Η Κοίμηση της Παναγίας είναι μια εορτή που αγγίζει πολύ βαθιά την καρδιά του ανθρώπου. Όλοι έχουμε γνωρίσει τον αποχωρισμό. Όλοι έχουμε χάσει ανθρώπους που αγαπήσαμε και ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να στέκεσαι μπροστά σε έναν θάνατο. Η Εκκλησία, μέσα στην εορτή αυτή, μας παίρνει απαλά από το χέρι και μας δείχνει την Παναγία να ολοκληρώνει την επίγεια ζωή της και να παραδίδεται με εμπιστοσύνη στον Υιό της. Και μέσα από αυτή την εικόνα γεννιέται στην καρδιά μια ήρεμη ελπίδα.
Όλη η ζωή της Παναγίας ήταν μια πορεία εμπιστοσύνης στον Θεό. Από τότε που άκουσε τον άγγελο και είπε το «γένοιτό μοι», άφησε τη ζωή της στα χέρια Του. Πέρασε χαρές, αγωνίες, κόπους και μεγάλους πόνους. Έζησε την προσφυγιά, τη φτώχεια, την αγωνία της μητέρας και στο τέλος στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του παιδιού της. Μέσα σε όλα αυτά κράτησε την καρδιά της στραμμένη προς τον Θεό. Με την ίδια εμπιστοσύνη φθάνει τώρα και στην ώρα της Κοιμήσεώς της.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μας διδάσκει η Παναγία. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να γνωρίζει τι θα φέρει η κάθε μέρα για να έχει ειρήνη. Χρειάζεται να γνωρίζει σε ποια χέρια έχει αφήσει τη ζωή του. Η Παναγία έμαθε να ζει έτσι. Έδωσε στον Θεό τις χαρές της, τους φόβους της, τον πόνο της, όλη την ύπαρξή της. Και τώρα, στην τελευταία στιγμή της επίγειας πορείας της, παραδίδεται πάλι στα ίδια αγαπημένα χέρια.
Γι’ αυτό η Κοίμησή της μπορεί να γίνει μεγάλη παρηγοριά και για εμάς. Όταν χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο, όταν φοβόμαστε για τη ζωή μας, όταν αισθανόμαστε ότι όλα γύρω μας γίνονται αβέβαια, η Παναγία μας θυμίζει ότι η ζωή μας βρίσκεται μέσα στην αγάπη του Θεού. Ο Χριστός γνωρίζει τον πόνο μας. Γνωρίζει τον φόβο μας. Γνωρίζει ακόμη και εκείνα που δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν. Και μας καλεί να Του τα εμπιστευθούμε.
Η Παναγία παραμένει πολύ κοντά σε αυτή την ανθρώπινη αγωνία. Γι’ αυτό και τόσοι άνθρωποι, ιδιαίτερα στις δύσκολες ώρες τους, αυθόρμητα λένε ένα «Παναγία μου». Δεν χρειάζονται πάντα πολλά λόγια. Μερικές φορές αυτή η μικρή επίκληση χωρά μέσα της ολόκληρη την προσευχή μας. Τον φόβο για ένα παιδί, την αγωνία για έναν άρρωστο, τη μοναξιά, την κούραση, μια πληγή που κρατά χρόνια. Και η Εκκλησία μάς μαθαίνει να εμπιστευόμαστε όλα αυτά στη μητρική της πρεσβεία.
Η σημερινή εορτή, λοιπόν, μας καλεί να μάθουμε κι εμείς λίγο λίγο αυτή την εμπιστοσύνη. Να βάζουμε τη ζωή μας στα χέρια του Θεού όπως έκανε η Παναγία. Να Του μιλάμε στις χαρές μας και στις δύσκολες ώρες μας. Να αφήνουμε χώρο στην καρδιά μας για την προσευχή, τη συγχώρηση και την αγάπη. Και τότε, μέσα σε όσα αλλάζουν και χάνονται γύρω μας, θα αρχίζουμε να αισθανόμαστε κάτι από την ειρήνη που είχε εκείνη: την ειρήνη του ανθρώπου που ξέρει ότι βρίσκεται στην αγκαλιά του Θεού.
π. Ανδρέας Γκατζέλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου