Ἕως πότε θα ἀγνοοῦμε πεισματικά τήν μοναδική ἐλπίδα μας;

 Posted on 31 Αυγούστου, 2026

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀνεγνώσθη χθές στούς ναούς μας, μεταφέρει τά λόγια τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀποστασία καί προδοσία τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά ταυτόχρονα ἀντικατοπτρίζει ἐδῶ καί πολύ καιρό πλέον καί τήν δική μας προδοσία, ἀποστασία καί ἐξαχρείωση. Καί εἶναι ἀπό τίς πλέον ἀποκαλυπτικές περικοπές, γιά ὅσους βαυκαλίζονται ὅτι (συνεχίζουν νά) ἀποτελοῦν περιούσιο λαό καί δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ πνευματική παρακαταθήκη τοῦ παρελθόντος δέν ἀρκεῖ ἀπό μόνη της γιά νά μάς σώσει σέ καιρούς τέτοιας ζοφερῆς παρακμῆς καί τόσο πρωτοφανοῦς πνευματικῆς ξηρασίας.

     Τί λέει λοιπόν ὁ Κύριος; «Ἄνθρωπος ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα…καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλεν τοὺς δούλους αὐτοῦ…λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους, ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως.

Ὕστερον δὲ ἀπέστειλεν πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ᾽Εντραπήσονται τὸν υἱόν μου. Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ σχῶμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; Λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾽Ιησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστιν θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾽ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς…» (Ματθ. κα΄ 33-43).

     Τό ἴδιο βέβαια θυμίζουμε ὅτι λέει ὁ Χριστός, ἐγκωμιάζοντας τήν πίστη τοῦ Ρωμαίου ἐκατόνταρχου, πού τόν εἷχε παρακαλέσει νά θεραπεύσει τόν δοῦλο του: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων» (Ματθ. η΄ 10-12).

     Καί ἀνάλογη ἀσφαλῶς ἦταν καί ἡ προτροπή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου πρός τούς Φαρισαίους: «Ποιήσατε καρπὸν ἄξιον τῆς μετανοίας, καὶ μὴ δόξητε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς, πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ» (Ματθ. γ΄ 8-9). Ὅπερ θά μποροῦσε καί νά ἀποδοθεῖ σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση γιά ἐμᾶς σήμερα ὡς ἑξῆς: μήν ἐπαναπαύεστε λέγοντας ὅτι εἶστε Ἕλληνες, κάτοικοι δηλαδή ἁγιοτόκου καί λαμπερῆς πατρίδας, ἀπόγονοι ἡρώων καί ἁγίων, γιατί ὁ Θεός μπορεῖ καί ἀπό τίς πέτρες νά βγάλει Ἕλληνες. Ἕλληνες στήν οὐσία καί ὄχι στό ὄνομα. Καί νά πάρει ἀπό ἐσᾶς τή χάρη Του καί νά τήν δώσει σέ ἄλλους, πού θά ποιοῦν τό θέλημά Του, ὅπως τήν πῆρε τότε ἀπό τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ.

     Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐπί πολλούς αἰῶνες ὁ Ἑλληνισμός εἶχε γίνει τό ὄχημα τῆς Θείας Χάριτος καί τό ὄργανο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τοῦ κόσμου. Τώρα πού βουλιάξαμε στή διαφθορά καί στόν βόρβορο τοῦ ὑλισμοῦ, τῆς βλασφημίας καί τῆς σαρκολατρείας, τώρα πού Τόν προδώσαμε καί Τόν σταυρώνουμε καθημερινά, συνένοχοι κι ἐμεῖς μαζί μέ δαιμονοκίνητες πολιτικές ἡγεσίες καί ἀντίχριστα ἱερατεῖα, τώρα πού ἐπιλέξαμε νά περιπλανιόμαστε – ἑκουσίως μωροί καί τυφλοί – σέ ἕνα ἄγονο πλέον καί ἐφιαλτικά κατάξερο τοπίο, μέχρι πότε θά μᾶς κρατᾶ τό λαμπρό πνευματικό παρελθόν μας, ὁ ποτισμένος μέ αἷμα καί σπαρμένος μέ ἅγια λείψανα τόπος μας, ἡ μεσιτεία καί οἱ πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων μας; Καί μέχρι πότε ἐπίσης θά μᾶς κρατοῦν καί κάποιες σύγχρονες εὐλογημένες και ἀγωνιζόμενες μορφές, πού ἀναμφίβολα ὑπάρχουν, ἀλλά δείχνουν τόσο λίγες μέσα στό βρωμερό σκοτάδι τῆς διαστροφῆς γύρω μας;

     Δαιμονικοί καιροί λυσσομανοῦν καί ἡ μοναδική μας ἐλπίδα εἶναι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ἡ μετάνοια εἶναι ὁ μόνος δρόμος μπροστά μας. Καί τό νά ποιήσουμε «καρπόν ἄξιον τῆς μετανοίας» ἡ συνέχεια τοῦ μονόδρομου. Γιατί (καί πάλι θά θυμηθῶ τό Κατά Ματθαῖον) «ἤδη καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται».

     Ἐμεῖς ὡς πότε θά ἐπιμένουμε νά τό ξεχνᾶμε αὐτό;