Περὶ τῆς ἀναγκαίας ἀναγεννήσεως διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Πίστει.

 Posted on 3 Νοεμβρίου, 2025

Στυλιανός Μπούρης
Αδελφότητα Testimonianza Ortodossa 

Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν πρωτοπλάστων ἐκ τοῦ Παραδείσου, πᾶς ἄνθρωπος γεννᾶται ἐν φθορᾷ καὶ θανάτῳ πνευματικῷ. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐθέσπισε ἐν τῇ ἁγίᾳ Αὐτοῦ Ἐκκλησίᾳ τὸ μυστήριον τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, δι᾿ οὗ ὁ ἄνθρωπος ἀναγεννᾶται, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τῆς προγονικῆς ἁμαρτίας καὶ ἐντάσσεται εἰς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Ὡς λέγει ὁ Κύριος ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ: «Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. γ΄, 5).

Τὸ Βάπτισμα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἔξωθεν τελετή, ἀλλ᾿ ἡ ἄνωθεν γέννησις, ἡ νέα γέννησις ἐκ τῆς κοιλίας τῆς Ἐκκλησίας. Μόνον διὰ τοῦ Βαπτίσματος ἐν τῇ ἀληθινῇ πίστει, τοῦτέστιν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καὶ διὰ τριπλῆς καταδύσεως εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἀληθῶς υἱὸς Θεοῦ κατὰ χάριν καὶ μέτοχος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Διὰ τοῦτο, ὅσοι προέρχονται ἐκ τῶν ἑτεροδόξων ὁμολογιῶν, ἃς καλοῦνται χριστιανικαί, ἀλλ᾿ οὐκ ἔχουσι τὴν ὀρθὴν πίστιν, οὐ δύνανται νὰ θεωρηθῶσι βαπτισμένοι ἐν πληρότητι καὶ σωτηρίως. Τὸ μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος οὐκ ὑφίσταται ἔξωθεν τῆς ἀληθείας καὶ ἔξωθεν τῆς Ἐκκλησίας· ὅπου δὲν ὑπάρχει ὀρθὴ πίστις, ἐκεῖ καὶ ἡ θεία χάρις οὐκ ἐνεργεῖ. Ὡς διδάσκουσιν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οὐκ ἐνεργεῖ ἔξωθεν τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ Προτεστάνται καὶ οἱ Παπικοὶ, κἂν ἔχωσι μορφὰς ἐξωτερικὰς λατρείας, ἀπεμακρύνθησαν τῆς πληρώσεως τῆς ἀληθείας. Ἰδίως δὲ οἱ Παπικοὶ προσέθεσαν τὸ Filioque, διαστρέψαντες τὴν ὀρθὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλοιώσαντες τὴν αἰώνιον σχέσιν Πατρὸς, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος. Οὕτως οὐκ ὁμολογοῦσι τὴν αὐτὴν Τριάδα ἣν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρέλαβε παρὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ ἐφύλαξεν ἐν τοῖς Ἁγίοις Συνόδοις.

Διὸ καὶ οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τοιούτων ὁμολογιῶν οὐ δύνανται νὰ γίνωνται δεκτοὶ ἄνευ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Πρακτικαὶ νεώτεραι, ὡς ἡ δεξίωσις διὰ μόνης χρίσεως ἢ διὰ ἀπλῆς «ὁμολογίας πίστεως», εἶναι καινοτομίαι ξέναι τῆς Ἀποστολικῆς καὶ Πατερικῆς παραδόσεως. Ἡ Ἐκκλησία, μήτηρ καὶ διδάσκαλος, οὐ δύναται νὰ προδώσῃ τὴν ἀλήθειάν της χάριν ἀνθρωπίνων συμβιβασμῶν.

Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ σημαίνει εἴσοδον εἰς τὸν θάνατον καὶ τὴν Ἀνάστασίν Του, καθὼς λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ΄, 27).

Ἄνευ τοῦ Ὀρθοδόξου Βαπτίσματος, οὐκ ἔστιν εἴσοδος εἰς τὴν νέαν ζωὴν ἐν Χριστῷ, ἐπεὶ μόνον ἐν τῇ Μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ κατοικεῖ ἡ χάρις ἡ ἀνακαινίζουσα καὶ σωτηριώδης.

Οι Ἁγίοι Πατέρες και οι Κανόνες των Συνόδων ομοφώνως μαρτυρούν ότι δεν υπάρχει βάπτιση εκτός της Μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας:

Ο Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας (Ἐπιστολὴ 188, πρὸς Ἀμφιλόχιον): «Ἐκεῖνοι οἱ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε βάπτισμα ἔχουσιν, οὔτε χάριν Πνεύματος ἁγίου· ὅτι πῶς δυνήσονται διδόναι ἃ οὐκ ἔλαβον;»

Ο Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος (Ἐπιστολὴ πρὸς Ἰουβαϊανόν, 73): «Ἔξω τῆς Ἐκκλησίας οὐκ ἔστι σωτηρία, οὐδὲ δύναταί τις βαπτισθῆναι ἔξωθεν, ἐπεὶ μία ἐστὶν ἡ ὕδωρ ἡ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἁγιαζομένη.»

Ο Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατηχήσεις Μυσταγωγικαί, Β΄, 4): «Μὴ νομίσῃς ἁπλῶς ὕδωρ εἶναι· ὕδωρ μὲν γὰρ ὁρᾷς, Πνεῦμα δὲ ἐνεργεῖ ἐν αὐτῷ τὴν ἀναγέννησιν.»

Ο Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (Πηδάλιον, ἑρμηνεία εἰς τὸν ζ΄ κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου): «Οἱ ἐκ τῶν αἱρέσεων προσερχόμενοι δέον ἐστὶ δέχεσθαι κατὰ τὴν τάξιν τῶν Ἁγίων Πατέρων· καὶ ἐὰν μὴ ἐβαπτίσθησαν διὰ καταδύσεως, βαπτιζέσθωσαν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, ἐπεὶ ἄνευ τοῦ κανονικοῦ Βαπτίσματος οὐδεὶς εἰσέρχεται εἰς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.»

Ο Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Λόγος Μ΄, Εἰς τὰ Ἅγια Φῶτα): «Βαπτισθῶμεν, ἵνα φωτισθῶμεν· φωτισθῶμεν, ἵνα υἱοθετηθῶμεν.»

Ο Ἅγιος Μάρκος ὁ Εφέσου: «Οἱ μὴ ὀρθῶς πιστεύοντες εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα οὐκ ἔχουσι τὸ ἀληθινὸν Βάπτισμα· τὸ γὰρ ἐν ψευδεῖ πίστει Βάπτισμα οὐκ ἀναγεννᾷ, ἀλλ᾿ ἔστιν ἁπλῶς λουτρὸν σαρκικόν.»

Ζ΄ Κανὼν τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Κων/πόλεως, 381): «Τῶν ἀπὸ αἱρέσεως προσερχομένων, τοὺς μὲν ἑτεροδόξως βαπτισθέντας, ὡς ἀβαπτίστους δεχόμεθα.»

Ο 95ος Κανὼν τῆς ἐν Τρούλλῳ Συνόδου (691–692) διασαφεῖ ὅτι οἱ παρεκκλίνοντες ἐν τῇ πίστει, καὶ ἰδίως οἱ ἀλλοιώσαντες τὴν Τριαδικήν ὁμολογίαν, δεῖ νὰ βαπτίζωνται ἐκ νέου, ἐπεὶ τὸ παρ᾿ αὐτῶν λεγόμενον βάπτισμα στερεῖται τῆς χάριτος.

Ο 47ος Κανὼν τοῦ Ἁγίου Βασιλείου: «Ἐὰν μή τις βαπτισθῇ κατὰ τὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ᾿ ἁπλῶς λουσθῇ, οὐκ ἔστι βαπτισμένος, ἀλλὰ βαπτισθήτω ἐκ νέου.»

Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, πιστὴ εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Παράδοσιν καὶ εἰς τὴν ὁμόφωνον φωνὴν τῶν Ἁγίων Πατέρων, διδάσκει ὅτι οὐκ ἔστι χριστιανισμὸς ἄνευ τοῦ ἀληθινοῦ Βαπτίσματος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Πίστει.

Τὸ Ὀρθόδοξον Βάπτισμα εἶναι ἡ μόνη πύλη εἰς τὴν ζωὴν ἐν Χριστῷ. Πᾶσα ἀλλοίωσις τῆς πίστεως — ὡς τὸ Filioque, ἡ ἄρνησις τῆς ἐπικλήσεως, ἢ ἡ διαστροφή τῆς τριπλῆς καταδύσεως — χωρίζει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς χάριτος καὶ καθιστᾷ τὸν τύπον ἀνενέργητον πρὸς σωτηρίαν.

Ὡς λέγει ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας: «Οὐχ ὁ τύπος τὸ πᾶν, ἀλλ᾿ ἡ πίστις καὶ ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος.»

Καὶ ὡς ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία ἐν τοῖς κανόσιν αὐτῆς: «Ὁ μὴ βαπτισθεὶς ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Πίστει, οὐ βαπτίσθη ὅλως».

Πρᾶξις σημερινή τῶν Πατριαρχείων καὶ ἡ ἐπιρροὴ τοῦ οἰκουμενισμοῦ

Σήμερον, ἡ πρακτικὴ τῆς δεξιώσει τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ δεν ἀκολουθεῖ μίαν μόνον ἑνιαίαν ὁδόν· τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, τὸ Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας ἔχουν ὑιοθετήσει διαφορώτερες προσεγγίσεις, ὑπό τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ὀικουμενιστικοῦ πνεύματος· καὶ ἐντούτοις, αὐτὲς οἱ πρακτικαὶ διαφέρουσι ἀπό τὴν παραδοσιακὴν τάξιν τῶν Ἁγίων Αποστόλων και Πατέρων.

Ἐν τῷ Πατριαρχείῳ Μόσχας, ἔχει γίνῃ ἀποδεκτὴ ἡ δεξίωσις ἐκ τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν διὰ ὁμολογίας πίστεως (confession / profession), ῥιζῶς ὅμως ὑποκείμενή εἰς τὴν κρίσιν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐνίοτε ἐπιδερμικῆ ὡς μεταλήψεως χωρίς βαπτισμόν, και πολλές φορές ούτε χρίσματος 

Ἐν τῷ Πατριαρχείῳ Ἀντιοχείας, ἐμφανίζεται ὅτι τὸ βάπτισμα τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν, θεωρεῖται ἔγκυρον· ἡ δεξίωσις ὑποκαταστάσῃ διὰ χρίσματος (chrismation) καὶ ὁμολογίας πίστεως, ἀντὶ βαπτίσματος.

Διὰ τοῦτο, ἐίναι ἐκ φανερῆς ὅτι δὲν ὑπάρχει σήμερον ὁμοιομορφία πρακτικῆς ἀλλὰ διάσπασις — κατά τὸν ὅρον ἐκκλησιολογικός — μεταξύ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν· ὁ ὀικουμενισμός, δι’ ὑποχωρήσεων καὶ συμβιβασμῶν, ἔχει συμβάλλει εἰς τὸ φαινόμενον αὐτὸ. Ἡ ἀναγκὴ τοῦ χρόνου εἶναι ὅτι ἡ ὀρθὴ δογματικὴ θέση καὶ κανονικὴ τάξις τῆς Ἐκκλησίας ὑπογραμμίζονται ἐξ ἅπαντος· ἡ φύλαξις τῆς ἀληθείας καὶ ἡ προστασία τῆς χάριτος εἶναι ἀδιαπραγμάτευτα.

«Ἡ Ἐκκλησία ἐστὶ μία· ἡ ἐκ τῶν Ἀποστόλων καὶ Πατέρων. Ἔξωθεν αὐτῆς οὔτε χάρις, οὔτε σωτηρία.» — Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος.

Δώστε νωρίς στα παιδιά το "εμβόλιο" της Βάπτισης.

 

                                                    πηγή εικόνας

Να βαπτίζετε τα παιδιά όσο γίνεται πιό μικρά.

Δώστε αυτό το δώρο στα παιδιά σας και μήν λέτε "όταν μεγαλώσουν ας αποφασίσουν τα ίδια αν θα γίνουν χριστιανοί".

Το βάπτισμα είναι δώρο. Μας ξαναφέρνει κοντά στον δημιουργό μας. Μας ξανακάνει εικόνες και όμοιους του ουράνιου Πατέρα μας.

Δεν βαπτιζόμαστε για να γίνουμε μέλη μιάς θρησκείας. Βαπτιζόμαστε για να ξαναγίνουμε τέλειοι όπως ο Πατέρας μας, σύμφωνα πάντα με την απόφαση του καθενός μας και τις δυνατότητες που έχει - και αυτές από τον Θεό είναι. 

Είναι παγίδα του κακού να λένε, ας βαπτισθούν τα παιδιά όταν μεγαλώσουν κι αν το θέλουν. Αυτό είναι παγίδα του εχθρού των ανθρώπων.

Το βάπτισμα γεμίζει τον άνθρωπο με αντισώματα κατά των εχθρών του - των πνευματικών δυνάμεων του κακού, των πειρασμών, της διαφθοράς.

Είδε ποτέ κανείς κάποια θρησκεία να λέει: αν θέλουν τα παιδιά; Όχι μέχρι και ποινές θανάτου έχουν αν κάποιος αρνηθεί να εντάξει τα παιδιά τους στην θρησκεία του.

Αντίθετα, η Εκκλησία καλεί τους ανθρώπους να γίνουν μέλη του Σώματος του Χριστού ελεύθερα. Δεν υποχρεώνει κανέναν. Όποιος θέλει, ας ακολουθήσει, χωρίς βία και χωρίς εξαναγκασμό. Όπου βλέπετε βία και εξαναγκασμό να γνωρίζετε ότι είναι από τους εχθρούς του ανθρώπου.

Κι αν κάποιο βαπτισμένο παιδί μεγαλώνοντας δεν θέλει να είναι μαζί με τον Χριστό, δική του επιλογή είναι, ακόμη κι αν παρασύρθηκε από την μόδα ή υποσχέσεις πλουτισμού ή από επίδειξη δύναμης ή ακόμα κι από εξαναγκασμό. Και σε αυτήν την περίπτωση έχει την δυνατότητα της επιστροφής, διότι έχει μέσα του τα αντισώματα.

Να βαπτίζονται λοιπόν από μικρά τα παιδιά, να έχουν επαφή με την Εκκλησία και την διδασκαλία και το παράδειγμά της, γιατί όσο μεγαλώνουν τόσο πιό πολλοί είναι οι απάνθρωποι πειρασμοί που θέλουν τον άνθρωπο σκλάβο του θανάτου.

Επιτρέψτε μου να κάνω και μια άσχετη σύγκριση. Τα εμβόλια τα κάνουμε τα παιδιά από μικρής ηλικίας. Δεν τα ρωτάμε, γιατί ελπίζουμε ότι θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν θανατηφόρες ασθένειες. Μήπως όμως θα τα γλυτώσουν από τον θάνατο; Όχι. Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο όλοι θα αποβιώσουμε.

Το βάπτισμα όμως ανοίγει τον δρόμο για την αιώνια ζωή, από τώρα έως και την τελική ανάσταση - κι ας λένε οι άθεοι ή οι υπόδουλοι της νέας θρησκείας, της "επιστήμης", ότι δεν υπάρχει ανάσταση, κι ότι όλα οφείλονται στην τύχη. Σαν σαν επιστήμονες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει η πιθανότητα να έχουν κάνει λάθος.

Κι αν ένα στο δισεκατομμύριο έχουν κάνει λάθος, και υπάρχει Θεός και υπάρχει αιώνια ζωή, και υπάρχει παράδεισος και κόλαση -που αληθινά υπάρχουν - πώς θα φέρουν το βάρος ότι εξαιτίας της δικής τους επιλογής στέρησαν το δώρο της αιώνιας ζωής στα παιδιά τους, της ζωής γεμάτης ειρήνη, δικαιοσύνη, ελευθερία και χαρά που δωρίζει ο Θεός στους πιστούς Του; 

Ι.Β

Πώς βαπτίζονταν οι πρώτοι χριστιανοί;

Πώς βαπτίζονταν οι πρώτοι χριστιανοί;

Τo μυστήριο της βάπτισης αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μυστήρια στη ζωή της Εκκλησίας, ενώ είναι υποχρεωτική για όλους τους χριστιανούς. 
Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, εκείνος που βαπτίζεται δέχεται τη χάρη του Θεού και αναγεννάται, αρχίζει μια καινούργια ζωή, απαλλαγμένος από τις προηγούμενες αμαρτίες και το προπατορικό αμάρτημα. 
Ο ίδιος ο Χριστός βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο στον Ιορδάνη ποταμό. 

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι χριστιανοί βαπτίζονταν σε μεγάλη ηλικία,καθώς ο νηπιοβαπτισμός εμφανίστηκε στη ζωή της Εκκλησίας αρκετά αργότερα. 
Βασικό στάδιο για την πραγματοποίηση του μυστηρίου ήταν εκείνο της κατήχησης, στο οποίο οι χριστιανοί περνούσαν μια δοκιμαστική περίοδο κατήχησης και ονομάζονταν κατηχούμενοι. 
Ο όρος «κατηχούμενοι» δήλωνε τον νεοφώτιστο χριστιανό, δηλαδή εκείνον που βρισκόταν στο στάδιο της κατήχησης και ακόμα δεν είχε βαπτιστεί. 
Οι κατηχούμενοι, ως αβάπτιστοι, δεν επιτρεπόταν να παρακολουθήσουν το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, κατά την τέλεση του οποίου αποχωρούσαν από τον κυρίως ναό και παρέμεναν στον Νάρθηκα. 
Αργότερα και εξαιτίας του κινδύνου να πεθάνει κάποιο παιδί αβάπτιστο, καθιερώθηκε η ηλικία των τριών ετών ως κατάλληλη για το βάπτισμα. Στη συνέχεια με νόμο του αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού ορίστηκε ότι τα νήπια πρέπει να βαπτίζονται 40 μέρες από τη γέννησή τους, ώστε να έχει τελειώσει η περίοδος της λοχείας της μητέρας και να μπορεί να παραβρίσκεται κι εκείνη στο μυστήριο. 
Εάν όμως υπήρχε φόβος να πεθάνει το βρέφος, τότε βαπτιζόταν νωρίτερα. Μάλιστα, αυτό μπορούσε να γίνει μόνο με διάκονο ή μοναχό ή ακόμα και απλό πολίτη με το αεροβάπτισμα, δηλαδή χωρίς νερό, σηκώνοντας τρεις φορές το βρέφος στον αέρα. 
Υπήρχαν και περιπτώσεις κάποιων που επέλεγαν να βαπτιστούν σε μεγάλη ηλικία ή πριν από κρίσιμες καταστάσεις, που θα έθεταν τη ζωή τους σε κίνδυνο (π.χ. πόλεμος), θεωρώντας ότι με τη βάπτιση θα απαλλάσσονταν από τα αμαρτήματά τους. 

Ως προς τον τόπο της βαπτίσεως, αξίζει να σημειώσουμε ότι αρχικά η βάπτιση γινόταν στη φύση, σε μέρη με τρεχούμενο νερό, όπως λίμνες, ποτάμια, ή στη θάλασσα. Από τον 3ο αιώνα η τελετή της βάπτισης πραγματοποιούνταν σε έναν ξεχωριστό χώρο της εκκλησίας, το Βαπτιστήριο.Ωστόσο αργότερα, από τη μεσοβυζαντινή περίοδο και έπειτα, σταμάτησαν να χτίζονται Βαπτιστήρια και η βάπτιση γινόταν σε κολυμβήθρες μαρμάρινες ή μεταλλικές, οι οποίες βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία. 
Αρχικά η βάπτιση μπορούσε να τελεστεί και στους ιδιωτικούς ναούς σπιτιών ή σε ξωκλήσια, όμως ο φόβος των αιρέσεων και των παρασυναγωγών είχε αποτέλεσμα να οριστούν οι μεγάλοι ναοί ως οι μόνοι κατάλληλοι χώροι για το μυστήριο. Τη βάπτιση τελούσαν ιερείς που είχαν οριστεί από τον ίδιο τον Επίσκοπο. 

Η κατάλληλη μέρα για την τελετή της βάπτισης ήταν η Κυριακή. Την εποχή που υπήρχαν κατηχούμενοι οδηγούνταν στον χώρο όπου λάμβαναν τη θεία φώτιση, στο Φωτιστήριο. Εκεί βρισκόταν η μόνιμη κολυμβήθρα. Εβγαζαν τα παλιά ρούχα και βουτούσαν τρεις φορές στο νερό της κολυμβήθρας. Στη συνέχεια φορούσαν καινούργια λευκά φορέματα, κρατώντας στο χέρι μια αναμμένη λαμπάδα. 

Η διαδικασία ήταν γεμάτη συμβολισμούς:  
Το βύθισμα μέσα στο νερό συμβολίζει την κάθοδο του Χριστού στον Αδη. 
Η ανάδυση την Ανάσταση του Χριστού. 
Τα λευκά ρούχα την αθωότητα και την καθαρότητα της ψυχής. 
Οι αναμμένες λαμπάδες τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. 

 Κατά τη διάρκεια του βαπτίσματος πραγματοποιούνταν και το Μυστήριο του Χρίσματος, δηλαδή το άλειμμα του σώματος του βαπτιζομένου με άγιο μύρο. 
Επειτα οι βαπτισμένοι έμπαιναν στον ναό όλοι μαζί και μεταλάμβαναν για πρώτη φορά.

Αντίστοιχη διαδικασία τηρούνταν και στη βάπτιση των μελών της βασιλικής οικογένειας. Η μέρα της βάπτισης δεν ήταν προκαθορισμένη. Το μυστήριο πραγματοποιούνταν κατά κανόνα από τον Πατριάρχη στην Αγία Σοφία, στο Μεγάλο Βαπτιστήριο. Μετά την τελετή ακολουθούσε πομπή για να οδηγηθεί το βρέφος από τον ναό στα βασιλικά διαμερίσματα. Κατά τη διάρκεια της πομπής, που περνούσε από δρόμους της πόλης που είχαν στολιστεί, μοιραζόταν η υπατεία, δηλαδή χρήματα προς τον λαό που επευφημούσε.

Ορθόδοξη Αλήθεια
Aπό τον Κώστα Παππά

http://anthologioxr.blogspot.gr/2017/02/blog-post.html

Βαπτίστηκε Ορθόδοξος με κατηχήτρια τη σύζυγό του! Μιά γυναίκα πέτυχε ό,τι δεν πέτυχαν επί δεκαετίες οι Οικουμενιστές, που όχι μόνο δεν έφεραν ούτε ένα ετερόδοξο στην Ορθοδοξία, αλλ' αντίθετα αποτρέπουν την επιστροφή στην ορθή Πίστη!

Νεοφώτιστος στην Ορθοδοξία 78 ετών 

πηγή:romfea

Tαυτίζοντας τή σπουδαιότερη ἐκδοχή τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέ τήν κατάφαση τῆς πίστης στό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας.

Kαί μεταφράζοντας αὐτήν τή θερμότατη αἴσθηση μέ τίς ἱερές Ἀκολουθίες προπαντός τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.

Δυνάμει “ἀναδεκτός” τῆς ἅγιας πρόνοιας τοῦ ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος “πάντας θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν”.

Λαχταρώντας νά γίνει κι ἐκεῖνος ὁλότελα δεκτός μέ τό εἰσαγωγικό μυστήριο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Ἀφημένος στά χέρια τοῦ ἐνανθρωπισμένου ζῶντος Θεοῦ.

Ἔτσι ζοῦσε ἑπτά χρόνια στή Γουμένισσα ἕνας ὑπερήλικας πιά Ἀμερικανός μέ τήν ὑπερήλικα Ἀμερικανίδα σύζυγό του καί πρόσμενε τό δικό του Πάσχα μέσα στό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό (καί πανανθρώπινο σωτηριῶδες) Πάσχα, ὁ κ. Raymond Brown ἀπό τό Michigan τῶν Η.Π.Α.. Ἐκεῖνος τό ἔλεγε καί τό ξανάλεγε: “Ἐγώ αἰσθάνομαι Ἕλληνας! Ἕνα μοῦ λείπει: νά βαπτισθῶ ὀρθόδοξος χριστιανός!”

Κατηχήτρια ἤθους καί πίστης ἡ σύζυγός του Ἐλισάβετ, βαπτισμένη πρό πολλῶν δεκαετιῶν στή Γουμένισσα. Ἐκείνη ἔζησε μιάν 20ετία

στή χώρα μας, ἐπανῆλθε στήν Ἀμερική ὅπου καί ἔμεινε μιάν 30ετία.

Ἡ συνάντηση-καταλύτης ἦρθε τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, στό νοσοκομεῖο τῆς πόλης, μέ τήν καθιερωμένη ἐπίσκεψη τοῦ Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ. Δημητρίου γιά νά μοιραστεῖ τό ἀμέριστο “Χριστός Ἀνέστη” μέ κάθε νοσηλευόμενο καί τήν ἐφημερεύουσα ἰατρική καί νοσηλευτική ὑπηρεσία τοῦ Ἱδρύματος.

Κοινωνία ἀγάπης μέ τό ὄνομα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στίς καρδιές καί τά χείλη ὅλων, “κυριολεξία” τῆς ἀληθινῆς κι ἀναφαίρετης χαρᾶς.

“Εἶδες; Ἡ Ὀρθοδοξία πάντα νικᾶ!” τοῦ μίλησε ἁπλά ὁ Δεσπότης, μέ τή συμβολική γλώσσα τῆς ἡμέρας, τό τσούγκρισμα τῶν πασχαλινῶν αὐγῶν.

Τό αὐγό τοῦ Ἐπισκόπου μας “ἔσπασε” τό αὐγό τοῦ νοσηλευόμενου, μᾶλλον “ἔσπασε” καί τίς τελευταῖες ἀναβολές.

Ὁ ἐγκαρδιωμένος διάλογος στάθηκε εὐκαιρία ἄμεσης ἔκφρασης τῆς θεόγνωστης βαθειᾶς ἐπιθυμίας, τέρμα στήν ἀναμονή τόσων χρόνων, ἀρχή στήν ὁριστική κι ἀναφαίρετη ἀπόγευση τῆς σωτήριας ἐσχατολογίας.

“Πότε θά μέ βαπτίσετε Σεβασμιώτατε; Αὐτά πού ζεῖ κανείς ἐδῶ στή Γουμένισσα τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα, δέν τά ζεῖ πουθενά ἔξω ἀπό τήν Ἑλλάδα. Δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ὡραῖο ἀπό αὐτά πού γίνονται τή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Πάσχα. Πότε θά ρθει γιά μένα αὐτή ἡ ὥρα; Μήπως δέν προλάβω”.

Κι ἔκλαιγε ἀπό λαχτάρα ψυχῆς, ἀπό ἱερό πόθο, ἀγωνιώντας μή καί δέν προφθάσει στό τέλειο δώρημα τῆς Χάριτος, στό εἰσαγωγικό δώρημα τῆς πληρότητας τῆς κατεξοχήν ζωῆς.

Μάρτυρες τῶν αὐτῶν αἰσθημάτων του, τῆς βιουμένης ἅγιας Ρωμηοσύνης, στάθηκαν τήν ἴδια μέρα ἐκεῖ στό Νοσοκομεῖο καί ἐπώνυμα στελέχη ἀπό τό Σύλλογο “Ἅγιος Τρύφων”.

Ἐντυπωσιάστηκαν ἀπό τό βλέμμα τοῦ νοσηλευόμενου πρός τήν εἰκόνα-ἀντίγραφο τῆς Παναγίας Γουμένισσας, πού θύμιζε ἐκεῖνο τό μυριόλεκτο καρδιακό χαιρετισμό “χαῖρε στοργή πάντα πόθον νικῶσα!”

Τό ἴδιο πάλι ἐκφραστικό κλάμα τῆς λαχτάρας καί τῆς προσδοκίας καί τῆς ἅγιας ἀγωνίας, μήπως δέν πρόφθανε νά γίνει ἀναδεκτός ἀπό τήν ζῶσα Ἐκκλησία καί τόν ἀληθινό Θεό.

Τήν ἴδια ἀποφασιστική κατάφαση στό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ δήλωσε καί ξαναδήλωσε, ἐρχόμενος στή Μητρόπολη μέ τή γυναίκα του.

“…Νιώθω Ἕλληνας. Δέν μπορεῖτε νά φανταστεῖτε τή χαρά πού νιώθω πού βρίσκομαι στήν Ἑλλάδα. Τί καλός κόσμος εἶναι ἐδῶ! Δέν θέλω νά φύγω ἀπό τήν Ἑλλάδα”. Ἡ ἐκφραστικότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας λατρείας στάθηκε καί γι᾽ αὐτόν πάλιν καί πολλάκις κατήχηση στό εὐαγγέλιο τῆς ἀπολυτρώσεως καί σωτηρίας: “καί γάρ τό Πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη, (ὁ) Χριστός”.

Ὁ Χριστός, τό πέρασμα (ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή) τόσων καί τόσων Ἁγίων καί δικαίων πρός τήν ἀπερινόητη καί χαρισμένη παρουσία τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ.

Δέν ἦταν κάτι στιγμιαῖο, ἀλλά μιά πορεία ὡρίμανσης καί τῆς δικῆς του πίστης μέ τήν κατήχηση τῆς ἐκκλησιασμένης πίστης τῆς συζύγου, πού πρῶτα ἐκείνη βαπτισμένη ἀπό πολλές δεκαετίες ἐπιποθοῦσε νά γίνει καί ὁ σύζυγός της ὅπως κι ἐκείνη, ὀρθόδοξος χριστιανός, ἐκκλησιαστικά μέτοχος στό γεγονός τῆς σωτηρίας.

Καί ἔφθασε ἡ ἅγια ὥρα τῆς ἐκπλήρωσης. Μέ ἀνάδοχους τό Στέφανο Ἀναγνωστόπουλο (προπονητή τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας πάλης) καί τόν Πέτρο Μποζίνη (ἀπό τούς μουσικούς τῶν “Χάλκινων”).

Στά “Δύο Ποτάμια” τῆς Γουμένισσας, καί συγκεκριμένα στό ὁλοκάθαρο ρέμα πού κατεβαίνει ἀπό τήν Κάρπη, πού οἱ πηγές του ἀναβλύζουν μέσα ἀπό τά βράχια ψηλά στό Πάϊκο.

Γιά λόγους πρακτικά ἐπιβεβλημένους, ἐπιλέχθηκε ἀντί τοῦ ναοῦ ἡ βάπτιση νά γίνει στό ποτάμι. Τελέστηκαν ὅλα τά προβλεπόμενα ἀπό τήν ἅγια τάξη τῆς Ἐκκλησίας, μέ τόν Μητροπολίτη μας προεστῶτα καί τούς ἱερεῖς π. Νικόδημο Δαούλκα, π. Χρῆστο Γραμματικό καί π. Εὐθύμιο Γραικό, μέ τή βοήθεια τῶν διακόνων π. Θεόκλητου Κόκκινου καί π. Μιχαήλ Πόποβιτς, ἁγιάστηκε τό ὕδωρ, ἐμβαπτίσθηκε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ λαβών τό ὄνομα Ἡρακλῆς (μάρτυς ἐκ τῶν 40ντα πού ἐμαρτύρησαν στά μέσα τοῦ τρίτου αἰῶνα στήν Ἀφρική, ἡ μνήμη τῶν ὁποίων ἑορτάζεται στίς 10 Ἀπριλίου) καί Πέτρος τρίς στό “ὕδωρ τῆς ἀπολυτρώσεως”, ἐχρίσθη μέ τό ἅγιο Μῦρο καί ἐξῆλθε νέος ἄνθρωπος, νεάζων πνευματικά ὁλοτελής στήν πιό ὥριμή του ἡλικία!

Ἡ σύζυγός του κ. Ἐλισάβετ μέ αἰσθήματα χαράς καί συγκινήσεως, ἦταν μονίμως δακρυσμένη κατά τή διάρκεια τοῦ μυστηρίου, λέγοντας καί ξαναλέγοντας “Σ᾽ εὐχαριστῶ Θεέ μου πού εἰσάκουσες τίς προσευχές μου καί βαπτίσθηκε ὁ ἄντρας μου”.

Στήν περιεκτικά λιτή ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ὑπενθύμισε στό νεοφώτιστο πώς ἡ Ὀρθοδοξία πάντα νικᾶ· ὁ Χριστός εἶναι πού “ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ”, μέ τήν Ἀνάστασή Του, μέ τήν ἔσχατη Κρίση, πού καί τά δύο πνευματικά συγκροτοῦν τό νῦν καί τό ἀεί τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας.

Καί ὅλα αὐτά συντελέστηκαν, παραμονή τῆς ἑορτῆς τῶν Μυροφόρων, τό πρωινό ἑνός ἄλλου Σαββάτου, πού παρέμπεμε στήν ἄδυτη ἀνατολή τῆς μιᾶς Σαββάτων, στήν Κυριακή τοῦ σωτηρίου Πάσχα.

***

Ἀνακεφαλαίωση στή χαρά τοῦ ἑνός βαπτισθέντος, τῶν δύο, τῶν τελετουργῶν καί τῶν ἀναδόχων καί ὅσων συμπαρόντων, ἦρθε ὁ λαμπρός Ἑσπερινός καί ὁ κυριώνυμος ἑορτασμός τῶν Μυροφόρων.

Στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γουμενίσσης (Γρίβας). Μέ σημεῖο ἀναφορᾶς τά ἅγια πρόσωπα τῶν τολμηρῶν Κηδευτῶν τοῦ Σωτῆρος καί τῶν θαρραλέων Μυροφόρων, περί τό εἰκονισμένο Σῶμα τοῦ Ἄχραντου Νεκροῦ καί αὐτεξούσια Ἀναστημένου Κυρίου μας.

Ὡσάν “ἐνεικονισμένα” στό χριστοφόρο ἱερό λείψανο τῆς ἁγίας μυροφόρου, καλλιπαρθένου καί ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἀπότμημα-δέρμα, ἀπό τό ἕνα ἄφθαρτο χέρι της τό φυλασσόμενο στά Ἱεροσόλυμα, δωρηθέν ὑπό τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου μακαριστοῦ Δανιήλ (τό ἄλλο ἄφθαρτο χέρι της φυλάσσεται στήν Ἱ.Μ. Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγιονόρους).

Στή λιτανεία καί τόν Ἁγιασμό τῆς κυριώνυμης Κυριακῆς προσῆλθε καί μετεῖχε μεγάλο πλῆθος προσκυνητῶν.

Ὁ προεξάρχων Μητροπολίτης μίλησε ἑστιάζοντας στήν αἰωνική πιά μορφή καί στόν ἱστορικά καταξιωμένο τίτλο τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ εὐσχήμονος Βουλευτοῦ, παραπέμποντας στήν ἱστορική εὐθύνη καί τό αἰωνικό της ἀντίκρισμα ὅσων ὑποδύονται βουλευτικούς ρόλους μέ συμβιβασμένη ἀντικοινωνική ἤ ἀσεβοῦσα πολιτική πρακτική, σέ βάρος τῆς ἱστορίας καί τῶν πνευματικῶν καί ὑλικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ μας.

Τό προσκύνημα στή Χάρη τῶν Ἁγίων συνεχιζόταν ὁλημερίς, συνεισφέροντας ἀπό τό σταυροκόπημα τῆς καρδιᾶς μικρῶν καί μεγάλων στό “διάλογο οὐρανοῦ καί γῆς”, πού ὁ Κύριός μας τόν ἑνοποίησε στό πρόσωπό Του καί τόν ταυτοποίησε ὡς ἐκκλησιασμό, καλώντας μας σ᾽ αὐτήν τήν ἀμοιβαιότητα ἀκτίστου καί κτιστοῦ. Καλώντας μας στό διαρκές Πάσχα, πού ἀπομένει καί τό μοναδικό δωρεάν χρέος ζωῆς ὅλων μας.

***

Μέσα στό διαρκές ἱερώτατο Πάσχα τῆς ἐγχριστωμένης Ρωμηοσύνης καταξιώνονται καί ὅλες οἱ ἡρωικές ἐπέτειοι τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, πού τιμήθηκαν αὐτόν τόν καιρό στήν ἀναστατωμένη πάλι συνοριακή μας γραμμή: στούς Εὐζώνους τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου μέ σύμβολο τήν ἑλληνική σημαία ἐνάντια στούς συμμάχους τοῦ Ἄξονα πού τόλμησαν νά τήν βεβηλώσουν, ἀλλά εἰσέπραξαν τήν ἀντίσταση τοῦ ἡρωισμοῦ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων μας πού φύλαγαν καί φυλάγουν νεότερες Θερμοπῦλες· στό Δογάνη τοῦ ἐξ Αἰγιαλείας ἀνθυπολοχαγοῦ Εὐστάθιου Δογάνη καί στό γειτονικό λόφο Ραβινέ μέ τήν ἐκ νέου ἀπελευθερωτική τους ἐκπόρθηση ἐπί τοῦ Α΄ Π.Π.· καί κυρίως στό ὀχυρωμένο ἕως ἀπόρθητο Σκρᾶ, πού ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν αὐτοθυσιαστική ὑπεροχή τοῦ στρατοῦ μας, συναπαρτιζομένου ἐκ τοῦ συστάδην καί ἔπεισε τούς συμμάχους νά ὁμολογήσουν πάλι “πρίν λέγαμε πώς οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σάν ἥρωες· ἀπό τώρα θά λέμε πώς οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες”.

Οἱ “στιγμές” ἐκείνου τοῦ ἡρωισμοῦ τῶν πατέρων μας καταξιώθηκαν ἀπό τήν ἀδιαίρετη ἱστορική μας ταυτότητα τοῦ χιλιοειπωμένου “ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος”. Προσμένοντας συνεχιστές.

http://orthodoxcongo.blogspot.gr/2016/05/blog-post.html

Τα τρία βαπτίσματα

1. Το βάπτισμα του Ιωάννου

Ο Τίμιος Πρόδρομος εκήρυττε μετάνοια και επιστροφή στον Θεό. Και εκείνους, που άκουγαν το μήνυμά του και μετανοούσαν για τις αμαρτίες τους, τους εβάπτιζε.

Εκείνοι, που ήθελαν να λάβουν το βάπτισμα, ώφειλαν να μπουν στον Ιορδάνη γυμνοί. Για να φαίνεται αισθητά ότι η αμαρτία ξεγυμνώνει τον άνθρωπο από το ένδυμα της χάρης του Θεού· από κάθε χάρισμα του Θεού· από κάθε σχέση με τον Θεό. Και ενώ έστεκαν γυμνοί μέσα στον Ιορδάνη, εξομολογούντο τις αμαρτίες τους. Με τον τρόπο αυτό διεκήρυτταν, ότι η αμαρτία είναι ρεζιλίκι. Είναι ντροπή πολύ χειρότερη από κάθε γύμνωση· από κάθε ξεγύμνωμα.

Τί έπαιρναν με το βάπτισμα εκείνο; Σχεδόν τίποτε. Ο άγιος Ιωάννης το ξεκαθάριζε από την αρχή: Εγώ «βαπτίζω εν ύδατι». Εγώ βαπτίζω με απλό νεράκι. Από εμένα το νερό αυτό δεν παίρνει τίποτε. Νερό ήταν. Νερό μένει. Μπορεί να πλένει το σώμα. Αλλά δεν πλένει την ψυχή. Η ψυχή μένει με όλο το βάρος των αμαρτιών της. Εκείνος όμως που βαπτίζεται, κάνει ο ίδιος μια πράξη ηρωική. Κατηγορεί την αμαρτία ότι δεν είναι πλούτος· ούτε κέρδος· αλλά αίσχος· ντροπή· φτώχεια· ρε­ζιλίκι.

Αυτό ήταν το βάπτισμα του Ιωάννου. Μία βοήθεια στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει ότι η αμαρτία είναι ζημία· και ότι η προετοιμασία, για την βασιλεία του Θεού που έρχεται, αρχίζει με την μετάνοια.

2. Το Βάπτισμα του Χριστού

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι αναμάρ­τητος. Σαν αναμάρτητος δεν το είχε ανάγκη το βάπτισμα του Ιωάννου. Δεν θα Του πρόσθετε τίποτε. Δεν επήγε λοιπόν να βαπτισθεί από τον Ιωάννη για τον Εαυτό Του. Για μας επήγε και βαπτίσθηκε, «διά την ημετέραν σωτηρίαν», όπως το ομολογούμε στην απόλυση. Όλα εκείνα, που έγιναν στην βάπτισή Του, δεν έγιναν γι’ Αυτόν. Για χάρη μας έγιναν. Για να ανοίξουν τα μάτια μας, τα μάτια της ψυχής μας, και να ιδούμε την αλήθεια. Για να καταλάβουμε, όχι τί έγινε στον Χριστό με την βάπτισή Του, αλλά τί έγινε με την βάπτιση του Χριστού στο νερό του Ιορδάνη.

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μονογενής Υιός του Θεού. Είναι ο ομοούσιος με τον Πατέρα. Είναι πλήρης χάριτος και αληθείας. Είναι η Πηγή του Αγιασμού. Μόλις λοιπόν επήγε και ζήτησε βάπτισμα μετανοίας, τρόμαξε ο Ιωάννης· και έφριξε και εστράφη εις τα οπίσω ο Ιορδάνης. Γιατί έβλεπαν το Πυρ της Θεότητος να κατεβαίνει στο νερό. Αυτό το Πυρ μπήκε στο νερό. Αλλά δεν έκαψε τον Ιορδάνη· τον αγίασε. Και τον έκαμε, από απλό νερό, νερό γεμάτο Πνεύμα Άγιο. Στα μάτια του έξω ανθρώπου συνέχισε να φαίνεται νερό. Ήταν όμως ένα νερό, που η παρουσία και η αγιαστική δύναμη του Ιησού, το είχε μεταστοιχειώσει. Το είχε γεμίσει Πνεύμα Άγιο.

Γι’ αυτό και εμείς σήμερα ομολογούμε ότι ο Χριστός εν Ιορδάνη βαπτισθήναι καταδεξάμενος ΑΓΙΑΣΕ τα ύδατα. Τα έκαμε Μεγάλο Αγιασμό. Αυτό το ίδιο νερό, εκείνης της πανίερης στιγμής, έχουμε μέσα στην αγία Κολυμβήθρα της Εκκλησίας μας σε κάθε βάπτισμα Χριστιανού.

3. Το δικό μας Βάπτισμα

Όλοι μας βαπτισθήκαμε σ’ αυτό το άγιο νερό.

Όταν βαπτιζόμαστε, βυθιζόμαστε μέσα στο νερό της κολυμβήθρας. Το βύθισμα αυτό συμ­βολίζει ότι πεθάναμε για την αμαρτία, όπως ο Χριστός πέθανε στο Σταυρό. Γιατί, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος, «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν, εις τον θάνατον Αυτού εβαπτίσθημεν» (Ρωμ. 6, 4). Όποιος λοιπόν βαπτίσθηκε, πέθανε! Για την αμαρτία πέθανε! Σωματικά ζει. Και πρέπει να ζει. Και όλοι στους νεοφώτιστους ευχόμαστε να ζουν και να είναι εκατόχρονοι. Αλλά για την αμαρτία πρέπει να πεθάνουμε. Και μάλιστα εφ’ άπαξ, δη­λαδή, οριστικά και αμετάκλητα! Και από εκεί και πέρα να ζούμε πνευματικά.

Να ζούμε εκείνο που εγίναμε στο βάπτισμα. Τί εγίναμε; Τέκνα Θεού κατά χάρη. Υιοί φωτός. Κληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού. Καινή κτίση. Άνθρωποι όχι πια από σάρκα, αλλά άνθρωποι γεμάτοι χάρη και χαρίσματα του Αγίου Πνεύμα­τος. Άνθρωποι με την «σφραγίδα του Θεού»· με την «σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος». Κάτι το πολύ μεγάλο! Κάτι το εντελώς αλλοιώτικο, από ό,τι είμασταν μέχρι τότε. Δεν είμαστε πια ένας κάποιος άνθρωπος. Είμαστε Χριστιανοί! Μέλη του Σώματος του Χριστού!

Φροντίζουμε να μάθουμε, τί σημαίνει «είμαστε Χριστιανοί»; Φροντίζουμε να το καταλάβουμε, ότι «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν, Χριστόν ενεδυσάμεθα»; Φροντίζουμε, να το βιώσουμε; Φροντίζουμε να ζήσουμε, όπως απαιτεί το βάπτισμα;

Θα βεβήλωνες ποτέ εικόνα του Χριστού; Γιατί βεβηλώνεις την ιδιότητα του Χριστιανού; Όπως η σανίδα με ζωγραφισμένη Εικόνα, δεν είναι πια σανίδα, αλλά ιερή Εικόνα, έτσι και ο άνθρωπος, ο βαπτισμένος στο Όνομα του Χριστού, δεν είναι πια απλά άνθρωπος· είναι Χριστιανός· τέκνο του Θεού· εκλεκτός του Θεού. Φροντίζουμε να το συνειδητο­ποιούμε, τί αξία πνευματική έχουμε;

* * *

Λένε ότι κάποτε ένας Ευρωπαίος εξερευ­νητής περιπλανώμενος στην Αφρική, λίγο πριν οι ιθαγενείς «ξυπνήσουν», ευρήκε μερικά νεγράκια να παίζουν με διαμαντόπετρες, χωρίς να φαντάζο­νται τι θησαυρούς κρατούσαν στα χέρια τους. Τα πλησίασε. Τους ζήτησε να κάμουν ανταλλαγή. Θα τους έδινε καραμέλες, σοκολάτες, καθρεφτάκια! Και θα του έδιναν τα χρυσοφόρα χαλίκια τους! Χο­ροπήδησαν από χαρά τα νεγράκια και δέχθηκαν. Δεν μπορούσαν τότε να καταλάβουν ούτε τι έπαιρναν ούτε τι έδιναν.

Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός, και οι ιθαγε­νείς κατάλαβαν. Κατάλαβαν πολλά. Και έμαθαν να προσέχουν σε ακόμη πιο πολλά. Και έπαψαν να γίνονται θύματα για ένα τίποτε.

Εμείς πότε θα ξυπνήσουμε; Πότε θα κα­ταλάβουμε τί αξία μας έδωσε το βάπτισμα; Πότε θα πάψουμε να φερνόμαστε (οι τάχα έξυπνοι εμείς) πιο ανόητα από ό,τι οι ιθαγενείς τότε της Αφρικής; Πότε θα πάψουμε να ενεργούμε σαν κορόϊδα;

(+Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Ο Θεός επί γης, Έκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2015, σ. 66-70)

πηγη

Θα γίνεις νονός / νονά;

Ευχαριστώ πολύ τον κ.Θ.Ρηγινιώτη για την υπόδειξη του ωφέλιμου και αναλυτικού του άρθρου για τον/την υποψήφιο/α ανάδοχο. Ευχόμαστε κι εμείς να σας ζήσει και να ωφεληθείτε κι εσείς από την ανάγνωση του άρθρου, όπως κι εμείς, με την πνευματική αναφορά του γεγονότος που έχει πάρει κοσμικές διαστάσεις. (φώτοεδώ) Επιμέλεια - τονισμοί: Σοφία Ντρέκου/Αέναη επΑνάσταση

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης - Θεολόγος

Συγχαρητήρια! Πήρες μια πολύ όμορφη απόφαση! Και είναι τόσο όμορφη, γιατί έχεις να προσφέρεις κάτι πολύτιμο στη ζωή ενός καινούργιου ανθρώπου, καθώς θα μεγαλώνει. Ξέρεις, έχεις ένα σπουδαίο ρόλο στη ζωή του βαφτισιμιού σου, μια σπουδαία αποστολή. Γι’ αυτήν ακριβώς την αποστολή η Εκκλησία όρισε να συμμετέχεις στη μεγάλη στιγμή της βάφτισής του, μαζί με τους γονείς του, τον ιερέα και όλους τους φίλους και συγγενείς του.

Η αποστολή αυτή σίγουρα ξέρεις ποια είναι: να εξηγήσεις στο βαφτισιμιό σου – καθώς θα μεγαλώνει – ποιος είναι ο Χριστός, να φέρεις τα βήματά του στην εκκλησία, να του μάθεις να προσεύχεται, να του χαρίσεις τον πολύτιμο θησαυρό της Ορθόδοξης Πίστης, στην οποία εντάχθηκε. Με χαρά για τη συμμετοχή σου σ’ αυτή τη σπουδαία πορεία ζωής, θα ’θελα να μοιραστώ μαζί σου μερικά κομμάτια αυτού του θησαυρού: το πολύτιμο μαργαριτάρι (το Χριστό) και μερικά ανεκτίμητα κομμάτια από το χρυσάφι της Ορθοδοξίας.

1. Ο Θεός των χριστιανών είναι Ένας, αλλά δεν είναι Μόνος. Είναι μια τριάδα Αιώνιων και Παντοδύναμων θεϊκών Οντοτήτων, που τις ονομάζουμε «Πατέρα», «Υιό» και «Άγιο Πνεύμα». Αυτά τα ονόματα τα δίδαξε ο Χριστός, όταν ήρθε στη Γη, και είπε για τον εαυτό Του πως είναι το ένα από τα τρία αυτά μεγάλα πνεύματα, ο Υιός. Τα τρία αυτά Πνεύματα είναι πάντα ενωμένα μεταξύ Τους με την ουσία του Πατέρα (Αυτός έδωσε και δίνει ζωή στα άλλα δύο, μεταδίδοντάς τους την ουσία Του, δηλαδή το άγνωστο και άυλο βασικό στοιχείο που τα κάνει να υπάρχουν) και με την απίστευτη και άπειρη αγάπη που έχουν μεταξύ Τους. Γι’ αυτό, δε λέμε ότι πιστεύουμε σε τρεις Θεούς, αλλά σε Ένα Θεό, που είναι τριαδικός: στην Αγία Τριάδα. 

Αυτός ο Τριαδικός Θεός υπάρχει πριν από τη δημιουργία του χώρου και του χρόνου, γι’ αυτό και λέμε ότι υπάρχει «πάντα». Πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται Εκείνος το χρόνο, είναι τελείως άγνωστο σε μας, γιατί ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, ούτε ον του δικού μας σύμπαντος – είναι ο Δημιουργός του δικού μας σύμπαντος, καθώς και οποιουδήποτε άλλου υπαρκτού σύμπαντος (π.χ. του κόσμου όπου ζουν οι άγγελοι), Αυτός που έθεσε τους φυσικούς νόμους και ξεκίνησε τη ζωή των πλασμάτων, αλλά και τα προστατεύει, ώστε να συνεχίζουν να υπάρχουν.

Τον ακριβή τρόπο, με τον οποίο ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν και ξεκίνησε το φαινόμενο της ζωής, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η ζωή στη Γη και κατέληξε στην ύπαρξη του ανθρώπου, τον ανακαλύπτει η επιστήμη. Η Αγία Γραφήμιλάει κυρίως για τη σχέση του Θεού με τον κόσμο και τον άνθρωπο κι όχι για τον τρόπο της δημιουργίας τους, κι ό,τι λέει, όταν διηγείται τη δημιουργία, είναι λίγο και συμβολικό. Αυτό το είπαν ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι μεγάλοι άγιοι που εξήγησαν την Παλαιά Διαθήκη, όπως ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, δυο από τους μεγαλύτερους αγίους διδασκάλους της Ορθοδοξίας όλων των εποχών.

2. Πίσω από τη διήγηση της Αγίας Γραφής, που περιέχει και πολλούς συμβολισμούς, διακρίνουμε την ουσία: Ο Τριαδικός Θεός τον κόσμο τον δημιούργησε από αγάπη κι έβαλε τον άνθρωπο στη Γη ως ένα σύνδεσμο, για να ενωθεί με το Θεό, ζώντας μια ζωή αγάπης, κι έτσι να μεταφέρει την αγία και αγαθή ενέργεια του Θεού (τη «θεία χάρη») σε όλα τα πλάσματα του κόσμου. Όμως οι πρώτοι άνθρωποι ξεγελάστηκαν από πονηρά πνεύματα και νόμισαν πως ο Θεός δεν τους αγαπά και πως μπορούν να γίνουν θεοί, όχι ενωμένοι με το Δημιουργό τους, αλλά με τις δυνάμεις τους*. Το λάθος τους (το «προπατορικό αμάρτημα» – αμάρτημα = λάθος) είχε τρομερές συνέπειες: η αρμονία και η αγάπη, που τους συνέδεαν με το Θεό, μεταξύ τους και με τα άλλα πλάσματα του κόσμου, χάθηκαν. Το κακό και ο θάνατος μπήκαν στη ζωή τους. Ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας, όπως την ξέρουμε, είναι το τίμημα της αλαζονείας των πρώτων ανθρώπων: μια ιστορία βίας, μίσους και καταπίεσης, με μικρά διαλείμματα ελευθερίας, αγάπης και φωτός.

Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μας επαναλαμβάνουμε το ίδιο λάθος με τους προγόνους μας: διψάμε για δύναμη, θέλουμε να γίνουμε μικροί «θεοί». Έτσι μέσα στους αιώνες το προπατορικό αμάρτημα διαιωνίζεται.

*Εννοείται πως η διήγηση της Αγίας Γραφής για τον απαγορευμένο καρπό που έφαγαν ο Αδάμ και η Εύα είναι συμβολική. Ο καρπός συμβολίζει τη στάση των πρώτων ανθρώπων απέναντι στο Θεό και τον εαυτό τους, που θα ήταν ή γεμάτη αγάπη ή γεμάτη εγωισμό. Επίσης, η Αγ. Γραφή δε λέει ότι ο καρπός ήταν «μήλο»· αυτό είναι ένας μύθος που γεννήθηκε από παρερμηνεία. Τον ονομάζει «δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού», δηλαδή της γνώσης είτε του καλού είτε του κακού, ανάλογα με το τι θα διάλεγαν οι πρώτοι άνθρωποι. 

3. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Υιός, έγινε άνθρωπος – ο Ιησούς Χριστός – και δίδαξε στους ανθρώπους το δρόμο, με τον οποίο μπορούν να επιστρέψουν στο Θεό και να ενωθούν με Αυτόν.

Για την ακρίβεια, ο Χριστός δίδαξε ότι Εκείνος (ο ίδιος ο Χριστός) είναι ο δρόμος που οδηγεί στο Θεό και κάλεσε τους ανθρώπους να ενωθούν μ’ Αυτόν (με το Χριστό), που είναι πάντα ενωμένος με το Θεό Πατέρα, κι έτσι και οι άνθρωποι θα γίνουν ενωμένοι με τον Τριαδικό Θεό. Αυτή η ένωση του ανθρώπου με το Θεό – που γίνεται μέσω του Αγίου Πνεύματος – είναι αυτό που οι γιαγιάδες μας λένε «παράδεισο» και δεν τελειώνει με το θάνατο, αλλά συνεχίζεται στην αιώνια ζωή.

Όποιος προχωρήσει πολύ στο δρόμο που δίδαξε ο Χριστός, περνάει σε μια κατάσταση, που την ονομάζουμε «θέωση», ενώνεται δηλαδή πάρα πολύ με το Θεό, γι’ αυτό αποχτά ακόμα και τη δύναμη να κάνει θαύματα. Οι άνθρωποι που το έκαναν αυτό είναι οι άγιοι. Επειδή οι άγιοι μένουν ενωμένοι με το Θεό όχι μόνο σ’ αυτή τη ζωή, αλλά και μετά το θάνατό τους, γι’ αυτό και προσευχόμαστε σ’ αυτούς και πολλές φορές ένας άγιος, που έχει «κοιμηθεί» πριν από πολλά ή λίγα χρόνια, βοηθάει με μια παρέμβασή του τους ζωντανούς.

Το να γίνουμε κι εμείς άγιοι, αυτό θα ήταν το τέλειο και αυτό ακριβώς θα ήθελε ο Θεός για μας. Αλλά, αν βάλουμε ένα τέτοιο στόχο, μπορεί να κάνουμε ένα λάθος: να θέλουμε ν’ αποχτήσουμε τη δύναμη να κάνουμε θαύματα, κι αυτό κατά βάθος είναι λίγο (ή πολύ!) εγωιστικό. Ένας ρεαλιστικός στόχος για μας, και για το βαφτισιμιό σου, αλλά και για την οικογένειά του και για κάθε άνθρωπο, είναι να μάθουμε ν’ αγαπάμε όλο τον κόσμο, όπως δίδαξε ο Χριστός. Κανείς δε φτάνει κοντά Του, ούτε ενώνεται μ’ Αυτόν, αν δεν περάσει απ’ αυτό το στάδιο: να αγαπήσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, συγχωρώντας ακόμα και τους εχθρούς του. Αυτός είναι ένας στόχος πολύ πιο όμορφος από το να γίνουμε πλούσιοι και καταξιωμένοι στην κοινωνία, έτσι δεν είναι;

4. Τι είπε ο Χριστός για το δρόμο, που οδηγεί σ’ Αυτόν, δηλ. το δρόμο που οδηγεί στον «παράδεισο»; Είπε πάρα πολλά και σημαντικά. Ξεχωρίζουμε πολύ λίγα: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάντε καλό σ’ αυτούς που σας κάνουν κακό, ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν, δανείζετε εκεί που δεν ελπίζετε να τα πάρετε πίσω. Αν αγαπάτε μόνο αυτούς που σας αγαπούν ή δανείζετε μόνο εκεί που ελπίζετε σε κέρδος, σε τι διαφέρετε από τους αμαρτωλούς; Το ίδιο κάνουν κι αυτοί. Εσείς όμως να είστε τέλειοι, όπως ο ουράνιος Πατέρας σας» (δες Ματθ. 5, 43-48. Λουκ. 6, 27-49). «Αν δε γίνεται σαν μικρά παιδιά, δε μπορείτε να μπείτε στη βασιλεία των ουρανών» (δες Ματθ. 18, 1-6).

Είπε επίσης: «Αν κάποιος δε γεννηθεί από νερό και Άγιο Πνεύμα, δε μπορεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών» (Ιωάνν. κεφ. 3· εννοεί το βάπτισμα). «Όποιος φάει τη σάρκα μου και πιει το αίμα μου, βρίσκεται μέσα μου κι εγώ μέσα του. Αν όμως δε φάτε τη σάρκα και δεν πιείτε το αίμα του υιού του ανθρώπου, δεν έχετε ζωή μέσα σας» (δες Ιωάνν. 6, 48-59· ενν. τη θεία κοινωνία – «υιό του ανθρώπου» ο Ιησούς ονόμαζε τον εαυτό του, από ένα όραμα του προφήτη Δανιήλ στην Παλαιά Διαθήκη, κεφ. 7).

«Αν συγχωρήσετε τις αμαρτίες κάποιων, θα συγχωρεθούν· αν τις διατηρήσετε, θα παραμείνουν» (Ιωάνν. 21, 23· δες και Ματθ. 18, 18: είναι η εξουσία στους μαθητές Του να συγχωρούν αμαρτίες με το μυστήριο της εξομολόγησης – αυτή την εξουσία οι απόστολοι τη μετέδωσαν στους πρώτους επισκόπους κι έτσι από γενιά σε γενιά έφτασε στους σημερινούς ορθόδοξους ιερείς. Οι αμαρτίες που θα «διατηρηθούν» είναι εκείνες, για τις οποίες ο άνθρωπος δεν έχει μετανιώσει, άρα δε ζητάει συγχώρεση απ’ το Θεό).

Είπε επίσης: «Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Πολλούς από σας θα μαστιγώσουν και θα σκοτώσουν και θα σας σύρουν μπροστά σε βασιλείς και ηγεμόνες. Όμως μη φοβάστε εκείνους που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δε μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή», «δε θα χαθεί ούτε μια τρίχα από το κεφάλι σας» (δες Ματθ. 10, 16-36. Λουκ. 21, 12-19).

Τέλος, είπε: «Θα έρθει ώρα που οι νεκροί μέσα στους τάφους θ’ ακούσουν τη φωνή του υιού του Θεού και θ’ αναστηθούν» (δες Ιωάνν. 5, 24-30).

5. Ο Χριστός δε μίλησε μόνο στον καθένα ξεχωριστά, αλλά ίδρυσε την Εκκλησία.
Εκκλησία ονομάζεται το σύνολο των χριστιανών. Εκκλησία δεν είναι το κτήριο, όπου λατρεύουμε το Θεό. Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως η Εκκλησία (δηλ. οι χριστιανοί) συγκεντρώνεται στο ναό, κατέληξε ο ναός να ονομάζεται κι αυτός «εκκλησία».

Όταν λοιπόν λέω «πάω στην εκκλησία», εννοώ «πάω να συναντήσω τους άλλους». Κι επειδή, όπως είπαμε, τους συναντάω στο ναό, γι’ αυτό κατέληξε να λέω «εκκλησία» και να εννοώ το ναό. Οι χριστιανοί λατρεύουμε το Θεό στην εκκλησία (στο ναό), όχι γιατί ο Θεός βρίσκεται «μόνο εκεί», αλλά γιατί εκεί συναντιόμαστε μεταξύ μας, ώστε όλοι μαζί, ενωμένοι με αγάπη και κατανόηση, σαν ένας, να προχωρήσουμε προς το Θεό. Και σ’ αυτή τη συνάντηση δε συμμετέχουμε μόνο εμείς, αλλά και οι ψυχές που βρίσκονται στον ουρανό, και οι άγιοι, η Παναγία, οι άγγελοι, και φυσικά ο ίδιος ο Χριστός. Όλοι είναι παρόντες σε κάθε λειτουργία. Γι’ αυτό, το να πάω στην εκκλησία είναι πράξη μεγάλης αγάπης: συναντάω τους συνανθρώπους μου (τους αδελφούς μου) και όλα τα ιερά πρόσωπα από γη και ουρανό. Είναι μια μεγάλη συνάντηση αγάπης.

Επειδή όμως δεν πάνε όλοι γεμάτοι αγάπη στην εκκλησία, αλλά εκεί θα βρω και ανθρώπους που δεν έχουν τόσο μεγάλη αγάπη ή ίσως έχουν μεγάλη κακία, γι’ αυτό είναι ακόμα πιο απαραίτητο να πηγαίνω στη λειτουργία! Ο λόγος; Ο Χριστός είπε πως, αν δε συγχωρήσω τους εχθρούς μου, δεν είμαι δικός Του φίλος. Με το να σταθώ λοιπόν δίπλα στους «κακούς ανθρώπους» που θα συναντήσω στην εκκλησία, σιγά σιγά θα μάθω να τους συγχωρώ, να τους αγαπώ, κι ακόμη να προσευχηθώ γι’ αυτούς, για να τους συγχωρέσει ο Θεός και να τους σώσει.

Αν δεν παλέψω μέσα μου να μάθω ν’ αγαπώ ακριβώς αυτούς τους ανθρώπους που πιστεύω πως «δεν αξίζουν» αγάπη, τότε άδικα πάω στην εκκλησία: δε θεωρώ το Χριστό φίλο μου και δεν είμαι καθόλου άξιος να με θεωρεί Εκείνος φίλο Του, μαθητή Του και πιστό σύντροφό Του. Θέλω λοιπόν ακόμα δουλειά – κι αυτή η δουλειά γίνεται μέσα στην καρδιά μου και γίνεται ακριβώς μέσα στην εκκλησία.
Βέβαια, κι έξω από την εκκλησία, αν έχω αγάπη, θα φέρομαι με αγάπη στους άλλους και θα τους βοηθώ όπως μπορώ. Όχι μόνο μ’ ένα πιάτο φαΐ, αλλά και μ’ ένα χαμόγελο, καθώς με την προσευχή μου στο Θεό γι’ αυτούς.

6. Από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, βάδισαν αυτό το δρόμο και ενώθηκαν με το Θεό. Είναι οι άγιοι. Οι άγιοιείναι άνθρωποι από κάθε κοινωνική τάξη και επάγγελμα – πλούσιοι και φτωχοί, ελεύθεροι και δούλοι, παπάδες και λαϊκοί, μοναχοί και οικογενειάρχες, μητέρες και πατέρες, γιατροί και έμποροι, δάσκαλοι και μαθητές, βασιλιάδες και ζητιάνοι – που αγάπησαν το Χριστό και τον πλησίον περισσότερο απ’ τον εαυτό τους. Αυτή η αγάπη έγινε το κέντρο της ύπαρξής τους. Είτε έγιναν μοναχοί ή ιερείς, είτε άσκησαν κάποιο επάγγελμα, είτε μεγάλωσαν τα παιδιά τους με πίστη κι αγάπη, είτε έδωσαν τη ζωή τους για την πίστη τους, πάντως κάπως πρόσφεραν τον εαυτό τους, αφού αγωνίστηκαν πολύ να νικήσουν τα πάθη τους (τα αρνητικά στοιχεία του εαυτού τους), ζητώντας γι’ αυτό τη βοήθεια του Χριστού, κοινωνώντας το σώμα και το αίμα Του και βαδίζοντας το δρόμο που δίδαξε Εκείνος και οι μεγάλοι χριστιανοί Διδάσκαλοι: προσευχήθηκαν, εξομολογήθηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν, προσφέρθηκαν. Δεν περίμεναν αντάλλαγμα, αλλά το αντάλλαγμα ήρθε από το χέρι του Θεού. Όχι μόνο μετά το θάνατο, αλλά πολλές φορές και ενώ ακόμη ζούσαν: το θείο Φως μεταμόρφωσε την ύπαρξή τους σ’ αυτό που ο Θεός προσκαλεί κάθε άνθρωπο να γίνει, αν θέλει.

Πολλοί άγιοι μετανόησαν από φοβερά εγκλήματα – η μετάνοιά τους ήταν τόσο μεγάλη, γεμάτη ποταμούς δακρύων, που «ράγισε η καρδιά τους», μπήκε μέσα απ’ αυτή τη ρωγμή η θεία χάρη και τους μεταμόρφωσε.

Άγιοι βέβαια υπάρχουν και σήμερα. Από τον άγιο Νεκτάριο († 1920) ώς το Γέροντα Παΐσιο († 1994), εκατοντάδες άγιοι έχουν αναδειχθεί τον 20ό αιώνα σε όλους τους ορθόδοξους λαούς – χωρίς να υπολογίσουμε και τους σύγχρονους μάρτυρες από θρησκευτικούς ή αθεϊστικούς διωγμούς, που ξεπερνούν το εκατομμύριο*.

Ελάχιστοι από τους σύγχρονους αγίους – που έζησαν «δίπλα μας» μια ζωή αγάπης και πίστης, ξεπερνώντας τη δική μας μέτρια ζωή – είναι:

ο άγ. Αρσένιος ο Καππαδόκης († 1924), ο άγ. Σάββας της Καλύμνου († 1948), η αόμματη αγία Ματρώνα της Μόσχας († 1952), ο άγ. Γεώργιος Καρσλίδης (Δράμα, † 1959), ο άγ. Ευθύμιος Τακαϊσβίλι (Γεωργία, † 1951, καθηγητής του πανεπιστημίου της Τυφλίδας), ο άγ. Λουκάς ο Ιατρός (Ουκρανία, † 1961 – καθηγητής πανεπιστημίου και πατέρας τεσσάρων παιδιών, αλλά και ιερέας και αργότερα επίσκοπος, μετά την κοίμηση της συζύγου του), ο άγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς (ΗΠΑ, † 1966), ο άγ. Άνθιμος της Χίου († 1960), ο Χανιώτης άγ. Νικηφόρος ο Λεπρός (Λεπροκομείο Αθηνών, † 1964), η αγία Σοφία της Καστοριάς († 1974), ο άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς (Σερβία, † 1979), ο άγ. νεομάρτυρας Φιλούμενος (Άγιοι Τόποι, † 1979) κ.π.ά. Σ’ αυτούς πρέπει να προσθέσουμε τους μεγάλους σύγχρονους αγίους Γέροντες της Ορθοδοξίας, που έχουν κοιμηθεί πρόσφατα και δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί επίσημα ως άγιοι, όπως οι Γέροντες Πορφύριος († 1991), Παΐσιος († 1994), Ιάκωβος της Εύβοιας († 1991), Σωφρόνιος τους Έσσεξ (Αγγλία, † 1993), Κλεόπας της Ρουμανίας († 1998), οι Ρεθεμνιώτες Γέροντες Ιωακείμ του Κουδουμά († 1948), Γεννάδιος († 1983), Ευμένιος των Ρουστίκων († 2005) κ.π.ά.**

* Όπως στη Ρωσία, τη Σερβία, τη Ρουμανία, την Αλβανία κ.α., όπου έχουμε χιλιάδες ορθόδοξους κάθε ηλικίας και φύλου, που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν για το Χριστό κατά τον 20ό αιώνα και έγιναν άγιοι, όπως οι μάρτυρες των ρωμαϊκών χρόνων και της Τουρκοκρατίας.

** «Γέροντας» στη γλώσσα της Ορθοδοξίας θα πει πνευματικός διδάσκαλος και οδηγός, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Γι’ αυτό στην παραδοσιακή Κρήτη τους ιερείς τους λέμε «γέροντες», ακόμη κι αν είναι νέοι.

Εμείς ας μη γίνουμε άγιοι και πρωταθλητές του ουρανού, ας μη φτάσουμε στη θέωση… Ας κάνουμε όμως μερικά βήματα προς το Χριστό, μερικά βήματα στο δρόμο που οι άγιοι βάδισαν πάρα πολύ.

Ας γίνουμε «μικροί άγιοι», τέτοιοι που γύρω μας υπάρχουν αρκετοί, άνθρωποι καθημερινοί, γεμάτοι πίστη κι αγάπη, που συγχωρούν, προσφέρουν, θυσιάζονται για τον πλησίον, αλλά και προσεύχονται, νηστεύουν, εξομολογούνται και μεταλαβαίνουν, όπως οι παλιοί και σοφοί πατέρες μας. Πολλές φορές τους περιφρονούμε και τους χαρακτηρίζουμε καθυστερημένους ή και υποκριτές, για να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας που ζούμε μια ζωή χωρίς το Χριστό.

Όμως ας τους δούμε χωρίς εγωισμό (θα είναι δύσκολο στην αρχή, γιατί ο εγωισμός είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας και κρύβεται σαν παράσιτο) κι ας διδαχτούμε απ’ αυτούς. Ας παλέψουμε για να μάθουμε ν’ αγαπάμε και να συγχωρούμε τους άλλους, όποιοι κι αν είναι, ό,τι κι αν μας κάνουν. Ας μάθουμε ν’ αγαπάμε το Χριστό και τον πλησίον περισσότερο απ’ τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει πως είμαστε χριστιανοί. Δε θα το καταφέρουμε, βέβαια, ποτέ μόνοι μας. Η Εκκλησία μάς περιμένει, με τα άγια μυστήρια και όλη την πνευματική ζωή που περιέχει, για να μας δείξει το δρόμο και να μας δώσει δύναμη, τη δύναμη του Χριστού.

7. Το να ζει κάποιος πνευματικά και χριστιανικά, δε σημαίνει πως θα κλειστεί σε μοναστήρι ή πως θ’ ασχολείται συνέχεια με τη θρησκεία και το Θεό. Κι αυτά ακόμη είναι ένα είδος πρόσκλησης του Χριστού, για κείνους που μπορούν ν’ αντέξουν μια τέτοια δύσκολη (αν και φωτεινή) ζωή. Ζήσε όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά συγχρόνως ζήσε χριστιανικά. Η Ορθοδοξία είναι ένας πολύτιμος θησαυρός, που, όταν τον αντιληφθείς, θα μεταμορφώσει φωτεινά κάθε πτυχή της ζωής σου. Έτσι, ενώ θα ζεις όπως όλοι, όμως δε θα ζεις με κακία κι εγωισμό, αλλά με ειρήνη και αγάπη. Φυσικά, χρειάζεται αγώνας για ν’ αποκτηθεί αυτή η ειρήνη και η αγάπη, αν είναι η ειρήνη και η αγάπη του Χριστού κι όχι μια ψεύτικη ειρήνη και αγάπη που απλά σου δίνει ηρεμία, αλλά σε αφήνει όπως είσαι και δε σε ενώνει μαζί Του.

Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι μαθητές του Χριστού και των αγίων, αυτό τον αγώνα τον θέλουμε. Κάνουμε το σταυρό μας και αγωνιζόμαστε, με ήττες και λάθη, αλλά πάντα προχωράμε, δίπλα στο συνάνθρωπο, μέσα στην εκκλησία, συνδεδεμένοι με το Χριστό, που είναι η Ζωή και το Φως. Ζωή και Φως που δίνουν χαρά εδώ και τώρα, χαρά που συνεχίζεται στην αιωνιότητα.

Αυτό είναι το κάλεσμα της Εκκλησίας και για σένα και για το βαφτιστήρι σου, αυτό είναι το κάλεσμα που έχεις αποστολή να του μεταδώσεις και να τους εξηγήσεις, γι’ αυτό είσαι νονός ή νονά.

Κι αν οι παπάδες σε απογοητεύουν, υπάρχουν και πολύ καλοί και άξιοι παπάδες, που βοηθούν με όλες τους τις δυνάμεις τον κόσμο να πλησιάσει το Χριστό. Αν στην ενορία σου δε βλέπεις τέτοιον παπά, σίγουρα θα βρεις στη διπλανή ενορία ή στην «παραδιπλανή». Όπως ψάχνεις ένα καλό γιατρό ή ακόμη κι έναν καλό τεχνίτη, έτσι θα ψάξεις για τον καλό παπά, αν φυσικά θέλεις το δρόμο του Χριστού, που οδηγεί στην ένωση με Αυτόν και με τον Τριαδικό Θεό, στην αγιότητα και στον παράδεισο.

Και το δρόμο αυτόν, όσο τον βαδίζεις, κάνεις καλύτερη και τη ζωή των δικών σου, κι ένας από τους δικούς σου – πολύ δικός σου – είναι κι ο βαφτισιμιός σου.

Να σου ζήσει, λοιπόν, νονέ! Να σου ζήσει, νονά! Κι ο Χριστός να τον αξιώσει, κι αυτόν κι εσένα, να βαδίσει το δρόμο που ξεκίνησε βγαίνοντας από την κολυμπήθρα. Θα τον βοηθήσεις κι εσύ, θα σας βοηθήσει όλους και θα μας βοηθήσει όλους ο ίδιος ο Χριστός, ο μεγάλος μας Φίλος, ο τελικός μας προορισμός.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης - Θεολόγος

«ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΝΟΣ; / ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΝΑ;»

Η ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ

Ἐκδόθηκε ἤδη ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου τρίπτυχο φυλλάδιο μέ τίτλο «Θά γίνεις νονός; / Θά γίνεις νονά;», τό ὁποῖο ἐπιμελήθηκε ὁ Καθηγητής Θεολόγος κ. Θεόδωρος Ρηγινιώτης.

Τό καλαίσθητο αὐτό φυλλάδιο περιέχει μία σύντομη και προσιτή σέ ὅλους Κατήχηση ἀναφορικά μέ τά ἐλάχιστα ἀναγκαῖα στοιχεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, τά ὁποῖα ὀφείλει νά γνωρίζει, νά ἀποδέχεται καί νά ὁμολογεῖ ὅποιος ἥ ὅποια ἐπιθυμεῖ νά ἐνσωματωθεῖ στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα.

Καί ἐπειδή στήν Ἐκκλησία μας ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες ἔχει καθιερωθεῖ ὁνηπιοβαπτισμός, τήν ὑποχρέωση γιά τήν Κατήχηση τοῦ (ἤ τῆς) νεοφωτίστου σέ εὔθετο χρόνο ἀναλαμβάνει («ἀναδέχεται») ὁ Ἀνάδοχός του (της).

Ἑπομένως, ἐκεῖνος πού πρωτίστως ὀφείλει νά εἶναι κατηρτισμένος στά τῆς Πίστεως εἶναι ὁ νονός ἤ ἡ νονά τοῦ κάθε βαπτιζομένου.

Μέ τό ἀνωτέρω φυλλάδιο γίνεται μιά συστηματική καί ἐπιμελημένη προσπάθεια νά βοηθηθοῦν οἱ ὑποψήφιοι Ἀνάδοχοι στό πολυεύθυνο πνευματικό ἔργο πού ἐπωμίζονται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τοῦ βαπτιζομένου πού ἀναδέχονται ἀπό τήν Ἁγία Κολυμβήθρα.

Γιά τόν λόγο αὐτό, καλό εἶναι, μαζί μέ ὅποια ἄλλη προετοιμασία, ὁ ὑποψήφιος Ἀνάδοχος νά παραλαμβάνει στά χέρια του αὐτό τό φυλλάδιο, νά τό μελετᾶ καί νά ἐμβαθύνει στό Μεγάλο Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.

Τό φυλλάδιο θά δίδεται στούς Ἀναδόχους ἀπό τίς Ἐνορίες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος.

Μπορεῖτε νά ἀναγνώσετε, κατεβάσετε καί ἐκτυπώσετε τό φυλλάδιο ἀκολουθώντας τούς παρακάτω συνδέσμους.

• ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΝΟΣ-ΝΟΝΑ;_ΑΝΑΓΝΩΣΗ.pdf 3.32 MB
• ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΝΟΝΟΣ-ΝΟΝΑ;_ΤΡΙΠΤΥΧΟ.pdf 3.37 MB

Επιμέλεια - τονισμοί: Σοφία Ντρέκου/Αέναη επΑνάσταση

Ο Γόρτυνος Ιερεμίας: «Δέν θά μπορέσουμε νά γευθοῦμε τόν Θεό, ἄν πρῶτα δέν κατηχηθοῦμε στίς ἀλήθειες τῆς πίστης»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ Κατήχηση
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα – Μεγαλόπολη, Κυριακή 4 Μαΐου 2014
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ
Σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά προσέχετε ἰδιαίτερα τά κηρύγματα πού ἀρχίζουμε μέ τό φυλλάδιο αὐτό, γιατί εἶναι βασικά κηρύγματα. Ἀναφέρονται στήν ζωή μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Δέν θά μπορέσουμε νά γευθοῦμε τόν Θεό, ἄν πρῶτα δέν κατηχηθοῦμε στίς ἀλήθειες τῆς πίστης μας καί δέν ζοῦμε τίς ἀλήθειες αὐτές μέσα στήν Ἐκκλησία καί στήν καθημερινή μας ζωή. – Στό φυλλάδιο αὐτό θά σᾶς μιλήσω μέ λίγα λόγια γιά τό βάπτισμα, ἀπό τό ὁποῖο ὅλοι ἔχουμε περάσει.

1. Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἀνήκουμε σέ μιά μεγάλη οἰκογένεια, τήν οἰκογένεια τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Τήν οἰκογένειά μας αὐτή τήν λέμε ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Πῶς μπήκαμε σ᾽ αὐτήν τήν ἱερή οἰκογένεια καί λεγόμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ; Μπήκαμε μέ τό βάπτισμα. Γι᾽ αὐτό τό βάπτισμα λέγεται «θύρα», δηλαδή πόρτα, ἀπό τήν ὁποία μπαίνουμε στήν Ἐκκλησία. Λέγεται καί «φύτευμα», γιατί μέ τό βάπτισμα φυτευτήκαμε στόν ἀμπελώνα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή στήν Ἐκκλησία. Ἀκόμη τό βάπτισμα λέγεται καί «σφραγίδα», γιατί μέ τό μυστήριο αὐτό σφραγιστήκαμε πιά ὅτι ἀνήκουμε στόν Θεό.

2. Ἐπειδή τό βάπτισμα εἶναι σπουδαῖο καί βασικό μυστήριο, γι᾽ αὐτό καί πρῶτα γινόταν μεγάλη προετοιμασία γι᾽ αὐτούς πού θά τό λάμβαναν. Ὅσοι ἤθελαν νά βαπτιστοῦν, πρῶτα «κατηχοῦνταν», διδάσκονταν δηλαδή τίς ἀλήθειες τῆς πίστης μας, καί μετά βαπτίζονταν. Δηλαδή φοιτοῦσαν σέ σχολεῖο τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἡ φοίτησή τους σ᾽ αὐτό διαρκοῦσε περίπου τρία χρόνια· τόν καιρό δέ πού πλησίαζε τό βάπτισμά τους οἱ κατηχούμενοι ἔκαναν καθημερινά καί ἐντατικότερα μαθήματα. Οἱ κατηχούμενοι ὅμως πρίν ἀπό τό βάπτισμά τους δέν διδάσκονταν μόνο μαθήματα πίστεως, ἀλλά τούς διαβάζονταν καί εἰδικές εὐχές. Κατάλοιπα τῶν εὐχῶν αὐτῶν εἶναι οἱ εὐχές πού διαβάζονται καί σήμερα ἀπό τόν ἱερέα στό μικρό παιδί προτοῦ νά βαπτιστεῖ στό ἄκρο τοῦ Ναοῦ. Ὅπως ξέρουμε, σήμερα τό βάπτισμα γίνεται σέ μικρή ἡλικία («νηπιοβαπτισμός»). Ἄν ὅμως ἡ Ἐκκλησία τό κάνει αὐτό, τό κάνει μέ τήν προϋπόθεση νά βρεθεῖ κάποιος χριστιανός πού νά δεχθεῖ καί νά ἀναλαμβάνει τήν ὑποχρέωση, ὅταν μεγαλώσει τό παιδί πού βαπτίζεται νά φροντίσει νά κατηχηθεῖ καί νά μάθει τίς ἀλήθειες τῆς πίστης μας. Αὐτό τόν χριστιανό τόν λέμε «ἀνάδοχο», ἐπειδή «ἀναδέχεται» τήν ἱερή αὐτή ὑποχρέωση. Γι᾽ αὐτό προσοχή στόν ἀνάδοχο, τόν «νονό» δηλαδή. Δέν πρέπει νά γίνεται ἀνάδοχος ἕνας πού εἶναι ἀδιάφορος χριστιανός, ἕνας πού δέν ζεῖ συνειδητά τήν πνευματική ζωή. Γιατί ὁ ἀνάδοχος, κατά τήν τέλεση τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου, ἀντί τοῦ νηπίου πού θά βαπτιστεῖ, θά δώσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐνώπιον τῶν ἱερέων καί τοῦ λαοῦ, θά δώσει ἱερή ὑπόσχεση, θά δώσει ὅρκο· θά πεῖ ὅτι «συντάσσεται μέ τόν Χριστό» καί ὅτι «ἀποτάσσεται τόν διάβολο». Καί μάλιστα, γιά τήν βεβαίωση αὐτοῦ, θά φτύσει τόν διάβολο («ἔμπτυσον αὐτόν» θά τοῦ πεῖ ὁ ἱερεύς). Ἄν δέν τά πιστεύει ὁ Ἀνάδοχος αὐτά, τότε κάνει θεατρινισμούς καί ἐμπαίζει τά θεῖα.

3. Τό βάπτισμα πρῶτα ἦταν ἑνωμένο μέ τήν θεία Λειτουργία. Γινόταν δηλαδή μέσα στήν θεία Λειτουργία, γι᾽ αὐτό καί ἀρχίζει μέ τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός…». Πρῶτα ὁ ἱερεύς διαβάζει εὐχές γιά νά εὐλογηθεῖ τό νερό τῆς Κολυμβήθρας. Εἶναι οἱ εὐχές πού διαβάζονται καί στόν Μέγα Ἁγιασμό. Μέ τίς εὐχές αὐτές ὁ ἱερεύς παρακαλεῖ τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ νά ἔλθει στό κτιστό, δηλαδή στό νερό, γιά νά καθάρει τό νήπιο πού θά βαπτιστεῖ σ᾽ αὐτό ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα καί γιά νά τό ἀναγεννήσει πνευματικά, γιά νά γίνει παιδί τοῦ Θεοῦ. Ναί, τό νερό τῆς κολυμβήθρας ἔχει αὐτήν τήν δύναμη νά καθαίρει τήν ψυχή καί νά τήν λαμπρύνει. Τήν ἀναγεννᾶ.
Ἦλθε τώρα ἡ ὥρα γιά νά βαπτιστεῖ τό νήπιο. Ὅταν ὁ ἱερεύς λέγει «βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (τάδε)» καί τόν βυθίζει τρεῖς φορές στήν ἅγια Κολυμβήθρα, μέ τήν πράξη αὐτή ὁ βαπτιζόμενος συνθάπτεται μαζί μέ τόν Χριστό. Καί ὅταν βγαίνει ἀπό τά νερά τῆς Κολυμβήθρας, μέ αὐτό δηλώνεται ὅτι συνανασταίνεται μέ τόν Χριστό (βλ. Ρωμ. 6,4 ἑξ.). Ἔτσι λοιπόν στόν κάθε βαπτιζόμενο τυπώνεται ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, αὐτά τά δύο μεγάλα γεγονότα τῆς σωτηρίας μας. Ἡ βύθιση στό νερό καί ἡ ἀνύψωση ἀπό αὐτό γίνεται τρεῖς φορές, «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
Πρίν ἀπό τό βάπτισμα ἀλείφεται ὅλο τό σῶμα τοῦ βαπτιζόμενου μικροῦ μέ λάδι. Μέ λάδι ἀλείφονταν οἱ ἀθλητές, γιά νά ξεφεύγουν ἀπό τά χέρια τοῦ ἀντιπάλου. Ἡ ἐπάλειψη λοιπόν ἐδῶ μέ τό λάδι σημαίνει ὅτι στό βαπτιζόμενο θά τοῦ δοθεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιά νά νικᾶ τόν ἀντίπαλο διάβολο καί ὅλους τούς πειρασμούς του. Μετά τό βάπτισμα χρίεται ὁ βαπτισθείς μέ τό ἅγιο Μύρο στά κύρια σημεῖα τοῦ σώματός του. Αὐτό σημαίνει ὅτι λαμβάνει τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλά καί ὁ βαπτιζόμενος πρέπει νά προσφέρει κάτι στόν Θεό. Προσφέρει τό ἀνώτερο· προσφέρει τό νοῦ του, τόν λογισμό του. Αὐτό δηλώνει ἡ τριχοκουρία πού κάνει ὁ ἱερεύς κόβοντας ἀπό τήν κεφαλή τοῦ βαπτιζόμενου ὀλίγες τρίχες «εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Εἶναι αὐτό ξαναλέγω μία προσφορά τοῦ βαπτιζομένου στόν Θεό ἀπό τήν κορυφή τοῦ σώματός του.

4. Τό σπουδαῖο κατά τό βάπτισμα εἶναι ὅτι μεγαλώνει ἡ οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ! Ὁ βαπτιζόμενος μπῆκε πιά στήν Ἐκκλησία. Ἔγινε παιδί τοῦ Θεοῦ. Καί σάν παιδί Του ἔχει δικαίωμα στό τραπέζι Αὐτοῦ τοῦ Πατέρα του. Τώρα ὁ βαπτιζόμενος μπορεῖ νά λάβει τήν θεία Τροφή, μπορεῖ νά κοινωνήσει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ὁ ἀβάπτιστος δέν ἐπιτρέπεται νά κοινωνεῖ. «Μηδείς κοινωνήτω τῶν μή μαθητῶν» (δηλαδή τῶν μή βαπτισμένων), λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος.
Ἄς νοήσουμε, ἀγαπητοί μου, τήν μεγάλη μας τιμή καί ἀξία μέ τό νά εἴμαστε βαπτισμένοι καί μυρωμένοι καί ἄς ζήσουμε σύμφωνα μέ τίς ἱερές ὑποσχέσεις πού δώσαμε, ὅτι δηλαδή «ἀποταχθήκαμε» τόν Σατανᾶ καί «συνταχθήκαμε» μέ τόν Χριστό. Γιά νά νοήσουμε πόσο μεγάλο εἶναι τό ἱερό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, ἄς σκεφθοῦμε ὅτι ἡ Ἀκολουθία τῆς Μοναχικῆς κουρᾶς, πού γίνεται σέ κάποιον καί σέ κάποια πού ἀφιερώνεται στόν Θεό, κατά βάθος εἶναι ἐπανάληψη τῶν βαπτιστικῶν ὅρκων.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://www.pentapostagma.gr