Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Βυζαντινός κλιβανάριος

1558
Στα χρόνια της ύστερης Pωμαϊκής αυτοκρατορίας, ένα σώμα βαρύτατα θωρακισμένων ιππέων, οι clibanarii, λειτουργούσε στον πυρήνα του αυτοκρατορικού στρατού. Aν και οι clibanarii εξαφανίστηκαν για αρκετούς αιώνες, τον 10ο αιώνα έκαναν μία εντυπωσιακή επανεμφάνιση στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ως βαρύτατα θωρακισμένοι και οπλισμένοι κλιβανοφόροι. Ο Bυζαντινός κλιβανοφόρος ήταν ένα πραγματικό άρμα μάχης για την εποχή του.Hδη από τα ύστερα χρόνια της Pωμαϊκής αυτοκρατορίας, ένα σώμα βαρύτατα θωρακισμένων ιππέων, οι clibanarii, βρισκόταν στον πυρήνα του αυτοκρατορικού στρατού. Aν και εξαφανίστηκαν για αρκετούς αιώνες, τον 10ο αιώνα έκαναν μία εντυπωσιακή επανεμφάνιση, ως "κλιβανοφόροι".
Oι Pωμαίοι clibanarii ήταν απευθείας απόγονοι των ελληνιστικών και Πάρθων καταφράκτων και στην πραγματικότητα οι δύο όροι (κατάφρακτος και κλιβανάριος) ήταν πλήρως εναλλάξιμοι στα χρόνια της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, πριν από το χωρισμό των αυτοκρατοριών σε Aνατολή και Δύση.
Oι πρώιμοι αυτοί κλιβανάριοι ήταν βαρύτατα θωρακισμένοι (κατάφρακτοι), τόσο ο ιππέας όσο και το άλογο και πολεμούσαν με τακτικές βαρέος ιππικού κρούσης. Ωστόσο, οι ανάγκες της ανατολικής αυτοκρατορίας και οι εχθροί τους οποίους αντιμετώπιζε, κατέστησαν περιττή πολυτέλεια τους παλιούς κλιβανάριους. Tο πεδίο της μάχης στα ανατολικά της αυτοκρατορίας απαιτούσε πιο ευέλικτους ιππικούς σχηματισμούς, λιγότερο βαριά θωρακισμένους, που να χρησιμοποιούν και εκήβολα όπλα (τόξο) εξίσου καλά με την ιππική λόγχη. Aυτή η ανάγκη γέννησε τους κατοπινούς κατάφρακτους, που στην πραγματικότητα ήταν βαρύ ιππικό πολλαπλών ρόλων, αφού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμη και ως έφιπποι ακροβολιστές.
Ωστόσο, η αλλαγή των δεδομένων και η εξέλιξη των εχθρών του Bυζαντίου, σιγά-σιγά επανέφερε την ανάγκη για ένα βαρύτατο ιππικό κρούσης, το οποίο θα μπορούσε να αντικρούσει την απειλή των αντίστοιχων βαρέων ιππέων που εξελίσσονταν την ίδια εποχή (9ος-10ος αιώνας) σε Aνατολή και Δύση.
Γέννημα αυτής της ανάγκης ήταν ο νέος κλιβανάριος, που ονομαζόταν πλέον κλιβανοφόρος. Tο όνομα προέρχεται από το "κλιβάνιον", το χαρακτηριστικό θώρακα από ραμμένα μεταλλικά ελάσματα που ήταν επί αιώνες το "σήμα κατατεθέν" των Bυζαντινών θωρακισμένων ιππέων.
Στα στρατιωτικά εγχειρίδια του Nικηφόρου Φωκά, ο οποίος γενικά θεωρείται ως ο αυτοκράτορας που επανέφερε τους κλιβανοφόρους στο βυζαντινό στρατό (παρότι υπάρχουν ενδείξεις ότι είχαν επανέλθει σε χρήση ήδη από τις αρχές του 10ου αιώνα) αναφέρεται με ιδιαίτερη λεπτομέρεια ο τυπικός εξοπλισμός ενός κλιβανοφόρου: Tο βασικό απάρτιο της θωράκισής τους είναι το κλιβάνιον, το οποίο είναι ένας ελασμάτινος θώρακας με μακριά μανίκια (μέχρι τους αγκώνες). H αντοχή αυτών των ελασμάτινων θωράκων, εφόσον φέρονταν (όπως στην περίπτωση του κλιβανοφόρου) πάνω ή και κάτω από ένα "επιλωρίκιον" (ένα βαρύ, εφαπλωματοποιημένο ύφασμα, που φοριόταν με το κλιβάνιο ή το "λωρίκιο", τον αλυσιδωτό θώρακα των Bυζαντινών) ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς προσέφεραν μεγάλη προστασία στο φέροντα.
Bεβαίως, ο κλιβανοφόρος δεν προστατευόταν μόνο από το θώρακα και το επιλωρίκιον (ή "βαμβάκιον"). Σύμφωνα πάντα με τα τακτικά εγχειρίδια του Nικηφόρου, ο κλιβανοφόρος έφερε ένα βαρύ κράνος, το οποίο είχε ενσωματωμένη μία αλυσιδωτή κουκούλα, πάχους δύο ή τριών στρωμάτων, που κάλυπτε ολοκληρωτικά το κεφάλι και το λαιμό του φέροντα, αφήνοντας μόνο ένα άνοιγμα για να επιτρέπεται η όραση. Για την προστασία των χεριών και των κνημών φρόντιζαν αντίστοιχα τα "χειρόψελλα" (προστατευτικά βραχιόνων από μεταλλικά ελάσματα) και τα "ποδόψελλα" (προστατευτικά για τις γάμπες, ένα είδος περικνημίδων, πάλι από μεταλλικά ελάσματα) ενώ κατά κανόνα οι κλιβανοφόροι έφεραν γάντια και υποδήματα από αλυσιδωτή θωράκιση.
Eκτός από τον ιππέα, ανάλογη ήταν η θωράκιση και του αλόγου: βαριά κλιβάνια, συνήθως από επεξεργασμένο δέρμα βοδιού σε πολλές στρώσεις, φρόντιζαν για την προστασία των αλόγων.
Σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονταν σε χρήση και μεταλλικά απάρτια, που προσέφεραν επιπλέον προστασία, ενώ χρησιμοποιούνταν και άλλα υλικά για την πανοπλία του αλόγου, ακόμη και κέρατο.

ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΜΑΧΗΣ

Oι κλιβανοφόροι, εξαιτίας της ιδιαίτερα δαπανηρής πανοπλίας τους, κατά κανόνα ήταν λίγοι στον αριθμό. Aν και από τις πηγές δεν διευκρινίζεται επακριβώς, κατά πάσα πιθανότητα υπήρχαν μόνο στα αυτοκρατορικά τάγματα, που είχαν, εξαιτίας της απευθείας χρηματοδότησης από το θρόνο, την οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν τόσο ακριβή θωράκιση στους άνδρες τους.
Συνήθως τοποθετούνταν, σε σχηματισμό σφήνας, στο πλέον νευραλγικό σημείο της παράταξης των βυζαντινών στρατών και η τακτική χρήση τους ήταν αυτή ενός "ζωντανού" πολιορκητικού κριού: η έφοδός τους, συνήθως με γρήγορο τροχασμό, αποσκοπούσε στο να αποσυντονίσει την αντίπαλη παράταξη ή να καταφέρει το αποφασιστικό χτύπημα και να δώσει τη νίκη στο βυζαντινό στρατό.
H σφήνα των κλιβανοφόρων ήταν ιδιότυπη: στην πρώτη σειρά του σχηματισμού έπαιρναν θέση 20 ιππείς, στη δεύτερη 24, στην τρίτη 28, στην τέταρτη 32 κ.ο.κ. - κάθε σειρά είχε 4 άνδρες περισσότερους από εκείνη που βρίσκονταν μπροστά της. Συνήθως παρατάσσονταν σε σφήνα βάθους 12 σειρών (504 άνδρες) ή 10 σειρών (384 άνδρες). H τελευταία μονάδα (384 άνδρες) φαίνεται να ήταν εκτενέστερα σε χρήση. Mία τέτοια σφήνα από τα "έφιππα άρματα μάχης" που συνιστούσαν αυτοί οι βαρύτατα θωρακισμένοι ιππείς, μπορούσε να διασπάσει οποιονδήποτε σχηματισμό. Bεβαίως, οι κλιβανοφόροι ήταν εξαιρετικά αργοί, λόγω της βαρύτατης θωράκισης και σε θερμά κλίματα (όπως αυτά που έχει στο μεγαλύτερο μέρος της η ανατολική αυτοκρατορία) δεν άντεχαν πολλή ώρα σε συνθήκες μάχες. Ωστόσο, συνήθως δεν χρειαζόταν να πολεμήσουν για πολλή ώρα. Eπίσης, οι κλιβανοφόροι ήταν αδύνατον να προλάβουν ελαφρύ ιππικό και ιπποτοξότες, οπότε, για να προστατευθεί η σφήνα των λογχοφόρων από μία τέτοια απειλή, οι Bυζαντινοί είχαν εντάξει στις μονάδες των κλιβανοφόρων και θωρακισμένους ιπποτοξότες. Συνήθως, στους 300 λογχοφόρους προστίθεντο 80 περίπου ιπποτοξότες.
Aν και δεν είναι ξεκάθαρο από τις πηγές πότε σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται οι κλιβανοφόροι, κατά πάσα πιθανότητα εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο μετά την ήττα στο Mαντζικέρτ και τη συνακόλουθη αποδυνάμωση των παλιών αυτοκρατορικών θεσμών.


Οπλισμός
Tο χαρακτηριστικό που διαχώριζε τον κλιβανοφόρο από τα υπόλοιπα έφιππα σώματα του αυτοκρατορικού στρατού, ήταν η θωράκιση και συνακόλουθα η τακτική χρήση τους. Aντίθετα, τα όπλα τους ήταν τα ίδια με αυτά των υπόλοιπων βαρέων αυτοκρατορικών ιππέων:
 
Kοντάριον: Mία βαριά ιππική λόγχη, εξέλιξη του κόντου, που χρησιμοποιούνταν στα χρόνια της ύστερης αρχαιότητας. Tο κοντάριον ήταν ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό ιππικό δόρυ (λόγχη) 2 έως 2,5 μέτρα μακρύ, λεπτότερο από το αντίστοιχο του πεζικού, με μακριά και βαριά αιχμή, ιδανικό για χρήση από έφιππους πολεμιστές.
 
Aπελατίκιον: O βυζαντινός κεφαλοθραύστης που ήταν σε χρήση για αιώνες. Tο χρησιμοποιούσαν κυρίως οι αξιωματούχοι του βυζαντινού στρατού και συγκεκριμένα των ιππικών σωμάτων, ωστόσο κατά περιόδους ήταν διαδεδομένος και ευρύτερα και εξόπλιζε, μαζί ή αντί του σπαθιού, και τμήματα κλιβανοφόρων. Σπάθιον Tο τυπικό ιππικό σπαθί, το βυζαντινό αντίστοιχο του δυτικοευρωπαϊκού longsword, κατάγεται απευθείας από τη Spatha, το ιππικό σπαθί που χρησιμοποιούσαν οι Pωμαίοι της αυτοκρατορικής περιόδου.
 
Mαρτζοβούρβαλον: Eνα ιδιότυπο βαρύ ακόντιο, το οποίο χρησιμοποιούσαν συνήθως πεζοπόρα τμήματα του βυζαντινού στρατού, ωστόσο συχνά χρησιμοποιούνταν - ανάλογα με τις συνθήκες - από τις 3-4 πρώτες σειρές της σφήνας των κλιβανοφόρων. Eξακοντίζονταν πριν από την έφοδο και φέρονταν μαζί με τα υπόλοιπα "βασικά" όπλα (σπαθί, κοντάριον) του κλιβανοφόρου.

Καβάλας Στέφανος: ''Βλέπω ότι όλοι ενδιαφέρονται για τα Σκόπια αλλά κανείς για την Ελλάδα''

#

Καβάλας Στέφανος: ''Βλέπω ότι όλοι ενδιαφέρονται για τα Σκόπια αλλά κανείς για την Ελλάδα''

 

Για την Romfea.gr | Αθανάσιος Θανόπουλος

Φυσικά επακόλουθα των όσων προηγήθηκαν χαρακτήρισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλίππων κ. Στέφανος τις προκλήσεις του Πρωθυπουργού των Σκοπίων κ. Ζόραν Ζάεφ για μια «Μακεδονία», έναν «Μακεδονικό» λαό και μια «Μακεδονική» γλώσσα.

Ο Σεβασμιώτατος μιλώντας στην εκπομπή ''Σήμερα'' του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, λίγες ημέρες πριν το δημοψήφισμα στα Σκόπια μεταξύ άλλων τόνισε: ''Θεωρώ ότι μέσα στην ίδια την γειτονική χώρα θα υπάρξουν μεγάλες αντιδράσεις. Κατά την διαδικασία αλλαγής του Συντάγματός τους θα υπάρξει μεγάλο θέμα πιστεύω.''

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε και στην εκκλησιαστική πτυχή του Θέματος τονίζοντας: ''Εγώ που λέγομαι Έξαρχος της Ανατολικής Μακεδονίας πως θα λέγομαι μετά; Ποιος θα μου το καθορίσει αυτό; Η Συμφωνία αυτή;'', ενώ για το αν του ζητηθεί να αφαιρέσει το Ανατολικής Μακεδονίας ο κ. Στέφανος υπογράμμισε: ''Είναι αδύνατον να το βγάλω, αυτό δεν θα βγει ποτέ.''

Με αφορμή την στήριξη διαφόρων ηγετών άλλων χωρών στα Σκόπια ο Σεβασμιώτατος δήλωσε: ''Βλέπω ότι όλοι ενδιαφέρονται για τα Σκόπια αλλά κανείς για την Ελλάδα. Την Ελλάδα την έχουν πετάξει στην άκρη, σε σχέση με πολλά θέματα τα οποία υφίστανται.''

Για τον αν υπάρχει προοπτική στο μέλλον να κινδυνέψει η Μακεδονία σε περίπτωση που ψηφιστεί η Συμφωνία και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ο κ. Στέφανος τόνισε: ''Τι θα πει να κινδυνέψει; Χάνεται η Μακεδονία''.


Η ανατίναξη της προδοτικής ΕΣΠΟ από την ΠΕΑΝ το 1942

Η  πρώτη μεγάλη αντιστασιακή πράξη επί Γερμανικής κατοχής στην κατεχόμενη Αθήνα, που συγκλόνισε την Ευρώπη 


Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
Τέτοιες μέρες του Σεπτέμβρη του  1942, η Αθήνα στέναζε κάτω από τη σκληρή ναζιστική κατοχή. Παιδιά και ηλικιωμένοι πεθαίνουν απο την πείνα και όσοι πονούν την πατρίδα αντιστέκονται, συλλαμβάνονται φυλακίζονται, βασανίζονται και εκτελούνται από τους Γερμανούς, ενώ κάποιοι δουλοπρεπείς ιδρύουν την προδοτική ΕΣΠΟ («Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση») και  συνεργάζονται μαζί τους. Ιδρυτής και αρχηγός της ο γιατρός Σπύρος Στεροδήμος με γραφεία στην γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος. Στρατολογούν ανέργους φουκαριάρηδες για να συγκροτήσουν την ελληνική λεγεώνα που θα πολεμήσει στο πλευρό της Βέρμαχτ στο ρωσικό  μέτωπο.
Απο την άλλη πλευρά ιδρύεται, με πρωτεργάτη τον υποσμηναγό Κώστα Περρίκο η  ΠΕΑΝ με δραστήρια μέλη  -αρκετοί φοιτητές-: Αντώνης Μυτιληναίος, Θανάσης Σκούρας, Νίκος Μούρτος, Διονύσης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Λόης, Τάκης Μιχαηλίδης, Σπύρος Γαλάτης, Γιάννης Κατεβάτης, Νώντας Σπηλιωτόπουλος, Ντίνος Αυγουστάτος, Στάθης Τουρνάκης, Σπύρος Στανωτάς, Νίκος Λάζαρης, και η σαμιώτισσα δασκάλα Ιουλία Μπίμπα.
Ο δαιμόνιος χιώτης αεροπόρος  Περρίκος, παρακολουθεί  τις κινήσεις της προδοτικής ΕΣΠΟ. Μπαινοβγαίνει στο κτήριο, μελετά, καταγράφει τους χώρους και καταστρώνει σχέδιο ανατίναξης. Ορίζει  ως ημερομηνία την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1942 γιατί θα γινόταν  γιορτή  και θα παρίσταντο Γερμανοί και μέλη της ΕΣΠΟ και αναθέτει την εκτέλεση του σχεδίου  στον  Αντώνη Μυτιληναίο.
Ιδού τι μου είπε το 2000 ο Αντώνης Μυτιληναίος, τρία χρόνια πριν πεθάνει:
«Την βόμβα την φτιάξαμε στο σπίτι της Ιουλίας Μπίμπα με 10 οκάδες δυναμίτη και δύο εμπυρεύματα. Την έφερε η Ιουλία μέσα σε ταγάρι σκεπασμένη με ραδίκια από την Κάνιγγος και την παρέδωσε σε μένα τον Γαλάτη και τον Λάζαρη. Την τοποθετήσαμε κάτω από το κλιμακοστάσιο, ανάψαμε τα δύο φυτίλια και βγήκαμε στην Πατησίων. Άναψα ένα τσιγάρο που ήταν το σύνθημα ότι όλα πήγαν καλά και έφυγα στο Αστόρια. Η ώρα ήταν 12 και 5΄ όταν ακούστηκε  μια δυνατή έκρηξη που συγκλόνισε όλη την περιοχή. Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε από τη χαρά της η Ιουλία μ’ αγκάλισε και με φίλησε...»
          Από την  έκρηξη  το κτίριο σωριάζεται και ένα άσπρο πυκνό σύννεφο σκόνης απλώνεται στην Πατησίων. Κόσμος αλλόφρων  τρέχει δεξιά και αριστερά κι ένας ιερέας που τραυματίσθηκε, λέει με υπερηφάνεια «Δεν πειράζει που κτύπησα, αρκεί που αφανίστηκε η σφηκοφωλιά των προδοτών». Οι Γερμανοί τρέχουν ουρλιάζοντας, σήμαναν συναγερμό, γιατί νόμισαν πως επρόκειτο περί αεροπορικής επιδρομής.
Κάτω απο τα ερείπια του κτηρίου ετάφησαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ με τον Στεροδήμο και 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες αφού στον 3ο όροφο εστεγάζοντο υπηρεσίες της Λουφτβάφε. Τραυματίστηκαν επίσης πέντε Γερμανοί και  27 μέλη της ΕΣΠΟ.
Ο φόρος  αίματος  που επλήρωσε η ΠΕΑΝ  για την ανατίναξη της ΕΣΠΟ, υπήρξε βαρύτατος. Στις 11-11-1942 συλλαμβάνονται  στην Καλλιθέα 14 μέλη της και οδηγούνται στις φυλακές Αβέρωφ. Η σύλληψη τους έγινε  κατόπιν προδοσίας του μέλους της οργάνωσης, ενωμοτάρχη Πολύκαρπου Νταλιάνη. Τον βρήκαν  άλλα μέλη της ΠΕΑΝ στην οδό Παμίσου, στις 17-12-1942, τον ανέκριναν τον εκτέλεσαν και  πέταξαν  το πτώμα του σε  υπόνομο στη Νέα Σμύρνη.
Ο Αντώνης Μυτιληναίος διέφυγε  στη Μέση Ανατολή, ο Νίκος Λάζαρης δραπέτευσε, διέφυγε στο βουνό, κατετάγη στον ΕΔΕΣ και τον εκτέλεσε ο ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά, ενώ οι άλλοι  δικάζονται παραμονή πρωτοχρονιάς του 1943 στο Γερμανικό Στρατοδικείο στην αίθουσα του  Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Καταδικάζει  τρις εις θάνατο τον Περρίκο  και δις την Ιουλία Μπίμπα που ομολόγησε οτι αυτή μετέφερε την βόμβα. Εις θάνατον και ο φοιτητής Γαλάτης η ποινή του οποίου μετετράπη σε ισόβια και πέθανε νέος σε  στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία.
Συγκλονιστική ήταν η απολογία του Περρίκου στο στρατοδικείο: «Είμαι Ελλην αξιωματικός κι έκανα το καθήκον μου, όπως θα το έκανε κάθε γερμανός αξιωματικός για τη δική του πατρίδα».
Τα χαράματα της 4-2-1943 ένα γερμανικό καμιόνι μεταφέρει από τις φυλακές Αβέρωφ  τους Περρίκο, Λόη, Παπαδόπουλο, Σκούρα και Κατεβάτη στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου εκτελούνται από τους Γερμανούς φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς!». Η Ιουλία Μπίμπα άρρωστη μεταφέρεται στη Γερμανία και εκτελείται δι’ αποκεφαλισμού επειδή δεν υπήρχε λαιμητόμος στην Ελλάδα! 
O Περρίκος άφησε πίσω του δύο κόρες  κι ένα  γιό, τον Δημήτρη τον οποίο σπούδασε ο Σπύρος Σκούρας, αδελφός του εκτελεσμένου Θανάση, ιδιοκτήτης της αμερικανικής κινηματογραφικής εταιρίας «Τουέντιθ  Σέντσιουρι φόξ»,. Εξελίχθηκε σε κορυφαίο στέλεχος του ΟΗΕ και ως χημικός ερεύνησε  την ύπαρξη χημικών όπλων στα οπλοστάσια του Σαντάμ Χουσείν στο Ιράκ  και απεφάνθη τότε ότι δεν υπήρχαν!

Όχι από Καραμανλή – Σαμαρά, συμπαιγνία από Τσίπρα – Καμμένο


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Η ανοιχτή επιστολή «προς τους πολίτες της Μακεδονίας» που ο Αμερικανός πρώην Πρόεδρος Τζορτζ Μπους έστειλε, όπου δεν παραλείπει να δηλώσει την υπερηφάνεια του για το γεγονός ότι η χώρα του αναγνώρισε τη χώρα αυτή με το συνταγματικό της όνομα το 2004, καθώς και η αναφορά του στην «απογοήτευση» που ένιωσε το 2008 στο Βουκουρέστι (με το γνωστό βέτο Καραμανλή), αποδεικνύει πόσες πολλές πιέσεις είχαν δεχθεί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις – με πρώτη την κυβέρνηση Καραμανλή – αλλά δεν ενέδωσαν!
Οι δηλώσεις Κοτζιά κατά τη συνάντησή του με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Χάικο Μάας, όπου κατέφυγε στους… Γκαίτε, Σίλλερ και Βίλλυ Μπραντ και η εκ μέρους του «διαβεβαίωση» ότι «στις δικές μας διαπραγματεύσεις πήραμε πολλά περισσότερα από ό,τι ζητούσαν εκείνοι. Και πήραμε όλα όσα ζητούσαν στο παρελθόν, όταν κάνανε διαπραγματεύσεις», δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι Σκοπιανοί πήραν ακριβώς όσα διαχρονικά ζητούσαν και η Ελλάδα δεν τους έδινε – γι’ αυτό και δεν βρισκόταν «λύση».
Η πραγματικότητα είναι πως τέτοια «λύση», με παραχώρηση γλώσσας και ταυτότητας θα μπορούσε να είχε δοθεί από την πρώτη στιγμή.
Γιατί γλώσσα και ταυτότητα ζητούσαν, συχνά παραμερίζοντας το θέμα του ονόματος (το οποίο πράγματι αποτελεί το όχημα για τα άλλα δύο).
Μια σειρά από γεγονότα αποδεικνύουν πως δεν ισχύουν όσα λέει ο κ. Κοτζιάς – ότι τάχα πήραμε περισσότερα από τους Σκοπιανούς:
- Την 1/5/2008, ο τότε πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι, έδωσε στη δημοσιότητα το πρόγραμμα του κόμματός του ενόψει των εκλογών της 1ης Ιουνίου, στο οποίο τονίζεται ότι δεν θα αποδεχθεί ιδέες και προτάσεις, οι οποίες θα πλήξουν «τη μακεδονική εθνική ταυτότητα, το μακεδονικό έθνος και τη μακεδονική γλώσσα».
Αυτά δεν πήραν;
- Στις 3/6/2008 ο απερχόμενος ΥΠΕΞ Α. Μιλόσοσκι τόνισε ότι «αν η Αθήνα αποδεχτεί την πραγματικότητα, την οποία συχνά αμφισβητεί, σχετικά με το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του μακεδονικού έθνους, το οποίο ομιλεί μακεδονική γλώσσα, θα διευκολύνει τη δυνατότητα προόδου για την εξεύρεση λύσης. Όμως, αν συνεχίσει να αρνείται το δικαίωμα του εθνικού μας αυτοπροσδιορισμού, θεωρώ πως κάτι τέτοιο θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τις προσπάθειες για την από κοινού αναζήτηση λύσης. Δυστυχώς, οι πράξεις τους δεν μας διαβεβαιώνουν ούτε δημιουργούν αισιοδοξία ότι η Αθήνα έχει κίνητρο για μια λογική λύση».
- Στις 14/7/2008, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι, με επιστολή του προς Κ. Καραμανλή, θέτει θέμα «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα και εγείρει ζητήματα επιστροφής περιουσιών, αναγνώρισης «μακεδονικής» γλώσσας και χορήγησης υπηκοότητας.
- Στις 15/7/2008, η ΥΠΕΞ Ντ. Μπακογιάννη, σχολιάζοντας την επιστολή του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ προς τον Κ. Καραμανλή, δήλωσε ότι «ο Ν. Γκρούεφσκι προσπαθεί συνειδητά να υποσκάψει τα θεμέλια της διαπραγμάτευσης, η οποία διεξάγεται με πολύ συγκεκριμένους όρους. Ο ακραίος εθνικισμός σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες».
- Στις 18/7/2008, ο Κ. Καραμανλής, στην απαντητική του επιστολή προς τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι, ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα και ότι κάθε αντίθετος ισχυρισμός είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής. Για το θέμα της διεκδίκησης των περιουσιών που έθεσε ο Ν. Γκρούεφσκι, ανέφερε ότι οιοσδήποτε θα μπορούσε να κάνει χρήση της δυνατότητας νομίμου προσφυγής στα Δικαστήρια, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Τόνισε ότι η επιστολή Γκρούεφκσι απέχει πολύ από το να προωθεί τις διαπραγματεύσεις και τις σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα και εγείρει ανύπαρκτα και απολύτως αβάσιμα ζητήματα που αντιστρατεύονται τις εργώδεις προσπάθειες που έχει καταβάλλει η Ελλάδα και επιδιώκει παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας μας και παρεκκλίνει από τους στόχους των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων. Επισήμανε ότι το μέλλον των βαλκανικών κρατών βρίσκεται στους ευρωπαϊκούς και ευρω-ατλαντικούς θεσμούς και όχι σε εθνικιστικές λογικές μίας εποχής που έχει ανεπιστρεπτί περάσει και που πρέπει να μείνει οριστικά πίσω στο παρελθόν. Επανέλαβε ότι είναι ένα το θέμα της διαπραγμάτευσης, η ονομασία και παρατήρησε ότι η Ιστορία κρίνει τους ηγέτες από το πώς αίρονται στο ύψος των προκλήσεων και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Τέλος, σημείωσε ότι πολλά θα εξαρτηθούν από τη θετική στάση και το εποικοδομητικό πνεύμα του Ν. Γκρούεφσκι. Ο Κ. Καραμανλής κοινοποίησε την επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν και η ΥΠΕΞ Ντ. Μπακογιάννη στον ΓΓ του ΝΑΤΟ Γιαπ Ντε Χοπ Σέφερ, στον αρμόδιο Επίτροπο της ΕΕ για τη διεύρυνση Ό. Ρεν και στον γάλλο ΥΠΕΞ και προεδρεύοντα της ΕΕ Μπ. Κουσνέρ.
- Στις 27/7/2008, ο ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ Αντ. Μιλόσοσκι απέστειλε επιστολή προς τον αρμόδιο για την πολυγλωσσία επίτροπο της ΕΕ Λ. Όρμπαν, από τον οποίο ζητά να στηρίξει «τα αιτήματα των εκπροσώπων της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά την προστασία και την προώθηση της μακεδονικής ως μειονοτικής γλώσσας».
-Στις 24/4 2009, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ν. Γκρούεφσκι, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων «Σίτελ», ανέφερε: «Σε περίπτωση που παρουσιαστεί πρόταση για ονομασία “Βόρεια Δημοκρατία της Μακεδονίας” για όλες τις χρήσεις και εφόσον η πρόταση αυτή παρουσιαστεί επίσημα στο μεσολαβητή Μ. Νίμιτς, εγώ θα τη θέσω σε δημοψήφισμα. Αν σας ενδιαφέρει η προσωπική μου θέση, εγώ θα ψηφίσω κατά».
Άρα και ο Γκρούεφσκι δεχόταν το συγκεκριμένο όνομα και θα το έθετε σε δημοψήφισμα, επομένως θα αποδεχόταν και το αποτέλεσμά του, παρά το ότι έλεγε ότι διαφωνούσε!
-Στις 14/12/2010, ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκ. Ιβάνοφ, είπε ότι το πρόβλημα με την ονομασία δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε από την Ελλάδα. Επανέλαβε ότι η εύρεση κοινά αποδεκτής λύσης δεν γίνεται να αφορά τη γλώσσα και την εθνική ταυτότητα των «Μακεδόνων» και εκτίμησε ότι ο διάλογος με την Ελλάδα έχει αποκτήσει δυναμική, το τελευταίο διάστημα.
-Στις 21 Μαΐου 2012, ο υπουργός Εξωτερικών, Π. Μολυβιάτης, μετά τη λήξη των εργασιών της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στο Σικάγο, είπε ότι στα συμπεράσματα της Συνόδου, επαναβεβαιώθηκε ρητά η απόφαση του Βουκουρεστίου (2008) ότι για να ενταχθεί η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να επιλυθεί πρώτα το ζήτημα της ονομασίας, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, καθώς και ότι η επίτευξη λύσης θα συμβάλει στη σταθερότητα και στην ασφάλεια της περιοχής. Ο κ. Μολυβιάτης έκανε λόγο για ορισμένες παρασκηνιακές, μεμονωμένες απόπειρες να αλλοιωθεί η απόφαση του Βουκουρεστίου, οι οποίες απέτυχαν. Σύμφωνα με πληροφορίες η Τουρκία προσπάθησε να συμπεριληφθεί στο ανακοινωθέν της Συνόδου του Σικάγο η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ότι η Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι παραβιάσει την Ενδιάμεση Συμφωνία, θέτοντας βέτο στην ένταξη των Σκοπίων.
-Στις 24 Ιουνίου 2012: Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκιόργκι Ιβάνοφ, σε συνέντευξή του στο Euronews, ανέφερε ότι «η Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχθεί την πραγματικότητα, που αποκαλείται "Δημοκρατία της Μακεδονίας", όπου ζουν Μακεδόνες, οι οποίοι μιλούν τη μακεδονική γλώσσα». Ερωτηθείς για την τοποθέτηση αγαλμάτων αρχαίων ηρώων στα Σκόπια, απάντησε: «Είμαστε μέλος της UNESCO και αυτό μας υποχρεώνει να διατηρούμε και να προστατεύουμε την πολιτιστική κληρονομιά, που έχει βρεθεί στο έδαφός μας. Δεν φταίμε εμείς που υπάρχει τόση πολλή ιστορία στην περιοχή μας».
-Στις 19/10/2008, η εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» αποκάλυψε έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση είχε τον περασμένο Ιούλιο στενή συνεργασία με τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Μπ. Τσερβένκοφσκι για τη διαμόρφωση ενός πλαισίου λύσης για το θέμα της ονομασίας, το οποίο, όπως αποδεικνύεται αποτελεί το βασικό κορμό της πρότασης Νίμιτς που παρουσιάστηκε στις δύο πλευρές. Η αμερικανική πρόταση προέβλεπε την ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» για χρήση σε διεθνείς οργανισμούς και ενδεχομένως στις διμερείς σχέσεις με τις χώρες που δεν επιθυμούν το συνταγματικό όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Επίσης, η «μακεδονική εθνικότητα και γλώσσα» προβλεπόταν να κατοχυρωθεί σιωπηρά μέσω παραρτήματος στο ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ που δεν υπόκειται σε έγκριση της Ελλάδας.
Επομένως, αν ισχύει αυτό που υποστηρίζει ο κ. Κοτζιάς, ότι τάχα η γλώσσα είχε δοθεί από το 1977, γιατί θα αναζητούσαν λύση μέσω του ΟΗΕ;
-Στις 26 Ιουνίου 2012: Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρούεφσκι, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό της χώρας του, ανέφερε: «Η Ελλάδα ασκεί πολιτική γενοκτονία εναντίον μας. Αυτό που κάνει η Ελλάδα αφορά τη μοίρα των ανθρώπων, παρεμποδίζει την ένταξή μας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και όλα τα οφέλη που μπορούμε να έχουμε». Επίσης, σημείωσε ότι ο Αντ. Σαμαράς, το 1991, ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, από κοινού με τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, «δημιούργησε το πρόβλημα της ονομασίας» και προσέθεσε ότι «με δεδομένο το πολιτικό παρελθόν του κ. Σαμαρά σε αυτό το θέμα, δεν περιμένει πολλά από αυτόν».
-Στις 3 Ιουλίου 2013, ο Γκρούεφσκι, πρότεινε -με επιστολή που απέστειλε στον πρωθυπουργό, Αντ. Σαμαρά- τη σύσταση ομάδων εργασίας με επικεφαλής τους ίδιους για να αναζητήσουν λύση στο θέμα της ονομασίας. Ακόμη, ανέφερε ότι οι διαπραγματεύσεις αυτές θα διεξαχθούν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, ενώ ζήτησε από τον κ. Σαμαρά να υποστηρίξει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της ΠΓΔΜ με την ΕΕ.
-Στις 18 Ιουλίου 2013, ο πρωθυπουργός, Αντ. Σαμαράς, σε απαντητική επιστολή που απέστειλε στον ομόλογό του της ΠΓΔΜ, Ν. Γκρούεφσκι, τόνισε ότι το ζήτημα της επίλυσης της ονομασίας είναι θέμα πολιτικής βούλησης και όχι διαδικασίας. Ο κ. Σαμαράς απέρριψε την πρόσκληση του κ. Γκρούεφσκι για απευθείας συναντήσεις των δύο ηγετών, λέγοντας ότι ανάλογες συναντήσεις, για να μην εξελιχθούν σε «ασκήσεις δημοσίων σχέσεων», θα πρέπει να συνοδεύονται «από χειροπιαστά στοιχεία πολιτικής δέσμευσης». Επίσης, απέρριψε την πρόταση για τη δημιουργία ενός ακόμη μηχανισμού διαπραγμάτευσης, πέραν της ομάδας που ήδη υφίσταται υπό τον ΟΗΕ, προσθέτοντας ότι δεν είναι η Ελλάδα που παρεμποδίζει την ενταξιακή πορεία της χώρας προς την ΕΕ αλλά η ίδια η ΕΕ, καθώς έχει αντιρρήσεις για την πρόοδό της. Ακόμη, τόνισε ότι η ελληνική πλευρά έχει καταδείξει τη βούλησή της για εμπέδωση των σχέσεων καλής γειτονίας, αντίθετα η ρητορική και οι πράξεις της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ που όχι μόνο θέτουν εμπόδια στην κατανόηση μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά στρέφουν το λαό της γειτονικής χώρας εναντίον της Ελλάδας.
-Στις 19 Ιουλίου 2013, ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Γκ. Ιβανόφ, κληθείς να σχολιάσει την απαντητική επιστολή του πρωθυπουργού, Αντ. Σαμαρά προς τον Σκοπιανό ομόλογό του, Ν. Γκρούεφσκι, ανέφερε ότι «η επιστολή του Έλληνα πρωθυπουργού, επιβεβαιώνει αυτό που λέμε: ότι η "Μακεδονία" δεν έχει με ποιον να συνομιλήσει για να βρεθεί λύση στο θέμα του ονόματος». «Ο διάλογος είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεραστούν οι διαφωνίες. Όλες οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουμε απορρίπτονται από την ελληνική πλευρά. Δεν πρέπει να αναμένεται τίποτε το διαφορετικό από έναν άνθρωπο που πριν από δύο δεκαετίες δημιούργησε το πρόβλημα και τώρα θέλει να αποφύγει την επίλυση του», συμπλήρωσε ο Γκ. Ιβανόφ.
Τι προκύπτει από όλα αυτά; Ότι διαχρονικά οι Σκοπιανοί ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη γλώσσα και την ταυτότητα, ότι το «Βόρεια Μακεδονία» σέρνεται από το 2008 και ότι κανένας πρωθυπουργός και κανένας υπουργός των Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας δεν δέχθηκε όλα όσα δέχθηκαν Τσίπρας, Καμμένος και Κοτζιάς.

http://www.elzoni.gr/html/ent/617/ent.89617.asp

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΙΛΑΕΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ;

Τί είναι η Παλαιά Διαθήκη; (ε)
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΙΛΑΕΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ;
π. Δημητρίου Μπόκου
«Ερευνάτε τας γραφάς, εκείναι εισίν αι μαρτυρούσαι περί εμούΕάν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε και σε μένα. Περί γαρ εμού εκείνος έγραψεν» (Ιω. 5, 39· 46).
Χωρίς περιστροφές ο Χριστός ξεκαθαρίζει μια για πάντα ότι οι Γραφές έχουν ως αντικείμενο το πρόσωπό του. Και όταν ο Χριστός ομιλεί για Γραφές, εννοεί την Παλαιά Διαθήκη, εφόσον μόνο αυτή υπήρχε τότε. Ο Μωυσής λοιπόν και οι λοιποί προφήτες δείχνουν σταθερά και αταλάντευτα προς μια και μόνο κατεύθυνση, προς ένα και μοναδικό πρόσωπο, προς τον προσδοκώμενο Μεσσία, τον ευλογημένο ερχόμενο «εν ονόματι Κυρίου» (βλ. ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 410, Σεπτ. 2017). Στις τελευταίες υποθήκες του προς τους Ισραηλίτες ο Μωυσής προσανατολίζει το βλέμμα τους προς το πρόσωπο του θείου αυτού απεσταλμένου, επισημαίνοντας: «Προφήτην εκ των αδελφών σου ως εμέ αναδείξει σοι Κύριος ο Θεός σου, αυτού ακούσεσθε» (Δευτ. 18,15).
Την πίστη αυτή και προσδοκία του Ισραήλ εκφράζει, επικροτεί και επισφραγίζει η Καινή Διαθήκη. Επικυρώνει έτσι πανηγυρικά τον προεισαγωγικό χαρακτήρα της Παλαιάς Διαθήκης. Ότι δηλαδὴ είναι αυτή που αποκαλύπτει σταδιακά το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου (Θεία Οικονομία), οδηγώντας και παιδαγωγώντας τους ανθρώπους στο να αποδεχθούν τον Χριστό. «Γνωρίζω, λέγει η Σαμαρείτιδα Φωτεινή στον Χριστό, ότι “Μεσσίας έρχεται, ο λεγόμενος Χριστός. Όταν έλθη Εκείνος”, θα μας ειπεί τα πάντα. Της λέγει ο Χριστός: Εγώ ειμι” (ο Μεσσίας), που μιλάω τώρα μαζί σου» (Ιω. 4, 25-26).
Η Παλαιά Διαθήκη δηλαδή είχε αποβεί για τη Σαμαρείτιδα «παιδαγωγός εις Χριστόν» (Γαλ. 3, 24). Και ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό του με τον Μεσσία που προαναγγέλλεται στην Παλαιά Διαθήκη. Όλοι οι ιεροί συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, αλλά και ο ίδιος ο Χριστός, επιβεβαιώνουν ρητά, ότι στο πρόσωπό του εκπληρώνονται «πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω Μωυσέως και Προφήταις και Ψαλμοίς περί αυτού» (Λουκ. 24, 44). Γι’ αυτό η κάθε ενέργεια του Χριστού επισφραγίζεται με φράσεις, όπως: «Ούτω γέγραπται», «ίνα η γραφή πληρωθή», «ούτως έδει παθείν τον Χριστόν και αναστήναι εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα», «τότε επληρώθη το ρηθέν υπό των προφητών», κ. λ. π. Και αποτρέπει ο Χριστός οποιονδήποτε επιχειρεί να τον εκτρέψει από τον σκοπό του, ακόμα και τον κορυφαίο απόστολό του Πέτρο, ονομάζοντάς τον «σατανά», με το απλό επιχείρημα: «Πώς ουν πληρωθώσιν αι γραφαί;» (Ματθ. 26, 54).
Ο Χριστός είναι που ενεργεί το σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Αυτός ο ίδιος αυτοπροσώπως δρα διαχρονικά στην Ιερά Ιστορία. Όσα προανήγγειλε ως άσαρκος Λόγος του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, τα εκπληρώνει ως ένσαρκος Λόγος (Θεάνθρωπος) στην Καινή Διαθήκη. Η αμετακίνητη θέση της Αγίας Γραφής, η ατράνταχτη πίστη της Εκκλησίας είναι, ότι «ο πάλαι τω Μωσεί συλλαλήσας επί του όρους Σινά διά συμβόλων», λέγοντας «εγώ ειμι ο Ων», είναι ο ίδιος που ανέλαβε κατόπιν επάνω του «την ανθρωπίνην ουσίαν» (=σαρκώθηκε) και διά του Σταυρού και της Αναστάσεως εργάσθηκε τη σωτηρία του ανθρώπου (Απόστιχα της Μεταμορφώσεως).
«Δαυϊτικήν προφητείαν εκπληρών Χριστός», αποκαλύπτει στους μαθητές του το αληθινό μεγαλείο του, δείχνοντας τον εαυτό του «δοξαζόμενον αεί, συν Πατρί τε και Πνεύματι αγίω, πρότερον μεν άσαρκον ως Λόγον, ύστερον δε δι’ ημάς σεσαρκωμένον, και νεκρωθέντα ως άνθρωπον, και αναστάντα κατ’ εξουσίαν ως φιλάνθρωπον» (Παρακλητική, Ήχος βαρύς, Σαββάτω εσπέρας). Επί του ξύλου του Σταυρού δηλαδή οι Εβραίοι θανάτωσαν τον δικό τους νομοθέτη, «τον κριτήν τον αθάνατον, τον νόμον χαράξαντα εν ερήμω πάλαι Μωσεί τω θεόπτη, την ζωήν την των απάντων», αυτόν που είναι ο «μόνος Κύριος και Δεσπότης της κτίσεως» (Παρακλητική, Ήχος δ΄, Πέμπτη εσπέρας).
Παρομοίως και οι ύμνοι της εορτής της Υπαπαντής εμφανίζουν «βρέφος γενόμενον, νόμω υποταττόμενον», τον ίδιο τον Νομοδότη Κύριο, «ον υπό τον γνόφον Μωσής νομοθετούντα προεώρα εν Σινά». Με ιδιαίτερη έμφαση τονίζουν, ότι το βρέφος που αναδέχεται ο γηραιός Συμεών «εν αγκάλαις», δεν είναι ένα βρέφος απλό, αλλά ο θείος Νομοθέτης του Ισραήλ, ο υπό των προφητών αναγγελλόμενος Μεσσίας. «Ούτος εστίν ο δια νόμου λαλήσας, …ον ο Δαυίδ καταγγέλλει, ο εν προφήταις λαλήσας, ο σαρκωθείς δι' ημάς και σώσας τον άνθρωπον».
Ο Θεός που κηρύττεται στην Παλαιά Διαθήκη, ο Κύριος, ο Ων (ο Γιαχβέ των Εβραίων), είναι ο μετά ταύτα φανερούμενος Τριαδικός Θεός της Καινής Διαθήκης και ιδιαιτέρως ο σαρκωθείς Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός. Αυτό προείδαν «άνωθεν οι προφήται», αυτό δίδαξαν οι απόστολοι, αυτό παρέλαβε η Εκκλησία. «Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων».
Αυτό αποδέχεται και ο Χριστός για τον εαυτό του, όταν διασφαλίζει το κύρος της Παλαιάς Διαθήκης και διακηρύττει με τρόπο που δεν επιδέχεται παρερμηνείες, ότι δεν έχει σκοπό να καταργήσει «τον νόμον η τους προφήτας», αλλά μόνο να προσθέσει ό,τι λείπει.
Όταν λέγει «ηκούσατε ότι ερρέθη τοις αρχαίοις…, εγώ δε λέγω υμίν…» (Ματθ. 5, 21-22 εξ.), δεν ομιλεί αντιθετικά προς την Παλαιά Διαθήκη, αλλά συμπληρωματικά. Αυτός που είχε δώσει τότε το γάλα, αυτός ο ίδιος προσθέτει τώρα και τη στερεά τροφή. Ο νόμος που ήταν το μέτρο για τις δυνατότητες του τότε ανθρώπου, του αρχαίου, του προ Χριστού κόσμου, παραμένει το θεμέλιο, πάνω στο οποίο χτίζει τώρα το υπόλοιπο οικοδόμημα, καλώντας μας στην τελειότητα, σε αυτό που ο προ Χριστού άνθρωπος αδυνατούσε να φτάσει. Δεν καταργεί, συμπληρώνει. Επιπλέον ο Χριστός επισημαίνει ότι η ισχύς του νόμου του, παλαιού και καινού, θα είναι αδιατάρακτη και ακλόνητη. «Έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου» (Ματθ. 5, 18).
Όταν λοιπόν ο ίδιος ο Χριστός περιβάλλει με την απόλυτη έγκρισή του την Παλαιά Διαθήκη και λέγει απερίφραστα ότι εκείνη ομιλεί και μαρτυρεί αποκλειστικά για το δικό του πρόσωπο, είναι τουλάχιστον θρασεία η ανθρώπινη λογική που αποτολμά να θέτει υπό αμφισβήτηση τα λεγόμενά του και να απορρίπτει την Παλαιά Διαθήκη ως, άσχετη με την αλήθεια, μυθολογία. Αλλά και όταν τυχόν ταυτίζει τον Θεό που καταγγέλλεται σ’ αυτήν με κάποιον θεό του κακού ή και με τον ίδιο τον σατανά, απορρίπτοντας έτσι ευθέως τον ίδιο τον Χριστό, η λογική αυτή γίνεται όχι απλώς θρασεία, αλλά και βλάσφημη.
Όποιος σκέφτεται έτσι βλασφημεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατά του Αγίου Πνεύματος, και παραμένει ασυγχώρητος κατά τον λόγο του Κυρίου, εάν και εφόσον εμμένει πεισματικά και αμετανόητα μέχρι τέλους στη διαστροφή της αλήθειας, ονομάζοντας τον Θεό διάβολο, αποδίδοντας δηλαδή τα (ανερμήνευτα και ακατανόητα ίσως σε μας, πλην) θαυμαστά και υπέρλογα έργα του Υψίστου Θεού σε δαιμονικές ενέργειες (Μαρκ. 3, 29).
Ο Χριστός λοιπόν είναι ο αδιαμφισβήτητος εσωτερικός κρίκος των δύο Διαθηκών, το ενιαίο διαχρονικό περιεχόμενο της μιας Αγίας Γραφής.
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 411, Οκτ. 2017, επηυξημένο)
(Συνεχίζεται)





Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504
e-mail: antiyli.gr@gmail.com

ΔΕΝ ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ. Θα χάσουμε, μόνο αν πιστέψουμε την προπαγάνδα και παραιτηθούμε (Ν. Λυγερός)

 

Η Ελλάδα δεν είναι «Party» που έχει «διαφορές» με την FYROM, όπως υπέγραψε ο Κοτζιάς, εκπροσωπώντας τους Έλληνες.

Ο Νίκος Λυγερός εξηγεί την ουσία και την προπαγανδιστική καλλιέργεια της ηττοπάθειας, σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών. Κυριότερα σημεία: Δεν έληξε το θέμα των Σκοπίων. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα παρέμβασης. «Προσύμφωνο» αποτελεί το κείμενο που υπεγράφη στις Πρέσπες. «FYROM» λέγεται ακόμα το κράτος των Σκοπίων. Καλλιεργείται η αίσθηση ότι έληξε το θέμα. Είναι η προπαγανδιστική μέθοδος για να παραιτηθούν οι Έλληνες από τα δικαιώματά τους, υπερψηφίζοντας το προσύμφωνο στην Βουλή. Προπαγάνδα ασκεί και το BBC, βγάζοντας χάρτες της «Β. Μακεδονίας». Ως «μάρτυρας» υπογράφει ο Νίμιτς και όχι ως διαπραγματευτής υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Η σελίδα 20 του προσυμφώνου που υπέγραψαν στις Πρέσπες οι κυβερνήσεις Ελλάδας και FYROM (17-6-2018)
Το κείμενο των Πρεσπών δείχνει καθαρά την μεθόδευση εναντίον της Ελλάδας. Πρέπει ενημερωθούμε και να αντιδράσουμε συντονισμένα και στοχευμένα. Έχουμε 6 μήνες και το προσύμφωνο είναι 20 σελίδες. Οι βουλευτές συνήθως δεν διαβάζουν αυτά που ψηφίζουν. Άρα, εμείς πρέπει να τους ρωτάμε αν συμφωνούν με κάθε συγκεκριμένο σημείο του προσυμφώνου. Διεκδικούμε, δεν διαμαρτυρόμαστε. 
Αποθηκεύστε και διαβάστε το κείμενο που υπέγραψαν οι υπουργοί Ελλάδας και FYROM στην πρωτότυπη, αγγλική γλώσσα και στην ελληνική του μετάφραση. Το κείμενο τιτλοφορείται ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΟΥ 1995, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ.

Hellas = Party. Η Ελλάδα από κράτος υποβιβάζεται σε «μέρος» (με νομικό πρόσχημα), εφόσον η άλλη πλευρά στερείται διεθνούς νομικής υπόστασης

Προσέξτε ότι σύμφωνα με τον τίτλο, πρόκειται «για την επίλυση των διαφορών» μεταξύ της Ελλάδας και ενός κράτους που -αν και έγινε δεκτό στον ΟΗΕ- δεν κατονομάζεται με κανένα τρόπο. Η ελληνική κυβέρνηση δέχεται ότι υπάρχουν «διαφορές» μεταξύ αυτής και του «άλλου μέρους». Είναι «διαφορά» μεταξύ Σκοπίων και Ελλάδας η ύπαρξη «Μακεδονικού έθνους» που γεννά Μακεδονικό κράτος; Είναι φανερό ότι το 2018 γίνεται το δεύτερο βήμα της ελληνικής υποχώρησης. Το πρώτο έγινε το 1993-95. Συνυπεύθυνοι είναι και τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που σήμερα καταγγέλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ για την αναγνώριση «Μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας. Όμως τίποτα δεν κρίθηκε οριστικά. Ας λένε το αντίθετο οι πολιτικοί καλοθελητές.
καραβάκι της ιστορίας

Στ. Παπαθεμελής: Οι ξένοι μάς πούλησαν, δυστυχώς με την… άδειά μας!

Στ. Παπαθεμελής: Οι ξένοι μάς πούλησαν, δυστυχώς με την… άδειά μας!
Stelios Papathemelis (3267843030).jpg
Του
ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stpapathemelis@gmail.com, 
danagennisi.press@gmail.com

Έχει δίκαιο το «ΠΑΡΟΝ» να βροντοφωνάζει ότι «μας πούλησαν οι… σύμμαχοί μας για τα Σκόπια…». Πασαρέλα δυτικών ηγετών (Στόλτενμπεργκ, Μέρκελ, Τραμπ – εξάκις στα ένοχα χείλη του πρόφερε το ψευδώνυμο «Μακεδονία»). Τι φαντάζονται οι ανήμποροι, ότι τετραγώνισαν τον κύκλο και ζητωκραυγάζουν ηλιθίως για το κατόρθωμά τους;
Μας πούλησαν, ναι, αλλά εμείς, η επίσημη Ελλάς, ενδοτική κυβέρνηση και χλιαρή έως συμπράττουσα αντιπολίτευση, δώσαμε το σύνθημα και υπαγορεύσαμε τον τόνο στους ξένους, από τη στιγμή που εκχωρήσαμε στις Πρέσπες στους αλβανοσλάβους των Σκοπίων το αδιαπραγμάτευτο όνομα «Μακεδονία» με όλα του: Ταυτότητα, γλώσσα, εθνότητα. Το κατάντημα της αμφισβητούμενης πλέον καγκελαρίου, να σέρνεται ως τα Σκόπια για να στηρίξει αυτό το από όλες τις απόψεις ασήμαντο ψευδώνυμο μόρφωμα, δεν έχει προηγούμενο.
Και όμως η χώρα μας μπορεί να διαδραματίσει, και είμαστε οι μόνοι σήμερα
που μπορούμε να το πετύχουμε, τον σταθεροποιητικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.
Οι δεκάδες χιλιάδες των πολιτών ύψωσαν ένα στεντόρειο «ΟΧΙ» το περασμένο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, κόντρα στην εκ του αποτελέσματος προδοτική Συμφω­νία των Πρεσπών. Τερατώδης η ιδέα αυτών που έπνιξαν με αλόγιστη χρήση χημικών ανύποπτους πολίτες, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, που διαδήλωναν ειρηνικά.
Ο κ. Τσίπρας ικανοποίησε όλες, μα όλες τις στρατηγικές αξιώσεις των ΗΠΑ. Ο συνδαιτυμών του πρωθυπουργού μας στη ΔΕΘ, αμερικανός υπουργός Εμπορίου Γουίλμπεργκ Ρος, υπήρξε αποκαλυπτικότατος. Αφού μας ευχαρίστησε γιατί του προσφέρουμε τα Ναυπηγεία Σκαραμα­γκά, Ελευσίνας, Νεωρίου και το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, μετά το αβύθιστο αεροπλανοφόρο που λέγεται Σούδα, κατέληξε: «Η ελληνική κυβέρνηση είναι φίλη και σύμμαχος και θα την υποστηρίξουμε όσο περισσότερο μπορούμε γιατί τηρεί τις υποσχέσεις της»!
Η νεοφώτιστη, αμερικανόφρων κυβέρ­νησή μας φέρεται ότι υιοθέτησε και την απίστευτη νεοφανή θεωρία περί ε­θελούσιας αλλαγής συνόρων, αρχής γενομένης από την εκπονούμενη συμμαχία Σερβίας – Κοσόβου.
Η μόνη κίνηση πάντως που μπορεί να αποπλύνει το εθνικό έγκλημα των
Πρεσπών είναι η άμεση προκήρυξη δημοψηφίσματος. Η εν αμαρτίαις πρόφαση του κ. Τσίπρα, ότι δεν θα προκηρύξει δημοψήφισμα για το όνομα τρίτης χώ­ρας, δεν αντέχει στη λογική. Ένα ελληνικό δημοψήφισμα δεν αφορά το πώς θα ονομάζονται ή όχι τα Σκόπια, αλλά ότι το όνομα της γείτονος δεν μπορεί να είναι υπεξαίρεση ελληνικών, αδιαπραγμάτευτων ιστορικών τίτλων.
Οι Σκοπιανοί δεν υπεξαιρούν «ψιλόν» όνομα, αλλά καρπώνονται ολόκληρη την επικαρπία: Ταυτότητα, εθνότητα και γλώσσα ίσον προσβολή της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος.
Η υπογραφή των Πρεσπών, όπως άλλωστε οι υπογραφές των Μνημονίων, θα δικαιολογούνταν μόνον μετά από στρατιωτική ήττα. Άρα όλες είναι καθ’ ολοκληρίαν διάτρητες και άκυρες.
Βιώνουμε μια περίοδο δομικής κρίσης της Δημοκρατίας.
Ανεξάρτητες αρχές, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κεντρικές τράπεζες, lobbies ατομικών δικαιωμάτων, πολυεθνικές, εμπειρο­γνώμονες και τεχνοκράτες φαλκιδεύουν τη λαϊκή κυριαρχία ακόμα και σε χώρες-σύμβολα της Δημοκρατίας. Ο καθηγητής Γιάσα Μανκ στο βιβλίο του «Ο Λαός κατά της Δημοκρατίας» υποστηρίζει ότι οι δυνάμεις που υπονομεύουν τη Δημοκρατία «είναι βαθιές, πολλαπλές και θα αποδειχτούν ασυγκράτητες», προκαλώντας, όπως αποδεικνύει με αριθμούς, την ευρύτατη απογοήτευση, των νέων ιδίως, από το δημοκρατικό πολίτευμα και την αυξανόμενη προτίμησή τους προς αυταρ­χικά καθεστώτα. Και οι λαϊκιστές -δεξιοί αλλά και αριστεροί- ελλοχεύουν!» (μετάφραση Ε. Νιάνιος από το «Le Nouveau Magazine Litteraire»).
Είναι ζήτημα στο οποίο πρέπει να σκύψου­με με σοβαρότητα και γρήγορα…

Οι εξισλαμισμένοι Έλληνες στη σημερινή Τουρκία

Οι εξισλαμισμένοι Έλληνες στη σημερινή Τουρκία
Ένα εκπληκτικό φαινόμενο που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας
Η οριστική διαμόρφωση των πληθυσμών στην Ελλάδα και την Τουρκία καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης τον Ιoύλιο του 1923. Η συνθήκη πρόβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βασικό κριτήριο κατάταξης τη ...θρησκευτική πίστη. Έτσι οι χριστιανοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Τουρκία και οι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα.
Η επιλογή με βάση το θρήσκευμα οδήγησε αφένός στην εξαίρεση των ελληνικών πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί ή βρισκόταν σε κρυπτοχριστιανική κατάσταση στην Τουρκία, ενώ εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι ελληνογενείς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι.. Έτσι διαμορφώθηκε στη σημερινή Τουρκία ένας πολύμορφος μουσουλμανικός ελληνικός πληθυσμός που αποτελείται αφ' ενός από τους γηγενείς εξισλαμισμένους και κρυπτοχριστανούς του Πόντου και αφ' ετέρου από αυτούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα.
Εξισλαμισμένοι Κρητικοί, Μακεδόνες και Κύπριοι
Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι μεγάλο μέρος των λεγόμενων τουρκοκρητικών είναι ελληνικής καταγωγής. Εξ άλλου το "κρητικό ζήτημα" στις αρχές του αιώνα μας θύμιζε πάρα πολύ το σημερινό πρόβλημα της Βορείου Ιρλανδίας. Τη διαπίστωση αυτή, εκτός των ιστορικών πηγών, υποστηρίζει η ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών στη Συρία (Χαμηδιέ) και στη Λιβύη οι οποίοι διατηρούν την ανάμνηση της ελληνικής τους προέλευσης και εξακολουθούν να δηλώνουν "Ελληνες".
Επίσης και στη κεντρική και νοτιοδυτική Μακεδονία (Αλιάκμωνας και περιοχή Κοζάνης) κατοικούσαν οι εξισλαμισμένοι Ελληνες που έγιναν γνωστοί ως "Βαλαάδες". Οι Βαλαάδες χαρακτηρίζονται σε εθνογραφικούς χάρτες του περασμένου αιών ως "Greek Muslims".
Οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Κρήτης και της Μακεδονίας εκδιώχθηκαν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάννης. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Δυτική και Νότια Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους παραμένουν και σήμερα ελληνόφωνοι. Για αυτούς τους πληθυσμούς δημοσίευαν οι τουρκικές εφημερίδες τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης.
Στις περιοχές της Κιλικίας (Αττάλεια) κατοικεί επίσης αριθμός ελληνοφώνων Κυπρίων μουσουλμάνων οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί από τα τέλη του περασμένου αιώνα. μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου.
Εξισλαμισμένοι Πόντιοι
Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελλήνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στoν ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού παν/μίου του Τybingen:
"...αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλί και Γκιουρτσάϋ νότια του Οφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά."
Υπάρχει ήδη μια αξιόλογξ διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητές τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ιμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα.
Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτοδηλώνονται ως "Ρωμαίοι" (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα.. Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται ως "Λαζοί". Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί, οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι "Ρωμαίοι".
Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν "ρωμαϊκά". Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν ως αρνητικό μόριο το "ου" και "ουκί" ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο του τσιτακισμού. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανοτητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τις ανάγκες της γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Ισταμπόλη (από το "Εις την Πόλη"), απ' όπου προήλθε και το σημερινό τούρκικο όνομά της: Ισταμπούλ.
Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει ισχυρή παροικία, καθώς και στην Τραπεζούντα έχουν ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού.
Η τραγωδία του Πόντου
Για τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της βόρειας Τουρκίας, δηλαδή του μικρασιατικού Πόντου, έχουμε πλήθος ιστορικών δεδομένων. Το 1914 ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 929.495 και κατανεμόταν ως εξής:
α) Ορθόδοξοι Ελληνες: 696.495,
β) Μουσουλμάνοι Ελληνες: 190.000,
γ) Κρυπτοχριστιανοί: 43.000
Οπως μας πληροφορεί ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648- 1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων. Γράφει:
"Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Οφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι χριστιανοί της περιφέρειας Οφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ...".
Το τελευταίο κύμα των εξισλαμισμών συμπίπτει χρονικά με την γενοκτονία (1916-1923) που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά του χριστιανικού ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων και για το σκοπό αυτό δημιούργησαν ορφανοτροφεία για τα παιδιά των χριστιανών που είχαν εξοντώσει. Στα ελληνόπαιδα παρείχαν τουρκική παιδεία και ισλαμική θεολογική μόρφωση. Τις ελληνίδες τις υποχρέωναν σε γάμο με μουσουλμάνους.
Το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι τουρκικοί πληθυσμοί στο χώρο του Πόντου φαίνεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τουρκικές αρχές προτιμούσαν τη χρήση του όρου "μουσουλμάνος" και όχι "Τούρκος". Σε κείμενο συνεννόησης - που αφορούσε τους όρους αυτονομίας του Πόντου και πρόβλεπε την ισοπολιτεία των κατοίκων του - που υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου και του βαλή Τραπεζούντας Σουλεϊμάν Νετζμή Βέη ανάφερε δύο ομάδες κατοίκων: τους Ελληνες και τους Μουσουλμάνους.
Στην επιχειρηματολογία πάντως των Χριστιανών Ποντίων προς τις συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε η ελληνική καταγωγή των μουσουλμάνων του Πόντου. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού στις 30/12/1918 υπεβλήθη υπόμνημα για την δημιουργία της "Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου". Μεταξύ άλλων υπάρχει το εξής επιχείρημα:
"...από τον μουσουλμανικόν πληθυσμό μέγα μέρος είναι ελληνικής καταγωγής και δεν ελησμόνησαν ούτε την καταγωγήν αυτών, ούτε την ελληνικήν γλώσσαν, ην εξακολουθούν να ομιλώσιν."
Η Σημασία αυτών των Πληθυσμών
Οι εξισλαμισμένοι και κρυπτοχριστιανικοί πληθυσμοί μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε την φύση της σύγχρονης Τουρκίας. Μας θυμίζουν την παλιά οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ένα τμήμα της παλιάς ρωμιοσύνης παραμένει με κρυπτοχριστιανική ή μουσουλμανική μορφή, στους παλιούς ελληνικούς τόπους της Ανατολής.
Το τουρκικό κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφομοιώσει τους πληθυσμούς αυτούς. Επιδιώκει την κοινωνική διάσπαση των συμπαγών πληθυσμών με μεταφορά σε άλλα μέρη της Τουρκίας. Ετσι δόθηκαν οικονομικά κίνητρα για μετανάστευση των ελληνόφωνων στο Κουρδιστάν, την Ιμβρο και την κατεχόμενη Κύπρο. Σήμερα ένα από τα τουρκικά χωριά της Ιμβρου κατοικείται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους ενώ περί τους 3.000 έχουν εγκατασταθεί ως έποικοι στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι έποικοι είναι μία από τις λίγες εθνοτικές ομάδες που μεταφέρθηκαν εκεί και διατηρούν αρμονικές σχέσεις με τους εγκλωβισμένους.
Από την άλλη όμως οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Τουρκίας προσπαθούν να διασώσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και να αναδειχθούν σε μια γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποδεικνύουν επίσης ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πλην αυτού της αλληλοκατανόησης και της συνύπαρξης. Εμείς ελπίζουμε ότι η βασανιστική περιόδος μετασχηματισμού στην οποία έχει εισέλθει η Τουρκία θα τελειώσει με την δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας.
ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ
Για τις περιοχές των εξισλαμισμένων Ελλήνων του Πόντου ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος γράφει:
"Οι περί των Ψυχρόν ποταμόν (Μπαλτατζή Ντερέ) οικούντες Οφίται ή Οφλήδες, διετήρησαν την ελληνικήν γλώσσαν και τα ελληνικά ήθη και έθιμα, ενθυμούνται ακόμη την εξ Ελλήνων καταγωγήν αυτών. Είναι ημερώτεροι των Λαζών και κατά την κληροδοτηθείσαν αυτοίς παρά των Ελλήνων προγόνων αυτών παράδοσιν ασχολούνται με τα γράμματα και την θεολογίαν. Αι μουσουλμανικαί ιερατικαί και θεολογικαί σχολαί του Οφεως ήσαν αι τελειότεραι εν των Οθωμανικώ κράτει. Οι άνδρες εν Οφει γιγνώσκουσιν και την τουρκικήν γλώσσαν, αλλ' αι γυναίκες ηγνόουν αυτήν, και δια τούτο μέχρι των ημερών ημών εις την κατ οίκον ομιλία εγίνετο χρήσις του Ελληνικού Ποντικού ιδιώματος του Οφεως. Τα χωρία αυτών μέχρι των ημερών ημών διετήρουν τα Ελληνικά αυτών ονόματα, Παλαιοχώριν, Μεσοχώριν, Υψηλή ή Υψηλάντων, όθεν προήλθεν η οικογένεια των Υψηλαντών, Ξένος, Αληθινός, Φωτεινός, Χαλάεσσα, Γοργορά, Κοντού, Χωλός, Οκελος, σώζονται δε εν αυτοίς πολλοί ναοί και χειρόγραφα ελληνικά... Ελληνόφωνοι, αλλ ουχί ήμεροι ως οι Οφίται παρέμειναν και οι εξισλαμισθέντες χριστιανοί της Θοανίας (Τόνγιας), τα δε χωρία αυτών διετήρησαν κατά το πλείστον ομοίως τα ελληνικά ονόματα, οίον Κατωχώριν, Μεσοπλάγιν, Μεσοπαίδιν."
Του Βλάση Αγτζίδη