Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 68ο
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
ΦΟΒΟΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΒΡΕΦΟΠΟΙΗΣΗ
«Ιός Δυτικού Νείλου: Ανησυχία για την αύξηση κρουσμάτων – Σε Ανατολική Αττική, Καρδίτσα και Λάρισα τα περισσότερα.
Μέχρι τις 19 Αυγούστου 2026 έχουν ήδη καταγραφεί 157 κρούσματα και 13 θάνατοι, όταν σε ολόκληρο το έτος 2025 είχαν δηλωθεί 96 κρούσματα και 9 θάνατοι.
Σημαντική αύξηση των κρουσμάτων του ιού του Δυτικού Νείλου καταγράφεται στη χώρα μας, με τις αρμόδιες αρχές να εντείνουν τα μέτρα καταπολέμησης των κουνουπιών»1.
Ζούμε, άραγε, το ριμέικ του κορωνοϊού;
Η ίδια φοβογλώσσα που άρχισαν να χρησιμοποιούν εντατικά οι
τρομολάγνοι δημοσιογράφοι από τις 11 Μαρτίου 2020 επιστρατεύεται 6 χρόνια μετά και για τα κουνούπια!Κάποιοι γνώριμοι τηλεγυρολόγοι που εκράδαιναν το μαστίγιο της μάσκας και του εμβολίου έσκασαν πάλι μύτη!
Η πρόκληση πανικού από τα ΜΜΕ είναι μια ακόμη απόδειξη ότι ο προπαγανδιστικός μηχανισμός μάς μεταχειρίζεται βρεφοποιητικά και, κατ’ επέκτασιν, κακοποιητικά!
Δεν ξεχνάμε ποτέ: Η βρεφοποίηση (infantilization) είναι μία από τις πιο ύπουλες προπαγανδιστικές τεχνικές μιας κυβέρνησης που θέλει να μετατρέψει τους πολίτες σε νηπιακές πλαστελίνες ευχερώς χειραγωγήσιμες.
Kι όσο πιο τρομαγμένοι οι πολίτες τόσο πιο γερά οχυρωμένοι πίσω από τα κάγκελα της νηπιακής κούνιας τους, εκλιπαρώντας για βοήθεια και προστασία από το παντοδύναμο «γονεϊκό» κράτος, που για την καταπολέμηση των παγκόσμιων κρίσεων πρέπει να γίνει και αυτό παγκόσμιο.
Άρα, πίσω από την τεχνική της βρεφοποίησης θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ότι κρύβεται το σατανικό σχέδιο για την επιβολή μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης.
ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΟΥ ΟΡΓΟΥΕΛΙΚΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ 101
Ο μεγαλύτερος μπαμπούλας για τον Ουίνστον Σμίθ του οργουελικού «1984» ήταν οι αρουραίοι που υπήρχαν στον θάλαμο 101.
Στο κεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα «πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμή του πάνω σε έναν άλλον άνθρωπο», το οποίο ο βασανιστής του θαλάμου 101, δηλ. ο Ο’Μπράιεν, έθεσε στον Ουίνστον, προτού τον υποβάλει στο βασανιστήριο με το κλουβί των αρουραίων να απειλεί να κατασπαράξει το πρόσωπό του, ο τελευταίος απάντησε:
«Κάνοντάς τον να υποφέρει».
Σε ένα από τα σημαντικότερα χωρία του «1984» για την κατανόηση του τρόπου (μεταξύ άλλων: εκφοβιστικής) λειτουργίας του πιο απάνθρωπου ολοκληρωτικού καθεστώτος που θα μπορούσε ποτέ να επινοηθεί και εγκαθιδρυθεί, ο Τζωρτζ Όργουελ βάζει τον Ο’Μπράιεν να επαληθεύσει την ορθότητα αυτής της απάντησης που του έδωσε ο Ουίνστον Σμιθ, διευκρινίζοντας:
«Ακριβώς. Κάνοντάς τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν αρκεί. Αν δεν υποφέρει, πώς μπορείς να είσαι βέβαιος ότι υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του; Δύναμη είναι να επιβάλεις πόνο και ταπείνωση. Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι, δίνοντάς του το σχήμα που θέλεις εσύ. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε; Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές Ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλαιοί μεταρρυθμιστές. Είναι ένας κόσμος φόβου και προδοσίας και βασανιστηρίων. Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζόμενων, ένας κόσμος που, όσο τελειοποιείται, θα γίνεται ολοένα και πιο ανελέητος. Η πρόοδος στον δικό μας κόσμο θα σημαίνει πρόοδο προς περισσότερο πόνο. Οι παλαιοί πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως ήταν θεμελιωμένοι στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας είναι θεμελιωμένος στο μίσος. Στον δικό μας κόσμο δεν θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από τον φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τα άλλα θα τα καταπνίξουμε. Ήδη τώρα καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης που έχουν επιζήσει από την προεπαναστατική εποχή. Σπάσαμε τους δεσμούς που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άντρες με τους άντρες, τον άντρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή τον φίλο του. Στο μέλλον όμως, δεν θα υπάρχουν ούτε γυναίκες ούτε φίλοι. Τα παιδιά θα τα παίρνουμε από τη μητέρα τους μόλις γεννιούνται, όπως παίρνει κανείς τα αυγά από την κότα. Το σεξουαλικό ένστικτο θα ξεριζωθεί. Η αναπαραγωγή θα είναι μια ετήσια τυπική διαδικασία όπως η ανανέωση του δελτίου τροφίμων. Θα εξαλείψουμε τον οργασμό. Οι νευρολόγοι εργάζονται πάνω σε αυτό τώρα. Δεν θα υπάρχει πίστη παρά μόνο για το Κόμμα, δεν θα υπάρχει αγάπη παρά μόνο για τον Μεγάλο Αδελφό. Δεν θα υπάρχει γέλιο, παρά μόνο το γέλιο του θριάμβου για κάποιον νικημένο εχθρό. Δεν θα υπάρχουν τέχνη, λογοτεχνία, επιστήμη. Όταν θα είμαστε παντοδύναμοι, δεν θα έχουμε πια την ανάγκη της επιστήμης. Δεν θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ομορφιά και στην ασχήμια. Δεν θα υπάρχει πια η περιέργεια ούτε η χαρά της ζωής. Δεν θα υπάρχει άμιλλα. Πάντα όμως –αυτό μην το ξεχνάς, Γουίνστον–, πάντα θα υπάρχει η μέθη της δύναμης, που ολοένα θα μεγαλώνει, ολοένα θα οξύνεται περισσότερο. Πάντα, σε κάθε στιγμή, θα υπάρχει η αγαλλίαση της νίκης, η συγκίνηση να ποδοπατάς έναν ανήμπορο εχθρό. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου – για πάντα».
Ο βασανιστής του Ουίνστον συμπληρώνει:
«Και να θυμάσαι πως αυτό θα είναι για πάντα. Το πρόσωπο που θα ποδοπατιέται θα βρίσκεται εκεί πάντα. Ο αιρετικός, ο εχθρός της κοινωνίας θα υπάρχει πάντα για να νικηθεί και να ταπεινωθεί ξανά και ξανά. Όλα όσα πέρασες από τη στιγμή που έπεσες στα χέρια μας, όλα αυτά θα συνεχίζονται και μάλιστα χειρότερα. Η κατασκοπία, οι προδοσίες, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, οι εξαφανίσεις δεν θα σταματήσουν ποτέ. Θα είναι ένας κόσμος τρόμου, όπως και ένας κόσμος θριάμβου. Όσο ισχυρότερο θα γίνεται το Κόμμα τόσο λιγότερο ανεκτικό θα είναι. Όσο μικρότερη η αντίσταση τόσο μεγαλύτερος ο δεσποτισμός. Ο Γκολντστάιν και οι αιρέσεις του θα υπάρχουν πάντα. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, θα συντρίβεται, θα ατιμάζεται, θα γελοιοποιείται, θα γίνεται κατάπτυστος – ωστόσο θα υπάρχει πάντα. Το δράμα που παίζω μαζί σου εδώ και εφτά χρόνια θα παίζεται και θα ξαναπαίζεται, από γενιά σε γενιά, ολοένα και πιο έντεχνα. Θα έχουμε πάντα εδώ, στο έλεός μας, τον αιρετικό, που θα ξεφωνίζει από τον πόνο, συντετριμμένος, άξιος κάθε περιφρόνησης και στο τέλος μετανιωμένος θα σέρνεται με τη θέλησή του στα πόδια μας, ενώ θα έχει σωθεί από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτός είναι ο κόσμος που ετοιμάζουμε, Γουίνστον. Ένας κόσμος όπου η μία νίκη θα διαδέχεται την άλλη και ο ένας θρίαμβος θα έρχεται μετά τον άλλο, μια αδιάκοπη πίεση, μια συνεχής πίεση στο απώτατο σημείο της δύναμης. Αρχίζεις, βλέπω, να καταλαβαίνεις πώς θα είναι αυτός ο κόσμος, στο τέλος όμως θα προχωρήσεις πιο πέρα από αυτό. Θα τον αποδεχτείς, θα τον καλωσορίσεις, θα γίνεις μέρος του».
Και, πράγματι, ο Ουίνστον Σμιθ κατέληξε να αγαπήσει τον Μεγάλο Αδελφό!
ΟΙ ΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΛΑΩΝ
Οι μπαμπούλες των σύγχρονων λαών, μέσω των οποίων η παγκόσμια εξουσία επιδιώκει, αντιστοίχως, την χειραγώγηση των πολιτών και την πλήρη υποταγή τους στα προγράμματα της υπερεθνικής ελίτ, δεν έχουν τελειωμό: π.χ. ιοί, φωτιές, σεισμοί, πλημμύρες, κλιματική αλλαγή, ακρίβεια, κουνούπια και, βεβαίως, πόλεμοι.
Ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες το μενού της τρομολαγνείας, εκτός από τους φονικούς καύσωνες και τα κουνούπια, περιέχει κι άλλους «αόρατους εχθρούς», όπως μωβ μέδουσες, καρχαρίες, λαγοκέφαλους2, κατσαρίδες3 κ.ο.κ. Και, φυσικά, σύμφωνα με την πάγια προπαγάνδα των ΜΜΕ, ενάντια σε όλους αυτούς τους εχθρούς (πρέπει να) κηρύσσουμε τον «πόλεμο» και να δίνουμε «μάχες»!
Η συστηματική κατατρομοκράτηση των λαών, και δη του ελληνικού, η οποία υλοποιείται παγίως και τους καλοκαιρινούς μήνες, δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων μόνο ετών.
Επί παραδείγματι, στην εφημερίδα «Ακρόπολις» της 3ης Ιουλίου 1979 (σελ. 6) υπήρχε δημοσίευμα με τίτλο «Από πέντε αρρώστιες κινδυνεύουμε το Καλοκαίρι: Εγκεφαλίτιδα, καρκίνο δέρματος, θερμοπληξία, έρπητα, λοιμώξεις».
Στον πόλεμο κατά των κουνουπιών αναφερόταν στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα «Το Βήμα» που είχε κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1979. Στο σχετικό άρθρο του ο Νικήτας Ορφανίδης έγραφε εισαγωγικώς τα εξής (παρατηρήστε την πολεμική ορολογία που χρησιμοποιεί ο συντάκτης, όπως ακριβώς πράττουν και οι σημερινοί συνάδελφοί του):
«Ἡ ἑλονοσία ἔχει ἐκλείψει ἐδῶ καὶ χρόνια ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὰ κοινὰ κουνούπια ἐξακολουθοῦν νὰ ταλαιπωροῦν τοὺς κατοίκους πολλῶν περιοχῶν τῆς χώρας ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ ἰδιαίτερα τὸ καλοκαίρι. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἀλλά καὶ γιὰ τὴν ἐξασφάλιση εὐχάριστης καὶ ἄνετης παραμονῆς τῶν ξένων ἐπισκεπτῶν στὴ χώρα, τὸ ὑπουργεῖο Κοινωνικῶν Ὑπηρεσιῶν συνεχίζει τὴν ἐφαρμογὴ εἰδικοῦ προγράμματος γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν κουνουπιῶν. Προτοῦ ἀρχίσει ἡ ἐπιδημικὴ περίοδος καὶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τοῦ 1978, ποὺ συγκεντρώθηκαν καὶ μελετήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀρμόδια ὑπηρεσία, ἀποφασίσθηκε νὰ ἀναληφθεῖ ἐφέτος ἐντονότερή προσπάθεια γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν κοινῶν καὶ ἀνωφελῶν κουνουπιῶν σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς καὶ ἰδιαίτερα σὲ κεῖνες ποὺ προσελκύουν τουρίστες.
Ἡ μάχη ἐναντίον τῶν κουνουπιῶν χρησιμοποιεῖται κάθε χρόνο μὲ πάγιο κονδύλι τοῦ προγράμματος δημόσιων ἐπενδύσεων, συνεισφέρουν ὅμως καὶ τὰ νομαρχιακὰ ταμεῖα, ὅσο τοὺς εἶναι δυνατό. Ἔτσι, πεπειραμένοι καὶ μὴ ἐργάτες ψεκαστές, χωρισμένοι σὲ συνεργεῖα, θὰ ἀρχίσουν σὲ λίγο ἕνα ἐπίπονο ἔργο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν κοινῶν καὶ ἀνωφελῶν κουνουπιῶν, σκορπῶντας προνυμφοφάγα ἰχθύδια, ψεκάζοντας διάφορα οἰκήματα ἐλονοσόπληκτων χωριῶν καὶ ρίχνοντας πετρέλαιο σὲ κάθε ἑστία ἐκκολάψεως τῶν ἐντόμων».
Πάντως, ο μπαμπούλας των κουνουπιών εμφανίσθηκε προ μηνών και σε στάσεις λεωφορείων, όπου υπήρχε γραμμένο ένα μήνυμα που προπαγάνδιζε την «κλιματική κρίση» συνδέοντάς την με την επιδρομή των κουνουπιών:
«Κουνούπια στην Ισλανδία. Δεν είναι αστείο. Είναι κλιματική κρίση».
ΜΠΙΛ ΓΚΕΙΤΣ
Ο... μέγας φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εποχή του κορωνοϊού λόγω της εμβολιαστικής προπαγάνδας.
Κάπου πήρε το μάτι μου ότι έχει ασχοληθεί και με τα κουνούπια.
Το 2022, ο Γκέιτς αναρωτιόταν: Μπορούμε να νικήσουμε το πιο θανατηφόρο πλάσμα παγκοσμίως, δηλ. το κουνούπι;
«Μέσα σε ένα διώροφο τούβλινο κτήριο στο Μεντεγίν της Κολομβίας, οι επιστήμονες εργάζονται πολλές ώρες σε εργαστήρια που εκτρέφουν εκατομμύρια κουνούπια», αναφέρει σχετικό δημοσίευμα4.
Ένα είναι σίγουρο: Κάθε «φιλάνθρωπος» Γκέιτς στον ανάποδο κόσμο είναι «μισάνθρωπος» και άρα αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν κουνούπια που πρέπει να τους κάνει χαλκομανία.
«ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ»: Ο ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΓΚΟΛΝΤΣΤΑΪΝ
Ο μέγας πονοκέφαλος της ελίτ είναι ο προπαγανδιζόμενος υπερπληθυσμός. Θα κάνουν το παν για να μας αποδεκατίσουν, πάντοτε με το πρόσχημα ότι ενεργούν για το καλό μας.
Κι αφού μας αποδεκατίσουν, θα προσπαθήσουν να μας ελέγχουν-επιτηρούν νυχθημερόν μέσω της τεχνολογίας τους.
Φυσικά, όποιος τολμά να διατυπώνει τέτοιους ισχυρισμούς αποκτά την ρετσινιά του «συνωμοσιολόγου»!
Αξιοποιώντας το οργουελικό χωρίο από το «1984» που παρατέθηκε πιο πάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο «συνωμοσιολόγος» του 21ου αιώνα δεν είναι παρά «ο αιρετικός, ο εχθρός της κοινωνίας» που «θα υπάρχει πάντα για να νικηθεί και να ταπεινωθεί ξανά και ξανά».
Κάθε στιγματισμένος από το κυρίαρχο σύστημα «συνωμοσιολόγος» είναι, λοιπόν, ό,τι και ο Γκολντστάιν της δυστοπικής Ωκεανίας, που χρησίμευε για να συσπειρώνονται όλοι οι υπόλοιποι κάτω από τις φτερούγες του ολοκληρωτικού καθεστώτος.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω άρθρο αποτελεί εμπλουτισμένη εκδοχή του κειμένου που αναρτήθηκε προσφάτως στον λογαριασμό του γράφοντος στο facebook και κέντρισε το ενδιαφέρον του δημοσιογράφου Δημήτρη Δραγάτη, ο οποίος το μετέτρεψε σε βίντεο αναρτηθέν στο κανάλι του «Ελεύθερη Πένα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου