ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ ΟΙ "ΑΨΒΟΥΡΓΟΙ" ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ;
Γιατί όμως οι Κομνηνοί παραμένουν μέχρι σήμερα τόσο δημοφιλείς στους ιστοριοδίφες αναγνώστες, στα όρια της "Κομνηνό-λαγνείας";
Η Ρωμανία μέχρι περίπου την δεκαετία του 1050 αποτέλεσε την πιο ισχυρή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Ακόμη και μετά τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου το 1025. Και όμως! Ήταν το πιο ισχυρό κράτος της Ευρασίας κάτω από τα χέρια της ένδοξης δυναστείας των Μακεδόνων. Η παρακμή που ξεκίνησε την δεκαετία του 1060 και κορυφώθηκε την δεκαετία του 1070 όπου και ήταν ραγδαία. Για πολλούς σύγχρονους της εποχής αυτό ήταν το τέλος του κόσμου.
Πολλοί πίστευαν πώς το Βυζάντιο θα πέθαινε. Οι Τούρκοι είχαν κυριεύσει την Μικρασία και τα ξαδέρφια τους οι Πετσενέγκοι απειλούσαν τις ευρωπαϊκές επαρχίες. Όπως γράφει και ένας συγγραφέας από την Κωνσταντινούπολη "ήμασταν περικυκλωμένοι από Δύση και Ανατολή και μόνο τα τείχη της Βασιλεύουσας κράταγαν το κακό μακριά μας".
Και όμως αργά και σταθερά οι Κομνηνοί έφεραν την ανατροπή. Εξουδετέρωσαν τούς Πετσενέγκους Τούρκους, χειρίστηκαν σωστά τις σταυροφορίες και απελευθέρωσαν την Δυτική Μικρασία, τον Πόντο, την Κιλικία και μέρος της Καππαδοκίας από τους Σελτζούκους. Ο ελληνικός στρατός μπορούσε άνετα να φτάσει μέχρι έξω από το Ικόνιο της Φρυγίας, όπου οι Τούρκοι είχαν φτιάξει την πρωτεύουσα τους και να το πολιορκήσει.
Για ένα σχεδόν αιώνα 1081-1185 η Ρωμανία ήταν σε διαρκή ακμή. Αυτός ο χρυσός αιώνας των Κομνηνών ήταν αποτέλεσμα της ένωσης των Κομνηνών και Δουκάδων το 1081 σε μια κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας θα λέγαμε. Σφραγίδα αυτής της ένωσης ήταν ο γάμος του Αλέξιου Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας.
Αργότερα θα ερχόταν η εικοσαετία των Αγγέλων (ξαδέρφια των Κομνηνών βέβαια!) και η πτώση του 1204, μια εποχή συνεχής παρακμής. Τα χρόνια των Λασκαριδών όσο γοητευτικά και να είναι, η αυτοκρατορία δεν μπόρεσε ποτέ να φτάσει στην πριν το 1204 ισχύ της. Η εποχή των Παλαιολόγων που διήρκησε για 2 αιώνες, είναι μια τραγική περίοδος λίγων νικών και πολλών ατυχιών και κακοδιαχείρισης. Κανείς δεν την θυμάται ευχάριστα. Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης εμπνέει για την αυτοθυσία του, όχι για το επώνυμο του.
Είναι η εποχή των Σταυροφόρων και για αυτό σήμερα οι Κομνηνοί διαβάζονται με ΠΑΘΟΣ από τον μέσο Δυτικό αναγνώστη της ιστορίας. Είναι η αλήθεια ότι οι Ευρωπαίοι τους γνωρίζουν καλά. Όταν κυβερνούσαν την Ρωμανία, οι Ηρακλείδες, ο Ίσαυροι, η δυναστεία του Αμορίου ή οι Μακεδόνες, οι επαφές Ανατολής Δύσης ήταν περισσότερο διπλωματικές. Αάάντε καποια κρίση θρησκευτικής φύσης να συνέβαινε μεταξύ των δύο κόσμων (όπως το Φώτιο Σχίσμα ή πολύ αργότερα αυτό του 1054). Τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα μέχρι τον Αλέξιο Κομνηνό και οι περισσότερες προστριβές ήταν μεταξύ του Πάπα και του Πατριάρχη για πρωτεία και θρησκευτικά βαρετά ζητήματα.
Ο Αλέξιος Κομνηνός ζήτησε από την Πάπα Ουρβανό μισθοφόρους-στρατιώτες, όμως έλαβε ανεξάρτητους Σταυροφόρους που υπάκουσαν μονάχα τον εαυτό τους. Οι Κομνηνοί είχαν να διαχειριστούν μια σειρά από Σταυροφορίες. Ναι δεν ήταν μόνο μία, αλλά ήταν χιλιάδες σαν τα άστρα του ουρανού, τους κόκκους της θαλάσσης, όπως θα έγραφε μια συγγραφέας της εποχής.
Πρώτα εκείνη του Πέτρου του Ερημίτη (Φράγκος κληρικός) το 1095 (η λεγόμενη Σταυροφορία του Λαού), ακολούθησε η λεγόμενη Πρώτη Σταυροφορία το 1096 που έφτασε μέχρι την Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα (η λεγόμενη Σταυροφορία των Πριγκίπων). Έπειτα ακολουθούν λιγότερες γνωστές, όπως η Σταυροφορία του 1101 (ή εκστρατεία των Λιγόψυχων), αλλά η Νορβηγική Σταυροφορία. Μέχρι εδώ οι Σταυροφορίες κινούνταν κατά των απίστων που βασάνιζαν τους χριστιανούς της Ανατολής.
Όμως είχαμε και σταυροφορίες κατά της ίδιας της ίδιας Ρωμανίας. Ναι η Τέταρτη Σταυροφορία δεν ήρθε από το πουθενά. Αυτή ήταν η Σταυροφορία του Βοημούνδου, που με τις ευλογίες του Πάπα Πασχάλιου και του βασιλιά της Γαλλίας, κινήθηκε εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1107 περνώντας από το Δυρράχιο.
Πολύ αργότερα ο Μανουήλ Κομνηνός, θα διαχειριζόταν αρκετά καλά την Γαλλο-Γερμανική Δεύτερη Σταυροφορία που πέρασε μέσα από την Ρωμανία το 1147. Ενώ όλοι οι Κομνηνοί (Αλέξιος, Ιωάννης, Μανουήλ) θα εμπλέκονταν ως προστάτες αλλά και εχθροί των Λατινικών κρατιδίων της Ανατολής (Πριγκιπάτο Αντιόχειας, Κομητεία Τρίπολης, Βασίλειο Ιεροσολύμων).
Μόνο με την ανάληψη της εξουσίας από τον Ανδρόνικο το 1182 η αυτοκρατορία θα εγκατέλειπε την παρουσία της στην Λατινική μέση Ανατολή. Πράγμα που άνοιξε τον δρόμο στον Σαλαδίνο να ταπεινώσει τα λατινικά κρατίδια κυριεύοντας τα Ιεροσόλυμα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι Άραβες θεωρούσαν ακόμη και τον Ισαάκιο Άγγελο (Κομνηνός από την γιαγιά του) ως προστάτη των χριστιανών των Ιεροσολύμων. Η Ρωμανία διατηρούσε το κύρος της παρά την σταδιακή παρακμή της στα χρόνια των Αγγέλων (μια παρακμή που δεν ήταν τόσο αντιληπτή από όλους τούς συγχρόνους).
Είναι μια εποχή γεμάτη επικές ιστορίες η εποχή των Κομνηνών. Αξίες ιστορίες να έχουν τον δικό τους κύκλο επεισοδίων στο HBO!
Επιγραμματικά αναφέρω:
Έγινε βασιλέας το 1185 προκαλώντας μια λαϊκή επανάσταση χωρικών και απλών ανθρώπων. Δολοφόνησε την Μαρία της Αντιόχειας την χήρα του αυτοκράτορα Μανουήλ και πέταξε το πτώμα της στον Βόσπορο, ενώ ο γιός της Αλέξιος, ο μοναχογιός του Μανουήλ, θα πνιγόταν από μία χρυσή κλωστή όπως αρμόζει σε βασιλέα. Η κόρη του Μανουήλ Μαρία και ο σύζυγός της Ρενιέρ θα δηλητηριάζονταν κατά την διάρκεια ενός δείπνου.
Όμως η αλαζονεία πληρώνεται και το πλήθος της Κωνσταντινούπολης θα επαναστατούσε και θα τον έριχνε από τον θρόνο του. Θα τον έκαναν κομμάτια στους δρόμους της Πόλης. Κόπρανα θα έριχναν στο πρόσωπο του και μια γριά γυναίκα θα τον έλουζε με καυτό λάδι. Δεν υπήρχε πτώμα να θάψουν.... όταν το μακελειό έλαβε τέλος.
Το 1185 οι Κομνηνοί έχασαν την εξουσία.... πράγμα για το οποίο οφείλεται αποκλειστικά η ανίκανη αντιβασιλεία της Μαρίας της Αντιόχειας και αργότερα η οκνηρή διακυβέρνηση του Ανδρόνικου. Ακόμη όμως το όνομα τούς ήταν συνώνυμο της αίγλης και της δόξας. Όλοι ήθελαν να γίνουν Κομνηνοί. Οι Άγγελοι χρησιμοποιούσαν το όνομα αυτό καθώς ήταν Κομνηνοί από την γιαγιά τους Θεοδώρα που είχε παντρευτεί τον παππού τους Κωνσταντίνο Άγγελο. Οι Λασκαρήδες και ο Θεόδωρος Λάσκαρης θα το υιοθετούσαν επίσης. Το ίδιο και οι Παλαιολόγοι (κατάγονταν από τον Αλέξιο Γ' Άγγελο). Ενώ στον Πόντο οι Κομνηνοί απόγονοι του Ανδρόνικου θα βασίλευαν για δυόμιση και παραπάνω αιώνες σαν απόλυτοι άρχοντες της Τραπεζούντας και της Μαύρης Θάλασσας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου