Υποθαλάσσια σύνδεση Σιβηρίας-Αλάσκας.

Τούνελ κάτω από τους πάγους.

Υποθαλάσσια σήραγγα στον Βερίγγειο Πορθμό θα συνδέσει τη Σιβηρία με την Αλάσκα!

Θα μπορούσε να είναι το πραγματικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου ή απλώς η υλοποίηση μιας ιδέας που είχε συλλάβει ο μεγάλος ρώσος επιστήμονας Ντμίτρι Μεντελέγεφ στα τέλη του 19ου αιώνα και είχε δεχθεί με ενδιαφέρον ο 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αβραάμ Λίνκολν.

Και αυτή δεν είναι άλλη από μια υποθαλάσσια σήραγγα 150 χιλιομέτρων, η οποία θα...


συνδέει την Αλάσκα με τη Σιβηρία. Το σχέδιο για την κατασκευή του μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τούνελ του κόσμου ανακοίνωσε ο επικεφαλής των ρωσικών σιδηροδρόμων.

Ο Βλαντίμιρ Γιακούνιν έκανε γνωστό πριν από μερικές ημέρες ότι τα έργα για το πιο εντυπωσιακό έργο κατασκευαστικής μηχανικής θα ξεκινήσουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Για την ολοκλήρωσή του θα χρειαστούν άλλα 15 χρόνια. Αλλά όποιος έχει χρόνο και χρήμα, το 2030 θα μπορεί να διασχίσει τα θαλάσσια σύνορα που χωρίζουν τις δύο ηπείρους όχι από τα παγωμένα νερά της Αρκτικής αλλά καθισμένος μέσα σε ένα υπερσύγχρονο τρένο ή ακόμη και στο αυτοκίνητό του.

Το σχέδιο ονομάζεται «World Link». Πρόκειται για ένα δίκτυο σιδηροδρομικών γραμμών που θα ανεβαίνει από την Κωνσταντινούπολη, θα περνά από τη Βαρσοβία και μέσω του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου θα φθάνει στο άκρο της Σιβηρίας. Στο χωριό Ουέλεν η σιδηροδρομική γραμμή θα «βυθίζεται» σε 50 μέτρα βάθος, θα διασχίζει τον Βερίγγειο Πορθμό και θα αναδύεται στην άλλη πλευρά, στο Ακρωτήριο του Πρίγκιπα της Ουαλίας στην Αλάσκα.

Η Ρωσική Ομοσπονδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ενωθούν με ένα υποθαλάσσιο τούνελ, δύο φορές μεγαλύτερο από το τούνελ της Μάγχης που συνδέει τη Γαλλία με τη Βρετανία. Η διάμετρος της σήραγγας θα φθάνει στα 100 μέτρα. Εκεί θα φιλοξενείται, εκτός από τη σιδηροδρομική γραμμή, και ένας αυτοκινητόδρομος διπλής κατεύθυνσης για αυτοκίνητα και φορτηγά. Από εκεί θα περνάει και ένας αγωγός που θα μεταφέρει το πετρέλαιο της Σιβηρίας, αλλά κι ένας αγωγός φυσικού αερίου για να τροφοδοτούνται 48 Πολιτείες της Βόρειας Αμερικής.

Σε εκείνο πάντως στο οποίο ποντάρει το καρτέλ των επιχειρήσεων που εμπλέκονται στο σχέδιο είναι το εμπόριο. Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι από το τούνελ στον Βερίγγειο θα περνούν τουλάχιστον 100 εκατομμύρια τόνοι προϊόντα ετησίως, στέλνοντας στη... σύνταξη πλοία και αεροπλάνα που κάνουν σήμερα την ίδια δουλειά - εφόσον το επιτρέψουν τα μετεωρολογικά δελτία.

Κάποιοι μιλούν για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Τα 6.000 χιλιόμετρα αυτού του δρόμου βρίσκονται επί ρωσικού εδάφους και άλλα 2.000 επί αμερικανικού. Το συνολικό μήκος του δικτύου θα φθάνει στα 150.000 χιλιόμετρα, κάνοντας τον πλανήτη να φαίνεται ακόμη πιο μικρός. Το κόστος θα φθάσει στο αστρονομικό ποσό των 65 δισ. δολαρίων - τρεις φορές το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Αλβανίας. Αλλά το ποσό δεν φαίνεται να φοβίζει τα 34 κράτη που εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους, με πρώτη και καλύτερη την Κίνα. Για τη Ρωσία η ένωση αυτή έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο τσάρος Αλέξανδρος είχε πουλήσει την Αλάσκα στις ΗΠΑ αντί 7,2 δισ. δολαρίων - δηλαδή 5 δολάρια το τετραγωνικό χιλιόμετρο.

tanea.gr
epirus.ellas.tania@gmail.com

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ, Ευαγγ. Ανάγνωσμα: Μαρκ. 15:43-16:8

 Eλθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ός και αυτός ήν προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ηττήσατο το σώμα του Ιησού. ο δε Πιλάτος εθαύμασεν ει ήδη τέθνηκε, και προσκαλεσάμενος τον κεντυρίωνα επηρώτησεν αυτόν ει πάλαι απέθανε• και γνούς από του κεντυρίωνος εδωρήσατο το σώμα τω Ιωσήφ. Και αγοράσας σινδόνα και καθελών αυτόν ενείλησε τη σινδόνι και κατέθηκεν αυτόν εν μνημείω, ό ην λελατομημένον εκ πέτρας, και προσεκύλισε λίθον επί την θύραν του μνημείου. η δε Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία Ιωσή εθεώρουν που τίθεται. Και διαγενομένου του σαββάτου Μαρία ή Μαγδαληνή και Μαρία ή του Ιακώβου και Σαλώμη ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν. και λίαν πρωί της μιας σαββάτων έρχονται επί το μνημείον, ανατείλαντος του ηλίου. και έλεγον προς εαυτάς• τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισται ο λίθος• ην γαρ μέγας σφόδρα. και εισελθούσαι εις το μνημείον είδον νεανίσκον καθήμενον εν τοις δεξιοίς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν, και εξεθαμβήθησαν. ο δε λέγει αυταίς• μη εκθαμβείσθε• Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον ήγέρθη, ουκ εστίν ώδε• ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν. αλλ' υπάγετε είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω ότι προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν· εκεί αυτόν όψεσθε, καθώς είπεν υμίν. και εξελθούσαι έφυγον από του μνημείου• είχε δε αυτάς τρόμος και έκστασις, και ουδενί ουδέν είπον. εφοβούντο γαρ.

Νεοελληνική απόδοσις

 Ο Ιωσήφ, ένα αξιοσέβαστο μέλος του συνεδρίου, που καταγόταν από την Αριμαθαία, και περίμενε κι αυτός τη βασιλεία του Θεού, τόλμησε να πάει στον Πιλάτο και να του ζητήσει το σώμα του Ιησού. Ο Πιλάτος απόρησε που ο Ιησούς είχε κιόλας πεθάνει. Κάλεσε τον εκατόνταρχο και τον ρώτησε αν είχε πεθάνει από ώρα. Όταν πήρε την απάντηση από τον εκατόνταρχο, χάρισε το σώμα στον Ιωσήφ. Εκείνος αγόρασε ένα σεντόνι, κατέβασε τον Ιησού, τον τύλιξε μ’ αυτό και τον τοποθέτησε σ’ένα μνήμα που ήταν λαξεμένο σε βράχο· μετά κύλησε ένα λιθάρι κι έκλεισε την είσοδο του μνήματος. Η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιωσή παρακολουθούσαν που τον έβαλαν.   Όταν πέρασε το Σάββατο , η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Σαλώμη, αγόρασαν αρώματα, για να πάνε ν’ αλείψουν το σώμα του Ιησού. Ήρθαν στο μνήμα πολύ πρωί την επομένη του Σαββάτου, μόλις ανέτειλε ο ήλιος. Κι έλεγαν μεταξύ τους׃ «Ποιός θα μας κυλήσει την πέτρα από την είσοδο του μνήματος;» Γιατί ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Μόλις όμως κοίταξαν προς τα κεί, παρατήρησαν ότι η πέτρα είχε κυλήσει από τον τόπο της. Μόλις μπήκαν στο μνήμα, είδαν έναν νεαρό με λευκή στολή να κάθεται στα δεξιά, και τρόμαξαν. Αυτός όμως τους είπε: «Μην τρομάζετε. Ψάχνετε για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, τον σταυρωμένο. Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Να και το μέρος όπου τον είχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα και πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο: πηγαίνει πριν από σάς στην Γαλιλαία και σας περιμένει· εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε». Οι γυναίκες βγήκαν κι έφυγαν από το μνήμα γεμάτες τρόμο και δέος· δεν είπαν όμως τίποτα σε κανέναν, γιατί ήταν φοβισμένες.

Σύντομο σχόλιο

Η Ανάσταση του Κυρίου, το αληθώς θαύμα, το θαύμα των θαυμάτων, όπως θαύμα θαυμάτων είναι ο ίδιος ο Κύριος και Θεός μας. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ, Αποστ. Ανάγνωσμα: Πράξ. 6:1-7

Εν δε ταις ημέραις ταύταις πληθυνόντων των μαθητών εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών προς τους Εβραίους, ότι παρεθεωρούντο εν τη δαικονία τη καθημερινή αι χήραι αυτών. Προσκαλεσάμενοι δε οι δώδεκα το πλήθος των μαθητών είπον∙ ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις. Επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης∙ ημείς δε τη προσευχή και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν. Και ήρεσεν ο λόγος ενώπιον παντός του πλήθους∙ και εξελέξαντο Στέφανον, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου, και Φίλιππον και Πρόχορον και Νικάνορα και Τίμωνα και Παρμενάν και Νικόλαον προσήλυτον Αντιοχέα, ους έστησαν ενώπιον των αποστόλων∙ και προσευξάμενοι επέθηκαν αυτοίς τας χείρας. Και ο λόγος του Θεού ηύξανε, και επληθύνετο ο αριθμός των μαθητών εν Ιερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε όχλος των ιερέων υπήκουον τη πίστει.

Νεοελληνική απόδοσις

Εκείνες τις μέρες, καθώς μεγάλωνε ο αριθμός των μαθητών, άρχισαν να παραπονιούνται οι ελληνόφωνοι πιστοί εναντίον των εβραιοφώνων, ότι στην καθημερινή διανομή των τροφίμων δεν φρόντιζαν τις ελληνόφωνες χήρες όσο έπρεπε. Τότε οι δώδεκα απόστολοι σύναξαν όλους τους μαθητές και είπαν: « Δεν είναι σωστό εμείς ν΄ αφήσουμε το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να ασχολούμαστε με διανομές τροφίμων. Φροντίστε λοιπόν, αδελφοί, να εκλέξετε απ’ ανάμεσά σας εφτά άντρες με καλή φήμη, γεμάτους από τη σοφία του Αγίου Πνεύματος. Αυτούς θα ορίσουμε να κάνουν αυτό το έργο, κι εμείς θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην προσευχή και στο έργο του κηρύγματος». Μ’ αυτά τα λόγια συμφώνησε όλη η κοινότητα.  Έτσι διάλεξαν το Στέφανο, άνθρωπο γεμάτον πίστη και Άγιο Πνεύμα∙  επίσης το Φίλιππο, τον Πρόχορο, το Νικάνορα, τον Τίμωνα, τον Παρμενά και το Νικόλαο από την Αντιόχεια, που προηγουμένως είχε προχωρήσει στον Ιουδαϊσμό. Αυτούς τους έφεραν μπροστά στους αποστόλους, που προσευχήθηκαν κι έβαλαν τα χέρια τους στα κεφάλια των εφτά. Στο μεταξύ ο λόγος του Θεού διαδινόταν. Ο αριθμός των μαθητών στην Ιερουσαλήμ μεγάλωνε πολύ. Ακόμη και ιερείς πάρα πολλοί αποδέχονταν την πίστη.

Σύντομο σχόλιο

Το έργο της Εκκλησίας στον κόσμο απαιτεί τάξη και συνεχή αγώνα κατά των παθών. 

Σχόλιο στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής των Μυροφόρων Μαρκ. 15, 43-16,8

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

(Μαρκ. ΙΕ΄ 43-ΙΣΤ΄ 8)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

e-mail: ioil.konitsa@gmail.gr

Κάθε φορά που ζούμε την Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κάθε φορά που στο νου μας φέρνουμε το Νικητή του θανάτου, τον Θεάνθρωπον Ιησούν,  σκεφτόμαστε και τον ιερό όμιλο των Αγίων Μυροφόρων. Των Μυροφόρων ανδρών και γυναικών. Τις ευλογημένες εκείνες ψυχές που αγάπησαν τον Χριστό με όλη τη δύναμη της υπάρξεώς τους και τον είχαν κλαύσει με όλη τους την καρδιά όταν βρισκόταν επάνω στον Σταυρό...

Και μαζί με αυτές θυμόμαστε τον “ευσχήμονα βουλευτή”, τον Ιωσήφ δηλαδή και τον Φαρισαίο Νικόδημο, οι οποίοι είχαν προσφέρει και τα μύρα αλλά και τα δάκρυα της αγάπης τους προς τον λατρευτό Διδάσκαλο, όταν βρισκόταν στον ζωοδόχο τάφο!

Και επειδή όντως είναι μεγάλες μορφές και έχουν να δώσουν πολλά μηνύματα στους πιστούς, γι αυτό και η Εκκλησία μας, έχει ορίσει, ώστε η Κυριακή, μετά την Κυριακή του Θωμά, να είναι αφιερωμένη στα πρόσωπα των αγίων Μυροφόρων.

Θα αποτελούσε ευλογία μεγάλη, αγαπητοί μου, εάν μελετούσαμε στο Ιερό Ευαγγέλιο τα γεγονότα αυτά που αναφέρονται στα περιστατικά των Αγίων αυτών μορφών, και οπωσδήποτε πρέπει να τα μελετήσουμε.

Η δε καθαυτό ευαγγελική περικοπή της Κυριακής αυτής, όπως μας τα καταγράφει τα γεγονότα ο Ιερός Ευαγγελιστής Μάρκος, συγκλονίζει την κάθε ψυχή, και όντως, θα πρέπει να είναι κανείς πολύ πορωμένος ώστε να μη δεχθεί έστω και κάποια μηνύματα αγάπης προς τον Ιησού.

Από τα πολλά όμως που έχουμε μπροστά μας, να σταθούμε σε ένα μήνυμα και δίδαγμα το οποίο έχει να κάνει με όλους μας. Με όλα δηλ. τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, που αποτελούμε και τα μέλη του Σώματος του Κυρίου Ιησού.

Και τούτο είναι, ότι η αγάπη προς τον Χριστό, τελικώς γίνεται πηγή δυνάμεως, που υπερνικά κάθε φόβο και δυσκολία! Γίνεται πηγή δυνάμεως και τελικώς ο πιστός βγαίνει νικητής στα εμπόδια και στις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει, αφού πιστεύει και δέχεται ως «Κύριόν του και Θεόν του» (Ιωαν. Κ’ 20) τον Νικητή του θανάτου!

Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στον όμιλο των μυροφόρων. Ποιο θα ήταν, αλήθεια, το φυσικό; Μα, να είναι φοβισμένες και να βρίσκονται κλεισμένες μέσα στο σπίτι τους, όπως ακριβώς έκαναν και οι μαθητές «δια τον φόβον των Ιουδαίων». Και φυσικά, ουδεις θα τολμούσε να τις κατηγορήσει τις γυναίκες αυτές. Ορισμένοι μάλιστα
 «σοφοί και σόφρωνες» θα υποστήριζαν ότι οι μυροφόρες εάν παρέμεναν κλεισμένες στις οικίες τους, θα έδειχναν «σύνεση και φρονιμάδα» και ότι πολύ σωστά δεν θα εξέθεταν «εαυτούς και αλλήλους» σε κίνδυνο. Αυτά λοιπόν θα έλεγαν οι «σοφοί και συνετοί». Όμως, οι μυροφόρες και οι μυροφόροι έπραξαν εντελώς διαφορετικά. Έπραξαν παράλογα; Ας υποστηρίξει καθένας ό,τι θέλει. Εμάς μας ενδιαφέρει το τι αποδέχεται ο Θεός, τι βραβεύει ο Θεός, και ποσώς μας επηρεάζει το σχόλιο ή η λογική του κόσμου. Άλλωστε, όπως όλοι οι πιστοί, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η πίστη! Όχι βεβαίως μια κάποια γενική και αόριστη πίστη σε κάποια δήθεν ανωτέρα δύναμη. Αλλά όταν κάνουμε λόγω περί πίστεως, εννοούμε την ακράδαντη και απόλυτη πίστη στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εννοούμε την πίστη που μας εδίδαξαν οι Άγιοι Απόστολοι. Την πίστη που κατέχει και κηρύσσει η Αγία μας Εκκλησία. Την πίστη αυτή την Ορθόδοξη και χρονικώς αναλλοίωτη ανά τους αιώνας, η οποία μας χαρίζει τους Αγίους της κάθε εποχής και που κάνει τον άνθρωπο να λησμονεί εμπόδια και να υπερνικά δυσκολίες και φόβους. Να υπερνικά τις παγίδες του διαβόλου, τα εμπόδια και το μίσος του κακού περιβάλλοντος και να ξεπερνά την αδύναμη λογική, που όλα αυτά μαζί προσπαθούν να παρεμβάλλουν εμπόδια στην πνευματική μας πορεία.

Πόσο παραστατικά αλλά και συγκινητικά μας περιγράφει η υμνογραφία μας την δειλία των μαθητών αλλά και την τόλμη των μυροφόρων, που εκφράζεται με την κίνηση του Ιωσήφ προς τον Πιλάτο: «Πέπαυται τόλμα μαθητών, Αριμαθαίας δε αριστεύει Ιωσήφ, νεκρόν γαρ και γυμνόν θεόμενος τον επί πάντων Θεόν, αιτείται και κηδεύει κραυγάζων, οι παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούται εις πάντας του αιώνας». Δηλ. Των μαθητών του Χριστού το θάρρος και η τόλμη έπαυσε. Ο δε Ιωσήφ, ο καταγόμενος εξ Αριμαθαίας, υπερέχει και διακρίνεται διά την ανδρείαν του. Διότι αυτός, βλέπων (επάνω στον Σταυρό) νεκρόν (κατά την σάρκα) και γυμνόν τον εξουσιάζοντα τα πάντα Θεόν, (δεν Τον εγκαταλείπει εκ φόβου, αλλά) Τον ζητεί (από τον Πιλάτο) και Τον ενταφιάζει, κραυγάζων: Δοξολογείτε Αυτόν, εσείς τα παιδιά, ανυμνείτε Αυτόν, εσείς οι ιερείς, και όλος ο λαός, υψώνετε Αυτόν υπεράνω παντός ύψους και ανθρωπίνου μεγαλείου εις πάντας τους αιώνας.

Και τώρα μπροστά μας προβάλουν κάποια ερωτήματα. Μα, πού βρήκαν αυτή την δύναμη και από πού άντλησαν το θάρρος και την τόλμη, ώστε να ξεκινήσουν «λίαν πρωί της μιάς Σαββάτων» οι Μυροφόρες; Και πώς δεν υπολόγισαν το τι πιθανόν να πάθουν από τους φανατικούς Χριστοκτόνους Εβραίους; Και πάλι, πώς δεν «πάγωσαν» στην σκέψη ότι αυτές οι αδύναμες γυναίκες είχαν να αντιμετωπίσουν τους Ρωμαίους λεγεωνάριους στρατιώτες;

Αλλ’ ας μην ψάχνουμε, φίλοι μου, την απάντηση των ερωτημάτων τούτων στην ψυχρή λογική. Όσο και αν την παρακαλέσουμε ή την απειλήσουμε, είναι φύσει αδύνατον η ταλαίπωρη να μας ικανοποιήσει. Θα πρέπει να την αφήσουμε να ταπεινωθεί και να κατεβούμε στα βάθη της καρδιάς! Εάν όντως θέλουμε απάντηση, είναι ανάγκη να πλησιάσουμε την καρδιά που φλέγεται από την αγάπη προς τον Χριστό. Εάν δεν δούμε και δεν προσεγγίσουμε το καμίνι αυτό που φλέγεται για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, είναι αδύνατον να καταλάβουμε τις κινήσεις των Μυροφόρων. Όχι μόνο των συγκεκριμένων αυτών Μυροφόρων, αλλά και αυτών της κάθε εποχής, έως το τέλος των αιώνων.

Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον θείο Λυτρωτή είναι που αναδεικνύει τους ήρωες της πίστεως, οι οποίοι αψηφούν κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, τόσο από το «Αραβιανόν, σκολιώτατον γένον Εβραίων» (Β’ στάση εγκωμίων), της κάθε εποχής, όσο και από τους Ρωμαίους στρατιώτες, που κάθε φορά, ανοήτως, φυλάττουν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Όσο για τον πελώριο λίθο που σφραγίζει τον τάφο; Ο πιστός, ούτε καν τον υπολογίζει, αφού γνωρίζει ότι ο Άγγελος θα τον αποκυλίσει και θα τον υποδεχθεί καθήμενος επάνω στον λίθο του μνήματος «Άγγελος εκάθισεν εις τον λίθον του μνήματος».

Ναι, όπου υπάρχει αγάπη προς τον Χριστό, εκεί υποχωρούν τα πάντα.

Χρειάζονται αποδείξεις; Ολόκληρη η Εκκλησία μας, τόσους αιώνες, αποτελεί την τρανώτερη απόδειξη της αλήθειας αυτής. Από πού έπαιρναν δύναμη οι ένδοξοι και καλλίνικοι μάρτυρες και πρόσφεραν τη ζωή τους θυσία, ομολογώντας την Θεότητα του Χριστού; Από πού αντλούσαν την δύναμη οι όσιοι και θεοφόροι Πατέρες μας, εγκαταλείποντας τον κόσμο και τα του κόσμου; Πώς άντεχαν ισοβίως σ’ αυτό το λευκό μαρτύριο της συνειδήσεως; Πώς πολεμούσαν τον διάβολο και τα απαίσια όργανά του και τους εξευτέλιζαν, φθάνοντας σε δυσθεώρητα ύψη αγιότητας; Φυσικά, από την αγάπη Εκείνου που διακήρυξε ότι: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, ουκ έστι μου έξιος, και ο φιλων πατέρα υιόν ή θυγατέρα υπερ εμέ, ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. Ι’ 37).

Αλλά και πώς σήμερα, στην αλλοπρόσαλλη και δαιμονισμένη στην κυριολεξία εποχή που ζούμε, πώς κατορθώνουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι, και μάλιστα νέοι άνθρωποι να βιώνουν την Χριστιανική ζωή, χωρίς να μολύνονται από την αηδιαστική αμαρτία που κατά κόρον «απολαμβάνει» ο μακράν του Θεού κόσμος; Πώς οι σημερινοί μυροφόροι και μυροφόρες, αποφασίζουν να διακόψουν τους δεσμούς με τις πλάνες του κόσμου και αφού αρνηθούν ακόμα και τα νόμιμα και φυσιολογικά, ανέρχονται και κατακτούν τα υπέρ φύσιν, μέσω του Ορθοδόξου μοναχισμού, ασκητισμού και ησυχασμού; Και πώς οι σύγχρονοι Ιεραπόστολοι λησμονούν τους φοβερούς κινδύνους και εξαποστέλλονται στα άκρα της γης για να διαδόσουν το φως του Χριστού στα πέρατα της Οικουμένης;

Πώς γενικώς, ο κάθε συνειδητός Ορθόδοξος πιστός θεωρεί «σκύβαλο» και ανάξιο λόγου κάθε τι που γίνεται εμπόδιο για την επαφή με τον αγαπημένο μας Ιησούν;

Ήδη το τονίσαμε. Ας μην ψάχνουμε να βρούμε «λογική» ερμηνεία και ανάλυση, αγαπητοί μου. Αντί αυτών, ας μελετήσουμε, ας αναλύσουμε και κυρίως ας ψάλλουμε μέσα στο «ταμείο μας» δηλ. στην καρδιά μας, την ευχή την οποία διαβάζουμε κάθε φορά που θέλουμε να μεταλάβουμε του Δεσποτικού Σώματος και Αίματος του Χριστού μας: «Έθελξας πόθω με, Χριστέ, και ηλλοίωσας τω Θείω του έρωτι, αλλά κατάφλεξον πυρί αύλω τας αμαρτίας μου και εμπλησθήναι της εν σοι τρυφής καταξίωσον, ίνα τας δύο σκιρτών μεγαλύνω, Αγαθέ, παρουσίας σου»! Δηλ. Με ισχυρή επιθυμία με τράβηξες κοντά Σου Χριστέ μου και με άλλαξες με τη θεία Σου αγάπη. Αλλά, τώρα, τις αμαρτίες μου κάψε τελείως σαν αγκάθια με φωτιά πνευματική, και αξίωσέ με, Αγαθέ, έτσι καθαρισμένος να γεμίζω απ’ τη δική Σου μακαριότητα και ευτυχία, ώστε σκιρτώντας από αγαλλίαση να δοξολογώ και τις δύο παρουσίες Σου. Την πρώτη, (που ως άνθρωπος ήλθες να μας σώσεις), και την δεύτερη, (που ως Δίκαιος Κριτής, θα κρίνεις την οικουμένη).

Αδελφοί μου, είθε η φλόγα αυτή της αγάπης του Ιησού, να πυρώνει τις καρδιές μας, και οι Μυροφόροι με τον άγιο ζήλο τους να μας συμπαραστέκουν στον δύσκολο αλλά ευλογημένο και εξαγιασμένο αγώνα μας. Αμην.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
http://thriskeftika.blogspot.com/2012/04/blog-post_28.html

Σχόλιο στο Αποστολικό Ανάγνωσμα ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ, Πράξ. 6:1-7

 Η αποστολική περικοπή της Κυριακής των Μυροφόρων είναι ειλημμένη από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, όπως συμβαίνει σε όλη την περίοδο του Πεντηκοσταρίου. Σ’ αυτήν γίνεται αναφορά για την εκλογή των επτά διακόνων, αλλά μας δίνει συγχρόνως σημαντικά στοιχεία και πληροφορίες για τη ζωή των πρώτων χριστιανών, της πρώτης Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ.
.
 Η αποστολική περικοπή μας αναφέρει ότι τις μέρες, κατά τις οποίες οι Απόστολοι ασκούσαν το αποστολικό έργο του ευαγγελισμού, ο αριθμός των μαθητών αυξανόταν σημαντικά. Δημιουργήθηκε όμως πρόβλημα ότι κατά την καθημερινή διανομή τροφίμων δεν λαμβανόταν η δέουσα πρόνοια για τις ελληνόφωνες χήρες όσο για τις εβραιόφωνες.

 Αυτό το γεγονός μας δίνει και την πληροφορία ότι η σύνθεση της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας αποτελείτο από μέλη προερχόμενα από Εβραίους της Ιερουσαλήμ και των άλλων περιοχών της Παλαιστίνης, οι οποίοι ήταν εβραιόφωνοι, δηλαδή μιλούσαν εβραϊκά και από μέλη των εβραϊκών κοινοτήτων της διασποράς, οι οποίοι ήταν ελληνόφωνοι. Εδώ καταλαβαίνουμε και την οικονομική διαφορά που υπήρχε μεταξύ των Εβραίων και των Ελληνιστών. Οι ελληνιστές ήταν πιο εύρωστοι οικονομικά και για το λόγο αυτό γινόταν η διάκριση μεταξύ των εβραιοφώνων και των ελληνοφώνων χηρών. Επειδή όμως οι ελληνόφωνοι Εβραίοι είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη υφίσταντο και αυτοί τις συνέπειες του χαμηλότερου βιοτικού επιπέδου της περιοχής και γι’ αυτό οι ελληνόφωνες χήρες είχαν ανάγκη στήριξης.

 Ένα άλλο στοιχείο που βρίσκουμε σε αυτή την αποστολική περικοπή είναι η καθημερινή «διακονία». Αυτή η διακονία έγινε γνωστή ως «αγάπαι», δηλαδή το μοίρασμα των αγαθών μεταξύ των πιστών. Δεν πρόκειται απλώς για μια φιλανθρωπική πράξη αλλά είχε ως σκοπό την αύξηση και τη συνοχή του σώματος της Εκκλησίας.

 Στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε για τη διανομή τροφίμων μεταξύ Εβραίων και Ελληνιστών οι Απόστολοι έδωσαν τη λύση «ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις. Επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης∙ ημείς δε τη προσευχή και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν. (Πράξ. 6:2-4). Δηλαδή, «Δεν είναι σωστό  να αφήσουμε το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να ασχοληθούμε με διανομές τροφίμων. Φροντίστε, λοιπόν, αδελφοί, να εκλέξετε από ανάμεσά σας επτά άνδρες με καλή φήμη, γεμάτους από τη σοφία του Αγίου Πνεύματος . Αυτούς θα ορίσουμε να κάνουν αυτό το έργο, και εμείς θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην προσευχή και στο έργο του κηρύγματος». Οι απόστολοι με αυτό τον τρόπο κάνουν διαχωρισμό και προβάλλουν διαβάθμιση των διακονημάτων εντός της εκκλησίας. Θεωρούν πιο σωστό αυτοί να ασχοληθούν με  τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και την προσευχή. Αυτή είναι η αποστολή που τους είχε ανατεθεί από τον Κύριο με την εκλογή τους στο αποστολικό αξίωμα, να κηρύξουν το ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη. Το έργο της διακονίας και της διανομής τροφίμων θα ανατεθεί σε άλλους, οι οποίοι όμως πρέπει να διακρίνονται για την καλή τους φήμη, τη σοφία τους και να είναι γεμάτοι από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Σοβαρό είναι λοιπόν το έργο τους, αφού απαιτεί να έχουν αυτά τα χαρίσματα. Επίσης βλέπουμε τους Αποστόλους μετά από προσευχή να βάζουν τα χέρια τους πάνω στα κεφάλια των επτά για να τους μεταδοθεί η θεία χάρη. Έτσι το διακόνημα που ανέλαβαν οι επτά διάκονοι ήταν καρπός της θείας χάριτος.

 Η εκλογή των επτά διακόνων έγινε με σκοπό να αντιμετωπισθούν πρακτικά ζητήματα, να διανέμουν τα αγαθά της εκκλησίας με δικαιοσύνη, ώστε να μην προκύπτουν αντιπαραθέσεις μεταξύ των πιστών. Με αυτήν την κίνησή τους οι απόστολοι έκαναν φανερό ότι και τα πρακτικά ζητήματα δεν είναι κατώτερης σημασίας για την οργάνωση της ζωής της Εκκλησίας. Αν δεν γίνει σωστή διαχείριση των πρακτικών αυτών ζητημάτων, τότε θα προκύψουν μεγαλύτερα, πνευματικά προβλήματα. Επίσης η ιδιαίτερη σημασία που έδωσαν οι απόστολοι στην εκλογή των διακόνων φανερώνει πόσο σημαντική είναι για την Εκκλησία η σωστή επιλογή προσώπων. Γιατί και αυτοί που αναλαμβάνουν τη διαχείριση των πρακτικών ζητημάτων της Εκκλησίας πρέπει να είναι ακέραιοι και αξιόπιστοι, ενάρετοι και ταπεινοί. Δε σημαίνει ότι τα πρακτικά θέματα που προκύπτουν δεν χρειάζονται πνευματικά χαρίσματα για να επιλυθούν.

 Σήμερα, μέσα στην Εκκλησία υπάρχουν άνθρωποι που διακονούν τα ιερά της έργα όπως και οι επτά διάκονοι. Εκτός από τους κληρικούς υπάρχουν και λαϊκοί όπως οι επίτροποι, οι ψάλτες, οι νεωκόροι, οι συνεργάτες στο κατηχητικό  και φιλανθρωπικό έργο των ενοριών και Μητροπόλεων. Μπορεί όλοι αυτοί οι συνεργάτες να αναλαμβάνουν πρακτικά ζητήματα, τα οποία αφορούν τη ζωή της Εκκλησίας, πρέπει όμως όπως και οι επτά διάκονοι να έχουν πνευματικά  χαρίσματα. Να ζητούν το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, να εργάζονται με πίστη και φόβο Θεού. 

Ηλιάνα Κάουρα, θεολόγος

http://www.imconstantias.org.cy/702.html

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

                Την σημερινή Κυριακή η Εκκλησία τιμά τα πρόσωπα εκείνα που κατά τον καιρό του πάθους και σταυρικού θανάτου του Κυρίου επέδειξαν θαυμαστό θάρρος και αφοσίωση προς αυτόν. Αυτοί είναι ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ο Νικόδημος ο φαρισαίος και οι μυροφόρες γυναίκες. Τον ενταφιασμό του Κυρίου τον έκανε ο Ιωσήφ με την βοήθεια του Νικοδήμου. Ο Ιωσήφ ήταν πλούσιος και έντομο μέλος του συνεδρίου των Ιουδαίων. Ζητάει το σώμα του Ιησού την ίδια ημέρα που ο Κύριος πέθανε, την Παρασκευή, διότι απαγορευόταν από τον μωσαϊκό νόμο η ταφή την ημέρα του Σαββάτου. Ενώ μέχρι την σταύρωση παρέμενε κρυφός μαθητής λόγω του φόβου του προς τους Ιουδαίους, όταν ο Κύριος πέθανε πάνω στον σταυρό, έλαβε από τον Θεό το θάρρος και την δύναμη να φανερώσει την ιδιότητά του ως μαθητή του Κυρίου ενώπιον των αρχών και εξουσιών των Ρωμαίων και των Ιουδαίων. Ζήτησε το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο, για να το ενταφιάσει. Αφού ο Πιλάτος έλαβε την διαβεβαίωση από τον εκατόνταρχο ότι ο Ιησούς πράγματι πέθανε, παρέδωσε το σώμα του στον Ιωσήφ. Αυτός, αφού αγόρασε ένα σεντόνι, τύλιξε με αυτό το θείο σώμα και το εναπέθεσε σε ένα μνημείο που ήταν σκαλισμένο μέσα σε βράχο.

                Μια αλήθεια που μπορούμε να διαπιστώσουμε από την περίπτωση του Ιωσήφ είναι ότι οι μαθητές του Κυρίου πολλές φορές είναι πολύ περισσότεροι από ό, τι νομίζουμε. Μπορεί να φαίνεται ότι ελάχιστοι άνθρωποι του Θεού έχουν μείνει, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, διότι ο Κύριος είναι ταπεινός και οι μαθητές του είναι ταπεινοί και δεν κάνουν θόρυβο γύρω από το πρόσωπό τους. Και στην κατάλληλη στιγμή βρίσκουν το σθένος να εκφράσουν την πίστη τους και να διακονήσουν τον Θεό στο σωτήριο σχέδιό του. γι αυτό δεν πρέπει ποτέ να απελπιζόμαστε για την αύξηση του κακού. Εκεί που νομίζουμε ότι το κακό έχει θριαμβεύσει, ο Θεός αναδεικνύει με θαυμαστό τρόπο είτε πρόσωπα που αξίζουν όσο χιλιάδες άνθρωποι είτε ολόκληρη γενιά ανθρώπων που φοβούνται το όνομά του. Επίσης, δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε κανέναν, διότι αυτός που τον έχουμε απορρίψει ως αμαρτωλό και δειλό, μπορεί ενώπιον του Θεού να είναι μέγας και σπουδαίος.

                Οι μυροφόρες γυναίκες αξιώθηκαν να μάθουν πρώτες το χαρμόσυνο μήνυμα της αναστάσεως του Κυρίου, και μάλιστα διά μέσου αγγελικής οπτασίας. Έγιναν απόστολοι και ευαγγελιστές προς τους αποστόλους. Έλαβαν την μεγάλη αυτή τιμή, επειδή δεν δείλιασαν και δεν κρύφτηκαν, όπως οι μαθητές του Κυρίου, αλλά αντίθετα, και στην σταύρωσή του ήταν παρούσες και με πολύ θάρρος πορεύθηκαν στον τάφο, για να απονείμουν την καθιερωμένη τιμή προς το νεκρό σώμα του. Δεν άφησαν την λογική να τις κυριεύσει με τον φόβο του πλήθους και της δυνάμεως των εχθρών του Χριστού. Ακολούθησαν την καρδιά τους που ήταν κυριευμένη από την θεϊκή αγάπη και χάρη, την οποία είχαν βιώσει κοντά στον Κύριο.

                Η πράξη τους αυτή δεν αποτελεί μια απλή συναισθηματική παρόρμηση. Πίσω από αυτήν κρύβεται η χαρισματική κατάσταση της πίστεως προς το πρόσωπο του Χριστού. Η πίστη αυτή, όπως  εύστοχα σημειώνει κάποιος, «είναι πνευματική αίσθηση, που βρίσκεται επάνω από τις λογικές ενέργειες». Όταν ο άνθρωπος βάζει πρώτα την λογική στηρίζεται σταθερά στο έδαφος της γής. Η πίστη όμως είναι ήδη κάποια παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Με αυτήν, «ως λεπτότατη διαίσθηση», ο άνθρωπος αξιώνεται να γνωρίζει θείες αλήθειες και πραγματικότητες και να μετάσχει στην ανάσταση και την αιώνια ζωή. Επειδή λοιπόν περίσσευε στην καρδιά των μυροφόρων η πνευματική αυτή πίστη, αξιώθηκαν πρώτες αυτές να μυηθούν στο γεγονός της αναστάσεως του Κυρίου.

                Βέβαια, δεν κατανόησαν όλες στον ίδιο βαθμό το θαυμαστό και πρωτοφανές και κοσμοσωτήριο γεγονός της αναστάσεως. Σε μια θαυμάσια ομιλία του ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύοντας τις σχετικές αφηγήσεις των Ευαγγελίων, αναφέρει ότι πρώτη η Παναγία με την Μαρία την Μαγδαληνή πορεύθηκαν στον τάφο. Τότε έγινε ο σεισμός και αποκυλίσθηκε θαυματουργικώς ο λίθος. Η Μαρία η Μαγδαληνή βλέποντας το κενό μνημείο καταλήφθηκε από έκπληξη και αμέσως έφυγε να αναγγείλει το γεγονός στους μαθητές. Αργότερα επέστρεψε και αξιώθηκε αγγελικής οπτασίας και της εμφανίσεως του αναστάντος Κυρίου. Η Θεοτόκος πρώτη είδε τους αγγέλους και έμαθε τα της αναστάσεως. Τότε ήλθαν και οι άλλες μυροφόρες και είδαν και αυτές τον αποκυλισθέντα λίθο και άκουσαν τον άγγελο να τους ευαγγελίζεται την ανάσταση. Άλλες από αυτές καταλήφθηκαν από φόβο και έκπληξη και εξαιτίας αυτού δεν είπαν σε κανέναν τίποτε, ενώ άλλες, και κυρίως η Παναγία, πληρώθηκαν από χαρά μεγάλη. Και καθώς πορεύονταν προς τους μαθητές, είδαν πρώτες τον Κύριο μέσα στο φώς της αναστάσεως.

                Είθε και εμείς να μετάσχουμε στο γεγονός της αναστάσεως και σωτηρίας, διά μέσου της πίστεως προς τον Κύριο Ιησού, η οποία μας παρέχει την δύναμη και το θάρρος να εμπιστευθούμε τον λόγο του και να τον τηρήσουμε.

Αρχιμ. Π.Κ. 

Λουκά Φίλη: Είσελθε εις την ανάπαυσιν του Κυρίου σου.

Μετά από πολύχρονη ασθένεια εκοιμήθη ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Λουκάς Φίλης.

Ευγένεια, ήθος, εντιμότητα, ακεραιότητα, ακλόνητη πίστη στον Αναστάντα Σωτήρα Ιησού Χριστό. Αυτά είναι αρκετά για να χαρακτηρίσει κάποιος τον άνθρωπο.

Αντιμετώπισε με το άκαμπτο αλλά και ακέραιο ήθος του τον «φοιτητικό συνδικαλισμό» όταν απαιτούσε «ευνοϊκή μεταχείριση» για κομματικά στελέχη και οπαδούς. Εξ αιτίας αυτού και άλλων πολλών ήρθε αντιμέτωπος με το  πανεπιστημιακό κατεστημένο στο οποίο ουδέποτε υποτάχθηκε.

Ως φίλος, δάσκαλος αλλά και στοργικός πατέρας αγκάλιαζε τους φοιτητές του και διαβλέποντας τα χαρίσματά τους - ο χαρισματικός αυτός άνθρωπος του Θεού – παρότρυνε και καθοδηγούσε όσους ζητούσαν την συμβουλή του.


Υπήρξαν αξέχαστες οι "καταδύσεις" μας στη ελληνική γλώσσα για να διαρπάξουμε τους αστέρευτους θησαυρούς της.  

Από το συγγραφικό του έργο ενδεικτικά αναφέρουμε τα συγγράμματα:

Το Πρόβλημα των εβδομήκοντα Αποστόλων του Κυρίου
Εν Αθήναις :1976

Εντρυφήματα στην σοφία των αρχαίων ελληνικών κειμένων, Αθήνα : Συμμετρία 1996

«Η «ΚΟΙΝΗ» ΩΣ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ 27 ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗΣ Κ.Δ.», Αθήνα 1993

Εκτός αυτών συνέγραψε πλήθος άρθρων υπέρ της Ελληνικής γλώσσης η οποία τον προηγούμενο αιώνα υπέστη βιαία αλλοίωση υπό των «ειδικών» στην καταστροφή του Ελληνισμού.

Ελαφρύ το χώμα της αγαπημένη σου πατρίδος, το Λεωντάρι Βοιωτίας, που από σήμερα σε σκεπάζει αξιαγάπητε δάσκαλέ μας.

Χριστός Ανέστη – Είσελθε εις την ανάπαυσιν του Κυρίου σου. 

ΟΧΙ ρε μεταμοντέρνες προοδευτικάρες!!! ΔΕΝ θα καταργήσετε την Προσευχή από το σχολείο των παιδιών ΜΟΥ.

Γράφει η Χριστιάνα στο olympia

Ξέρω…. το θέμα είναι λεπτό. Εμπλέκεται η θρησκεία. Το αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός μας να πιστεύει σε ΟΠΟΙΟΝ Θεό ή Θεούς θέλει. Και αν θέλει. Μπορεί και να μην θέλει ρε αδερφέ….. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ!!!  

Λεπτό το θέμα και δεν το έχω θίξει ποτέ εδώ μέσα. Ποτέ μου δεν σχολιάζω σε αναρτήσεις θρησκευτικού περιεχομένου. Θέμα Αρχής. ΔΕΝ το αγγίζω.

Τώρα όμως, όχι μόνο θα το αγγίξω, αλλά θα τους ΚΡΑΞΩ με όλη μου την δύναμη.

Ευγένεις κομμένες, ψευτοαριστερίζουσες προοδευτικές ιδεοληψίες πεθαμένες και θα ανοίξω το στόμα μου, γιατί το θέμα ΔΕΝ είναι θρησκευτικό στην ουσία, αλλά βαθύτατα ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Και το ανελέητο ροκάνισμα του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, πρέπει πια να έχει ένα όριο και ένα ΤΕΛΟΣ.

Πρέπει κάποτε να πάρετε απαντήσεις, ελεεινοί και απροκάλυπτοι ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ, σε ΟΠΟΙΟ κόμμα και αν ανήκετε.

Υπάρχει στο πρόγραμμα του Κυρίου Κουβέλη, πρόταση κατάργησης της προσευχής από τα σχολεία. 

Η ερώτησή μου απλή. Τόσο απλή, τόσο αφαιρετική, τόσο αληθινή, που αμφιβάλλω αν μπορεί να την απαντήσει και ο δεινότερος ρήτορας:

ΓΙΑΤΙ;;;;; WHY?????? ( Το λέω και στην βαρβαρικήν, για να με καταλάβετε Κύριοι και Κυρίες, εμπνευστές της εξαίρετης ιδέας…)
Περιμένω, ντε!!!!! Άντε να βοηθήσω.

Επειδή ( because) δεν είναι όλα τα παιδάκια Χριστιανοί Ορθόδοξοι στα σχολεία μας και δεν θέλουμε να έρχονται σε δύσκολη θέση τα άλλα παιδάκια……

Απάντηση: Αυτά τα παιδάκια που δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, θα κάνουν 2 λεπτάκια υπομονή, να τελειώσει η Προσευχή των υπολοίπων Παιδακίων, μένοντας αμέτοχα και ΣΕΒΟΜΕΝΑ την επίσημη θρησκεία της χώρας στην οποία ΖΟΥΝ. ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ( εκτός αν θέλουν να κάνουν και τον Σταυρό τους ) την ώρα που η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΑΚΙΩΝ θα λένε την προσευχή τους.

 
Θα περιμένουν τα 2, 3. 5, 10, 20, 30, παιδάκια, τα 500 να ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΝ.
Και μετά, όλα μαζί, θα γίνουν ένα κουβάρι, θα παίξουν, θα μαλώσουν, θα μάθουν, θα ρωτήσουν, θα κλάψουν, θα γελάσουν, ΟΛΑ μαζί, γιατί είναι ΠΑΙΔΙΑ.

ΠΑΙΔΙΑ που πάνε σε ΕΛΛΗΝΙΚΟ σχολείο ΟΜΩΣ. Οπότε, θα μαθαίνουν ΕΛΛΗΝΙΚΑ και θα βλέπουν τα Ελληνόπουλα να ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥΣ. Αν δεν τους αρέσει ( που είμαι απολύτως βέβαιη ότι δεν τραβάνε κανένα ζόρι) να αλλάξουν χώρα, ήπειρο, πλανήτη ακόμα και γαλαξία!!!!!!
ΔΙ-ΚΑΙ-Ω-ΜΑ ΤΟΥΣ.

- Επειδή (because) είμαστε προοδευτικοί και σεβόμαστε και τιμούμε την μειοψηφία και την διαφορετικότητα.

Απάντηση: Φυσικά!!!! Σπίτια σας!!! Στις παρέες σας!!!! Στις γειτονιές σας!!!! Στην προσωπική σας ζωή!!!! Κάντε το να σας δω και να σας καμαρώσω!!!!!
Όταν ζείτε κύριοι σε ένα ξένο Κράτος με την ΒΟΥΛΗΣΗ σας , θα σεβαστείτε την επίσημη θρησκεία του. Θα την ΑΝΕΧΤΕΙΤΕ.
Οι κορώνες περί προοδευτικότητας, ας εξαντληθούν στα προσωπικά επίπεδα του καθενός μας.
Ας αποδεικνύουμε στην καθημερινή μας ζωή πόσο ΑΝΘΡΩΠΟΙ είμαστε και πόσο ΛΕΥΤΕΡΟΙ στο πνεύμα, σεβόμενοι τον διπλανό μας, ό,τι χρώμα και να έχει, σε όποιον Θεό κι αν πιστεύει, όποιο κόμμα κι αν ψηφίζει, ό,τι και να γουστάρει να κάνει στην κρεββατοκάμαρά του.
Άς δίνουμε ΧΩΡΟ στον άνθρωπό μας, λατρεύοντάς τον ταυτόχρονα.
Αυτή είναι η……προοδευτικότητα Κύριοι, που εσείς την ονομάζετε προοδευτικότητα αλλά εγώ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Δεν δίνω άλλες υποτιθέμενες απαντήσεις, γιατί όσο το σκέφτομαι, τόσο χαλιέμαι απίστευτα. Θα κλείσω λέγοντάς σας με απλά λόγια, τι καταφέρατε να κάνετε με αυτήν σας την πρόστυχη και εκ του πονηρού πρόταση, σε εμένα προσωπικά.

Είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.
ΔΕΝ είμαι αυτό που λένε -της Εκκλησίας-. Δεν είμαι τακτική, δεν ντύνομαι καλά για να πάω την Κυριακή, δεν νηστεύω, δεν εξομολογούμαι, ΔΕΝ τηρώ κανένα πρωτόκολλο, γιατί ο Θεός για μένα είναι ΜΕΣΑ ΜΟΥ, και η Παναγιά ΓΥΡΩ μου και δεν μπορώ να τους βρω στις χλιδάτες εκκλησίες, ούτε στους χλιδάτους ιερείς.
Αντίθετα, δεν έχω αφήσει ξωκλήσι για ξωκλήσι που να μην πάω και να καταθέσω την Ψυχή μου με τις ώρες, ΜΟΝΗ μου, εγώ και Αυτός.

Σας μιλάει λοιπόν Κύριοι, μια ….. όχι θεούσα ,τέλος πάντων. Ξέρετε τι καταφέρατε με αυτό;;;; Να με κάνετε να υποστηρίξω καταστάσεις με τις οποίες ουδέποτε ασχολήθηκα!!!! Το να πηγαίνω ΕΓΩ στην Εκκλησία είναι ένα θέμα. Το να μην ΥΠΑΡΧΕΙ Εκκλησία (έτσι όπως το πάτε, θα το προτείνετε και αυτό) είναι άλλο πράγμα.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.

Ξεσκίσατε την Πατρίδα.
Ξεσκίσατε την Οικογένεια.
Ξεσκίσατε την Θρησκεία.
 

Αυτό είναι η Ελλάδα ρε απανταχού λαμόγια, γαμώ την τρέλλα μου!!!! Αυτό ΗΤΑΝ, αυτό ΕΙΝΑΙ και αυτό ΘΑ ΕΙΝΑΙ. Αλλιώς ΔΕΝ θα είναι.

Θα γίνει Αγγλία. Θα γίνει Ελβετία. Θα γίνει Βέλγιο.

Θα γίνει δηλαδή…… έτσι κι έτσι…..

ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ. Δεν ήταν τυχαίο το σύνθημα. Καθόλου. Η Πατρίδα, η Θρησκεία και η Οικογένεια, έχουν κρατήσει αυτόν τον λαό όρθιο, αυτό το Γένος ζωντανό.
Μπορεί να τα χάσαμε κάπου στον δρόμο μεγαλώνοντας, μπορεί να πέσαμε θύματα των επιλογών μας, μπορεί να ήμασταν πολύ μικροί ή πολύ λίγοι για να καταλάβουμε, μπορεί, μπορεί, μπορεί……

ΑΛΛΑ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΑΡΚΕΙ.

Θα διεκδικήσουμε τα κεκτημένα μας. Τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. Την γλυκιά σιγουριά της Μάνας, που είναι πάντα κάπου τριγύρω.

Το κείμενό μου δεν έχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ πολιτική, ή κομματική μομφή. Το ότι έγινε η πρόταση από το συγκεκριμένο κόμμα, είναι απλώς αποτέλεσμα της μπλεξομπουτίασης των δήθεν αριστεριζόντων με τις κουταμάρες περί αθείας.
Ούτε που με νοιάζουν, ούτε που ασχολούμαι μα αυτούς τους σκελετούς.
Θα έλεγα ακριβώς τα ίδια και ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ίσως, για κάτι από την αντίθετη πλευρά.

ΟΜΩΣ: (Και προσέξτε το ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ αυτό που θα πω. ΠΟΛΥ …) Όταν τα όρια ΚΑΙ η έννοια του φασισμού γίνονται ΑΣΑΦΗ και μπερδεύονται σχεδόν ηδονικά με με την προοδευτικότητα, όταν ο…. ακροδεξιός θέλει να φάει τους λάθρο για πρωινό και ο…… (ακρο)αριστερός θέλει να φάει τον ΕΛΛΗΝΑ για πρωινό…… τότε ξέρετε τι πρέπει να κάνουμε;;;;;;;;;;;

ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΚΟΣΤΟΣ. ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗΜΑ.

ΕΛΛΗΝΕΣ το κέρατό μου μέσα. ΕΛΛΗΝΕΣ.

ΠΕΤΑΞΤΕ ό,τι σας χαλάει και σας προσβάλλει.

ΧΘΕΣ!!!!!

Φιλαράκια στην Ολυμπία. Προσπάθησα να είμαι όσο πιο ευγενής μπορώ για να μην σας φέρω σε δύσκολη θέση με το άρθρο μου. Όμως το ποτήρι ξεχείλισε, ειλικρινά.
Οι άνθρωποι είναι απροκάλυπτα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.
Ανεβάστε το αδέρφια μπας και ξυπνήσει ΕΝΑΣ!!!! Ενας ρε πούστη μου. ΕΝΑΣ.
http://eleftheriskepsii.blogspot.com/
Καλή δύναμη.

το είδαμε στο Λόγια του Αέρα

ΣΧΟΛΙΟ

Α, πα πα φασίστρια......

Η προοδευτικη ιδεολογία απαιτεί τα ελληνάκια να εγκαταλείψουν τις κακές συνήθειες και να μην κανουν την προσευχή και τον Σταυρό τους μπροστά στα ξένα....

Αμ, πως... κ. Κουβέλη.

Αντε και πρωθυπουργός......

http://koukfamily.blogspot.com/2012/04/blog-post_1714.html

Άφθονος Ιλμενίτης (Τιτάνιο) στον νομό του Έβρου, αξίζει 50 φορές πιο πάνω από τον χρυσό. Και χρησιμοποιείται στην αεροναυτική βιομηχανία.

Απέραντο ορυκτό κρύβει στα σπλάχνα του ο ακριτικός Νομός μας. - Έχουμε “προίκα αφάγωτη” - Γιατί όμως κάποιοι κύκλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μην τον εκμεταλλευτούμε; - Συνεχείς αντιδράσεις και προσκόμματα σε κάθε εξορυκτική πρόταση. -Αυτή η μιζέρια, δεν μπορεί να συνεχισθεί.

Εδώ και 67 ολόκληρα χρόνια η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ επιμένει πως ο Έβρος μπορεί να ταΐσει μόνος του ολόκληρη την Ελλάδα, σε σιτηρά, ψάρια, κρέατα, οπωροκηπευτικά, γαλακτοκομικά κ.λ.π. κ.λ.π.

Ακόμη συνεχίζουμε να γράφουμε, πως ο ακριτικός Νομός μας έχει “προίκα αφάγωτη” κι αυτή η προίκα είναι ο ορυκτός μας πλούτος.
Μέσα δε σ' αυτόν υπάρχουν και σπάνια μεταλλεύματα.
Αφορμή για το σημερινό μας δημοσίευμα μας έδωσε ο συνεργάτης μας Ερευνητής – Λαογράφος κ. Βασ. Μιχαηλίδης που μας έστειλε το ακόλουθο σημείωμα.
***
Ο ΙΛΜΕΝΙΤΗΣ ΕΝ ΘΡΑΚΗ,
Υπό του κ. Κων/νου Βραχάμη, Χημικού του Εθνικού Πανεπιστημίου, Διπλωματούχου Αν. Σπουδόν Εφηρμ. Χημείας Παν/μίου Παρισίων.
***
Γράφει λοιπόν ο κ. Βραχάμης στα έτη 1928, στην έκθεσίν του, Δυτικώς του Σουφλίου, και εις απόστασιν 10 χλμ. περίπου εκ της Πόλεως ταύτης, ευρίσκονται τα ερείπια του Τουρκικού άλλοτε χωρίου Ντιστιμπάκ.
Το περί το χωρίον τούτο, τμήμα και ιδίως ο ρους παράλληλους ερχομένου χειμάρρου (Καρανλή Ντερεσί) αποτελεί τα Β.Α. όρια του σχηματισμού βασικών πετρωμάτων, οφιτών κυρίως, όστις καλύπτει εν τη περιοχή περί τα 50 τετρ. Χιλιόμετρα, με διεύθυνσιν Ν. 30ο, W μήκος περίπου1 2 και πλάτος 2-6 χλμ. και περικλείει ισχυρότατα κοιτάσματα χρωμίτου ως απέδειξαν αι γινόμεναι έρευναι, άτινα ανακαλύψαμεν κατά το έτος 1929.
Μελέτην μας επί των κοιτασμάτων τούτων, ως και επί της συστάσεως των νικελιούχων οφιτών της περιοχής, των κοιτών περιφερικής εκκρίσεως, χαλκοπυρίτου αίττινες υπήρχαν ως φαίνεται αντικείμενον εκμεταλλεύσεως των αρχαίων, ως και των φλεβών ξυμπλόκου μεταλλεύματος χαλκοπυρίτου-γαληνίτου-αρσενοπυρίτου.
Ο ιλμενίτης (ΤΙΤΑΝΙΟ) απαντά παρά τον χείμαρρον Καρανλή ντερεσί εντός φλεβών χλωρίτου-Μίκας, ο ιλμενίτης απαντά παρά την κορυφή και τας νοτίους κλιτύς το λόφου Τουλού Τεπέ και παρά το χωρίον Καλαϊτζή Οβά.
Τα εντός χλωρίτου εγκεκλεισμένα τεμάχια Ιγμενίτου-Τιτανίου έχουν βάρος από ολίγων δεκατογράμμων μέχρι χιλιογράμμου-κιλού.
Την παραπάνω έκθεση έλαβα από το Τμήμα Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών 23-06-2008 από κ. Βουδούρη Μεταλλειολόγο.
Βασ. Μιχαηλίδης
***
Σημείωση Ε.Θ.
Οι ορυκτολόγοι και κυρίως οι ειδικοί επιστήμονες επί των μεταλλευμάτων γνωρίζουν πολύ καλά την αξία του Ιλμενίτου.
Που αξίζει 50 φορές πιο πάνω από τον χρυσό. Και χρησιμοποιείται στην αεροναυτική βιομηχανία.Το ερώτημα όμως που μας βασανίζει τόσα χρόνια, είναι γιατί κάθε εξορυκτική προσπάθεια, προσκρούει στην βίαιη και οργισμένη προσπάθεια κάποιων κύκλων που δεν θέλουν με κανένα τρόπο την αξιοποίηση των μεταλλευμάτων που κρύβουν τα σπλάχνα του Έβρου.
Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε;
Όχι στον Χρυσό, όχι στον Ζεόλιθο, όχι και στην επαναλειτουργία των Μεταλλείων Κίρκης.
Που οι Γερμανοί στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο τα λειτούργησαν, δημιουργώντας άψογες τεχνικά εγκαταστάσεις.
Εμείς όμως τα βάλαμε λουκέτο.
Και προχθές μάλιστα στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αν. Μακεδονίας – Θράκης υπήρξε ομόφωνη απόφαση για την ανάδειξη των Μεταλλείων της Κίρκης Έβρου, ως... “ιστορικού τόπου”.
Σε μία περίοδο πρωτοφανούς οικονομικής κρίσεως που βιώνει ο ελληνικός Λαός σε καιρό ειρήνης, θα περιμέναμε μία ομόφωνη απόφαση για την επαναλειτουργία των Μεταλλείων της Κίρκης.
Τέτοια πρόταση όμως δεν ακούσθηκε.
Τί συμβαίνει λοιπόν;
Γιατί τα ορυκτά του Έβρου δεν πρέπει να εξαχθούν;
Υπάρχουν μήπως ξένα συμφέροντα, ή και μυστικές συμφωνίες, που εμείς δεν γνωρίζουμε; Γιατί πολλά αρχίζει και βάσει ο νους μας.
Η επίκληση της οικολογικής καταστροφής δεν πείθει πλέον κανένα, την ώρα μάλιστα που η φτώχεια απλώνεται και η ανεργία διώχνει τα παιδιά μας σε ξένους τόπους.
Ο πλούτος είναι κάτω από τα πόδια μας. Ας τον αξιοποιήσουμε επί τέλους.

http://ellinonea.blogspot.com/2012/04/50.html

Τι δεν θα μας ρωτήσει ο Θεός

agioritis.pblogs.gr
Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει...
1. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι μάρκα αυτοκίνητο οδηγούμε. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους μεταφέραμε με το αυτοκίνητό μας, όταν δεν είχαν μέσο
συγκοινωνίας να μετακινηθούν.

2. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους φιλοξενήσαμε σ'αυτό.

3. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για τα επώνυμα και ακριβά ρούχα που έχουμε στις ντουλάπες μας. Θα μας ρωτήσει πόσους φτωχούς ντύσαμε.

4. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο μεγάλο μισθό παίρνουμε. Θα μας ρωτήσει εάν συμβιβάσαμε τον χαρακτήρα μας για να τον αποκτήσουμε.

5. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τον τίτλο ή τα αξιώματα της εργασίας μας. Θα μας ρωτήσει εάν εκτελέσαμε την εργασία μας με ήθος και με προσοχή.

6. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους φίλους έχουμε. Θα μας ρωτήσει με πόσους ανθρώπους είμαστε φίλοι.

7. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε ποια γειτονιά μένουμε. Θα μας ρωτήσει πώς φερθήκαμε στους γείτονές μας.

8. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για το χρώμα του δέρματος μας. Θα μας ρωτήσει για το περιεχόμενο της καρδιάς μας.

9. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε πόσα μέρη του κόσμου ταξιδεύσαμε και διασκεδάσαμε. Θα μας ρωτήσει εάν επισκεφτήκαμε φτωχικές συνοικίες και αν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε.

10. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε επώνυμοι και ισχυροί. Θα μας ρωτήσει αν είμαστε ταπεινοί και εάν συγχωρούμε τον πλησίον...

http://synodoiporia.blogspot.com/2012/04/blog-post_7525.html

Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες

Κωνσταντίνος Βαβούσκος, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ «Τουρκική πηγή περί Φλωρίνης»

«Σημειωτέον ότι τα μνημονευθέντα αρβανιτοχώρια του Νομού Φλωρίνης (Λέχοβον, Φλάμπουρον και Δροσοπηγή), ήσαν τα σημαντικότερα και ευρωστότερα κέντρα του Ελληνισμού, υπ’ ουδενός ποτέ αμφισβητηθέντα ως προς αυτά.

Εις το Λέχοβον π.χ. κατά την διάρκεια του Μακεδονικού αγώνος, είχεν εγκατασταθή το στρατηγείον των Μακεδονομάχων της περιοχής (είχε καταστή κέντρον στρατιωτικόν του Μακεδονικού Αγώνος) λόγω της ασφαλείας, την οποίαν παρείχε το με γνησίαν και αποφασιστικήν εθνικήν συνείδησιν διαπνεόμενον σύνολον των κατοίκων του».

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων, «Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες».

«Ο όρος Αρβανίτης που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες και πολλούς κατοίκους των Μεσογείων, προέρχεται από τελείως διαφορετική ρίζα.

Συγκεκριμένα από την λέξη ΄Αρβανον, τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της ΄Αννας της Κομνηνής. Από το ΄Αρβανον, δηλαδή από την ελληνικότατη Βόρειο ΄Ηπειρο, κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος, ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν Αρβανίτικα».

Αχιλλέας Λάζαρου, Ρωμανιστής Βαλκανολόγος, «Η Διεπιστημονική Αλήθεια για τους Αρβανίτες»

«Οι απόδημοι Αρβανίτες που βρίσκονται στη στρατιωτική υπηρεσία του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και Ιρλανδίας (1491-1547) συναισθάνονται την ελληνικότητα τους, την οποία διακηρύσουν στεντόρεια προ της μάχης: “Ελλήνων εσμέν παίδες… και τοις εχθροίς… την πάλαι θρυλουμένην Ελλήνων ανδρείαν έργοις αυτοίς φανεράν ποιήσωμεν”.

΄Οταν δε με αιματηρούς αγώνες, αποκτούν κάποιο κομπόδεμα, σπεύδουν και εκπλήρωση τάματος, όπως με την Ελληνική εκκλησία της Νεαπόλεως Ιταλίας το 1597, οι Μιχαήλ Μπούας και Αλέξανδρος Μοσχολέων, που δεν περιορίζονται μόνο στην αναγραφή των αξιωμάτων τους, Magistri Capellani, αλλά προσθέτουν και την Ελληνική τους ταυτότητα “nationis graecae!!».

Από άλλο σημείο του κειμένου

«Κατ’ ακολουθίαν οι διάσπαρτοι ανά την στεριανή και νησιώτικη Ελλάδα Αρβανίτες, ευλόγα σe στίχους τραγουδιού από το Εγκόλπιο του Ρήγα Βελεστινλή προβάλλονται προεξαγγελτικά ΄Ελληνες: Ω Υδραΐοι κι εσείς Ψαριανοί, άνδρες Σπετσιώται και υπόλοιποι Γραικοί!!!

΄Ολοι οι μπουρλοτιέρηδες του αγώνος του 1821 ήσαν Αρβανίτες, προερχόμενοι από τα τρία προαναφερόμενα ηρωικά νησιά!!!

Επίλογος Κειμένου:

Εν τέλει φωτεινότατο δείγμα ελληνικής εθνικής συνειδήσεως μας έχει κληροδοτήσει ο Μακεδονομάχος από τα Κούντουρα (Μάνδρα Αττικής) Βαγγέλης Κοροπούλης: “…θά αγωνισθώ μέχρι να ελευθερωθή η Μακεδονία και θα πεθάνω εδώ… “.
Πηγή: Θεοδρομία

http://www.pistos.gr/enhmerwsh/ekklhsiastika/allo-albanoi-kai-allo-arbanites

"οι Χριστιανοί είναι τα συχνότερα θύματα λόγου μίσους και βίας"

Aκροαριστερή γερμανική ιστοσελίδα θέλει να "δουν τις εκκλησίες να καίγονται"

- Ο Αντι-χριστιανισμός είναι ο αντισημιτισμός της Αριστεράς.

Κάποιοι σκοτεινοί "κύκλοι" προσπαθούν να χτυπήσουν το Χριστιανισμό με ότι μέσο διαθέτουν. Το περίεργο είναι ότι αυτό συμβαίνει μόνο με το χριστιανισμό. Όχι με άλλες θρησκείες. Ισως μετά να έρθει η σειρά τους αλλά προς το παρόν η Νέα Τάξη Πραγμάτων με το χριστιανισμό ασχολείται. Μια online πρόσκληση "να δούμε εκκλησίες να καίγονται", δόθηκε στη δημοσιότητα ως "Χριστουγεννιάτικη ευχή" για το 2011 από μια ομάδα αριστερών εξτρεμιστών που ονομάζεται ‘Antifa Freiburg’ («αντίφα Φράιμπουργκ»). "Εμείς θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι θα υπάρξει ένα θαύμα και θα μπορούμε να θερμανθούμε το επόμενο έτος στη λάμψη των εκκλησιών που θα καίγονται".

Έχοντας λάβει αρκετές καταγγελίες από Χριστιανούς οι οποίοι φοβούνταν ότι τις προτροπές, αν ίσως όχι άμεσα, μπορεί σύντομα να ακολουθήσουν ενέργειες, ο εισαγγελέας άρχισε έρευνα - αλλά στη συνέχεια αποφάσισε να εγκαταλείψει την υπόθεση, λέγοντας ότι η επιθυμία που εξέφρασε η αντίφα Φράιμπουργκ να "δούμε μερικές εκκλησίες να καίγονται τον επόμενο χρόνο" ήταν απλά μια «άγευστη δημοσίευση η οποία, αφού δεν στρέφεται εναντίον ενός συγκεκριμένου προσώπου ή ενός συγκεκριμένου κτιρίου εκκλησίας, δεν σχετίζεται με το ποινικό δίκαιο. Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι «θα ήταν σε κάθε περίπτωση δύσκολο να προσδιοριστεί ο συγγραφέας της πρόσκλησης», δεδομένου ότι η αντίφα Φράιμπουργκ δημοσιεύει την εμπρηστική προπαγάνδα της από ένα διακομιστή που βρίσκεται στην Ισλανδία.

Η ατιμωρησία φέρνει το έγκλημα. Η άρνηση του εισαγγελέα να διερευνήσει περαιτέρω την υπόθεση αυτή ελήφθη ως ενθάρρυνση, από τους αυτο-χαρακτηριζόμενους «αντιφασίστες» (οι οποίοι, αν κρίνουμε από τις πράξεις τους, είναι στην πραγματικότητα τα Τάγματα Εφόδου της εποχής μας): που δημοσίευσαν αμέσως μετά μια άλλη εμπρηστική δήλωση, ζητώντας να καούν οι εγκαταστάσεις της Kath.net, της καθολικής ιστοσελίδας που έφερε στο φως την υπόθεση.

Φαντάζεται κανείς κάποιον εισαγγελέα οπουδήποτε στην Ευρώπη, να κάνει εξίσου τα στραβά μάτια σε εγκλήματα μίσους και προτροπές για βία που θα στρέφονταν κατά Εβραίων, Μουσουλμάνων, ‘Ρομά’, Αφρικανών, ομοφυλόφιλων ή οποιασδήποτε άλλης κοινωνικής ομάδας; Φυσικά όχι. Αλλά αν τα εγκλήματα μίσους στρέφονται κατά των χριστιανών, τότε φαίνεται να είναι εντελώς αποδεκτά. Και φυσικά κανείς δεν διαμαρτύρεται, κανείς δεν φωνάζει για «ρατσισμό» και «αγώνα κατά της χριστιανοφοβίας». Όπως μια παλιά παροιμία λέει: Ο Αντι-χριστιανισμός είναι ο αντισημιτισμός της Αριστεράς.

Το «Παρατηρητήριο για την Μισαλλοδοξία και τις Διακρίσεις κατά των Χριστιανών», (“Observatoryon Intolerance and Discrimination against Christians”), από όπου προέχεται και η είδηση, είναι ένα μη κυβερνητικό ερευνητικό ινστιτούτο που εδρεύει στη Βιέννη και το οποίο δημοσίευσε πρόσφατα μια έκθεση σχετικά με τα εγκλήματα μίσους κατά των χριστιανών στην Ευρώπη. Έχει βρεθεί ότι οι Χριστιανοί είναι τα συχνότερα θύματα λόγου μίσους και βίας. Όχι κάποια από όλες αυτές τις «ευπαθείς ομάδες» και «μειονότητες» που συνήθως μονοπωλούν το ρόλο του «θύματος», αλλά οι Χριστιανοί. Και πολύ συχνά οι δράστες των εγκλημάτων αυτών είναι ριζοσπαστικές φεμινίστριες, ριζοσπαστικές ομάδες του ομοφυλοφιλικού λόμπι και φανατικοί υπέρ των αμβλώσεων.

 defencenet.gr -αναδημοσίευση από εδώ 

Σχόλιο: Μόνο ο Θεός θέλει τον άνθρωπο ελεύθερο. Γι αυτό οι χριστιανοί πρέπει να είναι πάντοτε ετοιμοπόλεμοι.