«Ως όναρ, ως άνθος ο χρόνος του βίου τρέχει, τι μάτην ταρατώμεθα;» Θεολογικό σχόλιο με την ευκαιρία της εισόδου μας στο νέον έτος, το 2026.

 Posted on 31 Δεκεμβρίου, 2025

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 31η Δεκεμβρίου 2025

Αγαπητοί και σεβαστοί εν Χριστώ αδελφοί, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, συναγωνιστές και συνοδοιπόροι στον καλό αγώνα της μαρτυρίας και της ομολογίας της Ορθοδόξου πίστεως, χρόνια πολλά! Ευχόμαστε από καρδίας το νέον έτος, το 2026, στο εισερχόμεθα με την Χάρη του Θεού, να είναι ευλογημένο, άγιο, ειρηνικό, αγωνιστικό, δημιουργικό, καρποφόρο, να είναι έτος μετανοίας και προόδου στην κατά Χριστόν ζωή!    

    Η αλλαγή του Χρόνου και η είσοδός μας στο νέο έτος, όπως και άλλη φορά το έχουμε επισημάνει, είναι ένα ορόσημο στη ζωή μας, που μας δίδει την ευκαιρία να ανταλλάξουμε ευχές και δώρα. Μας δίδει ακόμη την αφορμή, αφ’ ενός μεν να ευχαριστήσωμε τον Κύριο, διότι η αγαθότης Του μας χάρισε ένα ακόμη χρόνο ζωής και αφ’ ετέρου να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα, πόσο πρόσκαιρα και εφήμερα είναι όλα τα πράγματα και όλα τα προβλήματα του παρόντος κόσμου, το πόσο γρήγορα φεύγει ο χρόνος της ζωής μας και εξ’ αιτίας αυτού πόσο πολύτιμος είναι αυτός ο χρόνος.

    Αυτή την μεγάλη αλήθεια επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος, σε ένα τροπάριο που ψάλλουμε στη νεκρώσιμη ακολουθία, λέγει μεταξύ άλλων: «Ως όναρ, ως άνθος ο χρόνος του βίου τρέχει, τι μάτην ταρατώμεθα;». Δηλαδή ο χρόνος της παρούσης ζωής φεύγει τόσο γρήγορα, ώστε να  μοιάζει με όνειρο που σβήνει μόλις ξυπνήσουμε και με  λουλούδι που μαραίνεται γρήγορα. Γιατί λοιπόν ταραζόμαστε και αγωνιούμε μάταια για τα εγκόσμια, που σε λίγο θα εγκαταλείψουμε; Ίσως δεν συνειδητοποιήσαμε όσο πρέπει, ότι είμαστε πρόσκαιροι, περαστικοί ταξιδιώτες, αυτής της ζωής με προορισμό την πέραν του τάφου πραγματικότητα, την αιώνια ζωή. Όπως ήρθαν και έζησαν πριν από μας γενεές γενεών ανθρώπων και έφυγαν από αυτόν τον κόσμο, έτσι θα φύγουμε και εμείς και θα έρθουν άλλοι μετά από μας και θα φύγουν και εκείνοι και ούτω καθ’ εξής μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα πολύ εύστοχα επισημαίνει ο απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του: «Τούτο δε φημί αδελφοί, ο καιρός συνεσταλμένος εστίν, ίνα και οι έχοντες γυναίκας ως μη έχοντες ώσι και οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες και οι χαίροντες ως μη χαίροντες και οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες, …παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου» (7,29-31). Δηλαδή ο χρόνος της παρούσης ζωής είναι λιγοστός και περιορισμένος, έτσι ώστε και εκείνοι που έχουν γυναίκες να είναι σαν να μην έχουν και εκείνοι που κλαίουν, σαν να μην τους έχει συμβεί κάτι θλιβερό και εκείνοι που χαίρονται τις χαρές του κόσμου, σαν να μην είχαν λόγο να χαίρονται και εκείνοι που αγοράζουν, σαν να μην τα κατέχουν υπό την ιδιοκτησία τους, διότι γρήγορα θα τα εγκαταλείψουν. Και όλα αυτά διότι φεύγει διαρκώς σαν καπνός και σαν σκια το εξωτερικό φαινόμενο του κόσμου αυτού.

    Όταν κανείς έχει λίγο χρόνο στη διάθεσή του, επιλέγει τα σημαντικοτερα. Δεν επηρεάζεται από τα εγκόσμια, τα καθημερινά. Τα βιώνει βέβαια, αλλά τα βλέπει κάτω από το πρίσμα της αιωνιότητος. Τα γίηνα, όπως ο γάμος, η εργασία, η χαρά, η θλίψη, οι συναλλαγές, το περιβάλλον είναι για τον άνθρωπο, αλλά όχι για την απορρόφηση και την προσκόλλησή του σ’ αυτά. Εργαζόμαστε για να ζήσουμε και δεν ζούμε για να εργαζόμαστε. Δεν έχουμε τίποτε δικό μας στην παρούσα ζωή, αφού τίποτε δεν φέραμε, όταν γεννηθήκαμε και τίποτε δεν θα πάρουμε, όταν θα φύγουμε από αυτή τη ζωή. Σαν ένα ποτάμι είναι η ζωή. Το νερό του τρέχει, άλλοτε ήρεμα και άλλοτε ορμητικά, πάντοτε όμως φευγαλέα. Δεν προλαβαίνει να χαρεί τις ομορφιές της φύσεως, διότι βιάζεται να καταλήξει στη θάλασσα. Η μεταβλητότητα είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των ανθρωπίνων πραγμάτων. Σήμερα χαιρόμαστε, αύριο μπορεί να κλαίμε. Άστατη είναι η παρούσα ζωή: «Το εσπέρας αυλησθήσεται κλαυθμός και το πρωΐ  αγαλλίασις», (Ψαλμ.29,6), λέγει πολύ σοφά ο προφήτης Δαυΐδ. Είμαστε πάροικοι και παρεπήδημοι. Ας ζήσουμε, χωρίς να εξαρτώμεθα από τα πρόσκαιρα του παρόντος κόσμου. Η εξάρτηση και η απολυτοποίηση στη χρήση των πραγμάτων της παρούσης ζωής αποσπά το νου και την καρδιά μας από τα μόνιμα και αιώνια. Οι χριστιανοί, όσα δεν αποτελούν αυτά καθ’ εαυτά αμαρτίες, τα απολαμβάνουν με μέτρο.

    Αντίθετα τα αιώνια αγαθά, που μας ετοίμασε ο Θεός, τα αγαθά της Βασιλείας του, πέραν του γεγονότος ότι είναι ασυγκρίτως ανώτερα και έξω από κάθε περιγραφή σε σχέση με τις ηδονές και την δόξα του κόσμου αυτού, παραμένουν άφθαρτα και αναλλοίωτα, χωρίς να μετριάζονται, ή να διακόπτονται από θλίψη, ή πόνο, όπως συμβαίνει με τα παρόντα, στα οποία συνήθως τα χαρμόσυνα συμπλέκονται με τα λυπηρά σε μια συνεχή αλληλοδιαδοχή. Μακάριος ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος φιλοσόφησε την παρούσα ζωή με βάση τις παρά πάνω αλήθειες και ανόητος και ταλαίπωρος εκείνος που προσκολλάται και αιχμαλωτίζεται στα παρόντα και φθαρτά, σαν να ήταν μόνιμα και βέβαια.

     «Η νυξ προέκοψεν», λέγει σε άλλη επιστολή του (Ρωμ.13,12) ο απόστολος, «η δε ημέρα ήγγικεν. Αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός». Δηλαδή η παρούσα ζωή, που μοιάζει με σκοτεινή νύχτα, επροχώρησε, η δε ημέρα της μελλούσης ζωής επλησίασε. Ας αποβάλωμε λοιπόν σαν άλλα νυκτερινά ρούχα, τα έργα της αμαρτίας, που γίνονται στο σκοτάδι και ας ενδυθούμε σαν άλλα όπλα τα φωτεινά έργα της αρετής. «Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν, μη κώμοις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω», προσθέτει παρά κάτω ο μέγας απόστολος. Δηλαδή όπως συμπεριφέρεται κανείς την ημέρα, που τα βλέμματα πολλών τον παρακολουθούν, έτσι και εμείς ας βαδίσωμε τον δρόμο της παρούσης ζωής, με ευπρέπεια και ευταξία. Όχι με άσεμνα φαγοπότια και μέθες, ούτε με πράξεις αισχρότητος και ασελγείας, ούτε με φιλονικίες και ζηλοτυπίες.

    Εν όσω ακόμη ζούμε, ας αγωνιστούμε να μετανοήσουμε, να κάνουμε κτήμα μας τις αρετές, να αποβάλουμε τον παλαιόν άνθρωπον. «Ως καιρόν έχομεν», λέγει ο απόστολος στην προς Γαλάτας επιστολήν του, «εργαζώμεθα το αγαθόν προς πάντας». Δηλαδή έως ότου ευρισκόμεθα στην παρούσα ζωή, ας εργαζόμεθα το αγαθόν προς όλους. Μόνον στην παρούσα ζωή έχομε την δυνατότητα της εργασίας των αρετών και της ευεργεσίας του πλησίον. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει σ’ ένα του λόγο: «ώσπερ ουκ αεί του σπείρειν εσμέν κύριοι, ούτως ουδέ του ελεείν». Όπως ο γεωργός δεν έχει την δυνατότητα να σπείρει το χωράφι του σε οποιαδήποτε εποχή, αλλά μόνο σε ορισμένη, την εποχή της σποράς, έτσι και ο άνθρωπος μπορεί να πράξη το καλό μόνο στη ζωή αυτή. Μετά θάνατον θα είναι πλέον αργά, διότι δεν είναι δυνατή η εργασία της αρετής, ούτε ο Θεός δέχεται την μετάνοια του ανθρώπου. Ο χρόνος της ζωής μας είναι πολύτιμος, διότι η κάθε μέρα και η κάθε ώρα που περνάει, δεν γυρίζει πίσω και επί πλέον δεν πρόκειται να ξανάρθουμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Από τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο της ζωής μας εξαρτάται η αιώνια σωτηρία, ή η αιώνια απώλειά μας.

    Επειδή λοιπόν, αδελφοί μου, έτσι έχουν τα πράγματα, ας εκμεταλλευτούμε τον πολύτιμο χρόνο της ζωής μας και ας τον δαπανήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και σύμφωνα με όσα παραθέσαμε παραπάνω, για να επιτύχουμε τον αιώνιο προορισμό μας, την Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν!

Ο Μέγας Βασίλειος, οι νέοι και ο χρόνος

 

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία δε θέλουμε πρότυπα. Αρκούμαστε στα όσα βλέπουμε στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο. Δεν είναι πολλοί οι νέοι οι οποίοι διαβάζουν, αισθάνονται ότι κάποιοι ήρωες από το παρελθόν, υπαρκτά ή λογοτεχνικά πρόσωπα, έχουν κάτι να τους πουν. Να τους εμπνεύσουν ώστε να έχουν μέσα τους τρόπους και πηγές δια των οποίων να διαχειριστούν τον χρόνο και τη ζωή τους. Όχι κατ’ ανάγκην αντιγράφοντας, αλλά προσαρμόζοντας τα στοιχεία που ταιριάζουν στον δικό τους χαρακτήρα και στον καιρό μας.

Η ελληνορθόδοξη παράδοση έχει πολλές τέτοιες μορφές. Ξεχωριστό είναι το πρόσωπο του Μεγάλου Βασιλείου. Δεν είναι ο ήρωας της διαφήμισης και των χριστουγεννιάτικων ταινιών. Είναι ο ασκητής άγιος, αυτός ο οποίος διέθεσε τη ζωή του, τα χαρίσματα, τον νου, την καρδιά του για να λάβουν οι άνθρωποι Πνεύμα. Ενέπνευσε φιλανθρωπία και αλληλεγγύη σε μία εποχή μεγάλων ανισοτήτων. Δεν περίμενε από το κράτος να συνδράμει τους φτωχούς, τους αρρώστους, τους ορφανούς, του κατατρεγμένους, αλλά έδειξε ότι η Εκκλησία μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολλών, ακόμη κι εκείνων που φαίνονταν σκληρόκαρδοι.

Να τους κάνει να μοιραστούν το περίσσευμα ή το υστέρημά τους, για να ζήσουν με αξιοπρέπεια και όσοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Ερμήνευσε τον λόγο του Θεού αξιοποιώντας μία μοναδικής ποιότητας μόρφωση. Γνωρίζοντας την αρχαιοελληνική φιλοσοφία και παράδοση, προσάρμοσε στα δεδομένα της πίστης ό,τι όμορφο μπορούσε να αντλήσει από το παρελθόν. Και πάλεψε για την αλήθεια της χριστιανικής διδασκαλίας τόσο με την εξουσία όσο και με τους αιρετικούς οι οποίοι πρόβαλαν το ψεύτικο, το μερικό, το λίγο τους ως το παν. Μας άφησε δώρο ανεκτίμητο τη θεία λειτουργία του. Το ασκητικό του ήθος και πνεύμα, ώστε να γνωρίζουμε ότι το νόημα της ζωής και η ευτυχία περνούν μέσα από τη σχέση αγάπης με τον Θεό και τον συνάνθρωπο και ταυτόχρονα με την έγνοια ο εαυτός μας να μη νικιέται από τα πάθη και τις επιθυμίες που τον αφήνουν σε άλλες αγάπες και όχι στην προτεραιότητα του Θεού.

Νέοι και μεγαλύτεροι μπορούμε να ξεκινήσουμε την πορεία μας στον νέο χρόνο με σπουδή στη ζωή αυτής της αξεπέραστης προσωπικότητας. Να αποφασίσουμε ότι νόημα στη ζωή δίνει το να μοιράζεσαι και όχι να κρατάς. Να αγαπάς την αυθεντικότητα του αιώνιου και όχι να την υποκαθιστάς με το πρόσκαιρο. Να καλλιεργείς τα χαρίσματά σου και όχι να τα θάβεις στο βωμό του «περνάω καλά χωρίς να με ενδιαφέρει ο Θεός και ο συνάνθρωπος». Να ζεις τη σχέση σου με τον Θεό στο κάλλος και την κοινωνία της λειτουργικής ζωής, στη συνάντηση της μετάνοιας και της συναδέλφωσης, που δεν είναι λόγια και ιδεολογήματα, αλλά μετάληψη του ζώντος Θεού. Να αφιερώνεις λίγο ή πολύ από τον χρόνο σου χάριν της αγάπης των άλλων.

Όταν εισερχόμαστε σε έναν καινούργιο χρόνο έχουμε χαρά. Ότι η ζωή συνεχίζεται και εμείς ταξιδεύουμε σ’ αυτήν. Ότι μπορούμε να ονειρευτούμε κάτι καλύτερο. Ό,τι έρχεται όμως χρειάζεται τη δική μας συμμετοχή. Το σχέδιό μας για να παλέψουμε με όρεξη και έμπνευση. Τα πρότυπα των αγίων είναι παιδεία, η οποία νοηματοδοτεί τον χρόνο. Ας τα αξιοποιήσουμε!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"

Σάμου και Ικαρίας Ευσέβιος: "Μᾶς τόν προσφέρει ὄχι γιά νά τόν ξοδεύσουμε ἄσκοπα"

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Βρισκόμαστε στήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους. Αὐτή ἡ χρονική στιγμή εἶναι κατάλληλη νά φέρουμε στό νοῦ μας σκέψεις καί ἀλήθειες πού ἔχουν σχέση μέ τή σωτηρία μας. Κυρίαρχο τόν θέλει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τόν χρόνο. Τόν ἔβαλε ρυθμιστή σέ κάθε ἐκδήλωση τῆς ζωῆς του. Ὑποδουλώθηκε σ’ αὐτόν. Ἀντί νά εἶναι ὁ ἰδιος κύριος, ἔδωσε στό χρόνο κυριαρχικά δικαιώματα. Τόν ἀξιολογεῖ μονάχα σέ χρῆμα καί ἀποδοτικότητα. Δέν τόν ἱεραρχεῖ. Τόν χάνει τήν ὥρα, πού νομίζει πῶς τόν κερδίζει. Καί εἶναι ἀληθινό χάσιμο, ὅταν αὐτός γεμίζει τά χέρια, ἐνῶ ἀφήνει ἄδεια τήν καρδιά. Ὁ χρόνος ὁπωσδήποτε θά φύγει. Τό ζήτημα εἶναι τί ἀφήνει. Ἄν μᾶς «πλουτίζῃ εἰς Θεόν», σέ ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς, σέ πρόοδο πνευματική, σέ ἀναβάσεις καρδιᾶς, εἶναι χρόνος κερδισμένος. Δέν φεύγει. Δέν χάνεται. Θησαυρίζεται καί ἀποταμιεύεται κοντά σ’ Ἐκεῖνον πού «τά ἔτη του οὐκ ἐκλείψουσι» (Ψαλμ. 101, 28).
Ναί, ὁ χρόνος φεύγει καί θά φεύγει καί κανένας δέ μπορεῖ νά τόν συγκρατήσει. Σήμερα ζοῦμε τό 2014. Αὔριο θά φύγει καί αὐτό. Ὁ χρόνος ἀμείλικτος θά φθείρει τά πρόσωπα, θά ὑποσκάψει τήν ὑγεία. Τά ἴχνη τῆς διαβάσεώς του θά εἶναι ἴχνη συνεχοῦς φθορᾶς.
Ναί, ὅλα περνοῦν, ὅλα γερνοῦν. Ἕνας μένει ἀναλλοίωτος. Μονάχα ὁ Θεός δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τόν χρόνο καί τήν φθορά. Ἄφθαρτος ὁ Θεός, ἀναλλοίωτος καί ἀμετάβλητος εἰς τόν αἰῶνα. Ἐξουσιαστής τοῦ χρόνου. Καί ὄχι μόνο ὁ Θεός μένει ἄφθαρτος καί ἀναλλοίωτος. Ἄφθαρτοι καί ἀναλλοίωτοι μένουν καί θά μένουν ὅσοι εἶναι στενά συνδεδεμένοι μαζί Του. «Ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, μένει εἰς τόν αἰῶνα» (Α΄Ἰωάν. β΄17). Αὐτός δέν γερνᾶ. Ἡ καρδιά του μένει πάντα νέα. Οἱ ρυτίδες τοῦ χρόνου δέν τήν ἀγγίζουν. Γιατί ἡ ἀγάπη ἔχει μέσα της τό στοιχεῖο τῆς αἰωνιότητας. Εἶναι αἰώνια. Ἡ φθορά δέν τήν προσβάλλει.
Ὁ χρόνος γι’ αὐτούς πού δέν πιστεύουν στό Θεό, εἶναι σκληρός, εἶναι ἕνας ἀμείλικτος ἐχθρός. Μετρᾶ τό διάστημα ἀπό τήν γέννηση ὡς τόν θάνατο, τήν πορεία ἀπό τό ἕνα σκοτάδι στό ἄλλο σκοτάδι. Γι’ αὐτούς ὅμως πού ζοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἔχουν ἀποκτήσει μέ τό Βάπτισμα τή νέα γέννηση, τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Ὁ χρόνος παίρνει ἄλλο νόημα. Γίνεται ὅλος μιά ἐντατική προπαρασκευή, ὄχι γιά τόν θάνατο, ἀλλά γιά τή ζωή. Για τό πῶς θά γίνουμε δεκτικοί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, πού σώζει τόν ἄνθρωπο

Ζοῦμε σ’ ἕνα κόσμο πού τόν διακρίνει μιά ἐπίπεδη σκέψη. Οἱ βασικοί στόχοι καί τά ἐνδιαφέροντα εἶναι ἐνδοκοσμικά. Βιώνεται ἕνας πρακτικός ὑλισμός. Ἡ ζωή πολλῶν ἀνθρώπων δέν ἐμπνεέται πλέον ἀπό τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «οἰκονομία τοῦ χρήματος» καταπολεμεῖ τίς συνειδήσεις πολλῶν ἀνθρώπων, καταπολεμεῖ τήν «οἰκονομία τῆς σωτηρίας» καί, ὅπως φαίνεται, κερδίζει σέ ἀρκετούς τά νικητήρια. Ἔτσι, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος στενεύει πολύ τόν ἐαυτό του καί ἐλαττώνει ὑπερβολικά τήν ὅρασή του, ὥστε νά μή χωρεῖ μέσα του ἔστω καί τόν ἐλάχιστο λόγο τῆς ἀλήθειας καί νά μή βλέπει πέρα ἀπό τίς ἰδιοτελεῖς ἐπιδιώξεις του.
Μέσα ὅμως σ’ αὐτό τόν κόσμο ζεῖ καί «πολιτεύεται» ἡ Ἒκκλησία, ἡ σκηνή τοῦ Θεοῦ μετά τῶν ἀνθρώπων» (Ἀποκ. κα΄,3), τό «μικρόν ποίμνιον» στό ὁποῖο «εὐδόκησεν ὁ Πατήρ» νά τοῦ δοθεῖ ἡ «Βασιλεία» (Λουκ. ιβ΄,32), δηλαδή «ἡ χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό «μικρόν ποίμνιον» τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό «ἁλάτι» τῆς οἰκουμένης, γιατί μέσα στό σῶμα της διατηρεῖ τήν αὐθεντικότητα τῆς ζωῆς καί τό θεολογικό νόημα τοῦ κόσμου.


Ἀγαπητά μου παιδιά,
Ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία. Ἀνήκουμε σ’ Ἐκεῖνον, πού διακήρυξε: «Ἰδού καινά ποιῶ πάντα» (Ἀποκ. κα΄,5). Εἶναι ὁ αἰώνιος Κύριος, ὁ Νεοποιός, «νεοποιεῖ τούς γηγενεῖς». Κοντά του δέν ὑπάρχουν ἡλικίες. Δέν ὑπάρχουν χιονοσκέπαστα γηρατειά. Δέν ὑπάρχουν χρόνος καί καιροί πού προκαλοῦν φθορά. Ὑπάρχει αἰώνια νεότητα. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πλασμένοι γιά τήν αἰωνιότητα. Ἄνθρωποι, πού ὄχι μόνο προσδοκοῦν τήν αἰωνιότητα. Ζοῦν μέσα τους καί προαπολαμβάνουν τήν χαρά τῆς αἰωνιότητας, γιατί πιστεύουν στόν Αἰὠνιο. Σ’ Αὐτόν πού μᾶς διαβεβαίωσε, ὅτι «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ ἔχει ζωήν αἰώνιον» (Ἰωαν. ε΄, 24).
Ἕνας καινούργιος χρόνος, λοιπόν, ἄρχισε. Μᾶς τόν προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Μᾶς τόν προσφέρει ὄχι γιά νά τόν ξοδεύσουμε ἄσκοπα. Οὔτε κἄν νά τόν κερδίσουμε γιά τήν γῆ. Μᾶς τόν προσφέρει γιά νά τόν χρησιμοποιήσουμε στή γῆ, γιά νά κατακτήσουμε τόν οὐρανό. Αὐτός ὁ χρόνος οὔτε φθείρεται οὔτε φθείρει. Δέν περνάει καί δέν γερνάει. Προχωρεῖ καί καταλήγει στήν αἰωνιότητα. Προσεγγίζει τήν ὥρα τοῦ θριαμβευτικοῦ ἐρχομοῦ Του.
Θά ἀντιμετωπίσουμε ἔτσι τόν χρόνο πού ἦρθε;


Καλή χρονιά, εὐτυχισμένη καί ἰδιαίτερα εὐλογημένη!


Μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη
Ὁ Ἐπίσκοπός σας
+ Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος

http://synodoiporia.blogspot.gr/

Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ “ΑΘΛΙΟΙ”.

Φτάσαμε, πάλι γιά ἄλλη μιά φορά στήν ἀλλαγή τοῦ χρόνου, στό σημεῖο ὅπου ὁ «γέρος» χρόνος μᾶς ἐγκαταλείπει καί ἕτοιμος νά τόν ἀντικαταστήσει εἶναι ὁ νέος χρόνος. Ἄν καταφέρναμε μέ κάποιον τρόπο εἴτε νά τούς ζωγραφίσουμε εἴτε νά τούς παρατηρήσουμε τή στιγμή πού πραγματοποιεῖται ἡ ἀλλαγή αὐτή, τόν γέρο χρόνο θά τόν ἀντιπροσώπευε ἕνας ἀξιοπρεπής γεράκος μέ μπαστουνάκι τό ὁποῖο θά τόν βοηθοῦσε νά ἰσορροπεῖ καί νά στέκεται ἀλλά καί μέ καμπούρα, ἡ ὁποία θά εἶχε δημιουργηθεῖ ἐξ αἰτίας τοῦ ἀβάσταχτου βάρους τῆς ἀνθρωπότητας, τῶν πράξεων καί τῶν σκέψεων τῶν ἀνθρώπων, πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά κουβαλᾶ ἕναν ὁλόκληρο χρόνο. Ἀντιθέτως τόν νέο χρόνο θά τόν ἀντιπροσώπευε ἕνας νεαρός ἄντρας, ἔτοιμος καί πρόθυμος νά ἀνταποκριθεῖ στίς ὑποχρεώσεις του καί φυσικά ἀνέμελος, κάτι πού ἔκανε φανερό τό γεγονός ὅτι δέν γνώριζε τό ἀβάσταχτο βάρος πού θά ἔπρεπε νά κουβαλήσει στό μέλλον, καί τοῦ πόσο γρήγορα θά γερνοῦσε στό διάστημα ἑνός χρόνου. Ἀπό ὅλα αὐτά, γίνεται μᾶλλον φανερό τό γεγονός πώς ὁ νέος χρόνος θά εἶχε τό “σύνδρομο” τῶν νέων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, ἐξ αἰτίας τῆς νεότητάς μας καί τῆς ἀνωριμότητάς μας νομίζουμε ὅτι θά ζήσουμε γιά πάρα πολλά χρόνια καί ὅτι μποροῦμε νά κάνουμε λάθη καί νά τά διορθώνουμε ἀφοῦ διαθέτουμε πολύ χρόνο. Καί, φυσικά, ὅπως οἱ νέοι ἀντίκρυζαν τούς μεγαλυτέρους ἀνθρώπους θεωρῶντας ὅτι ἡ ἡλικία αὐτή καί ἡ κατάσταση στήν ὁποία βρίσκονται οἱ μεγαλύτεροι  καί ἄνθρωποι βρίσκεται σέ ἕνα μακρινό μέλλον, ἀπέχει πολύ ἀπό αὐτούς, ἔτσι ἀντίκρυζε καί ὁ νέος χρόνος τόν παλαιότερο καί γερασμένο χρόνο, αὐτόν πού ἦταν ἔτοιμος νά ἐγκαταλείψει τόν κόσμο.

Φθάσαμε, λοιπόν, στό σημεῖο ὅπου πρόκειται νά πραγματοποιηθεῖ αὐτή ἡ ἀλλαγή, ἀλλά οἱ ἑαυτοί μας, οἱ ψυχές μας σέ ποιά κατάσταση βρίσκονται; Προτιθέμεθα νά γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι, νά ἀντικαταστήσουμε τόν παλιό μέ ἕναν νέο ἑαυτό καί νά ἐλαφρύνουμε ἔστω καί στό ἐλάχιστο τίς πλάτες τοῦ νέου χρόνου ὁ ὁποῖος ἀνέμελος καθώς εἶναι δέν γνωρίζει τί τόν περιμένει; Οἱ πράξεις μας, οἱ σκέψεις μας ἀλλά καί ὁ χαρακτήρας καί ἡ προσωπικότητα πού ἔχουμε διαμορφώσει ἐπηρέαζαν σέ πολύ μεγάλο βαθμό καί τήν ψυχή μας ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν πιό πολύτιμο θησαυρό τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἡ ψυχή ἀποτελεῖ τόν δίαυλο ἐπικοινωνίας Θεοῦ καί ἀνθρώπων γι’ αὐτό καί ἐπιβάλλεται νά φροντίζουμε νά εἶναι καθαρή ἡ ψυχή μας, ἔτσι ὥστε νά μπορεῖ ὁ Θεός νά μᾶς μιλήσει καί νά ἐπικοινωνήσουμε σωστά μαζί του. Προτιθέμεθα, λοιπόν, νά ἀλλάξουμε ὅλα τά παραπάνω, κυρίως τόν χαρακτήρα μας ἀλλά καί νά μετατρέψουμε τίς κακές πράξεις καί τίς ἀρνητικές σκέψεις ἀντίστοιχα σέ καλές καί θετικές, ὥστε νά ἐλαφρώσουμε καί τήν ψυχή μας καί νά τήν ἁπαλύνουμε ἀπό τόν πόνο πού αἰσθάνεται γιά τόν ὁποῖον εἴμαστε ὑπεύθυνοι ἐμεῖς, ἀλλά καί γιά νά διευκολύνουμε τήν ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό;

Σήμερα, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μέ τά Χριστούγεννα, τά ὁποῖα ἔχουν ἐμπορευματοποιηθεῖ καί οἱ ἄνθρωποι πλέον δέν γνωρίζουν τό νόημα τῆς γιορτῆς, οὔτε τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο ὑπάρχει, καθώς τό μόνο πού βλέπουν σ’ αὐτή τή μέρα εἶναι ἡ ἀργία καί τό γλέντι, τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τήν πρωτοχρονιά. Δέν ξέρω ἄν μόνο γιά μένα αὐτή ἡ ἡμέρα εἶναι τόσο ξεχωριστή ἤ ἄν ἐγώ τήν ἔχω ἐξιδανικεύσει, πάντως θεωρῶ πώς αὐτή ἡ ἡμέρα δίνει στούς ἀνθρώπους πολλές δυνατότητες. Σέ αὐτούς οἱ ὁποῖοι εἶναι εὐχαριστημένοι ἀπό τή ζωή τους καί ἔχουν πραγματικά ἥσυχη τή συνείδησή τους, τούς δίνεται ἡ δυνατότητα νά συνεχίσουν αὐτόν τόν τρόπο ζωῆς, ὅλο καί πρός τό καλύτερο. Ἀντιθέτως, σέ αὐτούς οἱ ὁποῖοι δέ νοιώθουν καλά μέ τόν ἑαυτό τους καί αἰσθάνονται ὅτι τή χρονιά πού πέρασε ἔκαναν πολλά λάθη καί αἰσθάνονται ταραγμένη τή συνείδησή τους, τούς δίνεται ἡ δυνατότητα ἀλλαγῆς. Τούς δίνεται ἡ δυνατότητα νά κάνουν μιά νέα ἀρχή.

Ὅμως, κατά πῶς φαίνεται, οἱ ἄνθρωποι δέ βλέπουν τήν ἀλλαγή τοῦ ἔτους ὡς προοπτική ἀλλαγῆς τῶν ἑαυτῶν τους, ἀλλά ὡς εὐκαιρία νά ξεσκάσουν καί νά γλεντήσουν. Πολύ συχνά μάλιστα πολλοί ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν ἐκείνη τή μέρα νά κάνουν ὁτιδήποτε θά τούς βοηθήσει νά μή θυμοῦνται οὔτε αὐτά πού ἔζησαν ὅλο τό χρόνο, ἔτσι ὥστε νά ἀναλογιστοῦν τά λάθη τους καί τίς ἄσχημες πράξεις τους, οὔτε αὐτά τά ὁποῖα πρόκειται νά ζήσουν ἐκείνη τήν ἡμέρα, μέ ἀποτέλεσμα, ὄχι ἁπλῶς πρώτη τοῦ μηνός ἀλλά καί πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου νά ξυπνοῦν μέ μιά κενότητα, ἄδειοι. Καί αὐτό πού σκέφτομαι εἶναι τό ἑξῆς: Γιατί νά μή θυμόμαστε αὐτά πού πέρασαν αὐτά πού ζήσαμε καί, εἴτε καλά εἴτε ἄσχημα, ἀποτελοῦν τίς ἀναμνήσεις τῆς ζωῆς μας; Καί ἀκόμα καί ἄν ἀρκετές φορές οἱ ἀναμνήσεις μας, δέν εἶναι καί οἱ καλύτερες ἤ οἱ πράξεις μας, μᾶς στεναχωροῦν γιατί, ἀντί νά προσπαθήσουμε μέ κάθε τρόπο νά τίς ξεχάσουμε, νά μήν προσπαθοῦμε νά μετανιώσουμε γι’ αὐτό καί νά τίς ἀλλάξουμε;

Πρό ὀλίγων ἡμερῶν διάβαζα τούς «Ἀθλίους» τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ. Ὁ Οὐγκώ ἐκτός ἀπ’ ὅλα τά ὑπόλοιπα πρόσωπα περιγράφει μέ ἰδιαίτερο τρόπο, γλαφυρά καί λεπτομερειακά τό πρόσωπο τοῦ Γιάννη Ἀγιάννη. Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ φτωχός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κάποτε μέσα στήν ἀπόγνωση καί τήν ἀπελπισία τῆς φτώχειας του ἔκλεψε ἕνα καρβέλι ψωμί γιά νά θρέψει τά 7 παιδιά τῆς ἀδελφῆς του. Αὐτή τήν πράξη τήν πλήρωσε ἀκριβά καθώς καταδικάστηκε γιά 19 χρόνια στό κάτεργο τῆς Τουλόν. Ἡ φυλακή, ἐπηρέασε τόν ψυχισμό του. Ἔγινε σκληρός καί ἔνιωθε μίσος γιά τούς ἀνθρώπους. Ἀπό ἄνθρωπος εἶχε μετατραπεῖ σέ ἀγρίμι. Μέχρι πού κάποια στιγμή γνώρισε ἕναν ἐπίσκοπο, πολύ καλό ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος  ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε ὅλα τά ἀσημικά πού εἶχε στό σπίτι του –τά ὁποῖα ἀποτελοῦσαν τή μοναδική πολυτέλειά του– γιά νά ἀρχίσει μιά νέα ζωή τοῦ ἔδωσε μαζί μ’ αὐτά  καί μιά συμβουλή. Τοῦ εἶπε νά χρησιμοποιήσει ὅλα τά χρήματα γιά καλό σκοπό, νά γίνει ἕνας καλός καί δίκαιος ἄνθρωπος καί νά μετατρέψει τό μίσος σέ ἀγάπη γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Φαίνεται, λοιπόν, μέ μοναδικό τρόπο ἡ μεταστροφή τοῦ Γιάννη Ἀγιάννη κάτι πού ἀποδεικνύει περίτρανα τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του.

Ἄλλαξε τό ὄνομά του καί μετατράπηκε σέ «κύριος Μαγδαληνής», Δήμαρχος μιᾶς μικρῆς πόλης τῆς Γαλλίας. Ἐκεῖ εὐεργέτησε καί βοήθησε ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅλοι μιλοῦσαν γιά τήν καλοσύνη του. Ἔγινε ἄνθρωπος καί αὐτή ἡ ἀνθρωπιά του τόν ὁδήγησε στό νά κάνει καλές πράξεις ἀλλά καί ἡ βαθιά, ἁγνή καί ἀληθινή πίστη του στό Θεό. Ἔλεγε: «Ὁ Θεός γνωρίζει κάλλιο ἀπό ἐμᾶς τί μᾶς χρειάζεται». Φαίνεται σέ πολλά σημεῖα ἡ πάλη τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ πού πραγματοποιεῖται μέσα του, μιά πάλη πού λαμβάνει χώρα στήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἀπό αὐτόν ἐξαρτᾶται τό τί θά ἐπικρατήσει. Πάντως ὁ ἄνθρωπος αὐτός πού ἀδικήθηκε τόσο ἀπό τήν ζωή καί τούς ἀνθρώπους τελικά ἔγινε ἕνας πελώριος ἄγγελος μέ ξεδιπλωμένα φτερά. Γιατί; Γιατί πάλευε μέ τόν ἑαυτό του καί ἔκανε ὑπεράνθρωπες προσπάθειες γιά νά τόν ἀλλάξει, νά ἀκολουθήσει τήν συμβουλή τοῦ Ἐπισκόπου καί νά γίνει ἕνας καλός καί δίκαιος ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀγάπη. Καί τελικά τά κατάφερε. Ἄλλαξε τόν ἑαυτό του. Ἕνας ἐγκληματίας στά μάτια τῶν ἀνθρώπων γίνεται ἅγιος στά μάτια τοῦ Θεοῦ. Ἕνας ἄνθρωπος πού κρύβεται ἀπό τήν κοινωνία καί ζεῖ στήν ἀπόλυτη μυστικότητα σέ μέρη ὅπου τό σκοτάδι εἶναι βαθύ καί τρομερό, ἔχει τή θέση του σέ ἕνα ἀπό τά πολύ φωτεινά σημεῖα τοῦ Οὐρανοῦ. Τέλος ἐνῶ στήν ἐπίγεια ζωή φαίνεται νά ἔχει ἀδικηθεῖ ἀπό τούς συνανθρώπους του σέ ἀπίστευτα μεγάλο βαθμό, εἶναι βέβαιο ὅτι πρόκειται νά δικαιωθεῖ ἀπό τόν Θεό στήν αἰώνια ζωή.

Ἴσως ἦρθε ὁ καιρός νά κάνουμε καί ἐμεῖς μιά ἐνδοσκόπηση, νά καταλάβουμε τά λάθη μας καί νά γίνουμε καλύτεροι. Νά γίνουμε καί ἐμεῖς Γιάννηδες Ἀγιάννηδες. Νά γονατίσουμε μπροστά στό Θεό καί μέ ταπείνωση νά ζητήσουμε συγχώρηση ἀλλά καί δύναμη γιά νά μπορέσουμε νά ἀλλάξουμε. Ὁ νέος χρόνος νά μήν μᾶς βρεῖ τούς ἴδιους ἀνθρώπους ἀλλά ἔστω καί ἐλάχιστα ἀλλαγμένους.

Χρύσα Μπέτα, Φοιτήτρια

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 137 Ἰανουάριος 2014

http://www.pentapostagma.gr

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ