλειονότητά τους Εβρίτες. Την Κυριακή το πρωί συγκεντρωθήκαμε λοιπόν στην πλατεία του Φυλακίου και εκεί έβγαλαν λόγο κάποιοι από τους παρευρισκόμενους. Εμένα μου έκαναν την τιμή να μιλήσω δεύτερος μετά από τον Χρήστο Τυρμπάκη, ενώ ακολούθησαν οι δύο επικεφαλής των συλλογικοτήτων που αναφέρονται πιο πάνω και στη συνέχεια εκπρόσωποι φορέων και τοπικοί παράγοντες. Το κεντρικό συμπέρασμα των ομιλιών ήταν ότι δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού παράνομων μεταναστών και μάλιστα ισλαμιστών σε μία τόσο ευαίσθητη εθνικά περιοχή όπως είναι η περιοχή του Έβρου και ότι πρέπει να ξεσηκωθούν και να διαμαρτυρηθούν κυρίως οι κάτοικοι του Έβρου, αλλά και όσοι από τους υπόλοιπους Έλληνες το επιθυμούν. Να σημειωθεί ότι δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από την προσπάθεια των Τούρκων να πλημμυρίσουν τη χώρα μας με ισλαμιστές λαθροεισβολείς αφροασιατικής καταγωγής. Ευτυχώς τότε η Ελλάδα –με αρωγό και την τοπική κοινωνία– αντέδρασε γρήγορα και αντιμετώπισε με απόλυτη επιτυχία όσους αλλοδαπούς προσπάθησαν να παραβιάσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Μετά από τις ομιλίες κατευθυνθήκαμε προς το ΚΥΤ με αγωνιστικό παλμό. Αρκετοί κρατούσαν ελληνικές σημαίες και πανό κατά της ύπαρξης δομών παράνομων μεταναστών στον Έβρο. Το πλήθος των διαδηλωτών ήταν περίπου χίλια άτομα.

Μόλις φτάσαμε στο ΚΥΤ «σπάσαμε» εύκολα τον κλοιό των ΜΑΤ, τα οποία δεν προέβαλαν καμία αντίσταση. Υπήρχε μόνο μία διμοιρία ΜΑΤ και σε καμία περίπτωση δεν άσκησαν πάνω μας βία ούτε μας προκάλεσαν. Βέβαια και από την πλευρά των διαδηλωτών δεν υπήρχε διάθεση βίας. Ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις εκνευρισμού από ορισμένους διαδηλωτές οι υπόλοιποι έσπευδαν να τους κατευνάσουν. Άλλωστε δεν ήταν οι αστυνομικοί το πρόβλημα αλλά η κυβέρνηση και ο υπουργός, ο κύριος Μηταράκης που επέμεναν στην επέκταση του ΚΥΤ. Τελικά όλα κύλησαν καλά και φύγαμε από το ΚΥΤ ικανοποιημένοι. Μπορεί λίγες ημέρες πριν να ήταν μόνος του ο Χρήστος Τυρμπάκης, αλλά την Κυριακή ήμασταν πολλοί. Θεωρήσαμε ότι η κυβέρνηση έλαβε το μήνυμα και δεν θα συνέχιζε τις εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ χωρίς πρώτα να έρθει σε συνεννόηση με τους τοπικούς παράγοντες και να ακούσει τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους.

Την επόμενη ημέρα το πρωί, ο Χρήστος Τυρμπάκης, για μία ακόμα φορά αντίκρισε το σκαπτικό μηχάνημα να εκτελεί εργασίες. Προφανώς η κυβέρνηση έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις αντιδράσεις μας. Μας αγνόησε και με προκλητικό τρόπο προσπάθησε να ολοκληρώσει το έργο που από καιρό είχε σχεδιάσει. Τότε ήταν που υπήρξε μεγάλος εκνευρισμός από την τοπική κοινωνία και νωρίς το μεσημέρι της Δευτέρας 17 Ιανουαρίου έγινε πανελλαδικό κάλεσμα μέσω του διαδικτύου για συμμετοχή σε διαμαρτυρία με διοργανωτές τους «Χειμερινούς Κολυμβητές Ορεστιάδας» και άλλους τοπικούς παράγοντες. Η διαμαρτυρία αυτή προγραμματίστηκε για την Τρίτη 18 Ιανουαρίου στις 2 μ.μ.

Την Τρίτη από το πρωί άρχισαν να συγκεντρώνονται πολίτες από διάφορες πόλεις κυρίως της βορείου Ελλάδος. Η ημέρα και η ώρα δεν ήταν βολικές για τον κόσμο, επειδή ήταν όλοι στις δουλειές τους, ωστόσο όσοι μπόρεσαν έδωσαν το παρόν. Τελικά το πλήθος που συγκεντρώθηκε ήταν μεγαλύτερο από εκείνο της Κυριακής, μόνο που αυτή τη φορά –όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω– ο κόσμος ήταν από διάφορες περιοχές της χώρας. Μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν και ορισμένοι «θερμόαιμοι» νεαροί οι οποίοι αντιδρούσαν αρνητικά όσες φορές ζήτησε ο Τυρμπάκης και οι διοργανωτές να είμαστε κόσμιοι και να κάνουμε μία ειρηνική διαμαρτυρία. Ορισμένοι από τους διαδηλωτές ήθελαν να δώσουν λύση στο πρόβλημα «εδώ και τώρα» με χρήση βίας. Στην κεφαλή της πορείας τέθηκε μία μεγάλη ελληνική σημαία, την οποία κρατούσαν οι πρόεδροι των κοινοτήτων της περιοχής –είχαν συμφωνήσει οι 29 πρόεδροι των τοπικών κοινοτήτων της Ορεστιάδας να αντισταθούν στην επέκταση του ΚΥΤ– και οι υπόλοιποι ακολουθούσαμε από πίσω. Μόλις φτάσαμε στον χώρο του ΚΥΤ βρήκαμε μπροστά μας τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ και μία κλούβα τοποθετημένη μπροστά από το σημείο της πλαϊνής εισόδου του ΚΥΤ. Ήταν το σημείο στο οποίο είχαμε καταλήξει και την Κυριακή. Εκεί ψάλαμε τον εθνικό ύμνο ενώ ακούστηκαν συνθήματα κατά των συγκεκριμένων δομών στον Έβρο. Οι «θερμόαιμοι» νεαροί από την αρχή έδειξαν τις άγριες διαθέσεις τους και άρχισαν να πετάνε πέτρες προς τα ΜΑΤ και κροτίδες στον χώρο της διαμαρτυρίας. Οι διοργανωτές προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη. Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ δεν αντιδρούσαν και στεκόντουσαν δίπλα από την κλούβα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαμαρτυρίας οι συγκεκριμένοι νεαροί πετούσαν πέτρες και κροτίδες ενώ προκάλεσαν σημαντικές φθορές στην κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν εκεί.

Οι τοπικοί παράγοντες της περιοχής θεώρησαν απαραίτητο να επιδοθεί ψήφισμα προς τον διοικητή του ΚΥΤ, στο οποίο να αναφέρεται η απαίτηση των προέδρων, των φορέων αλλά και των πολιτών του Έβρου να απομακρυνθούν οριστικά τα μηχανήματα που πραγματοποιούν έργα επέκτασης στο ΚΥΤ Φυλακίου. Αυτό κατέστη δυνατόν αφού εισήλθαμε κάποια άτομα εντός του χώρου του ΚΥΤ, μετά από άδεια του αστυνομικού διοικητή. Προσωπικά έγραψα το κείμενο που αποφασίστηκε, το οποίο υπογράφηκε από τοπικούς παράγοντες και επιδόθηκε στον διοικητή του ΚΥΤ με την επισήμανση να το διαβιβάσει στο υπουργείο μετανάστευσης και ασύλου, όπως επίσης και στον υπουργό. Στη συνέχεια εξήλθαμε από το ΚΥΤ και ανακοινώσαμε στους διαδηλωτές ότι επιδώσαμε το ψήφισμα.

Οι νεαροί που υποστήριζαν ότι πρέπει να δοθεί λύση στο πρόβλημα της επέκτασης του ΚΥΤ με βίαιο τρόπο, άρχισαν να βανδαλίζουν με ακόμα αγριότερο τρόπο την κλούβα των ΜΑΤ, ενώ συνέχιζαν να πετροβολούν τους άντρες των ΜΑΤ. Κάποια στιγμή που η βία από πλευράς των νεαρών έγινε εντονότερη και ενώ είχαν φύγει από το χώρο οι περισσότεροι διαδηλωτές, τα ΜΑΤ έκαναν χρήση χημικών αερίων και προσπάθησαν να διαλύσουν τους εναπομείναντες διαδηλωτές με τους οποίους ακολούθησε συμπλοκή. Οι αστυνομία συνέλαβε ορισμένους διαδηλωτές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι συλληφθέντες ήταν από την ομάδα των «θερμόαιμων» με την βίαιη συμπεριφορά.

Από το απόγευμα της Τρίτης το θέμα της διαδήλωσης αλλά και των επεισοδίων δημοσιεύτηκε στις μεγάλες ιστοσελίδες των Αθηνών αλλά και γενικότερα όλης της χώρας. Ενώ με τη διαδήλωση της Κυριακής δεν ασχολήθηκε κανένα τηλεοπτικό κανάλι ούτε καν του Έβρου –πλην του τηλεοπτικού καναλιού της Ορεστιάδας, το οποίο έκανε μία μικρή αναφορά στο γεγονός–, η διαδήλωση της Τρίτης ήταν το κύριο θέμα των δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών της Αλεξανδρούπολης και αναφέρθηκε και στα δελτία ειδήσεων τηλεοπτικών καναλιών των Αθηνών. Μεγάλη η δημοσιότητα λοιπόν στα γεγονότα κατά της επέκτασης του ΚΥΤ. Φαινόταν ότι πλέον το θέμα δεν θα είναι αδιάφορο ούτε για την κυβέρνηση και αυτό έδινε μία ελπίδα ότι ίσως η τελευταία αναθεωρούσε το σχεδιασμό της για τη συγκεκριμένη δομή παράνομων μεταναστών.

Την επόμενη μέρα, Τετάρτη 19 Ιανουαρίου, μάθαμε ότι ο υπεργολάβος που διενεργούσε εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ απέσυρε τα μηχανήματά του και έλυσε τη συνεργασία του με την εταιρία ΤΕΡΝΑ, η οποία είναι αυτή που έχει αναλάβει το έργο επέκτασης του ΚΥΤ. Βέβαια ο υπεργολάβος αυτός είναι κάτοικος του βόρειου Έβρου και για ευνόητους λόγους αποσύρθηκε μετά από την αναταραχή που δημιουργήθηκε. Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί μία πρώτη νίκη. Ο αγώνας κατά της επέκτασης του ΚΥΤ Φυλακίου έδωσε καρπούς. Βέβαια, από πληροφορίες που διέρρευσαν έγινε γνωστό ότι έχει κληθεί από την ΤΕΡΝΑ υπεργολάβος από άλλη περιοχή της Ελλάδας προκειμένου να αναλάβει το συγκεκριμένο έργο. Επομένως απαιτείται συνέχιση του αγώνα, ώστε να δοθεί οριστική λύση σε αυτό το τόσο κρίσιμο θέμα, το οποίο είναι πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα θέμα εθνικής ασφάλειας. Η τοπική κοινωνία του Έβρου είναι έτοιμη για συνέχιση του αγώνα, τον οποίο προτίθεται να εντείνει ακόμα περισσότερο. Φυσικά ευχής έργον είναι να κατανοήσει η κυβέρνηση ότι αυτές οι δομές των παράνομων μεταναστών στα ελληνοτουρκικά σύνορα εκθέτουν την πατρίδα μας σε κίνδυνο και να τις καταργήσει. Έτσι θα υπάρξει και κοινωνική ηρεμία αλλά και εθνική ασφάλεια.

Υ.Γ.1: Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δύο διαμαρτυρίες στο Φυλάκιο (της Κυριακής και της Τρίτης) σε επίπεδο περιφέρειας το παρόν έδωσε μόνο ο περιφερειακός σύμβουλος της διοικούσας παράταξης κύριος Κώστας Βενετίδης, ενώ από τους βουλευτές του νομού Έβρου δεν εμφανίστηκε κανείς. Συζητήθηκε πολύ αρνητικά και η απουσία του δημάρχου Ορεστιάδας κυρίου Βασίλη Μαυρίδη.

Υ.Γ.2: Την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου περίπου στις 11:25 π.μ. έφτασε στο ΚΥΤ Φυλακίου νέο σκαπτικό μηχάνημα από τα Τρίκαλα και λίγη ώρα αργότερα ξεκίνησε τις εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ. Την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου ο δήμαρχος Ορεστιάδας Βασίλης Μαυρίδης είχε αναρτήσει στο προφίλ του στο Facebook το εξής κείμενο: «Καταθέσαμε τα ασφαλιστικά μέτρα για το έργο στο Φυλάκιο. Η εκδίκαση της προσωρινής διαταγής ορίστηκε για την Πέμπτη 27/1/22». Προφανώς οι υπεύθυνοι του έργου στο ΚΥΤ δεν θέλουν να περιμένουν ούτε την εκδίκαση της προσωρινής διαταγής. Τις επόμενες ώρες θα φανούν και οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας σε αυτή τη νέα εξέλιξη.

 

 

 

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

abadzoglou@yahoo.gr

https://www.antibaro.gr/article/31855

Μαθήματα ελληνικών και φιλοπατρίας από Κινέζους

«Ο δάσκαλος ήρθε. Έφεραν το παιδάριο στο εντευκτήριο της φυλακής. Με τα χέρια σιδερωμένα. Ανάμεσα σε δυο δεσμοφύλακες: τον ένα Τούρκο, τον άλλο Άγγλο. Του έλυσαν τα χέρια. Ο δάσκαλος άπλωσε μπρος του τα χαρτιά, του έδωσε μολύβι να γράψει, περίμενε, με την καρδιά γεμάτη λυγμούς, να ξεμουδιάσουν τα χέρια του παιδιού.  Το παιδί πήρε το μολύβι έγραψε. Έτσι, όπως τότε. Που καθόταν ήσυχα ήσυχα στο θρανίο του κι ο ήλιος έμπαινε πρόσχαρος από τα μεγάλα παράθυρα κι ήταν άνοιξη και τα χελιδόνια τιτίβιζαν και τα δέντρα θροούσαν απόξω. Έγραψε, τελείωσε. Ο δάσκαλος προχώρησε στην προφορική εξέταση:

-Πρώτα τα Νέα μας Ελληνικά, του είπε. 

Τον ρώτησε:

-Ποιος είναι ο ποιητής, που πιο πολύ σου αρέσει∙

Ο νεανίσκος αποκρίθηκε:

-Ο Διονύσιος Σολωμός.

-Τι έγραψε ο Σολωμός;

-Τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν».

-Μήπως θυμάσαι καμιά στροφή;

-Μάλιστα!

Κι ο νεανίσκος άρχισε ν’ απαγγέλλει μέσα στη φυλακή, ανάμεσα στους δεσμοφύλακες, που εκπροσωπούσαν τους παλιούς και τους νέους τυράννους, με καθάρια και αποφασιστική φωνή:

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη…»

Ι.Μ.  Παναγιωτόπουλου, Η Κύπρος, ένα ταξίδι

Το παραπάνω κείμενο υπήρχε στα παλιά βιβλία Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, ως το 2006. Στα καινούργια η προοδομανής θρασύτητα το λογόκρινε. Η εθνομηδενιστική διανόησις και παρανόησις το χαρακτήρισε προφανώς «εθνοκεντρικό». Η κατεστημένη ασυναρτησία τους αισθάνθηκε βαριά τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», απαράδεκτοι αναχρονισμοί, που καθηλώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν προάγουν την πολυπολιτισμικότητα.  Το είπε και ο κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία να μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική», απαντώντας στη Βουλή σε κάποιες αιτιάσεις «του Γιάνη, με ένα νι».  (ορθώς προφέρουν κάποιοι το αρχικό «Βήτα» του επωνύμου του με την αγγλική του απόδοση και τον αποκαλούν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» είναι μια ευπρεπής πολυπολιτισμική ονοματοδοσία).

Βεβαίως ο κ. Μητσοτάκης, πριν απ’ όλα, προέβη κι αυτός στην γνωστή, κοινότοπη «ομολογία» πίστεως και προσήλωσης στα ιδανικά της Νέας Τάξης: «Δεν είμαστε ρατσιστές ούτε ξενοφοβικοί». Όποιος μιλάει για «πρόσφυγες και μετανάστες», δηλαδή την εισβολή και τον εποικισμό της Πατρίδας από το Ισλάμ, ενώπιον κυρίως των συστημικών καναλιών της τηλοψίας, προτάσσει πάντοτε την «ομολογία». «Ούτε από ξενοφοβία ούτε από ρατσισμό πάσχω». Μόνο έτσι θα του δοθεί χρόνος και ανοχή από τον καιροφυλακτούντα δημοσιογράφο.  Άνευ ομολογίας και υπακοής  θα χαρακτηριστεί με συνοπτικές διαδικασίες φασίστας.

Το αστείο, το οξύμωρο με τις πολυπολιτισμικές στομφώδεις κενολογίες είναι ότι ενώ διατυμπανίζουν οι ποικιλώνυμοι γνωμηγήτορες, ιδίως στο εξωτερικό, την αξία και το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού- τον αρχαίο, προ Χριστού πάντοτε- το σχολείο τους καλλιεργεί το μίσος για το παρελθόν, το ένδοξο, το οποίο ταυτίζουν με τον σκοταδισμό. Εκθειάζουμε τον Παρθενώνα και τον Περικλή ενώπιον των υψηλών ξένων προσκεκλημένων, αλλά αφαιρούμε από τα βιβλία  Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού τον εξαίσιο λόγο, την επιτάφιο δημηγορία του Περικλή, στην οποία εκθειάζεται η δημοκρατία (Το περίφημο «και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλ’ εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται».  Το πολίτευμά μας ονομάζεται δημοκρατία γιατί κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι). Στην ελληνική βουλή διθύραμβοι για την πολυπολιτισμικότητα, την μεγαθυμία μας στους παράνομους μετανάστες και καταδίκη όσων υπερασπίζονται τα τιμαλφή του πολιτισμού μας, κόρδωμα από την άλλη και υποκριτικές υμνολογίες στο αρχαίο αθάνατο πνεύμα, όταν υποδεχόμαστε ή επισκεπτόμαστε ξένες…. Αυλές.  Οι ξένοι ηγέτες βέβαια που δεν κατανοούν την ανιστορησία, την ημιμάθεια, τον στενοκέφαλο «επαρχιωτισμό» και την μικροπρέπεια των Ελλήνων πολιτικών, δεν έχουν πρόβλημα να εξυμνήσουν τον αρχαίο πολιτισμό.  «Η Ελλάδα αποτελεί γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού» ανέφερε ο Κινέζος πρόεδρος στην πρόσφατη επίσκεψή του στην πατρίδα μας και έκανε ειδική αναφορά στα Ομηρικά Έπη, στους μύθους του Αισώπου, στον Ηρόδοτο και στον Θαλή τον Μιλήσιο.  Ενώ παρέπεμψε στην περίφημη φράση του Ηρακλείτου «τα πάντα ρει».  Τα πάντα ρέουν και καταρρέουν καλύτερα. Θα τολμούσε ποτέ ένας πρωθυπουργός της Ελλάδας να επαναλάβει τα λόγια του Κινέζου προέδρου; Και δεν μιλώ του πνευματικού διαμετρήματος ενός Αλέξη Τσίπρα που θέτει τα γενέθλια του κράτους μας στην ίδρυση του ΕΑΜ και στην εθνοσωτήριο δράση, όχι κάποιου Κολοκοτρώνη ή Παύλου Μελά, αλλά του Θανάση Κλάρα. Όχι, στην περίπτωση αυτή η ιστορία σηκώνει τα χέρια, τουτέστιν παραιτείται. Ούτε για την περίπτωση ΓΑΠ, που τονίζει την λέξη «πισίνα» στην γενική πληθυντικού, στην λήγουσα «των πισινών», τότε που υποσχόταν φορολογίες των πισίνων, που απολαμβάνουν οι πάμπλουτοι…πισινοί. (Λέμε η πισίνα των πισίνων και ο πισινός των πισινών. Και όμως με τέτοια καλλιέργεια, κάθεται ακόμη στα έδρανα…). Όχι, στην περίπτωση αυτή η ιστορία κλαίει και οδύρεται γοερώς. Αναφέρομαι σ’ αυτούς που είναι «μη αριστεροί» στα χαρτιά.  (Τι να γράψω;  Δεξιοί και πατριώτες.  Αστεία πράγματα).

Θα μπορούσε ο κ.  Μητσοτάκης να μιλήσει όπως ο Κινέζος πρόεδρος; Να επιστρατεύσει, να παραπέμψει σε αρχαίους συγγραφείς;  Όχι. Αυτά «μυρίζουν» εθνικισμό. Θα μπορούσε, τώρα σκέφτομαι απλοϊκά, να πει ένας Έλληνας πρωθυπουργός κάτι τέτοιο: 

 “Έρχονται Χριστούγεννα ή Πάσχα. Γιορτάζουμε την Γέννηση του Σωτήρος Χριστού, γιορτάζουμε την Ανάστασή του. Ελπίζουμε με την βοήθειά Του να διαβούμε την φοβερή κρίση που μαστίζει την χώρα και να κάνει τον σταυρό του». Θα φιλοτιμούνταν πολύ κόσμος σε μετάνοια και … μετάνοιες. 

Άκουσα από στόμα Επισκόπου- «ου ψεύδεται»- που διακονεί Μητρόπολη εδώ, στην Μακεδονία. Ήταν προσκεκλημένος στην Γεωργία, στην Τιφλίδα. Σε ναό που λειτουργούσε ο σπουδαίος Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β΄. (Βαπτίζει από το 2008 από το τρίτο και πάνω, ο ίδιος τα παιδιά των Γεωργιανών. Ως σήμερα έχει γίνει νονός σε 39.242 παιδιά. Τα ακούει αυτά ο αρχιεπίσκοπος Eλλάδος; Μας έβαλε πάλι στα σχολεία να υπερασπιζόμαστε την Εκκλησία…Ουδέποτε στήριξε με σθένος τους εκπαιδευτικούς που μάχονται με νύχια και δόντια στα σχολεία να κρατήσουν όρθιες τις σημαίες του Γένους. Ιερές μουρμούρες και ανούσια ευχολόγια σαν αυτά που ακούς στα γενέθλια πολιτικάντηδων). Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στο Άγιον Βήμα σχετικά νεαρός άνδρας. Κατευθύνθηκε στον «θρόνο» του πατριάρχη, τον χαιρέτησε ευσεβεστάτως, φιλώντας του το χέρι και κάθισε παρά τους πόδας του ακούγοντας με περισσή ευλάβεια τις νουθεσίες. Ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας.  Αυτά εκεί, εδώ σπάνια θα δεις χειροφίλημα.  Οι περισσότεροι σείουν την κεφαλή τους ωσάν…Κινέζοι.  Εκκλησιάζονται (;) μόνο στις επίσημες γιορτές, όπου είναι αναγκαστική η παρουσία τους, προσέρχονται λίγο πριν από την δοξολογία και «το ρίχνουν» κατά το κοινώς λεγόμενο, σε χαιρετούρες και λιανοκουβεντούλες με τις … συγχοροστατούσες αρχές και εξουσίες του τόπου.

Παρέθεσα προλογικά το κείμενο του Ι.Μ Παναγιωτόπουλου για έναν και μόνο λόγο. Όσο διώκεται η ταυτότητά μας, ιδίως στο σχολείο, προκοπή δεν θα δούμε. Όσο εξοβελίζονται κείμενα που υμνούν τον «Ύμνον εις την ελευθερίαν» δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε αληθινή ελευθερία. Και αυτό αντικατοπτρίζεται στο επίπεδο των πολιτικών μας. Ως πότε θα κυβερνούν άνθρωποι που δεν σέβονται τα όσια και τα ιερά μας; Ως πότε θα είμαστε σκλαβωμένοι στην χειρότεροι σκλαβιά  που ζει ο Έλληνας. Την σκλαβιά της ανικανότητας και προδοσίας από τους προσκυνημένους;

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς – Μέλος ΙΗΑ

International Hellenic Association

Η μάνα του Ευαγόρα: «Χαλάλι της πατρίδας μου, το αίμα του παιδιού μου».

 

«Χαλάλι της πατρίδας μου, το αίμα του παιδιού μου».

Εν μέσω της πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ως χρέος τιμής και σεβασμού, το παρόν κείμενο, που το είχα συντάξει παλαιότερα. Οι ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου μας, ήταν όλοι τους πλασμένοι από οικογένειες χριστιανικές και γαλουχημένοι από τα κατηχητικά της Εκκλησίας. Μια παρένθεση.

 Άκουγα τις προάλλες των κυβερνητικό εκπρόσωπο, με βλοσυρό ύφος, να λέει για τα αρνιά του Πάσχα -τα Χριστούγεννα δώρα και το Πάσχα αρνί, τα πανηγύρια της Ορθοδοξίας σ’ αυτό περιορίζονται- το οποίο θα γιορτάσουμε στο σπίτι μας. Αν κατάλαβα καλά πλέον η Ιερά Σύνοδος, υποκαταστάθηκε από το υπουργικό συμβούλιο. Τις μέρες του Πάσχα σίγουρα θα τρίζουν τα δόντια τους τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Θα υπάρξει καθολική απαγόρευση κινήσεων, με βαρύτατα πρόστιμα. Το κλίμα καλλιεργείται από τα ξεπουλημένα, αντίχριστα κανάλια. Η αρχή έγινε με την Θεία Κοινωνία. Πού να καταλάβουν οι υλοχαρείς ότι χωρίς τον Άρτο της Ζωής, η ζωή των χριστιανών είναι απαρήγορη και ματαία. Γιατί να μην γίνουν λειτουργίες σε γήπεδα, 30 μέτρα ο ένας από τον άλλο, αν το θέλουν έτσι, όπως πολλοί ιερείς, προτείνουν; Δίνουμε εξετάσεις όλοι μας αυτές τις ημέρες και κάποιοι που έπρεπε να αριστεύουν, βαθμολογούνται με μηδέν. Kαι ας σταματήσουν επιτέλους τα «ιερά νανουρίσματα» ότι ο Χριστός εξαιτίας  των αμαρτιών μας επέτρεψε το κλείσιμο των ναών. Είναι βλασφημία αυτό. Ο Κύριος δεν ακυρώνει το έργο του. Αν σκέφτονταν έτσι οι πρόγονοί μας θα ήμασταν ακόμη σκλάβοι των Τούρκων, γιατί θα ήταν θέλημα Θεού και ατέλειωτο επιτίμιο η Τουρκοκρατία. Με την αντίχριστη πολεμική κατά της Θείας Κοινωνίας, που πέρασε σχεδόν αντουφέκιστη από την ΔΙΣ, ήδη πολλοί πτοήθηκαν και αμφιβάλλω αν θα επιστρέψουν σύντομα στο κοινόν ποτήριον. Και να ακούς και κάτι αερογεμείς, μεγαλόσχημες, προτάσεις  προφεσόρων για κουταλάκια μιας χρήσεως λες και μιλάνε για γλυκό κουταλιού ή ρυζόγαλο. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» κατά τον απ. Παύλο… Ας γυρίσουμε όμως στα λαμπρά κα ατρόμητα παλληκάρια της Κύπρου

Η Ρωµιοσύνη εν’ φυλή συνότζιαιρη του κόσµου

Κανένας δεν ευρέθηκεν γιά να την ηξηλείψει,

κανένας, γιατί σσέπει την πού τα ’ψη ο Θεός µου.

Η Ρωµιοσύνη εν’ να χαθει, όντας ο κόσµος λείψει!

Βασίλης Μιχαηλίδης

Τούτοι οι στίχοι πού θα τους ζήλευε- ας µου συγχωρεθει η υπερβολή – κι ο Σολωµός, είναι από το αριστούργηµα του εθνικού ποιητή της Κύπρου (και της Ελλάδας όλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού έχει τίτλο «Η 9η Ιουλίου 1821 εν Λευκωσία ή το  τραούδιν του Κυπριανού». Αυτά τα αθάνατα και ανδρεία λόγια βάζει ο  ποιητής στο στόµα του εθνοϊεροµάρτυρος αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού, να λέει στους Τούρκους, λίγο πριν τον απαγχονίσουν στην Λευκωσία. Μαζί του αποκεφαλίζονται τρεις µητροπολίτες, ο Πάφου Χρύσανθος, ο Κιτίου Μελέτιος, ο  Κυρηνείας Λαυρέντιος και εκατοντάδες άλλοι κληρικοί, ηγούµενοι µονών, προύχοντες της νήσου, ως αντίποινα για την Εθνική Επανάσταση του ’21. (Κατά τα άλλα – σύµφωνα µε τούς γνωστούς διανοούµενους του συρµού, εκκλησιοµάχους- η εκκλησία στάθηκε αρνητική στον αγώνα. Όσοι ασχολούνται µέ την ιστορία µας, γνωρίζουν ότι όλοι οι κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεµούσαν ήταν οι παπάδες. Εκείνοι γνώριζαν και γνωρίζουν ότι τα λάβαρα της αντίστασης και της επανάστασης τα κρατάει, σε τούτη την πατρίδα, το τιµηµένο ράσο).

Πρίν από 20 περίπου χρόνια, στην Κύπρο, σε κάποιο σηµείο της «νεκρής ζώνης» (Εκεί όπου διχοτοµείται τό νησί στα δύο εδώ και  πενήντα περίπου χρόνια), πέφτει νεκρός από σφαίρες άνανδρων Τούρκων ένα 26χρονο παλληκάρι, ο Σολωµός Σπύρου Σολωµός. Σκαρφάλωνε άοπλος στον ιστό, για να κατεβάσει το κατοχικό σύµβολο του ψεύδους και του αίµατος: την «τουρκοκυπριακή… σβάστικα». Εκεί τον βρήκε το βόλι… Καί το ηρωικό ελληνόπουλο  – πού είχε ίδιο και το όνοµα και το επίθετο µέ τον ποιητή πού έγραψε τον  «Ύµνο εις την Ελευθερίαν»! – πέρασε ελεύθερα στην αθανασία!

 Πήγαν μετά από μέρες στον πατέρα του ήρωα, για να του προσφέρουν οικονομική ενίσχυση, εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων. Αρνιόταν πεισματικά, όντας φτωχός μα περήφανος. Πείστηκε, όταν του είπαν πως δεν έπρεπε να προσβάλει τους εκπροσώπους του ελληνικού λαού, γιατί ήθελαν μόνο να τιμήσουν τον ήρωα γυιό τους. Μόλις πήρε την επιταγή, την κατέθεσε αμέσως στο Ταμείο Άμυνας της  Κύπρου. Όταν τον ρώτησαν, γιατί το έκανε, απάντησε ο λεβεντόγερος. «Τι νόμισαν, ότι θα έτρωγα εγώ από το αίμα του παιδιού μου; Φαντάζεστε να πήγαιναν στον Πιερή Αυξεντίου με μια επιταγή και να του λέγαν: «Αυτά είναι για τη θυσία του γιου σου»; Θα τους σκότωνε!». 

 Τον Μάρτιο του 1957, οι Άγγλοι δολοφόνοι και κατακτητές, καλούν τον Πιερή Αυξεντίου – τον πατέρα του Γρηγόρη Αυξεντίου, του θρυλικού αητού του Μαχαιρά – στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, για να αναγνωρίσει δήθεν τον νεκρό γιό του. Ήθελαν να τον δουν να λυγίζει. (Στις 3 Μαρτίου μια ολόκληρη ταξιαρχία πεζικού των Άγγλων – 5.000 στρατιώτες – επί 10 ολόκληρες ώρες έδωσε μάχη με τον 29χρονο υπαρχηγό της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του, όταν οι Άγγλοι κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν με άλλο τρόπο να τον εξαναγκάσουν να παραδοθεί, τον περιέλουσαν με βενζίνη και τον έκαψαν μέσα στο κρησφύγετό του!!). Ο τραγικός πατέρας δεν λύγισε. Αντικρίζει αγέρωχα το απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογιού του, και απαγγέλει τους παρακάτω αυτοσχέδιους στίχους, που μοσχοβολούν και κρύβουν στις φυλλωσιές τους όλες τις ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας:

Δεν κλαίω που σε έχασα 

που σ’ είχα για καμάρι

Κλαίω που δεν έχω άλλο γιο 

τη θέση σου να πάρει!

Εξήντα τρία χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον επικό εκείνον αγώνα κατά της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο. 1η Απριλίου του 1955. Δεκάδες εκρήξεις  συγκλονίζουν τη Λευκωσία, σημαίνοντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών). Στην προκήρυξη, την οποία υπογράφει ο αρχηγός της Διγενής (ψευδώνυμο του γενναίου στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, Κυπρίου στην καταγωγή), διαβάζουμε: Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράσταση ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, με σύνθημα εκείνο, το οποίον μας κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην. Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ».

Μια χούφτα απόλεμα παιδιά, τα περισσότερα από τα Κατηχητικά Σχολεία της Κύπρου, πιάνουν τα λιανοντούφεκα και γονατίζουν και εξευτελίζουν για τέσσερα χρόνια την υπερφίαλη Βρετανική Αυτοκρατορία. Σαράντα χιλιάδες στρατό παρέταξαν οι Άγγλοι, φυλακίσεις, εξορίες, τρομοκρατία στο νησί.. και όμως έτρεμαν και την σκιά τους! 

«Να πούμε ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ο ηρωικότερος αγώνας της ελληνικής ιστορίας; Μπορούμε να το πούμε. Ο ηρωισμός σ’ όλες τις δοξασμένες στιγμές της ελληνικής ιστορίας είναι ένας. Και στους άλλους λαούς ο ηρωισμός είναι ένας. Όμως ο ηρωισμός των αγωνιστών της ΕΟΚΑ  έχει ειδοποιό διαφορά, γιατί αποτελεί τη συνισταμένη όλων των ηρωισμών της ελληνικής ιστορίας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ο ελληνικότερος αγώνας της ελληνικής ιστορίας. Σε κανένα άλλο αγώνα δεν έγινε έμπρακτο βίωμα όλη η ιστορία της Ελλάδος. Οι αγωνιστές κατακυρώνουν την ταυτότητά τους, πραγματοποιώντας την ελληνική ιστορία. Κάνουν ό,τι έκαναν οι Έλληνες. Δεν θέλουν να παρεκκλίνουν ούτε κατά ιώτα εν. Είναι Έλληνες οικουμενικοί. Όλα είναι δικά τους: το «μολών λαβέ», το «ή ταν ή επί τας», ο Παρθενών, η ορθόδοξη πίστη του Χριστού, η Αγία Σοφία, ο δικέφαλος αετός, η ελληνική σημαία, η ελληνική δάφνη, ο εθνικός ύμνος, ο ελληνικός θάνατος». (Μενέλαος Χριστοδούλου, ΕΟΚΑ, ο ελληνικός αγώνας εκδ. «Αιγαίον», Λευκωσία 2011, σελ. 23-24).

Γρηγόρης Αυξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Μιχαήλ Καραολής, Μάρκος Δράκος, Στέλιος Μαυρομάτης, Ανδρέας Ζάκος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης και άλλοι πολλοί ήρωες, δικοί μας Έλληνες της Κύπρου , που κοσμούν το Συναξάρι του Γένους. 

Ο Μάτσης, του οποίου προτομή βρίσκεται μπροστά από την Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ, της οποίας υπήρξε φοιτητής, όταν ο περιβόητος εκείνος στρατάρχης των Άγγλων και κυβερνήτης της Κύπρου, ο Χάρντιγκ, του πρόσφερε ένα  αμύθητο ποσό για να προδώσει τον Διεγνή, απάντησε: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής!». Έπεσε μαχόμενος στις 19 Νοεμβρίου 1958, στο κρησφύγετο του, στο Δίκωμο. 

O 22χρονος Ιάκωβος Πατάτσος, «ο Άγιος του Κυπριακού Αγώνα», γράφει γράμμα στις 8-8-1956 στη μάνα του λίγο πριν οδηγηθεί στην αγχόνη από τους Αγγλους. Επιστολή που μοσχοβολά φιλοπατρία και πίστη ακράδαντη στον Χριστό. Όπως οι ήρωες του ’21, έτσι και της ΕΟΚΑ αγωνίζονταν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

  «Αγαπημένη μου μητέρα, 

Χαίρε! Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους  κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνον του Κυρίου. 

Θέλω να χαίρης όπως κι εγώ. Αν κλαίης θα λυπούμαι.

Τ’ όνομα σου θα γραφή στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθή το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσης το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι άγγελοι. 

Χαίρε, αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίης, για ν’ ακούσης την αγγελική φωνή μου, που ψάλλει Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου την ζωήν» (Σπύρου Παπαγεωργίου, Δια χειρός ηρώων, εκδ. Κ. Επιφανίου», Λευκωσία 1968, σελ. 213).

Τον Ανδρέα Παναγίδη, 23 χρονών, πατέρα τριών παιδιών, τον κρέμασαν οι Άγγλοι στις 21 Σεπτεμβρίου 1956. Γράφει στο τελευταίο γράμμα του προς τα παιδιά του: «Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γίνετε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα το δρόμο της αρετής». Την προηγούμενη της εκτέλεσης του γράφει: «Τώρα που ξέρω ότι σε μια μέρα θ’ αντικρίσω την αγχόνη, έχω διπλάσιο θάρρος από πριν. Ο Χριστός είναι πάντα συντροφιά στα κελιά μας. Ο Χριστός  μας γεμίζει την καρδιά με αληθινή χαρά. Παρακαλούμε τον Θεό να μας σώσει όχι το σώμα, αλλά την ψυχή». (Δια χειρός ηρώων, σελ. 220-221).

Όσοι θέλουν να μάθουν τι είναι ηρωισμός, αγάπη αληθινή για την Ελλάδα και πίστη «άχρι θανάτου» προς τον Χριστό, ας διαβάσουν τις επιστολές των 13 ηρωομαρτύρων που είναι θαμμένοι στην καρδιά της Κύπρου, στα «Φυλακισμένα Μνήματα». Ήταν κατά  την διάρκεια του αγώνα ένα μικρό κοιμητήριο στις Κεντρικές  Φυλακές της Λευκωσίας, όπου έθαβαν τα απαγχονισμένα παλληκάρια και τις ηγετικές μορφές της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών που σκοτώνονταν σε μάχες. Εκεί οι Άγγλοι κατακτητές βασάνιζαν απάνθρωπα, με την βοήθεια Τούρκων δημίων, τους «τρομοκράτες της ΕΟΚΑ» – όπως ακόμη μέχρι σήμερα τους αποκαλούν, οι αμετανόητοι αποικιοκράτες. 

Διαβάζω: 

«Στο κελί  ο κρατούμενος, που τον πηγαινοέφερναν στον θάλαμο βασανιστηρίων, παρακαλούσε τους συντρόφους του να τον σκοτώσουν. 

«Δεν θα αντέξω άλλο στα βασανιστήρια και θα προδώσω», τους έλεγε. 

Εκείνοι του είπαν: «Θα σε πάρουν ακόμη μια φορά και τώρα θα είναι τα μεγάλα βασανιστήρια. Αν αντέξης, θα είσαι ήρωας, αν λυγίσης, θα είσαι προδότης. Οι Έλληνες βασανίζονταν από τους Γερμανούς και άντεχαν. Πήγαινε και θα προσευχόμαστε για σένα». Όταν έπειτα από ώρα τον έφεραν  πίσω και τον πέταξαν στο κελί, ξεδοντιασμένο, ξενυχιασμένο, τσουρουφλισμένο, σήκωσε το κεφάλι και τραύλισε: «Είμαι ήρωας, είμαι ήρωας!» (ΕΟΚΑ  ο ελληνικός αγώνας, σελ 35).

Εκεί, στα «Φυλακισμένα Μνήματα», είναι θαμμένος ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο οποίος υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού και στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς γύρω στο 1952. Προσπάθησε να μπει στη σχολή Ευελπίδων, αλλά απορρίφθηκε λόγω… ορθογραφίας! Δεν γνώριζε την καθαρεύουσα γλώσσα. Ήξερε άλλη γλώσσα… Δεν φωτίζει με τον λόγο του, αλλά με το κορμί του. Δεν λέει λόγια εμπρηστικά, γίνεται ο ίδιος λαμπάδα. «Βγες έξω, παραδώσου να σωθείς», του φώναζαν 5000 Άγγλοι έξω από το κρησφύγετό του κοντά στη Μονή Μαχαιρά. «Μολών λαβέ» αποκρινόταν. Τον έκαψαν και έγινε ολοκαύτωμα. 

Και πήρε ο αντρειωμένος το δρόμο προς τη λευτεριά.   

Θα πάω μιαν ανηφοριά

θα πάρω σκαλοπάτια

να βρω τα μονοπάτια 

που παν στη λευτεριά 

Είναι στίχοι του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του 19χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου, τον οποίο κρέμασαν οι Άγγλοι στις 14 Μαρτίου του 1957. Στο άκουσμα του θανάτου, της δολοφονίας του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, ο σπουδαίος Δωδεκανήσιος λογοτέχνης Φώτης Βαρέλης, έγραψε ένα εξαίσιο ποίημα, το  οποίο ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι. Το παραθέτω, αλλά πρώτα να σημειώσω την απάντηση της μάνας του,  όταν πήγαν οι Αγγλοι να τη δελεάσουν μ’ ένα τεράστιο ποσό, για να πιέσει το γυιό της να προδώσει. Απάντησε αγέρωχα η Ρωμιά, Ελληνίδα μάνα:

«Εγώ δεν εγέννησα παιδί 

να το λαλούν προδότη

χαλάλι της πατρίδας μου 

το αίμα του παιδιού μου».

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα

Μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.

Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας. 

Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος, 

Οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν, 

Η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι. 

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα

Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα. 

Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,

Ψηλώνει ο χτίστης εκκλησία, πανί απλώνει ο ναύτης, 

και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει. 

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του  ο καθένας.

Μπαίνει κι η Πρώτη η άταχτη και η Τρίτη που διαβάζει, 

Μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα. 

– Παρόντες όλοι;

– Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει. 

– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει:

– Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

– Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι, 

αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει 

να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη. 

– Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος, 

στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης, 

συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι, 

και του σχολειού μας σήμερα, Δευτέρα Παρουσία.

Τα’ πε κι απλώθηκε σιωπή πα στα κλαμμένα νιάτα, 

Που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία, 

Έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο. 

Αυτό το αριστούργημα περιεχόταν στο παλιό – προ του 2006 – βιβλίο Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού, στο γ΄ τεύχος. Δεν άρεσε στα  κνώδαλα του πολυπολιτισμού, στους προσκυνημένους νενέκους του τότε Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, το έκριναν προφανώς ως εθνικιστικό! Για ήρωες θα μιλάμε τώρα; Αυτά είναι παρωχημένα, στερεότυπα. Αίματα, κόκκαλα και θάνατοι για την Πατρίδα, τρομάζουν τα Παιδιά – έτσι μου είπε κάποιος ανεπρόκοπος κάποτε, όταν αντίκρισε τα καμιά 15αριά κάδρα ηρώων που έχω αναρτημένα πάντοτε στην τάξη μου! Ενώ οι «συνταγές μαγειρικής» τα γαληνεύουν. Και καταντήσαμε να διδάσκουμε στην Στ’ Δημοτικού τον ηρωισμό μέσω ενός κειμένου με τίτλο «η … Σόνια η γάτα»! Αχ, δυστυχισμένη πατρίδα! «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες», έγραφε κάποτε στους τοίχους των σπιτιών η αδάμαστη εκείνη γενιά των Ελλήνων της Κύπρου. Σήμερα «τρώγωμεν» την Ελλάδα… «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» (Κ. Βάρναλης), παρακολουθούμε τον εξισλαμισμό της !

 Βλάσφημα βιβλία Θρησκευτικών, ορδές μωχαμετάνων παράνομων μεταναστών σ’ όλη την Ελλάδα, γιατί έτσι αποφάσισε όλο αυτό το αντίχριστο συνονθύλευμα. Ακυρώνεται η Επανάσταση του ’21!! Να πάμε όλοι μας στους τάφους των ηρώων μας, να κλάψουμε πικρά και να βροντοφωνάξουμε: «Σήκω Ευαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παύλε, σήκω Μάρκο και Κωνσταντίνε και Νικηφόρε και Λεωνίδα να μας πείτε ελληνική ιστορία…».

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς Μέλος ΙΗΑ

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION