Τί είναι η Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν);

Φως ιλαρόν

Φως ιλαρόν άγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, άγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ήλίου δύσιν, ίδόντες φως εσπερινόν υμνούμεν Πατέρα, Υίόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιον σε εν πάσι καιροίς υμνείσΘαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς διό ο κόσμος σε δοξάζει.
Κύριε ‘Ιησού Χριστέ, πού είσαι το γλυκό φως τής αγίας δόξας του αθανάτου, του ουρανίου, του αγίου, του μακάριου Πατέρα σου, τώρα πού φτάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, εσένα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τον ένα Θεό. Πρέπει σε κάθε ώρα και στιγμή να σε υμνούμε με καθαρές ψυχές και χαρούμενες φωνές, Υιέ Θεού, γιατί εσύ δίνεις τη ζωή και γι’ αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.
Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν) 
Η Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν) είναι αρχαίος ύμνος, που συνδέθηκε με την ακολουθία του Εσπερινού από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Η ύπαρξη του ύμνου αυτού μαρτυρείται ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Μάλιστα, ο Μέγας Βασίλειος αναφέρεται στην ύπαρξή του και τον χαρακτηρίζει ως «αρχαίαν φωνήν». Από τη μαρτυρία αυτή συνάγεται, ότι η Επιλύχνιος Ευχαριστία απηχεί λατρευτική παράδοση πολύ αρχαιότερη του 4ου μ.Χ. αιώνος. Η σύνθεση του ύμνου αποδίδεται στον μάρτυρα Αθηνογένη, ο οποίος, κατά την παράδοση, τον εκφώνησε, την ώρα που τον οδηγούσαν στο μαρτύριο. Ο ύμνος, με ποιητική γλώσσα, απευθύνεται προς το Χριστό, τον οποίο και ονομάζει Φως Ιλαρόν. Το Ιλαρόν, όμως, αυτό Φως, είναι διαφορετικό, ως προς τη φύση Του, από το κτιστό φως του ήλιου, γιατί είναι το «(Φως) της Αγίας Δόξης του Αθανάτου, Ουρανίου και Μάκαρος Θεού Πατρός». Σε αυτό το Άκτιστο Φως της Αγίας Δόξης, που είναι ο Χριστός, ανάγουν οι χριστιανοί λατρευτικά το νου και την καρδιά τους, κάθε φορά, που, «επί την ηλίου δύσιν», βλέπουν το «εσπερινόν φως» του φυσικού ήλιου, και μέσα από αυτή τη μυσταγωγική αναγωγή αισθάνονται την ανάγκη να υμνήσουν «Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν». Ο επίλογος του ύμνου, απευθυνόμενος, όπως και ο υπόλοιπος ύμνος, προς το Χριστό, δικαιολογεί την πνευματική αυτή αντίδραση των χριστιανών στη θέα του εσπερινού φωτός, γιατί «…Άξιον Σε εν πάσι καιροίς υμνήσθαι φωναίς οσίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς, διό ο κόσμος Σε δοξάζει».

http://orthodoxanswers.gr/Τί-είναι-η-Επιλύχνιος-Ευχαριστία-Φως-Ι/

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ

Ημερομηνία εορτής:	01/10/2013
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 1 Οκτωβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγια Σκεπη Της Υπεραγιας Θεοτοκου Εν Βλαχερνω

Σκέπῃ σου Ἁγνή, πιστοὺς ἅπαντας σκέπεις· Σκέπη πέλεις γάρ, καὶ κόσμου σωτηρία· Ἑνὶ πρώτῃ μαφόριον Ἁγνῆς ὑμνηπόλους σκέπασε.

Βιογραφία Σύμφωνα με το συναξάρι, «Τῇ Α' τοῦ αὐτοῦ μηνός, τὴν ἀνάμνησιν ἑορτάζομεν τῆς ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἤτοι τοῦ ἱεροῦ αὐτῆς Μαφορίου τοῦ ἐν τῇ σορῷ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν, ὅτε ὁ ὅσιος Ἀνδρέας, ὁ διὰ Χριστὸν σαλός, κατεῖδε ἐφηπλωμένην αὐτὴν ἄνωθεν, καὶ πάντας εὐσεβεῖς περισκέπουσαν». Την γιορτή αυτή, η Εκκλησία της Ελλάδος, την έχει μεταθέσει στις 28 Οκτωβρίου, όπου η Ελλάδα γιορτάζει το μεγάλο γεγονός της διασώσεως και απελευθερώσεως της από τον Ιταλογερμανικό ζυγό.

Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ. Τῇ Θεοτόκῳ οἱ Πιστοὶ νῦν προσπελάσωμεν, καὶ τὸ μαφόριον αὐτῆς κατασπασώμεθα, ἀναμέλποντες ἐφύμνια κατὰ χρέος. Σκέπη πέλει γάρ, πιστοὺς σκέπουσα ἅπαντας, καὶ φρουροῦσα ἐκ παντοίων περιστάσεων, τοὺς κραυγάζοντας, χαῖρε Σκέπη ὁλόφωτε. Ὁ Οἶκος Ἄγγελοι οὐρανόθεν, καὶ βροτῶν πλήθη γῆθεν, συμφώνως ἀνυμνήσωμεν πόθῳ, τὴν ὑπέρφωτον Σκέπην Μητρὸς Θεοῦ, ἣν Ἀνδρέας ὁ κλεινὸς κατεῖδε, καὶ πρὸς αὐτὴν ἐφύμνια προσείπωμεν ἀναβοῶντες, Χαῖρε ἡ Σκέπη Μητρὸς Κυρίου, Χαῖρε μαφόριον τῆς Πανάγνου. Χαῖρε ἡ πάντας τοὺς πιστοὺς περισκέπουσα, Χαῖρε ἐναντίους ἐχθροὺς καταθραύουσα. Χαῖρε ὅτι τοὺς σοὺς πρόσφυγας περισκέπεις φεραυγῶς· Χαῖρε ὅτι τοὺς καλοῦντάς σε, διασώζεις ἐναργῶς. Χαῖρε στῦλε ὄντως πύρινε, ὁδηγοῦσα τοὺς πιστούς, Χαῖρε κλῖμαξ ἐπανάγουσα ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανούς. Χαῖρε Σκέπη Πανάγνου, εὐσεβῶν σωτηρία, Χαῖρε Μήτηρ Κυρίου, μοναστῶν προστασία. Χαῖρε δι' ἧς ἡ χάρις ἐπέλαμψε, Χαῖρε ὑφ' ἧς ἡ λύπη κατέπαυσε. Χαῖρε Σκέπη ὁλόφωτε.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου	Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου
Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου

«Ὁ Ἐπίσκοπος στήν Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία στόν Ἐπίσκοπο»-Ὁ Ἅγιος Κυπριανός (β)

  Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Στό προηγούμενο κήρυγμα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, σᾶς μιλοῦσα γιά τόν ἅγιο Κυπριανό, τόν Ἐπίσκοπο Καρχηδόνος τῆς Ἀφρικῆς. Εἶναι ἕνας μεγάλος ἅγιος Πατέρας μέ ὡραία ἐκκλησιολογική θεολογία.
Στήν ἐποχή του συνέβησαν κάποια περιστατικά, πού τόν προκάλεσαν νά ἀναπτύξει τήν θεολογία αὐτή. Στό προηγούμενο κήρυγμά μας εἴπαμε μερικά ὡραῖα ἀπό τά ὅσα λέγει ὁ ἅγιος Κυπριανός περί Ἐκκλησίας. 
Ἰδιαίτερα μήν ξεχνᾶτε, χριστιανοί μου, αὐτό πού μᾶς εἶπε ὁ ἅγιος, ὅτι δέν μποροῦμε νά λέμε τόν Θεό Πατέρα, ἄν δέν ἔχουμε τήν Ἐκκλησία μητέρα. Ἀκόμη εἴπαμε ὅτι ὁ ἅγιος Κυπριανός μιλώντας γιά τήν Ἐκκλησία εἶπε ἐκεῖνον τόν περίεργο λόγο του: «Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι στήν Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία στόν Ἐπίσκοπο καί ἄν κανείς δέν εἶναι μέ τόν Ἐπίσκοπο, δέν εἶναι καί μέ τήν Ἐκκλησία». 
Αὐτόν τόν βαθύ λόγο τοῦ ἁγίου δέν εἴχαμε τόν χρόνο στό προηγούμενο κήρυγμα νά τόν ἑρμηνεύσουμε καί σᾶς ὑποσχέθηκα νά τόν ἑρμηνεύσω στό ἑπόμενο κήρυγμα. Ἀκοῦστε λοιπόν, ἀδελφοί μου χριστιανοί, σήμερα τήν ἑρμηνεία του μέ λίγα καί ἁπλᾶ λόγια. 

2. «Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι στήν Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία στόν Ἐπίσκοπο». Γιά νά σᾶς ἐξηγήσω τί σημαίνουν τά λόγια αὐτά τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ εἶναι ἀπαραίτητο νά σᾶς πῶ τί καλεῖται «Ἐκκλησία». 
Δέν εἶναι εὔκολο, χριστιανοί μου, νά σᾶς ἀπαντήσω στό ἐρώτημα αὐτό, τί εἶναι Ἐκκλησία. Ἀφοῦ νά φανταστεῖτε κανένας ἅγιος Πατέρας δέν δίνει ὁρισμό γιά τό τί εἶναι Ἐκκλησία. Αὐτά πού λέγουν τά σχολικά βιβλία περί Ἐκκλησίας εἶναι μᾶλλον λανθασμένοι ὁρισμοί. 
Ἀλλά ἔχω ξαφνιαστεῖ καί ἔχω θαυμάσει, χριστιανοί μου, τήν δική σας, τῶν ἁπλῶν γιαγιάδων τήν θεολογία. Ἄν ἔρθω στό χωριό σας καί ρωτήσω μιά γιαγιά, «γιαγιά, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία;», ἡ γιαγιά θά σηκώσει τό χέρι της, θά μοῦ δείξει τόν ἱερό Ναό τοῦ χωριοῦ καί θά μοῦ πεῖ: «Νά ἡ Ἐκκλησία»! 
Πραγματικά, χριστιανοί μου, αὐτό εἶναι ἡ Ἐκκλησία.
Ὄχι βέβαια τά τείχια τοῦ Ναοῦ, ἀλλά αὐτό πού γίνεται μέσα στόν Ναό. Καί μέσα στό Ναό γίνεται ἡ θεία Λειτουργία. Ἐκκλησία εἶναι ἡ θεία Λειτουργία! Κάποτε, θυμᾶμαι, θά κάναμε μία Λειτουργία σέ ἕνα ἐξωκκλήσι καί ἑτοιμάζαμε τά ἀναγκαῖα γι᾽ αὐτήν. 
Ἕνα μικρό κοριτσάκι, θυμᾶμαι, ἡ Κατερίνα ἡ Παρθενίου, πού πήγαινε στήν Γ´ Δημοτικοῦ, μᾶς εἶπε: «Ἄ! Ἐδῶ θά κάνουμε Ἐκκλησία σήμερα;»! «Ναί, παιδάκι μου», τῆς ἀπάντησα. «Ἐδῶ θά κάνουμε Ἐκκλησία σήμερα». Ἐκκλησία εἶναι ἡ θεία Λειτουργία. 
Αὐτό πού δέν ξέρουν νά ποῦν σωστά οἱ μεγάλοι καί μορφωμένοι τάχατες θεολόγοι, τό ξέρει νά τό πεῖ ἡ ἀγράμματη γιαγιά καί τό μικρό παιδάκι. Ἐκκλησία, χριστιανοί μου, εἶναι ἡ σύναξη, ἡ συνάθροιση δηλαδή τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ νά τελέσει μέ τόν Ἱερέα του τήν θεία Λειτουργία. 
Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου: «Συνερχομένων ὑμῶν ἐν Ἐκκλησίᾳ» (Α´ Κορ. 11,18). Εἶναι δέ φανερό ἀπό ὅλη τήν περικοπή πού λέγεται ἡ φράση αὐτή ὅτι ὁ Ἀπόστολος μιλάει γιά τήν σύναξη τῶν χριστιανῶν νά τελέσουν τήν θεία Εὐχαριστία. Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος λέει κάπου στίς ἐπιστολές του ὅτι Ἐκκλησία εἶναι «τό θυσιαστήριο», ἡ ἁγία Τράπεζα δηλαδή, πάνω στήν ὁποία τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία.1 

3. Σᾶς εἶπα μέχρι τώρα, ἀδελφοί μου, τί καλεῖται Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα μυστήριο. Καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά τό κατανοήσουμε. Τό ζοῦμε ὅμως καί τό γευόμαστε ὅταν ἀκοῦμε τήν καμπάνα τοῦ χωριοῦ μας, πρώτη, δεύτερη καί τρίτη καμπάνα, καί πηγαίνουμε στόν Ἱερό Ναό, πού μᾶς ἄφησαν σάν προίκα ἱερή οἱ ἅγιοι παπποῦδες μας, καί τελοῦμε μέ τόν Ἱερέα τήν θεία Λειτουργία. 
Αὐτό, ξαναλέγω, εἶναι Ἐκκλησία.
 Τώρα θέλω νά σᾶς πῶ καί νά σᾶς ἀποδείξω, χριστιανοί μου, ὅτι τήν θεία Λειτουργία, αὐτό πού καλεῖται Ἐκκλησία, τήν τελοῦσε πρῶτα μόνον ὁ Ἐπίσκοπος. Θά σᾶς τό ἀποδείξω μέ τά ἑξῆς. Ἀκοῦστε: (α) Στό πρῶτο πατερικό κείμενο, πού εἶναι ἡ Α´ πρός Κορινθίους ἐπιστολή τοῦ Κλήμεντος Ρώμης (96 μ.Χ.), ἡ θεία Εὐχαριστία – δηλαδή ἡ θεία Λειτουργία – καλεῖται «τά δῶρα τῆς ἐπισκοπῆς». «Δῶρα» εἶναι τό πρόσφορο καί τό κρασάκι πού φέρνετε, ἀναγκαῖα γιά νά γίνει ἡ θεία Λειτουργία. Τόσο εἶναι ἀναγκαῖα αὐτά, ὥστε τό πρόσφορο οἱ γιαγιές στά χωριά τό λένε «λειτουργιά». 
Σάν νά θέλουν νά ποῦν μέ αὐτήν τήν ὀνομασία ὅτι ἄν δέν ὑπάρχει αὐτό τό κομμάτι τό ψωμί, θεία Λειτουργία δέν μπορεῖ νά γίνει. Αὐτά λοιπόν τά «δῶρα», τό πρόσφορο καί τό κρασί, αὐτό τό παλαιό, τό πρῶτο πατερικό κείμενο τά λέει, ἐπαναλαμβάνω, «δῶρα τῆς Ἐπισκοπῆς». Γιατί τά λέει ἔτσι; Τά λέει ἔτσι ἐπειδή μόνον ὁ Ἐπίσκοπος τότε πρόσφερε τήν θεία Λειτουργία. 
(β) Κατά ἕνα παλαιό ἱερό κείμενο, πού λέγεται Ἀποστολική Παράδοση, ὁ Ἐπίσκοπος χειροτονεῖται γενικά νά ποιμαίνει τόν λαό τῆς ποίμνης του, ἀλλά εἰδικώτερα χειροτονεῖται «προσφέρειν Σοι (τῷ Θεῷ) τά δῶρα τῆς ἁγίας Σου Ἐκκλησίας»,2 νά τελεῖ δηλαδή τήν θεία Λειτουργία. Αὐτό λεγόταν μόνο στήν χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου. 
(γ) Ἐπειδή ἔτσι ἔχει τό πράγμα, γι᾽ αὐτό παλαιά ὁ Ἐπίσκοπος, μόνον αὐτός λεγόταν «Ἱερεύς». Γιά κάποια περιοχή, πού γιά ἕξι χρόνια δέν εἶχε Ἐπίσκοπο, «Δεσπότη» πού λέμε, ὁ ἅγιος Κυπριανός, πού μελετᾶμε, μέ πόνο γράφει γιά τό κακό αὐτό, λέγοντας ὅτι γιά ἕξι χρόνια ἡ Ἐπαρχία αὐτή δέν ἔχει «Ἱερέα».3 

3. Ἀλλά ἐάν οἱ Ἐπίσκοποι τελοῦσαν αὐτοί μόνο παλαιά τήν θεία Λειτουργία, ποιό ἦταν τό ἔργο τῶν πρεσβυτέρων, τῶν Ἱερέων, πού λέγουμε σήμερα; Οἱ Ἱερεῖς, ἀγαπητοί μου, τότε ἔκαναν τήν Κατήχηση τῶν πορευομένων στό Βάπτισμα καί γενικά εἶχαν ἀναλάβει τό κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. 
Ἀλλά, ἐπειδή σέ μία ἐπισκοπή γινόταν μία μόνο θεία Λειτουργία, γιατί ἕνας ἦταν ὁ Ἐπίσκοπος σ᾽ αὐτήν, πού τήν τελοῦσε, συνέβαινε, λόγω διωγμῶν καί λόγω γήρατος καί λόγω μακρινῶν ἀποστάσεων, νά μή μποροῦν οἱ χριστιανοί νά ἔλθουν στήν μία Λειτουργία πού τελοῦσε ὁ Ἐπίσκοπος στό κέντρο. Γι᾽ αὐτό ὁ Ἐπίσκοπος ἔδωσε τήν ἐντολή σέ μερικούς Ἱερεῖς νά πηγαίνουν στά μακρυνά ἐκεῖνα μέρη καί νά τελοῦν ἀντ᾽ αὐτοῦ τήν θεία Λειτουργία γιά τούς ἐκεῖ χριστιανούς. 
Ἔτσι δημιουργήθηκαν οἱ λεγόμενες «Ἐνορίες». 
Ὅμως γιά νά μήν ἀνεξαρτητοποιηθοῦν αὐτοί οἱ Ἱερεῖς ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, ἀλλά νά ἔχουν πάλι μία λειτουργική ἑνότητα μαζί του, καθορίστηκαν αὐτά τά τρία. 
(α) Ὁ Ἱερεύς προτοῦ νά τελέσει τήν θεία Λειτουργία, πρέπει νά κάνει μία μετάνοια στόν θρόνο, πού δέν εἶναι μετάνοια στόν Δεσπότη Χριστό – γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἱερεύς δέν κάνει τόν σταυρό του τήν ὥρα ἐκείνη –  ἀλλά εἶναι μετάνοια στόν Ἐπίσκοπο, τόν ὁποῖο θεωρεῖ νοητῶς παρόντα. 
(β) Στήν ἁγία Τράπεζα, ὅπου τελεῖ τήν θεία Λειτουργία, πρέπει νά ὑπάρχει ἀντιμήνσιο μέ τήν ὑπογραφή τοῦ Ἐπισκόπου, ὡσάν ὁ Ἱερεύς νά ἔχει τόν Ἐπίσκοπο ἐνώπιόν του παρόντα. Καί 
(γ) ὁ Ἱερεύς στήν ἐνορία πού εὑρίσκεται πρέπει νά μνημονεύει τόν Ἐπίσκοπο τῆς Ἐπαρχίας ἡ μνημόνευση αὐτή δηλώνει τήν ἑνότητα μαζί του. Ἀλλά προσοχή! Αὐτή ἡ ἑνότητα τοῦ Ἱερέως μέ τόν Ἐπίσκοπό του δέν σημαίνει ὅτι αὐτός πρέπει νά ἀναγνωρίζει καί τά λάθη τοῦ Ἐπισκόπου καί μάλιστα ὅταν τά λάθη του εἶναι σέ θέματα πίστεως καί πατερικῆς γραμμῆς.
Στήν περίπτωση αὐτή ὁ Ἱερεύς ὄχι μόνο ἐπιτρέπεται, ἀλλά καί ἐπιβάλλεται, ἄν εἶναι καλός Ἱερεύς, νά διαμαρτυρηθεῖ καί νά ἐλέγξει τόν Ἐπίσκοπο γιά τήν παρέκκλιση ἀπό τήν ὀρθόδοξη πίστη καί πατερική γραμμή.
Γιά παράδειγμα: Ἐάν ὁ Ἐπίσκοπος φέρει μαζί του στήν Ἐνορία, πού θά πάει νά λειτουργήσει, καί ἕναν παπικό «ἱερέα», ἔστω καί ὡς συνοδό του, τότε ὁ σωστός καί ὀρθόδοξος Ἱερεύς πρέπει νά διαμαρτυρηθεῖ γιά τό θέμα αὐτό.
Καί πρέπει νά πεῖ στόν Ἐπίσκοπό του: «Ἀπό σένα, Δέσποτα, περιμέναμε νά εἶσαι ὁ φύλακας τῆς ποίμνης σου. Καί ἐσύ μᾶς ἔφερες τόν λύκο μέσα στήν ποίμνη; Ἐγώ στήν Ἐνορία λέγω συχνά ὅτι οἱ Παπικοί εἶναι αἱρετικοί, γιατί ἔτσι διαβάζω στά βιβλία τῶν ἁγίων Πατέρων. Καί μοὔφερες ἐδῶ τόν αἱρετικό; Θά τόν γιουχάρουν οἱ χριστιανοί καί ἐγώ πρῶτος μαζί μ᾽ αὐτούς»! 
Χριστιανοί μου! Μαζί μέ τό ἐκκλησιολογικό φρόνημα, πού πρέπει νά ἔχουμε, ὅπως μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Κυπριανός, «ὁ Ἐπίσκοπος στήν Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία στόν Ἐπίσκοπο», πρέπει νά εἴμαστε καί ἀγωνιστές γιά τήν πίστη μας, γιατί εἶναι ὕπουλα τά σχέδια τῶν αἱρετικῶν. Καί σήμερα χειρότεροι ἀπό ὅλους τούς αἱρετικούς εἶναι οἱ Παπικοί καί οἱ Οἰκουμενιστές. Προσοχή! Στῶμεν καλῶς!


1. Πρός Ἐφεσίους 5,2• Πρός Τραλλ. 7,2. Ἡ ὁρολογία αὐτή ὑπενθυμίζει τήν λέξη «θυσία» τῆς «διδαχῆς».
2. Ἀποστολ. Παράδ. 3.
3. Ἐπιστ. 66,5.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_1841.html

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΗ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Το αίτημα για την αλλαγή της γλώσσας των λειτουργικών κειμένων με βρίσκει ριζικά αντίθετο. Πολλοί έγραψαν σχετικά και εξέφρασαν ουσιαστικά επιχειρήματα κατά των καινοτομιών που άκριτα ζητούνται από ορισμένους. Θα εξηγήσω την αντίθεσή μου στη μεταγλώττιση (δεν χρησιμοποιώ τον όρο μετάφραση, διότι πρόκειται για διαφορετικές μορφές της ίδιας γλώσσας) και θα ήθελα να μείνω λίγο περισσότερο στο επιχείρημα των «καινοτόμων» ότι δήθεν θα φέρουμε τους νέους στην Εκκλησία αν χρησιμοποιηθεί επισήμως η απλή νεοελληνική στη Θεία Λειτουργία και γενικά στις Ακολουθίες και στην υμνογραφία.

Πρώτον: Θυμίζω ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πειραματίσθηκε επί ένα έτος στο θέμα αυτό. Δηλαδή επί ένα χρόνο ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο διαβάζονταν στους Ναούς της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών και στο πρωτότυπο και στη νεοελληνική απόδοση από το Εκλογάδιον. Ο ίδιος διεπίστωσε ότι δεν υπήρξε αυξημένη προσέλευση των νέων αγοριών και κοριτσιών και τελικά κατήργησε τον πειραματισμό. Άλλα είναι τα εμπόδια για τη μειωμένη προσέλευση νέων και όχι η γλώσσα.

Δεύτερον: Ο νέος και η νέα θέλουν πρωτίστως ζεστασιά ψυχής, ενδιαφέρον, αγάπη. Αν ο εφημέριος, ο πνευματικός, ο κάθε κληρικός ή και ο κατηχητής τους προσεγγίσουν με ειλικρίνεια τότε θα ξεπερασθούν τα οποιαδήποτε γλωσσικά προβλήματα. Σε ενορίες που έχω δει στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όταν υπάρχουν κληρικοί με αγάπη για τη νεότητα εκεί γεμίζουν οι ναοί από εφήβους και κορίτσια ακόμη και στις αγρυπνίες. Η παραδοσιακή γλώσσα και η βυζαντινή Υμνογραφία έλκουν τους νέους μας αν κάποιος είναι κοντά τους και τους βοηθεί να καταλάβουν. Τα παιδιά, τα οποία από μικρά εκκλησιάζονται και κυρίως εκείνα που πηγαίνουν κοντά στους ψάλτες και μαθητεύουν δεν έχουν κανένα πρόβλημα γλωσσικής κατανοήσεως. Αντιθέτως τα παιδιά που μεγαλώνουν μακριά από τον Ναό θα έχουν μονίμως πρόβλημα κατανοήσεως έστω κι αν «μεταφρασθούν» τα λειτουργικά κείμενα.

Τρίτον: Πιστεύω ότι το πρόβλημα για τους νέους είναι κυρίως η ελλιπής κατήχησή τους στα δόγματα και στις αλήθειες της Ορθοδόξου Πίστεως. Κι αν ακόμη αποδώσουμε «Τα Σα εκ των Σων» και πούμε «τα δικά Σου από τα δικά Σου» τι θα καταλάβει ο ακατήχητος; Ποια δικά Σου; Σε ποιόν αναφερόμαστε και γιατί; Ομοίως αν ακούσει ο νέος τη φράση «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατέρα» αντί «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός» ποια η διαφορά; Το πρόβλημά του παραμένει είτε ακούσει την παραδοσιακή ελληνική του Ιω. Χρυσόστομου και του Μ. Βασιλείου είτε ακούσει τη σύγχρονη ελληνική. Το τι εννοούμε «Βασιλεία του Θεού» είναι το ζητούμενο και τα τυχόν κενά κατανοήσεως δεν οφείλονται στη γλωσσική μορφή, αλλά στην κατήχηση που γίνεται πλημμελώς ή δεν γίνεται διόλου στον Ναό, στο σπίτι και στο σχολείο.

Τέταρτον: Η γλωσσική πενία πολλών νέων έχει φθάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και μία δόκιμη νεοελληνική (ευπρεπή και όχι ακραία) δεν την καταλαβαίνουν πλήρως. Άρα διαρκώς θα υπάρχει το αίτημα και νέας μεταγλωττίσεως στο όνομα της καλύτερης κατανοήσεως. Θα προκληθεί σύγχυση και ανταγωνισμός μεταξύ διαφόρων νεοελληνικών αποδόσεων που θα διαφημίζονται, άλλη μεν ως πιο συντηρητική, άλλη ως πιο προοδευτική κ.λπ. Όμως η Εκκλησία πρέπει να λειτουργεί παιδευτικά και μορφωτικά. Δεν θα υποβιβάσουμε την ιερότητα της Θείας Λειτουργίας στο όνομα του λαϊκισμού και της δήθεν προσεγγίσεως των νέων. Αλλά θα προσπαθήσουμε να αναβιβάσουμε το γλωσσικό επίπεδο των παιδιών μας μέσω και της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με άλλους τρόπους. Παραμένει πάντα η θεμελιώδης αρχή ότι η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή είναι για τον Ορθόδοξο Χριστιανό μία βιωματική και όχι ορθολογιστική προσέγγιση.

Πέμπτον: Γράφουν κάποιοι ότι ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος βοήθησαν τους σλαβικούς λαούς να αποκτήσουν λειτουργικά κείμενα στη γλώσσα τους, διότι δεν καταλάβαιναν τα ελληνικά. Σύμφωνοι, αλλά για τους Σλάβους πράγματι η βυζαντινή ελληνική ήταν ξένη γλώσσα. Ενώ για τα ελληνόπουλα η λειτουργική και υμνογραφική μας γλώσσα ΔΕΝ είναι ξένη γλώσσα. Είναι απλώς μια παλαιότερη μορφή της δικής τους γλώσσας. Πώς γίνεται όλα τα νέα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, να μαθαίνουν άριστα μία και δύο ξένες γλώσσες και από την άλλη πλευρά να τα θεωρούμε ανίκανα να μάθουν τις ελληνικότατες 100-200 λέξεις που πιθανόν να τους δυσκολεύουν μέσα στα εκκλησιαστικά κείμενα; Άλλωστε όσοι τελείωναν μέχρι το 1980 το Εξατάξιο Γυμνάσιο είχαν διδαχθεί επί 6 χρόνια Αρχαία Ελληνικά σε επίπεδο ικανοποιητικό ώστε να κατανοούν την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο. Και εν πάση περιπτώσει αν το σημερινό σχολείο αφήνει γλωσσικά κενά ας βελτιώσουμε την ελληνομάθεια στο σχολείο. Όχι να μεταφέρουμε το πρόβλημα μέσα στην Εκκλησία!

Έκτον: Οι Πατέρες της Εκκλησίας, που συνέταξαν τη Θεία Λειτουργία, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σκοπίμως χρησιμοποίησαν μία αττικίζουσα μορφή της ελληνικής και όχι την καθομιλουμένη της εποχής τους. Οι θεόπνευστοι αυτοί άνδρες ήθελαν για λόγους ιεροπρεπείας να διαφοροποιείται η γλώσσα της επικοινωνίας μας με τον Θεό από τη γλώσσα, την οποία χρησιμοποιούμε στις καθημερινές μας συζητήσεις και συναλλαγές. Άραγε οι οπαδοί της μεταγλωττισμένης Θείας Λειτουργίας πιστεύουν ότι είναι θεόπνευστοι και μπορούν να καταργήσουν ή να διορθώσουν τους Πατέρες του 4^ου  αιώνος;

Έβδομον. Στη γλώσσα της Εκκλησίας μας δεν ενοχλούν ορισμένες ποιητικές αναφορές και παρομοιώσεις εμπνευσμένων υμνογράφων. Επί παραδείγματι στον Ακάθιστο Ύμνο η Θεοτόκος τιμάται ως «δάμαλις τον μόσχον η τεκούσα». Όμως αν πούμε στη δημοτική «αγελάδα που γέννησες το μοσχαράκι», τότε θα σχηματισθεί η εντύπωση ότι προσβάλλουμε και δεν τιμούμε την Παναγία μας. Έχει η λειτουργική γλώσσα την χάρι της και αυτή η χάρις χάνεται με τη μεταγλώττιση. Άλλωστε οι Ιταλοί έχουν μία παροιμία, η οποία λέγει: Tradutore – tradittore. Δηλαδή ο μεταφραστής είναι προδότης, όσο καλή και να είναι η μετάφραση προδίδει, δεν αποδίδει πιστά το πρωτότυπο.

Όγδοον. Ακούσαμε προσφάτως και το πρωτάκουστο. Σε θεολογικό περιοδικό κατετέθη η πρόταση να γίνει δημοσκόπηση σε συγκεκριμένη εκκλησιαστική επαρχία για να φανεί ή άποψη των πιστών περί μεταγλωττίσεως ή μη της Θείας Λειτουργίας και της Υμνογραφίας. Ήμαρτον! Τί άλλο θα ακούσουμε; Μήπως το επόμενο αίτημα θα είναι να διενεργήσει η Ιερά Μητρόπολις δημοσκόπηση ή και δημοψήφισμα με το ερώτημα αν υπάρχει Θεός; Τα της τελέσεως της Θείας Λατρείας είναι πολύ σοβαρά ζητήματα και αποφασίζονται με Συνοδικές Αποφάσεις και όχι με προσωπικές πρωτοβουλίες, έστω και αν αυτές προέρχονται από αξιοσέβαστα πρόσωπα.

 Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος ευλόγησε την Ήπειρο με τη διδασκαλία του και με τον μαρτυρικό του θάνατο,  τόνιζε ότι «Ψυχή και Χριστός σάς χρειάζονται»! Και προσέθετε: «Να έχετε στο χωριό σας σχολείον ελληνικόν, διότι και η Εκκλησία μας είναι εις την ελληνικήν»! Αν και υπήρχε  μεγάλη αμάθεια στην εποχή του εν τούτοις ουδέποτε πρότεινε τη μεταγλώττιση των Λειτουργικών κειμένων. Το 2014 συμπληρώνονται 300 χρόνια από τη γέννησή του. Ας διδαχθούμε από τις παρακαταθήκες του! 

http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9546.html

Ἡ «θεολογία» τῶν ψυχοτρόπων. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Ἡ «θεολογία» τῶν ψυχοτρόπων

Ἑσπερινή ὁμιλία Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου, ἡγουμένου Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος, στήν Ἱερά Μονή.

Ψυχότροπα (ἠρεμιστικὰ- διεγερτικὰ- παραισθησιογόνα- μαριχουάνα).
Λόγοι καί περιστατικὰ μὲ π. Παΐσιο.
Ὁ ἀκόρεστος κορεσμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας κ.λ.π.




Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Ἀρχείο  Ἀναβάσεων 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3304.html

Η πρόβλεψη τής οικονομικής κρίσης από τον γέροντα Παΐσιο. βιντεο

Όποιος έχει μαχαίρια και ξύλα δίπλα του κερνάει το διάβολο και το θάνατο.

"ΚΑΪΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ;... 

ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΕΔΩΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ"

Πολλοί σκεφτόμαστε τις πολιτικές και κομματικές παραμέτρους ενός γεγονότος, μιας δολοφονίας. Τα αίτια και τις αφορμές. Είναι και αυτά. Χρειάζονται για την ανθρώπινη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Το βασικότερο όμως είναι αυτό που είπε ο Χριστός: "Ου φονεύσεις". Και για να μη φονεύσεις, δεν πρέπει να θυμώνεις και να οργίζεσαι. Πρέπει να ξέρεις που να σταματάς την αγανάκτησή σου.

Αυτό όμως δε φτάνει. Για να γίνει όλο αυτό χρειάζεται πνευματικό και θεολογικό υπόβαθρο. Ο άλλος άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού και έχει μέσα του αθάνατη ψυχή, η οποία συνεχίζει το αιώνιο ταξίδι της μετά θάνατο. Ο άνθρωπος έχει αρχή, αλλά δεν έχει ουσιαστικά τέλος. Τήν αρχή του όμως και το βιολογικό του τέλος τα καθορίζει μόνο ο Θεός. Κανένας άνθρωπος δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Ο Θεός ορίζει την ημερομηνία της εξόδου μας από αυτό τον κόσμο ως Καρδιογνώστης, παίρνοντας τον άνθρωπο στην κατάλληλη στιγμή για να τον σώσει και να τον βάλει στον Παράδεισο. Η δαιμονική επέμβαση του ανθρώπου στη διαδικασία του θανάτου, πέραν του πένθους και της απωλείας, συνιστά αντιποίηση αρχής έναντι του Θεού. Ο διάβολος ασφαλώς είναι ο ανθρωποκτόνος και αυτός συνδέει τα νήματα μιας δολοφονίας εκμεταλλευόμενος τα πάντα για να στείλει τον άλλον αδιάβαστο κυριολεκτικά. Μίση προσωπικά, ιδεολογίες ακραίες, νοοτροπία της μάζας, ομαδικό ντοπάρισμα, ψυχολογικά προβλήματα, συμβόλαια θανάτου, μειωμένη αντίληψη της ζωής και της πίστης, προληπτικοί πόλεμοι και εμφύλιοι σπαραγμοί, όλα αυτά μπαίνουν στο μίξερ του διαβόλου για να επιφέρουν το κακό. Ο Θεός ενίοτε παραχωρεί γιά τους δικούς Του λόγους. Πάντοτε όμως ισχύει το αγιογραφικό: "άνδρα αιμάτων και δόλιον βδελύσσεται Κύριος" και το σπουδαιότερο, που ειπώθηκε τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης από το στόμα του Κυρίου στον απόστολο Πέτρο: "Βάλε τη μάχαιρα στη θέση της. Μάχαιραν έδωκες μάχαιραν θα λάβης. Πάντες οι λαβόντες μάχαιραν με μάχαιρα θα χαθούν". Δηλαδή δίπλα από κάθε φονιά, αλλά και δίπλα στους ηθικούς αυτουργούς των φονιάδων, στον ώμο τους ακριβώς, κάθεται ο άγγελος του θανάτου. Πέραν των τύψεων της συνειδήσεως και του φόβου, πέραν της καταστροφής δύο οικογενειών, ήδη τα πόδια τους ετοιμάζονται να βαδίσουν την οδόν του κοιμητηρίου. Μπορεί κάποτε όχι αυτοί οι ίδιοι προσωπικά να τιμωρηθούν με θάνατο, αλλά να δούν τον χάρο σε προσφιλή τους πρόσωπα και να νιώσουν πιο πολύ στην καρδιά τους το μαχαίρι που έμπηξαν οι ίδιοι στην καρδιά του αδελφού τους. Ο Θεός ρωτάει πάντοτε από ψηλά σε τέτοιες περιπτώσεις: "Κάϊν που είναι ο αδελφός σου;..." Το θέμα τέλος έχει και την εκκλησιαστική του διάσταση: ένα μέλος της Εκκλησίας μας, αλλοιώθηκε τόσο και απομακρύνθηκε από την αλήθεια και την αγάπη τόσο πολύ ώστε έκανε ένα τόσο μεγάλο κακό, σκότωσε τον αδελφό του, βαπτισμένου και αυτού μέλους της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ανέκοψε την πορεία της μετανοίας του φονευθέντος. Οι φονιάδες ξανασταυρώνουν στο πρόσωπο των φονευμένων τέκνων του Χριστού τον ίδιο τον Κύριο. Ο Χριστός θα ζητήσει τις ψυχές των παιδιών Του από τα ματωμένα χέρια τους. "Φοβερό είναι να πέσει κάποιος στα χέρια του ζωντανού και δίκαιου Θεού"!

Επίσης κάθε μας πράξη, κάθε μας λόγος, ποτέ δεν χάνεται μέσα στο σύμπαν. Εμείς νομίζουμε ότι τα γραπτά μόνο μένουν. Ότι "έπεα πτερόεντα" δεν φορολογούνται. Θα δώσουμε λόγο στο Θεό και για κάθε λόγο άχρηστο, σάπιο, δόλιο, αμαρτωλό, εχθρικό, σατανικό. "Από τα λόγια σου θα δικαιωθείς και από τα λόγια σου θα καταδικασθείς", λέγει ο Κύριος. Γιατί; Διότι βγαίνουν από την καρδιά μας και τις πεποιθήσεις μας και παράγουν έργο άγιο, δημιουργικό ή βλαπτικό. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται: "Παύσον την γλώσσαν σου από κακού και χείλη σου του μη λαλήσαι δόλον". Ο βασιλιάς μάλιστα Δαβίδ δεν ανεχόταν με τίποτε όσους "συκοφαντούσαν λάθρα τους πλησίον τους".

Στην όλη υπόθεση των λόγων μας δεν εμπλέκεται μόνο ο Θεός ή οι άνθρωποι. Εμπλέκεται και ο διάβολος. Ο διάβολος ποτέ δεν ξέρει την ψυχή του ανθρώπου. Ούτε το μέλλον. Μαθαίνει για μας από αυτά που βλέπει και ακούει σε μάς και από μας. Π.χ. ένας που φωνάζει από το πρωί μέχρι το βράδυ: "αίμα και τιμή..." ή "τσακίστε τους, φάτε τους, χτυπάτε τους...", ή ένας που εκπαιδεύεται στα πιστόλια και τα μαχαίρια ή στην κατασκευή Μολότωφ και λοιπών άλλων ευγενών υγρών, εύκολα συμπεραίνει ο δαίμονας ότι οι εν λόγω άνθρωποι οικοδομούν μέσα τους φονική διάθεση. Τους βλέπει να οργανώνονται και να ορμούν και τρίβει τα χέρια του. Δεν χάνει χρόνο ο τρισκατάρατος να οργανώσει μετά εντάσεις και συμπλοκές, να οπλίσει χέρια και να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.

Ο διάβολος διψάει για αίμα. Εκμεταλλεύεται λοιπόν κάθε επιθετική συμπεριφορά για να πλήξει και να οδηγήσει σε θάνατο ψυχικό και σωματικό. Μετά φεύγει ή μάλλον δίνει τη σκυτάλη στο δαίμονα της απελπισίας, τύπου Ιούδα, ή στο δαίμονα της εκδικήσεως τύπου Εβραίων.

Δεν είμαστε λοιπόν μόνοι και ανεπηρέαστοι μέσα στο σύμπαν. Να προσέχουμε τα λόγια μας, τα τραγούδια μας, τα ποιήματά μας, τις σφιγμένες γροθιές μας και τα τροχισμένα μαχαίρια μας. Το κακό δεν αργεί να γίνει. Όποιος έχει μαχαίρια και ξύλα δίπλα του κερνάει το διάβολο και το θάνατο.

Χριστιανική Εστία Λαμίας

http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_4691.html

Ὁ σκορπισμός τοῦ νοός κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οἱ πνευματικοί ἀγωνιστές συχνά παραπονοῦνται ὅτι κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς ὁ νοῦς τους δέν συγκεντρώνεται, ἀλλά σκορπίζεται ἐδῶ καί ἐκεῖ, μέ ἀποτέλεσμα νά θεωροῦν ὅτι ἡ προσευχή τους εἶναι μάταια.
Βλέπουν ὅτι ἡ πράξη τῆς προσευχῆς εἶναι δύσκολη, γι᾽ αὐτό καί ζητοῦν ἀπό τούς πνευματικούς σχετικές συμβουλές.
Τό πρῶτο, πού πρέπει νά προσέξουν οἱ ἀδελφοί εἶναι ἡ προσπάθεια στήν προσευχή νά μή διακοπεῖ.
Νά προσεύχονται κι ἄς τρέχει ὁ νοῦς στά περιττά καί μάταια. Νά ἐλπίζουν ὅτι κάτι καλύτερο θά πετύχουν αὔριο.
Ὁ ἀγώνας τους πρέπει νά εἶναι στραμμένος κυρίως στήν ἐγρήγορση, στόν περιορισμό τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καί στό ἔλεγχο τῶν αἰσθήσεων. Γιά νά εἶναι προσηλωμένος ὁ νοῦς στόν Ἰησοῦ, δέν πρέπει νά ἀσχολεῖται μέ περιττά καί ἄχρηστα πράγματα, τά ὁποῖα ἐκτός τῆς ραθυμίας προκαλοῦν καί λύπη.

 Ὁ πολυάσχολος καί πολυμέριμνος δέν πρόκειται νά συγκεντρώσει τό νοῦ του στήν προσευχή.Μοιάζει μέ ναυτικό, πού ταξιδεύει σέ τρικυμισμένη θάλασσα.
Ἐπίσης ὁ ἔλεγχος τῶν αἰσθήσεων εἶναι ἀναγκαῖος, γιά νά μή ἐντυπώνονται εἰκόνες καί νά μή δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις, πού ἀπομακρύνουν τό νοῦ ἀπό τό ἱερό ἔργο τῆς προσευχῆς. Ὁ πολύπειρος Γέροντας Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, ἀναφερόμενος στήν τήρηση τοῦ νοῦ, ἔλεγε: «Προσευχή χωρίς προσοχή καί νήψη εἶναι ἀπώλεια χρόνου, εἶναι κόπος χωρίς πληρωμή.
Πρέπει νά στήσουμε ἄγρυπνο φύλακα σέ ὅλες τίς αἰσθήσεις, μέσα καί ἔξω, τήν προσοχή. Γιατί χωρίς αὐτή ὁ νοῦς καί οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς διαχέονται στά μάταια καί συνήθη, ὅπως τό ἄχρηστο νερό, πού τρέχει στούς δρόμους.
Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀνεβεῖ ψηλά, ἄν δέν καταφρονήσει τά κάτω. Πολλές φορές προσευχόμαστε καί ὁ νοῦς μας περιδιαβάζει ἐδῶ καί ἐκεῖ, ὅπου τοῦ ἀρέσει καί σέ ὅσα ἀπό συνήθεια ἕλκεται. Γι᾽ αὐτό χρειάζεται βία, γιά νά τόν συμμαζέψουμε καί νά προσέξει τούς λόγους τῆς εὐχῆς».
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θέτουν ὡς προϋπόθεση γιά τή συγκέντρωση τοῦ νοῦ στήν προσευχή τή μελέτη πνευματικῶν βιβλίων.
Καί στήν περίπτωση αὐτή ὅμως χρειάζεται προσοχή καί ἀφοσίωση στό κείμενο καί ὄχι βιαστική καί ἐπιπόλαιη ἀνάγνωση. ὉΓέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ἐάν δέν ἔχουμε τό νοῦ μας κατά τήν ὥρα τῆς πνευματικῆς μελέτης, δέν ὠφελούμαστε καθόλου, μόνο πού χασομεροῦμε καί κουραζόμαστε ἄσκοπα, γιατί τίποτε δέν μποροῦμε νά θυμηθοῦμε, ὅπως ὁ τυπογράφος, ὅταν δέν ἔχει τό νοῦ του στή δουλειά, δέν βάζει μελάνη στά στοιχεῖα καί οἱ μηχανές δουλεύουν στόν ἀέρα καί δέν τυπώνεται τίποτε».
 Ὁ νοῦς εἶναι ὁ τροφοδότης τῆς ψυχῆς «καί ὅ,τι καλό ἤ πονηρό δεῖ ἤ ἀκούσει, τό κατεβάζει στήν καρδιά, ὅπου εἶναι τό κέντρο τῆς πνευματικῆς καί σωματικῆς δύναμης τοῦ ἀνθρώπου».
Ὁ πνευματικός ἀγωνιστής πρέπει νά τό γνωρίζει αὐτό καί νά προσέχει τί βλέπει, τί ἀκούει καί τί σκέφτεται, δηλαδή νά ἐπιλέγει τά καλά καί θεάρεστα καί νά ἀποφεύγει καθετί πού εἶναι ἁμαρτωλό καί σκορπίζει τό νοῦ στή ματαιότητα τῆς κοσμικῆς ζωῆς.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_1391.html

Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας Παντελεήμων προς τον Δ/ντη Β/θμιας Εκπ/σης Κομοτηνής για τις απαλλαγές από τα Θρησκευτικά

Π ρ ό ς
Τόν Ἀξιότιμον
κ. Θεόδωρον Μούχτση,
Διευθυντήν Δευτεροβαθμίου Ἐκπαιδεύσεως Ν. Ροδόπης
Ἐ ν τ α ῦ θ α.
Ἀγαπητέ μου κ. Διευθυντά,

Μέ ἀφορμήν τήν ἔκδοσιν καί ἀποστολήν ὑπό τοῦ Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Παιδείας καί Θρησκευμάτων νεοτέρας Ἐγκυκλίου, συμφώνως πρός τήν ὁποῖαν διευκρινίζεται ὅτι τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν εἶναι καί παραμένει ὑποχρεωτικό, θά ἤθελα νά ἐπικοινωνήσω μαζί Σας, προκειμένου νά Σᾶς καταθέσω τήν ἀγωνίαν καί τόν προβληματισμόν μου, σχετικῶς μέ τόν τρόπον ἀπαλλαγῆς τῶν μαθητῶν ἀπό τά θρησκευτικά.

Θεωρῶ σκόπιμο, λίγο πρίν τήν ἐπισήμανσίν μου αὐτήν, νά Σᾶς ὑπενθυμίσω, ὡς καλῶς γνωρίζετε, ὅτι ἡ φιλτάτη Πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάς τῶν Ἁγίων τῆς Πίστεως καί τῶν Ἠρώων τοῦ Ἔθνους, εἶναι συνυφασμένη μέ τήν πίστιν στόν ἕνα καί ἀληθινό Θεόν, τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Εἰς τό Σύνταγμα τῆς Πατρίδος μας ἀναφέρεται ὅτι τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν εἶναι ὑποχρεωτικό, ἀφού στήν ἀρχή του γίνεται ἐπίκλησις εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐπισημαίνεται δέ ὅτι ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς μαθητές καί ἔχει σκοπό, μεταξύ ἄλλων, τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί τήν διάπλασίν τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες ( ἄρθρο 16, παράγραφος 2).

Τό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, πού ἱδρύθηκε τήν 3ην Μαΐου 1837 καί ὀνομάσθη πρός τιμήν τοῦ ἱδρυτή του Ὀθώνειον, συναποτέλεσαν οἱ Σχολές: Θεολογίας, Νομικῆς, Ἰατρικῆς καί Τεχνῶν. Ὡς ἐκ τούτου, διεφάνη ἀπό τῆς συστάσεως τοῦ Κράτους ἡ ὠφέλεια καί ἡ σκοπιμότης ἑνός μαθήματος, πού δέν εἶναι μία ἁπλή ἐπιστήμη, ἀλλά ὡς ἔχει χαρακτηρισθεῖ καί εἶναι τέχνη τεχνῶν καί ἐπιστήμη ἐπιστημῶν.

Μέ αὐτές τίς εἰσαγωγικές σκέψεις καί λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τήν ἱστορίαν τοῦ Ἔθνους μας, κατά τήν κρατοῦσαν παράδοσιν εἰς τό πρόγραμμα τῶν διδασκομένων μαθημάτων, θεωροῦμεν ὅτι ὡς συνεχιστές αὐτοῦ τοῦ φορτίου τῶν μαρτύρων καί τῶν γενναίων, πού ἔπεσαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος, ἔχομεν χρέος νά ὑπεραμυνθῶμεν αὐτῶν τῶν δικαίων καί νά τά παραδώσωμεν εἰς τούς ἐπιγενομένους, καθώς τά παρελάβομεν.

Ἀναφορικῶς μέ τό θέμα τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, αὐτή ἴσχυε μέχρι σήμερα διά τούς ἐλαχίστους ἀριθμητικά μαθητές, πού λόγοι θρησκευτικῆς συνειδήσεως τοῦ οἰκογενειακοῦ τους περιβάλλοντος καί κατ’ ἐπέκτασιν τῶν ἰδίων, δέν ἐπέτρεπαν τήν παρακολούθησίν του.

Ὡς Ἐπίσκοπος καί πνευματικός πατέρας τῶν χριστιανῶν τῆς εὐαίσθητης αὐτῆς περιοχῆς, ἐκφράζων δέ τήν ἀγωνίαν καί τόν προβληματισμόν τοῦ ἱεροῦ Κλήρου, ἀλλά καί γονέων, θεωρῶ ὅτι ἡ σέ ὀρισμένα σχολεῖα ἀθρόα προσέλευσις γονέων, πού σπεύδουν νά ἀκολουθήσουν τήν διαδικασίαν ἀπαλλαγῆς γιά τά παιδιά τους, θά πρέπῃ ἀφ’ ἐνός μέν νά τηρεῖται ἀπαρεγκλίτως τό γράμμα τοῦ Νόμου, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά γνωρίζουν οἱ ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ προσερχόμενοι γονεῖς, ὅταν προβαίνουν σέ τοιαύτην δήλωσιν, ὅτι ἀρνοῦνται τήν πίστιν των, καθώς καί ὅτι μία τέτοια ἐνέργεια θά ἐπιφέρῃ πνευματικές συνέπειες.

Εἶναι ἀδιανόητο οἱ γονεῖς, εἰς τούς ὁποίους ὁ Θεός ἔδωσε καί παραχώρησε τό προνόμιον τῆς πατρότητος, προκειμένου νά ‘’ἐλαφρύνουν ’’ τό πρόγραμμα τῶν παιδιῶν τους, νά ἀπευθύνωνται στίς Διευθύνσεις τῶν Σχολείων θεωρώντας ὅτι κάμουν καλό στά παιδιά τους, ἀντί νά τά ὠφελοῦν, τά καταδικάζουν σέ μία ζωή, χωρίς τόν ἀληθινό Θεό, τήν πηγή τῆς γνώσεως, τῆς ἐλπίδος καί παντός ἀγαθοῦ.

Γνωρίζοντας τήν εὐαισθησίαν καί τήν ἀγάπην Σας πρός τούς νέους, παρακαλῶ, ὅπως ἐπιστήσητε τήν προσοχήν εἰς τούς Διευθυντάς τῶν Σχολείων καί τούς Θεολόγους Καθηγητές τῆς ἀρμοδιότητός Σας, κοινοποιώντας τους τήν παροῦσα, ἐπισημαίνοντας συγχρόνως ὅτι τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν παραμένει ὑποχρεωτικό, καθώς καί ὅτι οἱ γονεῖς πού ἀπό σκοπιμότητα καί ὄχι ἀπό λόγους συνειδήσεως ἀρνοῦνται τήν παρακολούθησιν αὐτοῦ τοῦ μαθήματος εἰς τά παιδιά τους, τά ἐμποδίζουν ἀπό τήν ὁλοκλήρωσίν των ὡς προσωπικοτήτων μέ ἀρνητικές ἐπιπτώσεις τοιαύτης στερήσεως, οἱ ὁποῖες θά διαφανοῦν εἰς τήν μετέπειτα ζωήν τους, μέ ἀκαθόριστες συνέπειες διά τούς ἰδίους καί τό εὐρύτερο περιβάλλον τους.

Βέβαιος ὤν διά τήν πρόθυμον συνεργασίαν καί συμπαράστασίν Σας εἰς αὐτό τό καίριον θέμα διά τήν νεολαῖαν τῆς Πατρίδος μας, ἐπικαλούμενος δέ τήν ἐξ Ὕψους δύναμιν καί ἐνίσχυσιν εἰς τό εὐθυνοφόρο λειτούργημά Σας, διατελῶ

Μετ’ εὐχῶν καί τιμῆς πάσης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

Ω THΣ YΠOKPIΣIAΣ ΣYΓXPONΩN EΛΛHNΩN!

Tοῦ N. Ἰ. Σωτηροπούλου, θεολόγου καὶ φιλολόγου

Mέγας θόρυβος, ἰδίως ἀπὸ τὰ μέσα τῆς δημοσιότητος, γίνεται ἐπὶ πολλὲς ἡμέρες γιὰ τὸ φόνο μὲ μαχαῖρι ἑνὸς Ἕλληνα ἀπὸ ἄλλον Ἕλληνα. Στυγερὸ ἔγκλημα, ποὺ προκάλεσε ἀποτροπιασμὸ καὶ λύπη σὲ κάθε εὐαίσθητη ψυχή. Mόνον ἀναίσθητοι δὲν λυποῦνται, ὅταν διαπράττωνται ἐγκλήματα. Mόνον ἀπάνθρωποι δὲν συγκινοῦνται, ὅταν σκοτώνωνται συνάνθρωποι. Ὡς χριστιανοὶ εὐχόμεθα ν' ἀναπαύσῃ ὁ Θεὸς τὴν ψυχὴ τοῦ φονευθέντος συμπολίτου μας, νὰ παρηγορήσῃ τοὺς οἰκείους του καὶ νὰ δώσῃ εἰλικρινῆ μετάνοια στὸν φονιᾶ.

Mέγας θόρυβος γιὰ ἕνα φόνο. Ἀλλ' ὅσοι ἔχουν εὐαισθησία καὶ αἴσθημα δικαιοσύνης ἐρωτοῦν: Γιὰ τὸ φόνο ἀπὸ ἐγκληματικὰ στοιχεῖα τεσσάρων ἀνθρώπων στὴν Tράπεζα Mαρφὶν στὴν ὁδὸ Σταδίου στὴν Ἀθήνα γιατί δὲν ἔγινε τόσος καὶ μεγαλύτερος θόρυβος; Γιὰ τὸ πλῆθος φόνων, ποὺ γίνονται στὸν τόπο μας τὰ τελευταῖα ἔτη ἀπὸ λῃστές, ἰδίως ἀλλοδαπούς, γιατί δὲν γίνεται ἀνάλογος θόρυβος; Γιὰ τὶς χιλιάδες αὐτοκτονίες λόγῳ οἰκονομικῆς κρίσεως, τὴν ὁποία δημιούργησαν ἄλλου εἴδους λῃστὲς καὶ ἐγκληματίες, πολιτικοί, γιατί δὲν γίνεται μεγάλη ἀναστάτωσι πνευμάτων, καὶ μάλιστα τοῦ δημοσιογραφικοῦ κόσμου;

Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ μνημονεύσωμε φονικὸ ἔγκλημα ἀπίστευτης ἐκτάσεως. Mὲ νόμο, τὸν ὁποῖο ψήφισαν καὶ συντηροῦν πάνω ἀπὸ εἴκοσι ἔτη ἀνάξιοι πολιτικοί, ἀνθέλληνες καὶ ἀντίχριστοι, τὸ νόμο περὶ ἐκτρώσεων, κάθε ἔτος στὴν ταλαίπωρη Ἑλλάδα σφάζονται καὶ κατακρεουργοῦνται μέσα στὶς κοιλιὲς τῶν γυναικῶν μὲ ἐπιστημονικὰ μαχαίρια ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀθῷα παιδιά. Ἂν αὐτὰ τὰ Ἑλληνόπουλα δὲν φονεύονταν, ἡ Ἑλλάδα σήμερα θὰ εἶχεν Ἑλληνικὸ πληθυσμὸ διπλάσιο, ἐνῷ τώρα ἔχει τεράστιο δημογραφικὸ πρόβλημα. Kαὶ ἔπειτα ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες οἱ ἀλλοδαποὶ στὴν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι αὐξάνονται καὶ πληθύνονται, θὰ κατακυριεύσουν γῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ κυβερνήσουν τὴν Ἑλλάδα, ἴσως δὲ καὶ θὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομα Ἑλλάς… Ἐρωτοῦμε ἐντονώτατα: Γιὰ τόσο ἐκτεταμένο φονικὸ ἔγκλημα, ἔγκλημα ἐθνοκτόνο, γιατί δὲν γίνεται μέγας καὶ συνεχὴς καὶ ἀκατάπαυστος θόρυβος; Γιατί σιωπᾷ ὁ δημοσιογραφικὸς κόσμος; Γιατί δὲν ὑψώνονται φωνὲς μέχρι τὰ ἄστρα; Γιατί δὲν γίνονται συλλαλητήρια καὶ δὲν σείεται ἡ γῆ τῆς αἱματοβαμμένης Ἑλλάδος;

Oὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταὶ τῆς Ἑλλάδος, ἰδίως πολιτικοὶ καὶ δημοσιογράφοι, οἱ ὁποῖοι κόπτεσθε διὰ φόνον ἕνα, καὶ δὲν συγκινεῖσθε διὰ φόνους ἑκατομμύρια! Mαρὰν ἀθᾶ. Ὁ Kύριος ἔρχεται καὶ θὰ ποιήσῃ τὴν κρίσιν του.

Το τέστ του Σωκράτη

Μια μέρα εκεί που ο Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.

Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουντο τεστ της "τριπλής διύλισης".

"Τριπλή διύλιση;" ρώτησε με απορία.

Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.

• Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.

Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

Ε... όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και...

Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.

• Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό τηςκαλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;

Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον...

Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

Παρόλα αυτά συνέχισε ο Σωκράτης μπορεί ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο.

• Το τρίτο φίλτρο της χρησιμότητας.

Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί xρήσιμο σε κάτι;
Όχι δεν νομίζω...

Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας ενδεχομένως πάρει ένα καλό μάθημα...

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

http://nekthl.blogspot.gr/2011/06/blog-post_13.html