Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2026
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Αναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο – κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.
Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».
Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).
Στο εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων (20, 30), ο Απ. Παύλος προφητικά προλέγει τη (διαχρονική) συστηματική προσπάθεια των αιρετικών να ποδηγετήσουν – αλλοιώσουν το υγιές φρόνημα του Σώματος της Εκκλησίας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προετοίμασαν την Εκκλησία και της έδωσαν δύναμη αντίστασης έναντι των αιρετικών στην πολυκύμαντη πορεία της μέσα στο χρόνο. Η Αποστολική συνείδηση εκφράσθηκε σε απόλυτη προφητική, εκκλησιαστική ποιμαντική, με το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως «λύκους βαρείς» και ως «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»: «Εγώ γάρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 29-31).
Ναι, τονίζει ο Μ. Βασίλειος, «εαυτοίς γάρ λογιζόμεθα και ταίς ημετέραις αμαρτίαις την αιτίαν του επί τοσούτου χυθήναι των αιρετικών την δυναστείαν… Απέψυκται η αγάπη, πορθείται η των Πατέρων διδασκαλία, ναυάγια περί την πίστιν πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα...» (Επιστ. 164, P.G. 32, 636 D – 637 A).
Να θυμηθούμε (σύντομα) τον δαιμονικό σκοταδισμό που απλώθηκε από τους θεωρητικούς των αιρέσεων έως και σήμερα, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν πυκνότητα αιρέσεων, δίκην άναστρης χειμωνιάτικης νύκτας! Όπως:
1) Ο αιρεσιάρχης Αρχιμανδρίτης Άρειος (της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας), ο οποίος πολέμησε την θεότητα του Ιησού Χριστού.
2) Θωμάς ο Ακινάτης και Ιωάννης Βεναβεντούρας, οι οποίοι στη Σύνοδο της Λυώνος (1274 μ.Χ.) ήσαν υποστηρικτές των πλανών του Πάπα και εχθροί της Ορθοδοξίας.
3) Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (8ος ) και ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος. Αυτοί οι δύο ήσαν στη Σύνοδο της Λυώνος και υποστήριζαν (άνευ όρων) την ένωση με τον Πάπα.
Ο δαίμονας της πολεμικής κατά της Ορθοδοξίας τους οδήγησε, ως επικεφαλής των παπικών, σε βιαιότητες, φόνους των Μοναχών, εντός του Αγίου Όρους. Στο Συναξάρι της Εκκλησίας διαβάζουμε:
– «Τη αυτή ημέρα (10 Οκτ. 1274), μνήμη των αγίων είκοσι έξι Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών, των ελεγξάντων τους λατινόφρονας Μιχαήλ τον Βασιλέα Παλαιολόγον Η΄ και τον Πατριάρχην Ιωάννην τον Βέκκον, άνωθεν του Πύργου (της Μονής) πυρί τελειωθέντων».
– Για τους Οσιομάρτυρας Μοναχούς της Ι.Μ. Ιβήρων (13 Μαΐου) διαβάζουμε επίσης: «Υπέρ πατρώων επνίγητε δογμάτων, και προς γαληνούς ωρμίσασθε λιμένας».
– Στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου οι μοναχοί «ουδ’ ενέδωκαν, αλλ’ αντέστησαν γενναίως διελέγχοντες την αυτών παράνοιαν γραφικαίς αποδείξεσι. Διό και τη ενστάσει αυτών αισχυνθείς ο δυσσεβής βασιλεύς (Μιχαήλ), εκέλευσε πάντας αυτούς απαχθήναι εν γεωλόφω τινί, έγγυστα που της Μονής, και ούτω τον διά της αγχόνης μακάριον υπέστησαν θάνατον οι μακάριοι ομολογηταί, απολαβόντες την μακαρίαν και αΐδιον ζωήν αντί της προσκαίρου».
– «…Είτα εκείθεν εξελθών (εκ της Μονής Ζωγράφου) κατέλαβε την των Καρεών κελλιωτικήν Λαύραν, ένθα και το του Όρους πρωτείον ίδρυται. Ο δε Πρωτεύων και οι συν αυτώ αντέστησαν αυτώ γενναίως τοις προλαβούσιν ομοίως ελέγχοντες· ο δε εις οργήν κινηθείς εκέλευσε πάντας αυτούς μαχαίρας έργον ποιήσαι∙ και ούτως ετελειώθησαν οι άγιοι ομολογηταί».
1ο Σχόλιο: Δεν λησμονούμε, πως η έμπρακτη ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως (μέχρι θανάτου) είναι κυρίως βούληση και όχι (απλά) γνώση.
Στο σήμα κινδύνου (τότε), οι μονές Ξηροποτάμου και Λαύρας πρόδωσαν και εισήλθαν σε χειμώνα χωρίς αλκυονίδες∙ ο καλπασμός της αιρέσεως τους φόβισε. Διαβάζουμε: «και τον βουνόν υπερβάς (ο Μιχαήλ), εν τη Ξηροποτάμου λεγομένη Μονή αφίκετο· οι δε εν αυτή οικούντες φόβω βληθέντες, και αντί των αιωνίων τα πρόσκαιρα προτιμήσαντες, ως ο των αγίων τεσσαράκοντα έκπτωτος, επί τω κακώ τω της Λαύρας ζηλώσαντες υποδείγματι, ομοίως αυτοί εδέξαντο μετά φώτων και κρότων και μεγάλης τιμής· είτα εν τω ναώ εισελθόντες ομού την λειτουργίαν ετέλεσαν τους αιρετίζοντας μνημονεύσαντες» (Τέλος Σχολίου).
Σήμερα η Ορθοδοξία, οι ποιμένες της καλύτερα, έχουν υποκύψει στις «βεβαιότητες» του οικουμενισμού. Βρισκώμεθα στη δίνη του προτεσταντικού και παπικού οικουμενισμού. Όπως ανωτέρω, θα επικεντρώσω κατωτέρω την προσοχή σε επιλεγμένα σημεία, με συνοπτικό τρόπο.
Στους κόλπους αυτής της συλλογιστικής, θα υπογραμμίσουμε (πρώτα) ορισμένα θανάσιμα βήματα «από την εορτολογική καινοτομία στην οικουμενιστική αποστασία», η θεωρία-ανάλυση των οποίων αποδεικνύει πεδίο ιδεών ανδρών «λαλούντων διεστραμμένα», δηλ:
4) Μελέτιος Μεταξάκης – Οικουμενικός Πατριάρχης
Οι νέοι στην ηλικία δεν γνωρίζουν πώς έγινε η αλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου το 1924. Χωρίς ποιμαντική διαφώτιση – ενημέρωση των πιστών και (κυρίως) χωρίς συνοδική απόφαση, έγινε η «διόρθωση» του ημερολογίου από τον Μασόνο Μελέτιο Μεταξάκη, ο οποίος γύριζε με τα παντελόνια και με ρεπούμπλικα. Αυτός παρέσυρε και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο στην αλλαγή του ημερολογίου (πάτριου) στην Ελλάδα «τη αγαστή συμπνοία των όπλων της στυγνής δικτατορίας Πλαστήρα – Γονατά».
Ημερολογιακή μεταρρύθμιση και οικουμενισμός έχουν συνδεθή – ταυτισθή απ’ αρχής.
5) Ο αιρεσιάρχης Πάπας και η Ουνία
Τρεις μεγάλες πνευματικές πτώσεις έχουν σημειωθεί στην ιστορία του κόσμου, υπογράφει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Η πρώτη είναι του Εωσφόρου, η δεύτερη του Ιούδα και η τρίτη του Πάπα».
Ο Πάπας προσπάθησε «έγερση» υψηλότερη από την εξήγηση – διδασκαλία του Χριστού περί Αγίου Πνεύματος, ότι «παρά του Πατρός εκπορεύεται».
Ατελή θεώρησε τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και ο Πάπας και πρόσθεσε το «φιλιόκβε (και εκ του Υιού)» …ώ της αθεωτάτης γνώμης και τόλμης και χειρός, ώ της εσχάτης αφροσύνης και παντελούς απονοίας, ώ του νέου Αρείου και κακού Σαβελλίου, και προδότου Ιούδα» (Μελέτιος Πηγάς).
(Συνεχίζεται)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου