Χωρίσατε;;;και πολύ καθίσατε.
Ναι. Πάρα πολύ.
Γιατί;;; όταν πονούσε ή αρρώσταινε δεν του συμπαραστεκόσουν, αλλά τον κοιτούσες με μισό μάτι. ..μόνο που δεν τον έδερνες.
Δεν ήθελες να τον ακούς. Όταν είχε τα νεύρα του, τον σνόμπαρες, ήσουν υπεράνω… έλεγες όμορφες συμβουλές…. Αλλά ούτε σκέψη να τον αγκαλιάσεις, να τον χαϊδέψεις να τον ηρεμήσεις. Θα σου έπεφτε η … μύτη. Μα, αν ήταν να ήσουν ζευγάρι με τον σούπερμαν, να μην τάφτιαχνες με τον δικό σου.
Αλλά, και από την άλλη;;; όταν γυρνούσες από την δουλειά με νεύρα και πονοκέφαλο, ήθελε να σε κανακέψει, να σε αγκαλιάσει. Αλλά εσύ καλή μου, έκανες την σκληρή. Τον απόπαιρνες. Τον έδιωχνες.
Πολύ κακή συνήθεια να αρνούμαστε το δραστικό φάρμακο της στεναχώριας, του άγχους και των προσωπικών μας σχέσεων. Το μόνο όμορφο και δωρεάν φάρμακο που κάνει για πάσαν νόσον… την αγκαλιά και το χάδι.
Μεγαλώσαμε και κάνουμε τους νταήδες, τους σούπερμαν και τις σουπεργκέρλ.
Αντί να αγκαλιάσουμε, δαγκώνουμε. Και μετά;;;; μένουμε μόνοι –ουσιαστικά ή μεταφορικά - και περιμένουμε την γαλήνη της αγκαλιάς να μας την δώσουν τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά.
Το χειρότερο είναι ότι δεν αλλάζουμε.
Κρίμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου