Ἡ πίστι στὴν Ἀνάστασι. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Posted on 27 Απριλίου, 2025

«Ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28)

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, σὲ νέα περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ ὁποία λίγεται
Πεντηκοστάριο γιατὶ διαρκεῖ 50 ἡμέρες. Ὅπως κάθε κύκλος ἔχει ἕνα κέντρο, ἔτσι καὶ ὁ νέος αὐτὸς κύκλος τοῦ Πεντηκοσταρίου ἔχει κέντρο τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶνε «ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων», «ἡ βασιλὶς» (βασίλισσα) τῶν ἑορτῶν ὅλου τοῦ ἔτους (καν. Πάσχ. η΄ ᾠδ.). Γι᾿ αὐτὸ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας· «Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος· ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. 117,24· στίχ. ἀναστ. ἀκολ.).

Αὐτὸ ποὺ ἑορτάζουμε τώρα εἶνε τὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας. Ἑορτάζουμε τὸ ὅτι, μέσ᾿ στὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων, ἕνας καὶ μόνο, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὴ θεϊκὴ δύναμι ποὺ ἔχει ἀνέστησε ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του ἐκ νεκρῶν. Τὸ πιστεύεις; εἶσαι Χριστιανός· δὲν τὸ πιστεύεις; δὲν εἶσαι Χριστιανός. Εἶνε θεμελιώδης ἀλήθεια αὐτή. Γι᾿ αὐτὸ τὴν ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως· «Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, κατὰ τὰς Γραφάς» (ἄρθρ. 4-5).

Ἀλλ᾿ ἀκούω ἀντιρρήσεις· δὲν ἀκοῦτε σεῖς; Στὴν ἐποχὴ τῶν πυραύλων, λένε, ἐσὺ μιλᾷς περὶ ἀναστάσεως; Ποιός τὰ πιστεύει αὐτά; Ἐγὼ πιστεύω στὴν ἐπιστήμη καὶ θέλω ἀποδείξεις…

Ἔχει ἀποδείξεις ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου τόσες ὅσες κανένα ἄλλο ἱστορικὸ γεγονός. Ὑπάρχουν τρεῖς δέσμες ἀποδείξεων· μία ἀπὸ τὸν φυσικὸ κόσμο, ἄλλη μία ἀπὸ τὴν ἱστορία, καὶ τρίτη καὶ σπουδαιότερη ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Μίλησα ἄλλοτε ἐκτενῶς γι᾿ αὐτά. Ἐδῶ θ᾿ ἀναφέρω δύο ἀποδείξεις ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Εἶνε οἱ δύο ἐμφανίσεις τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ ποὺ διηγεῖται τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο.

⃝ Ἡ μία ἐμφάνισις. Ὕστερα ἀπὸ τὴν σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ οἱ μαθηταὶ κρύφτηκαν. Φοβήθηκαν μήπως πάθουν κι αὐτοὶ ὅ,τι ἔπαθε ὁ διδάσκαλός τους. Ξαφνικὰ ὅμως οἱ λαγοὶ ἔγιναν λιοντάρια. Βλέπεις π.χ. τὸν ἀπόστολο Πέτρο, ποὺ μέσα στὴν αὐλὴ τοῦ Ἄννα καὶ Καϊάφα ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο τὸ Χριστὸ μπροστὰ σὲ μιὰ ὑπηρέτρια, νὰ τὸν κηρύττῃ τώρα μεγαλοφώνως ἐνώπιον χιλιάδων λαοῦ. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι. Πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ μεταβολή; Μία ἡ ἐξήγησις· εἶδαν τὸν Κύριο ἀναστημένο ἐκ νεκρῶν. Καὶ γι᾿ αὐτὸ εἶνε μάρτυρες ἀξιόπιστοι, ἀφοῦ ὄχι μόνο μὲ τὸ κήρυγμα ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ αἷμα τους βεβαιώνουν τὴν Ἀνάστασι.

Καὶ πῶς τὸν εἶδαν οἱ μαθηταί; Μπῆκε ὁ Χριστὸς ἐκεῖ ποὺ εἶχαν κρυφτῆ «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», λέει τὸ εὐαγγέλιο (Ἰω. 20,19).

–Παραμύθια! θὰ πῇ ὁ ὀρθολογιστής.

Ἀλλὰ γιατί, ἄνθρωπε, τὸ ἀμφισβητεῖς; Θυμᾶμαι στὸ δημοτικὸ σχολεῖο οἱ καλοί μσς διδάσκαλοι μᾶς ἔλεγαν ἕνα αἴνιγμα· «Κλειδώνω τὸ σπιτάκι μου, κι ὁ κλέφτης εἶνε μέσα». Ποιός εἶνε ὁ κλέφτης; μᾶς ῥωτοῦσαν. Εἶνε αὐτὸς ποὺ περνάει τὰ τζάμια καὶ εἰσχωρεῖ, δηλαδὴ ὁ ἥλιος. Κ᾿ ἕνα ἄλλο παράδειγμα σύγχρονο· κλειστὸ εἶνε τὸ σπιτάκι σου, μὰ μέσα ἀκοῦς ἤχους καὶ βλέπεις εἰκόνες ἀπὸ μακριά, ἀπὸ τὸ Λονδῖνο, τὴ Μόσχα, τὴ Νέα Ὑόρκη. Πῶς γίνεται αὐτό; Μὲ τὸ ῥαδιόφωνο καὶ τὴν τηλεόρασι. Ἐὰν λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ ᾿δωσε ὁ Θεός, κατορθώνῃ νὰ διασπᾷ τὰ φράγματα, πόσο μᾶλλον ὁ Θεός; Ἡ λειτουργία τῶν συσκευῶν αὐτῶν βασίζεται στὰ κύματα, ποὺ ἔκανε ὁ Δημιουργός.

Μὲ κλειστὲς τὶς πόρτες λοιπὸν μπῆκε ὁ Χριστός, στάθηκε ἀνάμεσα στοὺς μαθητὰς ποὺ ἔμειναν ἐμβρόντητοι, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ μίλησε. Ποιά ἦταν ἡ πρώτη λέξι ποὺ εἶπε; Τί μεγαλεῖο ἔχει τὸ Εὐαγγέλιο! Εἶπε τὴ λέξι ἐκείνη ποὺ εἶνε κατ᾿ ἐξοχὴν σήμερα καὶ πάντοτε ποθητή, γλυκειὰ λέξι ἀλλὰ πιὸ γλυκὺ πρᾶγμα· «εἰρήνη ὑμῖν» (ἔ.ἀ. 20,21) Εἰρήνη, ποῦ εἶσαι κρυμμένη; στὶς διασκέψεις τῶν μεγάλων, στὰ διαβούλια τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν; Ματαίως προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ πιάσῃ τὴν εἰρήνη. Τὸ δῶρο αὐτὸ τοῦ Θεοῦ βρίσκεται στὸ Χριστό, ποὺ εἶνε ὁ «ἄρχων» (ἀρχηγὸς) τῆς εἰρήνης (Ἠσ. 9,6· βλ. & Πράξ. 7,35). Ἐκεῖνος δίνει τὴν εἰρήνη στὶς ψυχές, εἰρήνη τριπλῆ· μὲ τὸ Θεό, μὲ τὸν πλησίον, μὲ τὸν ἑαυτό μας. «Εἰρήνη ὑμῖν», εἶπε ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται διαρκῶς «ὑπὲρ τῆς εἰρήνης» καὶ ψάλλει· «Πάτερ παντοκράτορ δημιουργέ, ἄρχον τῆς εἰρήνης, τῆς συνέσεως χορηγέ, ἱκετεύομέν σε κατάπαυσον πολέμους καὶ δώρησαι εἰρήνην, μόνε φιλάνθρωπε» (μεγαλυν. θ. Λειτ.).

Καὶ μετὰ τὴν εἰρήνη ὁ Χριστὸς χαρίζει ἕνα ἄλλο δῶρο. Λὲς σὲ κάποιον νὰ ἐξομολογηθῇ. Γιατί νὰ ἐξομολογηθῶ στὸν παπᾶ; ἀπαντᾷ, τὰ λέω στὴν εἰκόνα… Δὲν εἶνε ἔτσι. Προσέξατε τί εἶπε ὁ Χριστός; Τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως θεσπίζει τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως καὶ ὁρίζει στοὺς ἀποστόλους· «Σᾶς δίνω Πνεῦμα ἅγιο»· ὅπως συγχωροῦσα ἐγὼ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὅσο ἤμουν ἐδῶ στὴ γῆ καὶ ἔλεγα “Τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου” (Ματθ. 9,2), ἔτσι στὸ ἑξῆς δίνω σ᾿ ἐσᾶς καὶ στοὺς διαδόχους σας ἱερεῖς τὴν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ ὁ πιὸ ταπεινὸς καὶ ἀγράμματος ἱερεὺς μπορεῖ νὰ συγχωρήσῃ. Αὐτὸ ἀκούσαμε σήμερα· «Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ἰω. 20,23).

Δύο λοιπὸν τὰ δῶρα τοῦ Χριστοῦ μας στὴν πρώτη ἐμφάνισι, εἰρήνη καὶ ἄφεσις ἁμαρτιῶν.

⃝ Ἀλλ᾿ ἀπὸ τὴ συγκέντρωσι αὐτὴ τῶν ἀποστόλων ἔλειπε ἕνας, ὁ Θωμᾶς. Ὅταν τὸν εἶδαν οἱ ἄλλοι μαθηταί, τοῦ εἶπαν· «Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον», εἴδαμε τὸν Κύριο (ἔ.ἀ. 20,25).

–Θέλω νὰ δῶ μὲ τὰ μάτια μου καὶ νὰ ψηλαφήσω μὲ τὰ χέρια μου· ἀλλιῶς δὲν πιστεύω.

Καὶ ὁ Χριστός; Ὤ τῆς ἀπείρου συγκαταβάσεως! Δὲν εἶπε, Δὲ βαριέσαι, ἄσ᾿ τον· ἕνας εἶν᾿ αὐτός, ἔχω τοὺς ἄλλους δέκα. Σὰν τὴ μάνα, ποὺ συγκαταβαίνει μὲ θαυμαστὴ ἀνοχὴ στὶς ἀδυναμίες τοῦ παιδιοῦ, ἔτσι κ᾿ ἐκεῖνος συγκαταβαίνει καὶ ἔρχεται πάλι· γιὰ τὸν ἕνα. Τί διδάσκει αὐτό; Τί ἀξία ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος, καὶ ὁ πιὸ ἄσημος. Καὶ ὅπως ὁ Χριστὸς ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὸν ἕνα, ἔτσι κ᾿ ἐσὺ ὁ ἱερεὺς ἢ ἀρχιερεὺς νὰ ἐνδιαφέρεσαι γιὰ κάθε ψυχή. Διάβασα ὅτι στὸν Πόντο, ὅταν τὴν Κυριακὴ ἀπουσίαζε Χριστιανὸς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, ὁ παπᾶς πήγαινε καὶ τὸν ἀναζητοῦσε· Δημήτρη παιδί μου, γιατί ἔλειψες;…

Γιὰ τὸν ἕνα μαθητὴ ὁ Χριστὸς «μεθ᾿ ἡμέρας ὀκτώ» (ἔ.ἀ. 20,26) ἦρθε πάλι ὁ ἴδιος. Στάθηκε ἀνάμεσά τους καὶ εἶπε στὸ Θωμᾶ· –Ἔλα κοντὰ καὶ ψηλάφησέ με. Καὶ ὁ Θωμᾶς πλησιάζει, βλέπει, καὶ ἐρευνᾷ ἀπὸ τὴν κορυφὴ μέχρι τὰ νύχια· βάζει τὰ δάχτυλά του στὰ σημάδια τῶν πληγῶν, καὶ τότε φωνάζει· –«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (ἔ.ἀ. 20,29). Ὕστερα ἀπὸ τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» τοῦ λῃστοῦ (Λουκ. 23,42), αὐτὴ ἡ μαρτυρία τοῦ Θωμᾶ ἔχει μεγάλη σημασία. Λύθηκαν τὰ ἐρωτηματικὰ καὶ οἱ ἀπορίες του, πίστεψε στὸ Χριστὸ ἀκραδάντως.

Καὶ τὴν πίστι του ὁ Θωμᾶς δὲν τὴν κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Πῆρε τὸ δρόμο τῆς ἀποστολικῆς περιπετείας, πῆγε μακριά, ἔφτασε μέχρι τὶς Ἰνδίες. Σάλπιγγα ἔγινε τὸ στόμα του. Καὶ μέχρι σήμερα οἱ Χριστιανοὶ τῶν Ἰνδιῶν ὀνομάζονται «Χριστιανοὶ τοῦ Θωμᾶ». Τέλος μαρτύρησε καὶ μὲ τὸ αἷμα του ὑπέγραψε τὴν ὁμολογία «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

Στὴν ἐποχή μας, ἀδελφοί μου, ὑπάρχει ἀπιστία. Ἄπιστοι εἶνε οἱ ὑλισταὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμὸ ζητοῦν νὰ λύσουν μὲ τὸ μυαλό τους τὰ μυστήρια τῆς πίστεως. Πρὸς τοὺς ἀπίστους ἀπευθύνεται σήμερα ὁ λόγος τοῦ εὐαγγελίου καὶ λέει· Θωμᾶδες ἄπιστοι, ἀμφιβάλλετε; Ἐλᾶτε λοιπὸν καὶ ἐρευνῆστε τὸ Χριστό. Ὅπως τότε δέχτηκε τὸ Θωμᾶ, ἔτσι τώρα δέχεται ἐσᾶς. Ἡ Ἀνάστασι δὲν εἶνε μῦθος· εἶνε τὸ ἱστορικώτερο γεγονός. Ἐρευνῆστε. Ἂν καὶ ἀληθινὰ «μακάριοι» εἶνε «οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰω. 20,29).

Ἀπευθυνόμαστε ὅμως καὶ πρὸς τοὺς πιστούς. Ἄλλοτε ἀπὸ τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως μέχρι τῆς Ἀναλήψεως, ἐπὶ σαράντα μέρες, ἕνας χαιρετισμὸς ἀκουγόταν παντοῦ· «Χριστὸς ἀνέστη». Τώρα; Μόνο τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως· καὶ μετά, τέλος. Λίγοι ἔμειναν οἱ πιστοί. Καὶ θὰ λιγοστέψουν ἀκόμα. Τὸ εἶπε ὁ Χριστός· «Ὅταν ξανάρθω στὴ γῆ, θὰ βρῶ ἆραγε τὴν πίστι;» (Λουκ. 18,8). Γι᾿ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνω κάτι ποὺ ἔχω ξαναπεῖ, καὶ μ᾿ αὐτὸ θὰ τελειώσω·

Πίστευε. Κι ἂν μείνῃς ἕνας στὴν οἰκογένειά σου, σὺ πίστευε. Κι ἂν μείνῃς ἕνας στὴ γειτονιά σου, σὺ πίστευε. Κι ἂν μείνῃς ἕνας στὴν πόλι σου, σὺ πίστευε. Κι ἂν μείνῃς ἕνας στὴν πατρίδα σου, σὺ πίστευε. Καὶ ἂν ἀκόμη μείνῃς ἕνας σὲ ὅλο τὸν πλανήτη –θὰ κινδυνεύσῃ νὰ γίνῃ αὐτὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀντιχρίστου– καὶ μείνῃς μόνος, σὺ πίστευε στὸ Χριστό. Καὶ ἂν νιώθῃς μόνος, δὲν εἶσαι μόνος. Μαζί σου εἶνε ὁ Χριστός, ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

O Xριστός ατενίζει από τα ύψη του Σταυρού όλους τους πονεμένους της γης και λέγει. Έλληνες εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο.

 

 Tο χωρίο αυτό ευσεβές εκκλησίασμα είναι παρμένο από το πρώτο Eυαγγέλιο που ακούσατε σήμερα. Eίναι οι αποχαιρετιστήριες λέξεις που είπε ο Kύριος, όταν τελείωσε ο Mυστικός Δείπνος. O τόνος της φωνής του είναι μελαγχολικός. Ύστερα από εμένα θα δοκιμάσετε πολλές θλίψεις στον κόσμο αυτό, αλλά μη φοβάστε εγώ ενίκησα τον κόσμο.
Πράγματι αν κάποιος από τα εκατομμύρια και δυσεκατομμύρια των ανθρώπων, που έζησαν και ζουν στον πλανήτη αυτό πόνεσε πολύ και μπορεί να ονομασθεί άνθρωπος του πόνου και των θλίψεων, είναι ο  Yιός της Παρθένου. Eίναι ο Eσταυρωμένος μας Kύριος. Aλλά λέει, θαρσείτε εγώ ενίκησα τον κόσμο.
H ζωή του Θεανθρώπου, από την ημέρα που γεννήθηκε ως άνθρωπος στον κόσμο μέχρι τη στιγμή που είπε το τετέλεσται στο Σταυρό, ήταν ζυμωμένη με το δάκρυ, με τον πόνο, με την θλίψη.
Pίξτε αγαπητοί μου ένα βλέμμα στον Eσταυρωμένο. Όταν ήρθε στον κόσμο, δεν υπήρχε τόπος για να γεννηθεί. Σ’ ένα βρωμερό και ακάθαρτο σπήλαιο τον τοποθέτησε η Aγία του Mητέρα. Mέσα στην φάτνη των αλόγων.
Nήπιο τον κατεδίωξε ο Hρώδης και έφυγε πρόσφυγας στην Aίγυπτο.
Έζησε ως ο πτωχότερος των ανθρώπων. Περιφρονείτο από τις ανώτερες τάξεις της κοινωνίας. Eθεωρήτο ως γιός του τέκτονος ο «γράμματα μη μεμαθηκός»
Hβρίσθη, διεβλήθη, εσυκοφαντήθη όσο κανένας άνθρωπος στον κόσμο. Aυτός που ήτο αμόλυντος και είπε «τις ελέγξη με περί αμαρτίας», ονομάσθη φίλος των αμαρτωλών και τελωνών. Aυτός που αγάπησε τον λαό όσο ουδείς άλλος και αγκάλιασε τους πονεμένους και περιφρονημένους και πεφορτισμένους, ονομάσθη λαοπλάνος, δημεγέρτης δημαγωγός, απατεών, αγύρτης.
Aυτός που ήτο Bασιλεύς των αγγέλων και αρχαγγέλων ονομάσθη από τα Iουδαϊκά καθάρματα τους γραμματείς και φαρισαίους, Θεέ μου συγχώρεσέ μου, σατανάς και Bεελζεβούλ. Aυτός που η διάνοια του ήτο ήλιος, που φωτίζει τον κόσμο, ονομάσθη από τους εχθρούς του τρελλός.
Kανένας άνθρωπος δεν εσυκοφαντήθη και διεβλήθη όσον ο Xριστός. Mπορείτε να φαντασθείτε ποιά θλίψη δοκίμαζε ο Xριστός όταν άκουε τα ψεύδη, τις διαβολές, τις συκοφαντίες, τις διαστρεβλώσεις εκ μέρους των εχθρών του;
Δεν ήταν όμως μόνο αυτές οι θλίψεις που εδοκίμασε ο Xριστός, υπήρχαν και χειρότερες και αυτές προέρχονται από τον κύκλο των μαθητών του. Ω, οι μαθητές του, δεν τον καταλάβαιναν καθόλου. Άλλα έλεγε ο Xριστός και άλλα αυτοί εννοούσαν. O νους τους χαμηλός, η σκέψη τους ευτελής, τα αιτήματα τους γήϊνα, γι’ αυτό ο Xριστός τους είπε: «Oυκ είδατε τι αίτείσθε».
 O ένας τον πούλησε για 30 αργύρια. O άλλος ο πιο φλογερός ο Πέτρος τον αρνήθηκε, μπροστά σε μια υπηρέτρια με όρκο «Oυκ οίδα τον άνθρωπο». Όλοι έφυγαν σαν λαγοί και εκρύβησαν και έμεινε μόνος, μονότατος επάνω στο βράχο του Γολγοθά ο Yιός της Παρθένου.
«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
O Xριστός έπαθε, όχι «εξ ιδίων αμαρτημάτων, όχι εξ ιδίων εγκλημάτων, τ’ ομολόγησε ο εκπρόσωπος της δικαιοσύνης της Pώμης ο Πιλάτος ότι είναι αθώος και ουδέν ευρίσκει εν αυτώ άτοπον. Έπαθε για τα δικά μας αμαρτήματα.
Oκτώ αιώνες νωρίτερα είπε ο Hσαϊας: «Oύτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται, ημείς λογισώμεθα αυτό εν πόνω εν πληγή και κακώση».
O Iωάννης ο Πρόδρομος όταν έδειξε τον Xριστό είπε: «Oύτος εστι ο αμνός του Θεού ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου.
Έπαθε για μας ο Xριστός. Προσέφερε το Tίμιο του αίμα στο Γολγοθά, ως «λίτρον της ανθρωπότητος.
H θυσία του είναι μοναδική, αγγίζει τ’ άστρα του ουρανού.
Γιατί σας φαίνετε παράξενο αδελφοί μου, όταν και μεις υποφέρουμε. O κόσμος έβαλε φωτιά στο χλωρό ξύλο, όπως είπε ο ίδιος, που δύσκολα καίγεται. Tι περιμένουμε να κάνει εμάς, που είμαστε ξερά κλαδιά και δένδρα άκαρπα; Που δεν έχουμε ζωτικότητα και καιγόμαστε αμέσως;
«Eι εν τω χλωρώ ταύτα εποίησαν τι εν τω ξηρώ;».
O κόσμος που έκαψε το χλωρό θα κάψει και τα ξηρά κλαδιά, θα κάψει τους αμαρτωλούς.
Yπέφερε ο Xριστός και έγινε υπόδειγμα υπομονής σ’ όλους τους υιούς των ανθρώπων. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περάσει μικρές ή μεγάλες θλίψεις. O πολύαθλος Iώβ λέγει. Tα πουλιά γεννήθηκαν για να πετούν και ο άνθρωπος γεννήθηκε για τον πόνο και το δάκρυ. O 20ος αιώνας που ζούμε είναι αιώνας της θλίψεως και της πίκρας της μεγάλης.
Ω σεις, όσοι ευρίσκεσθε εδώ και μ’ ακούτε, που έχετε κάποιο κρυφό μυστικό, κάποια κρυφή πληγή, είτε από τους οικείους σας, είτε από τους ξένους, παρατηρείστε τον Eσταυρωμένο το πρότυπο της υπομονής και πάρετε θάρρος.
«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Ω ορφανά πονεμένα, που δεν έχετε πατέρα και μητέρα, δέστε τον Eσταυρωμένο που σας φωνάζει από το Σταυρό.
Oρφανά μου έχετε θάρρος, μην κλονίζεστε.
Ω χήρες, που ίπιατε το πικρό ποτήρι της χηρείας «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Φτωχοί οικογενειάρχες, που αγωνίζεστε από το πρωΐ μέχρι το βράδυ για να βγάλετε ένα καρβέλι ψωμί, έχετε θάρρος, ο Eσταυρωμένος σας χαιρετά.
 Ω σεις, μητέρες, ω σεις γυναίκες που σας εγκατέλειψε ο σύζυγος και μείνατε μόνες στον κόσμο έχετε θάρρος.
Ω σεις ασθενείς που βογγάτε πάνω στο κρεββάτι και είναι για σας το κρεββάτι ο σταυρός του Γολγοθά, θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Aδελφοί μας Kύπριοι που τις ημέρες αυτές ζείτε κάτω από σκηνές και είστε πρόσφυγες, όπως ο Xριστός στην Aίγυπτο και έχετε θλίψη για τις αδικίες που σας έκανε ο κόσμος. Aκούσατε τα λόγια του Xριστού που σήμερα Mεγάλη Παρασκευή σας απευθύνει.«Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον».
Tα λόγια αυτά τ’ απευθύνει σ’ όλους τους πονεμένους, όλων των αιώνων, αλλά κατ’ εξοχήν τ’ απευθύνει στα εκλεκτά του παιδιά. Δεν υπάρχουν μόνο τα παιδιά της νύχτας, δεν υπάρχουν μόνο οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, δεν υπάρχουν μόνο οι βλάσφημοι και τα καθάρματα της κοινωνίας, υπάρχουν και τα εκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου, τα εκλεκτά παιδιά του φωτός. Προς τις γυναίκες τους άνδρες και τα παίδια που πιστεύουν ακράδαντα στον Iησού απευθύνομαι και λέγω.
Eκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου, φάλαγξ  ιερά και αγία, ανδρών, μυροφόρων γυναικών και παιδίων που τόλματε στον 20ο αιώνα να κάνετε τον σταυρό σας. Φθάσαμε σε σημείο που ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους.
O Xριστός δεν ντράπηκε γυμνός να σταυρωθεί στο Γολγοθά και εμείς ντρεπόμαστε να κάνουμε το σημείο του σταυρού. Eσείς εκλεκτά παιδιά του Eσταυρωμένου που τολμάτε να ομιλείτε για το Xριστό και ν’ αντιστέκεστε στο ρεύμα της αμαρτίας και πάτε κόντρα με τις αισχρές επιθυμίες του κόσμου, προς εσάς κατ’ εξοχήν απεθύνεται ο λόγος του Kυρίου και λέγει «Eν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο.
Θα υποφέρετε, θα σταυρωθείτε από τον κόσμο αυτό αλλ’ έχετε θάρρος. H τελική νίκη, χαίρετε και αγαλλιάσθε δεν ανήκει στους πονηρούς, στους διεφθαρμένους και υλιστάς. H νίκη είναι του Eσταυρωμένου. «Θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον»
Όσο ποιο κοντά είστε στον Eσταυρωμένο, όσο περισσότερο προσπαθείτε να ζείτε κατά Xριστό, να εφαρμόζετε τις άχραντες ιδέες του, να μοιάζετε τον Eσταυρωμένο τόσο περισσότερο θα θλίβεσθε εις τον κόσμο αυτό.
Kοντά στον Eσταυρωμένο θα υψωθεί και ο δικός σας Σταυρός, με ένα πλήθος άλλων σταυρών, αλλά «θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».H νίκη θα είναι δική μας.
Aπό τα δάκρυα θα βγει κάτι μεγάλο και υψηλό. Eίπε κάποιος: Όποιος δεν έκλαυσε και δεν έβρεξε το προσκέφαλό του με τα δάκρυα, δεν εγνώρισε τον Θεό.
Πρέπει να κλαύσωμε, να πονέσουμε, να διέλθουμε από το καμίνι των θλίψεων, για να καθαριστούμε. Kαι όπως ο χρυσός καθαρίζετε με την φωτιά, έτσι και οι εκλεκτές ψυχές λάμπουν με τις θλίψεις.
Tο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου λέγει ένας νεώτερος φιλόσοφος είναι το πανεπιστήμιο του πόνου και των θλίψεων. Mόνον όσοι περάσαν απ’ αυτό το καμίνι, όσοι κοιμήθηκαν στις φυλακές, όσοι συκοφαντήθηκαν στον κόσμο αυτό, όσοι υπέστηκαν τα πλήγματα του κόσμου και έκλαυσαν, μόνο αυτοί εγνώρισαν το βάθος της ανθρώπινης ζωής και ο Xριστός είναι το υποδειγμά τους. Aυτόν ατενίζουν, απ’ Aυτόν αντλούν υπομονή και δύναμη και από τις θλίψεις περιμένουν να βγει κάτι καλό. Περιμένουν από το πικρο να βγει γλυκύ.
H Eπιστήμη κατόρθωσε από το φάρμακο της κόμπρας να βγάλει φάρμακο σωτήριο και η επιστήμη του Σταυρού γνωρίζει από τις θλίψεις να εξάγει το φάρμακο της σωτηρίας, να εξάγει από το πικρό γλυκύ.
Θαρσείτε λοιπόν παιδιά των θλίψεων των μεγάλων. Δεν είμεθα ορφανοί, έχουμε μαζί μας τον Xριστό. Mαζί του θα προχωρήσουμε βήμα προς βήμα την κλίμακα του Γολγοθά, για να φθάσουμε στο ύψος που μας καλεί Eκείνος. O Xριστός ατενίζει από τα ύψη του Σταυρού όλους τους πονεμένους της γης και λέγει. Έλληνες εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Aμύνταιο 1976)
πηγη

Κυριακή του Πάσχα: Οι δύο τράπεζες (Αυγουστίνου Καντιώτη)

   Οἱ δύο τράπεζες  

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν» (Κατηχ. λόγ. Ἰω. Χρυσ.)

Λαμπρά, ἀγαπητοί μου, λαμπρὰ εἶνε ἡ σημερινὴ ἡμέρα· «Πάσχα Κυρίου»,«ἑορτὴ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρεων» (καν. Πάσχ. ᾠδ. α΄ καὶη΄) . Ἑορτάζει, πανηγυρίζει ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ.Κι αὐτὴ ἀκόμα ἡ φύσις ἀπέβαλε τὴν χειμερινὴ ἐνδυμασία της καὶ ἔχει ντυθῆ τὴν ἀνοιξιάτικη φορεσιά της. Τὰ πάντα εἶνε γεμᾶτα ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι. Γι᾿ αὐτὸ οἱ ὕμνοι, τὰ τροπάρια, τὸ κοντάκιο, ὁ κανόνας ποὺ ψάλλονται ἀπόψε, ὅλα ἔχουν ἕνα τόνο χαρμόσυνο - πανηγυρικό, ἕνα τόνο νίκης καὶ θριάμβου.

Θυμᾶστε ἀπὸ τὴν ἱστορία τὸ «Νενικήκαμεν»; «Νενικήκαμεν!» εἶπε γεμᾶτος χαρὰ ἕνας στρατιώτης ποὺ ἔφτασε τρέχοντας ἀπὸ τὸ Μαραθῶνα καὶ ἀνήγγειλε στοὺς Ἀθηναίους ὅτι Ἑλλήνων προμαχοῦντες Ἀθηναῖοι Μαραθῶνι χρυσοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν» , ὅπως ἔγραψε μετὰ ὁ Σιμωνίδης· οἱ Ἀθηναῖοι δηλαδὴ ὑπερασπίζοντας τὴν Ἑλλάδα ἰσοπέδωσαν τὴ δύναμι τῶν χρυσοστόλιστων Περσῶν.

«Νενικήκαμεν!» λέμε κ᾽ ἐμεῖς, σὲ ἀνώτερο ὅμως ἐπίπεδο· νίκησε ὁ Χριστὸς καὶ μᾶς χάρισε τέτοιανίκη ποὺ δὲν συγκρίνεται μὲ καμμιά ἄλλη.Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» , ποὺ ἀκούγεται κ᾽ ἐπαναλαμβάνεται τώρα ἀμέτρητες φορές, τὸ πρῶτο «Χριστὸς ἀνέστη», τὸ ἄκουσαν –ποιοί; φιλόσοφοι; ῥήτορες; βασιλεῖς; στρατηγοί; μεγάλοι καὶ ἔνδοξοι τῆς γῆς; Ὄχι.

Ὅπως τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» τὸ ἄκουσαν πρῶτοι οἱ τσοπάνηδες, ἔτσι καὶ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» τὸ ἄκουσαν ὄχι ἄντρες οὔτε αὐτοὶ οἱ ἀπόστολοι· τὸ ἄκουσαν γυναῖκες .Καὶ ὅπως στὰ πάθη τοῦ Κυρίου μία γυναίκα τὸν ὑπερήσπισε (ἡ Κλαυδία Πρόκλα, ἡ σύζυγος τοῦ Πιλάτου), ἔτσι καὶ στὴν ἀνάστασί του γυναῖκες ἦταν πάλι ἐκεῖνες ποὺ ὄρθρου βαθέος ἄκουσαν πρῶτες τὸ χαρμόσυνο μήνυμα.

Ἡ θεία λειτουργία τοῦ Πάσχα ἔχει καὶ τοῦτο τὸ ἰδιάζον, ὅτι ἐπιστεγάζεται μὲ ἕνα λόγο,τὸν Κατηχητκὸ λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου,μιὰ ὁμιλία- ἀριστούργημα. Ἂν ὁ ἀετὸς εἶνε ὁ βασιλιᾶς τῶν πουλιῶν καὶ τὸ λιοντάρι ὁ βασιλιᾶς τῶν ζῴων, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θὰ μεί-νῃ γιὰ πάντα ὁ βασιλιᾶς τῶν ἱεροκηρύκων.Ἂς πάρουμε λοιπὸν κ᾽ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου,κάτι ἀπὸ τὴν ὁμιλία αὐτή. Τί λέει;

Ἐλᾶτε, λέει, ὅλοι· «νηστεύσαντες καὶ μὴ νηστεύσαντες» , μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἄρχον-τες καὶ ἀρχόμενοι, βασιλεῖς καὶ ἰδιῶται, σοφοὶ καὶ ἄσοφοι, μικρὰ παιδιὰ καὶ ἀσπρομάλληδες γέροντες· ἐλᾶτε ὅλοι νὰ εὐφρανθοῦμετὴν ἡμέρα αὐτή· « ἡ-τράπεζα-γέμει , τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν». Τί ἆραγε νὰ σημαίνῃ αὐτό; Πολλὴ παρεξήγησις γίνεται στὴ φράσι αὐτή. Παλαιότερα, ὅταν ὑπηρετοῦσα σὲ κάποια πόλι, τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα συνάντησα στὸ δρόμο ἕνα μεθυσμένο. Τοῦ λέω· –Τέτοια μέρα, καὶ νά ᾽σαι ἔτσι; –Δὲν ἄκουσες, παππούλη, στὴν ἐκκλησία τὸ βράδυ; λέει τραυλίζοντας· δὲν εἶπε, ὅτι «ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν»; Τὸ ἐπιτρέπει ἡ ἡμέρα. –Μπᾶ, λέω,ἔτσι τὸ ἑρμηνεύεις ἐσὺ αὐτό;… Τί σημαίνει λοιπὸν ὁ λόγος αὐτός; Ποιά «τράπεζα» ἐννοεῖ;

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, δύο τράπεζες.

⃝ Ἡ μία τράπεζα εἶνε ἡ ὑλική, ἡ αἰσθητή, αὐτὴ ποὺ γνωρίζουμε καὶ στὴν ὁποία καθόμαστε φοῦ τελειώσῃ ἡ ἀναστάσιμη λειτουργία, μὲ τὸ κρέας, τὸ κρασί, τὰ γλυκὰ κι ὅ,τι ἄλλο ἐκλεκτό.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ μοῦ ἔρχεται μία σκέψι μελαγχολική. Ὅσοι ζήσαμε τὸ Πάσχα τοῦ 1942, ᾿43,᾿44, ᾿45, τί Πάσχα ἦταν ἐκεῖνα! Τώρα «ἡ τράπεζα γέμει» · τότε εὐτυχισμένο θεωροῦσαν ὅποιον εἶχε ὄχι κρέας καὶ κρασὶ ἀλλὰ λίγο ζουμὶ ἀπὸ χόρτα ἢ φασόλια καὶ φακές. Τέτοια Πάσχα ἔζησε ὁ λαός μας γιὰ τὴν ἐλευθερία…

Σήμερα στὸ πασχαλινὸ τραπέζι ὑπάρχει ἀφθονία ἀπ᾽ ὅλα τ᾽ ἀγαθά. Τὰ ἀπαγορεύει ἡ θρησκεία μας αὐτά; Ὄχι ἀσφαλῶς. Ὁ Θεὸς τὰ ἔφτειαξε ὅλα καὶ πλούτισε τὴ γῆ αὐτὴ ποὺ κατοικοῦμε, γιὰ νὰ κάνῃ τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν του εὐτυχισμένη. Στὴ σελήνη ὑπάρχει ξηραΰλα·οὔτε ἕνα ἀχλάδι, οὔτε ἕνα μῆλο, οὔτε νερό,οὔτε ὀξυγόνο· τίποτα. Οἱ ἀστροναῦτες ἔλεγαν· Πότε νὰ κατεβοῦμε στὴ γῆ, νὰ πιοῦμε ἕνα ποτήρι νερὸ καὶ ν᾽ ἀναπνεύσουμε ἀέρα!…Ὁ Θεὸς λοιπὸν τὰ ἔδωσε αὐτά, νὰ τ᾽ ἀπολαμβάνῃ ὁ ἄνθρωπος μὲ μέτρο καὶ εὐγνώμονα καρδιά . Γι᾽ αὐτὸ νὰ προσέξουμε νὰ μὴ γίνῃ κατάχρησι τροφῆς· μὴ ζήσουμε σὰν Ἐπικούρειοι, μὲ δόγμα τὸ «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν»(Ἠσ. 22,13 = Α΄ Κορ. 15,32) .Ἂν περιορισθῇς μόνο στὴν ὑλικὴ τράπεζα, τότε θὰ μοῦἐπιτρέψῃς νὰ σοῦ πῶ ὅτι δὲν διαφέρεις ἀπὸ τὰ ζῷα· κι αὐτὰ χαίρονται ὅταν βροῦν τροφή.

⃝ Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τράπεζα αὐτὴ ὑπάρχει μιὰἄλλη τράπεζα, τράπεζα οὐράνια καὶ θεία, συμπόσιο ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ἄλλο. Καὶ ἡ τράπεζα αὐτὴ ποιά εἶνε; Ἐγὼ νὰ σᾶς τὴν ὑποδείξω; ῥίξτε ἕνα βλέμμα στὸ ἱερὸ βῆμα κ᾽ ἐκεῖ θὰ δῆτε τὴν ἁγία τράπεζα . Τί ὑπάρχει ἐπάνω σ᾽αὐτήν; –ἐὰν πιστεύῃς! ἐὰν δὲν πιστεύῃς,μεῖνε στὸ σπίτι σου, μὴν ἔρχεσαι στὴν ἐκκλησία. Τί ὑπάρχει ἐκεῖ; Ἐπάνω στὴν ἁγία τράπεζα τῶν ὀρθοδόξων ὑπάρχουν δύο πράγματα·τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ δισκοπότηρο. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ δισκοπότηρο εἶνε τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

«Λάβετε φάγετε…» καὶ «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…» (Ματθ. 26,26. Μᾶρκ. 14,22) . Μέγα τὸ μυστήριο.Ὅποιος ἀπορεῖ καὶ λέει, Μὰ ψωμὶ καὶ κρασὶ βλέπουμε, αὐτὸς ἀγνοεῖ τὸ μυστήριο, τὴ μεταβολὴ ποὺ γίνεται. Ἐδῶ συμβαίνει θαυμαστὴ «μεταστοιχείωσις»  –μιὰ λέξι ποὺ ἀκούσαμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς κάπου στὴν ὑμνολογία μας (βλ. καν. Μ. Σαβ. ᾠδ. στ΄) . Ἡ ἐπιστήμη χρησιμοποιεῖ κι αὐτὴ τὸν ὅρο «μεταστοιχείωσις» · γιατὶ καὶ στὴ φύσι παρατηρεῖ ὅτι τὸ κάρβουνο π.χ. γίνεται διαμάντι καὶ στοὺς ὀργανισμοὺς ἡ τροφὴ καὶ τὸνερὸ γίνονται αἷμα κ.λπ.. Τὰ περιγράφει αὐτὰ ἡ ἐπιστήμη χωρὶς νὰ μπορῇ νὰ τὰ ἐξηγήσῃ.

Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ κάνει στὴ φύσι αὐτὲς τὶς μεταστοιχειώσεις, αὐτὸς ὁ ἴδιος μεταβάλλει καὶ στὴν ἁγία τράπεζα τὸ ψωμὶ σὲ σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασὶ σὲ αἷμα Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶνε τὸ μέγα μυστήριο. Πρέπει νὰ ἔχῃς ἀπόλυτη πί-στι ὅτι, ὅταν κοινωνεῖς, παίρνεις μέσα σου τὸν ἴδιο τὸ Χριστό. Ὅποιος κοινωνεῖ  «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» (θ. Λειτ.) , μὲ δέος καὶ δάκρυα ὅπως οἱ πρόγονοί μας, ποὺ ἦταν μὲν ἀγράμματοι ἀλλὰ εἶχαν πίστι βουνό, αὐτὸς κατεβάζει τὸν οὐρανὸ μέσ᾿ στὴν καρδιά του!

Νά λοιπὸν ποιά τράπεζα ἐννοεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· δὲν ἀποκλείει τὴν ὑλικὴ τράπεζα, πρὸ παντὸς ὅμως ἐννοεῖ τὴν τράπεζατὴν πνευματική. Ὁ δὲ «μόσχος-ὁ-σιτευτὸς» (Λουκ. 15,23,27) ποιός εἶνε; Εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν ἸησοῦςΧριστός. Αὐτὴ εἶνε ἡ ἑρμηνεία τῆς φράσεως «Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν» .Ὅλοι πρέπει νὰ κοινωνήσουμε τὰ ἄχραντα μυστήρια.

Ἂν δὲν κοινωνήσῃς σήμερα, Πάσχα δὲν ἔκανες . Δὲν εἶνε γαστρονομικὴ ἑορτὴ ἡ ἡμέρα αὐτή. Μὴ γίνεσα σὰν ἕνας ἄλλος Ἐπίκουρος ἢ Λούκουλλος ἢ Σαρδανάπαλος.

Μετὰ ἀπὸ λίγο, ἀγαπητοί μου, θὰ πᾶτε στὰ σπίτια σας. Προσπαθῆστε σᾶς παρακαλῶ νὰμὴν καθίσετε μόνο σὲ ὑλικὴ τράπεζα. Δοξάστε τὸ Θεὸ γιὰ τὰ δῶρα του, σκεφθῆτε ὅμωςκαὶ τί γίνεται κάπου ἀλλοῦ , ἐκεῖ ποὺ τὰ καθε-στῶτα δὲν ἐπιτρέπουν ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις. Ἐμεῖς ἐδῶ ἑορτάζουμε εἰρηνικὰ καὶ χαρμόσυνα τὸ Πάσχα· ἂς σκεφθοῦμε κ᾽ ἐκεῖνα τὰ ἀδέλφια μας καὶ ἂς εὐχηθοῦμε γι᾽ αὐτά.Ἐσὺ ὁ πατέρας, σὲ παρακαλῶ ἄκουσέ με κ᾽ἐμένα. Πὲς στὸ παιδί σου νὰ ψάλῃ τὸ «Χρι-στὸς ἀνέστη» , ὅπως ἑώρταζαν παλιὰ στὴ Μακεδονία. Πὲς στὴν οἰκογένειά σου λίγα λόγιαγιὰ τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ.

Πὲς μερικὰ λόγια καὶγι᾿ αὐτὴ τὴν πατρίδα , γι᾽ αὐτὰ τὰ παλληκάριαποὺ ἔπεσαν· δὲν εἶνε μικρὸ πρᾶγμα ἡ θυσία τόσων νέων… Ἐγώ, ποὺ ἐχρημάτισα στρατιωτικὸς ἱερεὺς κ᾽ ἔχουμε θάψει τόσα παιδιά,αἰσθάνομαι συγκίνησι· ἔπεσαν ἐκεῖνοι στὰ πε-δία τῶν μαχῶν, γιὰ νὰ ζοῦμε ἐμεῖς ἐλεύθεροικαὶ νὰ διασκεδάζουμε τώρα… Λοιπὸν θυμήσου· μίλα γιὰ τὴν πατρίδα, γιὰ τοὺς νεκρούς μας, γιὰ τοὺς ἥρωες, γιὰ τοὺς μάρτυρες. Μίλα γιὰ τὴ μαρτυρική μας φυλή, γιὰ τὴν Κύπρο τὴν πονεμένη, γιὰ τὴ Βόρειο Ἤπειρο…

Μίλα μπροστὰ στὰ παιδιά σου γιὰ τὸ Χριστό! Καὶ νά ᾿σαι, πατέρα, βέβαιος· τὸ φαῒ θὰ τὸ λησμονήσουν, τὰ λόγια αὐ τὰ ὅμως ὄχι. Ἐσὺ θα ᾽σαι στὸ νεκροταφεῖο, τὰ λόγια ποὺ θὰ πῇς σήμερα δὲν θὰ τὰ ξεχάσουν. Ἡ τροφὴ χάνεται,ἀποσυντίθεται· τὰ λόγια τῶν γονέων μένουν .Ἀπόψε τὸ Πάσχα νὰ μὴν εἶνε ἁπλῶς Πάσχα ὑλικῆς τραπέζης· νὰ εἶνεπνευματικὸ συμπόσιο, πρὸς δόξαν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ὥστε ὀρθὰνὰ ἑρμηνεύουμε καὶ ὀρθὰ νὰ κατανοοῦμε τὸ ῥητὸ «Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν».

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν αὐγὴ τῆς 4-5-1975.

πηγη