Posted on 12 Αυγούστου, 2026
Πορφυρίτης
Θά ἤθελα ὁ λόγος μου νά εἶναι ἁγιασμένος, νά ἔρρεε στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, νά τίς μαλάκωνε καί εὐθύς ἀμέσως νά ἀγαποῦσαν Χριστό καί ἄνθρωπο. Πῶς ὅμως νά βγεῖ τέτοιος λόγος ἀπό καρδιά ρυπαρή; Πῶς νά αἰσθανθεῖ τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων ἡ καρδιά «κυνός τεθνηκότος»[1]; Κι ὅμως, ἀκόμη καί αὐτή ἡ καρδιά ἀντιδρᾶ, ἐξανίσταται μπρός σέ ὅλα τοῦτα «τά σημεῖα καί τέρατα» πού λαμβάνουν χώρα στά βλαστάρια τοῦ ἔθνους μας, καθώς ἀναπτύσσονται παρατημένα ἀπό αὐτούς πού θά ἔπρεπε νά στέκονται ἀρωγοί, προστάτες, ὑποστηρικτές, σύμβουλοι καί ὀριοθέτες τους ἤ μέ μία λέξη: παιδαγωγοί.
Ἀγρίεψαν τά παιδιά· ἀγρίεψαν πρῶτα οἱ γονεῖς! Ἴσως καί οἱ γονεῖς τῶν γονιῶν. Ἀγρίεψαν οἱ μορφές τους, διότι ἀγρίεψαν οἱ ψυχές τους! Ἔκοψαν τόν ὀμφάλιο λῶρο πού τούς τροφοδοτεῖ ζωή ἀπό τήν Ζωή, τήν Αὐτοζωή! Ἔκοψαν τούς δεσμούς τῆς Πίστεως! Διέκοψαν τόν δρόμο, τήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στήν Ὁδό! Ὅταν συμβαίνει αὐτό, ἕνας δρόμος μόνο ἀπομένει· ὁ δρόμος τοῦ ἄλλου, τοῦ Πονηροῦ. Ὁ δρόμος δηλαδή τῆς δαιμονοποίησης τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκυ τά λόγια τῆς Σόνιας πρός τόν Ρασκόλνικωφ: «Ἀπομακρύνθηκες ἀπό τόν Θεό καί ὁ Θεός σέ τιμώρησε καί σέ παρέδωσε στόν διάβολο…»![2]
Μάνα καθισμένη μέ πόδια ἁπλωμένα στίς θέσεις ἀνδρῶν στήν ἐκκλησία, ἔχοντας δίπλα τήν κόρη της, δέχθηκε τήν εὐγενική προτροπή – παράκληση τοῦ λευκασμένου ἐπιτρόπου γιά νά καθίσουν στίς θέσεις τῶν γυναικῶν. Ὅταν ἔφυγε ὁ ἐπίτροπος, τό κοριτσάκι ἔκανε νά σηκωθεῖ καί ἡ ἀσεβῆς μάνα, μέ μιά κίνηση τοῦ χεριοῦ της τῆς ἔκανε νόημα νά ἀψηφίσει τόν ἐπίτροπο καί νά μή σηκωθεῖ ἀπό τή θέση της! Τί νά κάνει ἡ δόλια, ἡ ἔφηβη κοπελίτσα, ξανακάθισε στήν καρέκλα της… Τά λόγια περιττεύουν, κλαίει ἡ καρδιά γιά τό σημερινό κατάντημά μας! Ὁ Κύριος δάκρυσε ὅταν πέθανε ὁ Λάζαρος, ἐξαιτίας τῆς κατάντιας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τῆς θνητότητός του· σήμερα θά δάκρυζε βλέποντας αὐτή τή μάνα, πού ἔχει πρό πολλοῦ πεθάνει πνευματικά.
Ἡ σημερινή γενιά τῶν γονέων, λειτουργεῖ σέ διαφορετική συχνότητα. Δέν ὑπάρχει καμμία ἐπικοινωνία, καμμία κατανόηση. Δέν λαμβάνει «σῆμα» Χριστοῦ. Φροντίζει μόνο ὅ,τι εἶναι ὁρατό: τό σῶμα. Καί αὐτό πλημμελῶς. Δοῦλοι τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ φθαρτοῦ σώματος. «Τυφλοί» ἀνάμεσα σέ «τυφλούς». Ἄνευ βουλήσεως, συνειδήσεως καί κρίσεως, ἀναίσθητοι, νεκροί! Ἔτσι οἱ γονεῖς ἔγιναν ἀσεβέστατοι, ἀλαζόνες, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄγριοι, φιλήδονοι, ἐγωιστές, διάβολοι, καί ὅλα ὅσα προεῖδε[3] ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν πρίν 2.000 χρόνια γιά τούς ἀνθρώπους τῶν ἐσχάτων. Ἔτσι μεγαλώνουν καί τά παιδιά τους. «Τό μῆλο κάτω ἀπό τήν μηλιά θά πέσει». Φαίνεται ἤδη ἀπό τό σχολεῖο. Νηπιαγωγοί καί δάσκαλοι μαρτυροῦν ὅτι κάθε χρόνο τά παιδιά ἔρχονται ἀγριότερα στό Νηπιαγωγεῖο καί στό Δημοτικό. Αὐτά τά παιδιά ἀγρίμια, ἐξακολουθοῦν στό Γυμνάσιο καί Λύκειο καί περαιτέρω. Κάθε χρόνο καί ἀγριότερα. Καημένα παιδιά! Καμμένα παιδιά! Παιδιά θύματα τῆς ἀφιλοστοργίας τῶν γονέων!
Ἔτσι, βρίσκονται σταθμευμένα τά δυστυχισμένα τά παιδιά σέ χώρους φύλαξης, γιά νά ἔχουν καί οἱ μάνες τόν προσωπικό τους χρόνο, νά πιοῦν τό καφεδάκι τους, νά ζωγραφίσουν τά γυπίσια νύχια τους, νά πᾶνε στό γυμναστήριο… Ἤ νά βρίσκονται κολλημένα πίσω ἀπό ἕνα κινητό, διότι δέν μποροῦν οἱ γονεῖς νά ἀκοῦνε τίς γκρίνιες τους, θέλουν καί αὐτοί τήν ἡσυχία τους. Τό μόνο πού θέλουν ὅμως, τά παιδιά, εἶναι τούς ἴδιους τούς γονεῖς τους, χρόνο μέ αὐτούς, παιχνίδι, τήν ἀγάπη τους, τά ὄριά τους… Προτιμότερο λιγότερα ὑλικά ἀγαθά καί περισσότερος ποιοτικός χρόνος μέ τά παιδιά.
Φθάσαμε σήμερα, παιδιά δημοτικοῦ, νά ἀπειλοῦν τόν δάσκαλο ὅτι ἡ μάνα τους θά τούς κάνει μήνυση μέ δικηγόρο. Γονεῖς νά μειώνουν τόν δάσκαλο μπροστά στό παιδί, νά ἔχουν μεταλαμπαδεύσει τό θράσος τους στά παιδιά τους πού ἀντιμιλοῦν ἀκόμη καί στούς διευθυντές. Ἡ ἀλαζονεία στά ὕψη! Τά ὕψη ὅμως, ἀκολουθοῦνται ἀπό τό καταβαράθρωμα στόν γκρεμό. Μή ἔχοντας ἀγάπη νά προσφέρουν τούς προσφέρουν τήν ψευδαίσθηση τῆς δύναμης, τῆς ἐξουσίας καί τῆς ἀσέβειας. Ταλαίπωρες μάνες! Ταλαίπωροι γονεῖς! Ζοῦμε δυστυχῶς τά ἐπίχειρα τῶν πράξεών μας. Δέν μᾶς συγκλονίζει πλέον τίποτε! Οὔτε οἱ μεγάλες καταστροφές, οἱ πυρκαγιές, οἱ πλημμύρες, οἱ σεισμοί, οἱ καταποντισμοί, οἱ ἀρρώστιες, ἡ κατοχή τῆς πατρίδας ἀπό ἀλλοεθνεῖς, ἡ σύγχρονη γενοκτονία τῆς «ξαφνικίτιδας», τό δολοφονικό ἀγρίεμα τῶν παιδιῶν μας. Τίποτε! Θά ὑπάρξει μετάνοια, ἤ θά δώσει τή λύση ὁ Θεός;
[1] Ψώφιου σκύλου, Βασ. Α΄ 24, 15. Ὁ Δαυΐδ παρομοιάζει τόν ἑαυτό του σάν ψώφιο σκυλί σέ διάλογό του μέ τόν Σαούλ.
[2] Φ. ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ, «ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ».
[3] Β΄ Τιμ. 3, 2-4.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου