Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Κυριακή των Αγίων Προπατόρων


Ημερομηνία εορτής: 11/12/2016Κυριακή των Αγίων Προπατόρων
Τύπος εορτής: Ειδικός υπολογισμός.
Εορτάζει την Κυριακή μεταξύ 11 και 17 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Κυριακη Των Αγιων Προπατορων




Δέξασθαι χαρὰν οἱ πάλαι Προπάτορες,
Βλέποντες ἐγγίζοντα Xριστὸν Μεσσίαν.
Γήθεο Ἀβραάμ, ὅτι Πρόπαππος Χριστοῦ ἐδείχθης.
Βιογραφία
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όρισαν την Κυριακή πριν την Κυριακή προ της γεννήσεως του Χριστού, τη μνήμη των Προπατόρων Του, δηλαδή των κατά σάρκα προγόνων Του, όπως είναι ο Αβραάμ και οι υπόλοιποι, από τους οποίους προήλθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Την Κυριακη των προπατορων γιορτάζει και η Αγία Μαρία η προμήτωρ της Θεοτόκου.
Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Χειρόγραφον εἰκόνα μὴ σεβασθέντες, ἀλλ' ἀγράφῳ οὐσίᾳ θωρακισθέντες τρισμακάριοι, ἐν τῷ σκάμματι τοῦ πυρὸς ἐδοξάσθητε, ἐν μέσῳ δὲ φλογὸς ἀνυποστάτου ἱστάμενοι, Θεὸν ἐπεκαλεῖσθε· Τάχυνον ὁ Οἰκτίρμων, καὶ σπεῦσον ὡς ἐλεήμων, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, ὅτι δύνασαι βουλόμενος.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ὑμνήσωμεν πιστοί, τοὺς Προπάτορας πάντας, Χριστοῦ τοῦ δι' ἡμᾶς, ἐπὶ γῆς ὁραθέντος, δοξάζοντες ἐν ᾄσμασι, τὸν αὐτοὺς θαυμαστώσαντα, ὡς τὴν ἔλευσιν, προεκτυπώσαντας τούτου, καὶ τὴν γέννησιν, τὴν ἐκ Παρθένου ἀφράστως, τῷ κόσμῳ κηρύξαντας.

Ὁ Οἶκος
Ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα, ἧς πάλαι ἔλαβον πεῖραν Αἰγύπτιοι πολεμοῦντες, καὶ Ἑβραῖοι πολεμούμενοι· μὴ καταλίπῃς ἡμᾶς, καὶ καταπίῃ ἡμᾶς ὁ θάνατος, ὁ διψῶν ἡμᾶς, καὶ Σατᾶν ὁ μισῶν ἡμᾶς· ἀλλ' ἔγγισον ἡμῖν, καὶ φεῖσαι τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὡς ἐφείσω ποτὲ τῶν Παίδων σου τῶν ἐν Βαβυλῶνι, ἀπαύστως ἀνυμνούντων σε καὶ βληθέντων ὑπὲρ σοῦ εἰς τὴν κάμινον, καὶ ἐκ ταύτης κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον ὁ οἰκτίρμων, καὶ σπεῦσον ὡς ἐλεήμων εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, ὅτι δύνασαι βουλόμενος.




Διάφορα Αρχεία
Παρακλητικός Κανών εις την Προμήτωρα της Θεοτόκου, δικαίαν Μαρίαν




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιοι Προπάτορες
Άγιοι Προπάτορες

Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου - Η εικόνα βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου κοντά στην Ιεριχώ
Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου - Η εικόνα βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου κοντά στην Ιεριχώ

Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου
Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου

Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου
Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου

Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.com)
Αγία Μαρία, Προμήτωρ Θεοτόκου - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.com)

Άγιος Μείραξ και διήγησις πάνυ ωφέλιμος


Ημερομηνία εορτής: 11/12/2016
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 11 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Μειραξ , Διηγησiς Πανυ Ωφελιμος




Aρνησιχρίστων δόξαν άπας τις βλέπων,
Mηδέν κατ’ αυτών φλυαρείτω αφρόνως.
Βιογραφία
Η ζωή του Αγίου Μείρακος είναι όμοια με αυτή του Άσωτου του Ευαγγελίου. Ο Άγιος Μείραξ γεννήθηκε στο Τενεσή της Αιγύπτου και ανατράφηκε από τους γονείς του με χριστιανική ευσέβεια. Αλλά τα θέλγητρα της νεότητας τον παρέσυραν στην ασωτία και ακόμα πιο χειρότερα οι γνωριμίες του με Αγαρηνούς, τον έκαναν να αλλαξοπιστήσει. Οι γονείς του το έμαθαν και έκλαψαν πικρά. Αλλά δεν απελπίστηκαν και στήριξαν την ελπίδα τους στον Θεό προσευχόμενοι. Και ο Θεός έκανε το έλεός του, χάριν των ευσεβών γονέων.

Ο αρνησίθρησκος γιος, μπούχτισε τη ζωή της αμαρτίας. Και όπως ο φοίνικας προβάλλει μέσα από τις φλόγες, έτσι και η προηγούμενη πίστη του Μείρακα, πρόβαλλε μέσα από τα ερείπια της ψυχής του. Ήλθε μετάνοια στην καρδιά του, και κάποια μέρα εμφανίστηκε στους γονείς του, έπεσε στα πόδια τους, ζήτησε συγνώμη και εξέφρασε την επιθυμία να επανέλθει στη χριστιανική πίστη. Εκείνοι τον δέχτηκαν με χαρά, τον φίλησαν και δόξασαν τον Θεό.

Αλλά η ψυχή του Μείρακα δεν αρκέστηκε σ' αυτή την αποκατάσταση. Πήγε λοιπόν στον Αμηρά, έκανε το σημείο του σταυρού και φώναζε ότι επανήλθε στην αληθινή πίστη. Ο Αμηράς έδωσε διαταγή και τον μαστίγωσαν σκληρά με βούνευρα, μέχρι που σχίστηκαν οι σάρκες του. Κατόπιν τον αποκεφάλισαν και το μεν κεφάλι του το αγόρασαν οι χριστιανοί και τον έθαψαν με τιμή, το δε σώμα του, οι Αγαρηνοί το έβαλαν μέσα σε μια βάρκα και το έριξαν στη θάλασσα.

Άγιος Νικηφόρος Φωκάς αυτοκράτορας του Βυζαντίου


Ημερομηνία εορτής: 11/12/2016Άγιος Νικηφόρος Φωκάς αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 11 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Νικηφορος Φωκας Αυτοκρατορας Του Βυζαντιου (; - 969)




Βιογραφία
Η μνήμη του αναφέρεται μόνο στον Λαυριωτικό Κώδικα Β 4φ. 133, όπου υπάρχει και πλήρη Ακολουθία του με Κανόνες. Δημοσιεύθηκαν από τον L. Petit στο Byz. Zeitschrift τ. ΙΓ (1904 μ.Χ.) σελ. 398 - 420 και από τον Δημητριεύσκη στο Κίεβο το 1911 μ.Χ.

Ο Νικηφόρος Φωκάς καταλαμβάνει σημαντική θέση στο στερέωμα των Βυζαντινών αυτοκρατόρων, κυρίως λόγω της στρατιωτικής πολιτικής του, πρίν και μετά τη στέψη του. Αλλά και η προσφορά του στην Εκκλησία ήταν μεγάλη. Βοήθησε τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη (βλέπε 5 Ιουλίου) να χτίσει την πρώτη μονή του Αγίου Όρους, τη σημερινή Μεγίστη Λαύρα, θέτοντας ένα επίσημο πλαίσιο λειτουργίας της μονής και όλης της περιοχής. Λέγεται ότι κάτω από το αυτοκρατορικό ένδυμα φορούσε ράσα και είχε εκδηλώσει την επιθυμία να εγκαταλλείψει το θρόνο και να γίνει μοναχός. Αξίζει να σημειωθεί η προσπάθειά του να τιμήσει ως μάρτυρες όλους τους στρατιώτες που έπεσαν κατά τη διάρκεια των αγώνων του με τους απίστους. Η προσπάθεια αυτή όμως βρήκε αντίθετους τους Πατριάρχες και τους Επισκόπους και ως εκ τούτου ο Αυτοκράτορας αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το σχέδιό του.


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Νικηφόρος Φωκάς αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Άγιος Νικηφόρος Φωκάς αυτοκράτορας του Βυζαντίου

Σύναξη Πάντων των Γεωργιανών Αγίων


Ημερομηνία εορτής: 11/12/2016Σύναξη Πάντων των Γεωργιανών Αγίων
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 11 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Συναξη Παντων Των Γεωργιανων Αγιων




Βιογραφία
Στις 11 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία της Γεωργίας εορτάζει όλους τους Αγίους της Γεωργίας (γνωστούς και αγνώστους).


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Σύναξη Πάντων των Γεωργιανών Αγίων
Σύναξη Πάντων των Γεωργιανών Αγίων

Σας έπλασα για να γίνετε άγιοι, να γίνετε Σώμα Μου με κεφαλή Εμένα! (Δρ. Κρίτων Δ. Ιακώβου, φαρμακοποιός)

Αποτέλεσμα εικόνας για ο χριστος κρουει την πορτα



«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν, καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καί αὐτός μετ’ ἐμοῦ»
Τι φοβερή φράση αυτή που παρουσιάζει τον Κύριο να στέκεται έξω από μια θύρα και να περιμένει υπομονετικά να του ανοίξουν για να μπει μέσα!
Οι περισσότεροι από όσους ζωγράφισαν αυτή την υπέροχη εικόνα φρόντισαν ώστε η πόρτα να έχει μόνο εξωτερικό χερούλι για να δείξουν ότι αυτή ανοίγει μόνο από μέσα. Με τον τρόπο αυτό οι ζωγράφοι μας υπενθυμίζουν αυτό που ξεχνάμε, ότι δηλαδή ο Θεάνθρωπος σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας και περιμένει την εκούσια ανταπόκρισή μας.

Γιατί άραγε καταδέχεται ο Βασιλεύς των όλων να μας κρούει συνεχώς την πόρτα χωρίς ποτέ να την παραβιάζει; Απλούστατα γιατί η αγάπη Του για μας τους αθλίους και τιποτένιους είναι άπειρη και επιθυμεί σφόδρα την σωτηρία όλων μας.
Ποια θα ήταν τα επόμενα λόγια Του αν του ανοίγαμε τη θύρα της ψυχής μας;
Υποθέτω πως θα ήταν η εκπληκτική φράση «Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς». Αυτή η τρομερή φράση πόσο πολλά και βαθύτατα μηνύματα περιέχει ! Μας λέει δηλαδή ο γλυκύτατος Ιησούς : «αγαπημένα μου παιδιά σας επισκέφτηκα για να σας μεταφέρω το χαρμόσυνο μήνυμα ότι σας αγαπώ και επιθυμώ να σας ξαλαφρώσω από τα βαριά φορτία της καθημερινότητάς σας, από το άγχος, την αγωνία, τον ψυχικό και σωματικό πόνο, τους πειρασμούς, τις δοκιμασίες, τις εσωτερικές και εξωτερικές σας συγκρούσεις και να σας προσφέρω τα θεία δώρα μου. Την χαρά, την ειρήνη, τη μακαριότητα, την υπομονετικότητα, την πραότητα, τη διάκριση, την κατά Θεόν σοφία, την συγχωρητικότητα, την ταπεινότητα, την απλότητα, την άγια υπακοή, την καλοσύνη, την ανέκφραστη ευτυχία και όλα τα ανεκλάλητα πνευματικά αγαθά που μόνον Εγώ ο μόνος αληθινός Κύριος και Θεός σας, μπορώ να σας δώσω.»
Και συνεχίζει ο γλυκύτατος Κύριός μας :
Γιατί παιδιά μου στενοχωριέστε τόσο πολύ, γιατί βυθίζεστε ολοένα και περισσότερο στις κοσμικές σας μέριμνες και ασχολίες ;
Δεν γνωρίζετε ότι για όλα προνοώ Εγώ και όλα σας τα προβλήματα μπορώ να τα επιλύσω ;
Δεν μάθατε ακόμη ότι χωρίς Χριστό αχριστεύεστε και αχρηστεύεστε (Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς);
Δεν μάθατε ακόμη ότι όσο περισσότερο προσπαθείτε να απαλλαγείτε με τις δικές σας δυνάμεις από τις λύπες τόσο περισσότερο θα μπερδεύεστε στα δίκτυα τους;

Ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; (Ματθ. 6, 27).
Για ποιό λόγο έχετε τόσες στεναχώριες; Ενδέχεται αύριο το πρωί ο ήλιος να μην ανατείλει;
Ο Πανάγαθος και Παντοδύναμος Πατέρας Μου που είναι και δικός σας ουράνιος Πατέρας που φροντίζει να ανατέλλει κάθε πρωί ό ήλιος στη συγκεκριμένη ώρα και στο συγκεκριμένο δευτερόλεπτο, δεν μπορεί να φροντίσει για τις δικές σας λιλιπούτειες στενοχώριες;
Τι ζητώ από εσάς παιδιά Μου, μόνο ένα νεύμα διάθεσης για θεραπεία, ένα ίχνος μετάνοιας!
Δείξτε μου την επιθυμία σας για αλλαγή και λάβετε από εμένα που λυπήσατε την απαλλαγή!
Τα αμαρτήματα είναι δικά σας, παραδεχτείτε τα, δικά σας τα τραύματα, δικά Μου τα φάρμακα.
Ζητώ μόνον μετάνοια από σας και θα θεραπεύω πάντα την πληγή σας.

Προσφέρετέ μου τα δάκρυά σας και Εγώ θα τα μετατρέψω σε αιώνια διαμάντια με χαραγμένο το όνομά σας, που κανείς και ποτέ δεν θα μπορέσει να σας τα αφαιρέσει!
Και εάν δω να προσφέρετε τα δάκρυά σας, θα «ξεχάσω» θα αφήσω, θα διαγράψω το χρέος σας σε Εμένα. Όσα βλέπω, τα παραβλέπω κοιτάζοντας μόνο τη μεταβολή σας.
Αν θέλετε παιδιά μου να είσαστε πάντοτε χαρούμενα και ευτυχισμένα ποτέ να μην ξεχάσετε τα λόγια Μου:
«Ίδετε γαρ ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστι».
Ναι πράγματι παιδιά μου, η ζωή με Εμένα είναι γλυκιά και «ελαφριά» και το φορτίο που βάζω στις πλάτες σας πολλαπλασίως ελαφρύτερο από το αβάσταχτο βάρος της αμαρτωλής και μάταιης κοσμικής ζωής των οδυνηρών ηδονών, της ανούσιας δόξας και του άχρηστου υλικού πλούτου.
Γνωρίστε τις πνευματικές ηδονές και τα πνευματικά αγαθά που σας προσφέρω απλόχερα γιατί επιθυμώ να τα απολαμβάνετε χωρίς τέλος!
Όταν τα γευθείτε, είναι «περισσότερο από βέβαιο» ότι θα φτύσετε και θα εμέσετε όλα αυτά τα εφήμερα σαρκικά ηδονικά πράγματα που είχατε θεοποιήσει!
Ένα είναι το θέλημά Μου για σας : «ὁ ἁγιασμός υμῶν ἐστίν» (Α’ Θεσ. 4, 3) και «ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί» (Α’ Πετρ. 1, 15).
Μη ξεχνάτε παιδιά μου, σας έπλασα για να γίνετε άγιοι. Η αγιότητα είναι ο σκοπός της ύπαρξής σας. Πλασθήκατε για να γίνετε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάτε. Αν αποτύχετε αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία σας.
Μην αγχώνεστε όμως και μη νομίζετε ότι σας ζητώ να κατορθώσετε κάτι το υπεράνθρωπο και ανέφικτο. Θυμηθείτε πως ο ένας ληστής που ήταν πάνω στο σταυρό στα δεξιά μου, σώθηκε, ενώ ο άλλος έχασε την ψυχή του για πάντα. Και στους δυο είχα παραχωρήσει το κλειδί του Παραδείσου. Ο ένας το κράτησε και άνοιξε την πύλη της Βασιλείας του Πατρός Μου, ο άλλος το πέταξε στο έδαφος με περιφρόνηση.
Αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανθρώπινη αδυναμία και ασθένεια και δείχνω πάντοτε επιείκεια και κατανόηση στις πτώσεις σας.
Μισώ μεν την αμαρτία, ελεώ δε διαρκώς τον μετανοούντα αμαρτωλό.
Μάθετε παιδιά μου από τα εκατομμύρια των Αγίων που αγίασαν! Ήταν άνθρωποι, όπως ακριβώς και εσείς! Με μεγάλες αδυναμίες και αμέτρητα ελαττώματα! Όμως πίστευαν σε Εμένα και είχαν ταπείνωση και δεν λησμόνησαν τους λόγους μου: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωαν. 13,34).
Έδωσαν αίμα για να λάβουν πνεύμα, δηλαδή αγωνίστηκαν ο ένας στο πλευρό του άλλου και όχι μεμονωμένα, για τη σωτηρία της ψυχής τους.
Πάλεψαν και νίκησαν το άγριο θηρίο της πολυκέφαλης υπερηφάνειας, γιατί γνώριζαν ότι κανείς δεν σώζεται μόνος του, αλλά πάντοτε μέσω των άλλων. Ζητούσαν συνεχώς τη βοήθειά Μου και εγώ τους την παρείχα πλουσιοπάροχα.
Τα λόγια μου να έχετε παιδιά Μου, χαραγμένα στο μυαλό και τη καρδιά σας:
«Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν. πάς γάρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τώ κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7, 7-8).
«Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν τού Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 33).
Όταν λάβετε τα ουράνια και ανεκτίμητα πνευματικά αγαθά που θα σας δώσω, όταν μου τα ζητήσετε με όλη σας τη ψυχή, μην αμελήσετε να τα προσφέρετε στους άλλους, γιατί δεν είναι δικά σας :
«Δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε». Δώστε τα, χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις, στους άλλους και από την πράξη σας αυτή θα αντλήσετε ανείπωτη χαρά, τη Δική Μου τη χαρά. Τότε θα νιώσετε με όλη σας τη ψυχή ότι είσαστε δικοί μου μαθητές, είσαστε ένα σώμα, το Σώμα μου με κεφαλή Εμένα!

Άγιοι Μηνάς ο Καλλικέλαδος, Ερμογένης και Εύγραφος


Ημερομηνία εορτής: 10/12/2016Άγιοι Μηνάς ο Καλλικέλαδος, Ερμογένης και Εύγραφος
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 10 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα: Η αδιάφθορη γλώσσα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Λειμώνος Λέσβου.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους και στο Μουσείο Μπενάκη των Αθηνών.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Μηνας Ο Καλλικελαδος, Αγιος Ερμογενης , Αγιος Ευγραφος



Eις τον Mηνάν.
Τμηθεὶς ὁ Μηνᾶς, κἂν κελαδεῖν οὐκ ἔχῃ,
Φιμοῖ κελαδοῦν δυσσεβείας τὸ στόμα.

Eις τον Eρμογένη.
Τὴν δυσσέβειαν ἐκπτύσας Ἑρμογένης,
Ὑπῆρξε Μάρτυς εὐσεβείας ἐκ ξίφους.

Eις τον Eύγραφον.
Τὰς ἐκ μαχαίρας, Εὔγραφε, τρώσεις φέρων,
Ὀξὺς Θεοῦ κάλαμος ὤφθης, εὖ γράφων.

Εὐκέλαδος δεκάτῃ Μηνᾶς ξίφει αὐχένα δῶκεν.
Βιογραφία
Ο Μηνάς ήταν Αθηναίος και από την οικογένεια του ειδωλολάτρης. Όταν όμως εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε αρκετά, διαπίστωσε ότι η πολυθεΐα ήταν μάλλον ψέμα και πλάνη. Στη μελέτη των φιλοσόφων επίσης, δεν μπόρεσε να βρει κάτι το αληθινό. Τότε προχώρησε στη μελέτη χριστιανικών συγγραμμάτων. Έπειτα του Ευαγγελίου, όπου και βρήκε αυτό πού τον γέμιζε ψυχικά, δηλαδή το φως και την αλήθεια. Έτσι, ο Μήνας έγινε χριστιανός.

Αργότερα, ο βασιλιάς Μαξιμίνος (311 - 313 μ.Χ.) (κατ' άλλους ο Μαξιμιανός [286 - 305 μ.Χ]) , μη γνωρίζοντας ότι είναι χριστιανός, τον έκανε έπαρχο Αλεξανδρείας. Αλλά όταν ο βασιλιάς αυτός διέταξε διωγμούς στην πόλη αυτή, ο Μηνάς όχι μόνο δεν εξετέλεσε τη διαταγή, αλλά και συνετέλεσε να πληθυνθούν οι χριστιανικές τάξεις.

Τότε ο Μαξιμίνος έστειλε νέο έπαρχο, τον Αθηναίο λόγιο Ερμογένη. Αυτός, τηρώντας το γράμμα του νόμου, βασάνισε σκληρά το Μηνά και τον έκλεισε στη φυλακή, για να πεθάνει εκεί μέσα από τις πληγές του. Μετά από καιρό, όταν ο Ερμογένης έστειλε να διαπιστώσουν αν και πότε πέθανε ο Μηνάς, διαπίστωσαν ότι όχι μόνο δεν είχε πεθάνει, αλλά και οι πληγές του θεραπεύθηκαν. Τότε δημόσια τον ρώτησε πως έγινε αυτό. Ο Μηνάς απάντησε ότι θεραπεύθηκε την ώρα πού πεσμένος στο έδαφος έψαλλε: «Ἐὰν πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ Κύριε» (Ψαλμός κβ' 4). Εάν δηλαδή αντικρίσω το θάνατο, δε θα φοβηθώ μήπως πάθω κακό, διότι συ είσαι μαζί μου, Κύριε. Η απάντηση είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει χριστιανός ο Ερμογένης και ο Εύγραφος που ήταν γραμματικός του Μηνά. Αργότερα, όλους μαζί τους αποκεφάλισαν.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τὸ προσταχθὲν.
Δι' ἐγκρατείας, τῶν παθῶν τὰς πυριφλέκτους, ἀπονεκρώσαντες ὁρμὰς καὶ τὰς κινήσεις, τοῦ Χριστοῦ οἱ Μάρτυρες ἔλαβον τὴν χάριν, τὰς νόσους ἀποδιώκειν τῶν ἀσθενῶν, καὶ ζῶντες καὶ μετὰ τέλος θαυματουργεῖν· ὄντως θαῦμα παράδοξον! ὅτι ὀστέα γυμνά, ἐκβλύζουσιν ἰάματα. Δόξα τῷ μόνῳ Θεῷ ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ἡ καλλικέλαδος, θεόφρον γλῶσσα σου, λαμπρῶς κηρύξασα, Χριστοῦ τὴν σάρκωσιν, συναθλητᾶς σοὶ εὐκλεεῖς, εἰλκύσατο ἐν σταδίῳ, Μηνᾷ παμμακάριστε, Ἐρμογένην τὸν ἔνδοξον, καὶ τὸν θεῖον Εὔγραφον, μεθ' ὧν χαίρων ἠγώνισαι. Καὶ νῦν τὴν Παναγίαν Τριάδα, ὑπὲρ ἠμῶν ἐκδυσωπεῖτε.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῆς στρατείας ἥρπασε, σὲ τῆς προσκαίρου, καὶ ἀφθάρτου ἔδειξε, συγκληρονόμον ὦ Μηνᾶ, σὺν τοῖς συνάθλοις σου Κύριος, ὁ παρασχών σοι τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Παρωσάμενοι δόξαν τὴν κοσμικήν, ἐπτερώθησαν δόξῃ τῇ θεϊκῇ, Μηνᾶς Ἑρμογένης τε, καὶ ὁ ἔνδοξος Εὔγραφος, καὶ προθύμῳ γνώμῃ, τὸν ὄγκον ὑπέμειναν, τῶν δεινῶν βασάνων, σαρκὸς μὴ φεισάμενοι· ὅθεν μετὰ τέλος, εἰς βυθοὺς θαλαττίους, ῥιφέντες ἰθύνθησαν, πρὸς λιμένα οὐράνιον, οἷς ἐν πίστει βοήσωμεν. Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος
Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος

Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος
Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος

Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος
Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος

Άγιος Ερμογένης
Άγιος Ερμογένης

Άγιος Εύγραφος
Άγιος Εύγραφος

Άγιος Εύγραφος
Άγιος Εύγραφος

Ἐπιστολή Ὀρθοδόξων Κρητῶν πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Κρήτης.


         Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης,
         Ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ θέλοντας νά παραμείνουμε ἐντὸς τῶν κόλπων της, ἐνωμένοι διαχρονικὰ μὲ τὴν πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων, θὰ θέλαμε νὰ σᾶς γνωστοποιήσουμε τὰ ἐξῆς: Ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης σᾶς ἀποστείλαμε ἐπιστολὲς, ποὺ σᾶς ἐφιστούσαμε τὴν προσοχὴ καὶ σᾶς παρακαλούσαμε νὰ λάβετε ὀρθόδοξη θέση ἀπέναντι στὰ προβλήματα πού δημιουργεῖ, ἐδῶ καὶ χρόνια, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μὲ τὸ νὰ κηρύττει αἱρέσεις, προδίδοντας ἀναισχύντως τὴν ἁγία μας Πίστη. (Σᾶς ἐπισυνάπτουμε τὶς κακοδοξίες του εἰς ἀπόδειξιν τῆς ἀληθείας). Ἀλλὰ ἐσεῖς, ἀγνοώντας μας παντελῶς, ὄχι μόνον δὲν μᾶς ἀπαντήσατε ἐγγράφως καὶ δημοσίως ὅπως ἐμεῖς πράξαμε, ἀντιθέτως, συνταχθήκατε μὲ αὐτὸν καὶ μάλιστα προχωρήσατε πολὺ περισσότερο. Μὲ τὸ νὰ δέχεστε τὶς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ποὺ ἀποδομεῖ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, καθὼς καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, προδίδετε καὶ ἐσεῖς τὴν Ἁγία μας Πίστη. Θέλετε μάλιστα νά ἐπιβάλλετε τὴν ψευδοσύνοδο ὡς Ὀρθόδοξη!!! Πρέπει νὰ γνωρίζετε πὼς ὁδηγεῖτε τὴν Ὀρθοδοξία σὲ σχίσμα. Σχίζετε τὴν Ἐκκλησία κατασκανδαλίζοντας τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο. Δὲν γνωρίζετε, σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς, ὅτι ὅποιος σχίζει τὴν Ἐκκλησία, δὲν τὸν ξεπλένει ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἁμαρτία οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου;
         Ἡ μόνη διαχρονικὴ ἐνδεδειγμένη ὁδὸς ποὺ προτάσσουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι ἡ διακοπὴ μνημοσύνου τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου, ἢ ἐπισκόπου, ποὺ κηρύσσει αἵρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Σᾶς ἐπισυνάπτουμε τὴν μελέτη τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων ποὺ τεκμηριώνει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ διακοπὴ μνημοσύνου εἶναι ὑποχρεωτικὴ γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς ποὺ δὲν συμπορευόμαστε μὲ τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ἀκόμη καὶ πρὶν τὴν συνοδικὴ του καταδίκη. Συντασσόμαστε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν διαχρονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες ποὺ προσφάτως διέκοψαν ἐπισήμως τὴν κοινωνία μὲ τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ μὲ τοὺς Κρῆτες ἱερεῖς μας, λόγ τῆς ἐπίσημης ἀποδοχῆς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς τὴν κυρίως θεολογικὴ γραμμὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μετὰ τὴν αἱρετικὴ ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης.
         Περιμέναμε ἀπὸ ἐσᾶς, νὰ ὀρθοτομήσετε τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Νὰ σταθεῖτε ἀνταξίως τοῦ ὑπουργήματός σας. Ἐσεῖς ἀντὶ νὰ στηρίξετε τοὺς Ὀρθοδόξους στὴν Πίστη μας, προτρέπετε τοὺς αἱρετικοὺς νὰ παραμείνουν στὴν πλάνη τους, ὁδηγώντας ἔτσι τοὺς μὲν στὸν βόρβορο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοὺς δὲ στὴν αἰώνια καταδίκη νὰ παραμένουν ἀφώτιστοι καὶ ἔτσι νὰ ὁδηγηθοῦν ἀπὸ τὸν διάβολο στὴν αἰώνια κόλαση. Ἀμφοτέρων τὸ αἷμα τῶν ψυχῶν αὐτῶν θὰ ζητηθεῖ ἀπὸ τὰ χέρια σας. Μετανοῆστε ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, πρὶν αὐτὸ γίνει ἀναπόφευκτα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
         Φαίνεται, ἅγιοι ἀρχιερεῖς, πὼς αὐτὰ πιὰ δὲν σᾶς ἐνδιαφέρουν, ἀλλὰ τὸ μόνον ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ κάνετε μία ὑπακοὴ ἀμάρτυρη στὴν διαχρονία τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ  αὐτὸ γιὰ νὰ μὴν ἔρθετε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς  καὶ γιὰ νὰ κρατήσετε τὶς θέσεις σας ποὺ τόσο μοχθήσατε νὰ ἀποκτήσετε. Σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες, ὅταν βάλλεται καὶ νοθεύεται ἡ Πίστη ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουμε, ἐλέγχουμε, ἀκόμη καὶ νὰ ἐξεγειρόμαστε. Καὶ δὴ ἀπέναντι καὶ σὲ Πατριάρχες. Σᾶς παραβάλλουμε μερικὰ παραδείγματα, ἂν καὶ ὑπάρχουν πάρα πολλά:
         Ὁ Εὐσέβιος, ὄντας λαϊκός, ἔλεγξε τὸν Πατριάρχη Νεστόριο (τὸν ἀποκάλεσε αἱρετικὸ) καὶ γιὰ αὐτὴν τὴν πράξη του ὄχι μόνο δὲν ἐπιπλήττεται ἀπὸ τοὺς Πατέρες, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐπαινεῖται.
         Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, λέγει γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ποὺ καταφέρονται 
ἐναντίον τῶν ἱερέων γιὰ θέματα Πίστεως: «Δὲν τοὺς κατακρίνω», «τοὺς ἐπαινῶ», «θὰ εὐχόμουν νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς». Ὄχι μόνο δὲν τοὺς μέμφεται , ἀλλὰ τοὺς ἐπαινεῖ καὶ εὔχεται νὰ εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς.
         Ὁ Ἅγιος Δαλμάτιος ἀναφέρει : Ὁ Ἐπίσκοπος ποὺ παύει νὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, χάνει τὴν Θεία Χάρη καὶ καθίσταται καταραμένος καὶ ἀπορριμμένος στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον».
         Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος, ἀναφερόμενος στὸν Σεβῆρο πρὸ τῆς Συνοδικῆς του καταδίκης: 
«Τῶν Ἀντιοχέων τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μοιχὸ ἀνομώτατο καὶ φθορέα βδελυρώτατο».
         Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἀναφερόμενος στὸν Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα: 
«Λαμπρότατο ψεύτη καὶ συκοφάντη προφανέστατο» ...ὅταν περὶ Πίστεως βασίμως ἐλέγχουμε, εἶναι ἐπαινετὴ ὁμολογία...
         Περιμένουμε καθηκόντως ἀπὸ ἐσᾶς, ἔστω καὶ αὐτὴν τὴν ὕστατη στιγμή, νὰ ἀπορρίψετε τὴν ψευδοσύνοδο, νὰ καταδικάσετε τὶς αἱρέσεις τοῦ Πατριάρχου, διακόπτοντας καί ἐσεῖς τήν κοινωνία μέ αὐτόν. Ὕστατη ἱκεσία σᾶς ἀπευθύνουμε, νὰ ξαναγίνετε Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὄχι Πατέρες τῶν ἐχθρῶν της. Ἀπολογηθεῖτε στὸ πλήρωμα τῆς Εκκλησίας.
         Ἀπὸ ἐσᾶς περιμένουμε:
1) Νὰ καταδικάσετε τὴν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ὡς  ψευδοσύνοδο καὶ αἱρετική.
2) Νὰ καταδικάσετε τὸν Οἰκουμενισμό, ὡς τὴν χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν αἱώνων.
3) Νὰ καταδικάσετε τὸ Π.Σ.Ε.
4) Νὰ καταδικάσετε διὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸν παπισμό.
5) Νὰ διακηρύξετε τὴν ἐπίσημη διαχρονικὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας μας: Μόνο στὴν Ὀρθό-δοξη Πίστη ὑπάρχει τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
         Ἐμεῖς εἴμαστε ἕτοιμοι, ἂν ὀρθοτομήσετε τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, νὰ σταθοῦμε στὸ πλευρὸ σας σὲ ὁτιδήποτε μᾶς χρειαστεῖτε. Ἂν ὅμως παραμείνετε στὰ Οἰκουμενιστικὰ σας σχέδια τότε, ὑπακούοντας στοὺς Ἁγίους Πατέρες, θὰ ἐφαρμόσουμε τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ θὰ συνεχίσουμε τὴν διακοπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.
         Προσευχόμαστε ἐμπόνως πρὸς τὸν Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας μας Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, νὰ φωτίσει τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμά του, ἔτσι ὥστε νὰ παραμείνουμε μακριὰ ἀπὸ τὴν ψυχόλεθρο αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ νὰ μᾶς χαρίσει πνεῦμα ἀνδρείας, πνεῦμα συνέσεως, ὥστε νὰ Τὸν ὁμολογήσουμε ἐὰν χρειαστεῖ μέχρι θανάτου.
         Μετὰ τιμῆς, ἀγάπης καὶ εἰλικρινοῦς ὁμολογίας,  

Γεώργιος Βλαμάκης
Νικόλαος Κουκουράκης
Ζαχαρένια Κουκουράκη
Ἰωάννα Σμύρνοβα
Δήμητρα Παφίτη
Ἄννα Βαρουδάκη
Εὐαγγελία Παπαδάκη
Ἀναστασία Πρωτοπαπαδάκη
Ζαχαρένια Μαρκάκη
Ἀναστασία Μενεγάκη


Ἡ συλλογὴ τῶν ὑπογραφῶν συνεχίζεται.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - Τ.Θ.76 -ΚΑΡΥΑΙ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - 

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βυζαντινή Αυτοκρατορία: Παντοδύναμη και ανηλεής μετατράπηκε σε πεδίο ίντριγκας και πλεκτάνης (εικόνες)

alosi-1
Για περισσότερα από χίλια χρόνια (330-1453 μ.Χ.), η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που ξεπήδησε εκχριστιανισμένη από τις στάχτες της μεγάλης Ρώμης βασίλεψε στη λεκάνη της Μεσογείου ως ελληνική βυζαντινή αυτοκρατορία. Παντοδύναμη και ανηλεής, η βυζαντινή αυλή μετατράπηκε σύντομα σε πεδίο ίντριγκας και πλεκτάνης, ένας σωστός παιχνιδότοπος για τους αριβίστες και τους τυχοδιώκτες.
Κανείς δεν ήταν πια ασφαλής και κανένας δεν ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης μέσα στην ασίγαστη και αγωνιώδη προσπάθεια για την επιβίωση της αυτοκρατορίας. Ακόμα πιο επικίνδυνα ήταν τα πράγματα για τους ηγεμόνες, αφού αν δεν υπήρχε η εξίσου ραδιούργα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο θα κρατούσε τα σκήπτρα στις πολιτικές δολοφονίες!
Από τους 88 εξάλλου αυτοκράτορες που βασίλευσαν στην Κωνσταντινούπολη από το 330-1453 μ.Χ., μόλις οι μισοί πέθαναν από φυσικά αίτια και σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται καν όσοι δεν άσκησαν ποτέ την εξουσία ή λειτούργησαν ως συμβασιλείς και συναυτοκράτορες! Οι υπόλοιποι δολοφονήθηκαν από στάσεις ή συνωμοσίες, εκθρονίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν και βασανίστηκαν ή πέθαναν ως παράπλευρες απώλειες των βασάνων τους.

Πέντε, για παράδειγμα, πέθαναν μετά το μαρτύριο της τύφλωσης, ενώ πολλοί υποχρεώθηκαν να κλειστούν σε μοναστήρι. Και πάλι δεν προσμετράμε στους ατυχήσαντες αυτοκράτορες τους διαδόχους που ευνουχίστηκαν ή ακρωτηριάστηκαν για να μην ανέβουν στον θρόνο. Αν τα βάλουμε όλα μαζί, η αυτοκρατορική καταγωγή ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη στο ιντριγκαδόρικο Βυζάντιο και μάλιστα λόγω των εσωτερικών δυναμικών.
Μόνο πέντε αυτοκράτορες έπεσαν στο πεδίο της μάχης από τον εξωτερικό εχθρό…

Πολιτικές δολοφονίες με το τσουβάλι

vvuzuabbtibbes1
Οι Βυζαντινοί πίστευαν ακράδαντα ότι ένας αντιδημοφιλής και δεσποτικός ηγέτης θα μπορούσε κάλλιστα να αντικατασταθεί από κάποιον πιο φωτισμένο. Κι έτσι ένας καλός αριθμός αυτοκρατόρων συνάντησαν βίαιο θάνατο, αποτέλεσμα τόσων και τόσων συνωμοσιών.
Ο Κώνστας Β’, για παράδειγμα, δολοφονήθηκε στο λουτρό του στις Συρακούσες την ώρα που απολάμβανε το μπανάκι του. Ο δολοφόνος του, Μιζίζιος, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Αλλά και ο Μιχαήλ Γ’ ο Μέθυσος δεν είχε καλύτερη τύχη, χάνοντας τα δυο του χέρια στην πρώτη απόπειρα κατά της ζωής του και πέφτοντας τελικά νεκρός στη δεύτερη.
Αμ είχε άλλη μοίρα ο Νικηφόρος Φωκάς, που έπεσε νεκρός στην αυτοκρατορική κάμαρα από τη συνωμοσία της συζύγου του με τον ανιψιό του Ιωάννη Τσιμισκή; Η αυτοκράτειρα Θεοφανώ έντυσε γυναίκες τους δολοφόνους και τους έμπασε στα δικά της διαμερίσματα, όπου δεν θα έψαχναν οι φρουροί του άντρα της, που κάτι είχε καταλάβει για το σχέδιο που εξυφαινόταν εναντίον του. Ο ταξίαρχος Λέων Βαλάντης του κατάφερε χτύπημα στο πρόσωπο με το ξίφος του και τον άφησε να επικαλείται την Παναγία την ώρα που ξεψυχούσε.
Όσο για τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο, που κυβέρνησε από το 813-820, αυτός έφυγε με στιλ. Αφού γλίτωσε τη ζωή του από το πρώτο δολοφονικό πλάνο εναντίον του, με πρωτεργάτη τον συναγωνιστή του Μιχαήλ, έπεσε στην παγίδα παραμονή Χριστουγέννων του 820, όταν οι συνωμότες μεταμφιέστηκαν σε μοναχούς και τον βρήκαν στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσι να προσεύχεται. Ο Λέων αμύνθηκε με έναν μεγάλο βαρύ σταυρό και απέκρουσε πολλές επιθέσεις, στο τέλος όμως νικήθηκε από τον μεγάλο αριθμό των δολοφόνων…

Ακρωτηριασμοί και ευνουχισμοί

vvuzuabbtibbes2
Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν κάθε παραμόρφωση ή γενετική ανωμαλία αποτρεπτική για τη θέση του αυτοκράτορα, κι αυτό ακριβώς σφράγισε τις ζωές τόσων και τόσων διαδόχων. Ηγεμόνες και δελφίνοι του θρόνου ακρωτηρίαζαν, ευνούχιζαν και παραμόρφωναν με κάθε δυνατό τρόπο τους αντίζηλους διεκδικητές αντί να τους θανατώνουν. Η τύφλωση παραήταν δημοφιλής, όπως ήταν και η αφαίρεση μυτών και γλωσσών. Στα όψιμα χρόνια της αυτοκρατορίας, ο ευνουχισμός έγινε ο Νο 1 τρόπος να απαλλάσσεται ο αυτοκράτορας από τα κοράκια του στέμματός του.

Ο Ιωάννης Δ’ Λάσκαρης, για παράδειγμα, έζησε τυφλός σαράντα ολόκληρα χρόνια, όταν ο Μιχαήλ Η’ τύφλωσε το 11χρονο παιδί για να μην απειλήσει τη δυναστεία των Παλαιολόγων. Αλλά και η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία δεν τύφλωσε τον ίδιο της τον γιο στο δωμάτιο που του είχε δώσει τη ζωή; Ήταν τον Ιούλιο του 796 όταν η βασιλομήτωρ συνέλαβε τον Κωνσταντίνο ΣΤ’ και τον φυλάκισε στην ανακτορική Αίθουσα της Πορφύρας, το δωμάτιο όπου γεννήθηκε άλλος ένας Πορφυρογέννητος. Η Ειρήνη διέταξε να τον τυφλώσουν και η εντολή εκτελέστηκε με τέτοια σφοδρότητα που ο Κωνσταντίνος πέθανε από αιμορραγία λίγες μέρες αργότερα, ανοίγοντας τον πολυπόθητο δρόμο για τη βασιλομήτωρ να γίνει αυτοκράτειρα.
Υπήρξαν ωστόσο και τρόποι να επιστρέψεις στην εξουσία παρά τον ακρωτηριασμό σου. Ο Βασίλειος Λεκαπηνός ευνουχίστηκε για να μην είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τους νόμιμους κληρονόμους του θρόνου, αν και αυτός επανήλθε διατηρώντας υψηλόβαθμα αξιώματα αλλά και την πραγματική εξουσία τελικά μέσω μιας σειράς αυτοκρατόρων-μαριονέτες. Ο Νικηφόρος Φωκάς έφτιαξε έναν νέο τίτλο για χάρη του (πρόεδρος της Συγκλήτου), κάνοντάς τον δεξί του χέρι. Ο Λεκαπηνός του αντιγύρισε τη χάρη κάνοντας τα στραβά μάτια στη δολοφονία του και διατηρώντας έτσι τα αξιώματά του και στη διάδοχη κατάσταση. Αργότερα θα γίνει κηδεμόνας των δύο ανήλικων δελφίνων, Βασιλείου Β’ και Κωνσταντίνου Η’, αν και η συνωμοτική μοίρα που χάραξε θα τον προλάβαινε τελικά.
Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που ευνούχος διαδραμάτισε κεφαλαιώδη ρόλο στην ιστορία του Βυζαντίου. Ευνούχοι ήταν εξάλλου από αυλικοί και ιερείς μέχρι στρατηγοί και πατριάρχες! Ο Πέτρος Φωκάς, που έγινε δημοφιλής όταν νίκησε πολέμαρχο της Σκυθίας σε σώμα με σώμα μονομαχία, ευνούχος δεν ήταν;
Οι ευνούχοι έμοιαζαν ακίνδυνοι επειδή δεν είχαν παιδιά να κληρονομήσουν τα αξιώματά τους, αν και κάποιοι από αυτούς πρωτοστάτησαν σε δολοφονικές πλεκτάνες και ανείπωτες συνωμοσίες. Μεγάλο όνομα εδώ ήταν ο παντοδύναμος μηχανορράφος Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος, ο οποίος μεθόδευσε την άνοδο στον θρόνο του αδερφού του Μιχαήλ Δ’, αν και διατήρησε εκείνος την πραγματική εξουσία. Ευνοούμενος του Ρωμανού Γ’, πάντρεψε τη χήρα αυτοκράτειρα με τον αδερφό του, διόρισε φίλους και συγγενείς σε ανώτατα κρατικά αξιώματα και όταν πέθανε ο Μιχαήλ Δ’ το 1041, έπεισε την αυτοκράτειρα Ζωή να υιοθετήσει τον ανιψιό του, Μιχαήλ Ε’ Καλαφάτη, και να τον ανακηρύξει αυτοκράτορα. Ο νέος αυτοκράτορας, νευρικός για την παντοδυναμία του θείου του, τον εξόρισε στη Λέσβο και ευνούχισε όλους τους άρρενες συγγενείς του.
Η πλάκα εδώ είναι ότι ο ευνουχισμός απαγορευόταν επισήμως στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία! Παρά το γεγονός δηλαδή ότι όπως ακριβώς και με τα παιδιά του Μιχαήλ Α”, οι τέσσερις γιοί του Λέοντα Ε’- μεταξύ αυτών και ο πρώην συναυτοκράτορας Συμβάτιος- ευνουχίστηκαν για να μην μπορέσουν να διεκδικήσουν μελλοντικά τον θρόνο. Οι Βυζαντινοί βρήκαν τελικά τη λύση: αιχμαλώτιζαν νεαρά αγόρια εκτός αυτοκρατορίας, τα οποία ευνούχιζαν πριν περάσουν τα σύνορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αν και συχνά πυκνά φτωχοί και εξαθλιωμένοι Βυζαντινοί ευνούχιζαν μόνοι τα παιδιά τους μπας και καταφέρουν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αξιοπρεπή εργασία μέσα στο παλάτι. Η εμπλοκή των Βυζαντινών με τον ευνουχισμό θα έκανε μερίδα ιστορικών να αποκαλέσουν την αυτοκρατορία «παράδεισο των ευνούχων». Και άδικο δεν έχουν προφανώς, καθώς πάμπολλοι αυτοκράτορες ήταν πιόνια στα χέρια ευνούχων.
Ο Κωνστάντιος Β’ αναφέρεται ως έρμαιο του Ευσέβιου, ο Αρκάδιος ήταν μαριονέτα του Ευτρόπιου, ο Θεοδόσιος Β’ αγόταν και φερόταν από τον Χρυσάφιο, ο Ιουστινιανός Α’ είχε στρατηγό και στρατιωτικό σύμβουλο τον αρμένιο ευνούχο Ναρσή (Καμσαρακάν), ο Κώνστας Β’ άκουγε ευλαβικά τον Ευσέβιο, η Ειρήνη η Αθηναία είχε συμβούλους τους Σταυράκιο και Αέτιο, ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός τον Σαμονά και ο Ρωμανός Β’ τον Ιωσήφ Βριγγά, την ίδια ώρα που ευνούχοι όπως ο Βασίλειος Λεκαπηνός και ο Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος έδιναν και έλυναν ανεξαρτήτως αυτοκράτορα!

Ταυτοχρόνως, μια καλή αναλογία από τους πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης ήταν ευνούχοι. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον Νικήτα, νεαρό γιο του Μιχαήλ Α’, που ευνουχίστηκε μετά την πτώση του πατέρα του και έγινε αργότερα ο πατριάρχης Ιγνάτιος. Αλλά και ο Ρωμανός Α’ ευνούχισε (συνάμα με τον νόθο γιο του Βασίλειο) τον μικρότερο και νόμιμο γιο του, Θεοφύλακτο, καθώς τον προόριζε για πατριάρχη!

Χολιγουντιανού τύπου ίντριγκα

vvuzuabbtibbes3
Στο Βυζάντιο φιλοτεχνήθηκε μια ατμόσφαιρα πολιτικής ίντριγκας όπου αυλοκόλακες και ευνούχοι διαγκωνίζονταν για εξουσία και επιρροή στο περιθώριο της επίσημης αυτοκρατορικής ηγεμονίας. Το φαινόμενο Ειρήνη η Αθηναία δεν μπορεί εξάλλου να αποκοπεί από την καθοριστική επίδραση που άσκησαν πάνω της οι παντοδύναμοι ευνούχοι Σταυράκιος και Αέτιος.
Ο αυτοκρατορικός σύμβουλος Σταυράκιος έλεγχε όλο τον κρατικό μηχανισμό, βοηθώντας την Ειρήνη να ανατρέψει τον γιο της τυφλώνοντάς τον. Κι επειδή σπανίως ο συνωμότης βρίσκει δικαίωση, ο Σταυράκιος αντικαταστάθηκε από τον επίσης ευνούχο Αέτιο, ο οποίος συνωμοτούσε για να φέρει στην εξουσία τον αδερφό του Κωνσταντίνου. Αλλά κι αυτός δεν τα λογάριασε καλά, κι έτσι έπεσε θύμα νέας συνωμοσίας που οργανώθηκε από τον γενικό λογοθέτη Νικοφόρο, που ανέβηκε στον θρόνο ως Νικηφόρος Α’, πριν δει το κρανίο του να μετατρέπεται σε ασημένια κούπα με την οποία απολάμβανε το κρασί του ο Βούλγαρος Κρούμος.
Οι πολιτικές πλεκτάνες τράνταξαν συθέμελα το Βυζάντιο μέχρι και την πτώση της Βασιλεύουσας στους Οθωμανούς. Ακόμα και κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο μέγας δούκας Λουκάς Νοταράς συνωμοτούσε για να εξασφαλίσει επικερδείς συμφωνίες για τους γιους του στη διάδοχη κατάσταση…

Εμφύλιοι πόλεμοι

vvuzuabbtibbes4
Κατά τον ένατο αιώνα, ο Μιχαήλ Α’ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον αυτοκρατορικό του θρόνο μετά την ήττα από τους Βούλγαρους το 813 για χάρη του Λέοντα Ε’ του Αρμένιου και των συνεργών του στον σφετερισμό του θρόνου, Μιχαήλ Β’ και Θωμά του Σλάβου. Το νέο πραξικόπημα έγινε μάλιστα 10 χρόνια μετά τη στάση του στρατηγού των Ανατολικών, Βαρδάνη, κατά του Νικηφόρου Α’, που θα έβρισκε τον Μιχαήλ υπαρχηγό του στασιαστή, αν και σύντομα θα αυτομολούσε στον αυτοκράτορα αποκτώντας νέα προνόμια.
Ο Λέων στέφθηκε στο νέο κίνημα αυτοκράτορας, σύντομα ψυχράνθηκε όμως με τον Μιχαήλ Β’, γι’ αυτό και ο τελευταίος έβαλε να τον σκοτώσουν παραμονές Χριστουγέννων στο παρεκκλήσι του. Ο νέος αυτοκράτορας θα έβλεπε με τρόμο τον τρίτο και τελευταίο υπαρχηγό του Βαρδάνη, Θωμά τον Σλάβο, να στασιάζει εναντίον του το 821, πυροδοτώντας μια εκτεταμένη εμφύλια σύγκρουση που θα αποδυνάμωνε την αυτοκρατορία, επιτρέποντας στον εξωτερικό εχθρό (όπως τους Άραβες) να επιτεθεί.
Τα ίδια έγιναν βέβαια και στον δέκατο αιώνα, όταν η εξέγερση του Βάρδα Φωκά κατά τον Ιωάννη Τσιμισκή πνίγηκε στο αίμα από τον στρατηγό Βάρδα Σκληρό. Ο Φωκάς είχε βέβαια τα δίκια του, γιατί όταν δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς το 969, ο Βάρδας φυλακίστηκε και είδε τον αδερφό του, Λέοντα Φωκά, να συλλαμβάνεται από τον νέο αυτοκράτορα και να τυφλώνεται.
Αλλά και ο Σκληρός είχε τα δικά του δίκια. Αυτός βλέπετε ήταν κουνιάδος του Ιωάννη Τσιμισκή και μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα διεκδίκησε τον θρόνο, πέφτοντας πάνω στον ευνούχο Βασίλειο Λεκαπηνό. Ο οποίος ασκούσε όπως είπαμε την πραγματική εξουσία, καθαιρώντας τον στρατηγό της Ανατολής, Σκληρό, από τα αξιώματά του.
Ο τελευταίος βάδισε κατά του Βυζαντίου σε μια νέα στάση και ο Λεκαπηνός απάντησε ρίχνοντας στη μάχη τον Βάρδα Φωκά τον Νεότερο, έναν στρατηγό που είχε επαναστατήσει κατά την προηγούμενη βασιλεία και είχε εγκλειστεί σε μοναστήρι εδώ και χρόνια. Η κακιά η μοίρα θα φέρει όμως αργότερα στο ίδιο στρατόπεδο Φωκά, Σκληρό και Λεκαπηνό, όταν συνεργάζονται για να ανατρέψουν τον νεαρό Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο! Εκείνος συνέτριψε τις εξεγέρσεις τόσο του Σκληρού (979) όσο και του Φωκά (989), καθώς μέχρι τότε οι στρατηγοί τσακώνονταν και πάλι μεταξύ τους.
Και μιας και αναφέραμε τον Βουλγαροκτόνο, μετά τη θριαμβευτική για τον ίδιο Μάχη του Κλειδίου στις 29 Ιουλίου 1014, τύφλωσε τους 15.000 βούλγαρους αιχμαλώτους που είχε πιάσει αφήνοντας έναν μονόφθαλμο ανά 100 τυφλούς για να οδηγήσουν την τυφλή πομπή πίσω στον Σαμουήλ. Ο οποίος όταν είδε τον σακατεμένο στρατό του, πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Οι Βούλγαροι θα πολεμούσαν άλλα τέσσερα χρόνια τους Βυζαντινούς τυφλωμένοι από τη δίψα της εκδίκησης…

Ο ρινότμητος αυτοκράτορας και τα ανείπωτα βυζαντινά βασανιστήρια

vvuzuabbtibbes5
Ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν επίσης γνωστός ως Ρινότμητος και περιθώρια αμφιβολίας για το παρατσούκλι δεν χωρούν. Ο σκληρός αυτοκράτορας ανέβηκε στον θρόνο σε τρυφερή ηλικία 17 ετών, ανατράπηκε το 695 σε άλλο ένα από τα περιβόητα βυζαντινά πραξικοπήματα και τη θέση του πήρε ο αξιωματικός Λεόντιος. Ο οποίος ήταν καρδιακός φίλος του πατέρα του, Κωνσταντίνου Δ’, γι’ αυτό και του χάρισε τη ζωή.
Του κόβει όμως τη μύτη για να μην μπορεί να διεκδικήσει ξανά το στέμμα και τον στέλνει στην εξορία. Ο πολυμήχανος Ιουστινιανός Β’ δεν είχε πει βέβαια την τελευταία του λέξη και συμμαχώντας με Χαζάρους και Βούλγαρους ανακατέλαβε τον θρόνο από τον Τιβέριο, που είχε προλάβει στο μεταξύ να ανατρέψει τον Λεόντιο. Ο Ιουστινιανός, που φορούσε τώρα χρυσή μύτη, έκοψε μύτες και αυτιά και σκότωσε όποιον τον είχε προδώσει, πέφτοντας τελικά κι αυτός θύμα του Φιλιππικού Βαρδάνη, που σκοτώνει τον Ρινότμητο και τον γιο του Τιβέριο και ξεκληρίζει τον οίκο του Ηρακλείου.
Με το πέρασμα του βυζαντινού χρόνου, καθιερώθηκε προοδευτικά η συνήθεια να ανακηρύσσεται διάδοχος του θρόνου εκείνος ο γιος του αυτοκράτορα που είχε γεννηθεί πρώτος στην Πορφύρα, την παλατιανή αίθουσα οι τοίχοι της οποίας ήταν ντυμένοι με πορφυρό μεταξωτό ύφασμα. Το εθιμοτυπικό αυτό γεννούσε φυσικά πολλές αντιζηλίες ανάμεσα στον πορφυρογέννητο διάδοχο και τα άλλα αδέλφια του, τα οποία ήταν συχνά μεγαλύτερα, γεννημένα πριν ο πατέρας τους ανακηρυχθεί αυτοκράτορας ή ακόμα και ετεροθαλή.
Κι έτσι πάμπολλες φορές ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου τέλειωνε τη ζωή του στη φυλακή, αφού προηγουμένως είχε υποβληθεί σε βασανιστήρια που περιλάμβαναν την τύφλωση, το κόψιμο της γλώσσας και της μύτης ή και άλλα σαφώς χειρότερα. Ο Μιχαήλ Ψελλός έγραφε εξάλλου πως η αυτοκρατορική ηγεμονία γινόταν «φόνοις και αίμασιν».
Τα βασανιστήρια δεν ήταν βέβαια προνόμιο των πεσόντων αυτοκρατόρων, καθώς ήταν στο Βυζάντιο που λυσσομανούσαν οι πυρές για τη θανάτωση αιρετικών και μάγων και σκαρώθηκαν καινούριες μέθοδοι βασανισμού και εκτελέσεων. Η πλούσια τοιχογραφία φρίκης και τρόμου απαρτιζόταν από τα βασανιστήρια της αυτοκρατορικής εξουσίας αλλά και της πατριαρχικής, σε έναν ιδιότυπο αγώνα δρόμου ποιος θα σκεφτεί το πιο απάνθρωπο.
Η αγριότητα των ηθών, ο φυσικός σαδισμός και οι εκδικητικές επινοήσεις τους έχουν περιγραφεί επί μακρόν, ήδη από τα χρόνια των ίδιων των βυζαντινών χρονογράφων. Οι κεφαλικές ποινές περιλάμβαναν αποκεφαλισμό, κάψιμο στην πυρά, αγχόνη, λιθοβολισμό και άλλα πολλά, ενώ αργότερα θα προστεθούν η τύφλωση, ο ακρωτηριασμός και το μεταλλισθήναι (ισόβια κάθειρξη στα μεταλλεία).
Οι μαρτυρικές θανατώσεις συνδυάζονταν με εξίσου μαρτυρικά βασανιστήρια και το μενού εδώ είναι πλούσιο και απαισιόμορφα λαχταριστό: ψήσιμο στη θράκα, βράσιμο σε νερό που κόχλαζε ή τηγάνισμα σε καυτό λάδι, εκδορά, ακρωτηριασμό και ευνουχισμό, ανασταύρωση, παλούκωμα, φαρμάκωμα, ακόμα και πυρωμένα σίδερα χρησιμοποιούνταν.
Είχαμε τις χειροκοπίες (για τους κλέφτες, τους τυμβωρύχους και τους παραχαράκτες), τις ρινοτομίες (εδώ την τιμητική τους είχαν οι αυτοκράτορες αλλά και οι βιαστές, οι δίγαμοι και οι αιμομίκτες), τις γλωσσοτομίες (για ψευδορκία), τις ταυτοπάθειες (κόψιμο του μέλους που είχε προκαλέσει την εγκληματική πράξη ή μπήξιμο μυτερών καλαμιών στην ουρήθρα στους παιδεραστές), τους αναρίθμητους ευνουχισμούς και τις ακόμα περισσότερες τυφλώσεις (ως βασανιστήριο αλλά και ως κατασταλτικό ή ακόμα και προληπτικό μέτρο), τις βάρβαρες διαπομπεύσεις των λειψάνων των στασιαστών (περιφορά στους δρόμους των παλουκωμένων και αποκομμένων μελών τους), την αποστολή των κακοποιημένων πτωμάτων των νεκρών στους συγγενείς τους (μεγάλο όνομα εδώ ο Αλέξιος Κομνηνός) και τόσα άλλα που δεν είναι για ευαίσθητους αναγνώστες.
Υπήρχε βέβαια και η εκδορά ζωντανών ανθρώπων αλλά και κάτι εντελώς καινούριο, απότοκο των ενδοχριστιανικών διενέξεων: γδάρσιμο του γενειοφόρου τμήματος του κεφαλιού παπά ή μοναχού! Ταυτοχρόνως, το βράσιμο σε καυτή πίσσα, ο ανασκολοπισμός, η αποκοπή των τενόντων με μαχαίρι και οι λοιπές ανείπωτες φρικαλεότητες των βυζαντινών βασανιστηρίων συνθέτουν μια εικόνα φρίκης που σε τέτοια έκταση σπανίως έχει ξαναδεί ο δυτικός κόσμος.
Ο τεράστιος αριθμός των βυζαντινών ακρωτηριασμών ανασυγκροτείται και από τα τόσα παρωνύμια που δίνονταν στα θύματα σύμφωνα με το βασανιστήριο που είχαν υποστεί ή το ομοίωμα με το οποίο αντικαθιστούσαν το κομμένο τμήμα. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα Κοψόρρινος, Αργυρομύτης, Χαλκομύτης, Κουτσομύτης, Κουτσοχέρας, Κουτσοδάχτυλος κ.λπ.

Εξεγέρσεις και η σφαγή των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης

vvuzuabbtibbes5
Ως πολίτες της πιο λαμπρής πόλης του καιρού τους, ο λαός της Βασιλεύουσας δεν φοβόταν να εκφραστεί και πουθενά δεν ήταν πιο έκδηλο αυτό από τη Στάση του Νίκα. Τη λαϊκή εξέγερση δηλαδή που έλαβε χώρα στο Βυζάντιο την εποχή του Ιουστινιανού και πνίγηκε στο αίμα από τον αυτοκράτορα, με πρωταγωνιστές τους δήμους των «Πράσινων» και των «Βένετων», οργανώσεις φιλάθλων με λαϊκή καταγωγή που λάτρευαν τις αρματοδρομίες και ζούσαν για τις εξέδρες του Ιππόδρομου της Κωνσταντινούπολης.
Με τα πολλά, ο Ιουστινιανός στέλνει τους στρατηγούς του, οι οποίοι εγκλωβίζουν τους επαναστάτες στον Ιππόδρομο και τους κατασφάζουν κυριολεκτικά: η καταστολή της «Στάσης του Νίκα» στις 18 Ιανουαρίου 532 άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς.
Δεν αποσταθεροποιούσαν όμως την αυτοκρατορία όλες οι εξεγέρσεις, όπως το περιστατικό με τον αιματοβαμμένο εμφύλιο που πήρε τέλος από μια εξέγερση στις φυλακές. Ο Αλέξιος Απόκαυκος προσπάθησε να ανακόψει την αυτονομιστική δύναμη του Ιωάννη Καντακουζηνού, άλλου ενός που ζήλεψε τον αυτοκρατορικό θρόνο εκμεταλλευόμενος τον θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ’ το 1341.
Ο λαός της Αδριανούπολης εξεγέρθηκε μέσα στον πανικό και όταν ο κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης κάλεσε τον Καντακουζηνό στην πόλη για να του την παραδώσει, οι Ζηλωτές εξεγείρονται και μαζί τους ξεσηκώνεται και ο λαός της Θεσσαλονίκης. Ο μέγας δούκας Απόκαυκος πρωτοστάτησε στους εμφύλιους πολέμους της εποχής του που σχετίζονταν με τη διαδοχή του βυζαντινού θρόνου και πάλεψε με τον αντιβασιλιά και αυτοανακηρυγμένο αυτοκράτορα τώρα Καντακουζηνό, αν και το τέλος του ήρθε από κει που δεν το περίμενε. Επιθεωρώντας τις νέες φυλακές της Κωνσταντινούπολης, έπεσε θύμα της στάσης των κρατουμένων, οι οποίοι και τον δολοφόνησαν τελικά τον Ιούνιο του 1345 διαδραματίζοντας από σπόντα σπουδαίο ρόλο στην αδελφοκτόνο μάχη για τον θρόνο.
Είμαστε πια σε μια εποχή που το Βυζάντιο δονείται από εμφύλιους σπαραγμούς, από πλήθος πραξικοπημάτων που εκδηλώνονται δηλαδή με θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ ορθόδοξων και αιρετικών, «Ησυχαστών» και «Ζηλωτών», αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Στις σφετεριστικές περιπέτειες του Ιωάννη ΣΤ’ Καντακουζηνού εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1340 και στις μάχες του με τον οίκο των Παλαιολόγων, οι «Ησυχαστές» (μερίδα του ιερατείου) βρίσκουν την ευκαιρία να συγκρουστούν με τους «Ζηλωτές», ένα λαϊκο-θρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη και αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία.
Πολλές αγροτικές εξεγέρσεις και ταραχές εναντίον της τοπικής αριστοκρατίας αλλά και της κεντρικής εξουσίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας λαμβάνουν χώρα σε Μακεδονία και Θράκη και στη Θεσσαλονίκη εξελίσσονται σε μια παρισινή κομμούνα πριν την εποχή της. Την άνοιξη του 1342, ο Καντακουζηνός, κατ’ εξοχήν εκφραστής των συμφερόντων της αριστοκρατίας, καταλαμβάνει με τη βοήθεια των Σλάβων τη Θεσσαλονίκη και οι Ζηλωτές εξεγείρονται και πάλι, θέλοντας να εκμεταλλευτούν την ολομέτωπη εμφύλια σύγκρουση Καντακουζηνού και Κωνσταντινουπολιτών.
Οι Ζηλωτές καταλαμβάνουν την εξουσία και ανακηρύσσουν την «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης», απαιτώντας την αυτονομία της και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε’ Παλαιολόγος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη σφοδρή αντίθεση των Ζηλωτών έναντι του Καντακουζηνού για να τον αποδυναμώσει, ελπίζοντας να εξασθενήσουν παράλληλα και οι δυο αντίπαλοί του. Γι’ αυτό και τηρεί ουδετερότητα απέναντι στην εξέγερση των Ζηλωτών.
Οι Ζηλωτές συνάπτουν προσωρινή συμμαχία με τον μέγα δούκα Απόκαυκο, οι εχθρικές διαθέσεις τους απέναντι στην αριστοκρατία επικρατούν όμως και ζητούν τώρα την αυτοδυναμία τους εκτελώντας τον γιο του. Για μια δεκαετία σχεδόν (1341-1349), οι Ζηλωτές έθεσαν την πόλη κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους και επιχείρησαν να εισαγάγουν πρωτοποριακές για την εποχή τους πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Η Κομμούνα των Ζηλωτών αντιμετώπισε νικηφόρα με πολλές επιδρομές του αυτοκρατορικού στρατού στη Θεσσαλονίκη, επικουρούμενες πότε από τους Σλάβους και πότε από τους Τούρκους. Οι συμβασιλείς πια Καντακουζηνός και Παλαιολόγος έστειλαν μεγάλες δυνάμεις στη Θεσσαλονίκη και σώμα 20.000 ανδρών του τούρκικου στρατού και κατέσφαξαν τον πληθυσμό καταστρέφοντας την πόλη.
Η μόνιμη συνεργασία Σλάβων και Τούρκων με τους Βυζαντινούς του Καντακουζηνού κατά του λαϊκού στοιχείου και η μόνιμη εγκατάστασή τους στα ελλαδικά εδάφη προοιώνιζε το μέλλον της αυτοκρατορίας. Ο Καντακουζηνός συμμάχησε εξάλλου το 1352 με τον Σουλεϊμάν Πασά σε νέα εκστρατεία κατά του Ιωάννη Ε”, ο οποίος πολιορκούσε την Αδριανούπολη ενάντια στον διοικητή της που ήταν γιος του Καντακουζηνού (Ματθαίος Καντακουζηνός). Οι τουρκικές ορδές επιδόθηκαν σε εκτεταμένες σφαγές και λεηλασίες, πράξεις που στα μάτια του λαού έγιναν με τη συγκατάθεση ή έστω την ανοχή του συναυτοκράτορά τους.
Οι βυζαντινοί αυτοκράτορες ήταν δηλαδή αυτοί που δίδαξαν στο σλαβικό και τουρκικό στοιχείο τον δρόμο προς την Ελλάδα αλλά και τον τρόπο να καταπνίγουν τα λαϊκά κοινωνικά κινήματα. Η μετέπειτα πορεία των πραγμάτων, ως διαμάχη μεταξύ «ενωτικών και ανθενωτικών», όχι μόνο δεν θα γλίτωνε τους αυτοκράτορες και τους ευγενείς από το σπαθί του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά θα ανέτρεπε τον ίδιο τον ρου της Ιστορίας προσυπογράφοντας την ηχηρή πτώση του Βυζαντίου…


πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/10/%ce%b2%cf%85%ce%b6%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7.html#ixzz4SLQ2JPWX