Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας


Ημερομηνία εορτής: 17/01/2018Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Περιστέρι Αττικής
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Αντωνιος Ο Μεγας (251 - 356)


Ἔχει τι μεῖζον οὐρανὸς καὶ τῶν Νόων,
Ἔξαρχον Ἀντώνιον Ἀσκητῶν ἔχων.
Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀντώνιον ἔνθεν ἄειραν.
Βιογραφία
Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε το 251 μ.Χ. στην Άνω Αίγυπτο από πλούσιους και ενάρετους γονείς, τους οποίους έχασε σε νεαρή ηλικία. Συγκεντρώνει όμως την προσοχή του στην μυστική θεωρία των μοναχών της ερήμου και στην φροντίδα της μικρής αδελφής του. Γρήγορα αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και αναχωρεί για την έρημο, αφού πρώτα τακτοποίησε την μικρότερη αδελφή του και μοίρασε την μεγάλη πατρική περιουσία στους φτωχούς της περιοχής του.

Στην έρημο παίδευσε την ψυχή του και τιθάσευσε τα πάθη του φθάνοντας στα ανώτατα όρια της άσκησης ώστε η ψυχή του αγίου μπορούσε να εξέρχεται του σώματός του ενώ βρισκόταν ακόμη εν ζωή. Γίνεται το πρότυπο των ασκητών. Πολλοί εξ αυτών έφθαναν στην έρημο για να τον ακούσουν και να τον συμβουλευθούν. Παρέδωσε την μακάρια ψυχή του στον μισθαποδότη Θεό σε ηλικία 105 ετών.

Αν και, όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Οσίου Αντωνίου ήταν να μείνει κρυφός ο τόπος της ταφής του, οι μοναχοί που μόναζαν κοντά του έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (561 μ.Χ.), κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα, το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. 

Η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’.
Τόν ζηλωτήν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καί τήν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν
Τούς βιωτικούς θορύβους ἀπωσάμενος, ἡσυχαστικῶς τόν βίον ἐξετέλεσας, τόν Βαπτιστήν μιμούμενος, κατά πάντα τρόπον Ὁσιώτατε. Σύν αὐτῷ οὖν σέ γεραίρομεν, Ἀντώνιε Πάτερ, τῶν Πατέρων κρηπίς.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Διάφορα Αρχεία
Αποκάλυψη του Αγίου Αντωνίου για τη Μοναχική χάρη




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - Καζακίδου Μαρία© (byzantineartkazakidou. blogspot.com)
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - Καζακίδου Μαρία© (byzantineartkazakidou. blogspot.com)

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - άγνωστος ζωγράφος κρητικού εργαστηρίου, τέλη 16ου - αρχές 17ου αιώνα μ.Χ.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - άγνωστος ζωγράφος κρητικού εργαστηρίου, τέλη 16ου - αρχές 17ου αιώνα μ.Χ.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.gr)
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.gr)

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - 17ος αι. μ.Χ. - Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας - 17ος αι. μ.Χ. - Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, Μονή Παμμακάριστου
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, Μονή Παμμακάριστου

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Άγιος Aντώνιος και Άγιος Παύλος ο Θηβαίος - β'μισό του 17ου αι. μ.Χ. - Mονή Ξηροποτάμου, Άγιον Όρος
Άγιος Aντώνιος και Άγιος Παύλος ο Θηβαίος - β'μισό του 17ου αι. μ.Χ. - Mονή Ξηροποτάμου, Άγιον Όρος

Άγιοι Aντώνιος, Eυθύμιος και Σάββας ο Ηγιασμένος - 1766 μ.Χ. - Nέα Σκήτη, Άγιον Όρος
Άγιοι Aντώνιος, Eυθύμιος και Σάββας ο Ηγιασμένος - 1766 μ.Χ. - Nέα Σκήτη, Άγιον Όρος

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων


Ημερομηνία εορτής: 17/01/2018Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Ιωάννινα
Ιερά Λείψανα: Η Κάρα και το μεγαλύτερο μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ναό Ιωαννίνων.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γεωργιος Ο Νεος Εξ Ιωαννινων (1808 - 1838)


Βιογραφία
Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω. Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος. Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα πήρε σύζυγο ονόματι Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 μ.Χ. γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Στην συνέχεια, ο Γεώργιος, προσλήφθηκε Ιπποκόμος του μουσελίμη Φιλιατών και πήγε στην πόλη αυτή. Κατόπιν με άδεια του αφέντη του, ήλθε στα Ιωάννινα για δικές του υποθέσεις, όπου την 12η Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ημέρα Τετάρτη, κάποιος Οθωμανός τον συκοφάντησε ότι δήθεν ήταν προηγουμένως Τούρκος και ξανάγινε χριστιανός. Έτσι συνελήφθη, φυλακίστηκε και με τη βία οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον αλλαξοπιστήσουν. Ο Γεώργιος όμως, παρέμεινε αμετάπειστος, ομολογώντας τον Χριστό. Μάταια λαός και κλήρος προσπαθούσαν να τον πείσουν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Αυτός επέμενε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Τρεις φορές που οδηγήθηκε στον κριτή, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του.

Έτσι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ο Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά. Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του. Έπειτα, το λείψανο του, δωρήθηκε από τον Μουσταφά πασά στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιωακείμ και τάφηκε με τιμές δίπλα στο ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού ναού του Αγίου Αθανασίου.

Την 26η Οκτωβρίου 1971 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου, στο ναό που έφερε το όνομα του και κτίστηκε στον τόπο που πριν ήταν το σπίτι του. Ο Άγιος τιμάται και στην Κέρκυρα στην «Παναγία των ξένων», όπου εικονίζεται ως νεαρός φουστανελοφόρος.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν πανεύφημον Μάρτυν Χριστοῦ Γεώργιον, Ἰωαννίνων τὸ κλέος καὶ πολιοῦχον λαμπρόν, ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἀνευφημήσωμεν· ὅτι ἐνήθλησε στερρῶς, καὶ κατήνεγκεν ἐχθρόν, τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει· καὶ νῦν ἀπαύστως πρεσβεύει, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Εὐκλεῶς ἀγάλλεται μεγαλαυχοῦσα, τῇ σεπτῇ ἀθλήσει σου, δι’ ἧς ἡ πόλις θησαυρόν, Ἰωαννίνω ἐκτήσατο, τῶν ἱερῶν σου Λειψάνων Γεώργιε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις τῆς Ἠπείρου θεῖος πυρσός, καὶ Ἰωαννίνων, ἀντιλήπτωρ καὶ ἀρωγός· χαίροις τῶν θαυμάτων, ἀκένωτος χειμάρρους, Γεώργιε παμμάκαρ, ἡμῶν βοήθεια.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων

Η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου η οποία έγινε στις 30/01/1838 μ.Χ., 13 ημέρες μετά το μαρτύριο του. «Δια χειρός Ζήκου Χιοναδίτου
Η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου η οποία έγινε στις 30/01/1838 μ.Χ., 13 ημέρες μετά το μαρτύριο του. «Δια χειρός Ζήκου Χιοναδίτου" και με έξοδα του ιερομόναχου Χρύσανθου Λαϊνά

Τοιχογραφία του καθολικού της μονής Αγ. Τριάδας Παλιοχωρίου Λάιστας
Τοιχογραφία του καθολικού της μονής Αγ. Τριάδας Παλιοχωρίου Λάιστας

Ιερά Μονή Αγ. Αικατερίνης Σχωρετσιανών, πάνω από το σημερινό χωριό Καταρράκτης Τζουμέρκων
Ιερά Μονή Αγ. Αικατερίνης Σχωρετσιανών, πάνω από το σημερινό χωριό Καταρράκτης Τζουμέρκων

Από τη Μονή Αβασσού της μικρής Λάκκας Σουλίου ή Λακκοπούλας
Από τη Μονή Αβασσού της μικρής Λάκκας Σουλίου ή Λακκοπούλας

Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Ρωμανού της Λάκκας Σουλίου
Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Ρωμανού της Λάκκας Σουλίου

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Μονή Αγ. Νικολάου Σκλίβανης
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Μονή Αγ. Νικολάου Σκλίβανης

Τοιχογραφία του 1918 μ.Χ. από την Μονή Προφήτη Ηλία του Νησιού των Ιωαννίνων
Τοιχογραφία του 1918 μ.Χ. από την Μονή Προφήτη Ηλία του Νησιού των Ιωαννίνων

Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρα. Η μονή βρίσκεταιι στα Νοτιοανατολικά της Μονής Ελεούσας
Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρα. Η μονή βρίσκεταιι στα Νοτιοανατολικά της Μονής Ελεούσας

«Ο ζωγράφος Πέτρος Γεωργιάδης, Πρωτοψάλτης της Μητροπόλεως Ιωαννίνων - 1842 Ιουνίου 4»
«Ο ζωγράφος Πέτρος Γεωργιάδης, Πρωτοψάλτης της Μητροπόλεως Ιωαννίνων - 1842 Ιουνίου 4»

Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Αγ. Γεωργίου Κρανιάς, ανάμεσα από το Θεσπρωτικό και την Κρανιά
Τοιχογραφία του καθολικού της Μονής Αγ. Γεωργίου Κρανιάς, ανάμεσα από το Θεσπρωτικό και την Κρανιά

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Αγγελική Τσέλιου© (diaxeirosaggelikistseliou. blogspot.com)
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Αγγελική Τσέλιου© (diaxeirosaggelikistseliou. blogspot.com)

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου και Αγίου Δημητρίου Παλαιοχώρας Αίγινας
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου και Αγίου Δημητρίου Παλαιοχώρας Αίγινας

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Χρήστος Στύλος©
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων - Χρήστος Στύλος©

Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων
Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων

Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς


Ημερομηνία εορτής: 17/01/2018Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Θεοδοσιος Ο Μεγαλος Ο Βασιλευς (346 - 395)



H βασιλεία εμποδών ουχ ωράθη,
Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.
Βιογραφία
Ο Μέγας Θεοδόσιος καταγόταν από την Ιβηρία και γεννήθηκε το 346 μ.Χ. Ήταν υιός του στρατηγού Θεοδοσίου, Κόμητος της Αφρικής, ο οποίος είχε διαπρέψει επί του αυτοκράτορα Ουαλεντιανού (364 - 378 μ.Χ.) και θανατώθηκε άδικα μετά από συκοφαντίες. Τότε ο υιός του, ο οποίος, επίσης, είχε διακριθεί για την ευσέβειά του και τα στρατηγικά προτερήματά του, αποτραβήχτηκε στα πατρογονικά του κτήματα στην Ισπανία και απείχε από κάθε υπηρεσία.

Όταν ο νέος αυτοκράτορας της Δύσεως Γρατιανός κληρονόμησε και το Ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τον πήρε κοντά του ως συνεργάτη. Μόλις έφθασε στην αυλή ο Θεοδόσιος προήχθη σε «στρατηλάτη της ίππου» και με αυτό το βαθμό, κατόρθωσε να κερδίσει μία αρκετά εντυπωσιακή νίκη κατά των Σαρματών, που επωφελούμενοι της γενικής αναταραχής είχαν στο μεταξύ εισβάλει στο ρωμαϊκό έδαφος. Η ανταμοιβή για τη νίκη ήταν η προαγωγή στο ύπατο αξίωμα: ο Γρατιανός τον έστεψε Αύγουστο της Ανατολής στην πόλη Σίρμιον που βρισκόταν στο κέντρο της ρωμαϊκής Ευρώπης. Η στέψη έγινε στις 19 Ιανουαρίου του έτους 379 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος ήταν τότε τριάντα τριών ετών.

Πρώτο έργο του νέου Αυγούστου ήταν να καταπολεμήσει τους Γότθους στην Ιλλυρία. Αλλά πριν συντελεσθεί το έργο αυτό, ο Θεοδόσιος κέρδισε άλλο τρόπαιο επί του εδάφους της πίστεως και της Ορθοδοξίας. Με διάταγμα, το οποίο εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 μ.Χ., ο Θεοδόσιος καθόριζε επί δογματικού επιπέδου την έννοια της Ορθοδοξίας, διεκήρυξε ότι μόνο οι παραδεχόμενοι τις αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας, δικαιούνταν να ονομάζονται Χριστιανοί και ότι στους αιρετικούς δεν επιτρεπόταν να σφετερίζονται το όνομα της Εκκλησίας. Τέλος με τη δημοσίευση ενός ακόμη νόμου, για την εφαρμογή του οποίου χρειάσθηκε να επέμβει ο στρατός, απαίτησε την απόδοση όλων των Εκκλησιών στους Ορθοδόξους.

Ήταν δε τότε στην Κωνσταντινούπολη, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος είχε προσκληθεί από τους Χριστιανούς προς καταπολέμηση των αιρετικών και μάλιστα των Αρειανών. Και επειδή τα φλογερά και εύγλωττα κηρύγματά του, συνδυαζόμενα με την αρετή και την αγιότητα του βίου του, είλκυσαν προς την Ορθόδοξη πίστη αμέτρητα πλήθη, οι Αρειανοί, οι οποίοι επί αυτοκράτορα Ουάλεντου είχαν γίνει πανίσχυροι στην Κωνσταντινούπολη και είχαν αρπάξει όλες τις εκκλησίες των Ορθοδόξων, εκτός του μικρού παρεκκλησίου της Αγίας Αναστασίας, σχεδίαζαν να τον διώξουν από την βασιλεύουσα. Αλλά ο Θεοδόσιος έδωσε άλλη στροφή στα πράγματα. Εκδίωξε από τον πατριαρχικό θρόνο τον Αρειανό Επίσκοπο Δημόφιλο και παρεχώρησε την θέση του στον Άγιο Γρηγόριο.

Η μεγάλη αυτή ευεργεσία του Αγίου Θεοδοσίου προς την Εκκλησία είχε λαμπρότερη ακόμα συνέχεια. Κατά το έτος 381 μ.Χ., με την ευσεβή φροντίδα του και ενέργεια, συγκροτήθηκε η Β’ Οικουμενική Σύνοδος που επικύρωσε τη δογματική διατύπωση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, συμπλήρωσε το Σύμβολο της Πίστεως προσθέτοντας και τον περί Αγίου Πνεύματος Όρο, εναντίων της πνευματομάχου διδασκαλίας του Μακεδονίου και κανόνισε τα της νομίμου κατοχής διαφόρων αρχιερατικών θρόνων, η οποία είχε διαταραχθεί επί της παντοδυναμίας των Αρειανών. Δύο ακόμη Σύνοδοι συνεκλήθησαν στην Κωνσταντινούπολη το 382 και το 383 μ.Χ. Σκοπός τους ήταν, αντίστοιχα, η υπογράμμιση της αυτονομίας της Εκκλησίας της Ανατολής και η θεαματική καταδίκη κάθε μορφής Αρειανισμού. Συμπληρώνοντας το έργο του ο θεοφρούρητος βασιλέας, εξέδωσε αλλεπάλληλα διατάγματα κατά των αιρετικών (Μανιχαίων, Αρειανών, Πνευματομάχων και άλλων), με τα οποία καθορίστηκαν και οι ποινές των αποστατών. Οι αποφάσεις των Συνόδων εφαρμόστηκαν αυστηρά. Επανέλαβε έντονα τον νόμο περί Κυριακής αργίας, απαγόρευσε τα θεάματα του αμφιθεάτρου και του ιπποδρόμου την Κυριακή και θέσπισε μέτρα κατά της εμπορίας των λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων. Εμπόδισε τις ειδωλολατρικές θυσίες, τη λατρεία των ειδώλων, κάθε δημόσια και απόκρυφη τελετή των ειδωλολατρών, και κατήργησε, το 394 μ.Χ., διά νόμου, τους ολυμπιακούς αγώνες, που χρησίμευαν στη διατήρηση της πλάνης των ειδώλων. Η αυτοκρατορία ήταν πια χριστιανική και το έργο του Αγίου Θεοδοσίου έστρεφε και παγίωνε το έργο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Για την προσφορά του στην Εκκλησία αλλά και το τεράστιο σημαντικό πολιτικό έργο του κέρδισε τον τίτλο «Μέγας». Και ο Παυλίνος, Επίσκοπος Νώλης, μέσα από τα γραφόμενά του εγκωμιάζει στο πρόσωπο του βασιλέως «όχι τόσο τον αυτοκράτορα, όσο τον δούλο του Χριστού, τον ισχυρό όχι στη μεγαλοπρέπεια του δυνάστου, αλλά στην ταπεινοφροσύνη του υπηρέτου, τον πρώτο πολίτη, όχι χάρη στο βασιλικό αξίωμα, αλλά χάρη στην πίστη του».

Ο Μέγας Θεοδόσιος ήταν πρότυπο ηγεμόνος, πλήρης ευσέβειας και δικαιοσύνης και είχε το χάρισμα της ταπεινώσεως και της συνεχούς μετάνοιας. Δύο περιστατικά της ζωής του ομιλούν γι’ αυτό.

Ήταν το 387 μ.Χ. που ο Άγιος αποφάσισε να τιμωρήσει αυστηρά, με ποινή αίματος, τους κατοίκους της μεγάλης Θεουπόλεως Αντιόχειας. Οι Αντιοχειανοί είχαν εξεγερθεί και είχαν καταρρίψει όλους τους ανδριάντες που υπήρχαν προς τιμή του αυτοκράτορα και της συζύγου του Πλακίλλας. Η αυτοκράτειρα η ίδια αλλά και ο Πατριάρχης της πόλεως Φλαβιανός συμπαραστατούμενοι από τους μοναχούς της περιοχής, ικέτευαν το βασιλέα Θεοδόσιο να φανεί σπλαγχνικός και να τους συγχωρήσει. Πράγματι, ο Θεοδόσιος άλλαξε απόφαση και το Πάσχα του 387 μ.Χ. έδωσε αμνηστία.

Το άλλο γεγονός συνέβη το έτος 390 μ.Χ., όταν ο Θεοδόσιος έγινε και αυτοκράτορας της Δύσεως. Εγκαταστάθηκε στα Μεδιόλανα, το σημερινό Μιλάνο της Ιταλίας, και τιμώρησε με πολύ αυστηρό τρόπο μια εξέγερση των Θεσσαλονικέων, δίδοντας διαταγή να θανατώσουν πολλές χιλιάδες ανθρώπων στο αμφιθέατρο της πόλεως. Κάποιος δημοφιλής ηνίοχος του ιππόδρομου είχε κατηγορηθεί για εγκληματική πράξη και είχε φυλακισθεί από τον αρχηγό της εκεί φρουράς Βουθέριχο. Αλλά το πλήθος, προκειμένου να γίνουν οι ιπποδρομίες, απαίτησε την αποφυλάκιση του ηνιόχου. Ο Βουθέριχος αρνήθηκε, αλλά ο λαός στασίασε και φόνευσε τον Βουθέριχο και πολλούς στρατιώτες. Ο θυμός που ένιωθε ο Θεοδόσιος ήταν τόσο μεγάλος που, υπακούοντας στην παρόρμηση της στιγμής, διέταξε να περικυκλώσει ο στρατός τον ιππόδρομο την ημέρα των αγώνων και να σφάξει όλους τους θεατές. Για τη διαταγή αυτή αμέσως μετανόησε ο Θεοδόσιος, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη αφού πια είχαν σφαγεί επτά χιλιάδες πολίτες. Μετά από αυτό το έγκλημα, όταν ο Θεοδόσιος θέλησε να εισέλθει στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, ο Άγιος Αμβρόσιος στάθηκε στη θύρα και απαγόρευσε την είσοδο στον αυτοκράτορα. Όλοι περίμεναν το ξέσπασμα του θυμού του Θεοδοσίου. Όμως εκείνος υπάκουσε ταπεινά, ζήτησε με δάκρια στα μάτια συγγνώμη και ταπεινωμένος γύρισε στα ανάκτορα. Εκτέλεσε τον κανόνα της μετάνοιας που του έβαλε ο Επίσκοπος και όταν το επιτίμιο συμπληρώθηκε, ο Θεοδόσιος, ύστερα από οκτώ μήνες, προσήλθε στην Εκκλησία, σαν ένας κοινός άνθρωπος, με έναν απλό χιτώνα, χωρίς κανένα διακριτικό του αξιώματός του, άκουσε τη συγχωρητική ευχή και κοινώνησε κατά την εορτή των Χριστουγέννων λέγοντας τον λόγο του Δαυίδ: «Εκολλήθη τω εδάφει η ψυχή μου, ζήσόν με κατά τον λόγον σου». Καρπός της μετάνοιάς του, που παραδειγμάτισε τον λαό του, ήταν ένας νόμος που έλεγε πως κανείς καταδικασμένος σε θάνατο δεν θα εκτελείτο, αν δεν περνούσαν τριάντα ημέρες από την λήψη της καταδικαστικής αποφάσεως.

Τόση ήταν η μετάνοια του Θεοδοσίου του Μεγάλου, ώστε ο Άγιος Θεός ευδόκησε να του δωρίσει το χάρισμα της θαυματουργίας. Διηγούνται οι βιογράφοι του, ότι κατά την διάρκεια ενός προσκυνήματός του στα Ιεροσόλυμα, ο αυτοκράτορας εμφανίστηκε ενδεδυμένος σαν απλός άνθρωπος και πλησιάζοντας τις θύρες του ναού της Αναστάσεως προσευχόταν. Τότε, οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους διάπλατα και ο ναός άστραφτε στο φως. Ο Κύριος υποδεχόταν τον ταπεινό αυτοκράτορα και δούλο Του.

Ο Θεοδόσιος είχε αντιγράψει με το χέρι του όλο το Ευαγγέλιο, το οποίο μελετούσε καθημερινά. Έλεγε πως χαιρόταν περισσότερο που ήταν μέλος της Εκκλησίας παρά επίγειος βασιλέας. Όμως οι κακουχίες των δεκαέξι χρόνων από τη διακυβέρνηση είχαν κλονίσει ανεπανόρθωτα την υγεία του Θεοδοσίου. Έτσι πέρασαν δεκαέξι χρόνια ευσεβούς βασιλείας. Ο Άγιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 395 μ.Χ. Το σκήνωμά του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και την τεσσαρακοστή ημέρα ο Επίσκοπος Μεδιολάνων Αμβρόσιος, εξεφώνησε τον επικήδειο, που καθιέρωνε τον Θεοδόσιο ως τον τύπο του παραδειγματικού Ορθόδοξου ηγεμόνος. Ο Άγιος ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων, δίπλα στο μνημείο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των διαδόχων του.


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς
Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς

Καμάκια και Ισλαμιστές

Ναπολέων Λιναρδάτος

Με βάση τα νέα έθιμα, που πλέον έχουν καθιερωθεί στην πολυπολιτισμική Ευρώπη, στη Γαλλία, το νέο έτος ξεκίνησε με ένα βίντεο, όπου νεαροί μετανάστες λιντσάρουν μια γυναίκα αστυνομικό. Το βίντεο δημοσιοποιήθηκε από τους ίδιους τους δράστες. Τέτοιου περιεχομένου βίντεο αυξάνονται διαρκώς και έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος για το είδος: «τζιχάντ πορνό». Κατά τα άλλα, οι γαλλικές Αρχές είναι ικανοποιημένες από την ηρεμία και την ειρήνη που επικράτησαν κατά τη γιορτινή περίοδο, αφού μόνο 650 αυτοκίνητα καταστράφηκαν από βανδαλισμούς σε περιοχές όπου κυριαρχούν μουσουλμανικοί πληθυσμοί. 
Ολα βαίνουν καλώς, αφού σε έρευνα του Ifop και του Ινστιτούτου Montaigne μόνο το 28% των μουσουλμάνων στη Γαλλία «απορρίπτει τους νόμους του κράτους και θεωρεί σημαντικότερη τη σαρία». Μόνο το 60% θέλει οι γυναίκες -παντός θρησκεύματος- να φορούν μαντίλες σε δημόσιους χώρους και μόνο το 50% των νεαρών μουσουλμάνων είναι υπέρ της πολυγαμίας και της ισλαμικής μαντίλας, «με το πιο ανησυχητικό να είναι η διαπίστωση των συντακτών της μελέτης ότι πρόκειται για μια τάση της γενιάς τους που δεν εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία».

Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι γαλλικές Αρχές έχουν καταγράψει 267.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. Υστερα από τόσους βιασμούς, λιντσαρίσματα και άλλες κακοποιήσεις, θα ήταν αναμενόμενο το γαλλικό κράτος να έχει πάρει κάποια μέτρα. Τελικά, το πολιτικό κατεστημένο έχει αποφασίσει να απαγορεύσει το «καμάκι»...

Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα το μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος, είναι η τάση του να δημιουργεί de facto δύο παράλληλα νομικά καθεστώτα. Αν ανήκεις σε κάποια προστατευόμενη ομάδα του αριστερού κατεστημένου -π.χ. μουσουλμάνος λαθρομετανάστης ή απλά μπαχαλάκης-, το κράτος αυξάνει τα περιθώριά σου να καταπατάς τα βασικά δικαιώματα πολιτών οι οποίοι δεν ανήκουν στις λεγόμενες «προστατευόμενες ομάδες». Αν ανήκεις στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο κράτος -που παραβλέπει βιασμούς και λιντσαρίσματα- έρχεται με κάθε νέο νομοθέτημα να περιορίσει ολοένα περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματά σου...

Αν σέβεσαι τα δικαιώματα των συμπολιτών σου, αν είσαι νομοταγής και γενικά παραγωγικό άτομο στην κοινωνία, όλη αυτή η συμπεριφορά είναι τουλάχιστον ύποπτη - αν όχι αυτόματη απόδειξη της ενοχής σου, που νομιμοποιεί την περαιτέρω παρείσδυση του κράτους στην ιδιωτική ζωή σου. Η κανονικότητα, ο δυτικός τρόπος δράσης και σκέψης γίνονται όλο και πιο συχνά ενδείξεις και αποδείξεις ενοχής. Μετά την ήττα του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ξανά μια κρίση που υποσκάπτει τις θεμελιώδεις αξίες της. Και αυτή η κρίση δεν είναι παρά ένα τεχνητό δημιούργημα μιας κυβερνώσας ελίτ, η οποία έχει χάσει κάθε επαφή με τα έθνη που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. 

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Άγιος Νικόλαος ο εν Μυτιλήνη Νεομάρτυρας


Ημερομηνία εορτής: 16/01/2018
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 16 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Νικολαος Ο Εν Μυτιληνη Νεομαρτυρας




Βιογραφία
Ο νεομάρτυρας αυτός δεν αναφέρεται από τους Συναξαριστές. Για πρώτη φορά γίνεται λόγος για τον νεομάρτυρα αυτόν από τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Δυστυχώς ο ιστορικός αυτός δεν αναφέρει την πηγή, που πήρε την πληροφορία αυτή. Αναφέρει σχετικά: «Κατὰ τὸ αὐτὸ ἔτος μαρτυρικῶς ἐτελειώθη ὁ Νικόλαος ὁ Μυτιληναῖος, τὴν δὲ 16 Ἰανουαρίου 1771 ὁ Ἱερομάρτυς Δαμασκηνὸς (βλέπε 16 Ιανουαρίου), ἁγιορείτης μοναχός...». Έτσι ο αντιθετικός σύνδεσμος «δέ», ενισχύει την άποψη ότι την ημερομηνία του μαρτυρίου του αγίου αυτού πρέπει να αναζητήσουμε σε άλλη εκτός της 16ης Ιανουαρίου. Με την επιφύλαξη αυτή και επειδή αρκέτες σύχρονες πηγές αναφέρουν σαν ημέρα του μαρτυρίου την 16η Ιανουαρίου, καταχωρούμε τον νεομάρτυρα Νικόλαο, την ημέρα αυτή.

Άγιος Δαμασκηνός νέος Ιερομάρτυρας


Ημερομηνία εορτής: 16/01/2018
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 16 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Δαμασκηνος Νεος Ιερομαρτυρας (; - 1771)


Χαρίζεταί σοι διά συκοφαντίαν,
Το μαρτύριον ω αθλητά Κυρίου.
Βιογραφία
Ο Άγιος Δαμασκηνός καταγόταν από το χωριό Γάμπροβο της επαρχίας Τυρνόβου της Βουλγαρίας. Ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου μόνασε στο Σέρβικο μοναστήρι του Χιλιανταρίου και εκεί έγινε Ιερομόναχος.

Αργότερα οι Πατέρες του μοναστηρίου τον έστειλαν στην πόλη Σφιστόβι της Βουλγαρίας, όπου υπήρχε μετόχι της Μονής, με προοπτική να επιστρέψει σ' αυτή αφού τελειώσει την αποστολή του στη Βουλγαρία, που ήταν η απόδοση των οφειλών ενός Τούρκου σ' αυτόν για το μετόχι της Μονής. Αλλά ο κακόπιστος Τούρκος συκοφάντησε τον μάρτυρα, ότι είχε σχέσεις με μωαμεθανίδα γυναίκα. Και κοντά σ' αυτό, βρήκε την ευκαιρία και άρπαξε την περιουσία του μετοχίου και τον ίδιο τον Δαμασκηνό έσυρε βίαια στον κριτή. Παρά τις αντιρρήσεις του κριτή, οι παριστάμενοι ψευδομάρτυρες πέτυχαν την θανατική του καταδίκη με αγχόνη. Παρά τις επίμονες προτάσεις των Τούρκων, να ασπασθεί τον Ισλαμισμό, για να γλιτώσει τη ζωή του, ο Δαμασκηνός παρέμεινε σταθερός στην πίστη του. Έτσι στις 16 Ιανουαρίου 1771 μ.Χ., δέχτηκε τον μαρτυρικό θάνατο με αγχόνη αφού πρώτα προσευχήθηκε.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Η «εθνική ταυτότητα», ο Ντιμιτρόφ και το Ουράνιο Τόξο


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Ως γνωστόν, στις 11 Ιανουαρίου, οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και ΠΓΔΜ συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Από τις ανακοινώσεις που έγιναν στην Αθήνα δεν καταλάβαμε τι ακριβώς αποφάσισαν. Όπως ελέχθη, συμφώνησαν τη… μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί για να προσεγγιστούν οι δύο πλευρές – λες και δεν κάνουμε άλλη δουλειά από το 1995.
Την επομένη, ο κ. Ντιμιτρόφ ήταν πιο διαφωτιστικός μιλώντας στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερ’ς. Είπε πως οι δύο χώρες συμφώνησαν να συγκροτήσουν ομάδες εργασίας, με επικεφαλής τους υπουργούς Εξωτερικών, προκειμένου να ξεκινήσουν συνομιλίες για την εξεύρεση μιας λύσης στο θέμα του ονόματος – λες και δεν κάνουμε άλλη δουλειά από το 1995, επίσης.
Και ιδού τι επίσης είπε ο Ντιμιτρόφ: «Είναι σαφές ότι η ταυτότητα είναι πολύ σημαντική για εμάς. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να πείσουμε τους Έλληνες συναδέλφους μας ότι υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ της χώρας μας και μιας περιοχής που περιλαμβάνει τη βόρεια Ελλάδα»!
Προσέξτε! Δεν ψάχνουν τρόπους για να πειστούν οι ίδιοι ότι δεν μπορούν να επικαλούνται εθνική ταυτότητα που δεν τους ανήκει και δεν υπάρχει, αλλά ψάχνουν τρόπους να… πείσουν εμάς ότι είναι εθνικά Μακεδόνες!
Δηλαδή επιμένουν στον αλυτρωτισμό!
Διότι εκεί βασίζεται η άποψη ότι υπάρχει κάποια ξεχωριστή εθνότητα που είναι η «μακεδονική».
Την ίδια μέρα των δηλώσεων Ντιμιτρόφ περί εθνικής ταυτότητας, η αλυτρωτική επιδίωξη ήλθε να επιβεβαιωθεί με τον πιο ηχηρό τρόπο.
Το περίφημο «Ουράνιο Τόξο», που αυτοαποκαλείται «Πολιτικό Κόμμα της Μακεδονικής Μειονότητας στην Ελλάδα», εξέδωσε ανακοίνωση υπό τον τίτλο «Όχι άλλοι “νονοί”. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει όνομα»!
Και στην ανακοίνωση αυτή αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ο λόγος για τον οποίο επιμένουν στην εθνική ταυτότητα.
Λέει το Ουράνιο Τόξο:
«Υπογραμμίζουμε επίσης για πολλοστή φορά ότι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας που και σύνθετο είναι και απόλυτα διακριτό από το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας αλλά και δημοκρατικά επιλεγμένο από τους πολίτες στο δημοψήφισμα του 1991. Το πρόβλημα είναι η πεισματική άρνηση της χώρας μας να αποδεχτεί την πραγματικότητα και την ύπαρξη του σύγχρονου μακεδονικού έθνους. Με άλλα λόγια, την ύπαρξη της εθνικής μακεδονικής μειονότητας που παρά τις επίμονες προσπάθειες 100 και πλέον χρόνων, εξακολουθεί και θα εξακολουθεί να ζει σε τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Όταν η χώρα μας διαβεί το Ρουβίκωνα, αναγνωρίσει την εθνική μακεδονική της μειονότητα και της παρέχει όλα τα δικαιώματα που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ευρωπαϊκού κεκτημένου, τότε και μόνο θα καταφέρει να αλλάξει σελίδα, να δει μπροστά και να συνεργαστεί με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και τις άλλες γειτονικές χώρες στη βάση του αλληλοσεβασμού και της ειλικρίνειας».
Πράγματι, αυτό είναι το πρόβλημα: Το γεγονός ότι κάποιοι υποστηρίζουν πως υπάρχει «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, η οποία πρέπει να αναγνωριστεί!
Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν στα σύνορα εμφανιστεί χώρα «Μακεδονία» με «μακεδονικό έθνος», τότε οι εδώ «εθνικά Μακεδόνες» θα ζητήσουν να ενωθούν με τη χώρα αυτή!
Τι δεν καταλαβαίνουν;
Το Ουράνιο Τόξο χρόνια τώρα υποστηρίζει αυτά τα πράγματα. Μάλιστα, στην ανακοίνωση της 12ης Ιανουαρίου επισυνάπτουν και τρεις επιστολές τους προς τον ειδικό διαμεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς – προφανώς για να πουν ότι όλα αυτά ισχύουν και σήμερα.
Έγραφαν, μεταξύ άλλων, τις 5 Μαΐου 2005 από τη «Φλώρινα – Lerin» (με κοινοποίηση στον Αμερικανό Πρόεδρο Μπους, στον γ.γ. Κόφι Ανάν και στον Αμερικανό πρέσβη στην Ελλάδα Τσαρλς Ράις):
«Σε ό,τι αφορά τον όρο Μακεδόνας η πλειοψηφία των κατοίκων της Βόρειας Ελλάδος συνήθως αποκαλούνται «Έλληνες» ή «Έλληνες Μακεδόνες», γιατί είναι Έλληνες πολίτες αλλά και γιατί επέλεξαν να ανήκουν στο ελληνικό έθνος. Η χρήση του όρου «Μακεδόνας» από τους εθνικά Έλληνες είναι είτε γεωγραφικός προσδιορισμός είτε εθνικός με την προσθήκη του προθέματος «Έλληνας» μπροστά από τη λέξη «Μακεδόνας». Μόνον τα μέλη της γηγενούς Μακεδονικής μειονότητας στην Βόρεια Ελλάδα χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδόνας» ως εθνικό προσδιορισμό όπως επίσης και τον όρο «εθνικά Μακεδόνας» για να αυτοπροσδιοριστούν. Στη Βόρεια Ελλάδα, όσοι επέλεξαν να ανήκουν στο ελληνικό έθνος χρησιμοποιούν τον όρο «Έλληνας» ή «Έλληνας Μακεδόνας» και όσοι ανήκουν στη Μακεδονική μειονότητα το όρο «Μακεδόνας» ή «εθνικά Μακεδόνας».
Δηλαδή και οι Έλληνες Μακεδόνες, είναι Έλληνες απλά επειδή… το επέλεξαν και όχι επειδή αυτή είναι η εθνική τους ταυτότητα! Ενώ οι ίδιοι επέλεξαν να είναι «εθνικά Μακεδόνες» ως μέλη της γηγενούς «μακεδονικής μειονότητας»!
Και συνεχίζουν:
«Οι ενστάσεις της ελληνικής κυβέρνησής στη χρήση του όρου είναι κατ’ επίφαση τεχνικό πρόβλημα αφού αλλού βρίσκεται το κλειδί στο λεγόμενο «μακεδονικό ζήτημα». Το πρόβλημα στη περιοχή, σε σχέση με το μακεδονικό ζήτημα, είναι ουσιαστικά η άρνηση των Βαλκανικών χωρών όπως η Ελλάδα, να αναγνωρίσει την ύπαρξη και να σεβαστεί τα δικαιώματα του μακεδονικού έθνους. Αυτό βέβαια συνεπάγεται την άρνηση να αναγνωρίσει την ύπαρξη και τα δικαιώματα της μακεδονικής της μειονότητας. Το πρόβλημα έτσι όπως το θέτει η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι ούτε η πολιτιστική κληρονομιά, ούτε ότι ένα τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας φέρει το διοικητικό όνομα Περιφέρεια Μακεδονίας, ούτε ότι το γειτονικό κράτος ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτό που πεισματικά αρνείται να παραδεχτεί η Ελληνική κυβέρνηση είναι ότι δεν συμφωνεί με την εθνοτική χρήση του όρου «Μακεδονία», «Μακεδόνας», «Μακεδονικό» εξ αιτίας της ύπαρξης Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, η οποία ενδεχόμενα στο μέλλον θα εγείρει (κατά τους Έλληνες εθνικιστές) αλυτρωτικές διεκδικήσεις. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ελληνικής κυβέρνησης και όχι το όνομα της γειτονικής μας χώρας».
Και στις 5 Νοεμβρίου 2007, πάλι από την «Φλώρινα / Lerin», έγραφαν στον Νίμιτς (με κοινοποίηση στον γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν-Κι-Μουν, την υπουργό Εξωτερικών Θ. Μπακογιάννη και τον υπουργό Εξωτερικών της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» Αντόνιο Μιλόσοσκι):
«Η αμφισβήτηση από την Ελλάδα του δικαιώματος του λαού της γειτονικής χώρας να επιλέγει τη ταυτότητά του, έμμεσα έχει αντίκτυπο και στη δική μας μακεδονική εθνική ταυτότητα. Ιδίως, τη σημαντική για εμάς παράμετρο του σεβασμού της προσωπικότητας μας και του δικαιώματος να επιλέγουμε μόνοι μας την εθνική μας ταυτότητα. Πιστεύουμε ότι πρέπει να απολαμβάνουμε του δικαιώματος επιλογής της ταυτότητάς μας και του σεβασμού της επιλογής αυτής, από το κράτος του οποίου είμαστε πολίτες, στη βάση των διεθνών κανόνων και συνθηκών που ισχύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Παράλληλα δεν αμφισβητούμε από οποιονδήποτε συμπολίτη μας στην Ελλάδα να απολαμβάνει επίσης του ίδιου δικαιώματος».
Και επίσης:
«Ο ελληνικός εθνικισμός έχει το εξής βασικό γνώρισμα, δημιούργησε τον εθνικό του μύθο και ιδεολογικά «έπεισε» τους πολίτες του, ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, και ότι το σύγχρονο ελληνικό έθνος αποτελεί τον συνεχιστή και κληρονόμο της αρχαίας Ελλάδας. Αυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα. Όταν το ελληνικό κράτος ενσωμάτωσε τμήμα του χώρου της Μακεδονίας το 1912-13, θέλησε να επιβάλει τον εθνικό του μύθο σε όλους της κατοίκους της περιοχής, που σημειωτέον στην πλειοψηφία τους δεν ήταν εθνικά Έλληνες. Ο μέσος Έλληνας πολίτης και οι Έλληνες πολιτικοί κάνουν τον εξής συλλογισμό: Εμείς οι Έλληνες, είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν και αυτοί Έλληνες. Η αρχαία Μακεδονία ήταν τμήμα του ελληνικού κόσμου. Άρα σήμερα εμείς οι Έλληνες είμαστε κληρονόμοι του συνόλου του αρχαίου ελληνικού γεωγραφικού χώρου και κανένας άλλος δεν έχει δικαίωμα πάνω σε αυτό. Αυτή η ιδεολογική κατασκευή είναι που οδηγεί και καθορίζει τις επιλογές της ελληνικής πολιτικής ελίτ σε ότι αφορά το μακεδονικό ζήτημα. Αυτή η ιδεολογική κατασκευή είναι κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Ασφαλώς εμείς ως μέλη της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, απορρίπτουμε κάθε «εθνο-προγονική» αντίληψη σε ότι αφορά οποιαδήποτε σύγχρονη εθνική-κρατική ταυτότητα. Είμαστε εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα, στη βάση του δικαιώματος στον αυτoπροσδιορισμό, όπως αυτό εφαρμόζεται σήμερα σε κάθε δημοκρατική κοινωνία και χώρα».
Και επίσης:
«Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα συνεχώς συζητάει για μία «σύνθετη ονομασία» του γειτονικού κράτους που θα περιλαμβάνει γεωγραφικό και όχι εθνοτικό-εθνικό προσδιορισμό για τη γειτονική χώρα. Παρόμοια πολιτική ακολουθεί και η Βουλγαρία. Δηλαδή η ελληνική πλευρά αμφισβητεί το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού σε ένα λαό, και συνακόλουθα το δικαίωμα επιλογής ονόματος, συμβόλων κλπ. Ακριβώς αυτή την αντίληψη εξυπηρετεί η πρόταση της ελληνικής διπλωματίας για λεγόμενη «συμβιβαστική λύση». Δηλαδή, για την ελληνική πλευρά η “απο-εθνικοποίηση” του μεγαλύτερου μέρους του λαού της γειτονικής χώρας και έμμεσα της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα πρέπει να θεωρείται «δημοκρατική λύση» και «μεγάλη υποχώρηση» σε σχέση με την αρχική θέση, ότι μόνον η Ελλάδα και οι Έλληνες έχουν δικαίωμα στον όρο “Μακεδονία”».
Και ακόμη:
«Σε ό,τι αφορά το μακεδονικό, όπως είχαμε επισημάνει και στη προηγούμενη επιστολή μας, αποτελεί για την Ελλάδα «πρόβλημα» λόγω της ύπαρξης μακεδονικής μειονότητας εντός της επικράτειάς της. Εκεί βρίσκεται και το «μυστικό» στην ελληνική επιχειρηματολογία σε σχέση με το λεγόμενο «αλυτρωτισμό των Σκοπίων». Είμαστε σίγουροι ότι αν δεν υπήρχε η μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα μάλλον δεν θα υπήρχαν αντιρρήσεις από τη πλευρά της Ελλάδος στη χρήση του όρου «Μακεδονία» από το γειτονικό κράτος».
Λένε δηλαδή ότι όλα γίνονται επειδή υπάρχει η «μειονότητα». Το ομολογούν!
Και… καταγγέλλουν:
«Πρέπει να προσθέσουμε επίσης ότι υπήρξαν κυρίως τα τελευταία 15-20 χρόνια αποφάσεις εισαγωγής και χρήσης του όρου «Μακεδονία» στην ελληνική δημόσια ζωή και σε διάφορους τομείς. Τέτοιες είναι για παράδειγμα η μετονομασία του «Υπουργείου Βόρειας Ελλάδος» σε «Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης» το 1988, όταν ήταν φανερό ότι με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας θα υπάρξει ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. Επίσης, η «Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης» η οποία στις αρχές του 1990 μετονομάστηκε σε «Πανεπιστήμιο Μακεδονίας». Το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, το οποίο λεγόταν αεροδρόμιο «Θεσσαλονίκης - Μίκρας», μετονομάστηκε το 1993 σε αεροδρόμιο «Θεσσαλονίκης - Μακεδονία», αφού η Δημοκρατία της Μακεδονίας είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία της».
Στις 26 Φεβρουαρίου 2008 επανήλθαν, πάλι από τη «Φλώρινα /Lerin», σχολιάζοντας κάποιες προτάσεις του Νίμιτς (με κοινοποίηση στην ΥΠΕΞ κ. Μπακογιάννη και στους συναδέλφους της Μιλόσοσκι και Κοντολίζα Ράις:
«Σχετικά με τη πρόταση «Νέα Δημοκρατία Μακεδονίας» πρέπει να επισημάνουμε ότι οποιοδήποτε πρόθεμα (επίθετο) αγγίζει άμεσα ή έμμεσα την εθνική μακεδονική ταυτότητα, αγγίζει τόσο τη ταυτότητα των πολιτών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας όσο και τη ταυτότητα των μελών της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Αν οι εθνικά Έλληνες που κατοικούν στην ιστορική περιοχή γνωστή με το όνομα «Μακεδονία» έχουν το δικαίωμα σε μια «Ελληνο-Μακεδονική» πολιτιστική ταυτότητα (παρόλο που η μεγάλη τους πλειοψηφία ήρθαν στη περιοχή το 1922-1928), τότε γιατί οι εθνικά Μακεδόνες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας (οι οποίοι επίσης ζουν σε τμήμα του ιστορικού χώρου με το όνομα «Μακεδονία») δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα στο ιστορικό και πολιτιστικό παρελθόν της ίδιας περιοχής; Αν το πρόθεμα «Νέα» χρησιμοποιείται για να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη σύγχρονη Μακεδονία και την αρχαία Μακεδονία, τότε με βάση τη λογική, το ίδιο θα πρέπει να εφαρμοσθεί και για την Ελλάδα, δηλαδή η Ελλάδα θα έπρεπε να ονομάζεται «Νέα Ελλάδα», γιατί η σύγχρονη Ελλάδα δεν είναι η ίδια με την αρχαία Ελλάδα. Επιπλέον αν το πρόθεμα «Νέα» έχει ως στόχο να διαχωρίσει τους πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τους πολίτες της Ελλάδος (εθνικά Έλληνες), πρέπει να επισημάνουμε ότι περισσότεροι από 700.000 ελληνορθόδοξοι Έλληνες μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία στη Βόρεια Ελλάδα το 1922-1928. Συνεπώς αν υπάρχει η σκέψη ότι θα μπορούσε να είναι κατάλληλος προς χρήση όρος όπως «Νέοι Μακεδόνες», τότε αυτός θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει αυτή την ομάδα ώστε να διαχωρίσει αυτούς, από τους Μακεδόνες πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας».
Και… πρότειναν:
«Υποστηρίζουμε θερμά την εισαγωγή δύο παραγράφων στο κείμενο τελικής συμφωνίας όπως ακολουθούν: «Το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζει την ύπαρξη ξεχωριστής εθνικής Μακεδονικής ταυτότητας όπως αυτή εκφράζεται και αναπτύχθηκε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και ευρύτερα, ως ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας, από την Μακεδονική πολιτιστική ταυτότητα που αναπτύχθηκε στο ελληνικό κράτος μετά το 1912-13, όταν τμήμα του χώρου της Μακεδονίας ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος».
«Η Δημοκρατία της Μακεδονίας» αναγνωρίζει την ύπαρξη ξεχωριστής και διαφορετικής Ελληνο-Μακεδονικής πολιτιστικής ταυτότητας όπως αυτή αναπτύχθηκε στο ελληνικό κράτος μετά το 1912-13».
Και ακούστε το καλύτερο:
«Στη συνέχεια στο Τμήμα ΙΙ, Παράγραφος 8 της πρότασής σας σημειώνεται πως καμιά πλευρά δεν έχει την αποκλειστικότητα στον όρο «Μακεδονία». Αν αυτό πρέπει να εφαρμοσθεί για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, τότε φυσικά θα πρέπει να εφαρμοσθεί και για την Ελλάδα. Έτσι, αν προτείνεται η Δημοκρατία της Μακεδονίας να προσδιοριστεί με ακόμη ένα πρόθεμα, τότε φυσικά θα πρέπει το ίδιο να γίνει και για τις διοικητικές περιοχές της Ελλάδος που επίσης συμπεριλαμβάνουν τον όρο «Μακεδονία». Θα ήταν χρήσιμο ίσως, αλλά και δίκαιο, να προταθεί οι Περιφέρειες της Δυτικής, Κεντρικής και Ανατολικής Μακεδονίας να προσδιοριστούν περαιτέρω με τη προσθήκη προθεμάτων ή επιθεμάτων. Η ίδια αρχή θα πρέπει επίσης να εφαρμοσθεί σε ονόματα όπως το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, (το όνομα παραπέμπει στο ότι είναι Υπουργείο όλης της ιστορικής περιοχής της Μακεδονίας, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με το τμήμα ΙΙ, Παράγραφος 8) και επίσης στο διεθνές αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης που ονομάζεται «Μακεδονία». Επιπροσθέτως ίσως θα ήταν δίκαιο και χρήσιμο να προταθούν κάποια καινούργια ονόματα για τη γεωγραφική περιοχή της Βόρειας Ελλάδος, με σκοπό να διαχωριστεί η περιοχή αυτή από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας ευκρινέστερα, όπως ακριβώς η ελληνική πλευρά έχει ζητήσει αντίστοιχα από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Δηλαδή προτείνουν να… αλλάξουμε εμείς όνομα! Και ιδού οι προτάσεις τους:
1. Ελληνική Γεωγραφική Περιοχή της Μακεδονίας.
2. Γεωγραφική Ελληνική Μακεδονία.
3. Ελληνική Μακεδονία.
4. Ελληνική Ιστορική Μακεδονία
5. Περιοχή Ελληνικής Μακεδονίας.
Καταλάβατε;

http://www.elzoni.gr/html/ent/296/ent.83296.asp