Εν δε τη εσχάτη ημέρα τη μεγάλη της εορτής ειστήκει ο Ιησούς και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν· ούπω γαρ ην Πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη. Πολλοί ουν εκ του όχλου ακούσαντες τον λόγον έλεγον· ούτός εστιν αληθώς ο προφήτης· άλλοι έλεγον· ούτός εστιν ο Χριστός· άλλοι έλεγον· μη γαρ εκ της Γαλιλαίας ο Χριστός έρχεται; Ουχί η γραφή είπεν ότι εκ του σπέρματος Δαυίδ και από Βηθλεέμ της κώμης, όπου ην Δαυΐδ, ο Χριστός έρχεται; Σχίσμα ουν εν τω όχλω εγένετο δι΄ αυτόν. Τινές δε ήθελον εξ αυτών πιάσαι αυτόν, αλλ΄ ουδείς επέβαλεν επ΄ αυτόν τας χείρας. Ήλθον ουν οι υπηρέται προς τους αρχιερείς και Φαρισαίους, και είπον αυτοίς εκείνοι· διατί ουκ ηγάγετε αυτόν; Απεκρίθησαν οι υπηρέται· ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος. Απεκρίθησαν ουν αυτοίς οι Φαρισαίοι· μη και υμείς πεπλάνησθε; Μη τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν η εκ των Φαρισαίων; Αλλ΄ ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοί εισί! Λέγει Νικόδημος προς αυτούς, ο ελθών νυκτός προς αυτόν, εις ων εξ αυτών· μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ΄ αυτού πρότερον και γνω τι ποιεί· απεκρίθησαν και είπον αυτώ· μη και συ εκ της Γαλιλαίας ει; Ερεύνησον και ίδε ότι προφήτης εκ της Γαλιλαίας ουκ εγήγερται. Πάλιν ουν αυτοίς ο Ιησούς ελάλησε λέγων· εγώ ειμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ΄ έξει το φως της ζωής.
Νεοελληνική απόδοσις
Την τελευταία ημέρα της γιορτής, την πιο λαμπρή, στάθηκε ο Ιησούς μπροστά στο πλήθος και φώναξε: «Όποιος διψάει, να΄ ρθει σ΄ εμένα και να πιει. Μέσα από κείνον που πιστεύει σ΄ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν». Αυτό το είπε ο Ιησούς εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι πίστευαν σ΄ αυτόν. Γιατί, τότε ακόμα δεν είχαν το Άγιο Πνεύμα, αφού ο Ιησούς δεν είχε δοξαστεί με την ανάσταση. Πολλοί άνθρωποι από το πλήθος, που άκουσαν αυτά τα λόγια, έλεγαν: «Αυτός είναι πραγματικά ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Ενώ άλλοι έλεγαν: «Ο Μεσσίας θα΄ ρθει από τη Γαλιλαία; Η Γραφή δεν είπε πως ο Μεσσίας θα προέρχεται από τους απογόνους του Δαβίδ και θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, το χωριό καταγωγής του Δαβίδ;» Διχάστηκε, λοιπόν, το πλήθος εξαιτίας του. Μερικοί απ΄ αυτούς ήθελαν να τον πιάσουν, κανείς όμως δεν άπλωνε χέρι πάνω του. Γύρισαν, λοιπόν, πίσω οι φρουροί στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Οι φρουροί απάντησαν: «Ποτέ άνθρωπος δε μίλησε όπως αυτός». Τους ξαναρώτησαν τότε οι Φαρισαίοι: «Μήπως παρασυρθήκατε κι εσείς; Πίστεψε σ΄ αυτόν κανένα μέλος του συνεδρίου ή κανείς από τους Φαρισαίους; Μόνον αυτός ο όχλος πιστεύει, που δεν ξέρουν το νόμο του Μωυσή και γι΄ αυτό είναι καταραμένοι». Τους ρώτησε τότε ο Νικόδημος, που ήταν ένας απ΄ αυτούς, εκείνος που είχε πάει στον Ιησού νύχτα λίγον καιρό πριν: «Μήπως μπορούμε σύμφωνα με το νόμο μας να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν τον ακούσουμε και δε μάθουμε τι έκανε;» Αυτοί του είπαν: «Μήπως κατάγεσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Μελέτησε τις Γραφές και θα δεις πως κανένας προφήτης δεν πρόκειτε να έρθει από τη Γαλιλαία». Τότε ο Ιησούς τους μίλησε πάλι και τους είπε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου· όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή».
Σύντομο σχόλιο
Όποιος πλησιάζει τον Ιησού Χριστό αποκτά την αληθινή ζωή και πάντοτε θα φωτίζεται από τον Χριστό ο δρόμος του για να φτάσει ανεμπόδιστα στην αιώνια ζωή.
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Κυριακή 23 Μαΐου 2010
Η ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΖΩΗΣ
Εἶναι μεγάλη ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Θυμούμαστε τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς μαθητές καί χαιρόμαστε, γιατί ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργεῖ καί σέ κάθε πιστό ἄνθρωπο καί τά ἀποτελέσματα εἶναι θαυμαστά. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀναφέρει σχετικά: "Τήν τελευταία μέρα τῆς ἑορτῆς, τήν πιό λαμπρή, στάθηκε ὁ Ἰησοῦς μπροστά στό πλῆθος καί φώναξε: "Ὅποιος διψάει, νά ᾽ρθεῖ σ᾽ ἐμένα καί νά πιεῖ. Μέσα ἀπό ᾽κεῖνον πού πιστεύει σ᾽ ἐμένα, καθώς λέει ἡ Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θά τρέξουν". Αὐτό τό εἶπε ὁ Ἰησοῦς ἐννοώντας τό Πνεῦμα, πού θά ἔπαιρναν ὅσοι θά πίστευαν σ᾽ αὐτόν. Γιατί τότε ἀκόμα δέν εἶχαν τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς δέν εἶχε ἀκόμη δοξαστεῖ μέ τήν ἀνάσταση"......
Εἶναι ἐνδιαφέρον νά δοῦμε ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο πού διψάει. Ποιός εἶναι, τί τοῦ συμβαίνει, τι ζητάει; Καί πῶς ὁ Χριστός τον ξεδιψάει; Ὁ Π.Ν. Τρεμπέλας, ἑρμηνεύοντας τό λόγο αὐτό τοῦ Χριστοῦ, σημειώνει: "Ἐάν κανείς αἰσθάνεται πόθον καί δίψαν ὄχι δι᾽ ἀγαθά ὑλικά καί φθαρτά, ἀλλά διά τήν ἐσωτερικήν γαλήνην καί τήν μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἄς ἔρχεται πρός ἐμέ διά τῆς πίστεως καί ἄς πίνῃ ἐλεύθερα. Πλησίον μου θά ἱκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενεῖς του πόθοι καί θά εὕρῃ ἀνάπαυσιν ἡ ψυχή του. Ἀπό τήν καρδίαν καί τά βάθη τῆς ψυχῆς ἐκείνου, πού πιστεύει εἰς ἐμέ, σύμφωνα μέ τούς λόγους τῆς Γραφῆς, θά τρέξουν ποταμοί ὕδατος, πού θά εἶναι πάντα τρεχούμενο, διά να ποτίζεται ὄχι μόνον ὁ ἴδιος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι, πού ἔρχονται εἰς σχέσιν μ᾽ αὐτόν".
Ὅλη αὐτή ἡ ἐσωτερική καλή ἀλλοίωση εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν τή δίψα τοῦ Θεοῦ, δέν πιστεύουν στό βαθμό πού πρέπει, γι᾽ αὐτό καί δέν γεύονται τή μακαριότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Καί οἱ χριστιανοί πού τηροῦν τίς βασικές ἐντολές, δέν προχωροῦν σε κάτι ἀνώτερο. Βρίσκουν ἀνάπαυση στά συνήθη καί δέν ἀναζητοῦν κάτι περισσότερο καί κάτι καλύτερο. Εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού πάντα ἀναθεωροῦν καί προεκτείνονται, πού ἀναζητοῦν κάτι ἀνώτερο καί εἶναι ἀποφασισμένοι νά τό πετύχουν μέ τόν διαρκή πνευματικό ἀγώνα
« Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Η μακαριότης της Θείας Ζωής (Κυριακή της Πεντηκοστής)
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 14/5/2010
Εἶναι ἐνδιαφέρον νά δοῦμε ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο πού διψάει. Ποιός εἶναι, τί τοῦ συμβαίνει, τι ζητάει; Καί πῶς ὁ Χριστός τον ξεδιψάει; Ὁ Π.Ν. Τρεμπέλας, ἑρμηνεύοντας τό λόγο αὐτό τοῦ Χριστοῦ, σημειώνει: "Ἐάν κανείς αἰσθάνεται πόθον καί δίψαν ὄχι δι᾽ ἀγαθά ὑλικά καί φθαρτά, ἀλλά διά τήν ἐσωτερικήν γαλήνην καί τήν μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἄς ἔρχεται πρός ἐμέ διά τῆς πίστεως καί ἄς πίνῃ ἐλεύθερα. Πλησίον μου θά ἱκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενεῖς του πόθοι καί θά εὕρῃ ἀνάπαυσιν ἡ ψυχή του. Ἀπό τήν καρδίαν καί τά βάθη τῆς ψυχῆς ἐκείνου, πού πιστεύει εἰς ἐμέ, σύμφωνα μέ τούς λόγους τῆς Γραφῆς, θά τρέξουν ποταμοί ὕδατος, πού θά εἶναι πάντα τρεχούμενο, διά να ποτίζεται ὄχι μόνον ὁ ἴδιος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι, πού ἔρχονται εἰς σχέσιν μ᾽ αὐτόν".
Ὅλη αὐτή ἡ ἐσωτερική καλή ἀλλοίωση εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν τή δίψα τοῦ Θεοῦ, δέν πιστεύουν στό βαθμό πού πρέπει, γι᾽ αὐτό καί δέν γεύονται τή μακαριότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Καί οἱ χριστιανοί πού τηροῦν τίς βασικές ἐντολές, δέν προχωροῦν σε κάτι ἀνώτερο. Βρίσκουν ἀνάπαυση στά συνήθη καί δέν ἀναζητοῦν κάτι περισσότερο καί κάτι καλύτερο. Εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι πού πάντα ἀναθεωροῦν καί προεκτείνονται, πού ἀναζητοῦν κάτι ἀνώτερο καί εἶναι ἀποφασισμένοι νά τό πετύχουν μέ τόν διαρκή πνευματικό ἀγώνα
« Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Η μακαριότης της Θείας Ζωής (Κυριακή της Πεντηκοστής)
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 14/5/2010
«Πνεύματος επιδημία»
Ποταμοί ανεξάντλητοι
Ο Κύριος βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής της Σκηνοπηγίας. Οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην εορτή αυτή για να θυμούνται την πορεία των προγόνων τους από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό και επί επτά ημέρες έμεναν σε σκηνές. Την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής, έκαναν αναπαράσταση της εισόδου στη γη της Επαγγελίας. Οι ιερείς έπαιρναν νερό από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και προχωρούσαν προς το Ναό ραντίζοντας το θυσιαστήριο και τα πλήθη.
Αυτή λοιπόν την τελευταία ημέρα της εορτής, ο Κύριος, παίρνοντας αφορμή από τις τελετές της εορτής, άρχισε να διδάσκει με ζωηρή φωνή τα πλήθη λέγοντας: Εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα πνευματική, ας έρχεται σε μένα και ας πίνει. Κοντά μου θα βρει ανάπαυση ἡ ψυχή του. Από τα βάθη της ψυχής του θα τρέξουν ποταμοί αστείρευτου νερού.
Ὁ Κύριος βέβαια με τα λόγια αυτά εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο μετά την Πεντηκοστή θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ Αυτόν. Διότι ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδει νέα και θεϊκή ζωή, δεν είχε ακόμη δοθεί σε κανένα. Διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί με το Πάθος του και την Ανάληψή του.
Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την ψυχή του ανθρώπου; Διότι όταν ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος έρχεται στην ψυχή κάθε βαπτισμένου και χρισμένου πιστού, προσφέρεται ασταμάτητα. Αναβλύζει διαρκώς, δεν αδειάζει ποτέ, ρέει σταθερά και ανεξάντλητα όπως το ποτάμι.
Και ποιο έργο επιτελεί; Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι ἡ αιτία της πνευματικής μας ζωής. Ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος. Καθαρίζει κάθε τι ρυπαρό και αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις. Ενδυναμώνει την ψυχή μας ώστε να ζούμε μία αγία ζωή. Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος προς τους συνανθρώπους μας.
Ο Χριστός, το φως του κόσμου
Μόλις τα πλήθη του λαού άκουσαν τους λόγους αυτούς του Κυρίου, άρχισαν να διχάζονται. Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι: «Αυτός είναι ο Χριστός». Κι άλλοι απορούσαν: «Είναι δυνατόν να προέλθει ο Χριστός από τη Γαλιλαία;» Οι πιο ζηλωτές ήθελαν να Τον συλλάβουν, όμως κανείς δεν τόλμησε να το κάνει, διότι μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε.
Γύρισαν λοιπόν πίσω άπρακτοι Οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν Τον συλλάβατε;» «Ποτέ άλλοτε δεν δίδαξε κανείς με τόση σοφία όπως αυτός ο άνθρωπος», αποκρίθηκαν εκείνοι. Τους ξαναρώτησαν Οι Φαρισαίοι: «Μήπως κι εσείς έχετε πλανηθεί από αυτόν; Κανείς από τους άρχοντες δεν πίστεψε σ’ αυτόν, αλλά μόνο ο καταραμένος όχλος, που δεν ξέρει τον νόμο!» Τότε διαμαρτυρήθηκε ο Νικόδημος: «Πώς μπορούμε να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, εάν δεν τον ακούσουμε πρώτα και μάθουμε τι έκανε;» Κι εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει φανεί ποτέ».
Ὁ Κύριος όμως συνέχισε να κηρύττει λέγοντας: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περιπλανιέται ποτέ στο σκοτάδι της αμαρτίας, αλλά θα έχει μέσα του το ζωοφόρο και πνευματικό φως».
Τι κρίμα όμως. Όλοι αυτοί Οι Ιουδαίοι είχαν δίπλα τους το φως της ζωής, και παρέμεναν στο σκοτάδι. Το φως άγγιξε τη ζωή τους, κι αυτοί Οι δύστυχοι βυθίζονταν περισσότερο στο σκοτάδι, στην άρνηση και την αντίδραση.
Τέτοια κατάσταση επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην ιστορία και ιδιαιτέρως στις μέρες μας. Πόσοι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεχθήκαμε το φως της πίστεως και της αλήθειας. Ὁ Χριστός πλημμύρισε με το φως του τη ζωή μας, όταν βαπτιστήκαμε στο όνομά του. Αυτόν ντυθήκαμε τότε, για να ζήσουμε πλέον μία φωτεινή εν Χριστώ ζωή. Και να πορευόμαστε ως τέκνα φωτός. Δυστυχώς όμως πολλοί Χριστιανοί επηρεάζονται από την αμαρτία και πελαγοδρομούν μέσα στα σκοτάδια του κόσμου. Ψάχνουν αλλού για φως και χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια των αιρέσεων, των παραθρησκειών, των ψευδώνυμων φιλοσοφιών και των αυτοαποκαλούμενων πνευματικών ανθρώπων. Είναι τραγικό να πορεύονται σαν τυφλοί και να χάνουν το δρόμο τους, ενώ είναι δίπλα τους ο Χριστός και τους περιμένει να τους δώσει το φως του.
Μήπως όμως κι εμείς κάποτε επηρεαζόμαστε από τα σκοτάδια του κόσμου της αμαρτίας; Ζούμε πράγματι μέσα στο φως του Χριστού ή μάς ελκύει το σκοτάδι και μας ταλανίζει ἡ αμφιβολία και ἡ πλάνη;
Ας μην ξεγελιόμαστε. Ὁ Χριστός είναι το φως του κόσμου. Και μόνον Αυτός. Ας Τον παρακαλούμε λοιπόν να φωτίζει τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας, τις ενέργειές μας, τα βιώματά μας.
http://www.xfd.gr
Ο Κύριος βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής της Σκηνοπηγίας. Οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην εορτή αυτή για να θυμούνται την πορεία των προγόνων τους από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό και επί επτά ημέρες έμεναν σε σκηνές. Την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής, έκαναν αναπαράσταση της εισόδου στη γη της Επαγγελίας. Οι ιερείς έπαιρναν νερό από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και προχωρούσαν προς το Ναό ραντίζοντας το θυσιαστήριο και τα πλήθη.
Αυτή λοιπόν την τελευταία ημέρα της εορτής, ο Κύριος, παίρνοντας αφορμή από τις τελετές της εορτής, άρχισε να διδάσκει με ζωηρή φωνή τα πλήθη λέγοντας: Εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα πνευματική, ας έρχεται σε μένα και ας πίνει. Κοντά μου θα βρει ανάπαυση ἡ ψυχή του. Από τα βάθη της ψυχής του θα τρέξουν ποταμοί αστείρευτου νερού.
Ὁ Κύριος βέβαια με τα λόγια αυτά εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο μετά την Πεντηκοστή θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ Αυτόν. Διότι ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδει νέα και θεϊκή ζωή, δεν είχε ακόμη δοθεί σε κανένα. Διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί με το Πάθος του και την Ανάληψή του.
Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την ψυχή του ανθρώπου; Διότι όταν ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος έρχεται στην ψυχή κάθε βαπτισμένου και χρισμένου πιστού, προσφέρεται ασταμάτητα. Αναβλύζει διαρκώς, δεν αδειάζει ποτέ, ρέει σταθερά και ανεξάντλητα όπως το ποτάμι.
Και ποιο έργο επιτελεί; Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι ἡ αιτία της πνευματικής μας ζωής. Ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος. Καθαρίζει κάθε τι ρυπαρό και αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις. Ενδυναμώνει την ψυχή μας ώστε να ζούμε μία αγία ζωή. Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος προς τους συνανθρώπους μας.
Ο Χριστός, το φως του κόσμου
Μόλις τα πλήθη του λαού άκουσαν τους λόγους αυτούς του Κυρίου, άρχισαν να διχάζονται. Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι: «Αυτός είναι ο Χριστός». Κι άλλοι απορούσαν: «Είναι δυνατόν να προέλθει ο Χριστός από τη Γαλιλαία;» Οι πιο ζηλωτές ήθελαν να Τον συλλάβουν, όμως κανείς δεν τόλμησε να το κάνει, διότι μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε.
Γύρισαν λοιπόν πίσω άπρακτοι Οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν Τον συλλάβατε;» «Ποτέ άλλοτε δεν δίδαξε κανείς με τόση σοφία όπως αυτός ο άνθρωπος», αποκρίθηκαν εκείνοι. Τους ξαναρώτησαν Οι Φαρισαίοι: «Μήπως κι εσείς έχετε πλανηθεί από αυτόν; Κανείς από τους άρχοντες δεν πίστεψε σ’ αυτόν, αλλά μόνο ο καταραμένος όχλος, που δεν ξέρει τον νόμο!» Τότε διαμαρτυρήθηκε ο Νικόδημος: «Πώς μπορούμε να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, εάν δεν τον ακούσουμε πρώτα και μάθουμε τι έκανε;» Κι εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει φανεί ποτέ».
Ὁ Κύριος όμως συνέχισε να κηρύττει λέγοντας: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περιπλανιέται ποτέ στο σκοτάδι της αμαρτίας, αλλά θα έχει μέσα του το ζωοφόρο και πνευματικό φως».
Τι κρίμα όμως. Όλοι αυτοί Οι Ιουδαίοι είχαν δίπλα τους το φως της ζωής, και παρέμεναν στο σκοτάδι. Το φως άγγιξε τη ζωή τους, κι αυτοί Οι δύστυχοι βυθίζονταν περισσότερο στο σκοτάδι, στην άρνηση και την αντίδραση.
Τέτοια κατάσταση επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην ιστορία και ιδιαιτέρως στις μέρες μας. Πόσοι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεχθήκαμε το φως της πίστεως και της αλήθειας. Ὁ Χριστός πλημμύρισε με το φως του τη ζωή μας, όταν βαπτιστήκαμε στο όνομά του. Αυτόν ντυθήκαμε τότε, για να ζήσουμε πλέον μία φωτεινή εν Χριστώ ζωή. Και να πορευόμαστε ως τέκνα φωτός. Δυστυχώς όμως πολλοί Χριστιανοί επηρεάζονται από την αμαρτία και πελαγοδρομούν μέσα στα σκοτάδια του κόσμου. Ψάχνουν αλλού για φως και χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια των αιρέσεων, των παραθρησκειών, των ψευδώνυμων φιλοσοφιών και των αυτοαποκαλούμενων πνευματικών ανθρώπων. Είναι τραγικό να πορεύονται σαν τυφλοί και να χάνουν το δρόμο τους, ενώ είναι δίπλα τους ο Χριστός και τους περιμένει να τους δώσει το φως του.
Μήπως όμως κι εμείς κάποτε επηρεαζόμαστε από τα σκοτάδια του κόσμου της αμαρτίας; Ζούμε πράγματι μέσα στο φως του Χριστού ή μάς ελκύει το σκοτάδι και μας ταλανίζει ἡ αμφιβολία και ἡ πλάνη;
Ας μην ξεγελιόμαστε. Ὁ Χριστός είναι το φως του κόσμου. Και μόνον Αυτός. Ας Τον παρακαλούμε λοιπόν να φωτίζει τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας, τις ενέργειές μας, τα βιώματά μας.
http://www.xfd.gr
Πράξεις β΄1-11 της Πεντηκοστής
1 Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. 2 καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· 3 καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, 4 καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. 5 Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· 6 γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. 7 ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; 8 καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, 9 Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, 10 Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, 11 Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;
Νεοελληνική απόδοσις
Όταν έφτασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος. Ξαφνικά ήρθε από τον ουρανό μια βουή σαν να φυσούσε δυνατός άνεμος, και γέμισε όλο το σπίτι όπου έμεναν. Επίσης τους παρουσιάστηκαν γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς, που μοιράστηκαν και κάθισαν από μια στον καθένα απ΄ αυτούς. Όλοι τότε πλημμύρισαν από Πνεύμα Άγιο και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Πνεύμα. Στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν τότε ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου. Όταν ακούστηκε αυτή η βουή, συγκεντρώθηκε πλήθος απ΄ αυτούς και ήταν κατάπληκτοι, γιατί ο καθένας τους άκουγε τους αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα. Είχαν μείνει όλοι εκστατικοί και με απορία έλεγαν μεταξύ τους: «Μα αυτοί όλοι που μιλάνε δεν είναι Γαλιλαίοι; Πώς, λοιπόν, εμείς τους ακούμε να μιλάνε στη δική μας μητρική γλώσσα; Πάρθοι, Μήδοι και Ελαμίτες, κάτοικοι της Μεσοποταμίας, της Ιουδαίας και της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Ασίας, της Φρυγίας και της Παμφυλίας, της Αιγύπτου, και από τα μέρη της λιβυκής Κυρήνης, Ρωμαίοι που είναι εγκατεστημένοι εδώ, Κρητικοί και Άραβες, όλοι εμείς, είτε ιουδαϊκής καταγωγής είτε προσήλυτοι, τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού».
Σύντομο σχόλιο
Το Άγιο Πνεύμα αποκαθιστά την ενότητα των ανθρώπων με την αγάπη και την κατανόηση.
Νεοελληνική απόδοσις
Όταν έφτασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος. Ξαφνικά ήρθε από τον ουρανό μια βουή σαν να φυσούσε δυνατός άνεμος, και γέμισε όλο το σπίτι όπου έμεναν. Επίσης τους παρουσιάστηκαν γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς, που μοιράστηκαν και κάθισαν από μια στον καθένα απ΄ αυτούς. Όλοι τότε πλημμύρισαν από Πνεύμα Άγιο και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Πνεύμα. Στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν τότε ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου. Όταν ακούστηκε αυτή η βουή, συγκεντρώθηκε πλήθος απ΄ αυτούς και ήταν κατάπληκτοι, γιατί ο καθένας τους άκουγε τους αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα. Είχαν μείνει όλοι εκστατικοί και με απορία έλεγαν μεταξύ τους: «Μα αυτοί όλοι που μιλάνε δεν είναι Γαλιλαίοι; Πώς, λοιπόν, εμείς τους ακούμε να μιλάνε στη δική μας μητρική γλώσσα; Πάρθοι, Μήδοι και Ελαμίτες, κάτοικοι της Μεσοποταμίας, της Ιουδαίας και της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Ασίας, της Φρυγίας και της Παμφυλίας, της Αιγύπτου, και από τα μέρη της λιβυκής Κυρήνης, Ρωμαίοι που είναι εγκατεστημένοι εδώ, Κρητικοί και Άραβες, όλοι εμείς, είτε ιουδαϊκής καταγωγής είτε προσήλυτοι, τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού».
Σύντομο σχόλιο
Το Άγιο Πνεύμα αποκαθιστά την ενότητα των ανθρώπων με την αγάπη και την κατανόηση.
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ
Η βίαιη πνοή
Ημέρα της Πεντηκοστής. Εκατόν είκοσι πιστοί κι άλλοι ακόμη συγκεντρωμένοι στο ίδιο σπίτι, όλοι με μια ψυχή και με μια καρδιά. Και ξαφνικά ήλθε βοή από τον ουρανό σαν βοή σφοδρού ανέμου. Η βοή αυτή γέμισε όλο το σπίτι όπου βρίσκονταν οι Απόστολοι και οι άλλοι Μαθητές.
Όλα έγιναν ξαφνικά, αιφνιδιαστικά, απροσδόκητα, όπως ξεσπά ξαφνικός και βίαιος άνεμος. Ήταν ένας ήχος από τον ουρανό σαν φωνή βροντής. Γιατί όμως η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος συνοδεύτηκε με το υπερφυσικό αυτό φαινόμενο του βίαιου και ορμητικού ανέμου; Διότι, όπως εξηγούν οι ιεροί ερμηνευτές, η οδός του Αγίου Πνεύματος μοιάζει με την οδό του ανέμου που ακούς την πνοή του αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Δεν ήταν βέβαια ο άνεμος αυτός κάποιοι φυσικό φαινόμενο. Ήταν ένα γεγονός υπερφυσικού χαρακτήρα. Η πνοή του ανέμου ήταν σύμβολο της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος στους συναγμένους Μαθητές. Ήταν το σύμβολο της μυστηριώδους ενεργείας του θείου Πνεύματος. Διότι η πνοή αυτή ήθελε να δείξει ότι μία άλλη πνοή πνευματική εκείνη την ώρα κατερχόταν στις ψυχές των πρώτων πιστών. Και η πνοή αυτή τους γέμισε ολοκληρωτικά. Πλήρωσε τις ψυχές και τα σώματά τους. Τους πλημμύρισε με θείες και έξοχες δωρεές. Εκείνη τη συγκλονιστική ώρα, όλο το σπίτι όπου βρίσκονταν οι Μαθητές έγινε με την πνοή του Αγίου Πνεύματος μια αόρατη πνευματική κολυμβήθρα που μεταμόρφωσε τους ιστούς, τους μετέδωσε μοναδικά υπερφυσικά χαρίσματα και ευλογίες. Όλοι πλημμύρισαν με Πνεύμα Άγιον. Γέμισαν με τις χάριτές του. Έγιναν πλέον άλλοι άνθρωποι. Καινούργιοι. Έφυγαν οι φόβοι τους και οι δισταγμοί τους. Απέκτησαν υπερφυσικές ικανότητες να κάνουν θαύματα. Κι έτρεξαν ενισχυόμενοι από θεία δύναμη στα πέρατα της οικουμένης να κηρύξουν το μήνυμα της Αναστάσεως. Και άλλαξαν όλο τον κόσμο.
Οι πύρινες γλώσσες
Ταυτόχρονα η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος συνοδεύτηκε και μ’ ένα δεύτερο σημείο. Είδαν όλοι με τα μάτια τους να διαμοιράζονται πάνω τους γλώσσες παρόμοιες με τις φλόγες της φωτιάς. Κι άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες! Το Άγιον Πνεύμα τους ενέπνεε να λένε ουράνιες και θεόπνευστες διδασκαλίες! Ήταν τις ημέρες εκείνες στην Ιερουσαλήμ άνθρωποι θεοσεβείς από όλα τα έθνη. Κι όταν έγινε η βοή αυτή του ανέμου, συνάχθηκαν εκεί πολλοί• και όλοι κυριεύθηκαν από έκπληξη. Διότι ο καθένας τους άκουγε τους Μαθητές να μιλούν στη δική τους γλώσσα. Κι εκστατικοί έλεγαν ο ένας στον άλλο: Μα αυτοί όλοι που μιλούν δεν είναι Γαλιλαίοι; Και πώς εμείς ακούμε ο καθένας τη δική μας γλώσσα; Όλοι εμείς που καταγόμαστε από διάφορα μέρη, πώς συμβαίνει να ακούμε όλους αυτούς να μιλούν και να διακηρύττουν στις γλώσσες μας τα μεγάλα και θαυμαστά έργα του Θεού;
Το δεύτερο λοιπό σημείο που συνόδευσε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος ήταν πρωτόγνωρο και πολύ εντυπωσιακό. Γλώσσες που έμοιαζαν με φλόγες πυρός προήλθαν από μια πηγή πυρός και μοιράσθηκαν και κάθισαν πάνω σα κεφάλια των πιστών που ήταν συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος πολλές πύρινες γλώσσες. Τι ακριβώς όμως σήμαινε το δεύτερο αυτό σημείο;
Το πυρ ήταν σύμβολο της παρουσίας του Θεού και της άπειρης δυνάμεώς του. Οι πύρινες γλώσσες δεν ήταν γλώσσες φωτιάς αλλά έτσι έμοιαζαν. Είχαν τη μορφή των γλωσσών, διότι διά του Αγίου Πνεύματος ο ίδιος ο Χριστός θα μιλούσε πλέον στον κόσμο. Αυτός έστειλε στους μαθητές του το Άγιον Πνεύμα για να τους μεταδώσει όχι μόνο τη γνώση αλλά και τη δύναμη της σωτηρίας. Οι πύρινες γλώσσες όμως δήλωναν και κάτι άλλο: Όπως το πυρ έχει φωτιστική και καυστική δύναμη, έτσι και ο λόγος των Αποστόλων θα φώτιζε τους πιστούς και θα τους καθάριζε από κάθε τι το αμαρτωλό. Διότι το Άγιον Πνεύμα σαν φωτιά μαλακώνει τις σκληρές καρδιές, τις αναμορφώνει, κατακαίει τη σκουριά και ανάβει στο εσωτερικό των ανθρώπων μια αόρατη πνευματική φωτιά αγάπης και αφοσιώσεως προς τον Θεό. Μεταβάλλει τις ανθρώπινες καρδιές σε θυσιαστήριο όπου προσφέρονται πνευματικές θυσίες.
Κάποια ιερή μέρα κι εμείς βαπτισθήκαμε και μυρωθήκαμε, λάβαμε με το άγιο Χρίσμα τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και πλημμυρίσαμε με τις ανεξιχνίαστες δωρεές του. Αποκτήσαμε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να γίνουμε άνθρωποι πνευματικοί. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ας κάνουμε μία αυτοεξέταση: Πόσο αξιοποιήσαμε τις θείες και ουράνιες δωρεές του Αγίου Πνεύματος; Πόσο απαρνηθήκαμε τη ματαιότητα του κόσμου; Πόσο αφήσαμε μέσα μας το Άγιον Πνεύμα να μεταμορφώσει τη ζωή μας, να αλλάξει τις καρδιές μας, να αναγεννήσει τους πόθους και τα οράματά μας; Κι επειδή όλοι μας ασφαλώς κατανοούμε ότι ελάχιστα εργαστήκαμε στον εαυτό μας, ας κάνουμε μία νέα αρχή. Κι ας παρακαλούμε καθημερινά το Άγιον Πνεύμα να μας κάνει πνευματέμορφους και πνευματοκίνητους. Ας το ζητούμε αυτό με πόθο στην προσευχή μας από τον άγιο Θεό: «Το Πνεύμα σου το Άγιον μη αντανέλης αφ’ ημών».
Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 200
Ημέρα της Πεντηκοστής. Εκατόν είκοσι πιστοί κι άλλοι ακόμη συγκεντρωμένοι στο ίδιο σπίτι, όλοι με μια ψυχή και με μια καρδιά. Και ξαφνικά ήλθε βοή από τον ουρανό σαν βοή σφοδρού ανέμου. Η βοή αυτή γέμισε όλο το σπίτι όπου βρίσκονταν οι Απόστολοι και οι άλλοι Μαθητές.
Όλα έγιναν ξαφνικά, αιφνιδιαστικά, απροσδόκητα, όπως ξεσπά ξαφνικός και βίαιος άνεμος. Ήταν ένας ήχος από τον ουρανό σαν φωνή βροντής. Γιατί όμως η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος συνοδεύτηκε με το υπερφυσικό αυτό φαινόμενο του βίαιου και ορμητικού ανέμου; Διότι, όπως εξηγούν οι ιεροί ερμηνευτές, η οδός του Αγίου Πνεύματος μοιάζει με την οδό του ανέμου που ακούς την πνοή του αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Δεν ήταν βέβαια ο άνεμος αυτός κάποιοι φυσικό φαινόμενο. Ήταν ένα γεγονός υπερφυσικού χαρακτήρα. Η πνοή του ανέμου ήταν σύμβολο της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος στους συναγμένους Μαθητές. Ήταν το σύμβολο της μυστηριώδους ενεργείας του θείου Πνεύματος. Διότι η πνοή αυτή ήθελε να δείξει ότι μία άλλη πνοή πνευματική εκείνη την ώρα κατερχόταν στις ψυχές των πρώτων πιστών. Και η πνοή αυτή τους γέμισε ολοκληρωτικά. Πλήρωσε τις ψυχές και τα σώματά τους. Τους πλημμύρισε με θείες και έξοχες δωρεές. Εκείνη τη συγκλονιστική ώρα, όλο το σπίτι όπου βρίσκονταν οι Μαθητές έγινε με την πνοή του Αγίου Πνεύματος μια αόρατη πνευματική κολυμβήθρα που μεταμόρφωσε τους ιστούς, τους μετέδωσε μοναδικά υπερφυσικά χαρίσματα και ευλογίες. Όλοι πλημμύρισαν με Πνεύμα Άγιον. Γέμισαν με τις χάριτές του. Έγιναν πλέον άλλοι άνθρωποι. Καινούργιοι. Έφυγαν οι φόβοι τους και οι δισταγμοί τους. Απέκτησαν υπερφυσικές ικανότητες να κάνουν θαύματα. Κι έτρεξαν ενισχυόμενοι από θεία δύναμη στα πέρατα της οικουμένης να κηρύξουν το μήνυμα της Αναστάσεως. Και άλλαξαν όλο τον κόσμο.
Οι πύρινες γλώσσες
Ταυτόχρονα η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος συνοδεύτηκε και μ’ ένα δεύτερο σημείο. Είδαν όλοι με τα μάτια τους να διαμοιράζονται πάνω τους γλώσσες παρόμοιες με τις φλόγες της φωτιάς. Κι άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες! Το Άγιον Πνεύμα τους ενέπνεε να λένε ουράνιες και θεόπνευστες διδασκαλίες! Ήταν τις ημέρες εκείνες στην Ιερουσαλήμ άνθρωποι θεοσεβείς από όλα τα έθνη. Κι όταν έγινε η βοή αυτή του ανέμου, συνάχθηκαν εκεί πολλοί• και όλοι κυριεύθηκαν από έκπληξη. Διότι ο καθένας τους άκουγε τους Μαθητές να μιλούν στη δική τους γλώσσα. Κι εκστατικοί έλεγαν ο ένας στον άλλο: Μα αυτοί όλοι που μιλούν δεν είναι Γαλιλαίοι; Και πώς εμείς ακούμε ο καθένας τη δική μας γλώσσα; Όλοι εμείς που καταγόμαστε από διάφορα μέρη, πώς συμβαίνει να ακούμε όλους αυτούς να μιλούν και να διακηρύττουν στις γλώσσες μας τα μεγάλα και θαυμαστά έργα του Θεού;
Το δεύτερο λοιπό σημείο που συνόδευσε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος ήταν πρωτόγνωρο και πολύ εντυπωσιακό. Γλώσσες που έμοιαζαν με φλόγες πυρός προήλθαν από μια πηγή πυρός και μοιράσθηκαν και κάθισαν πάνω σα κεφάλια των πιστών που ήταν συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος πολλές πύρινες γλώσσες. Τι ακριβώς όμως σήμαινε το δεύτερο αυτό σημείο;
Το πυρ ήταν σύμβολο της παρουσίας του Θεού και της άπειρης δυνάμεώς του. Οι πύρινες γλώσσες δεν ήταν γλώσσες φωτιάς αλλά έτσι έμοιαζαν. Είχαν τη μορφή των γλωσσών, διότι διά του Αγίου Πνεύματος ο ίδιος ο Χριστός θα μιλούσε πλέον στον κόσμο. Αυτός έστειλε στους μαθητές του το Άγιον Πνεύμα για να τους μεταδώσει όχι μόνο τη γνώση αλλά και τη δύναμη της σωτηρίας. Οι πύρινες γλώσσες όμως δήλωναν και κάτι άλλο: Όπως το πυρ έχει φωτιστική και καυστική δύναμη, έτσι και ο λόγος των Αποστόλων θα φώτιζε τους πιστούς και θα τους καθάριζε από κάθε τι το αμαρτωλό. Διότι το Άγιον Πνεύμα σαν φωτιά μαλακώνει τις σκληρές καρδιές, τις αναμορφώνει, κατακαίει τη σκουριά και ανάβει στο εσωτερικό των ανθρώπων μια αόρατη πνευματική φωτιά αγάπης και αφοσιώσεως προς τον Θεό. Μεταβάλλει τις ανθρώπινες καρδιές σε θυσιαστήριο όπου προσφέρονται πνευματικές θυσίες.
Κάποια ιερή μέρα κι εμείς βαπτισθήκαμε και μυρωθήκαμε, λάβαμε με το άγιο Χρίσμα τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και πλημμυρίσαμε με τις ανεξιχνίαστες δωρεές του. Αποκτήσαμε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να γίνουμε άνθρωποι πνευματικοί. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ας κάνουμε μία αυτοεξέταση: Πόσο αξιοποιήσαμε τις θείες και ουράνιες δωρεές του Αγίου Πνεύματος; Πόσο απαρνηθήκαμε τη ματαιότητα του κόσμου; Πόσο αφήσαμε μέσα μας το Άγιον Πνεύμα να μεταμορφώσει τη ζωή μας, να αλλάξει τις καρδιές μας, να αναγεννήσει τους πόθους και τα οράματά μας; Κι επειδή όλοι μας ασφαλώς κατανοούμε ότι ελάχιστα εργαστήκαμε στον εαυτό μας, ας κάνουμε μία νέα αρχή. Κι ας παρακαλούμε καθημερινά το Άγιον Πνεύμα να μας κάνει πνευματέμορφους και πνευματοκίνητους. Ας το ζητούμε αυτό με πόθο στην προσευχή μας από τον άγιο Θεό: «Το Πνεύμα σου το Άγιον μη αντανέλης αφ’ ημών».
Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 200
Κυριακή της Πεντηκοστής (Ιωαν. 7, 37-52)
Πεντηκοστή σήμερα, πλήρωμα και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους αγίους Αποστόλους αλλά και σε ολόκληρη την Εκκλησία, εκπλήρωση της υποσχέσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ότι δεν θα εγκαταλείψει με την Ανάληψή Του τον κόσμο, αλλά θα στείλει τον Παράκλητο, για να κατευθύνει όλους μας και να συγκροτεί, με την ενοποιητική του δύναμη, ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας. Η περικοπή που διαβάζουμε κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία είναι χαρακτηριστική και μας μεταφέρει τόσο τα λόγια του Χριστού, όσο και τις αντιδράσεις των φαρισαίων, προσφέροντας σε όλους εμάς σήμερα το έναυσμα για να κάνουμε κάποιες σημαντικές σκέψεις.
Μέσα στο πλήθος που είχε μαζευτεί για τη γιορτή της σκηνοπηγίας, την οποία γιόρταζαν οι Εβραίοι πενήντα μέρες μετά το Πάσχα, στάθηκε ο Ιησούς και με δυνατή φωνή είπε: “Όποιος διψά, ας έλθει σε εμένα να πιει, γιατί όπως λέει η Γραφή, εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα αναβλύσει από μέσα του ποταμούς ύδατος ζώντος”. Ο Ιωάννης μας εξηγεί ότι με τα λόγια αυτά ο Χριστός εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν όσοι Τον είχαν πιστέψει, γιατί ακόμα δεν υπήρχε το Άγιο Πνεύμα ανάμεσα στους ανθρώπους, μιας που ο Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί, με την Ανάσταση και την Ανάληψή Του στους Ουρανούς. Όπως πάντα, έτσι και σε εκείνη την περίσταση διχάστηκε το πλήθος, και άλλοι έλεγαν ότι ο Ιησούς είναι προφήτης, ενώ άλλοι Τον αμφισβητούσαν. Κάποιοι πάλι, απεσταλμένοι από τους Φαρισαίους, βρισκόντουσαν εκεί με σκοπό να συλλάβουν τον Ιησού, όμως τελικά δεν το αποτόλμησαν, θαυμάζοντας τα λεγόμενά Του. Οι φαρισαίοι αγανακτούν, λέγοντας “μήπως κι εσείς πλανηθήκατε; είδατε κανένα από τους άρχοντες ή από τους φαρισαίους να έχει πιστέψει σε αυτόν; αλλά ο όχλος ο καταραμένος τον πιστεύει, που δεν γνωρίζει το νόμο”. Τέλος, στο επιχείρημα του νομομαθούς Νικοδήμου, που είχε γνωρίσει τον Χριστό και είχε συνομιλήσει μαζί Του, ότι ο νόμος δεν κρίνει κανένα αν προηγουμένως δεν τον ακούσει, απαντούν υπεροπτικά ότι εφόσον ο Ιησούς προέρχεται από τη Γαλιλαία, δεν μπορεί να είναι προφήτης.
Η πρώτη σκέψη που απορρέει από τη σημερινή διήγηση του Ευαγγελίου είναι ότι ο Χριστός αποτελεί την πηγή της ζωής, του ζώντος ύδατος, που ξεδιψά κάθε άνθρωπο που πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Το είπε στη Σαμαρείτιδα, μας καλεί και σήμερα να έρθουμε κοντά Του και να γίνουμε δοχεία της ζωοποιού και αγιαστικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος. Γιατί έχει την δύναμη, όπως ακριβώς έγινε με τους αγίους Αποστόλους, που από φοβισμένους μαθητές τους μεταμόρφωσε σε μια στιγμή σε διάπυρους κήρυκες και διδασκάλους, να φωτίσει την ύπαρξή μας, να αγιάσει τη ζωή μας, να μας προσφέρει την βεβαιότητα της Αναστάσεως και της σωτηρίας. Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο έστειλε ο Χριστός στον κόσμο, είναι εκείνο που ενεργεί την ενότητα στην Εκκλησία, είναι εκείνο που επιτελεί τα Μυστήρια, που κατευθύνει τους πνευματικούς μας πατέρες και μας προφυλάσσει από τις παγίδες του νοητού εχθρού. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος οι Απόστολοι δεν θα τολμούσαν να βγουν από το υπερώο της Ιερουσαλήμ, ούτε να κηρύξουν με παρρησία στον κόσμο τα όσα έζησαν. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, οι Μάρτυρες δεν θα παρέμεναν ακλόνητοι στην πίστη και θα υπέκυπταν στις απειλές των τυράννων. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος η Εκκλησία θα είχε καταλυθεί από τους διώκτες της αλλά και από τις αιρέσεις που σε κάθε εποχή προσπαθούν να πλανήσουν τα μέλη της. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν θα μπορούσαν με ομοφωνία να ορθοτομήσουν την Αλήθεια, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους.
Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος αποτελεί το κριτήριο της Αληθείας και της γνησιότητας, και αυτό είναι το δεύτερο σημαντικό μήνυμα της σημερινής εορτής. Οι Φαρισαίοι αρνούνται τον Ιησού, και προτάσσουν ως σημείο αυθεντικότητας της γνώμης τους ότι ούτε αυτοί ούτε οι άρχοντες πιστεύουν στον Χριστό, αλλά ο όχλος που δεν γνωρίζει το νόμο. Αυτό το επιχείρημα το ακούμε ακόμα και σήμερα, όταν κάποιοι θέλουν να αμφισβητήσουν τις αλήθειες του Ευαγγελίου και της πίστεώς μας. Μας λένε ότι εφόσον έτσι πράττουν οι επιφανείς και οι γραμματιζούμενοι, κατά τον ίδιο τρόπο οφείλουμε κι εμείς να κινούμαστε. Για την Εκκλησία όμως δεν αποτελεί κριτήριο η γνώμη των πολλών, ούτε των επιφανών, ακόμα και αν πρόκειται για τους ίδιους τους ποιμένες της, αλλά ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Στην περίοδο της εικονομαχίας, για παράδειγμα, ακόμα και επίσκοποι και πατριάρχες είχαν πλανηθεί και έγιναν πολέμιοι της εικόνας του Χριστού και των Αγίων. Όταν όμως συγκλήθηκε Σύνοδος σύμφωνα με την τάξη και την Παράδοση της Εκκλησίας, τότε το Άγιο Πνεύμα ήταν εκείνο που κατεύθυνε τη σκέψη των επισκόπων και των μοναχών σε ομοφωνία και έτσι έχουμε την Έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία και αποκατέστησε την αληθινή πίστη και την προσκύνηση των ιερών εικόνων.
Ας ευχηθούμε επομένως και ας προσευχηθούμε, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να προσφέρει πλούσια τη χάρη και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας, ώστε να μας φωτίζει και να μας καθοδηγεί μέσα στην πολυφωνία και τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας, ώστε να μας δείχνει πάντοτε την Αλήθεια και να μας προφυλάσσει από τις πλάνες και από τις παγίδες του εχθρού.
π. Χερουβείμ Βελέτζας
Πηγή:http://xerouveim.blogspot.com/2010/05/23-5-2010.html#more
Δημοσιευμένο από την/τον kantonopou στις Μάϊος 22, 2010
Μέσα στο πλήθος που είχε μαζευτεί για τη γιορτή της σκηνοπηγίας, την οποία γιόρταζαν οι Εβραίοι πενήντα μέρες μετά το Πάσχα, στάθηκε ο Ιησούς και με δυνατή φωνή είπε: “Όποιος διψά, ας έλθει σε εμένα να πιει, γιατί όπως λέει η Γραφή, εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα αναβλύσει από μέσα του ποταμούς ύδατος ζώντος”. Ο Ιωάννης μας εξηγεί ότι με τα λόγια αυτά ο Χριστός εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν όσοι Τον είχαν πιστέψει, γιατί ακόμα δεν υπήρχε το Άγιο Πνεύμα ανάμεσα στους ανθρώπους, μιας που ο Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί, με την Ανάσταση και την Ανάληψή Του στους Ουρανούς. Όπως πάντα, έτσι και σε εκείνη την περίσταση διχάστηκε το πλήθος, και άλλοι έλεγαν ότι ο Ιησούς είναι προφήτης, ενώ άλλοι Τον αμφισβητούσαν. Κάποιοι πάλι, απεσταλμένοι από τους Φαρισαίους, βρισκόντουσαν εκεί με σκοπό να συλλάβουν τον Ιησού, όμως τελικά δεν το αποτόλμησαν, θαυμάζοντας τα λεγόμενά Του. Οι φαρισαίοι αγανακτούν, λέγοντας “μήπως κι εσείς πλανηθήκατε; είδατε κανένα από τους άρχοντες ή από τους φαρισαίους να έχει πιστέψει σε αυτόν; αλλά ο όχλος ο καταραμένος τον πιστεύει, που δεν γνωρίζει το νόμο”. Τέλος, στο επιχείρημα του νομομαθούς Νικοδήμου, που είχε γνωρίσει τον Χριστό και είχε συνομιλήσει μαζί Του, ότι ο νόμος δεν κρίνει κανένα αν προηγουμένως δεν τον ακούσει, απαντούν υπεροπτικά ότι εφόσον ο Ιησούς προέρχεται από τη Γαλιλαία, δεν μπορεί να είναι προφήτης.
Η πρώτη σκέψη που απορρέει από τη σημερινή διήγηση του Ευαγγελίου είναι ότι ο Χριστός αποτελεί την πηγή της ζωής, του ζώντος ύδατος, που ξεδιψά κάθε άνθρωπο που πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Το είπε στη Σαμαρείτιδα, μας καλεί και σήμερα να έρθουμε κοντά Του και να γίνουμε δοχεία της ζωοποιού και αγιαστικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος. Γιατί έχει την δύναμη, όπως ακριβώς έγινε με τους αγίους Αποστόλους, που από φοβισμένους μαθητές τους μεταμόρφωσε σε μια στιγμή σε διάπυρους κήρυκες και διδασκάλους, να φωτίσει την ύπαρξή μας, να αγιάσει τη ζωή μας, να μας προσφέρει την βεβαιότητα της Αναστάσεως και της σωτηρίας. Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο έστειλε ο Χριστός στον κόσμο, είναι εκείνο που ενεργεί την ενότητα στην Εκκλησία, είναι εκείνο που επιτελεί τα Μυστήρια, που κατευθύνει τους πνευματικούς μας πατέρες και μας προφυλάσσει από τις παγίδες του νοητού εχθρού. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος οι Απόστολοι δεν θα τολμούσαν να βγουν από το υπερώο της Ιερουσαλήμ, ούτε να κηρύξουν με παρρησία στον κόσμο τα όσα έζησαν. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, οι Μάρτυρες δεν θα παρέμεναν ακλόνητοι στην πίστη και θα υπέκυπταν στις απειλές των τυράννων. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος η Εκκλησία θα είχε καταλυθεί από τους διώκτες της αλλά και από τις αιρέσεις που σε κάθε εποχή προσπαθούν να πλανήσουν τα μέλη της. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν θα μπορούσαν με ομοφωνία να ορθοτομήσουν την Αλήθεια, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους.
Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος αποτελεί το κριτήριο της Αληθείας και της γνησιότητας, και αυτό είναι το δεύτερο σημαντικό μήνυμα της σημερινής εορτής. Οι Φαρισαίοι αρνούνται τον Ιησού, και προτάσσουν ως σημείο αυθεντικότητας της γνώμης τους ότι ούτε αυτοί ούτε οι άρχοντες πιστεύουν στον Χριστό, αλλά ο όχλος που δεν γνωρίζει το νόμο. Αυτό το επιχείρημα το ακούμε ακόμα και σήμερα, όταν κάποιοι θέλουν να αμφισβητήσουν τις αλήθειες του Ευαγγελίου και της πίστεώς μας. Μας λένε ότι εφόσον έτσι πράττουν οι επιφανείς και οι γραμματιζούμενοι, κατά τον ίδιο τρόπο οφείλουμε κι εμείς να κινούμαστε. Για την Εκκλησία όμως δεν αποτελεί κριτήριο η γνώμη των πολλών, ούτε των επιφανών, ακόμα και αν πρόκειται για τους ίδιους τους ποιμένες της, αλλά ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Στην περίοδο της εικονομαχίας, για παράδειγμα, ακόμα και επίσκοποι και πατριάρχες είχαν πλανηθεί και έγιναν πολέμιοι της εικόνας του Χριστού και των Αγίων. Όταν όμως συγκλήθηκε Σύνοδος σύμφωνα με την τάξη και την Παράδοση της Εκκλησίας, τότε το Άγιο Πνεύμα ήταν εκείνο που κατεύθυνε τη σκέψη των επισκόπων και των μοναχών σε ομοφωνία και έτσι έχουμε την Έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, η οποία και αποκατέστησε την αληθινή πίστη και την προσκύνηση των ιερών εικόνων.
Ας ευχηθούμε επομένως και ας προσευχηθούμε, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να προσφέρει πλούσια τη χάρη και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας, ώστε να μας φωτίζει και να μας καθοδηγεί μέσα στην πολυφωνία και τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας, ώστε να μας δείχνει πάντοτε την Αλήθεια και να μας προφυλάσσει από τις πλάνες και από τις παγίδες του εχθρού.
π. Χερουβείμ Βελέτζας
Πηγή:http://xerouveim.blogspot.com/2010/05/23-5-2010.html#more
Δημοσιευμένο από την/τον kantonopou στις Μάϊος 22, 2010
«Αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού»
Σάλπιγγα ισχυρή η κραυγή του, απόηχος της φωνής του Θεού ο λόγος του. Βλέμμα ικανό να βλέπει εκατοντάδες χρόνια πριν τα ερχόμενα. Προφήτης της Πεντηκοστής ονομάστηκε. Αυτού το «ειρημένον», Ιωήλ του προφήτου, επικαλέστηκε ο Απόστολος Πέτρος στο Προοίμιο του υπέροχου λόγου του στην παγκόσμια σύναξη της ημέρας της Πεντηκοστής, τότε που ιδιώτης και αγράμματος ανεδείχθη των Αποστόλων πρωτόθρονος και της οικουμένης διδάσκαλος.
«Καί ἔσται μετὰ ταῦτα… καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου. καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ».
Η βίαιη πνοή του ουρανού «ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι». Οι φλόγες του πυρός μοιράστηκαν και άγγιξαν τα μέτωπά τους «καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου».
Την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε που στους «προσκαρτερούντες», στους συνηγμένους γύρω από την Παναγία Μητέρα Του και τους αδελφούς Του, προστέθηκαν τρεις χιλιάδες Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες τον τότε κόσμο Ρωμαίοι, Ιουδαίοι και προσήλυτοι.
Την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε που άλλαξε η ιστορία του κόσμου.
* * *
Οι καιροί μας κρίσιμοι, εσχατολογικοί, «αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού».
Στο Μεγάλο Εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής, διαβάζεται η Προφητεία του Ιωήλ πάντα αληθινή και επίκαιρη. «…καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου. καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ».
Η Πεντηκοστή παραμένει το διαρκές παρόν της Εκκλησίας. Η συνεχής παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο. Ο Προφήτης της Πεντηκοστής αναγνωρίζει στον κάθε άνθρωπο το δικαίωμα στην αγάπη και το έλεος της θείας φιλανθρωπίας, την ισότιμη μετοχή του στην ανεκλάλητη χαρά της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Αναγνωρίζει το προνόμιο της μετανοίας, τη διαχρονική δυνατότητα να μεταστραφεί και σήμερα το σκοτεινιασμένο ανθρώπινο πρόσωπο σε «τέκνο φωτόμορφο της Εκκλησίας», άξιο ν’ αλλάξει το σύγχρονο κόσμο.
Η Κυριακή της Πεντηκοστής, η «μεθέορτη και τελευταία εορτή», μπορεί και σήμερα ν’ αποκαλύπτει μεγάλα και παράδοξα. Να φθέγγεται «ξένα ρήματα, ξένα δόγματα και ξένα διδάγματα». Να φανερώνει και σήμερα πίσω από τις απειλητικές λέξεις του παρόντος κόσμου «αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού» της προφητείας το «ξένον θέαμα», το Μέγα Μυστήριο της θείας Οικονομίας, ό,τι πολυτιμότερο αποκάλυψε ο Θεός στον κόσμο, ότι Αυτός κυβερνά την ιστορία του κόσμου.
Να μπορούν και σήμερα οι «προσκαρτερούντες» στο μυστικό υπερώο της Ιερουσαλήμ να δουν, να καταλάβουν, να μοιραστούν τη θεία έμπνευση του υμνωδού της Πρώτης Εορτής, της ενανθρωπήσεως του Κυρίου μας, να δουν στο «αίμα την Σάρκωσιν», στο «πυρ την Θεότητα», στην «ατμίδα δε καπνού, το Πνεύμα το Άγιον, το επελθόν τη Παρθένω και ευωδιάσαν τον κόσμον».
Να πληρωθούν οι ψυχές τους πνευματική, δοξολογική, ιερή αγαλλίαση.
Περιοδικό «Η Δράσις μας», Μάιος 2010
«Καί ἔσται μετὰ ταῦτα… καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου. καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ».
Η βίαιη πνοή του ουρανού «ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι». Οι φλόγες του πυρός μοιράστηκαν και άγγιξαν τα μέτωπά τους «καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου».
Την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε που στους «προσκαρτερούντες», στους συνηγμένους γύρω από την Παναγία Μητέρα Του και τους αδελφούς Του, προστέθηκαν τρεις χιλιάδες Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες τον τότε κόσμο Ρωμαίοι, Ιουδαίοι και προσήλυτοι.
Την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε που άλλαξε η ιστορία του κόσμου.
* * *
Οι καιροί μας κρίσιμοι, εσχατολογικοί, «αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού».
Στο Μεγάλο Εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής, διαβάζεται η Προφητεία του Ιωήλ πάντα αληθινή και επίκαιρη. «…καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου. καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ».
Η Πεντηκοστή παραμένει το διαρκές παρόν της Εκκλησίας. Η συνεχής παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο. Ο Προφήτης της Πεντηκοστής αναγνωρίζει στον κάθε άνθρωπο το δικαίωμα στην αγάπη και το έλεος της θείας φιλανθρωπίας, την ισότιμη μετοχή του στην ανεκλάλητη χαρά της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Αναγνωρίζει το προνόμιο της μετανοίας, τη διαχρονική δυνατότητα να μεταστραφεί και σήμερα το σκοτεινιασμένο ανθρώπινο πρόσωπο σε «τέκνο φωτόμορφο της Εκκλησίας», άξιο ν’ αλλάξει το σύγχρονο κόσμο.
Η Κυριακή της Πεντηκοστής, η «μεθέορτη και τελευταία εορτή», μπορεί και σήμερα ν’ αποκαλύπτει μεγάλα και παράδοξα. Να φθέγγεται «ξένα ρήματα, ξένα δόγματα και ξένα διδάγματα». Να φανερώνει και σήμερα πίσω από τις απειλητικές λέξεις του παρόντος κόσμου «αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού» της προφητείας το «ξένον θέαμα», το Μέγα Μυστήριο της θείας Οικονομίας, ό,τι πολυτιμότερο αποκάλυψε ο Θεός στον κόσμο, ότι Αυτός κυβερνά την ιστορία του κόσμου.
Να μπορούν και σήμερα οι «προσκαρτερούντες» στο μυστικό υπερώο της Ιερουσαλήμ να δουν, να καταλάβουν, να μοιραστούν τη θεία έμπνευση του υμνωδού της Πρώτης Εορτής, της ενανθρωπήσεως του Κυρίου μας, να δουν στο «αίμα την Σάρκωσιν», στο «πυρ την Θεότητα», στην «ατμίδα δε καπνού, το Πνεύμα το Άγιον, το επελθόν τη Παρθένω και ευωδιάσαν τον κόσμον».
Να πληρωθούν οι ψυχές τους πνευματική, δοξολογική, ιερή αγαλλίαση.
Περιοδικό «Η Δράσις μας», Μάιος 2010
ΠΗΓΗ ΥΔΑΤΟΣ ΖΩΝΤΟΣ
Σήμερα η Εκκλησία μέσα από την γιορτή της Πεντηκοστής θυμάται την γενέθλια ημέρα της. Τότε που φανερώθηκε μέσα στην ιστορία και τον κόσμο το προαιώνιο «κεκρυμμένο» μυστήριό της. Το γεγονός και το περιεχόμενο της γιορτής περιγράφουν οι Πράξεις των Αποστόλων, ενώ στο ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε ο Χριστός με έναν σαφή υπαινιγμό αναφέρεται στην δύναμη και την χάρη του Αγίου Πνεύματος.
«Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η Γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος», όποιος πιστεύει σε εμένα, όπως το είπε η Γραφή, θα τρέξουν από την καρδιά του ποταμοί ζωντανού νερού. Ο Χριστός γνωρίζει πόσο βασική αλλά και βασανιστική ανάγκη είναι για τον άνθρωπο η σωματική και πνευματική δίψα. Αρχίζει να διδάσκει: «όποιος διψά ας έρθει σε εμένα και ας πιεί». Το φώναξε δυνατά, για να το ακούσουν οι άνθρωποι μέσα στον θόρυβο και την οχλαγωγία εκείνης της ημέρας, αλλά και κάθε ημέρας και τόπου και εποχής. Έστω και αν το συνειδητοποιεί ο άνθρωπος, στο βάθος της ύπαρξής του διψά για την αλήθεια και την αγάπη, δηλαδή για τον ίδιο τον Θεό. Ο Χριστός χρησιμοποιεί το στοιχείο του νερού, για να μας παραπέμψει στην ζωογόνο δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την αναγεννημένη καρδιά του ανθρώπου.
Πράγματι, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται σε κάθε βαπτισμένο πιστό, προσφέρεται αδιάκοπα. Αναβλύζει διαρκώς και δεν αδειάζει ποτέ. Ρέει σταθερά και ανεξάντλητα, όπως το ποτάμι. Είναι το «ύδωρ το ζών», που δίνει την ζωή του Θεού στον άνθρωπο. Το νερό και το Πνεύμα είναι θεμελιώδη στοιχεία που συναντάμε στην δημιουργία και την αναδημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, της φυσικής και πνευματικής του ζωή «εξ ύδατος και πνεύματος». Το Πνεύμα του Θεού ενεργεί μυστηριωδώς, ζωοποιεί και γεμίζει τα πάντα. Μεταγγίζει την αγάπη και την κοινωνία του Τριαδικού Θεού στην κοινωνία των ανθρώπινων προσώπων. Η πίστη και η εμπειρία της Εκκλησίας μάς λέει ότι η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος διαχέεται διαρκώς μέσα στο Σώμα Της. Ανακαινίζει, αναπλάθει, ανανεώνει και μεταμορφώνει τον πιστό γιατί το φώς του Πνεύματος είναι καθαρτικό και αποκαλυπτικό.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας για το Πνεύμα το Άγιο είναι βαθύς, δυσνόητος και δυσερμήνευτος. Όμως όσο φωτισμένες και αν είναι οι προσεγγίσεις τους, και όσο πλούσιες και αν είναι οι πνευματικές εμπειρίες τους, δεν αναλύουν, δεν εξηγούν και δεν ερμηνεύουν το μυστήριο του Θεού στην πληρότητά του. αυτό παραμένει στην ουσία του ακατάληπτο. Γιατί ο Θεός είναι Θεός, και ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, με όλες τις ομοιότητες και τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους. Οι θεολογικές ορολογίες, δεν απαντούν στο γιατί ο Θεός είναι όπως είναι, αλλά στο πώς ο άνθρωπος θα πετύχει την κοινωνία και την ένωσή του μαζί Του. έτσι φωτιζόμαστε στην ορθή πίστη, και ενισχυόμαστε στον δρόμο της σωτηρίας.
Ο σύγχρονος πολιτισμός μας είναι στην ουσία του αντιπνευματικός. Γι αυτό και ο ορθολογιστής άνθρωπος της εποχής μας αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί την αλήθεια του Τριαδικού Θεού. Με την ηθική αταξία της ζωής του φυγαδεύει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος την αληθινή αγάπη, την πραγματική χαρά, την βαθιά ειρήνη, την μακροθυμία, και την πηγαία καλοσύνη. Αποθεώνει το πρόσκαιρο, το επιφανειακό, το φανταχτερό. Δεν θέλει να διακρίνει το σημαντικό από το ευτελές, το ορθό από το εσφαλμένο. Με αλαζονεία ισχυρίζεται ότι όλα είναι σχετικά και το μόνο που αξίζει να επιδιώκει όποιος κάποιος είναι το χρήσιμο και το ιδιοτελές. Χωρίς την πνοή και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, όσο και αν προσπαθεί μόνος του δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την θολή σύγχυση και τον παραλογισμό στο οποίο ζεί. Μιλά για την ενότητα αλλά ζει την διαίρεση, τον διχασμό και την διάσπαση. Διακηρύττει ότι βρίσκεται στην εποχή της επικοινωνίας, που καταργεί σύνορα και φραγμούς, και όμως εγκλωβίζεται στην απομόνωση, την μοναξιά, την πλήξη και την κατάθλιψη.
Αγαπητοί αδελφοί, μόνο με την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μπορεί ο αγώνας μας να έχει καρπούς για να επανορθώνουμε την σχέση μας, την κοινωνία, με τον εαυτό μας, τον Θεό και τους άλλους. Αμήν.
Αρχιμ. Ν.Κ.
«Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η Γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος», όποιος πιστεύει σε εμένα, όπως το είπε η Γραφή, θα τρέξουν από την καρδιά του ποταμοί ζωντανού νερού. Ο Χριστός γνωρίζει πόσο βασική αλλά και βασανιστική ανάγκη είναι για τον άνθρωπο η σωματική και πνευματική δίψα. Αρχίζει να διδάσκει: «όποιος διψά ας έρθει σε εμένα και ας πιεί». Το φώναξε δυνατά, για να το ακούσουν οι άνθρωποι μέσα στον θόρυβο και την οχλαγωγία εκείνης της ημέρας, αλλά και κάθε ημέρας και τόπου και εποχής. Έστω και αν το συνειδητοποιεί ο άνθρωπος, στο βάθος της ύπαρξής του διψά για την αλήθεια και την αγάπη, δηλαδή για τον ίδιο τον Θεό. Ο Χριστός χρησιμοποιεί το στοιχείο του νερού, για να μας παραπέμψει στην ζωογόνο δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την αναγεννημένη καρδιά του ανθρώπου.
Πράγματι, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται σε κάθε βαπτισμένο πιστό, προσφέρεται αδιάκοπα. Αναβλύζει διαρκώς και δεν αδειάζει ποτέ. Ρέει σταθερά και ανεξάντλητα, όπως το ποτάμι. Είναι το «ύδωρ το ζών», που δίνει την ζωή του Θεού στον άνθρωπο. Το νερό και το Πνεύμα είναι θεμελιώδη στοιχεία που συναντάμε στην δημιουργία και την αναδημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, της φυσικής και πνευματικής του ζωή «εξ ύδατος και πνεύματος». Το Πνεύμα του Θεού ενεργεί μυστηριωδώς, ζωοποιεί και γεμίζει τα πάντα. Μεταγγίζει την αγάπη και την κοινωνία του Τριαδικού Θεού στην κοινωνία των ανθρώπινων προσώπων. Η πίστη και η εμπειρία της Εκκλησίας μάς λέει ότι η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος διαχέεται διαρκώς μέσα στο Σώμα Της. Ανακαινίζει, αναπλάθει, ανανεώνει και μεταμορφώνει τον πιστό γιατί το φώς του Πνεύματος είναι καθαρτικό και αποκαλυπτικό.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας για το Πνεύμα το Άγιο είναι βαθύς, δυσνόητος και δυσερμήνευτος. Όμως όσο φωτισμένες και αν είναι οι προσεγγίσεις τους, και όσο πλούσιες και αν είναι οι πνευματικές εμπειρίες τους, δεν αναλύουν, δεν εξηγούν και δεν ερμηνεύουν το μυστήριο του Θεού στην πληρότητά του. αυτό παραμένει στην ουσία του ακατάληπτο. Γιατί ο Θεός είναι Θεός, και ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, με όλες τις ομοιότητες και τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους. Οι θεολογικές ορολογίες, δεν απαντούν στο γιατί ο Θεός είναι όπως είναι, αλλά στο πώς ο άνθρωπος θα πετύχει την κοινωνία και την ένωσή του μαζί Του. έτσι φωτιζόμαστε στην ορθή πίστη, και ενισχυόμαστε στον δρόμο της σωτηρίας.
Ο σύγχρονος πολιτισμός μας είναι στην ουσία του αντιπνευματικός. Γι αυτό και ο ορθολογιστής άνθρωπος της εποχής μας αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί την αλήθεια του Τριαδικού Θεού. Με την ηθική αταξία της ζωής του φυγαδεύει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος την αληθινή αγάπη, την πραγματική χαρά, την βαθιά ειρήνη, την μακροθυμία, και την πηγαία καλοσύνη. Αποθεώνει το πρόσκαιρο, το επιφανειακό, το φανταχτερό. Δεν θέλει να διακρίνει το σημαντικό από το ευτελές, το ορθό από το εσφαλμένο. Με αλαζονεία ισχυρίζεται ότι όλα είναι σχετικά και το μόνο που αξίζει να επιδιώκει όποιος κάποιος είναι το χρήσιμο και το ιδιοτελές. Χωρίς την πνοή και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, όσο και αν προσπαθεί μόνος του δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την θολή σύγχυση και τον παραλογισμό στο οποίο ζεί. Μιλά για την ενότητα αλλά ζει την διαίρεση, τον διχασμό και την διάσπαση. Διακηρύττει ότι βρίσκεται στην εποχή της επικοινωνίας, που καταργεί σύνορα και φραγμούς, και όμως εγκλωβίζεται στην απομόνωση, την μοναξιά, την πλήξη και την κατάθλιψη.
Αγαπητοί αδελφοί, μόνο με την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μπορεί ο αγώνας μας να έχει καρπούς για να επανορθώνουμε την σχέση μας, την κοινωνία, με τον εαυτό μας, τον Θεό και τους άλλους. Αμήν.
Αρχιμ. Ν.Κ.
Η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας και της ενότητας του γένους μας.
Πεντηκοστή. Η ημέρα που ήλθε εξ ουρανού η ενότητα των ανθρώπων. Διχασμένοι, χωρίς κατανόηση και συμπόνια ζούσαν οι άνθρωποι μετά το γεγονός του πύργου της Βαβέλ. Ήθελαν να φτάσουν στον θρόνο του Θεού. Ήθελαν οι επόμενες γενιές να τους θαυμάζουν. Η αλαζονεία τους όμως, τους έκανε να μην κατανοούν τί ήθελε ο άλλος. Νερό ζητούσαν, λάσπη του έδιναν. Και ο πύργος έμεινε ημιτελής.
Και ήρθε η ημέρα όπου η υπόσχεση του Θεού έγινε πραγματικότητα. Έδωσε ο Θεός το Πνεύμα του στις καρδιές των ανθρώπων. Και άρχισαν να κατανοούν ο ένας τον άλλον. Οι αγράμματοι ψαράδες της Γαλιλαίας μιλούσαν όλες τις γλώσσες των ανθρώπων που είχαν κατακλύσει την Ιερουσαλήμ. Και το πλήθος του κόσμου τους κατανοούσε.
Το Πνεύμα του Θεού εξασφαλίζει, όχι την ενότητα που κατά τα ανθρώπινα εξασφαλίζεται με την βία των όπλων ή των νόμων, αλλά την ενότητα της αγάπης, διότι είναι πνεύμα ενότητας και αγάπης.
Αυτήν την ενότητα που άρχισε να διαχέεται στον κόσμο, είδε και το γένος μας για πρώτη φορά στην ιστορία του. Και είναι το ίδιο το γένος μας απτή απόδειξη της ενότητας αυτής.
Χωρισμένοι λόγω οικονομικών συμφερόντων ζούσαν οι έλληνες στην αρχαιότητα. Και όσες προσπάθειες ενότητας είχαν γίνει, μόνο για λίγο διαρκούσαν, και ακολουθούσε και πάλι ο διχασμός και η μεταξύ μας σύγκρουση. Γεμάτη η αρχαία ελληνική ιστορία από εμφυλίους πολέμους. Και λίγες ένδοξες οι στιγμές της από ανάγκη ενότητας.
Μετά την Αλεξανδρινή εποχή ακολούθησε περίοδος διακοσίων χρόνων συνεχών εμφυλίων πολέμων για λόγους κυριαρχίας της μίας περιοχής επί της άλλης. Του ενός έλληνος επί του άλλου. Σε μια τέτοια κατάσταση μας βρήκαν οι βάρβαροι της Ρώμης και μας κατέλαβαν. Τότε ο ελληνισμός βρέθηκε στα πρόθυρα του αφανισμού.
Και εκεί που όλα έδειχναν ότι το γένος μας οδεύει προς την εξαφάνιση, παρουσιάζεται η Εκκλησία του Θεού και ως εκ θαύματος αρχίζει και η αντίστροφη πορεία προς την ανάδειξη του γένους μας και η ενότητά του μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Πράγματι, χωρίς την Εκκλησία του Χριστού, οι έλληνες δεν θα υπήρχαμε σήμερα. Και αν υπήρχαμε, θα ήμασταν πάλι διαιρεμένοι και αλληλοσφαζόμενοι.
Μέσα και χάρη στην Εκκλησία ο ελληνισμός ανέλαβε τα ηνία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο μοναδικός έλληνας αυτοκράτορας ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος , ο οποίος έδωσε το έναυσμα της ανάδειξης της ελληνοχριστιανικής αυτοκρατορίας. Μέχρι τότε οι ρωμαίοι αυτοκράτορες δεν ήσαν έλληνες. Η Ρώμη φοβάται τον έλληνα. Είναι το δέος της δύναμης που κρύβει μέσα του το γένος μας, είναι και ο φθόνος που νιώθει ο βάρβαρος μπροστά στον δια της βίας υποταγμένο ανώτερό του.
Η ενότητα του γένους που επιτεύχθηκε χάρη στην Εκκλησία ήταν η δημιουργός δύναμης της χιλιόχρονης ένδοξης Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτή η ενότητα διατηρήθηκε χάρη στην Εκκλησία και στα χρόνια της φράγκικης και οθωμανικής κατοχής, και αυτή είναι που οδήγησε το γένος μας ενωμένο να ανακτά την ελευθερία του το 1821 και να αντιμετωπίζει νικηφόρα τους κάθε επιδρομείς και τους κάθε δυνάστες.
Έλληνες. Σήμερα αντιμετωπίζει το γένος μας άλλη μία πρόκληση. Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στον κίνδυνο της καταστροφής του γένους μας και της αλλοίωσης της πίστης μας. Κρατηθείτε γερά και ακλόνητα από το αβύθιστο πλοίο της σωτηρίας μας, την Εκκλησίας. Μείνετε ενωμένοι. Η ενότητα μεταξύ μας και με τον Χριστό, η ενότητα του γένους και της Εκκλησίας μας, πάλι θα μας οδηγήσει σε θρίαμβο. Διότι ό,τι και να κάνει ο κόσμος, όσο αίμα και φωτιά να σπέρνει ανάμεσα στους ανθρώπους, τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός. Και όταν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να σταθεί εναντίον μας;
Να παραμείνουμε ελεύθεροι, μακριά από τους δαίμονες του παρελθόντος και τους σκλάβους τους. Μας λευτέρωσε ο Χριστός από αυτούς. Μακριά από την βρωμιά που προσπαθούν να την παρουσιάσουν οι οπαδοί των δαιμονίων ως «αρχαίο πολιτισμό και θρησκεία».
Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης.
Και ήρθε η ημέρα όπου η υπόσχεση του Θεού έγινε πραγματικότητα. Έδωσε ο Θεός το Πνεύμα του στις καρδιές των ανθρώπων. Και άρχισαν να κατανοούν ο ένας τον άλλον. Οι αγράμματοι ψαράδες της Γαλιλαίας μιλούσαν όλες τις γλώσσες των ανθρώπων που είχαν κατακλύσει την Ιερουσαλήμ. Και το πλήθος του κόσμου τους κατανοούσε.
Το Πνεύμα του Θεού εξασφαλίζει, όχι την ενότητα που κατά τα ανθρώπινα εξασφαλίζεται με την βία των όπλων ή των νόμων, αλλά την ενότητα της αγάπης, διότι είναι πνεύμα ενότητας και αγάπης.
Αυτήν την ενότητα που άρχισε να διαχέεται στον κόσμο, είδε και το γένος μας για πρώτη φορά στην ιστορία του. Και είναι το ίδιο το γένος μας απτή απόδειξη της ενότητας αυτής.
Χωρισμένοι λόγω οικονομικών συμφερόντων ζούσαν οι έλληνες στην αρχαιότητα. Και όσες προσπάθειες ενότητας είχαν γίνει, μόνο για λίγο διαρκούσαν, και ακολουθούσε και πάλι ο διχασμός και η μεταξύ μας σύγκρουση. Γεμάτη η αρχαία ελληνική ιστορία από εμφυλίους πολέμους. Και λίγες ένδοξες οι στιγμές της από ανάγκη ενότητας.
Μετά την Αλεξανδρινή εποχή ακολούθησε περίοδος διακοσίων χρόνων συνεχών εμφυλίων πολέμων για λόγους κυριαρχίας της μίας περιοχής επί της άλλης. Του ενός έλληνος επί του άλλου. Σε μια τέτοια κατάσταση μας βρήκαν οι βάρβαροι της Ρώμης και μας κατέλαβαν. Τότε ο ελληνισμός βρέθηκε στα πρόθυρα του αφανισμού.
Και εκεί που όλα έδειχναν ότι το γένος μας οδεύει προς την εξαφάνιση, παρουσιάζεται η Εκκλησία του Θεού και ως εκ θαύματος αρχίζει και η αντίστροφη πορεία προς την ανάδειξη του γένους μας και η ενότητά του μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Πράγματι, χωρίς την Εκκλησία του Χριστού, οι έλληνες δεν θα υπήρχαμε σήμερα. Και αν υπήρχαμε, θα ήμασταν πάλι διαιρεμένοι και αλληλοσφαζόμενοι.
Μέσα και χάρη στην Εκκλησία ο ελληνισμός ανέλαβε τα ηνία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο μοναδικός έλληνας αυτοκράτορας ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος , ο οποίος έδωσε το έναυσμα της ανάδειξης της ελληνοχριστιανικής αυτοκρατορίας. Μέχρι τότε οι ρωμαίοι αυτοκράτορες δεν ήσαν έλληνες. Η Ρώμη φοβάται τον έλληνα. Είναι το δέος της δύναμης που κρύβει μέσα του το γένος μας, είναι και ο φθόνος που νιώθει ο βάρβαρος μπροστά στον δια της βίας υποταγμένο ανώτερό του.
Η ενότητα του γένους που επιτεύχθηκε χάρη στην Εκκλησία ήταν η δημιουργός δύναμης της χιλιόχρονης ένδοξης Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτή η ενότητα διατηρήθηκε χάρη στην Εκκλησία και στα χρόνια της φράγκικης και οθωμανικής κατοχής, και αυτή είναι που οδήγησε το γένος μας ενωμένο να ανακτά την ελευθερία του το 1821 και να αντιμετωπίζει νικηφόρα τους κάθε επιδρομείς και τους κάθε δυνάστες.
Έλληνες. Σήμερα αντιμετωπίζει το γένος μας άλλη μία πρόκληση. Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στον κίνδυνο της καταστροφής του γένους μας και της αλλοίωσης της πίστης μας. Κρατηθείτε γερά και ακλόνητα από το αβύθιστο πλοίο της σωτηρίας μας, την Εκκλησίας. Μείνετε ενωμένοι. Η ενότητα μεταξύ μας και με τον Χριστό, η ενότητα του γένους και της Εκκλησίας μας, πάλι θα μας οδηγήσει σε θρίαμβο. Διότι ό,τι και να κάνει ο κόσμος, όσο αίμα και φωτιά να σπέρνει ανάμεσα στους ανθρώπους, τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός. Και όταν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να σταθεί εναντίον μας;
Να παραμείνουμε ελεύθεροι, μακριά από τους δαίμονες του παρελθόντος και τους σκλάβους τους. Μας λευτέρωσε ο Χριστός από αυτούς. Μακριά από την βρωμιά που προσπαθούν να την παρουσιάσουν οι οπαδοί των δαιμονίων ως «αρχαίο πολιτισμό και θρησκεία».
Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης.
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
17 Μαΐου 1914: Υπογραφή Πρωτοκόλλου Κέρκυρας
To πρωτόκολλο της Κερκύρας, που υπεγράφη στις 17 Μαΐου του 1914 και παρείχε καθεστώς πλήρους αυτονομίας στη μαχόμενη Βόρειo Ήπειρο, αποτελεί την πρώτη διεθνή αναγνώριση του Βορειοηπειρωτικού Zητήματος.
Ο αιώνας που παρήλθε έκτοτε, παρά την κοσμογονία που επέφερε στην Ευρωπαϊκή και όχι μόνο, γεωπολιτική σφαίρα, δεν δικαίωσε, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τους πόθους του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού και ταυτόχρονα υπέβαλε την εθνική του αντοχή σε ματωμένη δοκιμασία.
Στην παρούσα, αναντίρρητα κρίσιμη ιστορική συγκυρία, το Βορειοηπειρωτικό συνιστά ενεργό εθνικό ζήτημα, με πυλώνες του, την απαίτηση για πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας και τη συνακόλουθη διασφάλιση των ζωτικών συμφερόντων της Ελλάδος, στην ευαίσθητη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Με δεδομένη την πάγια στοχοθεσία της Αλβανίας για πλήρη συρρίκνωση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, προβάλλει αναπόδραστα η αναγκαιότητα, για την σφυρηλάτηση της ενότητος και του αγωνιστικού φρονήματος των αδελφών μας και κυρίως για την υιοθέτηση από την Ελληνική Πολιτεία Εθνικής Στρατηγικής στο Βορειοηπειρωτικό. Μιας Στρατηγικής που θα επιτρέψει στο Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό να παραμείνει και να αναπτύξει όλες τις δημιουργικές του δυνάμεις στις πατρογονικές εστίες, σε εύθετο δε χρόνο, να επιστρέψει ισχυρός στο προσκήνιο της Ελληνικής Ιστορίας και να διεκδικήσει με ελεύθερη βούληση και με την αποφασιστική συμπαράσταση της Μητρός Ελλάδος, κάθε δικαίωμα που απορρέει από τη διεθνή έννομη τάξη.
Η 17 Μαΐου του 1914 αποτελεί ασφαλή οδοδείκτη σε αυτόν τον αγώνα.
Γιατί, Τίποτα δεν τελείωσε ακόμη!
Το ΚΔΣ της Σ.Φ.Ε.Β.Α
ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ότι η Ι.Μ. Κονίτσης, διοργανώνει στις 16/5 στο Δελβινάκι εκδηλώσεις για την επέτειο. Επικοινωνείστε με τα γραφεία της ΣΦΕΒΑ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα για πληροφορίες και τρόπο συμμετοχής.
http://www.sfeva.gr/6148079C.el.aspx
Ο αιώνας που παρήλθε έκτοτε, παρά την κοσμογονία που επέφερε στην Ευρωπαϊκή και όχι μόνο, γεωπολιτική σφαίρα, δεν δικαίωσε, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τους πόθους του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού και ταυτόχρονα υπέβαλε την εθνική του αντοχή σε ματωμένη δοκιμασία.
Στην παρούσα, αναντίρρητα κρίσιμη ιστορική συγκυρία, το Βορειοηπειρωτικό συνιστά ενεργό εθνικό ζήτημα, με πυλώνες του, την απαίτηση για πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας και τη συνακόλουθη διασφάλιση των ζωτικών συμφερόντων της Ελλάδος, στην ευαίσθητη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Με δεδομένη την πάγια στοχοθεσία της Αλβανίας για πλήρη συρρίκνωση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, προβάλλει αναπόδραστα η αναγκαιότητα, για την σφυρηλάτηση της ενότητος και του αγωνιστικού φρονήματος των αδελφών μας και κυρίως για την υιοθέτηση από την Ελληνική Πολιτεία Εθνικής Στρατηγικής στο Βορειοηπειρωτικό. Μιας Στρατηγικής που θα επιτρέψει στο Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό να παραμείνει και να αναπτύξει όλες τις δημιουργικές του δυνάμεις στις πατρογονικές εστίες, σε εύθετο δε χρόνο, να επιστρέψει ισχυρός στο προσκήνιο της Ελληνικής Ιστορίας και να διεκδικήσει με ελεύθερη βούληση και με την αποφασιστική συμπαράσταση της Μητρός Ελλάδος, κάθε δικαίωμα που απορρέει από τη διεθνή έννομη τάξη.
Η 17 Μαΐου του 1914 αποτελεί ασφαλή οδοδείκτη σε αυτόν τον αγώνα.
Γιατί, Τίποτα δεν τελείωσε ακόμη!
Το ΚΔΣ της Σ.Φ.Ε.Β.Α
ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ότι η Ι.Μ. Κονίτσης, διοργανώνει στις 16/5 στο Δελβινάκι εκδηλώσεις για την επέτειο. Επικοινωνείστε με τα γραφεία της ΣΦΕΒΑ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα για πληροφορίες και τρόπο συμμετοχής.
http://www.sfeva.gr/6148079C.el.aspx
1977 Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
1977 Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Σχόλιο
Γνωρίζοντας τα κόλπα της πολιτικής και του εμπορίου, δηλώνουμε ότι η τότε στάση του Α.Π. ήταν απλά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, γνώριμο στους εμπόρους.
Σχόλιο
Γνωρίζοντας τα κόλπα της πολιτικής και του εμπορίου, δηλώνουμε ότι η τότε στάση του Α.Π. ήταν απλά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, γνώριμο στους εμπόρους.
ΤΟ ΨΑΡΙ ΠΑΝΤΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Να ελεγχθούν τα οικονομικά όλων των πολιτικών της τελευταίας 20ετίας !
Ορίστε μια άλλη πηγή εισοδήματος για τα κρατικά ταμεία.
Να ελεγχθούν τα οικονομικά όλων των πολιτικών της τελευταίας 20ετίας και να μοιραστούν εκείνα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν στον ελληνικό λαό!
Πως γίνεται αυτοί οι αχαρακτήριστοι πολίτες, να είναι υπεράνω όλων ημών (που θεωρητικά υπηρετούν), και να μας εμπαίζουν ότι η «βολευτική» τους αποζημίωση είναι ελάχιστη (7,000 ευρώ το λιγότερο... μηνιαίως) την στιγμή που η συντριπτική τους πλειοψηφία διαθέτει τόσα χρήματα και ακίνητα (μέσα σε 1 ή 2 εκλογικές περιόδους...) που ο οποιοσδήποτε έλληνας πολίτης δεν μπορεί να αποκτήσει δουλεύοντας για δεκαετίες, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα!...
Εάν δείτε κάποιον πολιτικό έπειτα από υπουργοποίηση να μην έχει αποκτήσει και μια βίλλα διαστάσεων πολυκατοικίας, να μας ειδοποιήσετε να τον αναφέρουμε ονομαστικά!
Πως γίνεται βέβαια να αποκτούνται τέτοια περιουσιακά στοιχεία την στιγμή που διαμαρτύρονται ότι η βολευτική αποζημίωση δεν επαρκεί ούτε για τα έξοδα τους είναι άξιον απορίας...
Χρειάζεται ομαδική οργάνωση των πολιτών και ενεργοποίηση του ελέγχου του πολιτικού συστήματος από τους ίδιους τους πολίτες.
Χωρίς ενεργούς πολίτες δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία. Και δεν μιλάμε για κομματικοποιημένους αλλά για ενεργούς πολίτες!
Έλληνες/νίδες ομαδική αντίσταση σε κάθε φοροεπιδρομή για την οποία δεν ευθύνεται ο πολίτης αλλά η ανικανότητα και η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας!
ΤΟ ΨΑΡΙ ΠΑΝΤΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
Ορίστε μια άλλη πηγή εισοδήματος για τα κρατικά ταμεία.
Να ελεγχθούν τα οικονομικά όλων των πολιτικών της τελευταίας 20ετίας και να μοιραστούν εκείνα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν στον ελληνικό λαό!
Πως γίνεται αυτοί οι αχαρακτήριστοι πολίτες, να είναι υπεράνω όλων ημών (που θεωρητικά υπηρετούν), και να μας εμπαίζουν ότι η «βολευτική» τους αποζημίωση είναι ελάχιστη (7,000 ευρώ το λιγότερο... μηνιαίως) την στιγμή που η συντριπτική τους πλειοψηφία διαθέτει τόσα χρήματα και ακίνητα (μέσα σε 1 ή 2 εκλογικές περιόδους...) που ο οποιοσδήποτε έλληνας πολίτης δεν μπορεί να αποκτήσει δουλεύοντας για δεκαετίες, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα!...
Εάν δείτε κάποιον πολιτικό έπειτα από υπουργοποίηση να μην έχει αποκτήσει και μια βίλλα διαστάσεων πολυκατοικίας, να μας ειδοποιήσετε να τον αναφέρουμε ονομαστικά!
Πως γίνεται βέβαια να αποκτούνται τέτοια περιουσιακά στοιχεία την στιγμή που διαμαρτύρονται ότι η βολευτική αποζημίωση δεν επαρκεί ούτε για τα έξοδα τους είναι άξιον απορίας...
Χρειάζεται ομαδική οργάνωση των πολιτών και ενεργοποίηση του ελέγχου του πολιτικού συστήματος από τους ίδιους τους πολίτες.
Χωρίς ενεργούς πολίτες δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία. Και δεν μιλάμε για κομματικοποιημένους αλλά για ενεργούς πολίτες!
Έλληνες/νίδες ομαδική αντίσταση σε κάθε φοροεπιδρομή για την οποία δεν ευθύνεται ο πολίτης αλλά η ανικανότητα και η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας!
ΤΟ ΨΑΡΙ ΠΑΝΤΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!
"ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΛΛΑΔΑ"
Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει
Γιώργος Σεφέρης
Τούτες τις ημέρες που όλοι με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας βάλουν στη γωνιά ώστε "δαρμένοι" και πληγωμένοι να δεχτούμε τους ντόπιου και ξένους "Σταυροφόρους" ως μεσσίες , μια παλιότερη αποχαιρετιστήρια επιστολή του τέως Βρετανού πρέσβη,δίνει ένα μήνυμα "εσπερινό" σε όλους.
"Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας – πρώτα στη δεκαετία του ’80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου».
Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμ αστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.
Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους». Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Έλληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας.
Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ως τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ένα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα."
Σαϊμον Γκας*
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ- http://sadentrepese.blogspot.com/2008_12_01_archive.html.
Σχόλιο
Και υπάρχουν μερικοί μερικοί που νομίζουν ότι μπορούν να καταστρέψουν την Ελλάδα και να χαλάσουν τους έλληνες. Αμ δε.
τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει
Γιώργος Σεφέρης
Τούτες τις ημέρες που όλοι με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας βάλουν στη γωνιά ώστε "δαρμένοι" και πληγωμένοι να δεχτούμε τους ντόπιου και ξένους "Σταυροφόρους" ως μεσσίες , μια παλιότερη αποχαιρετιστήρια επιστολή του τέως Βρετανού πρέσβη,δίνει ένα μήνυμα "εσπερινό" σε όλους.
"Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας – πρώτα στη δεκαετία του ’80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου».
Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμ αστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.
Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους». Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Έλληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας.
Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ως τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ένα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα."
Σαϊμον Γκας*
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ- http://sadentrepese.blogspot.com/2008_12_01_archive.html.
Σχόλιο
Και υπάρχουν μερικοί μερικοί που νομίζουν ότι μπορούν να καταστρέψουν την Ελλάδα και να χαλάσουν τους έλληνες. Αμ δε.
Δίποδα κτήνη
Δικαστήριο της Λαχόρης στο ανατολικό Πακιστάν καταδίκασε δύο αδελφούς σε ακρωτηριασμό της μύτης και των αυτιών τους, κρίνοντας ότι οι κατηγορούμενοι ακρωτηρίασαν με τον ίδιο τρόπο ένα κορίτσι που αρνήθηκε να παντρευτεί τον έναν από αυτούς. Ο πρόεδρος του αντιτρομοκρατικού δικαστηρίου της Λαχόρης εξέδωσε την απόφαση βάσει του ισλαμικού νόμου ο οποίος εφαρμόστηκε στο Πακιστάν από το στρατιωτικό καθεστώς του Ζία Ουλ Χάκ το 1979. Καταδίκασε επίσης του δύο αδελφούς σε ισόβια κάθειρξη, ενώ καταζητούνται τρεις συνεργοί τους. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, οι δύο αδελφοί Σερ Μοχάμαντ και Αμανατ Αλι, απήγαγαν την 22χρονη εξαδέλφη τους Φαλιλάτ Μπίμπι υπό την απειλή όπλου τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ο πατέρας της άτυχης κοπέλας αρνήθηκε να συγκατατεθεί στον γάμος της με τον Μοχάμαντ. Έδεσαν μια θηλιά γύρω από το λαιμό της και προσπάθησαν να την στραγγαλίσουν. Δεν τα κατάφεραν όμως και ο Σερ Μοχάμαντ πήρε ένα μαχαίρι και της έκοψε την μύτη και τα αυτιά, δήλωσε ο εισαγγελέας. Σύμφωνα με την αγγλόφωνη εφημερίδα Dawn,η μητέρα της άτυχης κοπέλα πέθανε από το σοκ όταν αντίκρισε την κόρη της ακρωτηριασμένη και λουσμένη στο αίμα.
(εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ)
Σχόλιο
Το Ισλάμ δεν μπορεί να βελτιώσει το ανθρώπινο κτήνος, παρά τις αυστηρές τιμωρίες που επιβάλλει. Το περίεργο είναι ότι υπάρχουν γυναίκες που υποστηρίζουν το Ισλάμ. Έχουν άδικο όσοι τις λένε μαζοχίστριες; ή ,όπως λέει ο Καντάφι, «κομοδίνα» δηλαδή άψυχα διακοσμητικά όντα;
(εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ)
Σχόλιο
Το Ισλάμ δεν μπορεί να βελτιώσει το ανθρώπινο κτήνος, παρά τις αυστηρές τιμωρίες που επιβάλλει. Το περίεργο είναι ότι υπάρχουν γυναίκες που υποστηρίζουν το Ισλάμ. Έχουν άδικο όσοι τις λένε μαζοχίστριες; ή ,όπως λέει ο Καντάφι, «κομοδίνα» δηλαδή άψυχα διακοσμητικά όντα;
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
Ακούστε τον Bill, κάτι ξέρει!!!
Ο Bill Gates, ιδρυτής και κύριος ιδιοκτήτης της Microsoft και ένας από τους πλουσιώτερους ανθρώπους στον κόσμο, σε μια πρόσφατη ομιλία του σε μαθητές γυμνασίου, μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο.
Μιλάει για το πώς οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πώς αυτή η αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.
Κανόνας 1
Η ζωή δεν είναι δίκαιη - συνήθισέ το!
Κανόνας 2
Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτοεκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.
Κανόνας 3
Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.
Κανόνας 4
Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.
Κανόνας 5
Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.
Κανόνας 6
Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι' αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.
Κανόνας 7
Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.
Κανόνας 8
Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.
Κανόνας 9
Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.
Κανόνας 10
Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.
Κανόνας 11
Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.
http://orthodoxgreek.blogspot.com/2010/05/bill.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)