Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Μεσοπεντηκοστή



Ημερομηνία εορτής: 22/05/2019Μεσοπεντηκοστή
Τύπος εορτής: Με βάση το Πάσχα.
Εορτάζει 24 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα.
Άγιοι που εορτάζουν:  Μεσοπεντηκοστη



Ἑστὼς διδάσκει τῆς ἑορτῆς ἐν μέσῳ,
Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.
Βιογραφία
Την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μας μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Τα βυζαντινά χρόνια, η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 μ.Χ. στον ναό του Αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903 μ.Χ.). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτι για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο έπαιρνε μέρος και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εἰς πολλούς καί ἀγαθούς χρόνους ὁ Θεός ἀγάγει τήν βασιλείαν ὑμῶν» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτι.

Αλλά και στα σημερινά μας λειτουργικά βιβλία, στο Πεντηκοστάριο, βλέπει κανείς τα ίχνη της παλαιάς της λαμπρότητας. Παρουσιάζεται σαν μία μεγάλη δεσποτική εορτή, με τα εκλεκτά της τροπάρια και τους διπλούς της κανόνες, έργα των μεγάλων υμνογράφων, του Θεοφάνους και του Ανδρέου Κρήτης, με τα αναγνώσματά της και την επίδραση της στις προ και μετά από αυτήν Κυριακές και με την παράταση του εορτασμού της επί οκτώ ημέρες κατά τον τύπο των μεγάλων εορτών του εκκλησιαστικού έτους.

Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής εορτής; Όχι πάντως κανένα γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας. Το θέμα της είναι καθαρά εορτολογικό και θεωρητικό. Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτάσιμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή. Ωραία το τοποθετεί το πρώτο τροπάριο του εσπερινού της εορτής:

«Πάρεστιν ἡ μεσότης ἡμερῶν,
τῶν ἐκ σωτηρίου ἀρχομένων ἐγέρσεως
Πεντηκοστῇ δέ τῇ θείᾳ σφραγιζομένων,
καί λάμπει τάς λαμπρότητας
ἀμφοτέρωθεν ἔχουσα
καί ἑνοῦσα τάς δύο
καί παρεῖναι τήν δόξαν προφαίνουσα
τῆς δεσποτικῆς ἀναλήψεως σεμνύνεται».


Χωρίς δηλαδή να έχει δικό της θέμα η ημέρα αυτή συνδυάζει τα θέματα, του Πάσχα αφ’ ενός και της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος αφ’ ετέρου, και «προφαίνει» την δόξα της αναλήψεως του Κυρίου, που θα εορτασθεί μετά από 15 ημέρες. Ακριβώς δε αυτό το μέσον των δύο μεγάλων εορτών έφερνε στο νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσσίας». Μεσσίας στα ελληνικά μεταφράζεται Χριστός. Αλλά ηχητικά θυμίζει το μέσον. Έτσι και στα τροπάρια και στο συναξάρι της ημέρας η παρετυμολογία αυτή γίνεται αφορμή να παρουσιασθεί ο Χριστός σαν Μεσσίας - μεσίτης Θεού και ανθρώπων, «μεσίτης καί διαλλάκτης ἡμῶν καί τοῦ αἰωνίου αὐτοῦ Πατρός». «Διά ταύτην τήν αἰτίαν τήν παροῦσαν ἑορτήν ἑορτάζοντες καί Μεσοπεντηκοστήν ὀνομάζοντες τόν Μεσσίαν τε ἀνυμνοῦμεν Χριστόν», σημειώνει ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος στο συναξάρι. Σ’ αυτό βοήθησε και η ευαγγελική περικοπή, που εξελέγη για την ημέρα αυτή (Ιω. 7, 14-30). Μεσούσης της εορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό, αλλά και ζωηρά αντιδικία μεταξύ αυτού και του λαού και των διδασκάλων. Είναι Μεσσίας ο Ιησούς η δεν είναι; Είναι η διδασκαλία του Ιησού εκ Θεού ή δεν είναι; Νέο λοιπόν θέμα προστίθεται: ο Χριστός είναι διδάσκαλος. Αυτός που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας, γιατί είναι η Σοφία του Θεού η κατασκευάσασα τον κόσμο. Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στον ναό, στο μέσον των διδασκάλων του Ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού. Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία. Εκλέγομε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια, το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού του πλ. δ’ ήχου:

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς
διδάσκοντός σου, Σωτήρ,
ἔλεγον οἱ Ἰουδαῖοι·
Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μή μεμαθηκώς;
ἀγνοοῦντες ὅτι σύ εἶ ἡ Σοφία
ἡ κατασκευάσασα τόν κόσμον.
Δόξα σοι».


Λίγες σειρές πιο κάτω στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου, αμέσως μετά την περικοπή που περιλαμβάνει τον διάλογο του Κυρίου με τους Ιουδαίους «Τῆς ἑορτῆς μεσούσης», έρχεται ένας παρόμοιος διάλογος, που έλαβε χώρα μεταξύ Χριστού και των Ιουδαίων «τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς», δηλαδή κατά την Πεντηκοστή. Αυτός αρχίζει με μία μεγαλήγορο φράση του Κυρίου.« Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω.ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθώς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ιω. 7, 37-38). Και σχολιάζει ο Ευαγγελιστής.« Τοῦτο δέ εἶπε περί τοῦ Πνεύματος, οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν» (Ιω. 7, 39). Δεν έχει σημασία ότι οι λόγοι αυτοί του Κυρίου δεν ελέχθησαν κατά την Μεσοπεντηκοστή, αλλά λίγες ημέρες αργότερα. Ποιητική αδεία μπήκαν στο στόμα του Κυρίου στην ομιλία Του κατά την Μεσοπεντηκοστή. Ταίριαζαν εξ’ άλλου τόσο πολύ με το θέμα της εορτής. Δεν μπορούσε να βρεθεί πιο παραστατική εικόνα για να δειχθεί ο χαρακτήρας του διδακτικού έργου του Χριστού. Στο διψασμένο ανθρώπινο γένος η διδασκαλία του Κυρίου ήλθε σαν ύδωρ ζων, σαν ποταμός χάριτος που δρόσισε το πρόσωπο της γης. Ο Χριστός είναι η πηγή της χάριτος, του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από βασανιστική δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές.« Ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος» (Ιω. 7, 38). «Καί γενήσεται αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον», εἶπε στήν Σαμαρείτιδα» (Ιω. 4, 14). Που μετέτρεψε την έρημο του κόσμου σε θεοφύτευτο παράδεισο αειθαλών δένδρων φυτεμένων παρά τας διεξόδους των υδάτων του αγίου Πνεύματος. Το γόνιμο αυτό θέμα έδωσε νέες αφορμές στην εκκλησιαστική ποίηση και στόλισε την εορτή της Μεσοπεντηκοστής με εξαίρετους ύμνους. Διαλέγομε τρεις, τους πιο χαρακτηριστικούς: Το κάθισμα του πλ. δ’ ήχου προς το «Τήν Σοφίαν καί Λόγον», που ψάλλεται μετά την γ’ ωδή του κανόνος στην ακολουθία του όρθρου:

«Τῆς σοφίας τό ὕδωρ καί τῆς ζωῆς
ἀναβρύζων τῷ κόσμῳ, πάντας, Σωτήρ,
καλεῖς τοῦ ἀρύσασθαι
σωτηρίας τά νάματα·
τόν γάρ θεῖον νόμον σου
δεχόμενος ἄνθρωπος,
ἐν αὐτῷ σβεννύει
τῆς πλάνης τούς ἄνθρακας.
Ὅθεν εἰς αἰῶνας
οὐ διψήσει, οὐ λήξει
τοῦ κόρου σου δέσποτα, βασιλεῦ ἐπουράνιε.
Διά τοῦτο δοξάζομεν
τό κράτος σου, Χριστέ ὁ Θεός,
τῶν πταισμάτων ἄφεσιν αἰτούμενοι
καταπέμψαι πλουσίως
τοῖς δούλοις σου».


Το απολυτίκιο και το κοντάκιο της εορτής, το πρώτο του πλ. δ’ και το δεύτερο του δ’ ήχου:

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς
διψῶσάν μου τήν ψυχήν
εὐσεβείας πότισον νάματα·
ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας·
Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω.
Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι».

«Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης
ὁ τῶν ἁπάντων ποιητής καί δεσπότης
πρός τούς παρόντας ἔλεγες, Χριστέ ὁ Θεός·
Δεῦτε καί ἀρύσασθαι ὕδωρ ἀθανασίας.
Ὅθεν σοι προσπίπτομεν καί πιστῶς ἐκβοῶμεν·
Τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν,
σύ γάρ ὑπάρχεις πηγή τῆς ζωῆς ἡμῶν».


Και τέλος το απαράμιλλο εξαποστειλάριο της εορτής:

«Ὁ τόν κρατῆρα ἔχων
τῶν ἀκενώτων δωρεῶν,
δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ
εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν·
ὅτι συνέχομαι δίψῃ,
εὔσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμον».


Αυτή με λίγα λόγια είναι η εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Η έλλειψη ιστορικού υποβάθρου της στέρησε τον απαραίτητο εκείνο λαϊκό χαρακτήρα, που θα την έκανε προσφιλή στον πολύ κόσμο. Και το εντελώς θεωρητικό της θέμα δεν βοήθησε τους χριστιανούς, που δεν είχαν τις απαραίτητες θεολογικές προϋποθέσεις, να ξεπεράσουν την επιφάνεια και να εισδύσουν στην πανηγυριζόμενη δόξα του διδασκάλου Χριστού, της Σοφίας και Λόγου του Θεού, της πηγής του ακενώτου ύδατος. Συνέβη με αυτή κάτι ανάλογο με εκείνο που συνέβη με τους περίφημους ναούς της του Θεού Σοφίας, που αντί να τιμώνται στο όνομα του Χριστού ως Σοφίας του Θεού, προς τιμήν του οποίου ανεγέρθησαν, κατήντησαν, για τους ιδίους λόγους, να πανηγυρίζουν στην εορτή της Πεντηκοστής η του αγίου Πνεύματος η της αγίας Τριάδος η των Εισοδίων η της Κοιμήσεως της Θεοτόκου η και αυτής της μάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’.
Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης ὁ τῶν ἁπάντων ποιητής καί δεσπότης πρός τούς παρόντας ἔλεγες, Χριστέ ὁ Θεός· Δεῦτε καί ἀρύσασθαι ὕδωρ ἀθανασίας. Ὅθεν σοι προσπίπτομεν καί πιστῶς ἐκβοῶμεν· Τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν, σύ γάρ ὑπάρχεις πηγή τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον
Μεσούσης ἐπέστης τῆς ἑορτῆς, Οἰκτίρμων διδάσκων, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ Ἱεροῦ, δεῦτε οἱ διψῶντες, προσέλθετε καὶ ὕδωρ, ἐκ τῆς πηγῆς τῶν ὅλων, πάντες ἀρύσασθε.




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Μεσοπεντηκοστή - πρώτο μισό 18ου αι. μ.Χ. - Σκήτη Aγίας Άννης, Άγιον Όρος
Μεσοπεντηκοστή - πρώτο μισό 18ου αι. μ.Χ. - Σκήτη Aγίας Άννης, Άγιον Όρος

Μεσοπεντηκοστή
Μεσοπεντηκοστή

Μεσοπεντηκοστή
Μεσοπεντηκοστή

Μεσοπεντηκοστή
Μεσοπεντηκοστή

Μεσοπεντηκοστή - Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, Λαρίσης (www.panagialarisis.gr)
Μεσοπεντηκοστή - Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, Λαρίσης (www.panagialarisis.gr)

Ναός της του Θεού Σοφίας - Βασίλειος Μπρούσαλης - Αγία Τριάς Νέου Ηρακλείου
Ναός της του Θεού Σοφίας - Βασίλειος Μπρούσαλης - Αγία Τριάς Νέου Ηρακλείου

Μνήμη της Β' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου



Ημερομηνία εορτής: 22/05/2019Μνήμη της Β' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Μνημη Της Β' Αγιας Οικουμενικης Συνοδου

Tολμά το θείον Πνεύμα μη Θεόν λέγειν,
Tο παμπόνηρον πνεύμα Mακεδονίου.
Βιογραφία
Μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας ανεφάνησαν στην Εκκλησία και νέοι αιρετικοί, όπως οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί, υπό τον αιρεσιάρχη Μακεδόνιο Κωνσταντινουπόλεως, οι Ημιαρειανοί, ο Απολινάριος Λαοδικείας, ο Σαβέλλιος Πτολεμαΐδος, ο Μάρκελλος Αγκύρας, ο Φωτεινός Σιρμίου, ο Ευνόμιος Κυζίκου με το διδάσκαλό του Αέτιο, ο Ευδόξιος Κωνσταντινουπόλεως, ο Παύλος Σαμοσατεύς και άλλοι που προσείλκυαν πολλούς οπαδούς.

Το χριστολογικό ζήτημα τέθηκε εξ αιτίας της αιρέσεως του Απολιναρίου Λαοδικείας. Ο Απολινάριος (390 μ.Χ.), όπως και η λεγόμενη Αλεξανδρινή Σχολή, τόνιζε πρωτίστως την ενότητα στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, συχνά εις βάρος της πληρότητας του ανθρώπινου στοιχείου. Δίδασκε ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού, ο οποίος είναι τέλειος Θεός και κατά την Ενανθρώπιση έλαβε μόνο σάρκα («Θεός σαρκοφόρος»), δηλαδή ανθρώπινο σώμα και άλογη ψυχή, όχι όμως και ανθρώπινο νου, γιατί αυτό θα σήμαινε την τελειότητα (ακεραιότητα) της ανθρώπινης φύσεως. Ο Απολινάριος θεωρούσε πως ο Χριστός για την σωτηρία του ανθρώπου είναι ανάγκη να είναι τέλειος Θεός. Για να είναι λοιπόν δυνατή η πλήρης ένωση στον Ένα Χριστό, δίδασκε ότι ο Λόγος του Θεού δεν έλαβε κατά την Ενανθρώπιση τέλεια ανθρώπινη φύση, αλλά μόνο το ανθρώπινο σώμα εμψυχωμένο με ζωική (άλογη) ψυχή και όχι ανθρώπινο νου. Προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «σαρξ», όχι όμως με την βιβλική του σημασία. Επέμενε στη στενή ένωση Θεού και ανθρώπου στον Χριστό, αλλά η ανθρώπινη φύση Του δεν ήταν πλήρης. Την ένωση Λόγου και σαρκός σε μία φύση την χαρακτήριζε «ένωσιν ουσιώδη», «ένωσιν σύνθετον» και «ένωσιν φυσικήν». Η «κολοβωμένη» ανθρώπινη φύση μετά την ένωση πρέπει να θεωρηθεί ότι απορροφήθηκε και χάθηκε μέσα πιο κόλπους του Λόγου, έτσι ώστε ο Χριστός να μην είναι τέλειος άνθρωπος, αλλά μόνο τέλειος Θεός..

Οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί αρνούνταν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, θεωρώντας αυτό «κτίσμα και όχι Θεό, ούτε ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό». Κατά τον Μέγα Βασίλειο οι Πνευματομάχοι θεωρούνταν όχι μόνο ότι θεομαχούσαν κατά του Θεού και του Υιού και ότι χριστομαχούσαν, αλλά και ότι πνευματομαχούσαν..

Στη διδασκαλία του Απολιναρίου και του Μακεδονίου αντέδρασαν από πολύ νωρίς οι Πατέρες της Εκκλησίας και τον καταδίκασαν πολλές φορές. Η οριστική όμως καταδίκη της αιρετικής τους κακοδοξίας έγινε από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381 μ.Χ..

Η Β' Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε από τον Μάιο μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 381 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, προς επίλυση θεολογικών και διοικητικών προβλημάτων. Οι εκατόν πενήντα θεοφόροι Πατέρες, που συμμετείχαν σε αυτήν, προέρχονταν από περιοχές, οι οποίες πολιτικά υπάγονταν στη δικαιοδοσία του αυτοκράτορα που τους συγκάλεσε. Επρόκειτο δηλαδή περί Μεγάλης Συνόδου των Επισκόπων του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, η δε αναγνώρισή της ως της Β' Οικουμενικής έγινε από την Δ+ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ., η οποία και αποδέχθηκε το Σύμβολον αυτής ως ισοδύναμο και ισόκυρο με αυτό της Νικαίας.

Η Β' Οικουμενική Σύνοδος απέκτησε μεγάλη σημασία για τον Χριστιανισμό προ πάντων διότι συμπλήρωσε το ιερό Σύμβολον της Πίστεως, αφού δογμάτισε ιδίως την Πνευματολογία της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως και άλλα άρθρα της πίστεως, και έτσι αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και μέγα σταθμό ιδίως στο δογματικό καθορισμό της αρχαίας Εκκλησίας. Η σπουδαιότητα της παρούσης Συνόδου και του Συμβόλου αυτής έγκειται κυρίως στην ολοκλήρωση του Τριαδικού δόγματος, διά της θεσπίσεως της Θεότητος και της «ἐκ τοῦ Πατρὸς» εκπορεύσεως του Πνεύματος, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι παραθεωρείται η σημασία της διδασκαλίας αυτής περί Εκκλησίας, βαπτίσματος, αναστάσεως νεκρών και ζωής αιωνίου.

Αυτή κατά πρώτο και κύριο λόγο διετύπωσε πλατύτερα, πληρέστερα και ακριβέστερα το ιερό Σύμβολον της Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, το «Πιστεύω», επειδή τα μεν επτά πρώτα άρθρα συντάχθηκαν υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ., εναντίον της μεγάλης αιρέσεως του Αρειανισμού, που συντάραξε επί μακρόν την Εκκλησία, και η οποία αίρεση αρνιόταν τη Θεότητα του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τα δε πέντε τελευταία από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο, εναντίον της Πνευματομαχίας που αρνιόταν τη Θεότητα του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος και των άλλων ως άνω αιρέσεων. το ιερόν Σύμβολον της Πίστεως, το «Πιστεύω», απαγγέλεται και καθομολογείται από όλους τους Χριστιανούς ως ομολογία πίστεως, ως βαπτιστήριο και ως λειτουργικό κείμενο στη θεία λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αναγνωρίζει και τιμά αυτό ως έργο των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων.

Εκείνο το οποίο υπογραμμίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης στη Σύνοδο είναι ότι ο Ίδιος ο Κύριος επισυνάπτει το Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό, δεδομένου ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της θείας φύσεως και είναι ζωοποιόν, άγιον, αΐδιον, σοφόν, ευθές, ηγεμονικόν. Αυτή η κοινότητα των Ονομάτων αποδεικνύει ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει στην ενέργεια μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Η ταυτότητα δε της ενέργειας αποδεικνύει το ηνωμένον της φύσεως. Ουδείς επομένως πρέπει να αρνηθεί την μία Θεότητα των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος. Γι' αυτό ο ιερός Πατέρας αναγράφει ότι «μία ἐστὶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἡ διὰ τῆς εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα πίστεως παραγινομένη, ἐκ μὲν τοῦ θεοῦ τῶν ὅλων πηγάζουσα, διὰ δὲ τοῦ Υἱοῦ προϊοῦσα, ἐν δὲ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι τελειουμένη». Στην ερώτηση των Πνευματομάχων πως είναι δυνατόν το Πνεύμα να είναι ισότιμο προς τον Πατέρα και τον Υιό, εφ' όσον ο Πατέρας μεν είναι Δημιουργός, δι' Υιού δε τα πάντα εδημιουργήθησαν, απαντά ότι πάντα εκτίσθησαν εν Αγίω Πνεύματι και εξαίρει το συναΐδιον και αχώριστον των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος και υπογραμμίζει ότι εκτός της κατά τάξιν και υπόστασιν διαφοράς «ἐν οὐδενὶ τὸ παρηλλαγμένον καταλαμβάνομεν».

Στο Τυπικό της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης η μνήμη της Συνόδου ετελείτο μαζί με την μνήμη της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου την πρώτη Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (τιμάται 14 Σεπτεμβρίου). Ως εισηγητής της διπλής αυτής εορτής και ποιητής της Ακολουθίας θεωρείται ο Συμεών Θεσσαλονίκης.


Διάφορα Αρχεία

Κανόνες B΄ Οικουμενικής Συνόδου




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Β' Οικουμενική Σύνοδος - Άγιον Όρος, Μεγίστη Λαύρα
Β' Οικουμενική Σύνοδος - Άγιον Όρος, Μεγίστη Λαύρα

Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας



Ημερομηνία εορτής: 22/05/2019Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Τρίπολη
Ιερά Λείψανα: Λείψανα του Αγίου φυλάσσονται στη Μονή Βαρσών Αρκαδίας.
Το τρίχινο ματωμένο ένδυμά του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Αγίας Ματρώνας Ύδρας.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Παυλος Ο Πελοποννησιος Ο Οσιομαρτυρας (1790 - 1818)

Βιογραφία
Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στο χωριό Σοποτό της Επαρχίας Καλαβρύτων και ανατράφηκε με χριστιανοπρέπεια από γονείς φτωχούς μεν, αλλά ενάρετους ορθόδοξους χριστιανούς. Το πρώτο του όνομα ήταν Παναγιώτης.

Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού και παρέμεινε εκεί εργαζόμενος έντιμα, για 14 χρόνια. Κατόπιν έφυγε από την Πάτρα και ήλθε στα Καλάβρυτα, όπου για την εξάσκηση του επαγγέλματος του, νοίκιασε ένα εργαστήριο. Οι ιδιοκτήτες όμως του εργαστηρίου, απαίτησαν από τον Παναγιώτη περισσότερο νοίκι απ' ότι συμφώνησαν και τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου πιεζόμενος ο μάρτυρας και επάνω στον θυμό του είπε: «Τούρκος να γίνω αν δώσω περισσότερα». Τελικά τους έδωσε το νοίκι που ζητούσαν και αφού βγήκε από τη φυλακή, έφυγε από τα Καλάβρυτα και πήγε στην Τρίπολη, όπου διασκέδαζε στα περίχωρα της με δύο άλλους φίλους του, λέγοντας ότι ήταν Τούρκος.

Η συνείδηση του όμως τον ήλεγξε και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πήγε στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Αθανασίου, κοντά σ' ένα σοφό Πελοποννήσιο γέροντα τον Τιμόθεο, στον όποιο εξομολογήθηκε και έτυχε πνευματικής παρηγοριάς. Αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Παύλος. Μετά με τον γέροντα του Τιμόθεο ήλθε σε Ρώσικο κοινόβιο του Αγίου Όρους, όπου έμεινε τρία χρόνια. Εκεί άναψε και ο πόθος του μαρτυρίου μέσα του.

Σε ηλικία 25 ετών πήγε στη Σκήτη της Αγίας Άννας και υποτάχθηκε στον πνευματικό πατέρα Ιερομόναχο Ανανία, στον όποιο εξομολογήθηκε τον πόθο του για το μαρτύριο. Εκεί δοκιμάστηκε για 40 ήμερες πήρε την ευλογία των Πατέρων και αναχώρησε για το μαρτύριο. Έφθασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου αγωνίστηκε με νηστεία και προσευχή για 40 ολόκληρες ήμερες. Κατόπιν αναχώρησε για τα Καλάβρυτα και από εκεί πήγε στην Τρίπολη.

Πληροφορήθηκε ότι στο Ναύπλιο βρισκόταν ένας εξάδελφος του εξωμότης και έτσι αναχώρησε για την πόλη αυτή, προκειμένου να διορθώσει τον εξάδελφο του. Παρέλαβε τον εξωμότη αυτόν σαν συνοδίτη, επανήλθε στην Τρίπολη και παρουσιάστηκε στον Μουφτή της πόλης, από τον όποιο έλαβε έγγραφη διαταγή να παραστεί μπροστά στον κριτή, την ήμερα μεγάλης σύναξης πολλών προκρίτων χριστιανών και Αρχιερέων.

Στή σύναξη λοιπόν αυτή, ο Παύλος, μπροστά σ' όλους κήρυξε τη Θεότητα του Χριστού και έκανε δριμύτατο έλεγχο της μουσουλμανικής θρησκείας. Ο κριτής, μπροστά στην αμετάθετη γνώμη του μάρτυρα, τον καταδίκασε να καεί ζωντανός. Κάποιοι Τούρκοι όμως, είπαν ότι ενδέχεται οι χριστιανοί να πάρουν την στάχτη και τα λείψανα του μάρτυρα, ο κριτής μετέβαλε την απόφαση του και έτσι τον αποκεφάλισαν στις 22 Μαΐου 1818 μ.Χ. στην Τρίπολη σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών. Το τίμιο λείψανο του το πέταξαν στο χώρο ακαθαρσιών του σπιτιού ενός Τούρκου ηγεμόνα. Το παρέλαβαν όμως κρυφά οι χριστιανοί και αφού το καθάρισαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών, το ενταφίασαν.

Το μαρτύριο του συνέγραψε ο Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακυνθινός, Αγιορείτης του Ρώσικου κοινοβίου. Ναός του Αγίου βρίσκεται στην Τρίπολη και εικόνα του στον ναό των Είσοδίων της Θεοτόκου στην Αθήνα (Καπνικαρέα).

Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή τη μέρα και μαζί με τη μνήμη του νέου οσιομάρτυρα Παύλου, αναφέρουν και τη μνήμη του αγίου νεομάρτυρα Μήτρου ή Δημητρίου του Πελοποννήσιου, που η κυρίως μνήμη του είναι την 28η Μαΐου, όπου και η ήμερα του μαρτυρίου του. Αυτό γίνεται, προφανώς διότι και οι δύο τιμώνται στην ίδια πόλη την Τρίπολη της Αρκαδίας, όπου βρίσκονται και τα Ιερά λείψανα τους.


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας

Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας

Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας

Άγιος Ιωάννης ο Βλαδίμηρος ο βασιλεύς και θαυματουργόςνε



Ημερομηνία εορτής: 22/05/2019Άγιος Ιωάννης ο Βλαδίμηρος ο βασιλεύς και θαυματουργός
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωαννης Ο Βλαδιμηρος Ο Βασιλευς Και Θαυματουργος (; - 1015)


Xειρ συγγενούς τέμνει σε η μιαιφόνος,
Xειρ Kυρίου νέμει σοι αξίως στέφος.
Βιογραφία
Ο Άγιος Μάρτυς Ιωάννης του Βλαδιμήρου γεννήθηκε τον 10ο αιώνα μ.Χ. στο Βλαδιμίρ της Βουλγαρίας και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Βασιλείου Α' του Μακεδόνος (867 - 886 μ.Χ.). Ήταν υιός του Νεεμάν, υιού του πρώτου βασιλέως των Αχριδών Συμεών και της Άννης, ευσεβεστάτων Ορθοδόξων Χριστιανών. Από την παιδική του ηλικία ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου από τους γονείς του και τον Επίσκοπο Αχρίδος Νικόλαο.

Ο τσάρος της Βουλγαρίας Σαμουήλ - Στέφανος (940 - 1018 μ.Χ.), θέλοντας να υποτάξει τον Άγιο, τον φυλάκισε. Στη φυλακή, Άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε στον Άγιο και του αποκάλυψε το μαρτυρικό τέλος του, το οποίο δεν θα αργούσε. Μέσα στα πλαίσια των διπλωματικών του ενεργειών ο τσάρος της Βουλγαρίας τον νύμφευσε με την θυγατέρα του Κορσάρα, όμως ο Άγιος διαφύλαξε την παρθενία του.

Αφού κατέστη αυτεξούσιος βασιλέας των Σέρβων, επιδόθηκε με μεγαλύτερο ζήλο στη διάδοση και εδραίωση της Ορθοδόξου πίστεως, αφού όρισε προς τον σκοπό αυτό διδασκάλους και κήρυκες και ίδρυσε ταυτόχρονα μοναστήρια, εκκλησίες και νοσοκομεία. Μεταξύ των μονών που ιδρύθηκαν από αυτόν, ήταν και ευκτήριος οίκος βρισκόμενος μέσα σε δάσος, στον οποίο προσερχόταν καθημερινά και προσευχόταν. Ήταν πράος, δίκαιος, γενναίος και ευσεβής. Από αγάπη προς τον Θεό βοήθησε την Εκκλησία στο έργο της αντιμετωπίζοντας τους αιρετικούς και ιδιαίτερα τους Βογομίλους.

Η αποχή του από κάθε σαρκική συνάφεια με τη βασίλισσα σύζυγό του και οι καθημερινές απουσίες του για προσευχή, γέννησαν σε αυτή την υποψία ότι είχε σχέσεις με ξένες γυναίκες. Εξ αιτίας αυτού τον διέβαλε στον αδελφό της, ο οποίος αποφάσισε να τον φονεύσει. Όταν πέθανε ο τσάρος της Βουλγαρίας Σαμουήλ - Στέφανος, τσάρος στέφθηκε ο υιός του Ραντομίρ. Ο δίδυμος αδελφός του νέου τσάρου, Ιωάννης Βλαδισλάβος, παραπλανώντας τον Άγιο, τον κάλεσε να τον επισκεφθεί. Κατά την επίσκεψή του ο Άγιος Ιωάννης δολοφονήθηκε με ύπουλο τρόπο το 1015 μ.Χ. Η σύζυγός του, μετά το θάνατο του Αγίου, εγκαταβίωσε σε μοναστήρι, όπου ανοικοδόμησε ναό.

Ο Άγιος Ιωάννης και μετά το μαρτυρικό θάνατό του εξακολούθησε να ευεργετεί εκείνους που προσέτρεχαν με πίστη προς αυτόν και να θεραπεύει τους ασθενείς.

Άγιος Ζαχαρίας ο Νέος ο Ιερομάρτυρας του Προυσαέως


Ημερομηνία εορτής: 22/05/2019
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ζαχαριας Ο Νεος Ο Ιερομαρτυρας Του Προυσκεως (1764 - 1802)


Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ζαχαρίας γεννήθηκε στην Προύσα από γονείς ευσεβείς και έγινε ιερέας. Κάποια ημέρα μέθυσε και υπό το κράτος της μέθης αρνήθηκε τον Χριστό το 1801 μ.Χ. Αφού συνήλθε από την πλάνη παρουσιάσθηκε στον κριτή και, αφού απέρριψε κατά γης το σαρίκι που φορούσε, ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Αμέσως ο κριτής διέταξε τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Ο Άγιος προσευχόταν διαρκώς εξαιτούμενος την εξ ύψους ενίσχυση και θεία βοήθεια. Όταν τον οδήγησαν ενώπιον του κριτού και των αγάδων, ο Ιερομάρτυρας έμεινε με πνευματική ανδρεία ακλόνητος στην πίστη του. Ως εκ τούτου, τον έριξαν και πάλι στην φυλακή, όπου τον βασάνισαν ανηλεώς, τον κτύπησαν και του έβαλαν στο κεφάλι πυρακτωμένο χάλκινο κάλυμμα.

Μετά τα βασανιστήρια αυτά τρύπησαν με οξεία κοφτερά καλάμια τα νύχια των ποδιών και των χεριών του Αγίου, αφού εκρίζωσαν και απέσπασαν τα νύχια αυτού.

Οδηγήθηκε και πάλι ενώπιον του κριτού, ομολόγησε με μεγάλη παρρησία ακλόνητη την πίστη του προς τον Χριστό και έλεγξε τη μωαμεθανική θρησκεία. Όταν εκδόθηκε η απόφαση για τον αποκεφαλισμό αυτού, ο Άγιος κλείσθηκε και πάλι στη φυλακή, μήπως πτοούμενος από την καταδίκη και τον φόβο του θανάτου, αρνηθεί την πίστη του. Αφού οδηγήθηκε και πάλι στο κριτήριο, διετράνωσε με γενναιότητα το αμετάθετο της πίστεώς του. Έτσι αποκεφαλίσθηκε το 1802 μ.Χ., σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου ομολογώντας τον επί του Σταυρού λυτρώσαντα τον κόσμο Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Πίνουμε καρκίνο! Δραστική ουσία του Roundup βρέθηκε στο 95% προϊόντων μπίρας & κρασιού – Ποιες μάρκες πωλούνται στην Ελλάδα!


Πριν από μερικές μέρες ο κόσμος συγκλονίστηκε από την είδηση ότι η Bayer καλείται μετά από δικαστική απόφαση να αποζημιώσει με το ποσό-μαμούθ των 2 δισ. ευρώ ένα ζευγάρι, επειδή το ζιζανιοκτόνο Roundup της εταιρείας Monsanto του προκάλεσε καρκίνο.

Συγκεκριμένα, σώμα ενόρκων δικαστηρίου της πόλης Όκλαντ έκρινε ότι το Roundup προκάλεσε στο ζευγάρι το λέμφωμα μη-Χότζκιν από το οποίο πάσχει.
Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως η δραστική ουσία γλυφοσάτη στο συγκεκριμένο καρκινογόνο ζιζανιοκτόνο, υπάρχει σε πάρα πολλές μπίρες και κρασιά που όλοι μας πίνουμε καθημερινά!

Τι έδειξε έρευνα για την γλυφοσάτη

Έρευνα που δημοσιεύθηκε μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο από τον εκπαιδευτικό οργανισμό US PIRG, έδειξε ότι η δραστική ουσία στο Roundup, η γλυφοσάτη (glyphosate), μπορεί να επηρεάζει τους ανθρώπους μέσω συνηθισμένων ποτών. Από τις 20 μπίρες και κρασιά, που εξετάστηκαν, συμπεριλαμβανομένων μερικών ποτών βιολογικής μεθόδου παρασκευής, η γλυφοσάτη εντοπίστηκε στα 19 από αυτά.

Τι πίνουμε;

Το μόνο ποτό που δοκιμάστηκε και δεν περιείχε γλυφοσάτη ήταν η μπίρα βιολογικής παρασκευής με την επωνυμία Peak Beer Organic IPA. Εκείνο με την υψηλότερη ποσότητα γλυφοσάτης ήταν το κρασί Sutter Home Merlot. Δείτε τα 19 ποτά που βρέθηκε να περιέχουν γλυφοσάτη (η μονάδα μέτρησης είναι το ppb, δηλαδή parts per billion, ή μέρη της ουσίας ανά δισεκατομμύριο).

Μπίρες
  • Tsingtao Beer: 49,7 ppb
  • Coors Light: 31,1 ppb
  • Miller Lite: 29,8 ppb
  • Budweiser: 27,0 ppb
  • Corona Extra: 25,1 ppb
  • Heineken: 20,9 ppb
  • Guinness Draught: 20,3 ppb
  • Stella Artois: 18,7 ppb
  • Ace Perry Hard Cider: 14,5 ppb
  • Sierra Nevada Pale Ale: 11,8 ppb
  • New Belgium Fat Tire Amber Ale: 11,2 ppb
  • Sam Adams New England IPA: 11,0 ppb
  • Stella Artois Cidre: 9.1 ppb
  • Samuel Smith’s Organic Lager: 5,7 ppb
Κρασιά
  • Sutter Home Merlot: 51,4 ppb
  • Beringer Founders Moscato: 42,6 ppb
  • Barefoot Cabernet Sauvignon: 36,3 ppb
  • Inkarri Malbec, Certified Organic: 5,3 ppb
  • Frey Organic Natural White: 4,8 ppb

Υπάρχουν λόγοι ανησυχίας από αυτές τις μικρές ποσότητες;

Ίσως! Η έκθεση λέει χαρακτηριστικά:
«Αν και αυτά τα επίπεδα γλυφοσάτης είναι κάτω από τα όρια κινδύνου που έχει θέσει ο Οργανισμός Περιβαλλοντικής Προστασίας των Ηνωμένων Πολιτειών (EPA) για τα ποτά, είναι πιθανό ότι ακόμη και τα χαμηλά επίπεδα γλυφοσάτης μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα. Για παράδειγμα, σε μια μελέτη, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι 1 μέρος ανά τρισεκατομμύριο γλυφοσάτης έχει την ικανότητα να διεγείρει την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων του καρκίνου του μαστού και να διαταράξει το ενδοκρινικό σύστημα”.
Ο EPA λέει ότι η γλυφοσάτη είναι ασφαλής έως και την καθημερινή λήψη των 2 mg/κιλό σωματικού βάρους και η Bayer, η οποία έχει εξαγοράσει την Monsanto, ισχυρίζεται ότι η ασφάλεια της γλυφοσάτης για κατανάλωση από τον άνθρωπο έχει αποδειχτεί από πολυετείς έρευνες. Ωστόσο, ο Διεθνής Οργανισμός για την Έρευνα του Καρκίνου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αλλά και πολλοί άλλοι οργανισμοί, διαφωνεί και θεωρεί ότι η γλυφοσάτη είναι πιθανώς καρκινογόνα ουσία για τον άνθρωπο. Επιπλέον, μια νέα μελέτη έδειξε ότι τα άτομα που εκτίθενται σε γλυφοσάτη είναι κατά 41% πιο πιθανό να αναπτύξουν λέμφωμα μη-Χότζκιν, σαν αυτό από το οποίο νόσησε το ζευγάρι που αποζημιώθηκε με 2 δισ. ευρώ από την Bayer. Η Γαλλία έχει απαγορεύσει τη χρήση του Roundup και άλλα ευρωπαϊκά έθνη λέγεται ότι εξετάζουν τις δικές τους απαγορεύσεις για το ζιζανιοκτόνο.

Τι ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Τον Μάρτιο του 2019, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ένα σχέδιο για τη σύσταση ομάδας κρατών μελών που θα ενεργήσουν ως συν-εισηγητές για την επόμενη αξιολόγηση της γλυφοσάτης. Εάν εγκριθεί το σχέδιο, η ομάδα αξιολόγησης για την γλυφοσάτη (Assessment Group on Glyphosate – AGG) θα αξιολογήσει τον φάκελο και θα εκπονήσει έκθεση που θα αναθεωρηθεί από την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφών (EFSA) το 2021. Η AGG περιλαμβάνει τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Ολλανδία και την Σουηδία.
Η ισχύουσα έγκριση για την γλυφοσάτη λήγει στις 15 Δεκεμβρίου 2022, οπότε η διαδικασία ανανέωσης πρέπει να ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2019, δηλ. τρία χρόνια πριν από την ημερομηνία λήξης.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, δημοσιεύτηκαν άρθρα σε διεθνή ΜΜΕ, που αμφισβήτησαν την ακεραιότητα της αξιολόγησης της γλυφοσάτης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως το περιεχόμενο της έκθεσης αξιολόγησης που υποβλήθηκε στην EFSA από το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Αξιολόγησης Κινδύνου (BfR). Η EFSA απάντησε με μια δήλωση στην οποία υπερασπίστηκε την αξιοπιστία της αξιολόγησης της ΕΕ και επεσήμανε ότι οι ισχυρισμοί βασίστηκαν σε παρεξήγηση επί της διαδικασίας αξιολόγησης.
Στις 6 Ιουλίου 2017, κατόπιν αιτήματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η EFSA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (European Chemicals Agency – ECHA) απάντησαν σε επιστολή του καθηγητή Christopher Portier προς τον πρόεδρο Juncker σχετικά με την αξιολόγηση της πιθανότητας η γλυφοσάτη να προκαλεί είναι καρκινογόνα για τον άνθρωπο.

Το σκάνδαλο Roundup επηρέασε τις εξελίξεις

Στις 8 Ιουνίου 2017 η EFSA δημοσίευσε δήλωση σχετικά με την εκτίμηση της ΕΕ για την γλυφοσάτη μετά από ισχυρισμούς που έγιναν στα λεγόμενα «Monsanto papers». Η δήλωση, η οποία ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, περιγράφει το νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ σχετικά με την υποβολή ανοικτής επιστημονικής βιβλιογραφίας για την αξιολόγηση των δραστικών ουσιών και εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο αυτή η βιβλιογραφία θεωρείται από τα κράτη μέλη της ΕΕ και τους εμπειρογνώμονες της EFSA κατά τη διαδικασία αξιολόγησης.
Είχε προηγηθεί δήλωση που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2017, με σκοπό την ενημέρωση για την γλυφοσάτη και την διασφάλιση ότι η αξιολόγηση της ΕΕ είναι κατανοητή από όλους.
πηγη

Το παραδοσιακό κιλό αποκαθηλώθηκε και επισήμως – Ζήτω το νέο άυλο κιλό


Από τις 20 Μαΐου (Διεθνή Ημέρα Μετρολογίας) το κιλό έπαψε και επίσημα να ορίζεται με βάση ένα χειροπιαστό υλικό πράγμα, αλλά θεωρείται πια κάτι αφηρημένο που έχει να κάνει με το φως και την ενέργεια.
Οι φυσικοί αντικατέστησαν πλέον το παλαιό κιλό (έναν κύλινδρο από πλατίνα και ιρίδιο που ζύγιζε ένα κιλό, φυλασσόταν στη Γαλλία και από το 1889 αποτελούσε το σημείο αναφοράς του κιλού) με μια «ασώματη» μέτρηση που βασίζεται στα φωτόνια και στη σταθερά του Πλανκ.
Με το νέο ορισμό, που είχε αποφασιστεί ομόφωνα πέρσι το Νοέμβριο από τη διεθνή Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών στις Βερσαλλίες, το κιλό θα είναι πια αμετάβλητο και δε θα μεταβάλλεται έστω και αδιόρατα με το πέρασμα του χρόνου, όπως συνέβαινε με τον κύλινδρο, ο οποίος έχανε άτομα κατά καιρούς (τα τελευταία 130 χρόνια είχε συνολικά χάσει περίπου 50 μικρογραμμάρια).
Το κιλό είναι πια μια αφηρημένη ιδέα, που έχει την ίδια ισχύ οπουδήποτε στο σύμπαν, και όχι ένας κύλινδρος που θα ζύγιζε λιγότερο στη Σελήνη απ’ ό,τι στη Γη λόγω της διαφοράς βαρύτητας.
Το νέο κιλό βασίζεται στη θεμελιώδη σχέση μεταξύ μάζας – ενέργειας (το διάσημο Ε=mc^2 του Αϊνστάιν) και στην κβαντική σταθερά του Πλανκ, που είναι αμετάβλητη στο σύμπαν.
Η μάζα του νέου κιλού αντιστοιχεί στην ενέργεια 1,4755214 Χ 10^40 φωτονίων με τη συχνότητα ενός ατομικού ρολογιού καισίου.
Από πρακτικής απόψεως, πάντως, δε θα αλλάξει κάτι, αφού π.χ. όσο ζύγιζε ένας άνθρωπος με το παλαιό κιλό, θα συνεχίσει να ζυγίζει και με το νέο κιλό. Η διαφορά θα φανεί περισσότερο σε κάποιες επιστημονικές εφαρμογές που απαιτούν μετρήσεις υψίστης ακριβείας.
Εκτός από το κιλό, στις 20 Μαΐου τέθηκαν σε ισχύ και οι νέοι ορισμοί τριών ακόμη μονάδων: του κέλβιν, του αμπέρ και του γραμμομόριου.
Έτσι, και οι επτά θεμελιώδεις μονάδες του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (γνωστού και ως μετρικού συστήματος) ορίζονται πλέον με βάση θεμελιώδεις και αμετάβλητες σταθερές της φύσης.
Το αμπέρ με βάση το φορτίο του ηλεκτρονίου, το γραμμομόριο (μολ) με βάση τη σταθερά Αβογκάντρο και το κέλβιν με βάση τη σταθερά Μπόλτσμαν.
Οι άλλες τρεις μονάδες (δευτερόλεπτο, μέτρο και καντέλα ή κηρίο) είχαν ήδη οριστεί στο παρελθόν με βάση κάποια φυσική σταθερά.
Για παράδειγμα, από το 1983 το μέτρο ορίζεται με βάση την ταχύτητα του φωτός, ως η απόσταση την οποία ταξιδεύει το φως στο κενό σε χρόνο 1/299.792.458 δευτερολέπτων.
(Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)
πηγη επιστη

Τελικά, υπάρχουν δράκοι;

 
Άρθρο του Jonathan Pageau για το Orthodox Arts Journal Μετάφραση: Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος
Σημείωμα του Μεταφραστή
Ο Jonatahn Pageau (του οποίου το έργο έχουμε εκθέσει ήδη στις Cognosco Προτάσεις) είναι Γαλλοκαναδός Ορθόδοξος αγιογράφος, γλύπτης και διανοητής, του οποίου οι αναζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τον συμβολισμό, την ανάλυση αφηγημάτων και μηνυμάτων στην τέχνη και την αποκρυπτογράφηση της ποπ κουλτούρας με μια παραδοσιακή ματιά.  Με προβοκατόρικους τίτλους όπως «τον περισσότερο καιρό η Γη είναι όντως επίπεδη», «επίθεση στην Κοπερνίκειο Επανάσταση» και «Πεντηκοστή για την Αποκάλυψη των Ζόμπι», ο Pageau προσπαθεί να ανασυστήσει το προνεωτερικό και βιβλικό κοσμοείδωλο, με τρόπο εύληπτο και χρήσιμο για τον σύγχρονο άνθρωπο.  Σε αυτό το κείμενο ο συγγραφέας διασώζει ένα πανίσχυρο και αρχαίο σύμβολο από την απαξίωση του ξερού, αψύχου σκεπτικισμού: τον δράκοντα.
*          *          *
Το να εξηγείς την εικόνα του Αγίου Γεωργίου που σκοτώνει τον δράκο σε ένα παιδί 4 χρόνων είναι μία συναρπαστική εμπειρία.  Να την εξηγείς από την άλλη σε ένα 10χρονο είναι σκέτο βάσανο – «Ναι, αλλά δεν υπάρχουν δράκοι, έτσι δεν είναι;»
Υπάρχουν;
Όταν κάποιος σου λέει πως δεν υπάρχουν δράκοι ή ότι δεν υπάρχουν τέρατα, τι είναι αυτό που εννοεί στην πραγματικότητα;  Όταν ατενίζουμε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, η οποία είναι από τις πιο αυθόρμητα απολαυστικές να κοιτάζει κανείς, αποκαλύπτεται μία αλήθεια τόσο βαθιά που παρότι «δεν υπάρχουν δράκοι», παραμένει μία από τις πιο δημοφιλείς εικόνες και ο Άγιος Γεώργιος από τους πιο δημοφιλείς αγίους.
Όταν λέμε πως «δεν υπάρχουν δράκοι», συνήθως αυτό που εννοούμε με τον όρο «υπάρχουν» είναι κάποιο είδος μετρησίμων, αναπαραγωγίμων φαινομένων.  Ο «δράκος» λοιπόν γίνεται ένα ζωολογικό είδος, όπως ο σκύλος ή η γάτα που μπορεί να διαιρεθεί σε υποδείδη, να διασταυρωθεί και να τροποποιηθεί γενετικά.  Αλλά το να πιστεύει κανείς ότι τέτοιες μετρήσιμες κατηγορίες στον κόσμο είναι οι μόνες που «υπάρχουν» δεν είναι μόνο αναληθές στο ανώτατο επίπεδο, αλλά και είναι μία εικόνα της νοητικής τυραννίας της επιστημονικής εποχής μας που κάποιος θα έπρεπε να είναι τυφλός για να το πιστέψει κατά την διάρκεια της ζωής του.
Κι αν οι δράκοι ή τα τέρατα εν γένει απλά είναι «πράγματα» άλλου τύπου από ότι οι σκύλοι ή οι γάτες ή τα μήλα;  Κι αν ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει ένας δράκος έχει λιγότερα να κάνει με τις διαφορές που ξεχωρίζουν την τίγρη και τον λαγό και περισσότερα με τις διαφορές μεταξύ φίλου και αγνώστου;  Η διαφορά ανάμεσα στον φίλο και τον άγνωστο δεν είναι ένα μετρήσιμο, αναπαραγώγιμο φαινόμενο, παρ’ όλα αυτά είναι μία από τις πιο απτές εμπειρίες που έχει ένα ανθρώπινο ον.  Ένας φίλος είναι μία αληθής κατηγορία υπάρξεως, αλλά δεν υφίσταται «ζωολογικός» φίλος, δηλαδή δεν μπορεί να υποδείξω κάποιον που να πληροί τα κριτήρια του «φίλου» για όλον τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που η γάτα αναγνωρίζεται ως «γάτα» από όλους.  Ο φίλος είναι μία κατηγορία ανθρωπίνου επαφής.  Κατά τον ίδιο τρόπο, το να συναντούμε έναν άγνωστο είναι επαφή με ένα απροσδιόριστο άτομο, το απροσδιόριστο σε ανθρώπινη μορφή.  Θα ήθελα να προτείνω πως ο δράκος και γενικότερα το τέρας είναι η κατηγορία του αρχετυπικού αγνώστου σε ζωώδη μορφή.  Στο κάτω-κάτω της γραφής ο δράκος είναι μία εικόνα του χάους, ο τόπος όπου η γνώση και οι κατηγορίες φθάνουν στα όρια τους.
Το ότι ο δράκος είναι μία εικόνα του χάους δεν είναι κάποια καινοφανής ιδέα, έχει διατυπωθεί από διανοητές προερχομένους από κάθε ρεύμα και κλάδο, συμπεριλαμβανομένων Ορθοδόξων χριστιανών.  Αλλά συνήθως όταν λέει κανείς «οι δράκοι είναι εικόνα του χάους», υπονοεί πως οι δράκοι είναι ένα είδος παραμυθιού, μία μεταφορική έκφραση.  Εγώ λέω πως δράκοι υπάρχουν, ή μάλλον σχεδόν υπάρχουν.  Είναι τόσο αληθινοί όσο και ο «άγνωστος», αληθινοί κατά τρόπους που μας δείχνουν τα όρια της ίδιας της υπάρξεως.  Είναι χαζό, για παράδειγμα να πούμε πως δεν υπάρχουν ΑΤΙΑ (UFO).  Φυσικά και υπάρχουν ΑΤΙΑ, αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενα αντικείμενα.  Τώρα, το πως εμείς αναπαριστούμε, φανταζόμαστε και προβάλουμε συγκεκριμένες πολιτιστικές μορφές και αφηγήματα πάνω σε αυτά τα ΑΤΙΑ είναι άλλο θέμα, ένα σημαντικό θέμα που μας δείχνει το πως οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με το χάος και το άγνωστο.  Όπως ακριβώς μπορούμε να βιώσουμε την επαφή με ένα ΑΤΙΑ ή έναν άγνωστο, έτσι ασφαλώς μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με ένα δράκο.  Και νομίζω πως η ιστορία του Αγίου Γεωργίου και πολλές άλλες παραδοσιακές ιστορίες με δράκους είναι κατασκευασμένες με έναν τρόπο που μας βοηθά να καταλάβουμε «τι» είναι ένας δράκος.  Αυτός είναι ο λόγος που η ιστορία του Αγίου Γεωργίου αντέχει όσο και εάν όλοι οι «σκεπτικιστές» προσπαθούν να την καταρρίψουν.
Αλλά πρέπει να δώσουμε στους σκεπτικιστές την δέουσα αναγνώριση.  Ας κάνουμε λοιπόν ένα νοητικά πείραμα: φανταστείτε έναν τεράστιο δράκο που απειλεί μία πόλη και τρώει τα παιδιά της.  Ο Άγιος Γεώργιος καταφθάνει και τον σκοτώνει.  Φανταστείτε τώρα έναν επιστήμονα με όλα του τα σύνεργα να φθάνει στο σημείο και να κάνει νεκροψία στο θηρίο.  Ύστερα από αρκετές εβδομάδες αναλύσεως και εξέταση των δεδομένων από συναδέλφους, ο επιστήμονας ενημερώνει τους αφελείς κατοίκους της πόλης μέσω μίας ακαδημαϊκής επιθεωρήσεως, πως ο δράκος δεν ήταν δράκος, αλλά δύο γιγάντιοι σιαμαίοι-δίδυμοι κροκόδειλοι που έπασχαν από ελεφαντίαση και λύσσα.  Η έκθεση είναι αρκετά μακροσκελής, για την ακρίβεια αναφέρει λεπτομερώς το πως κάθε παραμόρφωση πάνω στους γιγιαντιαίους σιαμαίους-διδύμους κροκοδείλους με ελεφαντίαση και λύσσα σχετίζεται με το γεγονός ότι ήταν σιαμαίοι, ότι είχαν ελεφαντίαση ή είχε αναπτυχθεί συν τω χρόνω λόγω της βίαιης αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς που προκάλεσε η λύσσα.  Κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να διαφωνούν περί της αιτίας κάποιων από τις παραμορφώσεις του κτήνους και σύντομα κάποιος διοργανώνει ένα επιστημονικό συνέδριο, το οποίο εκδίδει έναν συλλογικό τόμο που αναφέρει τις διαφορετικές απόψεις  επί του θέματος.
Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: ποιό είναι πιο αληθινό, ο δράκος ή οι γιγάντιοι σιαμαίοι-δίδυμοι κροκόδειλοι με ελεφαντίαση και λύσσα; Οι «γιγάντιοι σιαμαίοι-δίδυμοι κροκόδειλοι με ελεφαντίαση και λύσσα» δεν υπολογίζουν την τρομακτική εμπειρία του τερατώδους, και ενώ ο δράκος έχει ανατμηθεί και δαμαστεί κατά κάποιον τρόπο, η εμπειρία, το αφήγημα που επηρέασε την ίδια την ταυτότητα της πόλης είναι η επαφή με έναν δράκο.  Ακόμη, θα ήταν παράλογο να αναθεωρήσουμε τις ζωολογικές μας κατηγορίες για να δώσουμε θέση στην εξαιρετική κατηγορία των γιγαντίων σιαμαίων-διδύμων κροκοδείλων με ελεφαντίαση και λύσσα.  Απλά μπορούμε να διαλέξουμε τους δράκους.
Στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου, ο δράκος απεικονίζεται ως ένα απίστευτο υβρίδιο, συνδυάζοντας χαρακτηριστικά από θηλαστικά, ερπετά και πτηνά.  Όπως έχω αλλού εξηγήσει, η υβριδικότητα είναι το χάος που εμφανίζεται στα όρια, στο ενδιάμεσο των κατηγοριών, στις εξαιρέσεις.  Είναι η ίδια η εμπειρία επαφής με το τέρας.  Το παράξενο και το σπάνιο είναι πολύ σημαντικά πράγματα και είναι κατηγορίες που περιέχουν πολλά πνευματικά μυστήρια.  Οι άγνωστοι στην Αγία Γραφή και στην παράδοση μας μπορεί να είναι μυστικά είτε άγγελοι είτε διάβολοι.  Στην ιστορία του Αβραάμ, οι τρεις άγνωστοι που έρχονται να τον επισκεφθούν είναι άγγελοι και μία εικόνα της Αγίας Τριάδος, αλλά στις παραδόσεις που περιβάλλουν τη Γέννηση του Χριστού, ο άγνωστος βοσκός που πειράζει τον Άγιο Ιωσήφ είναι κρυφά ένας διάβολος.  Αυτή είναι η φύση του ασαφούς, μπορεί να κρύβει και τα δύο αντίθετα άκρα.
Δυστυχώς σε έναν κόσμο που αποτελείται μόνο από ταξινομικές κατηγορίες, δεν περισσεύει χώρος για το περιφερειακό, την εξαίρεση και το παράξενο.  Όλα πρέπει οπωσδήποτε να ταιριάζουν κάπου.  Αυτό έχει προκαλέσει, αφ’ ενός μία τρελή ελευθεριότητα και μία μονομερή «ανοικτή» διάθεση προς το ξένο, αφ’ ετέρου την ολοκληρωτική ταυτότητα της απολύτου διακρίσεως, χαρακτηριστικά για την δυαδικότητα της νεωτερικότητος.  Και τα δύο άκρα προκαλούν το ένα το άλλο, συνεπώς δεν μπορούν παρά να φέρονται από το ένα απίθανο άκρο στο άλλο, είτε προσπαθώντας να συνυπολογίσουν και να δικαιολογήσουν όλες τις εξαιρέσεις, είτε χαράζοντας ένα απόλυτο σύνορο ανάμεσα σε «εμάς» και «αυτούς».  Σε έναν τέτοιο κόσμο δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, όλα πρέπει να ταιριάζουν, αλλιώς έρχεται το «ξυράφι του Όκκαμ» (ΣτΜ: λογικό εργαλείο που αναπτύχθηκε τον δυτικό Μεσαίωνα, πρόδρομος του συγχρόνου ορθολογισμού) να χαράξει τα όρια.
Αλλά σε έναν κόσμο που χωράνε δράκοι, η φυσική ιεραρχία της ύπαρξης μπορεί και να συμπεριλαμβάνει τον κανόνα και να αφήνει έναν απροσδιόριστο χώρο για το παράξενο και το ασυνήθιστο, ακόμα και το τερατώδες.  Σε αυτόν τον κόσμο, οι δράκοι μπορούν σχεδόν να υπάρχουν.
Αρκεί ο δράκος να μην τρώει τα παιδιά μας.  Και υπάρχουν σήμερα μερικοί που διαισθάνονται που οι δράκοι ήδη έχουν αρχίσει να τρώνε παιδιά.
Ευτυχώς θα έχουμε πάντα τον Άγιο Γεώργιο να μας προστατεύει.
Αντίβαρο

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι



Ημερομηνία εορτής: 21/05/2019Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 21 Μαΐου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Καστελόριζο
Ιερά Λείψανα: Μία ωμοπλάτη του Αγίου Κωνσταντίνου βρίσκεται στη Μονή Κωνσταμονίτου Αγίου Όρους.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κωνσταντίνου βρίσκονται στη Μονή Κύκκου Κύπρου και στις Λαύρες Αγίας Τριάδος - Αγ. Σεργίου Μόσχας και Αγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Κωνσταντινος Ο Ισαποστολος (272 - 337), Αγια Ελενη Η Ισαποστολος (247 - 327)


Ὡς κοινὸν εἶχον γῆς Βασιλεῖς τὸ στέφος,
Ἔχουσι κοινὸν καὶ τὸ τοῦ πόλου στέφος.

Ξύνθανε μητέρι εἰκάδι πρώτῃ Κωνσταντῖνος.
Βιογραφία
Ως γενέτειρα πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου αναφέρεται τόσο η Ταρσός της Κιλικίας όσο και το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ωστόσο η άποψη που επικρατεί φέρει τον Μέγα Κωνσταντίνο να έχει γεννηθεί στη Ναϊσό της Άνω Μοισίας (σημερινή Νις της Σερβίας). Το ακριβές έτος της γεννήσεώς του δεν είναι γνωστό, θεωρείται όμως ότι γεννήθηκε μεταξύ των ετών 272-288 μ.Χ.

Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος, που λόγω της χλωμότητος του προσώπου του ονομάσθηκε Χλωρός, και ήταν συγγενής του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Μητέρα του ήταν η Αγία Ελένη, θυγατέρα ενός πανδοχέως από το Δρέπανο της Βιθυνίας.

Το 305 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος ευρίσκεται στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια με το αξίωμα του χιλίαρχου. Το ίδιο έτος οι δύο Αύγουστοι, Διοκλητιανός και Μαξιμιανός, παραιτούνται από τα αξιώματά τους και αποσύρονται. στο ύπατο αξίωμα του Αυγούστου προάγονται ο Κωνστάντιος ο Χλωρός στη Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός πέθανε στις 25 Ιουλίου 306 μ.Χ. και ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κάτι όμως που δεν αποδέχθηκε ο Γαλέριος. Μετά από μια σειρά διαφόρων ιστορικών γεγονότων ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκρούεται με τον Μαξέντιο, υιό του Μαξιμιανού, ο οποίος πλεονεκτούσε στρατηγικά, επειδή διέθετε τετραπλάσιο στράτευμα και ο στρατός του Κωνσταντίνου ήταν ήδη καταπονημένος.

Από την πλευρά του ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε κάθε λόγο να αισθάνεται συγκρατημένος. δεν είχε καμία άλλη επιλογή εκτός από την επίκληση της δυνάμεως του Θεού. Ήθελε να προσευχηθεί, να ζητήσει βοήθεια, αλλά καθώς διηγείται ο ιστορικός Ευσέβιος, δεν ήξερε σε ποιόν Θεό να απευθυνθεί. Τότε έφερε νοερά στη σκέψη του όλους αυτούς που μαζί τους συνδιοικούσε την αυτοκρατορία. Όλοι τους, εκτός από τον πατέρα του, πίστευαν σε πολλούς θεούς και όλοι τους είχαν τραγικό τέλος. Άρχισε, λοιπόν, να προσεύχεται στον Θεό, υψώνοντας το δεξί του χέρι και ικετεύοντάς Τον να του αποκαλυφθεί. Ενώ προσευχόταν, διαγράφεται στον ουρανό μία πρωτόγνωρη θεοσημία. Περί τις μεσημβρινές ώρες του ηλίου, κατά το δειλινό δηλαδή, είδε στον ουρανό το τρόπαιο του Σταυρού, που έγραφε «τούτῳ νίκα». Και ενώ προσπαθούσε να κατανοήσει τη σημασία αυτού του μυστηριακού θεάματος, τον κατέλαβε η νύχτα. Τότε εμφανίζεται ο Κύριος στον ύπνο του μαζί με το σύμβολο του Σταυρού και τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το χρησιμοποιεί ως φυλακτήριο πιο πολέμους.

Έχοντας ως σημαία του το Χριστιανικό λάβαρο, αρχίζει να προελαύνει προς την Ρώμη εκμηδενίζοντας κάθε αντίσταση.

Όταν φθάνει στη Ρώμη ενδιαφέρεται για τους Χριστιανούς της πόλεως. Όμως το ενδιαφέρον του δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς. Πολύ σύντομα πληροφορείται για την πενιχρή κατάσταση της Εκκλησίας της Αφρικής και ενισχύει από το δημόσιο ταμείο τα έργα διακονίας αυτής.

Το Φεβρουάριο του 313 μ.Χ., στα Μεδιόλανα, όπου γίνεται ο γάμος του Λικινίου με την Κωνσταντία, αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, επέρχεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ των δύο ανδρών που καθιερώνει την αρχή της ανεξιθρησκείας.

Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος ήσαν πολλά. Η αιρετική διδασκαλία του Αρείου, πρεσβυτέρου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ήλθε να ταράξει την ενότητα της Εκκλησίας. Η διδασκαλία αυτή, που ονομάσθηκε αρειανισμός, κατέλυε ουσιαστικά το δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού.

Μόλις ο Μέγας Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε τα όσα θλιβερά συνέβαιναν στην Αλεξάνδρεια, απέστειλε με τον πνευματικό του σύμβουλο Όσιο, Επίσκοπο Κορδούης της Ισπανίας, επιστολή στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο (313 - 328 μ.Χ.) και τον Άρειο. Η προσπάθεια επιλύσεως του θέματος δεν ευδοκίμησε. Έτσι αποφασίσθηκε η σύγκλιση της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Η περιγραφή της εναρκτήριας τελετής από τον ιστορικό Ευσέβιο είναι ομολογουμένως ενδιαφέρουσα. στο μεσαίο οίκο των ανακτόρων είχαν προσέλθει όλοι οι σύνεδροι. Επικρατούσε απόλυτη σιγή και όλοι περίμεναν την είσοδο του αυτοκράτορα, τον οποίο οι περισσότεροι θα έβλεπαν για πρώτη φορά. Ο Κωνσταντίνος εισήλθε ταπεινά, με σεμνότητα και πραότητα. στην ομιλία του προς τη Σύνοδο χαρακτηρίζει τις ενδοεκκλησιαστικές συγκρούσεις ως το μεγαλύτερο δεινό και από τους πολέμους. Ο λόγος του υπήρξε ευθύς και σαφής. Δεν ήθελε να ασχοληθεί παρά μονάχα με θέματα που αφορούσαν στην ορθοτόμηση της πίστεως. Η κρίσιμη φράση του, «περὶ τῆς πίστεως σπουδάσωμεν», διασώζεται σχεδόν από όλους τους ιστορικούς συγγραφείς.

Μετά το πέρας των εργασιών της Συνόδου ο αυτοκράτορας ανέλαβε πρωτοβουλίες για την εδραίωση των αποφάσεών της. Απέστειλε εγκύκλιο επιστολή προς την Εκκλησία της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας, στην οποία γνωστοποιεί τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο ίδιος γνωστοποιεί προς όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας την καταδίκη του Αρείου και απαγορεύει την απόκτηση και την απόκρυψη των συγγραμμάτων του. Η εντυπωσιακή του όμως ενέργεια είναι η επιστολή του προς τον Άρειο. Επιτιμά τον αιρεσιάρχη και τον καταδικάζει με αυστηρότητα για τις κακοδοξίες του.

Όμως περί τα τέλη του 327 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος καλεί τον Άρειο στα ανάκτορα. Ο αιρεσιάρχης φυσικά δεν χάνει την ευκαιρία και υποβάλλει μία ομολογία γεμάτη από έντεχνες θεολογικές ανακρίβειες, πείθοντας μάλιστα τον Μέγα Κωνσταντίνο ότι αυτή δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα είχε αποφασίσει η Α' Οικουμενική Σύνοδος. Τελικά ο αυτοκράτορας συγκαλεί νέα Σύνοδο, το Νοέμβριο του 327 μ.Χ., η οποία ανακαλεί τον Άρειο από την εξορία και αποκαθιστά τους εξόριστους Επισκόπους Νικομηδείας Ευσέβιο και Νικαίας Θεόγνιο. Η ανάκληση του Αρείου και η αποκατάσταση των περί αυτών πυροδότησε νέες έριδες πιο κόλπους της Εκκλησίας. Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος και στην συνέχεια ο διάδοχός του Μέγας Αθανάσιος αρνούνται να δεχθούν τον Άρειο στην Αλεξάνδρεια. Ο Μέγας Κωνσταντίνος απειλεί με καθαίρεση τον Μέγα Αθανάσιο, ενώ σε Σύνοδο που συνήλθε στην Αντιόχεια το 330 μ.Χ. καθαιρείται και εξορίζεται από τους αιρετικούς ο Άγιος Ευστάθιος, Επίσκοπος Αντιοχείας (τιμάται 21 Φεβρουαρίου). Η Σύνοδος της Τύρου της Συρίας, που συνήλθε το 335 μ.Χ., καταδικάζει ερήμην με την ποινή της καθαιρέσεως τον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος φεύγει, για να συναντήσει τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Είναι γεγονός πως ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν έδειξε να αποδέχεται το αίτημα του Μεγάλου Αθανασίου για ακρόαση. Πείσθηκε όμως να τον ακούσει, όταν ο Μέγας Αθανάσιος του απηύθυνε την ρήση: «Δικάσει Κύριος ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ». Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατενόησε την κατάφωρη αδικία και τις άθλιες μεθοδεύσεις σε βάρος του Μεγάλου Αθανασίου και έκανε δεκτό το αίτημά του νά προσκληθούν όλοι οι συνοδικοί της Τύρου και η διαδικασία να λάβει χώρα ενώπιόν του.

Ο Ευσέβιος Νικομηδείας αγνόησε την αυτοκρατορική εντολή. Πήρε μόνο ελάχιστους από τους συνοδικούς και εμφανίσθηκε στον αυτοκράτορα. Ξέχασε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες και για πρώτη φορά έθεσε το θέμα της δήθεν παρακωλύσεως της αποστολής σιταριού προς την Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτορας εξοργίζεται και εξορίζει τον Μέγα Αθανάσιο στα Τρέβιρα της Γαλλίας. Παρά ταύτα δεν επικυρώνει την απόφαση της Συνόδου της Τύρου για καθαίρεση και ούτε διατάσσει την αναπλήρωση του επισκοπικού θρόνου της Αλεξάνδρειας.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι αυτή που τον καταξιώνει στην εκκλησιαστική συνείδηση και τον οδηγεί στο απόγειο της πνευματικής του πορείας. Ο Άγιος, κατά τον Απρίλιο του 337 μ.Χ., αισθάνεται τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα κάποιας ασθένειας. Οι πηγές μάς πληροφορούν πως ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέφυγε σε ιαματικά λουτρά. Βλέποντας όμως την υγεία του να επιδεινώνεται θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στην πόλη Ελενόπολη της Βιθυνίας, που είχε ονομασθεί έτσι λόγω της Αγίας μητέρας του. Εκεί παρέμεινε στο ναό των Μαρτύρων, όπου ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες προς τον Θεό. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται πως η επίγεια ζωή του πλησιάζει στο τέλος της. Η μνήμη του θανάτου καλλιεργείται στην καρδιά του και τον οδηγεί στο μυστήριο της μετάνοιας και του βαπτίσματος. Μετά από αυτά καταφεύγει σε κάποιο προάστιο της Νικομήδειας, συγκαλεί τους Επισκόπους και τους απευθύνει τον εξής λόγο: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Ευσέβιος τα γεγονότα, τα οποία ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου. Όλοι οι σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, αφού έσχισαν τα ρούχα τους και έπεσαν στο έδαφος, έκλαιγαν και φώναζαν δυνατά, σαν να μην έχαναν το βασιλέα τους, αλλά τον πατέρα τους. Οι ταξίαρχοι και οι λοχαγοί έκλαιγαν τον ευεργέτη τους. Οι δήμοι ήσαν λυπημένοι και κάθε κάτοικος της Κωνσταντινουπόλεως πενθούσε, σαν να έχανε το κοινό αγαθό.

Αφού οι στρατιωτικοί τοποθέτησαν το σκήνωμα του Αγίου σε χρυσή λάρνακα, το μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και το εναπέθεσαν σε βάθρο στον βασιλικό οίκο. Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Δίκαια η ιστορία τον ονόμασε Μέγα και η Εκκλησία Ισαπόστολο.

Σημείωση: Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Άγιος Κωνσταντίνος κατηχήθηκε και βαπτίστηκε από τον Άγιο Σιλβέστρο, Πάπα Ρώμης (βλέπε 2 Ιανουαρίου). Διαβάστε εδώ την πολύ ωραία ανάλυση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη σχετικά με το θέμα αυτό.

Η Αγία Ελένη γεννήθηκε στο Δρέπανο της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας περί το 247 μ.Χ. Φαίνεται ότι ήταν ταπεινής καταγωγής. στην ιστοριογραφία υπάρχει σχετική διχογνωμία ως προς το αν η μητέρα του Αγίου Κωνσταντίνου υπήρξε σύζυγος ή νόμιμη παλλακίδα του Κωνσταντίου του Χλωρού.

Μεταξύ των ετών 272 - 288 μ.Χ. γέννησε στη Ναϊσό της Μοισίας τον Κωνσταντίνο. Όταν, πέντε έτη αργότερα, ο Κωνσταντίνος Χλωρός έγινε Καίσαρας από τον Διοκλητιανό, αναγκάσθηκε να την απομακρύνει, για να συζευχθεί τη Θεοδώρα, θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και να έχει έτσι το συγγενικό εκείνο δεσμό, ο οποίος θα εξασφάλιζε τη στερεότητα του Διοκλητιανού τετραρχικού συστήματος. Παρά το γεγονός αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε ιδιαίτερα τη μητέρα του. Της απένειμε τον τίτλο της αυγούστης, έθεσε τη μορφή της επί νομισμάτων και έδωσε το όνομά της σε μία πόλη της Βιθυνίας.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της με πολλές ευεργεσίες και την ανοικοδόμηση νέων Εκκλησιών στη Ρώμη (Τιμίου Σταυρού), στην Κωνσταντινούπολη (Αγίων Αποστόλων), στη Βηθλεέμ (βασιλική της Γεννήσεως) και επί του Όρους των Ελαιών (βασιλική της Γεθσημανή). Η Αγία Ελένη πήγε το 326 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ, όπου «μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν ληστῶν», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ένα χρόνο μετά την εύρεση του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου, η Αγία Ελένη πέρασε και από την Κύπρο.

Η Αγία Ελένη κοιμήθηκε με ειρήνη μάλλον το 327 μ.Χ. σε ηλικία ογδόντα ετών. Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι η Αγία προαισθάνθηκε το θάνατό της και με διαθήκη άφησε την περιουσία της στον υιό της και τους εγγονούς της.

Όπως ήταν φυσικό ο υιός της μετέφερε το τίμιο λείψανό της στην Κωνσταντινούπολη και την ενταφίασε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Η Σύναξη αυτών ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία, στο ναό των Αγίων Αποστόλων και στον ιερό ναό αυτών στην κινστέρνα του Βώνου.

Οι Βυζαντινοί τιμούσαν ιδιαίτερα τον Μέγα Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη. Απόδειξη τούτου αποτελεί το γεγονός ότι κατά το Μεσαίωνα ήταν πολύ δημοφιλής στους Βυζαντινούς η απεικόνιση του πρώτου Χριστιανού βασιλέως με τη μητέρα του, που κρατούσαν στο μέσον Σταυρό. Η παράδοση αυτή διατηρείται μέχρι και σήμερα με τα κωνσταντινάτα.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. δ’.
Τοῦ Σταυροῦ σου τὸν τύπον ἐν οὐρανῷ θεασάμενος, καὶ ὡς ὁ Παῦλος τὴν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων δεξάμενος, ὁ ἐν βασιλεῦσιν, Ἀπόστολός σου Κύριε, Βασιλεύουσαν πόλιν τῇ χειρὶ σου παρέθετο· ἣν περίσωζε διὰ παντὸς ἐν εἰρήνη, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Πρῶτος πέφηνας, ἐν Βασιλεῦσι, θεῖον ἕδρασμα, τῆς εὐσεβείας, ἀπ’ οὐρανοῦ δεδεγμένος τὸ χάρισμα· ὅθεν Χριστοῦ τὸν Σταυρὸν ἐφανέρωσας, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν ἐφήπλωσας. Κωνσταντῖνε Ἰσαπόστολε, σὺν Μητρὶ Ἑλένῃ τῇ θεόφρονι, πρεσβεύσατε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Κωνσταντῖνος σήμερον, σὺν τῇ μητρὶ τῇ Ἑλένη, τὸν Σταυρὸν ἐμφαίνουσι, τὸ πανσεβάσμιον ξύλον, πάντων μὲν τῶν Ἰουδαίων αἰσχύνην ὄντα, ὅπλον δὲ πιστῶν, ἀνάκτων κατ᾽ ἐναντίων, δι᾽ ἡμᾶς γὰρ ἀνεδείχθη, σημεῖον μέγα, καὶ ἐν πολέμοις φρικτόν.

Μεγαλυνάριον
Τους της ευσέβειας θείους πυρσούς, και των Αποστόλων, θιασώτας και μιμητός, συν τω Κωνσταντίνω, Ελένην την Αγίαν, ως βασιλέων δόξαν, ανευφημήσωμεν.




Οπτικοακουστικό Υλικό

media
Ακούστε το απολυτίκιο!
media
Ακούστε το απολυτίκιο!
media
Η εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων




Διάφορα Αρχεία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΕΛΕΝΗΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΥΜΝΟΣ (Καισαρίου Δαπόντε)




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Γεωργία Δαμικούκα© (http://www.tempera.gr)
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Γεωργία Δαμικούκα© (http://www.tempera.gr)

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Καζακίδου Μαρία© (byzantineartkazakidou. blogspot.com)
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Καζακίδου Μαρία© (byzantineartkazakidou. blogspot.com)

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Ησυχαστήριο «Παναγία των Βρυούλων»
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Ησυχαστήριο «Παναγία των Βρυούλων»

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Π. Κούβαρη και Ι. Χ. Θωμάς© (icones.gr)
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Π. Κούβαρη και Ι. Χ. Θωμάς© (icones.gr)

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Δια χειρός Γ. Δεσύπρη
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Δια χειρός Γ. Δεσύπρη

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.com)
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι - Λυδία Γουριώτη© (lydiagourioti-iconography.blogspot.com)

Αγία Ελένη
Αγία Ελένη

Αγία Ελένη
Αγία Ελένη

Αγία Ελένη - Ησυχαστήριο «Παναγία των Βρυούλων»
Αγία Ελένη - Ησυχαστήριο «Παναγία των Βρυούλων»

Άγιος Κωνσταντίνος
Άγιος Κωνσταντίνος

Άγιος Κωνσταντίνος - Γεωργία Δαμικούκα© (http://www.tempera.gr)
Άγιος Κωνσταντίνος - Γεωργία Δαμικούκα© (http://www.tempera.gr)

Άγιος Κωνσταντίνος - York, Αγγλία
Άγιος Κωνσταντίνος - York, Αγγλία

Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης και ο Άγιος Κωνσταντίνος - Δια χειρός Δέσποινας Σαρσάκη
Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης και ο Άγιος Κωνσταντίνος - Δια χειρός Δέσποινας Σαρσάκη