«Την τύχη του κάθε λαός
την κάνει μοναχός του
και όσα του φταίει η κούτρα του
δεν του τα κάνει ο εχθρός του»
κρητική μαντινάδα
Δημοσιεύω ένα παλιό άρθρο μου - του 2003 - με το οποίο υπερασπίστηκα το λειτούργημα ή αποστολή, κατ’ εμέ, του δασκάλου. Σήμερα που ο κόσμος αλαφιάστηκε από την κρίση και οι πάντες αναζητούν εξιλαστήρια θύματα το ξαναδημοσιεύω. Ακούγονται εξωφρενικά πράγματα. Ότι φταίνε για την κρίση οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι άνεργοι και μένουν στο ημίφως οι κατσαρίδες, που διέλυσαν τον τόπο. Και καταντήσαμε να...μειώνονται οι μισθοί μας, για να καλύψουμε όσα το κλεφτοκατσικάδικο ήθος, που κυβέρνησε τον τόπο μας, ενθυλάκωσε.
Έγραφα:
«Η μορφή και η αιτίαση συχνή: εσείς οι δάσκαλοι δεν δουλεύετε. Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρια κάθεστε και πληρώνεστε. Μπαίνετε στην τάξη, δύο “λα-λα η Λόλα” και πέρασε η ώρα. Κάποιοι άλλοι, περισσότερο προσβλητικοί και προκλητικοί, μάς προσάπτουν και την τεμπελιά ως συνοδοιπόρο του βίου μας: “Είστε τεμπέληδες”. (Η φράση αυτή είναι και η ερεθιστική άκανθα για την συγγραφή του παρόντος άρθρου, την οποία μου εκσφενδόνισε “ελεύθερος” επαγγελματίας). Άλλοι μας κατατάσσουν ανενδοίαστα στον δημοσιοϋπαλληλικό εσμό, στην αργόσχολη στρατιά των κηφήνων του δημοσίου. Και είναι γνωστό πως σήμερα η φράση “δημόσιος υπάλληλος”, προκαλεί την ίδια αποστροφή, που προκαλούσε κάποτε η θέα ενός χολεριασμένου ή λεπρού. Οι κακοπροαίρετοι αυτοί ψόγοι δεν εκπλήσσουν όμως κανέναν. Είναι ένα ακόμη σημείο παρακμής. Το αντίθετο θα μας εξέπληττε. Μια κοινωνία παρηκμασμένη και βυθισμένη στην τηλεοπτική αποχαύνωση και… εκκένωση, τους τελευταίους που θα εκτιμούσε είναι τους δασκάλους. Γιατί όμως έχουμε πολλές απαιτήσεις από τους δασκάλους; Δεν έχουν αντιληφθεί μερικοί ότι η απαιδευσία, η αποκοπή μας από τα πλουσιότερα πολιτιστικά κοιτάσματα που υπάρχουν στον πλανήτη -αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Ρωμιοσύνη- είναι η ασφαλής οδός για την οριστική επικράτηση του αμερικανικού διανοητικού εξαποικισμού; Δεν έχουμε καταλάβει ότι η πολιτεία θέλει δασκάλους που θα προετοιμάζουν άτομα, τα οποία θα συνωστίζονται μεθαύριο στους προθαλάμους των πολιτικών γραφείων εκλιπαρώντας για μια θέση απασχόλησης και όχι εργασίας; Γιατί δεν στρέφονται οι πολίτες σ’ αυτούς που είναι υπεύθυνοι για το εκπαιδευτικό μας ναυάγιο και χτυπούν τον εύκολο στόχο, τον δάσκαλο; Σήμερα αγνοούμε όλοι μας ποιος είναι ο σκοπός της Παιδείας. Τι άνθρωπο θέλουμε να μορφώσουμε. Είναι υπεύθυνος ο δάσκαλος, είναι δείγμα οκνηρίας του, το ότι η Παιδεία στράφηκε μονομερώς στην απονομή βεβαιώσεων τυπικών προσόντων επαγγελματικής αποκατάστασης; Αυτό είναι το παιδευτικό μας πρότυπο, απονομητές τίτλων και πτυχίων και όχι μεταλαμπαδευτές αξιών και γι’ αυτήν την δουλειά δεν χρειάζονται αφοσιωμένοι και “μετ’ επιστήμης” παιδαγωγοί.
Κάποτε λέγαμε ότι τα επαγγέλματα του δασκάλου, του γιατρού, του πολιτικού είναι λειτουργήματα. Την λέξη λειτούργημα από την λέξη επάγγελμα τις χωρίζει το εξής απλό εν τη μεγαλοπρέπειά του: στο μεν επάγγελμα πρώτιστη επιδίωξη είναι το υλικό κέρδος, στο δε λειτούργημα επικρατεί η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια, το φιλότιμο “η ευαίσθητη σύναρση στην αγωνία του πλησίον”, η ανιδιοτελής διακονία του λαού. Δεν θέλω να αναφερθώ στις απολαβές των δασκάλων, που είναι από τις χαμηλότερες του Δημοσίου, θα μεταφέρω όμως την σύσταση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου : “Δει μετ’ αφθονίας επιρρέειν τοις δασκάλοις την αναγκαίαν χορηγίαν, ίνα μη κάμνωσι μηδέ εκλύωνται μηδέ περί τα μικρά σχολάζοντες των μεγάλων αποστερώσιν εαυτούς, ίνα τα πνευματικά εργάζωνται μηδένα των βιωτικών ποιούμενοι λόγον”, δηλαδή, πρέπει να αμείβεται “μετ’ αφθονίας” ο δάσκαλος, για να μην απελπίζεται και ασχολείται με μικροπράγματα, αλλά να επιδίδεται απερίσπαστος στο πνευματικό του έργο. Θα ρωτήσει κάποιος ότι αν αυξηθούν οι μισθοί σας θα βελτιωθεί η Παιδεία; Όχι, σίγουρα όχι. Εξήγησα ότι το πρόβλημα του όλου εκπαιδευτικού μας συστήματος εστιάζεται στην μόλυνση που αυτό έχει υποστεί από την περιρρέουσα σκυβαλοκρατία και αναξιοκρατία. Και ντρέπομαι ειλικρινά, όταν ο συνδικαλιστικός συρφετός μάς “κατεβάζει” σε απεργίες, διεκδικώντας μόνο “αύξηση των αποδοχών μας”. Μας κατηγορούν σήμερα για τεμπελιά και αναξιότητα. Φταίμε εμείς για την αναξιοκρατία και μετριοκρατία και την ανύπαρκτη …ευθυνοκρατία; Φταίμε εμείς που τα πανεπιστήμια διαλύθηκαν και είναι πεδία άγριου κομματισμού και κατασπατάλησης των κοινοτικών πόρων;
(Σ΄ ένα του σπουδαίο άρθρο ο καθηγητής χειρουργικής Δ. Αλεξίου έγραφε: “Σήμερα η Ελλάδα από την κληρονομική μοναρχία πέρασε σε κληρονομικό πανεπιστήμιο. Οι σχολές βρίσκονται σε κατάσταση καταρρέοντος ανατολικού καθεστώτος. Οι πανεπιστημιακές θέσεις καταλαμβάνονται από στενού βαθμού συγγενείς μεγαλόβαθμων καθηγητών με απαραίτητο εφόδιο το πιστοποιητικό κομματικής υποτέλειας”). Φταίμε εμείς για τις απανωτές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αναπτερώσεις, αναγεννήσεις και αναπαλαιώσεις- άθυρμα το σχολείο στα χέρια ουρανοκατέβατων πολιτικών; Φταίμε για το όνειδος των σχολικών βιβλίων, της έλλειψης σχολικών διδακτηρίων; Ποιος μας δίδαξε και πώς θα διδάξουμε και εμείς, “ότι παιδείαν χρη μόνην ηγείσθαι την εις αρετήν προσάγουσαν· ουχί δε εις χρηματισμόν ή τινα βιοποριστικήν επιτήδευσιν...” ότι η παιδεία είναι συνώνυμο της αρετής και όχι επιτήδευμα για χρηματισμό, κατά τον Ευσέβιο Καισαρείας, που απηχεί τις απόψεις του Πλάτωνα. Αφήσαμε την Παιδεία στα χέρια μαθητευόμενων μάγων και τα φορτώνουμε όλα στον δάσκαλο. Να μην γενικεύουμε όμως την κατάσταση. “Όπου γενικότης εκεί επιπολαιότης”, θα γράψει ο Παπαδιαμάντης. Είμαστε αρκετοί που ονειρευόμαστε μια παιδεία καλύτερη, που αγωνιούμε, που μαχόμαστε, που έχουμε ενώπιόν μας αυτό που έλεγε ο Πλούταρχος για τον Λυκούργο τον Σπαρτιάτη ότι: “είθιζε τους πολίτας μη βούλεσθαι μηδ’ επίστασθαι κατ’ ιδίαν ζην, αλλ’ ώσπερ τας μελίττας συμφυείς όντας αεί.. και όλους είναι της πατρίδος”. (Τι θαυμάσιο κείμενο!). Συνήθιζε τους πολίτες να μην κοιτούν μόνο το δικό τους καλό, αλλά, όπως οι μέλισσες, να αλληλοβοηθιούνται (να η κοινότης, η Εκκλησία, η ενορία). Αυτό το “όλους είναι της πατρίδος” δεν παραπέμπει στον Μακρυγιάννη, στο “τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί”; (Είναι εκπληκτική η αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού).
Ερώτηση, αντί επιλόγου: γνωρίζουν οι επικριτές μας ότι τις λέξεις: φιλότιμο, αξιοπρέπεια, φιλανθρωπία, εντιμότητα, πατρίδα, Χριστός, Κανάρης, Μέγας Βασίλειος, Παύλος Μελάς, Παναγία, εθνικός ύμνος, Κοσμάς ο Αιτωλός, το παιδί τις συναντάει μία ή δύο φορές ή και καθόλου στα βιβλία του δημοτικού; Κατά τα άλλα φταίνε οι δάσκαλοι που δεν δουλεύουν...» ή για την οικονομική, το ορθότερο πνευματική, κρίση. Ας ξέρουμε πως μιας οικονομικής κατάρρευσης, προηγείται μια πνευματική ήττα.
Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ
Μην μας προκαλούν οι Γερμανοί, γιατί θα την πατήσουν.
Τι θα συνέβαινε άραγε αν μια απλή ελληνική κυβέρνηση που σέβεται και εκφράζει τον λαό της…
Εθνικοποιούσε το αεροδρόμιο Ελ.Βελ;
Εθνικοποιούσε τα ναυπηγία Σκαραμαγκά;
Πέταγε στα μούτρα των Γερμανών και των δήθεν «τέλειων» βιομηχανιών τους τα «λοξά» υποβρύχια;
Έστελνε τα LEOPARD για παλιοσίδερα
Σταματουσε την εισαγωγή πολεμικού υλικού από την Γερμανία;
(υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν καλύτερα πορτοκάλια)
Απαιτούσε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ τα κλεμμένα χρήματα και τους πολιτιστικούς μας θησαυρούς;
Μέχρι σήμερα η Ε.Ε ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Μόνο στους ... υπαλλήλους της πολιτικούς.
Αντίθετα: ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΑΔΑ Η Ε.Ε ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.
Αν βέβαια η κυβέρνηση είχε «αδένες» και δεν ήταν «παροπλισμένοι αδένες» που μασκαρεύτηκαν πολιτικοί.
Τι θα συνέβαινε άραγε αν μια απλή ελληνική κυβέρνηση που σέβεται και εκφράζει τον λαό της…
Εθνικοποιούσε το αεροδρόμιο Ελ.Βελ;
Εθνικοποιούσε τα ναυπηγία Σκαραμαγκά;
Πέταγε στα μούτρα των Γερμανών και των δήθεν «τέλειων» βιομηχανιών τους τα «λοξά» υποβρύχια;
Έστελνε τα LEOPARD για παλιοσίδερα
Σταματουσε την εισαγωγή πολεμικού υλικού από την Γερμανία;
(υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν καλύτερα πορτοκάλια)
Απαιτούσε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ τα κλεμμένα χρήματα και τους πολιτιστικούς μας θησαυρούς;
Μέχρι σήμερα η Ε.Ε ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Μόνο στους ... υπαλλήλους της πολιτικούς.
Αντίθετα: ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΑΔΑ Η Ε.Ε ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.
Αν βέβαια η κυβέρνηση είχε «αδένες» και δεν ήταν «παροπλισμένοι αδένες» που μασκαρεύτηκαν πολιτικοί.
ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΙΣ ΜΚΟ
Την ώρα που ζητούν από τον λαό θυσίες, εκατομμύρια δαπανώνται υπέρ των ΜΚΟ που καμία υπηρεσία δεν προσφέρουν στον λαό.
Για περισσότερα βλέπε εδώ. http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/02/blog-post_466.html
Για περισσότερα βλέπε εδώ. http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/02/blog-post_466.html
H ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ. Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑΣ.
http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/02/blog-post_3605.html#more
http://teachers-limnou.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html
http://teachers-limnou.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html
Να πως έγιναν τα χρέη και πού βρίσκονται τα κλεμμένα!
Τρύπα» δις στη φορομεταρρύθμιση
Να πως έγιναν τα χρέη και πού βρίσκονται τα κλεμμένα!
Τεράστιες απώλειες εσόδων του Δημοσίου προκαλεί, σύμφωνα με έμπειρους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, μια «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που έχει ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα φοροαποφυγής κυρίως από μεγάλες εταιρείες, με «όχημα» υπεράκτιες εταιρείες.
Ξέχασαν να διορθώσουν «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που πριμοδοτεί τη φοροαποφυγή μέσω υπεράκτιων εταιρειών!
Τεράστιες απώλειες εσόδων του Δημοσίου προκαλεί, σύμφωνα με έμπειρους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, μια «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που έχει ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα φοροαποφυγής κυρίως από μεγάλες εταιρείες, με «όχημα» υπεράκτιες εταιρείες.
Σε μια προσπάθεια περιορισμού της φοροαποφυγής μέσω off shore εταιρειών, είχε προβλεφθεί στο άρθρο 31 του νόμου 2238/1994 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος) ότι δεν εκπίπτουν από τα έσοδα των εταιρειών οι δαπάνες «για αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών από εξωχώρια εταιρία, καθώς και τα δικαιώματα ή οι αποζημιώσεις που καταβάλλει αυτή σε εξωχώρια εταιρία για τη χρησιμοποίηση στην Ελλάδα τεχνικής βοήθειας, ευρεσιτεχνιών, σημάτων, σχεδίων, μυστικών βιομηχανικών μεθόδων και τύπων, πνευματικής ιδιοκτησίας και άλλων συναφών δικαιωμάτων».
Ουσιαστικά, δηλαδή, η διάταξη αυτή απαγορεύει στις επιχειρήσεις να συναλλάσσονται με υπεράκτιες εταιρείες, στο βαθμό που οι πραγματοποιούμενες δαπάνες δεν εκπίπτουν από τα έσοδα. Όμως, στη διάρκεια της θητείας του κ Νίκου Χριστοδουλάκη προστέθηκε άλλη μια φράση στη διάταξη, που ακυρώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το περιεχόμενό της.
Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται μια «πονηρή» εξαίρεση: «Από την εφαρμογή της διάταξης αυτής εξαιρούνται δαπάνες που αφορούν αγορά ή μεταφορά στην Ελλάδα αργού πετρελαίου, πετρελαιοειδών ή άλλων προϊόντων για τα οποία δημοσιεύονται δείκτες τιμών χονδρικής πώλησης και τα οποία αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε οργανωμένη χρηματιστηριακή αγορά προϊόντων».
Έμπειρα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών αναφέρουν ότι με τη διατύπωση αυτή, με την οποία φαίνεται ότι κατά βάση επιδιώχθηκε να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των διυλιστηρίων της χώρας, τα οποία αγοράζουν αργό πετρέλαιο από υπεράκτιες εταιρείες, ουσιαστικά δίνεται στις μεγάλες, κυρίως, επιχειρήσεις η δυνατότητα να αγοράζουν όλες τις πρώτες ύλες τους, που είναι διαπραγματεύσιμες σε διεθνή χρηματιστήρια, από υπεράκτιες εταιρείες.
Με την εξαίρεση αυτή, οι εγχώριες επιχειρήσεις μπορούν να εμφανίζουν τεράστια ποσά τιμολογίων αγοράς πρώτων υλών από υπεράκτιες εταιρείες δικών τους συμφερόντων και να μειώνουν τη φορολογική τους επιβάρυνση στην Ελλάδα, μεταφέροντας εισοδήματα σε χώρες-παραδείσους, με πολύ χαμηλές φορολογικές επιβαρύνσεις. Επιπλέον, η αγορά των πρώτων υλών με τον τρόπο αυτό επιτρέπει στις πολυεθνικές να «φουσκώνουν» τεχνητά τα κόστη τους, αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό και το επίπεδο των χονδρικών τιμών στην Ελλάδα.
Στελέχη του υπ. Οικονομικών τονίζουν ότι η συγκεκριμένη διάταξη είναι επιτακτική ανάγκη να καταργηθεί η να περιορισθεί σε ελάχιστες περιπτώσεις το πεδίο εφαρμογής της, στο πλαίσιο της φορολογικής μεταρρύθμισης, αλλιώς θα παραμείνει διάπλατα ανοικτό ένα «παράθυρο» φοροαποφυγής πολύ μεγάλων εταιρειών. Όμως, εκφράζουν την έκπληξή τους, για το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη διάταξη δεν έχει καν επανεξετασθεί από τους εισηγητές της μεταρρύθμισης και πιθανότατα θα διατηρηθεί στη σημερινή της μορφή, παρότι υποτίθεται ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια για τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.
πηγη paron.gr
Εκπρόσωπος της Οργάνωσης STOPCARTEL επισήμανε χθές βράδυ ότι η αποκάλυψη στο Παρόν, την οποία απέκρυψαν τα υπόλοιπα συμβατικά ΜΜΕ,τα οποία ελέγχουν οι εμποροβιομήχανοι και οι τραπεζίτες, φέρνει στο φως,τούς μηχανισμούς δημιουργίας του δημόσιου χρέους και την τύχη των χρημάτων τού ελληνικού λαού.
-Με την σκανδαλώδη αυτή φοροαποφυγή επιβαρύνετο το δημόσιο χρέος
-Με τη διαδικασία αυτή επιτυγχάνετο υπερτιμολόγηση των εισαγόμενων για μεταποίηση πρώτων υλών διαφόρων κλάδων της βιομηχανίας.
-Με την υπερτιμολόγηση αυτή τροφοδοτείτο η ελληνική ενδημική ακρίβεια μέσω της οποίας πολλαπλασιάζοντο και προέκυπταν τα υπερκέρδη .
-Με τον ίδιο μηχανισμό μεγάλο μέρος των υπερκερδών των εμποροβιομηχάνων παρέμεναν και παραμένουν κρυφά στό εξωτερικό.
Η κυβέρνηση θα πρέπει μέσα από το φορολογικό νομοσχέδιο να φράξει τώρα αυτή την κεκρόπορτα της μεγάλης ληστείας σε βάρος τών πολιτών...
από το deltio11
Να πως έγιναν τα χρέη και πού βρίσκονται τα κλεμμένα!
Τεράστιες απώλειες εσόδων του Δημοσίου προκαλεί, σύμφωνα με έμπειρους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, μια «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που έχει ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα φοροαποφυγής κυρίως από μεγάλες εταιρείες, με «όχημα» υπεράκτιες εταιρείες.
Ξέχασαν να διορθώσουν «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που πριμοδοτεί τη φοροαποφυγή μέσω υπεράκτιων εταιρειών!
Τεράστιες απώλειες εσόδων του Δημοσίου προκαλεί, σύμφωνα με έμπειρους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, μια «πονηρή» διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, που έχει ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα φοροαποφυγής κυρίως από μεγάλες εταιρείες, με «όχημα» υπεράκτιες εταιρείες.
Σε μια προσπάθεια περιορισμού της φοροαποφυγής μέσω off shore εταιρειών, είχε προβλεφθεί στο άρθρο 31 του νόμου 2238/1994 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος) ότι δεν εκπίπτουν από τα έσοδα των εταιρειών οι δαπάνες «για αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών από εξωχώρια εταιρία, καθώς και τα δικαιώματα ή οι αποζημιώσεις που καταβάλλει αυτή σε εξωχώρια εταιρία για τη χρησιμοποίηση στην Ελλάδα τεχνικής βοήθειας, ευρεσιτεχνιών, σημάτων, σχεδίων, μυστικών βιομηχανικών μεθόδων και τύπων, πνευματικής ιδιοκτησίας και άλλων συναφών δικαιωμάτων».
Ουσιαστικά, δηλαδή, η διάταξη αυτή απαγορεύει στις επιχειρήσεις να συναλλάσσονται με υπεράκτιες εταιρείες, στο βαθμό που οι πραγματοποιούμενες δαπάνες δεν εκπίπτουν από τα έσοδα. Όμως, στη διάρκεια της θητείας του κ Νίκου Χριστοδουλάκη προστέθηκε άλλη μια φράση στη διάταξη, που ακυρώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το περιεχόμενό της.
Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται μια «πονηρή» εξαίρεση: «Από την εφαρμογή της διάταξης αυτής εξαιρούνται δαπάνες που αφορούν αγορά ή μεταφορά στην Ελλάδα αργού πετρελαίου, πετρελαιοειδών ή άλλων προϊόντων για τα οποία δημοσιεύονται δείκτες τιμών χονδρικής πώλησης και τα οποία αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε οργανωμένη χρηματιστηριακή αγορά προϊόντων».
Έμπειρα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών αναφέρουν ότι με τη διατύπωση αυτή, με την οποία φαίνεται ότι κατά βάση επιδιώχθηκε να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των διυλιστηρίων της χώρας, τα οποία αγοράζουν αργό πετρέλαιο από υπεράκτιες εταιρείες, ουσιαστικά δίνεται στις μεγάλες, κυρίως, επιχειρήσεις η δυνατότητα να αγοράζουν όλες τις πρώτες ύλες τους, που είναι διαπραγματεύσιμες σε διεθνή χρηματιστήρια, από υπεράκτιες εταιρείες.
Με την εξαίρεση αυτή, οι εγχώριες επιχειρήσεις μπορούν να εμφανίζουν τεράστια ποσά τιμολογίων αγοράς πρώτων υλών από υπεράκτιες εταιρείες δικών τους συμφερόντων και να μειώνουν τη φορολογική τους επιβάρυνση στην Ελλάδα, μεταφέροντας εισοδήματα σε χώρες-παραδείσους, με πολύ χαμηλές φορολογικές επιβαρύνσεις. Επιπλέον, η αγορά των πρώτων υλών με τον τρόπο αυτό επιτρέπει στις πολυεθνικές να «φουσκώνουν» τεχνητά τα κόστη τους, αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό και το επίπεδο των χονδρικών τιμών στην Ελλάδα.
Στελέχη του υπ. Οικονομικών τονίζουν ότι η συγκεκριμένη διάταξη είναι επιτακτική ανάγκη να καταργηθεί η να περιορισθεί σε ελάχιστες περιπτώσεις το πεδίο εφαρμογής της, στο πλαίσιο της φορολογικής μεταρρύθμισης, αλλιώς θα παραμείνει διάπλατα ανοικτό ένα «παράθυρο» φοροαποφυγής πολύ μεγάλων εταιρειών. Όμως, εκφράζουν την έκπληξή τους, για το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη διάταξη δεν έχει καν επανεξετασθεί από τους εισηγητές της μεταρρύθμισης και πιθανότατα θα διατηρηθεί στη σημερινή της μορφή, παρότι υποτίθεται ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια για τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.
πηγη paron.gr
Εκπρόσωπος της Οργάνωσης STOPCARTEL επισήμανε χθές βράδυ ότι η αποκάλυψη στο Παρόν, την οποία απέκρυψαν τα υπόλοιπα συμβατικά ΜΜΕ,τα οποία ελέγχουν οι εμποροβιομήχανοι και οι τραπεζίτες, φέρνει στο φως,τούς μηχανισμούς δημιουργίας του δημόσιου χρέους και την τύχη των χρημάτων τού ελληνικού λαού.
-Με την σκανδαλώδη αυτή φοροαποφυγή επιβαρύνετο το δημόσιο χρέος
-Με τη διαδικασία αυτή επιτυγχάνετο υπερτιμολόγηση των εισαγόμενων για μεταποίηση πρώτων υλών διαφόρων κλάδων της βιομηχανίας.
-Με την υπερτιμολόγηση αυτή τροφοδοτείτο η ελληνική ενδημική ακρίβεια μέσω της οποίας πολλαπλασιάζοντο και προέκυπταν τα υπερκέρδη .
-Με τον ίδιο μηχανισμό μεγάλο μέρος των υπερκερδών των εμποροβιομηχάνων παρέμεναν και παραμένουν κρυφά στό εξωτερικό.
Η κυβέρνηση θα πρέπει μέσα από το φορολογικό νομοσχέδιο να φράξει τώρα αυτή την κεκρόπορτα της μεγάλης ληστείας σε βάρος τών πολιτών...
από το deltio11
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΝΗΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
Κηρύχθηκε για αύριο απεργία από τους συνδικαλιστές στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Έχω μια μεγάλη απορία. Αυτοί οι συνδικαλιστές δεν είναι ενεργά στελέχη των κομμάτων που διέλυσαν την ελληνική κοινωνία και την ελληνική οικονομία; Γιατί ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ από τα κόμματά τους, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική τους; Άρα, κάτι πονηρό κρύβεται πίσω από την απεργία, όπως και από κάθε απεργία.
Έλληνα εργαζόμενε. Μην αφήσεις ούτε ένα ευρώ στα ταμεία των κομμάτων. Μην ξεχνάς ότι οι συνδικαλιστές με την συμπεριφορά τους κατέστρεψαν κάθε προσπάθεια ελληνικής επιχειρηματικότητας και με την βοήθειά τους τα κυβερνητικά κόμματα ξεπούλησαν την περιουσία ΣΟΥ στους ξένους.
Κανείς να μην συμμετάσχει στην απεργία αυτή.
Να βάλουν τους λαθρομετανάστες να απεργήσουν. Αυτοί όχι μόνο δεν πληρώνουν τίποτα αλλά τους έχουν δώσει και προνόμια. Αυτούς να καλέσουν οι συνδικαλιστές που τόσο κόπτονται για τα «δικαιώματα» των λαθρομεταναστών ενώ εσένα ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕ σε έχουν μόνο για την ψήφο.
Πάψε να είσαι το κορόιδο των κομμάτων και των στελεχών τους των συνδικαλιστών. Εργάσου για το καλό το δικό σου και της πατρίδας σου.
Έλληνα εργαζόμενε. Μην αφήσεις ούτε ένα ευρώ στα ταμεία των κομμάτων. Μην ξεχνάς ότι οι συνδικαλιστές με την συμπεριφορά τους κατέστρεψαν κάθε προσπάθεια ελληνικής επιχειρηματικότητας και με την βοήθειά τους τα κυβερνητικά κόμματα ξεπούλησαν την περιουσία ΣΟΥ στους ξένους.
Κανείς να μην συμμετάσχει στην απεργία αυτή.
Να βάλουν τους λαθρομετανάστες να απεργήσουν. Αυτοί όχι μόνο δεν πληρώνουν τίποτα αλλά τους έχουν δώσει και προνόμια. Αυτούς να καλέσουν οι συνδικαλιστές που τόσο κόπτονται για τα «δικαιώματα» των λαθρομεταναστών ενώ εσένα ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕ σε έχουν μόνο για την ψήφο.
Πάψε να είσαι το κορόιδο των κομμάτων και των στελεχών τους των συνδικαλιστών. Εργάσου για το καλό το δικό σου και της πατρίδας σου.
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Κυριακή της Ορθοδοξίας, Α' Νηστειών, Ιωάννης α΄44-52
44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψῃ. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ' ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.
Νεοελληνική απόδοσις
Την άλλη μέρα ο Ιησούς αποφάσισε να πάει στη Γαλιλαία. Βρίσκει τότε το Φίλιππο και του λέει: «Έλα μαζί μου». Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος το Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στο νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε· είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει τίποτα καλό;» τον ρώτησε ο Ναθαναήλ. «Έλα να δεις μόνος σου», του λέει ο Φίλιππος. Ο Ιησούς είδε το Ναθαναήλ να πλησιάζει και λέει γι΄ αυτόν: «Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, χωρίς δόλο μέσα του». «Από πού με ξέρεις;» τον ρωτάει ο Ναθαναήλ. Κι ο Ιησούς του απάντησε: «Προτού σου πει ο Φίλιππος να΄ ρθείς, σε είδα που ήσουν κάτω απ΄ τη συκιά». Τότε ο Ναθαναήλ του είπε: «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Κι ο Ιησούς του αποκρίθηκε: «Επειδή σου είπα πως σε είδα κάτω από τη συκιά, γι΄ αυτό πιστεύεις; Θα δεις μεγαλύτερα πράγματα απ΄ αυτά». Και του λέει: «Σας βεβαιώνω ότι σύντομα θα δείτε να έχει ανοίξει ο ουρανός, και οι άγγελοι του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιό του Ανθρώπου».
Σύντομο σχόλιο
Η πίστη στον Χριστό δεν είναι εφεύρημα της λογικής ή ιδεολογία ή πλαστή θρησκεία. Είναι γεγονός που προέρχεται από την άμεση βίωση με τον ίδιο τον Χριστό. «Έλα να δείς» με τα ίδια σου τα μάτια για να πιστέψεις. Και αν σήμερα φαίνεται ότι η πίστη είναι ασθενική, ας κοιτάξουμε στο κοντινό παρελθόν μας και θα δούμε στον πιστό λαό μας την πίστη να θριαμβεύει. Είδαμε και πιστέψαμε.
Νεοελληνική απόδοσις
Την άλλη μέρα ο Ιησούς αποφάσισε να πάει στη Γαλιλαία. Βρίσκει τότε το Φίλιππο και του λέει: «Έλα μαζί μου». Ο Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου. Βρίσκει ο Φίλιππος το Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στο νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε· είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει τίποτα καλό;» τον ρώτησε ο Ναθαναήλ. «Έλα να δεις μόνος σου», του λέει ο Φίλιππος. Ο Ιησούς είδε το Ναθαναήλ να πλησιάζει και λέει γι΄ αυτόν: «Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, χωρίς δόλο μέσα του». «Από πού με ξέρεις;» τον ρωτάει ο Ναθαναήλ. Κι ο Ιησούς του απάντησε: «Προτού σου πει ο Φίλιππος να΄ ρθείς, σε είδα που ήσουν κάτω απ΄ τη συκιά». Τότε ο Ναθαναήλ του είπε: «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Κι ο Ιησούς του αποκρίθηκε: «Επειδή σου είπα πως σε είδα κάτω από τη συκιά, γι΄ αυτό πιστεύεις; Θα δεις μεγαλύτερα πράγματα απ΄ αυτά». Και του λέει: «Σας βεβαιώνω ότι σύντομα θα δείτε να έχει ανοίξει ο ουρανός, και οι άγγελοι του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιό του Ανθρώπου».
Σύντομο σχόλιο
Η πίστη στον Χριστό δεν είναι εφεύρημα της λογικής ή ιδεολογία ή πλαστή θρησκεία. Είναι γεγονός που προέρχεται από την άμεση βίωση με τον ίδιο τον Χριστό. «Έλα να δείς» με τα ίδια σου τα μάτια για να πιστέψεις. Και αν σήμερα φαίνεται ότι η πίστη είναι ασθενική, ας κοιτάξουμε στο κοντινό παρελθόν μας και θα δούμε στον πιστό λαό μας την πίστη να θριαμβεύει. Είδαμε και πιστέψαμε.
ΤΑ ΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΛΥΤΡΩΤΟΥ
Της χριστιανικής ζωής ό δρόμος είναι πάντα ωραίος, ελπιδοφόρος και τερπνός. Δεν είναι, όμως, και τόσο εύκολος. Στρωμμένος με ένα σωρό φαρμακερά αγκάθια, τις άγριες και αιμοβόρες θλίψεις, τις ατίθασσες παγίδες, αλλά και τους αδίστακτους πειρασμούς, γίνεται πολλές φορές τρομερά δύσκολος, δύσβατος, δραματικός. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολος, όταν μαζί με τά αγκάθια είναι σκορπισμένα παντού φίδια και σκορπιοί, ή ύπουλη αμαρτία και τά άγρια, τά αιμοβόρα πάθη, πού δηλητηριάζουν τού ανθρώπου τήν "ψυχή, τήν τραυματίζουν, την πληγώνουν αγιάτρευτα, βαθειά, πού δια νά σωθή χρειάζεται τήν συμπαράσταση κάποιας μεγάλης, δυνατής μορφής, τήν βοήθεια ενός ικανού νά οδηγεί στην σωτηρία, τήν λύτρωσι και τήν χαρά.
Δυό τέτοιες μορφές, σκεύη τίμια της εκλογής τού Λυτρωτή Χριστού, θεόπνευστα όργανα τής σωτηρίας τού ανθρώπου, προβάλλει σήμερα ή Εκκλησία, με τήν περικοπή τού ιερού Ευαγγελίου, τον Φίλιππον και τον Ναθαναήλ, πού με τήν θερμή των πίστι και τήν αποστολική δραστηριότητα των χάρισαν, όχι μόνον στους ανθρώπους τής ταραγμένης εποχής των, αλλά και όλων των αιώνων, τήν ορθόδοξη διδασκαλία, και γνώρισαν τά μέσα τής σωτηρίας, του λυτρωμού και τής χαράς, πού προσφέρει σε όλους ό Χριστός, διά νά μή μοιάζουν «κάλαμον ύπό ανέμου σαλευόμενον», ούτε και νά ταλαιπωρούνται κάτω άπό τά φοβερά και ανελέητα κτυπήματα τής αιμοβόρου αμαρτίας.
Δυο άνθρωποι άσημοι, απλοϊκοί, ό Φίλιππος και ό Ναθαναήλ, ό ένας άπό την Βηθσαϊδά, τήν πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου, και ό άλλος άπό τήν Κανά της Γαλιλαίας, πιστοί φίλοι και αγνοί Ισραηλίται, σκυμμένοι στις σελίδες της Γραφής, μελετούσαν αχόρταγα τα λόγια των θεοπνεύστων Προφητών, και περίμεναν με αγωνία τον Απεσταλμένον του Θεού.
Κάποια ήμερα, τήν ώρα, που ό ήλιος είχε προβάλλει στον ορίζοντα, πάνω άπό τις δαντελλωτές βουνοκορφές της ολόχαρης και ολοκάθαρης ανατολής, και εσκόρπιζε κάτω στην γη τήν θαλπωρή, μερικοί απλοϊκοί ψαράδες, στην ακροθαλασσιά της μαγευτικής Τιβεριάδος, έπλεναν τά δίκτυα των, ενώ άλλοι είχαν κάπως απομακρυνθεί, δια νά δροσισθούν κάτω άπό τις θαλερές συκιές της κατάφυτης εκείνης και ολοπράσινης πλαγιάς. Ένοιωθαν, όμως, όλοι μέσα των κάτι παράξενα και ακαθόριστα σκιρτήματα χαράς, και έρριχναν το βλέμμα των ανήσυχο και ερευνητικό, πότε στον ολόχρυσο δρόμο, που είχαν στρώσει οι ακτίνες του ηλίου επάνω στης λίμνης τά γαλήνια νερά, πότε στον ολοκάθαρο γαλάζιο ουρανό και πότε στην γύρω φύση, πού είχε πάρει μια ξέχωρη χάρι, μια ουράνια ευλογημένη ομορφιά. Ακριβώς εκείνη τήν ήμερα, πού όλα ήσαν χαρούμενα και γοητευτικά, έφθασε ό Διδάσκαλος στην ακροθαλασσιά, δια να καλέσει κοντά Του εκείνους, που προώριζε να βαστάσουν στους ώμους των τήν πιο μεγάλη, τήν πιο ιερή αποστολή σ' αυτό τον κόσμο. Και διάλεξε απλοϊκούς ανθρώπους, μέ τήν καρδιά των γεμάτη καλοσύνη, σαν τό μεθυστικά μύρα των πιο ευωδιασμένων λουλουδιών. Κάπου εκεί συνάντησε πρώτον τον Φίλιππον, έρριψε επάνω του ένα βλέμμα στοργικό, και μέ δυο λόγια: «Ακολούθει μοι», τόν έσυρε εις την επιρροή Του. Εκείνος, μέ τήν ψυχή του πλημμυρισμένη από μια άφατη χαρά, ακολούθησε τόν Διδάσκαλο Χριστό και, έπειτα άπό τήν πρώτη επαφή και γνωριμία, επίσπευσε βαθειά, ότι αυτός ήτο ό Μεσσίας, πού τόσους αιώνας μέ λαχτάρα περίμενε ό λαός του Ισραήλ. Και ήτο τόση ή χαρά του, διά τόν θεϊκό εκείνο θησαυρό, πού είχε αποκτήσει, ώστε με ξεχειλισμένη τήν καρδιά από ενθουσιασμό και ευτυχία να σπεύση στον φίλον του Ναθαναήλ, και νά του πει: «Ον έγραψε Μωϋσής έν τω νόμω και οι Προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν τόν υιόν του Ιωσήφ τόν από Ναζαρέτ». Ό Ναθαναήλ, πού ήξερε πόσο κακό όνομα είχε ή άσημη τής εποχής εκείνης Ναζαρέτ, διότι οι κάτοικοι της ήσαν άπιστοι και πονηροί, προέβαλε τήν δυσπιστία του: «Έκ Ναζαρέτ δύναται τι αγαθόν είναι;». Και ό Φίλιππος, πού κρατούσε, πλέον, στην καρδιά του τόν πολύτιμο, τόν ανεκτίμητο εκείνο θησαυρό, στην απορία και τόν δισταγμό του φίλου του Ναθαναήλ προβάλλει τήν προσωπική του γνωριμία με τόν Ιησού, και τού λέγει: «Έρχου και ίδε».
Ο Χριστός ξεφυλλίζει τώρα τις σελίδες του βιβλίου, που ήτο κρυμμένο στα βάθη της καρδιάς του απλοϊκού Ναθαναήλ, και εκείνος αισθάνεται, ότι έχει εμπρός του έναν άνθρωπο με υπερφυσική δύναμι και γοητεία, ακούει φοβισμένος τά πρώτα του λόγια: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι...», και από τα χείλη του ξεφεύγει αυθόρμητα η ταπεινή ομολογία: «Ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ...». Ο Χριστός τότε του είπε: «Φοβήθηκες, διότι διάβασα λίγα λόγια από το βιβλίο της καρδιάς σου; Έλα τώρα μαζί μου «και μείζω τούτων όψει». Και άρχισε η πρώτη γοητευτική διδασκαλία διά το πελώριο έργο, που θα φόρτωνε Εκείνος στους ώμους των ανθρώπων της δικής Του εκλογής, και την δύναμι, που θα τους έδιδε, διά νά σείσουν από τά θεμέλια τά πανάρχαια, τά αγέρωχα και μεγαλοπρεπή οικοδομήματα τών θρησκευτικών προλήψεων και πεποιθήσεων τού ταλαιπωρημένου από τό άγχος και τήν αγωνία κόσμου, και να θεμελιώσουν επάνω στά ερείπια των το θεόδμητο οικοδόμημα της Εκκλησίας, με την διαβεβαίωση, ότι καμιά δύναμις στον κόσμο αυτό δεν θά μπόρεση ποτέ νά την κλονίσει, αφού αργότερα ο Ίδιος είπε: «και πύλαι Άδου ου καταισχύσουσιν αυτής...» (Ματθ. 16, 18).
Σκεύη της εκλογής του Λυτρωτή Χρίστου, τίμια και θεόπνευστα όργανα της σωτηρίας της "ψυχής κάθε ανθρώπου είναι ο πρωτόκλητος Ανδρέας και ο Πέτρος, ό Φίλιππος και ό Ναθαναήλ και όλη ή σεπτή χορεία των θεοφόρων Αποστόλων, πού τους κάλεσε Εκείνος άπό τήν αφάνεια, και τους φύτρωσε την μεγάλη και ιερά αποστολή νά μαθητεύσουν «πάντα τά έθνη», και νά διδάξουν στά άτομα και τους λαούς τήν ορθή πίστι και διδασκαλία, αλλά και την όμορφη, την αγία χριστιανική ζωή. Και θα γευθούν οι άνθρωποι τους καρπούς αυτής της ζωής, αν μιμηθούν τό παράδειγμα τού στοργικού Φιλίππου και του απλοϊκού Ναθαναήλ, και μεταφέρουν παντού το μήνυμα τής χαράς και της αγάπης, όπως τό έκαμε ό Φίλιππος και, σαν τόν Ναθαναήλ, διαλαλούν τήν πίστι των, την αφοσίωση και τήν λατρεία προς τόν Ένα, τόν μοναδικό Προφήτη, τον αληθινό Μεσσία, τόν Απεσταλμένο του Θεού, τον Λυτρωτή όλου τού κόσμου, τον Χριστό.
Ο Φίλιππος, άδολος και αγνός Ισραηλίτης, δεν κράτησε τον θησαυρό εκείνο κρυμμένο στά βάθη τής καρδιάς του, αλλ' έσπευσε να τόν γνωρίσει και στους στενούς, τους πιστούς φίλους του και τους γνωστούς, πού μέ τόν ίδιο πόθο περίμεναν και εκείνοι τόν Μεσσία, λαχταρούσαν νά τόν ιδούν, νά τόν ακούσουν και νά τόν ακολουθήσουν. Με ένα: «Έρχου και ίδε» ξερίζωσε ό Φίλιππος τήν δυσπιστία, πού είχε μέσα του ό φίλος του Ναθαναήλ, και τόν οδήγησε στον Λυτρωτή. Και έγιναν τότε και οι δυο, σύμβολα μιας αγνής και άδολης φιλίας, οι πύρινοι μαθηταί του Λυτρωτή Χριστού, οι φλογεροί Ιεραπόστολοι, τα πραγματικά όργανα του μεγάλου και δικαίου Θεού, γιά τήν σωτηρία τής ψυχής εκείνων, πού ζούσαν μέσα στο σκοτάδι.
Άλλα ποιος και πόσοι μιμούνται σήμερα τό παράδειγμα τών δυο αυτών μαθητών, τού απλοϊκού Φιλίππου και τού αγαθού Ναθαναήλ; Ποιος φροντίζει νά διδάξει στους άλλους την ορθή πίστι, τήν άγια χριστιανική διδασκαλία και τήν ενάρετη ζωή; Πόσοι πονούν διά τό θλιβερό κατάντημα εκείνων, πού ποδοπάτησαν τις ηθικές αξίες και έρριψαν στον βούρκο τα άγια μας και τα ιερά; Ποιος φροντίζει νά φωτίση τήν σκέψη του σκοτισμένου αδελφού του, νά δώσει θάρρος στον απελπισμένο, χαρά στον πληγωμένο και αισιοδοξία στον αδύνατο και τον πτωχό; Ποιος μπορεί νά επαναλαμβάνει τά λόγια του θείου Παύλου: «... Στήκετε και κρατείτε τάς παραδόσεις, ας εδιδάχθητε...» (Α', Θεσ. 2, 15), διά νά συγκρατήσει εκείνους, πού ζαλισμένοι από τά δράματα και τις τραγωδίες της ζωής, έχουν πάρει τον κατήφορο και τρέχουν ασυγκράτητα προς τον όλεθρο και τήν καταστροφή; Ποιος είπε στην σύγχρονη του γενεά «έρχου και ίδε», διά νά μή μένει σκεπτική, απογοητευμένη, και ζητεί τήν αλήθεια, τήν χαρά κα! τήν δικαιοσύνη εκεί, πού δεν υπάρχει; Τά στενά και αγκαθοσπαρμένα μονοπάτια, πού ακολουθούν, όσοι δέν γνώρισαν τόν Λυτρωτή Χριστό, οδηγούν πάντα σέ σκοτεινούς και απελπιστικούς γκρεμούς. Νοσταλγούν όλοι τήν δικαιοσύνη, προβάλλουν, όμως, εμπρός των πελώρια, δυσθεώρητα και απροσπέλαστα τά βουνά της αδικίας. Χαϊδεύουν μέ στοργή τις ομορφιές όλες της ζωής, και δέν συναντούν πουθενά τό παρήγορο χαμόγελο της, τήν αληθινή, τήν ουράνια χαρά. Και θά ψάχνουν όλοι αδιάκοπα νά βρουν αυτή τήν χαρά, χωρίς ποτέ και νά τήν απολαύσουν, αν δέν φθάσει στά βάθη τής καρδιάς των ή φωνή του Αποστόλου: «έρχου και ίδε», διά νά πάρουν τόν δρόμο, πού οδηγεί στον Λυτρωτή. Τότε, και μόνον τότε, θά τερματισθεί ή αγωνία, πού τυραννάει και πνίγει τήν συνείδηση κάθε ανθρώπου, και θά διαλυθεί τό φρικαλέο φάσμα κάποιου πολέμου, που ταράσσει κάθε λίγο τόν ύπνο ατόμων και λαών.
Και όλα αυτά θά γίνουν, αν ακούσει κάποτε ό άνθρωπος τήν πρόσκληση τού πιστού, του άδολου Φιλίππου, και μιμηθεί τήν ομολογία τού απλοϊκού Ναθαναήλ, αν όλοι, Κληρικοί και λαϊκοί, εργάτες του ιερού Ευαγγελίου, με την ορθή πίστη και την άγια των ζωή, δεν παύσουν νά καλούν σέ μετάνοια και επιστροφή τά παραστρατημένα πλήθη του λαού.
Ή αγία του Χριστού μας Εκκλησία εορτάζει σήμερα μια περίλαμπρη νίκη, την νίκη της Ορθοδοξίας, πού την κέρδισε μέ βάσανα και διωγμούς, με κατατρεγμούς και φυλακίσεις, μέ μαρτύρια και θανάτους φοβερούς, μέ έναν αγώνα ζωής αιώνων ολοκλήρων. Σήμερα οί Προφήται χαίρουν, οι Απόστολοι και οί Μάρτυρες αγάλλονται, σκιρτά των Πατέρων ή ψυχή, οί ήρωες της Πίστεως ευφραίνονται, και οί αγωνισταί του ιερού Ευαγγελίου της αγάπης προσφέρουν τήν λατρεία των στον θείον Δομήτορα της Εκκλησίας. Όλοι στήνουν τό τρόπαιο της νίκης στην ψυχή των, στην οικογένεια, στην κοινωνία, στα πέρατα της Οικουμένης. Όλοι στρέφουν τήν σκέψη προς Εκείνον, πού γλυκαίνει τον πόνο, ομορφαίνει τήν ζωή και χαρίζει στους ενάρετους και δικαίους τήν ατίμητη αιωνιότητα και δόξα, τήν παντοτινή χαρά του ουρανού.
Χαρά, λοιπόν, σ' εκείνους, πού θά ακολουθήσουν τό φωτεινό παράδειγμα των Αποστόλων του Χριστού, των θεοπνεύστων αυτών οργάνων της σωτηρίας της ψυχής όλου τού κόσμου. Κοντά στον Χριστό τό φως της πίστεως θά καταυγάζει τήν ψυχή των, ό ήλιος της αγάπης θα θερμαίνει τήν καρδιά των, και ή φωνή του Λυτρωτή, όπως τότε στην ακροθαλασσιά της μαγευτικής Τιβεριάδος, θά ψιθυρίζει στον καθένα στοργικά:
«Άνθρωπε, μη ζητάς την ευτυχία εκεί, που δεν υπάρχει... Έλα κοντά μου, και θα βρεις την λύση του μεγάλου μυστηρίου, που σκεπάζει την ζωή σου. Έλα... Μη διστάζεις... Ακολούθει μοι...».
"Τα Ασάλευτα Θεμέλια" του Μητροπολίτου Δράμας Φιλίππου
www.gonia.gr
Δυό τέτοιες μορφές, σκεύη τίμια της εκλογής τού Λυτρωτή Χριστού, θεόπνευστα όργανα τής σωτηρίας τού ανθρώπου, προβάλλει σήμερα ή Εκκλησία, με τήν περικοπή τού ιερού Ευαγγελίου, τον Φίλιππον και τον Ναθαναήλ, πού με τήν θερμή των πίστι και τήν αποστολική δραστηριότητα των χάρισαν, όχι μόνον στους ανθρώπους τής ταραγμένης εποχής των, αλλά και όλων των αιώνων, τήν ορθόδοξη διδασκαλία, και γνώρισαν τά μέσα τής σωτηρίας, του λυτρωμού και τής χαράς, πού προσφέρει σε όλους ό Χριστός, διά νά μή μοιάζουν «κάλαμον ύπό ανέμου σαλευόμενον», ούτε και νά ταλαιπωρούνται κάτω άπό τά φοβερά και ανελέητα κτυπήματα τής αιμοβόρου αμαρτίας.
Δυο άνθρωποι άσημοι, απλοϊκοί, ό Φίλιππος και ό Ναθαναήλ, ό ένας άπό την Βηθσαϊδά, τήν πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου, και ό άλλος άπό τήν Κανά της Γαλιλαίας, πιστοί φίλοι και αγνοί Ισραηλίται, σκυμμένοι στις σελίδες της Γραφής, μελετούσαν αχόρταγα τα λόγια των θεοπνεύστων Προφητών, και περίμεναν με αγωνία τον Απεσταλμένον του Θεού.
Κάποια ήμερα, τήν ώρα, που ό ήλιος είχε προβάλλει στον ορίζοντα, πάνω άπό τις δαντελλωτές βουνοκορφές της ολόχαρης και ολοκάθαρης ανατολής, και εσκόρπιζε κάτω στην γη τήν θαλπωρή, μερικοί απλοϊκοί ψαράδες, στην ακροθαλασσιά της μαγευτικής Τιβεριάδος, έπλεναν τά δίκτυα των, ενώ άλλοι είχαν κάπως απομακρυνθεί, δια νά δροσισθούν κάτω άπό τις θαλερές συκιές της κατάφυτης εκείνης και ολοπράσινης πλαγιάς. Ένοιωθαν, όμως, όλοι μέσα των κάτι παράξενα και ακαθόριστα σκιρτήματα χαράς, και έρριχναν το βλέμμα των ανήσυχο και ερευνητικό, πότε στον ολόχρυσο δρόμο, που είχαν στρώσει οι ακτίνες του ηλίου επάνω στης λίμνης τά γαλήνια νερά, πότε στον ολοκάθαρο γαλάζιο ουρανό και πότε στην γύρω φύση, πού είχε πάρει μια ξέχωρη χάρι, μια ουράνια ευλογημένη ομορφιά. Ακριβώς εκείνη τήν ήμερα, πού όλα ήσαν χαρούμενα και γοητευτικά, έφθασε ό Διδάσκαλος στην ακροθαλασσιά, δια να καλέσει κοντά Του εκείνους, που προώριζε να βαστάσουν στους ώμους των τήν πιο μεγάλη, τήν πιο ιερή αποστολή σ' αυτό τον κόσμο. Και διάλεξε απλοϊκούς ανθρώπους, μέ τήν καρδιά των γεμάτη καλοσύνη, σαν τό μεθυστικά μύρα των πιο ευωδιασμένων λουλουδιών. Κάπου εκεί συνάντησε πρώτον τον Φίλιππον, έρριψε επάνω του ένα βλέμμα στοργικό, και μέ δυο λόγια: «Ακολούθει μοι», τόν έσυρε εις την επιρροή Του. Εκείνος, μέ τήν ψυχή του πλημμυρισμένη από μια άφατη χαρά, ακολούθησε τόν Διδάσκαλο Χριστό και, έπειτα άπό τήν πρώτη επαφή και γνωριμία, επίσπευσε βαθειά, ότι αυτός ήτο ό Μεσσίας, πού τόσους αιώνας μέ λαχτάρα περίμενε ό λαός του Ισραήλ. Και ήτο τόση ή χαρά του, διά τόν θεϊκό εκείνο θησαυρό, πού είχε αποκτήσει, ώστε με ξεχειλισμένη τήν καρδιά από ενθουσιασμό και ευτυχία να σπεύση στον φίλον του Ναθαναήλ, και νά του πει: «Ον έγραψε Μωϋσής έν τω νόμω και οι Προφήται, ευρήκαμεν, Ιησούν τόν υιόν του Ιωσήφ τόν από Ναζαρέτ». Ό Ναθαναήλ, πού ήξερε πόσο κακό όνομα είχε ή άσημη τής εποχής εκείνης Ναζαρέτ, διότι οι κάτοικοι της ήσαν άπιστοι και πονηροί, προέβαλε τήν δυσπιστία του: «Έκ Ναζαρέτ δύναται τι αγαθόν είναι;». Και ό Φίλιππος, πού κρατούσε, πλέον, στην καρδιά του τόν πολύτιμο, τόν ανεκτίμητο εκείνο θησαυρό, στην απορία και τόν δισταγμό του φίλου του Ναθαναήλ προβάλλει τήν προσωπική του γνωριμία με τόν Ιησού, και τού λέγει: «Έρχου και ίδε».
Ο Χριστός ξεφυλλίζει τώρα τις σελίδες του βιβλίου, που ήτο κρυμμένο στα βάθη της καρδιάς του απλοϊκού Ναθαναήλ, και εκείνος αισθάνεται, ότι έχει εμπρός του έναν άνθρωπο με υπερφυσική δύναμι και γοητεία, ακούει φοβισμένος τά πρώτα του λόγια: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι...», και από τα χείλη του ξεφεύγει αυθόρμητα η ταπεινή ομολογία: «Ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ...». Ο Χριστός τότε του είπε: «Φοβήθηκες, διότι διάβασα λίγα λόγια από το βιβλίο της καρδιάς σου; Έλα τώρα μαζί μου «και μείζω τούτων όψει». Και άρχισε η πρώτη γοητευτική διδασκαλία διά το πελώριο έργο, που θα φόρτωνε Εκείνος στους ώμους των ανθρώπων της δικής Του εκλογής, και την δύναμι, που θα τους έδιδε, διά νά σείσουν από τά θεμέλια τά πανάρχαια, τά αγέρωχα και μεγαλοπρεπή οικοδομήματα τών θρησκευτικών προλήψεων και πεποιθήσεων τού ταλαιπωρημένου από τό άγχος και τήν αγωνία κόσμου, και να θεμελιώσουν επάνω στά ερείπια των το θεόδμητο οικοδόμημα της Εκκλησίας, με την διαβεβαίωση, ότι καμιά δύναμις στον κόσμο αυτό δεν θά μπόρεση ποτέ νά την κλονίσει, αφού αργότερα ο Ίδιος είπε: «και πύλαι Άδου ου καταισχύσουσιν αυτής...» (Ματθ. 16, 18).
Σκεύη της εκλογής του Λυτρωτή Χρίστου, τίμια και θεόπνευστα όργανα της σωτηρίας της "ψυχής κάθε ανθρώπου είναι ο πρωτόκλητος Ανδρέας και ο Πέτρος, ό Φίλιππος και ό Ναθαναήλ και όλη ή σεπτή χορεία των θεοφόρων Αποστόλων, πού τους κάλεσε Εκείνος άπό τήν αφάνεια, και τους φύτρωσε την μεγάλη και ιερά αποστολή νά μαθητεύσουν «πάντα τά έθνη», και νά διδάξουν στά άτομα και τους λαούς τήν ορθή πίστι και διδασκαλία, αλλά και την όμορφη, την αγία χριστιανική ζωή. Και θα γευθούν οι άνθρωποι τους καρπούς αυτής της ζωής, αν μιμηθούν τό παράδειγμα τού στοργικού Φιλίππου και του απλοϊκού Ναθαναήλ, και μεταφέρουν παντού το μήνυμα τής χαράς και της αγάπης, όπως τό έκαμε ό Φίλιππος και, σαν τόν Ναθαναήλ, διαλαλούν τήν πίστι των, την αφοσίωση και τήν λατρεία προς τόν Ένα, τόν μοναδικό Προφήτη, τον αληθινό Μεσσία, τόν Απεσταλμένο του Θεού, τον Λυτρωτή όλου τού κόσμου, τον Χριστό.
Ο Φίλιππος, άδολος και αγνός Ισραηλίτης, δεν κράτησε τον θησαυρό εκείνο κρυμμένο στά βάθη τής καρδιάς του, αλλ' έσπευσε να τόν γνωρίσει και στους στενούς, τους πιστούς φίλους του και τους γνωστούς, πού μέ τόν ίδιο πόθο περίμεναν και εκείνοι τόν Μεσσία, λαχταρούσαν νά τόν ιδούν, νά τόν ακούσουν και νά τόν ακολουθήσουν. Με ένα: «Έρχου και ίδε» ξερίζωσε ό Φίλιππος τήν δυσπιστία, πού είχε μέσα του ό φίλος του Ναθαναήλ, και τόν οδήγησε στον Λυτρωτή. Και έγιναν τότε και οι δυο, σύμβολα μιας αγνής και άδολης φιλίας, οι πύρινοι μαθηταί του Λυτρωτή Χριστού, οι φλογεροί Ιεραπόστολοι, τα πραγματικά όργανα του μεγάλου και δικαίου Θεού, γιά τήν σωτηρία τής ψυχής εκείνων, πού ζούσαν μέσα στο σκοτάδι.
Άλλα ποιος και πόσοι μιμούνται σήμερα τό παράδειγμα τών δυο αυτών μαθητών, τού απλοϊκού Φιλίππου και τού αγαθού Ναθαναήλ; Ποιος φροντίζει νά διδάξει στους άλλους την ορθή πίστι, τήν άγια χριστιανική διδασκαλία και τήν ενάρετη ζωή; Πόσοι πονούν διά τό θλιβερό κατάντημα εκείνων, πού ποδοπάτησαν τις ηθικές αξίες και έρριψαν στον βούρκο τα άγια μας και τα ιερά; Ποιος φροντίζει νά φωτίση τήν σκέψη του σκοτισμένου αδελφού του, νά δώσει θάρρος στον απελπισμένο, χαρά στον πληγωμένο και αισιοδοξία στον αδύνατο και τον πτωχό; Ποιος μπορεί νά επαναλαμβάνει τά λόγια του θείου Παύλου: «... Στήκετε και κρατείτε τάς παραδόσεις, ας εδιδάχθητε...» (Α', Θεσ. 2, 15), διά νά συγκρατήσει εκείνους, πού ζαλισμένοι από τά δράματα και τις τραγωδίες της ζωής, έχουν πάρει τον κατήφορο και τρέχουν ασυγκράτητα προς τον όλεθρο και τήν καταστροφή; Ποιος είπε στην σύγχρονη του γενεά «έρχου και ίδε», διά νά μή μένει σκεπτική, απογοητευμένη, και ζητεί τήν αλήθεια, τήν χαρά κα! τήν δικαιοσύνη εκεί, πού δεν υπάρχει; Τά στενά και αγκαθοσπαρμένα μονοπάτια, πού ακολουθούν, όσοι δέν γνώρισαν τόν Λυτρωτή Χριστό, οδηγούν πάντα σέ σκοτεινούς και απελπιστικούς γκρεμούς. Νοσταλγούν όλοι τήν δικαιοσύνη, προβάλλουν, όμως, εμπρός των πελώρια, δυσθεώρητα και απροσπέλαστα τά βουνά της αδικίας. Χαϊδεύουν μέ στοργή τις ομορφιές όλες της ζωής, και δέν συναντούν πουθενά τό παρήγορο χαμόγελο της, τήν αληθινή, τήν ουράνια χαρά. Και θά ψάχνουν όλοι αδιάκοπα νά βρουν αυτή τήν χαρά, χωρίς ποτέ και νά τήν απολαύσουν, αν δέν φθάσει στά βάθη τής καρδιάς των ή φωνή του Αποστόλου: «έρχου και ίδε», διά νά πάρουν τόν δρόμο, πού οδηγεί στον Λυτρωτή. Τότε, και μόνον τότε, θά τερματισθεί ή αγωνία, πού τυραννάει και πνίγει τήν συνείδηση κάθε ανθρώπου, και θά διαλυθεί τό φρικαλέο φάσμα κάποιου πολέμου, που ταράσσει κάθε λίγο τόν ύπνο ατόμων και λαών.
Και όλα αυτά θά γίνουν, αν ακούσει κάποτε ό άνθρωπος τήν πρόσκληση τού πιστού, του άδολου Φιλίππου, και μιμηθεί τήν ομολογία τού απλοϊκού Ναθαναήλ, αν όλοι, Κληρικοί και λαϊκοί, εργάτες του ιερού Ευαγγελίου, με την ορθή πίστη και την άγια των ζωή, δεν παύσουν νά καλούν σέ μετάνοια και επιστροφή τά παραστρατημένα πλήθη του λαού.
Ή αγία του Χριστού μας Εκκλησία εορτάζει σήμερα μια περίλαμπρη νίκη, την νίκη της Ορθοδοξίας, πού την κέρδισε μέ βάσανα και διωγμούς, με κατατρεγμούς και φυλακίσεις, μέ μαρτύρια και θανάτους φοβερούς, μέ έναν αγώνα ζωής αιώνων ολοκλήρων. Σήμερα οί Προφήται χαίρουν, οι Απόστολοι και οί Μάρτυρες αγάλλονται, σκιρτά των Πατέρων ή ψυχή, οί ήρωες της Πίστεως ευφραίνονται, και οί αγωνισταί του ιερού Ευαγγελίου της αγάπης προσφέρουν τήν λατρεία των στον θείον Δομήτορα της Εκκλησίας. Όλοι στήνουν τό τρόπαιο της νίκης στην ψυχή των, στην οικογένεια, στην κοινωνία, στα πέρατα της Οικουμένης. Όλοι στρέφουν τήν σκέψη προς Εκείνον, πού γλυκαίνει τον πόνο, ομορφαίνει τήν ζωή και χαρίζει στους ενάρετους και δικαίους τήν ατίμητη αιωνιότητα και δόξα, τήν παντοτινή χαρά του ουρανού.
Χαρά, λοιπόν, σ' εκείνους, πού θά ακολουθήσουν τό φωτεινό παράδειγμα των Αποστόλων του Χριστού, των θεοπνεύστων αυτών οργάνων της σωτηρίας της ψυχής όλου τού κόσμου. Κοντά στον Χριστό τό φως της πίστεως θά καταυγάζει τήν ψυχή των, ό ήλιος της αγάπης θα θερμαίνει τήν καρδιά των, και ή φωνή του Λυτρωτή, όπως τότε στην ακροθαλασσιά της μαγευτικής Τιβεριάδος, θά ψιθυρίζει στον καθένα στοργικά:
«Άνθρωπε, μη ζητάς την ευτυχία εκεί, που δεν υπάρχει... Έλα κοντά μου, και θα βρεις την λύση του μεγάλου μυστηρίου, που σκεπάζει την ζωή σου. Έλα... Μη διστάζεις... Ακολούθει μοι...».
"Τα Ασάλευτα Θεμέλια" του Μητροπολίτου Δράμας Φιλίππου
www.gonia.gr
Ανάλυση του Αποστολικού Αναγνώσματος Α΄ Νηστειών, Εβραίους ια΄24-26, 32-40
«Δια πίστεως... είργάσαντο δικαιοσύνην... έσβεσαν δύναμιν πυρός,... έλιθάσθησαν, έπρίσθηααν, έν φόνω μαχαίρας άπέθανον...»
Λαμπρόν και βαρύτιμον το στέμμα, αγαπητοί, πού φορεί σήμερα με ξεχωριστήν άκτινοβολίαν ή Εκκλησία μας. Το έκέρδισε μέ πολλούς αγώνας. Έχει χαλκευθή μέσα στη φωτιά καί το μαρτύριον. Έχει στολισθή μέ αδάμαντας, πού άπετελέσθησαν από σταγόνας αίματος αγίων και ηρώων. Δι' αυτό ή λάμψις του σκεπάζει το φώς τού ηλίου.Ή Εκκλησία εορτάζει σήμερον την νίκην της κατά των ποικιλώνυμων εχθρών της. Κατά τών εξωτερικών, πού ηθέλησαν μέ τήν σπάθην και τα θηρία να πνίξουν εις το αίμα τήν νέαν πίστιν του Χριστού. Κατά τών εσωτερικών, πού επεχείρησαν μέ τον δόλον καί τήν πλάνην καί την αλυσίδα τών αφέσεων να μολύνουν τήν καθαράν πηγήν, νά θολώσουν τήν όρθήν πίστιν, να διαστρέψουν τήν άλήθειαν, νά βεβηλώσουν τα άγια τών άγιων της Εκκλησίας μας. Όρθή, λοιπόν, ή Όρθόδοξος Εκκλησία είς τό πνευματικόν στερέωμα, μέ το στέμμα της νίκης, στέκεται σάν σύμβολο, προβάλλει σαν φωτεινό μετέωρο, πού ρίχνει δέσμες φωτός στό δοξασμένο παρελθόν, κι ανοίγει κάποιους δρόμους εις τό μέλλον. Είναι ένα παρελθόν, πού τό έθεμελίωσεν ο αγώνας ό σκληρός. Κι είναι ένα μέλλον, πού θα κερδηθή πάλιν μέ τον άλύγιστον αγώνα. Ας μελετήσωμεν βαθύτερα τις δύο αυτές ιδέες.
1. Παληές σελίδες αίματος καί νίκης.
Είναι, φαίνεται, κλήρος καί άπόφασις του Θεού, ή αλήθεια και ή αρετή να πολεμώνται. Άπό τότε πού υπάρχει άνθρωπος στην γη παρατηρείται το φαινόμενον αυτό. Εις το σημερινόν άποστολικόν ανάγνωσμα μέ συναρπαστικήν όντως περιγραφήν, εξιστορούνται τα φρικτά μαρτύρια και οί σκληροί αγώνες των ανθρώπων του Θεού κατά της απιστίας και της πλάνης, πρίν ή ακόμη εμφανισθή ο Χριστός είς την γην.
Ότι φωτεινόν έδημιουργήθη, είναι καρπός θυσιών άπροσμετρήτων. Είδικώτερα μάλιστα, από της εμφανίσεως τού Χριστού και μετά σκληραί μάχαι συνήφθησαν κατά ποικίλων εχθρών. Αφάνταστοι θυσίαι χάριν της αληθείας. Ποταμοί αίματος έπότισαν το δένδρον της Εκκλησίας. Έτσι έγινε το σημερινό δοξασμένο στέμμα, πού ακτινοβολεί ηρωισμούς και μεγαλείον. Και οί ηρωισμοί αυτοί, πρίν γίνουν μεγαλείον, ήκολούθησαν τα τρία καθιερωμένα στάδια, δηλαδή τήν πίστιν, τήν ζωήν, την θυσίαν. Νά τα άναλύσωμεν περισσότερον.
α) Π ί στ ι ς.
Η βαθειά πίστις εις τήν άλήθειαν της διδαχής τού Χριστού, είναι το θεμέλιον. Η πεποίθησις ότι δέν υπάρχει άλλος δρόμος. Η πληροφορία της καρδίας, ότι μόνον κοντά στον Θεό είναι θεμελιωμένη ή ευτυχία και ή γαλήνη. Χωρίς αυτά ή ψυχή δέν μπορεί νά προχωρήση. Είναι αναιμική, ανάπηρη. Αυτήν τήν πίστιν τήν είχαν οί άγωνισταί της Εκκλησίας. Καμμία δύναμης αντίθετη δέν ημπορούσε νά σβήση αυτή τήν φλόγα. Είχε πυρακτώσει τά πάντα καρδιά, νου, θέλησι, πόθους, προσδοκίες. Καμίνι μέσα, πού έλυωνε κάθε αμφιβολία, κάθε δισταγμό. Έτσι, μιά τέτοια πίστις, ήταν αδύνατον νά μή δημιουργήση, εν συνεχεία, άγία και φωτεινή ζωή
β) Ζωή.
Φωτεινό παράδειγμα. Πλήρης συμμόρφωσις τού βίου των μέ το θέλημα του Θεού. Δέν ήξεραν τί θά πει συμβιβασμός ένοχος, ελιγμός αμαρτωλός. «Όσα αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά... ταύτα πράσσετε» (Φιλιπ. δ', 8,9), συμβουλεύει ό Απ. Παύλος. Και οί άγιοι τής Εκκλησίας μας εφήρμοσαν εις τήν ζωήν των μέχρι κεραίας τον νόμον της αρετής. Και δέν περιωρίσθησαν μόνον εις τους εαυτούς των. Έζήτησαν να έξαγιάσουν και τους άλλους. Νά τους οδηγήσουν στον δρόμο της νίκης. Γιά νά άλλάξη ή κοινωνία. Νά γίνη καλύτερη. Δικαιότερη. Φωτεινότερη.
Άλλά... Κρίμα! Προσέκρουσαν είς την ώργανωμένην άντίδρασιν. Ώρθώθηκε μπροστά των ή ώπλισμένη κακία. Τό ξίφος, ή φωτιά, τά θηρία. Ανελέητη ή καταδίωξες. Αμείλικτο το δίλημμα. Η προδοσία της πίστεως των, ή θυσία της ζωής των. Και χωρίς δισταγμόν προτιμήθηκε ή θυσία.
γ) Θυσία.
Χωρίς πάθος χωρίς καμμίαν διάθεσιν μίσους δια τους δήμιους με έκπληκτικήν καρτερίαν και θαυμαστών ψυχικόν μεγαλείον, έπροχωρούσαν προς το μαρτύριον οί ανυπέρβλητοι αυτοί ήρωες της πίστεως. Επάνω εις τά λευκά των κόκκαλα έστηρίχθη ή Εκκλησία. Μέ το αίμα των έτράφησαν τά ιδανικά. Με την θυσίαν των ήγιάσθησαν αι κατακόμβαι. Οι μάρτυρες αυτοί είναι οί αγνότεροι φρουροί των ιδεωδών τού κόσμου. 11.000.000 -τόσοι είναι οί γνωστοί μόνον μάρτυρες- υψώνουν προσευχάς προς τον άρχηγόν δια την Έκκλησίαν Του επί της γης. Μέ τά άγια χέρια των έπλεξαν το στέμμα της νίκης, το οποίον σήμερα ή Εκκλησία φορεί μέ άγαλλίασιν.
Ημέρα, λοιπόν, έπινίκιος ή σημερινή. Από το βάθος τού παρελθόντος αναπηδά ακτινοβολούσα ή δόξα της Εκκλησίας, πού δημιουργεί όμως νέα καθήκοντα και χρέη.
2. Θλιβερές διαπιστώσεις.
Αλλοίμονον! Ή γενεά μας δέν φαίνεται άξια τού φωτεινού αυτού παρελθόντος. Την έποχήν έκείνην τών ηρωισμών, της αρετής, της θυσίας, την διεδέχθη σήμερον ή εποχή της ύλης, της φθοράς, τού μαρασμού. Οί χριστιανοί, πρέπει νά το όμολογήσωμεν, δεν έχομε μέσα μας πάντοτε πνευματική ζωή. Ή παγωνιά της αμαρτίας, ό λίβας τού συμφέροντος έχουν κάψει και έχουν ξηράνει τά παλαιά εκείνα φύτρα τών ιδανικών και τών σκιρτημάτων. Στήν παλαιά εκείνη φλόγα τώρα μόνον καπνός ύπαρχει, και στους χείμαρρους τού παρελθόντος σήμερα ευρίσκει κανείς συνήθως φτωχές πηγές, πού στάζουν λιγοστό νερό. Δεν είναι, υπερβολές αυτά πού σημειώνονται. Πραγματικότης είναι. Έτσι βλέπει κανείς νά ύπάρχη σήμερα :
α) Μ ι ά πίστις π ρ ο δ ο μ έ ν η.
Δεν την .προδίδουν μόνον οί αιρετικοί και οί πράκτορες της πλάνης, πού έχουν πλημμυρίσει τον τόπον μας. Δέν την προδίδουν μόνοι οί άπιστοι, πού δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ μέσα των τό φτερούγισμα και την πνευματική άγαλλίασι. Τήν προδίδομεν και ημείς οί Χριστιανοί, όταν ζούμε στην κοινωνία μέ τέτοιο τρόπο, πού οί άλλοι δέν μπορούν νά καταλάβουν αν πιστεύωμεν ή όχι. Έχομε συχνά μιά πίστι ξηρά, τυπική, άψυχη, πεθαμένη. Περιορίζεται μόνον σέ εκδηλώσεις εξωτερικές, εντελώς ξέψυχες. Δέν κρατάει σε συναγερμό τον όλον άνθρωπον. Δέν τον ηλεκτρίζει. «Πλην ο Υιός τού ανθρώπου έλθών άρα εύρήσει την πίστιν επί της γης;» Αλήθεια τί θα βρη αν έλθη; Θά βρη — κρίμα! — μίαν έτοιμοθάνατον πίστιν.
β) Αναιμική ζωή.
Φυσικόν είναι μέ μίαν τέτοιαν πίστιν και ή ζωή τών συνεχιστών τού έργου τών μαρτύρων νά είναι αναιμική. Και χωρίς αίμα, ό οργανισμός είναι ανίσχυρος, ευπαθής, ετοιμόρροπος. Αυτό έπάθαμε. Μας λείπει, ή ζωντάνια, ή ρωμαλέα ψυχή, ή δύναμις πού ανυψώνει τόν άνθρωπον, πού τον ενισχύει εις τόν αγώνα. Είμεθα τά δένδρα πού έχουν τόν φλοιόν άκέραιον, άλλα μέσα τό σκουλήκι κατατρώγει ύπουλα τά πάντα. Στόν βοριά, στον σεισμό, στην πλημμύρα τό δένδρο δέν θά άνθέξη, θα πέση. Αυτό παθαίνομεν και ημείς. Στούς πειρασμούς της ζωής λυγίζομε. Δέν υπάρχει μέσα μας ορμή αντιστάσεως. Πέφτομε. Συχνά. Και άσχημα. Και μεγάλοι και μικροί. Και αξιωματούχοι και απλοϊκοί. Και κάποτε πέφτουν πολύ βαθειά άνθρωποι, πού, λόγω θέσεως, έπρεπε νά είναι ορθοί. Χωρίς όμως αίμα και πίστιν, πώς νά μένουν ορθοί;
Μέ μιαν τέτοιαν έξέλιξιν είναι φυσικόν νά ύπάρχη όχι.
γ) Θυσία, αλλά αναισθησία.
Έτσι γίνεται. Απέναντι στούς ηρωισμούς και τάς θυσίας των μαρτύρων ορθώνεται ή ιδική μας αναισθησία. Ομιλούμεν δια τους ήρωας. τους κάνομε εικόνας λαμπράς. Στήνομεν εμπρός των καντήλας ολόχρυσους καί καίομεν ευώδη θυμιάματα. Όργανώνομεν πανηγυρικάς Θ. Λειτουργίας. Καί έπειτα; "Επειτα;... τίποτε. Μένομεν οι ίδιοι. Χωρίς βαθυτέρας συγκινήσεις.. Χωρίς μίμησιν τού παραδείγματος των. Χωρίς αγώνα. Καί περνούν έτσι αί ημέραι. Οί μέν άγιοι είναι στα εικονοστάσια καθηλωμένοι, ημείς δέ εις τήν φυλακήν τών συμβιβασμών. Καμμιά επαφή μεταξύ μας. Καί αν ήταν δυνατόν νά επιστρέψουν σήμερα εις τήν γην οί μάρτυρες, καί νά ιδούν πως κατήντησαν οί σημερινοί παστοί, θα μας έλεγαν «Γι’ αυτό "ημείς έδώσαμε το αίμα μας; Για νά σβήσετε σεις τον πυρσόν, πού άναψεν ή ιδική μας θυσία; Κρίμα! Έπροδώσατε τον αγώνα. Απεδείχθητε ανάξιοι νά κρατήσετε την δόξαν τού παρελθόντος!»
Αλήθεια, αδελφοί, τί άπάντησιν θά έδίδαμε τότε;
3. Ανάγκη αναβαπτίσεως.
Πρέπει νά είμεθα ειλικρινείς μέ τον εαυτόν μας. Δεν πάμε καλά. Κάτι πρέπει νά άλλάξη. Δύο ενέργειαι είναι επιβεβλημέναι! 1)Η κάθαρσις. Πρέπει νά άναβαπτισθώμεν μέσα εις τήν δεξαμενήν, πού είναι γεμάτη από τά αίματα των μαρτύρων της πίστεως. Εκεί μέσα νά λουσθώμεν, νά έξαγνισθώμεν, νά καθαρθώμεν άπό τάς κηλίδας του παρελθόντος. Μικροί καί μεγάλοι. Καί 2) «Αναλάβετε τήν πανοπλίαν του Θεοΰ. Στήτε ούν περιζωσάμενοι τήν οσφύν υμών εν αλήθεια... Επί πάσιν άναλαβόντες τον θυρεόν της πίστεως... Καί τήν περικεφαλαίαν του σωτηρίου δέξασθε, καί τήν μάχαιραν τού Πνεύματος...» (Έφεσ. στ', 13-17). Αυτά μας συμβουλεύει ό Απ. Παύλος.
Δέν είναι πλέον έπιτρεπτόν νά έμφανιζώμεθα άοπλοι, άψυχοι, ηττοπαθείς, όταν εμπρός μας ύπάρχη ή ήρωϊκή καί γενναία φάλαγξ τών αγωνιστών της πίστεως. Δέν ειμπορεί ή Εκκλησία νά ζη μόνον μέ τάς αναμνήσεις τού παρελθόντος Νέοι άγιοι χρειάζονται. Νέα στεφάνια... Ή Εκκλησία είναι τό έργαστήριον αυτά τών αγίων. Όλων τών εποχών. Όλων τών αιώνων. Επομένως καί της εποχής μας.
Αγαπητοί,
Την 9ην Μαρτίου εορτάζωμεν τήν μνήμην των 40 Μαρτύρων, πού έμαρτύρησαν εις τήν λίμνην της Σεβαστείας.
Τους έζητήθη να αρνηθούν τον Χριστόν. Αλλά αυτοί έμειναν σταθεροί Τους έρριψαν γυμνούς εις τήν παγωμένην λίμνην. Το φρόνημα των όμως έμεινεν άκλόνητον. Φρικτόν το μαρτύριον άπό το ψύχος. Έλκυστικόν απέναντι εις τήν όχθην τό θάλπος της αναμμένης πυράς. Αλλ' οι μάρτυρες δεν λυγίζουν «Δριμύς ό χειμών, άλλα γλυκύς ο Παράδεισος» αναφωνούν. Όλοι σταθεροί. Πιστοί εις τον όρκον των. Πλην... ενός. Αυτός έκάμφθη. Ένικήθη. Δέν πείθεται εις τάς μετά δακρύων παρακλήσεις τών αδελφών του. Προδίδει τόν αγώνα. Λιποτακτεί. Και — τρομερόν! — μόλις φθάνει εις τον θερμόν της όχθης λουτρώνα, αποθνήσκει, λόγω της αποτόμου θερμότητος.
Τήν θέσιν του τήν παίρνει ό ειδωλολάτρης φύλαξ Άγλάϊος, πού παρακολουθεί τήν σκηνήν. Πιστεύει καί προχωρεί προς το μαρτύρων. Δια να αναπληρώση τον λιποτάκτην.
Τήν άλλην ήμεραν οι μάρτυρες είχαν αποθάνει. Τα σώματα των έρρίφθησαν εις τήν φωτιάν. Ή φλόγα έφώτισε τον κόσμον. Οι άγγελοι έστεφάνωσαν τους ήρωας με το δοξασμένο στεφάνι. Άλλοίμονον μόνον είς τον λιποτάκτην, πού τό έχασε.
Αδελφέ,
Ή Εκκλησία πανηγυρίζει σήμερα τήν νίκην κατά τών εχθρών της. Έκερδήθη όμως με τήν θυσίαν τών μαρτύρων. Πολλοί. βεβαίως, την έπρόδωσαν. Όπως καί σήμερα επίσης τήν προδίδουν.
Άλλοι έμειναν πιστοί. Μέχρι τέλους. Καί ή Εκκλησία τους έδόξασε. Αυτό γίνεται πάντα. Οι γνήσιοι χριστιανοί δίδουν καί παίρνουν. Δίδουν κόπους, άγάπην, πίστιν, ιδρώτα, κυρίως αίμα. Καί παίρνουν δόξαν καί αιώνιο στεφάνι... Τό αίμα στή γη.
Στόν ουρανό τό στεφάνι!
"Φως ταις τρίβοις μου" αειμνήστου Επισκόπου Γεωργίου Παυλίδη
Από το www.gonia.gr
Λαμπρόν και βαρύτιμον το στέμμα, αγαπητοί, πού φορεί σήμερα με ξεχωριστήν άκτινοβολίαν ή Εκκλησία μας. Το έκέρδισε μέ πολλούς αγώνας. Έχει χαλκευθή μέσα στη φωτιά καί το μαρτύριον. Έχει στολισθή μέ αδάμαντας, πού άπετελέσθησαν από σταγόνας αίματος αγίων και ηρώων. Δι' αυτό ή λάμψις του σκεπάζει το φώς τού ηλίου.Ή Εκκλησία εορτάζει σήμερον την νίκην της κατά των ποικιλώνυμων εχθρών της. Κατά τών εξωτερικών, πού ηθέλησαν μέ τήν σπάθην και τα θηρία να πνίξουν εις το αίμα τήν νέαν πίστιν του Χριστού. Κατά τών εσωτερικών, πού επεχείρησαν μέ τον δόλον καί τήν πλάνην καί την αλυσίδα τών αφέσεων να μολύνουν τήν καθαράν πηγήν, νά θολώσουν τήν όρθήν πίστιν, να διαστρέψουν τήν άλήθειαν, νά βεβηλώσουν τα άγια τών άγιων της Εκκλησίας μας. Όρθή, λοιπόν, ή Όρθόδοξος Εκκλησία είς τό πνευματικόν στερέωμα, μέ το στέμμα της νίκης, στέκεται σάν σύμβολο, προβάλλει σαν φωτεινό μετέωρο, πού ρίχνει δέσμες φωτός στό δοξασμένο παρελθόν, κι ανοίγει κάποιους δρόμους εις τό μέλλον. Είναι ένα παρελθόν, πού τό έθεμελίωσεν ο αγώνας ό σκληρός. Κι είναι ένα μέλλον, πού θα κερδηθή πάλιν μέ τον άλύγιστον αγώνα. Ας μελετήσωμεν βαθύτερα τις δύο αυτές ιδέες.
1. Παληές σελίδες αίματος καί νίκης.
Είναι, φαίνεται, κλήρος καί άπόφασις του Θεού, ή αλήθεια και ή αρετή να πολεμώνται. Άπό τότε πού υπάρχει άνθρωπος στην γη παρατηρείται το φαινόμενον αυτό. Εις το σημερινόν άποστολικόν ανάγνωσμα μέ συναρπαστικήν όντως περιγραφήν, εξιστορούνται τα φρικτά μαρτύρια και οί σκληροί αγώνες των ανθρώπων του Θεού κατά της απιστίας και της πλάνης, πρίν ή ακόμη εμφανισθή ο Χριστός είς την γην.
Ότι φωτεινόν έδημιουργήθη, είναι καρπός θυσιών άπροσμετρήτων. Είδικώτερα μάλιστα, από της εμφανίσεως τού Χριστού και μετά σκληραί μάχαι συνήφθησαν κατά ποικίλων εχθρών. Αφάνταστοι θυσίαι χάριν της αληθείας. Ποταμοί αίματος έπότισαν το δένδρον της Εκκλησίας. Έτσι έγινε το σημερινό δοξασμένο στέμμα, πού ακτινοβολεί ηρωισμούς και μεγαλείον. Και οί ηρωισμοί αυτοί, πρίν γίνουν μεγαλείον, ήκολούθησαν τα τρία καθιερωμένα στάδια, δηλαδή τήν πίστιν, τήν ζωήν, την θυσίαν. Νά τα άναλύσωμεν περισσότερον.
α) Π ί στ ι ς.
Η βαθειά πίστις εις τήν άλήθειαν της διδαχής τού Χριστού, είναι το θεμέλιον. Η πεποίθησις ότι δέν υπάρχει άλλος δρόμος. Η πληροφορία της καρδίας, ότι μόνον κοντά στον Θεό είναι θεμελιωμένη ή ευτυχία και ή γαλήνη. Χωρίς αυτά ή ψυχή δέν μπορεί νά προχωρήση. Είναι αναιμική, ανάπηρη. Αυτήν τήν πίστιν τήν είχαν οί άγωνισταί της Εκκλησίας. Καμμία δύναμης αντίθετη δέν ημπορούσε νά σβήση αυτή τήν φλόγα. Είχε πυρακτώσει τά πάντα καρδιά, νου, θέλησι, πόθους, προσδοκίες. Καμίνι μέσα, πού έλυωνε κάθε αμφιβολία, κάθε δισταγμό. Έτσι, μιά τέτοια πίστις, ήταν αδύνατον νά μή δημιουργήση, εν συνεχεία, άγία και φωτεινή ζωή
β) Ζωή.
Φωτεινό παράδειγμα. Πλήρης συμμόρφωσις τού βίου των μέ το θέλημα του Θεού. Δέν ήξεραν τί θά πει συμβιβασμός ένοχος, ελιγμός αμαρτωλός. «Όσα αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά... ταύτα πράσσετε» (Φιλιπ. δ', 8,9), συμβουλεύει ό Απ. Παύλος. Και οί άγιοι τής Εκκλησίας μας εφήρμοσαν εις τήν ζωήν των μέχρι κεραίας τον νόμον της αρετής. Και δέν περιωρίσθησαν μόνον εις τους εαυτούς των. Έζήτησαν να έξαγιάσουν και τους άλλους. Νά τους οδηγήσουν στον δρόμο της νίκης. Γιά νά άλλάξη ή κοινωνία. Νά γίνη καλύτερη. Δικαιότερη. Φωτεινότερη.
Άλλά... Κρίμα! Προσέκρουσαν είς την ώργανωμένην άντίδρασιν. Ώρθώθηκε μπροστά των ή ώπλισμένη κακία. Τό ξίφος, ή φωτιά, τά θηρία. Ανελέητη ή καταδίωξες. Αμείλικτο το δίλημμα. Η προδοσία της πίστεως των, ή θυσία της ζωής των. Και χωρίς δισταγμόν προτιμήθηκε ή θυσία.
γ) Θυσία.
Χωρίς πάθος χωρίς καμμίαν διάθεσιν μίσους δια τους δήμιους με έκπληκτικήν καρτερίαν και θαυμαστών ψυχικόν μεγαλείον, έπροχωρούσαν προς το μαρτύριον οί ανυπέρβλητοι αυτοί ήρωες της πίστεως. Επάνω εις τά λευκά των κόκκαλα έστηρίχθη ή Εκκλησία. Μέ το αίμα των έτράφησαν τά ιδανικά. Με την θυσίαν των ήγιάσθησαν αι κατακόμβαι. Οι μάρτυρες αυτοί είναι οί αγνότεροι φρουροί των ιδεωδών τού κόσμου. 11.000.000 -τόσοι είναι οί γνωστοί μόνον μάρτυρες- υψώνουν προσευχάς προς τον άρχηγόν δια την Έκκλησίαν Του επί της γης. Μέ τά άγια χέρια των έπλεξαν το στέμμα της νίκης, το οποίον σήμερα ή Εκκλησία φορεί μέ άγαλλίασιν.
Ημέρα, λοιπόν, έπινίκιος ή σημερινή. Από το βάθος τού παρελθόντος αναπηδά ακτινοβολούσα ή δόξα της Εκκλησίας, πού δημιουργεί όμως νέα καθήκοντα και χρέη.
2. Θλιβερές διαπιστώσεις.
Αλλοίμονον! Ή γενεά μας δέν φαίνεται άξια τού φωτεινού αυτού παρελθόντος. Την έποχήν έκείνην τών ηρωισμών, της αρετής, της θυσίας, την διεδέχθη σήμερον ή εποχή της ύλης, της φθοράς, τού μαρασμού. Οί χριστιανοί, πρέπει νά το όμολογήσωμεν, δεν έχομε μέσα μας πάντοτε πνευματική ζωή. Ή παγωνιά της αμαρτίας, ό λίβας τού συμφέροντος έχουν κάψει και έχουν ξηράνει τά παλαιά εκείνα φύτρα τών ιδανικών και τών σκιρτημάτων. Στήν παλαιά εκείνη φλόγα τώρα μόνον καπνός ύπαρχει, και στους χείμαρρους τού παρελθόντος σήμερα ευρίσκει κανείς συνήθως φτωχές πηγές, πού στάζουν λιγοστό νερό. Δεν είναι, υπερβολές αυτά πού σημειώνονται. Πραγματικότης είναι. Έτσι βλέπει κανείς νά ύπάρχη σήμερα :
α) Μ ι ά πίστις π ρ ο δ ο μ έ ν η.
Δεν την .προδίδουν μόνον οί αιρετικοί και οί πράκτορες της πλάνης, πού έχουν πλημμυρίσει τον τόπον μας. Δέν την προδίδουν μόνοι οί άπιστοι, πού δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ μέσα των τό φτερούγισμα και την πνευματική άγαλλίασι. Τήν προδίδομεν και ημείς οί Χριστιανοί, όταν ζούμε στην κοινωνία μέ τέτοιο τρόπο, πού οί άλλοι δέν μπορούν νά καταλάβουν αν πιστεύωμεν ή όχι. Έχομε συχνά μιά πίστι ξηρά, τυπική, άψυχη, πεθαμένη. Περιορίζεται μόνον σέ εκδηλώσεις εξωτερικές, εντελώς ξέψυχες. Δέν κρατάει σε συναγερμό τον όλον άνθρωπον. Δέν τον ηλεκτρίζει. «Πλην ο Υιός τού ανθρώπου έλθών άρα εύρήσει την πίστιν επί της γης;» Αλήθεια τί θα βρη αν έλθη; Θά βρη — κρίμα! — μίαν έτοιμοθάνατον πίστιν.
β) Αναιμική ζωή.
Φυσικόν είναι μέ μίαν τέτοιαν πίστιν και ή ζωή τών συνεχιστών τού έργου τών μαρτύρων νά είναι αναιμική. Και χωρίς αίμα, ό οργανισμός είναι ανίσχυρος, ευπαθής, ετοιμόρροπος. Αυτό έπάθαμε. Μας λείπει, ή ζωντάνια, ή ρωμαλέα ψυχή, ή δύναμις πού ανυψώνει τόν άνθρωπον, πού τον ενισχύει εις τόν αγώνα. Είμεθα τά δένδρα πού έχουν τόν φλοιόν άκέραιον, άλλα μέσα τό σκουλήκι κατατρώγει ύπουλα τά πάντα. Στόν βοριά, στον σεισμό, στην πλημμύρα τό δένδρο δέν θά άνθέξη, θα πέση. Αυτό παθαίνομεν και ημείς. Στούς πειρασμούς της ζωής λυγίζομε. Δέν υπάρχει μέσα μας ορμή αντιστάσεως. Πέφτομε. Συχνά. Και άσχημα. Και μεγάλοι και μικροί. Και αξιωματούχοι και απλοϊκοί. Και κάποτε πέφτουν πολύ βαθειά άνθρωποι, πού, λόγω θέσεως, έπρεπε νά είναι ορθοί. Χωρίς όμως αίμα και πίστιν, πώς νά μένουν ορθοί;
Μέ μιαν τέτοιαν έξέλιξιν είναι φυσικόν νά ύπάρχη όχι.
γ) Θυσία, αλλά αναισθησία.
Έτσι γίνεται. Απέναντι στούς ηρωισμούς και τάς θυσίας των μαρτύρων ορθώνεται ή ιδική μας αναισθησία. Ομιλούμεν δια τους ήρωας. τους κάνομε εικόνας λαμπράς. Στήνομεν εμπρός των καντήλας ολόχρυσους καί καίομεν ευώδη θυμιάματα. Όργανώνομεν πανηγυρικάς Θ. Λειτουργίας. Καί έπειτα; "Επειτα;... τίποτε. Μένομεν οι ίδιοι. Χωρίς βαθυτέρας συγκινήσεις.. Χωρίς μίμησιν τού παραδείγματος των. Χωρίς αγώνα. Καί περνούν έτσι αί ημέραι. Οί μέν άγιοι είναι στα εικονοστάσια καθηλωμένοι, ημείς δέ εις τήν φυλακήν τών συμβιβασμών. Καμμιά επαφή μεταξύ μας. Καί αν ήταν δυνατόν νά επιστρέψουν σήμερα εις τήν γην οί μάρτυρες, καί νά ιδούν πως κατήντησαν οί σημερινοί παστοί, θα μας έλεγαν «Γι’ αυτό "ημείς έδώσαμε το αίμα μας; Για νά σβήσετε σεις τον πυρσόν, πού άναψεν ή ιδική μας θυσία; Κρίμα! Έπροδώσατε τον αγώνα. Απεδείχθητε ανάξιοι νά κρατήσετε την δόξαν τού παρελθόντος!»
Αλήθεια, αδελφοί, τί άπάντησιν θά έδίδαμε τότε;
3. Ανάγκη αναβαπτίσεως.
Πρέπει νά είμεθα ειλικρινείς μέ τον εαυτόν μας. Δεν πάμε καλά. Κάτι πρέπει νά άλλάξη. Δύο ενέργειαι είναι επιβεβλημέναι! 1)Η κάθαρσις. Πρέπει νά άναβαπτισθώμεν μέσα εις τήν δεξαμενήν, πού είναι γεμάτη από τά αίματα των μαρτύρων της πίστεως. Εκεί μέσα νά λουσθώμεν, νά έξαγνισθώμεν, νά καθαρθώμεν άπό τάς κηλίδας του παρελθόντος. Μικροί καί μεγάλοι. Καί 2) «Αναλάβετε τήν πανοπλίαν του Θεοΰ. Στήτε ούν περιζωσάμενοι τήν οσφύν υμών εν αλήθεια... Επί πάσιν άναλαβόντες τον θυρεόν της πίστεως... Καί τήν περικεφαλαίαν του σωτηρίου δέξασθε, καί τήν μάχαιραν τού Πνεύματος...» (Έφεσ. στ', 13-17). Αυτά μας συμβουλεύει ό Απ. Παύλος.
Δέν είναι πλέον έπιτρεπτόν νά έμφανιζώμεθα άοπλοι, άψυχοι, ηττοπαθείς, όταν εμπρός μας ύπάρχη ή ήρωϊκή καί γενναία φάλαγξ τών αγωνιστών της πίστεως. Δέν ειμπορεί ή Εκκλησία νά ζη μόνον μέ τάς αναμνήσεις τού παρελθόντος Νέοι άγιοι χρειάζονται. Νέα στεφάνια... Ή Εκκλησία είναι τό έργαστήριον αυτά τών αγίων. Όλων τών εποχών. Όλων τών αιώνων. Επομένως καί της εποχής μας.
Αγαπητοί,
Την 9ην Μαρτίου εορτάζωμεν τήν μνήμην των 40 Μαρτύρων, πού έμαρτύρησαν εις τήν λίμνην της Σεβαστείας.
Τους έζητήθη να αρνηθούν τον Χριστόν. Αλλά αυτοί έμειναν σταθεροί Τους έρριψαν γυμνούς εις τήν παγωμένην λίμνην. Το φρόνημα των όμως έμεινεν άκλόνητον. Φρικτόν το μαρτύριον άπό το ψύχος. Έλκυστικόν απέναντι εις τήν όχθην τό θάλπος της αναμμένης πυράς. Αλλ' οι μάρτυρες δεν λυγίζουν «Δριμύς ό χειμών, άλλα γλυκύς ο Παράδεισος» αναφωνούν. Όλοι σταθεροί. Πιστοί εις τον όρκον των. Πλην... ενός. Αυτός έκάμφθη. Ένικήθη. Δέν πείθεται εις τάς μετά δακρύων παρακλήσεις τών αδελφών του. Προδίδει τόν αγώνα. Λιποτακτεί. Και — τρομερόν! — μόλις φθάνει εις τον θερμόν της όχθης λουτρώνα, αποθνήσκει, λόγω της αποτόμου θερμότητος.
Τήν θέσιν του τήν παίρνει ό ειδωλολάτρης φύλαξ Άγλάϊος, πού παρακολουθεί τήν σκηνήν. Πιστεύει καί προχωρεί προς το μαρτύρων. Δια να αναπληρώση τον λιποτάκτην.
Τήν άλλην ήμεραν οι μάρτυρες είχαν αποθάνει. Τα σώματα των έρρίφθησαν εις τήν φωτιάν. Ή φλόγα έφώτισε τον κόσμον. Οι άγγελοι έστεφάνωσαν τους ήρωας με το δοξασμένο στεφάνι. Άλλοίμονον μόνον είς τον λιποτάκτην, πού τό έχασε.
Αδελφέ,
Ή Εκκλησία πανηγυρίζει σήμερα τήν νίκην κατά τών εχθρών της. Έκερδήθη όμως με τήν θυσίαν τών μαρτύρων. Πολλοί. βεβαίως, την έπρόδωσαν. Όπως καί σήμερα επίσης τήν προδίδουν.
Άλλοι έμειναν πιστοί. Μέχρι τέλους. Καί ή Εκκλησία τους έδόξασε. Αυτό γίνεται πάντα. Οι γνήσιοι χριστιανοί δίδουν καί παίρνουν. Δίδουν κόπους, άγάπην, πίστιν, ιδρώτα, κυρίως αίμα. Καί παίρνουν δόξαν καί αιώνιο στεφάνι... Τό αίμα στή γη.
Στόν ουρανό τό στεφάνι!
"Φως ταις τρίβοις μου" αειμνήστου Επισκόπου Γεωργίου Παυλίδη
Από το www.gonia.gr
'Α΄Νηστειών, της Ορθοδοξίας, Εβραίους ια΄24-26, 32-40
24 Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, 25 μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, 26 μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ, ἀπέβλεπεν γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.
32 Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει με γὰρ διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ, Σαμψών, Ἰεφθάε, Δαυῒδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, 33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.
Νεοελληνική απόδοσις
Αδελφοί, με την πίστη ο Μωυσής, όταν πια μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ· προτίμησε να υποφέρει μαζί με το λαό του Θεού, παρά ν΄ απολαμβάνει την πρόσκαιρη αμαρτωλή ζωή. Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τον εξευτελισμό, σαν εκείνον που υπέφερε ο Χριστός, γιατί απέβλεπε στην ανταπόδοση. Χρειάζεται να συνεχίσω; Δε θα με πάρει ο χρόνος να διηγηθώ για το Γεδεών, το Βαράκ, το Σαμψών, τον Ιεφθάε, το Δαβίδ, το Σαμουήλ και τους προφήτες. Με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λεόντων· έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα· γυναίκες ξαναπήραν πίσω στη ζωή τους ανθρώπους τους, κι άλλοι βασανίστηκαν ως το θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν ν΄ αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή. Άλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, έζησαν σε στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες - ο κόσμος δεν ήταν άξιος να΄ χει τέτοιους ανθρώπους - πλανήθηκαν σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης. Όλοι οι παραπάνω, παρά την καλή μαρτυρία της πίστης τους, δεν πήραν ότι τους υποσχέθηκε ο Θεός. Αυτός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς.
Σύντομο σχόλιο
Αυτοί που πρίν από εμάς πίστεψαν στον Θεό και στις υποσχέσεις του, υπέμειναν και άντεξαν κάθε είδους κακό και κακία από τον κόσμο. Γιατί η πίστη είναι το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου απέναντι στην κακία. Και με την πίστη έμειναν ελεύθεροι από την σκλαβιά του κόσμου. Αυτήν την πίστη μιμούμενοι, θα φτάσουμε, εμείς κι αυτοί, στην Βασιλεία του Θεού που μας την υποσχέθηκε ο ίδιος ο Θεός.
32 Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει με γὰρ διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ, Σαμψών, Ἰεφθάε, Δαυῒδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, 33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.
Νεοελληνική απόδοσις
Αδελφοί, με την πίστη ο Μωυσής, όταν πια μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της κόρης του Φαραώ· προτίμησε να υποφέρει μαζί με το λαό του Θεού, παρά ν΄ απολαμβάνει την πρόσκαιρη αμαρτωλή ζωή. Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τον εξευτελισμό, σαν εκείνον που υπέφερε ο Χριστός, γιατί απέβλεπε στην ανταπόδοση. Χρειάζεται να συνεχίσω; Δε θα με πάρει ο χρόνος να διηγηθώ για το Γεδεών, το Βαράκ, το Σαμψών, τον Ιεφθάε, το Δαβίδ, το Σαμουήλ και τους προφήτες. Με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λεόντων· έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα· γυναίκες ξαναπήραν πίσω στη ζωή τους ανθρώπους τους, κι άλλοι βασανίστηκαν ως το θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν ν΄ αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή. Άλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, έζησαν σε στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες - ο κόσμος δεν ήταν άξιος να΄ χει τέτοιους ανθρώπους - πλανήθηκαν σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης. Όλοι οι παραπάνω, παρά την καλή μαρτυρία της πίστης τους, δεν πήραν ότι τους υποσχέθηκε ο Θεός. Αυτός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς.
Σύντομο σχόλιο
Αυτοί που πρίν από εμάς πίστεψαν στον Θεό και στις υποσχέσεις του, υπέμειναν και άντεξαν κάθε είδους κακό και κακία από τον κόσμο. Γιατί η πίστη είναι το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου απέναντι στην κακία. Και με την πίστη έμειναν ελεύθεροι από την σκλαβιά του κόσμου. Αυτήν την πίστη μιμούμενοι, θα φτάσουμε, εμείς κι αυτοί, στην Βασιλεία του Θεού που μας την υποσχέθηκε ο ίδιος ο Θεός.
Το βίωμα της προσωπικής συναντήσεως με τον Χριστό
Τη γνωριμία του με τους πρώτους μαθητές του μας αφηγείται ο Ιωάννης στο πρώτο κεφαλαίο του Ευαγγελίου του· ειδικότερα η περικοπή που διαβάζεται την Α’ Κυριακή των Νηστειών αναφέρεται στη γνωριμία του Ναθαναήλ με τον Ιησού μέσω του Φιλίππου. Πρόκειται άλλωστε για τη μοναδική σκηνή που γνωρίζουμε από τη ζωή αυτού του μαθητή. Χαρούμενος ο Φίλιππος γιατί ανακάλυψε στο πρόσωπο του Ιησού το Μεσσία, για τον οποίο χρόνια τώρα διάβαζε στην Π. Διαθήκη, σπεύδει να μοιρασθεί τη συγκίνηση του ευρήματός του με το φίλο του. Αυτός όμως με σκεπτικισμό και αμφιβολία αντιμετωπίζει τον ενθουσιασμό του Φιλίππου λέγοντας: «εκ Ναζαρέτ δύ¬ναταί τι αγαθόν είναι;» Δηλ. από την άσημη και μικρή Ναζαρέτ είναι δυνατό να κατάγεται ο Μεσσίας μας;
Στο σκεπτικισμό του Ναθαναήλ αντιπαραθέτει ο Φίλιππος μια απλή πρόσκληση: «Έρχου και ίδε». Η απ’ ευθείας γνωριμία με το πρόσωπο του Ιησού θα σου αφαιρέσει κάθε αμφιβολία γι’ αυτόν. Η επιστράτευση όλων των διανοητικών δυνάμεων του ανθρώπου δεν ωφελεί σε τίποτε, εκμηδενίζεται και αχρηστεύεται μπροστά στη δύναμη του βιώματος. Αυτό που ζει κανείς συναντώντας τον Ιησού αγγίζει το βαθύτερο είναι του, γιατί περνά πέρα από τη σφαίρα του μυαλού και ζεσταίνει τα βάθη της καρδίας του· τον πείθει υπαρξιακά, πάρα τις εγκεφαλικές αντιρρήσεις, που χάνουν με μιας τη δύναμή τους.
Η δυσπιστία και ο ορθολογισμός του Ναθαναήλ δεν προερχόταν από διαφθορά ή κακία· ο Χριστός σε λίγο αναγνώρισε σ’ αυτόν ένα γνήσιο και άδολο Ισραηλίτη, και του το είπε ευθέως· του θύμισε μάλιστα και ένα προηγούμενο επεισόδιο της ζωής του για να του αποδείξει πόσο άδικο είχε να αμφιβάλλει για τη μεσσιανική του και θεία ιδιότητα. Η δυσπιστία του Ναθαναήλ προερχόταν από την απόσταση που δεν είχε γεφυρωθεί ακόμη με την εμπειρία της προσωπικής συνάντησης. Η προσωπική γνωριμία αίρει κάθε επιφυλακτικότητα και αμφιβολία, αχρηστεύει την αξία των επιχειρημάτων και δημιουργεί πειστικότητα μέσα στο βαθύτερο κέντρο της υπάρξεως.
Πολλοί αρνητές του Ιησού παρουσιάσθηκαν στην ιστορία. Δεν μας ενδιαφέρουν όμως αυτή τη στιγμή. Η σκέψη μας στρέφεται σ’ αυτούς που σαν το Ναθαναήλ δεν είναι αρνητές αλλά δύσπιστοι και σκεπτικοί, χωρίς κατά βάθος να είναι κακοί. Πολλοί τέτοιοι, μας είναι γνωστοί από παλαιότερα ή νεώτερα χρόνια, πού είδαν τον Ιησού σαν ένα συμπαθητικό και γοητευτικό διδάσκαλο απλώς, ή σαν ένα δυνατό ήρωα που έκανε θαυμαστά έργα, ή άλλοι πάλι που τον είδαν σαν μάγο που κατάφερε να πλανήσει τους ανθρώπους και να κερδίσει οπαδούς, ή σαν ένα επαναστάτη που ξεσήκωσε το λαό εναντίον των Ρωμαίων. Άλλοι αμφέβαλαν για την αλήθεια των όσων αφηγούνται οι ευαγγελιστές γι’ αυτόν και προσπάθησαν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό στις διηγήσεις τους.
Πολλοί αμφιβάλλουν και δυσπιστούν μέχρι σήμερα όχι από εχθρότητα ή κακότητα, αλλά γατί βλέπουν τελείως εξωτερικά, επιφανειακά, εγκεφαλικά.
Το μήνυμα της σημερινής διηγήσεως είναι μία πρόσκληση: «Έρχου και ίδε». Έλα να δεις το Χριστό από κοντά, μέσα από την Εκκλησία, μέσα από τη ζωή των μυστηρίων, μέσα από το βίωμα της προσωπικής συναντήσεως, μέσα από την εμπειρία της σχέσεως του ανθρώπινου προσώπου προς το θείο Πρόσωπο.
Ο δύσπιστος και επιφυλακτικός Ναθαναήλ μετά την προσωπική συνάντηση του με τον Ιησού πείθεται για τη μεσσιανική του ιδιότητα και στη συνέχεια της διηγήσεως ομολογεί την πίστη του σ’ αυτόν λέγοντας: «Συ είσαι ο υιός του Θεού, συ είσαι ο βασιλεύς του Ισραήλ». Η πίστη ότι ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας ελκυστικός δάσκαλος ηθικής αλλά ο Υιός του Θεού που σταυρώνεται από τους ανθρώπους και ανασταίνεται όχι για να τους τιμωρήσει αλλά για να τους σώσει. Η πίστη στη λυτρωτική προσφορά του Χριστού, δεν είναι αποτέλεσμα μιας λογικής διεργασίας μέσα στον άνθρωπο αλλά καρπός του βιώματος. Με το πρίσμα αυτής της προσωπικής εμπειρίας βλέπει κανείς και συνειδητοποιεί αλήθειες βασικές για τη ζωή του, για την καταξίωση της υπάρξεώς του, για την ηθική και πνευματική εξύψωσή του.
«Μείζω τούτων όψει», λέγει προς το Ναθαναήλ ο Χριστός· δηλ. θα δεις ακόμη ανώτερα και μεγαλύτερα πράγματα. Η σωστότερη ερμηνεία της ζωής, η πιο σίγουρη πραγμάτωση των ιδανικών, η ολοκλήρωση της υπάρξεως, θα είναι οι καρποί της πρόσκλησης «Έρχου και ίδε».
(Ιωαν.Δ.Καραβιδόπουλου, Ομότιμου Καθ. Παν/μίου, «Οδός ελπίδας»)
Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/
Στο σκεπτικισμό του Ναθαναήλ αντιπαραθέτει ο Φίλιππος μια απλή πρόσκληση: «Έρχου και ίδε». Η απ’ ευθείας γνωριμία με το πρόσωπο του Ιησού θα σου αφαιρέσει κάθε αμφιβολία γι’ αυτόν. Η επιστράτευση όλων των διανοητικών δυνάμεων του ανθρώπου δεν ωφελεί σε τίποτε, εκμηδενίζεται και αχρηστεύεται μπροστά στη δύναμη του βιώματος. Αυτό που ζει κανείς συναντώντας τον Ιησού αγγίζει το βαθύτερο είναι του, γιατί περνά πέρα από τη σφαίρα του μυαλού και ζεσταίνει τα βάθη της καρδίας του· τον πείθει υπαρξιακά, πάρα τις εγκεφαλικές αντιρρήσεις, που χάνουν με μιας τη δύναμή τους.
Η δυσπιστία και ο ορθολογισμός του Ναθαναήλ δεν προερχόταν από διαφθορά ή κακία· ο Χριστός σε λίγο αναγνώρισε σ’ αυτόν ένα γνήσιο και άδολο Ισραηλίτη, και του το είπε ευθέως· του θύμισε μάλιστα και ένα προηγούμενο επεισόδιο της ζωής του για να του αποδείξει πόσο άδικο είχε να αμφιβάλλει για τη μεσσιανική του και θεία ιδιότητα. Η δυσπιστία του Ναθαναήλ προερχόταν από την απόσταση που δεν είχε γεφυρωθεί ακόμη με την εμπειρία της προσωπικής συνάντησης. Η προσωπική γνωριμία αίρει κάθε επιφυλακτικότητα και αμφιβολία, αχρηστεύει την αξία των επιχειρημάτων και δημιουργεί πειστικότητα μέσα στο βαθύτερο κέντρο της υπάρξεως.
Πολλοί αρνητές του Ιησού παρουσιάσθηκαν στην ιστορία. Δεν μας ενδιαφέρουν όμως αυτή τη στιγμή. Η σκέψη μας στρέφεται σ’ αυτούς που σαν το Ναθαναήλ δεν είναι αρνητές αλλά δύσπιστοι και σκεπτικοί, χωρίς κατά βάθος να είναι κακοί. Πολλοί τέτοιοι, μας είναι γνωστοί από παλαιότερα ή νεώτερα χρόνια, πού είδαν τον Ιησού σαν ένα συμπαθητικό και γοητευτικό διδάσκαλο απλώς, ή σαν ένα δυνατό ήρωα που έκανε θαυμαστά έργα, ή άλλοι πάλι που τον είδαν σαν μάγο που κατάφερε να πλανήσει τους ανθρώπους και να κερδίσει οπαδούς, ή σαν ένα επαναστάτη που ξεσήκωσε το λαό εναντίον των Ρωμαίων. Άλλοι αμφέβαλαν για την αλήθεια των όσων αφηγούνται οι ευαγγελιστές γι’ αυτόν και προσπάθησαν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό στις διηγήσεις τους.
Πολλοί αμφιβάλλουν και δυσπιστούν μέχρι σήμερα όχι από εχθρότητα ή κακότητα, αλλά γατί βλέπουν τελείως εξωτερικά, επιφανειακά, εγκεφαλικά.
Το μήνυμα της σημερινής διηγήσεως είναι μία πρόσκληση: «Έρχου και ίδε». Έλα να δεις το Χριστό από κοντά, μέσα από την Εκκλησία, μέσα από τη ζωή των μυστηρίων, μέσα από το βίωμα της προσωπικής συναντήσεως, μέσα από την εμπειρία της σχέσεως του ανθρώπινου προσώπου προς το θείο Πρόσωπο.
Ο δύσπιστος και επιφυλακτικός Ναθαναήλ μετά την προσωπική συνάντηση του με τον Ιησού πείθεται για τη μεσσιανική του ιδιότητα και στη συνέχεια της διηγήσεως ομολογεί την πίστη του σ’ αυτόν λέγοντας: «Συ είσαι ο υιός του Θεού, συ είσαι ο βασιλεύς του Ισραήλ». Η πίστη ότι ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας ελκυστικός δάσκαλος ηθικής αλλά ο Υιός του Θεού που σταυρώνεται από τους ανθρώπους και ανασταίνεται όχι για να τους τιμωρήσει αλλά για να τους σώσει. Η πίστη στη λυτρωτική προσφορά του Χριστού, δεν είναι αποτέλεσμα μιας λογικής διεργασίας μέσα στον άνθρωπο αλλά καρπός του βιώματος. Με το πρίσμα αυτής της προσωπικής εμπειρίας βλέπει κανείς και συνειδητοποιεί αλήθειες βασικές για τη ζωή του, για την καταξίωση της υπάρξεώς του, για την ηθική και πνευματική εξύψωσή του.
«Μείζω τούτων όψει», λέγει προς το Ναθαναήλ ο Χριστός· δηλ. θα δεις ακόμη ανώτερα και μεγαλύτερα πράγματα. Η σωστότερη ερμηνεία της ζωής, η πιο σίγουρη πραγμάτωση των ιδανικών, η ολοκλήρωση της υπάρξεως, θα είναι οι καρποί της πρόσκλησης «Έρχου και ίδε».
(Ιωαν.Δ.Καραβιδόπουλου, Ομότιμου Καθ. Παν/μίου, «Οδός ελπίδας»)
Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ο ΑΙΩΝΙΟ ΘΑΥΜΑ
Ένα Αιώνιο Θαύμα: Η Ορθοδοξία
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αχελώου κ. Ευθυμίου(Κ. Στυλίου)
από το βιβλίο του «Λόγος Ζωής», Εκδόσεις ΑΘΩΣ, 2001
«Εδόθη τη Εκκλησία σήμερον τα νικητήρια»
Προοίμιον: Η Ορθοδοξία, η διατήρηση της ορθής πίστης του Χριστού είναι ένα συνεχές και αιώνιο θαύμα. Η ιστορία των 20 αιώνων αυτό ακριβώς μαρτυρεί. Ας αναλογισθούμε σήμερα το αιώνιο αυτό θαύμα.
α. Νίκη κατά των διωκτών: Την πολέμησαν την Ορθοδοξία. Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα της βίας, του εξαναγκασμού και της προπαγάνδας με ένα σκοπό: την εξόντωση της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία όμως δεν ξερριζώνεται από τις ψυχές των ορθοδόξων λαών (παραδείγματα τουρκοκρατίας και σοβιετικής Ρωσίας). Και όχι μόνον αυτό, αλλά και μετά από κάθε μαρτύριο η Ορθοδοξία ανασταίνεται δυνατότερη και καθαρότερη. Και αυτό είναι το θαύμα της Ορθοδοξίας. Το αιώνιο θαύμα της Εκκλησίας παρουσιάζει ο ιερός Χρυσόστομος, ως έξης: «Εκκλησίας ουδέν ίσον. Τοιούτον έχει μέγεθος η Εκκλησία. Πολεμουμένη νικά, επιβουλευομένη περιγίνεται (ανασταίνεται), υβριζομένη λαμπρότερα καθίσταται. Δέχεται τραύματα και ου καταπίπτει υπό των ελκών (πληγές). Κλυδωνίζεται, άλλ’ ου καταποντίζεται. Χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ούχ υπομένει. Παλαίει, άλλ’ ούχ ηττάται. Πυκτεύει (γρονθοκοπείται), άλλ’ ου νικάται».
β. Νίκη κατά των αιρετικών: Την Ορθοδοξία θέλησαν, επίσης, να την μολύνουν οι αιρετικοί. Μετά από τους διώκτες, οι πιο φοβεροί εχθροί της ήσαν και είναι οι αιρετικοί. Και ποιο το αποτέλεσμα; Η Ορθοδοξία έμεινε ακλόνητη, αμόλυντη και άφθαρτη. Κράτησε την ίδια πίστη, το ίδιο φρόνημα. Αυτό διακηρύττουν και οι Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, μετά το νέο θρίαμβο της Εκκλησίας εναντίον των αιρετικών εικονοκλαστών: «Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν… ούτω φρονούμεν ούτω λαλούμεν ούτω κηρύσσομεν…».
γ. Η σημερινή ακτινοβολία: Η Ορθοδοξία ακτινοβολεί. Είναι η Εκκλησία του φωτός και της Αναστάσεως. Το φως της το παίρνει κατ’ ευθείαν από τον Αναστάντα, τον όποιον λατρεύει κάθε Κυριακή. Και το φως της Ορθοδοξίας προσείλκυσε τους λαούς, όπως τους Σλαύους, τους Αφρικανούς, τους Ασιάτες και τους κατοίκους της Άπω Ανατολής και της Αλάσκας. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι και μορφωμένοι της Ευρώπης και της Αμερικής στρέφονται με πολύ ενδιαφέρον για να την γνωρίσουν καλύτερα.
Επίλογος: Η Ορθοδοξία είναι ένα θαύμα. Και το θαύμα αυτό το επιτελεί η χάρη του Θεού. Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, η ευθύνη μας είναι τεράστια. Καλούμαστε να εκτιμήσουμε τον πολύτιμο αυτό θησαυρό, να τον γνωρίσουμε καλύτερα και να τον φρουρήσουμε από τους διαφόρους εχθρούς της. Να γίνουμε και μείς συνεχισταί του αιωνίου θριάμβου της Ορθοδοξίας.
(1961)
Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2942&Itemid=1
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αχελώου κ. Ευθυμίου(Κ. Στυλίου)
από το βιβλίο του «Λόγος Ζωής», Εκδόσεις ΑΘΩΣ, 2001
«Εδόθη τη Εκκλησία σήμερον τα νικητήρια»
Προοίμιον: Η Ορθοδοξία, η διατήρηση της ορθής πίστης του Χριστού είναι ένα συνεχές και αιώνιο θαύμα. Η ιστορία των 20 αιώνων αυτό ακριβώς μαρτυρεί. Ας αναλογισθούμε σήμερα το αιώνιο αυτό θαύμα.
α. Νίκη κατά των διωκτών: Την πολέμησαν την Ορθοδοξία. Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα της βίας, του εξαναγκασμού και της προπαγάνδας με ένα σκοπό: την εξόντωση της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία όμως δεν ξερριζώνεται από τις ψυχές των ορθοδόξων λαών (παραδείγματα τουρκοκρατίας και σοβιετικής Ρωσίας). Και όχι μόνον αυτό, αλλά και μετά από κάθε μαρτύριο η Ορθοδοξία ανασταίνεται δυνατότερη και καθαρότερη. Και αυτό είναι το θαύμα της Ορθοδοξίας. Το αιώνιο θαύμα της Εκκλησίας παρουσιάζει ο ιερός Χρυσόστομος, ως έξης: «Εκκλησίας ουδέν ίσον. Τοιούτον έχει μέγεθος η Εκκλησία. Πολεμουμένη νικά, επιβουλευομένη περιγίνεται (ανασταίνεται), υβριζομένη λαμπρότερα καθίσταται. Δέχεται τραύματα και ου καταπίπτει υπό των ελκών (πληγές). Κλυδωνίζεται, άλλ’ ου καταποντίζεται. Χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ούχ υπομένει. Παλαίει, άλλ’ ούχ ηττάται. Πυκτεύει (γρονθοκοπείται), άλλ’ ου νικάται».
β. Νίκη κατά των αιρετικών: Την Ορθοδοξία θέλησαν, επίσης, να την μολύνουν οι αιρετικοί. Μετά από τους διώκτες, οι πιο φοβεροί εχθροί της ήσαν και είναι οι αιρετικοί. Και ποιο το αποτέλεσμα; Η Ορθοδοξία έμεινε ακλόνητη, αμόλυντη και άφθαρτη. Κράτησε την ίδια πίστη, το ίδιο φρόνημα. Αυτό διακηρύττουν και οι Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, μετά το νέο θρίαμβο της Εκκλησίας εναντίον των αιρετικών εικονοκλαστών: «Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν… ούτω φρονούμεν ούτω λαλούμεν ούτω κηρύσσομεν…».
γ. Η σημερινή ακτινοβολία: Η Ορθοδοξία ακτινοβολεί. Είναι η Εκκλησία του φωτός και της Αναστάσεως. Το φως της το παίρνει κατ’ ευθείαν από τον Αναστάντα, τον όποιον λατρεύει κάθε Κυριακή. Και το φως της Ορθοδοξίας προσείλκυσε τους λαούς, όπως τους Σλαύους, τους Αφρικανούς, τους Ασιάτες και τους κατοίκους της Άπω Ανατολής και της Αλάσκας. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι και μορφωμένοι της Ευρώπης και της Αμερικής στρέφονται με πολύ ενδιαφέρον για να την γνωρίσουν καλύτερα.
Επίλογος: Η Ορθοδοξία είναι ένα θαύμα. Και το θαύμα αυτό το επιτελεί η χάρη του Θεού. Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, η ευθύνη μας είναι τεράστια. Καλούμαστε να εκτιμήσουμε τον πολύτιμο αυτό θησαυρό, να τον γνωρίσουμε καλύτερα και να τον φρουρήσουμε από τους διαφόρους εχθρούς της. Να γίνουμε και μείς συνεχισταί του αιωνίου θριάμβου της Ορθοδοξίας.
(1961)
Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2942&Itemid=1
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Η νίκη της αληθούς Πίστεως
του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού
Στις 11 Μαρτίου 843 - πρώτη Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής τότε - μία σύνοδος στην Πόλη «αναστήλωσε», ανάρτησε και πάλι στους στύλους των ναών, τις άγιες εικόνες, δίνοντας έτσι τέλος στην πολιτικοθρησκευτική αναστάτωση της εικονομαχίας (726 - 843). Πρωτοστάτησε μία γυναίκα, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες, ως μόνιμος φορέας του πολιτισμού, σώζουν την πίστη! Η Θεοδώρα είχε οσιακά τέλη στη Μονή των Γαστρίων και ίσως κάποιοι να μη γνωρίζουν ότι το λείψανό της βρίσκεται ακέραιο και άφθαρτο στην Κέρκυρα.
Ονομάστηκε «εορτή της Ορθοδοξίας» ως «νίκη της αληθούς Πίστεως», που προσφέρεται στον άνθρωπο ως δυνατότητα σωτηρίας, δηλαδή θέωσης. Η Ορθοδοξία είναι, σύμφωνα με τον αγιοπατερικό χαρακτηρισμό, «εργαστήριον αγιότητος», δηλαδή «εργοστάσιο παραγωγής Αγίων», ανθρώπων μεταμορφωμένων μέσα στη Θεία Χάρη, για να μπορούν να ζουν ως συν - άνθρωποι, ικανοί να δημιουργήσουν σχέσεις ισότητας και αδελφοσύνης. Όπου δε σώζεται αυτός ο άνθρωπος, ούτε αυθεντική κοινωνία μπορεί να υπάρξει. Στην Ορθοδοξία - όταν και όπου υπάρχει - σώζεται ένα τρισορθογώνιο σύστημα αναφοράς στο Θεό, το συνάνθρωπο και τον εαυτό μας, που συνιστά την ενότητα και ακεραιότητα του ανθρώπου (=σαότης/σωτηρία). Στην Ορθοδοξία των Αγίων μας δε σώζεται κανείς ατομικά, αλλά «διά του πλησίον». Αυτά γιορτάζουμε σήμερα…
«Ευρήκαμεν Ιησούν»
Ορθοδοξία, όμως, είναι η εύρεση του Χριστού, ως Θεού και Σωτήρα. Αυτό σημαίνει ο λόγος του σημερινού Ευαγγελίου «ευρήκαμεν Ιησούν» (Ιω. 1,69). Είναι η εκπλήρωση της λυτρωτικής προσδοκίας σύνολης της ανθρωπότητας. Ο απ. Πέτρος, απολογούμενος ενώπιον του εβραϊκού Συνεδρίου, τόλμησε να πει: «Ουκ εστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» - Κανείς άλλος δεν μπορεί να σώσει (Πρ. 4,11). Αυτό σημαίνει: Κανείς άλλος εκτός του Χριστού δεν μπορεί να οδηγήσει στη Θεογνωσία, στην αληθινή ένωση του ανθρώπου με το Θεό, του κτιστού με τον Άκτιστο.
Στην Ορθοδοξία δε γνωρίζουμε το Θεό διανοητικά, στοχαστικά, αφηρημένα ως κάποιο απρόσιτο «πνεύμα», αλλά στο Θεάνθρωπο Χριστό, που ανήκει στην ιστορική πραγματικότητα και έγινε όμοιος με μας (άνθρωπος), χωρίς όμως την αμαρτία μας (Εβρ. 4,15).
Η αμαρτία δεν ανήκει στην αρχική φύση του ανθρώπου, που έπλασε ο Θεός. Γι’ αυτό στον αληθινό Χριστό δεν μπορεί να βρει κανείς χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, όμοια με τα δικά μας, που ζούμε με την τραγικότητα της πτώσης. «Υπέρ άνθρωπον αυτού τα ανθρώπινα» διακηρύσσει ο αγιοπατερικός λόγος.
Εκούσια προσέλαβε ο Χριστός τα «αδιάβλητα» (μη εφάμαρτα) πάθη μας: την πείνα, τη δίψα, τον πόνο, το θάνατο, τις συνέπειες δηλαδή της πτώσης, μετέχοντας έτσι στην ιστορική περιπέτειά μας, για να σώσει τον άνθρωπο και να αγιάσει την ιστορία. Ο Χριστός, που σώζει, είναι ο Χριστός των Αγίων μας, ως «Χριστός της πίστεως» αλλά και «της ιστορίας». Αυτόν το Χριστό συναντάμε στο Σώμα του, την Εκκλησία.
Προσωπική προσέγγιση
Βέβαια, ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει το Χριστό με το δικό του τρόπο, πλάθοντας - αυθαίρετα - το Χριστό, κατά το περιεχόμενο της καρδιάς του ή της διανοίας του (μεταφυσική κατανόησή Του). Σε αυτή την περίπτωση, όμως, προβάλλουμε στο Χριστό τα δικά μας πάθη και «τιμάμε» το Χριστό των παθών μας (ας θυμηθούμε το ελληνικό δωδεκάθεο). Πάντα το πρόβλημα της προσέγγισης του Θεού είναι ο άνθρωπος. «Δείξόν μοι τον άνθρωπόν σου, καγώ σοι δείξω τον Θεόν μου», απάντησε ο αρχαίος απολογητής (β΄ αι.) Θεόφιλος στον εθνικό συνομιλητή του Αυτόλυκο.
Αν ο άνθρωπος δεν καθαρίσει την καρδιά του και δεν «πλησθή Πνεύματος Αγίου» (Πρ. 2,4) θα «βλέπει» το Χριστό μέσα από το πρίσμα της (αρρωστημένης) φαντασίας του.
Οι άγιοι - άνδρες και γυναίκες - βλέποντας το Χριστό «εν καθαρά καρδία» «δοξάζουν» - δηλαδή φανερώνουν - τον αληθινό Χριστό και δε συντελούν, όπως εμείς οι διαστρεβλωτές της αγιότητας στο να «βλασφημήται ο Θεός εν τοις έθνεσιν» (Ρωμ. 2,24). Δεν ξέρω, αλήθεια, αν, κάθε φορά που συκοφαντείται ο Χριστός, μπορούμε οι λεγόμενοι χριστιανοί να αναζητήσουμε την αιτία στην αντίχριστη συμπεριφορά μας (βλ. Ρωμ. 2,17 - 23)…
Ιεραποστολική μαρτυρία
Η αληθινή σχέση του ανθρώπου με το Σωτήρα Χριστό βεβαιώνεται μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας ως ιεραποστολική μαρτυρία και (πρόσ)κληση σ’ εκείνον: «Έρχου και ίδε» (Ιω. 1,46). «Ουαί μοι, εάν μη ευαγγελίζωμαι» - αλίμονό μου, αν δεν κηρύττω το ευαγγέλιο του Χριστού - ομολογούσε ο απ. Παύλος στους Έλληνες της Κορίνθου (Α΄ Κορ. 9,15).
Στον Παύλο, άλλωστε, οφείλει τον εν Χριστώ φωτισμό της και όλη η Ευρώπη. Σ’ αυτόν, που συνέχισε - με έναν άλλο τρόπο - το έργο του Μ. Αλεξάνδρου προς τη Δύση. Γι’ αυτό ίσως μοιράζεται και ο Παύλος τις εναντίον του Χριστού επιθέσεις! Άλλο το πώς κατάντησε το χριστιανισμό - και το Χριστό - του Παύλου η Ευρώπη!
Είναι, πάντως, εύστοχη η σύνδεση της «Κυριακής της Ορθοδοξίας» με την ιεραποστολή, ως έκφραση της «εν Χριστώ εμπειρίας» («ευρήκαμεν Ιησούν») και κλήση στην «εν Χριστώ» σωτηρία («έρχου και ίδε»).
«Ἴδε» ὅμως σημαίνει «Ζῆσε»..
* Εφημερίδα Η Καθημερινή, 19 Μαρτίου 2000
Από:http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/gewrgios_metallhnos/h_nikh_ths_alh8oys_pistews.htm
του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού
Στις 11 Μαρτίου 843 - πρώτη Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής τότε - μία σύνοδος στην Πόλη «αναστήλωσε», ανάρτησε και πάλι στους στύλους των ναών, τις άγιες εικόνες, δίνοντας έτσι τέλος στην πολιτικοθρησκευτική αναστάτωση της εικονομαχίας (726 - 843). Πρωτοστάτησε μία γυναίκα, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες, ως μόνιμος φορέας του πολιτισμού, σώζουν την πίστη! Η Θεοδώρα είχε οσιακά τέλη στη Μονή των Γαστρίων και ίσως κάποιοι να μη γνωρίζουν ότι το λείψανό της βρίσκεται ακέραιο και άφθαρτο στην Κέρκυρα.
Ονομάστηκε «εορτή της Ορθοδοξίας» ως «νίκη της αληθούς Πίστεως», που προσφέρεται στον άνθρωπο ως δυνατότητα σωτηρίας, δηλαδή θέωσης. Η Ορθοδοξία είναι, σύμφωνα με τον αγιοπατερικό χαρακτηρισμό, «εργαστήριον αγιότητος», δηλαδή «εργοστάσιο παραγωγής Αγίων», ανθρώπων μεταμορφωμένων μέσα στη Θεία Χάρη, για να μπορούν να ζουν ως συν - άνθρωποι, ικανοί να δημιουργήσουν σχέσεις ισότητας και αδελφοσύνης. Όπου δε σώζεται αυτός ο άνθρωπος, ούτε αυθεντική κοινωνία μπορεί να υπάρξει. Στην Ορθοδοξία - όταν και όπου υπάρχει - σώζεται ένα τρισορθογώνιο σύστημα αναφοράς στο Θεό, το συνάνθρωπο και τον εαυτό μας, που συνιστά την ενότητα και ακεραιότητα του ανθρώπου (=σαότης/σωτηρία). Στην Ορθοδοξία των Αγίων μας δε σώζεται κανείς ατομικά, αλλά «διά του πλησίον». Αυτά γιορτάζουμε σήμερα…
«Ευρήκαμεν Ιησούν»
Ορθοδοξία, όμως, είναι η εύρεση του Χριστού, ως Θεού και Σωτήρα. Αυτό σημαίνει ο λόγος του σημερινού Ευαγγελίου «ευρήκαμεν Ιησούν» (Ιω. 1,69). Είναι η εκπλήρωση της λυτρωτικής προσδοκίας σύνολης της ανθρωπότητας. Ο απ. Πέτρος, απολογούμενος ενώπιον του εβραϊκού Συνεδρίου, τόλμησε να πει: «Ουκ εστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» - Κανείς άλλος δεν μπορεί να σώσει (Πρ. 4,11). Αυτό σημαίνει: Κανείς άλλος εκτός του Χριστού δεν μπορεί να οδηγήσει στη Θεογνωσία, στην αληθινή ένωση του ανθρώπου με το Θεό, του κτιστού με τον Άκτιστο.
Στην Ορθοδοξία δε γνωρίζουμε το Θεό διανοητικά, στοχαστικά, αφηρημένα ως κάποιο απρόσιτο «πνεύμα», αλλά στο Θεάνθρωπο Χριστό, που ανήκει στην ιστορική πραγματικότητα και έγινε όμοιος με μας (άνθρωπος), χωρίς όμως την αμαρτία μας (Εβρ. 4,15).
Η αμαρτία δεν ανήκει στην αρχική φύση του ανθρώπου, που έπλασε ο Θεός. Γι’ αυτό στον αληθινό Χριστό δεν μπορεί να βρει κανείς χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, όμοια με τα δικά μας, που ζούμε με την τραγικότητα της πτώσης. «Υπέρ άνθρωπον αυτού τα ανθρώπινα» διακηρύσσει ο αγιοπατερικός λόγος.
Εκούσια προσέλαβε ο Χριστός τα «αδιάβλητα» (μη εφάμαρτα) πάθη μας: την πείνα, τη δίψα, τον πόνο, το θάνατο, τις συνέπειες δηλαδή της πτώσης, μετέχοντας έτσι στην ιστορική περιπέτειά μας, για να σώσει τον άνθρωπο και να αγιάσει την ιστορία. Ο Χριστός, που σώζει, είναι ο Χριστός των Αγίων μας, ως «Χριστός της πίστεως» αλλά και «της ιστορίας». Αυτόν το Χριστό συναντάμε στο Σώμα του, την Εκκλησία.
Προσωπική προσέγγιση
Βέβαια, ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει το Χριστό με το δικό του τρόπο, πλάθοντας - αυθαίρετα - το Χριστό, κατά το περιεχόμενο της καρδιάς του ή της διανοίας του (μεταφυσική κατανόησή Του). Σε αυτή την περίπτωση, όμως, προβάλλουμε στο Χριστό τα δικά μας πάθη και «τιμάμε» το Χριστό των παθών μας (ας θυμηθούμε το ελληνικό δωδεκάθεο). Πάντα το πρόβλημα της προσέγγισης του Θεού είναι ο άνθρωπος. «Δείξόν μοι τον άνθρωπόν σου, καγώ σοι δείξω τον Θεόν μου», απάντησε ο αρχαίος απολογητής (β΄ αι.) Θεόφιλος στον εθνικό συνομιλητή του Αυτόλυκο.
Αν ο άνθρωπος δεν καθαρίσει την καρδιά του και δεν «πλησθή Πνεύματος Αγίου» (Πρ. 2,4) θα «βλέπει» το Χριστό μέσα από το πρίσμα της (αρρωστημένης) φαντασίας του.
Οι άγιοι - άνδρες και γυναίκες - βλέποντας το Χριστό «εν καθαρά καρδία» «δοξάζουν» - δηλαδή φανερώνουν - τον αληθινό Χριστό και δε συντελούν, όπως εμείς οι διαστρεβλωτές της αγιότητας στο να «βλασφημήται ο Θεός εν τοις έθνεσιν» (Ρωμ. 2,24). Δεν ξέρω, αλήθεια, αν, κάθε φορά που συκοφαντείται ο Χριστός, μπορούμε οι λεγόμενοι χριστιανοί να αναζητήσουμε την αιτία στην αντίχριστη συμπεριφορά μας (βλ. Ρωμ. 2,17 - 23)…
Ιεραποστολική μαρτυρία
Η αληθινή σχέση του ανθρώπου με το Σωτήρα Χριστό βεβαιώνεται μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας ως ιεραποστολική μαρτυρία και (πρόσ)κληση σ’ εκείνον: «Έρχου και ίδε» (Ιω. 1,46). «Ουαί μοι, εάν μη ευαγγελίζωμαι» - αλίμονό μου, αν δεν κηρύττω το ευαγγέλιο του Χριστού - ομολογούσε ο απ. Παύλος στους Έλληνες της Κορίνθου (Α΄ Κορ. 9,15).
Στον Παύλο, άλλωστε, οφείλει τον εν Χριστώ φωτισμό της και όλη η Ευρώπη. Σ’ αυτόν, που συνέχισε - με έναν άλλο τρόπο - το έργο του Μ. Αλεξάνδρου προς τη Δύση. Γι’ αυτό ίσως μοιράζεται και ο Παύλος τις εναντίον του Χριστού επιθέσεις! Άλλο το πώς κατάντησε το χριστιανισμό - και το Χριστό - του Παύλου η Ευρώπη!
Είναι, πάντως, εύστοχη η σύνδεση της «Κυριακής της Ορθοδοξίας» με την ιεραποστολή, ως έκφραση της «εν Χριστώ εμπειρίας» («ευρήκαμεν Ιησούν») και κλήση στην «εν Χριστώ» σωτηρία («έρχου και ίδε»).
«Ἴδε» ὅμως σημαίνει «Ζῆσε»..
* Εφημερίδα Η Καθημερινή, 19 Μαρτίου 2000
Από:http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/gewrgios_metallhnos/h_nikh_ths_alh8oys_pistews.htm
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της αλήθειας για τον Θεό και τον άνθρωπο, για την πίστη και την ζωή. Θυμάται το ιστορικό γεγονός της αναστήλωσης των ιερών εικόνων. Με τον τρόπο αυτό διακηρύσσει την αυτοσυνείδησή της, δηλαδή φανερώνει το πρόσωπό Της. Γιατί με το πρόσωπο εκφράζουμε το βαθύτερο είναι μας, το περιεχόμενο της καρδιά μας. Γι αυτό και το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται στην προτροπή του Φιλίππου στον φίλο του Ναθαναήλ, «έρχου και ίδε», έλα να δεις και να γνωρίσεις προσωπικά τον Χριστό, για να Τον ακολουθήσεις. Η Εκκλησία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο Χριστός παρατεινόμενος στους αιώνες, το μυστήριο της παρουσία Του και της ενέργειά Του. Ορθόδοξη πίστη είναι προσωπική επαφή με το πρόσωπο του Χριστού μέσα στο γεγονός της Εκκλησίας.
Στην ιστορία πολλοί αναζήτησαν και ανακάλυψαν αποσπασματικές αλήθειες για τον Θεό και τον κόσμο. Κάποιοι άλλοι ισχυρίσθηκαν ότι ήταν απεσταλμένοι του Θεού και έτσι επινόησαν θρησκείες. Δημιούργησαν το «είδωλο του Θεού», όχι όμως τον αληθινό Θεό. Ο Χριστός φέρνει τον Θεό ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί είναι ο ίδιος Θεός. Δεν μιλάει απλώς για την αλήθεια, αλλά είναι Αυτός η αλήθεια. Η πίστη στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού είναι από μόνη της ένα θαύμα «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω». Μια τέτοια πίστη είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο, μια προσωπική αποκάλυψη και εμπειρία μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
Η θεολογία της Εκκλησίας τονίζει ότι στο πρόσωπο του Χριστού η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση ενώθηκαν «ασυγχύτως, αδιαιρέτως, ατρέπτως και αναλοιώτως», χωρίς να συγχέονται και χωρίς να διαιρούνται. Ένα μυστήριο που δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε, πολύ δε περισσότερο να το ερμηνεύσουμε. Γιατί η αλήθεια του Θεού δεν χωράει στην λογική του ανθρώπου. Δεν μπαίνει στο μικροσκόπιο της έρευνας και του πειράματος. Τα δόγματα, που με την ευκαιρία της σημερινής γιορτής καλούμαστε να διαφυλάξουμε, χαράζουν τα όρια του περιεχομένου της πίστεως, αλλά δεν εξηγούν το μυστήριο του Θεού. Μας προτρέπουν να εμπιστευθούμε και να ζήσουμε με την καρδιά μας αυτό που ο Θεός μας αποκάλυψε, όχι όμως να αναλύσουμε με το μυαλό αυτό που η Εκκλησία μας παρέδωσε.
Το μυστήριο του Χριστού συνίσταται μεταξύ άλλων στο γεγονός ότι ο Υιός του Θεού «κρύβεται» πάντοτε πίσω από τον Υιό του ανθρώπου. Εδώ βρίσκεται το σημείο που σκοντάφτει η ανθρώπινη λογική τότε και σήμερα. Εδώ αρχίζει η τραγική ιστορία των πολλών και ποικίλων αιρέσεων, οι οποίες νοθεύουν την πίστη και ακυρώνουν την σωτηρία του ανθρώπου. Η αίρεση είναι ο πειρασμός της λογικής πάνω στην αποκάλυψη της πίστεως. Όσα στοιχεία της πίστεως τα κατανοεί, τα αποδέχεται και τα υπερτονίζει. Τα υπόλοιπα τα προσπερνά και τα υποτιμά. Διαχωρίζει τον Ιησού της ιστορίας από τον Ιησού της Εκκλησίας.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι τον Χριστόν συνάντησαν αναρίθμητοι άνθρωποι στην επίγεια διαδρομή του. τον γνώρισαν ως «υιό της Μαρίας», ως προφήτη, ως χαρισματικό διδάσκαλο της Ναζαρέτ. Δεν μπόρεσαν όμως όλοι να διακρίνουν πίσω από Αυτόν τον Υιό του Θεού του ζώντος, τον Θεάνθρωπο Χριστό της Εκκλησίας. Η ιστορία αποδεικνύει το πέρασμά Του από τον κόσμο. Ψηλαφίζει τα τεκμήρια της παρουσίας Του. αναγνωρίζει το μεγαλείο και άλλοτε αμφισβητεί την υπεροχή Του. δεν μπορεί όμως με την έρευνα και την επιστημοσύνη να αποδείξει την θεότητά Του. το μυστήριο του θεανθρώπινου προσώπου του Χριστού το βιώνουμε «εν πίστει» μέσα στην Εκκλησία. Είναι αδιανόητο να αναζητούμε την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού στην ασυδοσία ή την χυδαιότητα της τέχνης, στην τόλμη ή στην βλασφημία της διανόησης, στα πολύκροτα βιβλία και τις κινηματογραφικές υπερπαραγωγές.
Αγαπητοί αδελφοί, δεν μπορούμε να απαιτούμε από τα αχαλίνωτα στοιχεία του κόσμου να γίνονται κήρυκες της αλήθειας του Χριστού. Αν «κόσμος» είναι καθετί που βρίσκεται έξω από την χάρη και την ενέργεια του Θεού, τότε «τα του κόσμου» θα συγκρούονται πάντοτε με την αλήθεια και την πραγματικότητα του Θεού. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι «αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών», αφού τον τελευταίο λόγο για όλους και για όλα τον έχει ο Θεός. Αμήν.
Αρχιμ. Ν.Κ.
Στην ιστορία πολλοί αναζήτησαν και ανακάλυψαν αποσπασματικές αλήθειες για τον Θεό και τον κόσμο. Κάποιοι άλλοι ισχυρίσθηκαν ότι ήταν απεσταλμένοι του Θεού και έτσι επινόησαν θρησκείες. Δημιούργησαν το «είδωλο του Θεού», όχι όμως τον αληθινό Θεό. Ο Χριστός φέρνει τον Θεό ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί είναι ο ίδιος Θεός. Δεν μιλάει απλώς για την αλήθεια, αλλά είναι Αυτός η αλήθεια. Η πίστη στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού είναι από μόνη της ένα θαύμα «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω». Μια τέτοια πίστη είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο, μια προσωπική αποκάλυψη και εμπειρία μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.
Η θεολογία της Εκκλησίας τονίζει ότι στο πρόσωπο του Χριστού η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση ενώθηκαν «ασυγχύτως, αδιαιρέτως, ατρέπτως και αναλοιώτως», χωρίς να συγχέονται και χωρίς να διαιρούνται. Ένα μυστήριο που δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε, πολύ δε περισσότερο να το ερμηνεύσουμε. Γιατί η αλήθεια του Θεού δεν χωράει στην λογική του ανθρώπου. Δεν μπαίνει στο μικροσκόπιο της έρευνας και του πειράματος. Τα δόγματα, που με την ευκαιρία της σημερινής γιορτής καλούμαστε να διαφυλάξουμε, χαράζουν τα όρια του περιεχομένου της πίστεως, αλλά δεν εξηγούν το μυστήριο του Θεού. Μας προτρέπουν να εμπιστευθούμε και να ζήσουμε με την καρδιά μας αυτό που ο Θεός μας αποκάλυψε, όχι όμως να αναλύσουμε με το μυαλό αυτό που η Εκκλησία μας παρέδωσε.
Το μυστήριο του Χριστού συνίσταται μεταξύ άλλων στο γεγονός ότι ο Υιός του Θεού «κρύβεται» πάντοτε πίσω από τον Υιό του ανθρώπου. Εδώ βρίσκεται το σημείο που σκοντάφτει η ανθρώπινη λογική τότε και σήμερα. Εδώ αρχίζει η τραγική ιστορία των πολλών και ποικίλων αιρέσεων, οι οποίες νοθεύουν την πίστη και ακυρώνουν την σωτηρία του ανθρώπου. Η αίρεση είναι ο πειρασμός της λογικής πάνω στην αποκάλυψη της πίστεως. Όσα στοιχεία της πίστεως τα κατανοεί, τα αποδέχεται και τα υπερτονίζει. Τα υπόλοιπα τα προσπερνά και τα υποτιμά. Διαχωρίζει τον Ιησού της ιστορίας από τον Ιησού της Εκκλησίας.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι τον Χριστόν συνάντησαν αναρίθμητοι άνθρωποι στην επίγεια διαδρομή του. τον γνώρισαν ως «υιό της Μαρίας», ως προφήτη, ως χαρισματικό διδάσκαλο της Ναζαρέτ. Δεν μπόρεσαν όμως όλοι να διακρίνουν πίσω από Αυτόν τον Υιό του Θεού του ζώντος, τον Θεάνθρωπο Χριστό της Εκκλησίας. Η ιστορία αποδεικνύει το πέρασμά Του από τον κόσμο. Ψηλαφίζει τα τεκμήρια της παρουσίας Του. αναγνωρίζει το μεγαλείο και άλλοτε αμφισβητεί την υπεροχή Του. δεν μπορεί όμως με την έρευνα και την επιστημοσύνη να αποδείξει την θεότητά Του. το μυστήριο του θεανθρώπινου προσώπου του Χριστού το βιώνουμε «εν πίστει» μέσα στην Εκκλησία. Είναι αδιανόητο να αναζητούμε την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού στην ασυδοσία ή την χυδαιότητα της τέχνης, στην τόλμη ή στην βλασφημία της διανόησης, στα πολύκροτα βιβλία και τις κινηματογραφικές υπερπαραγωγές.
Αγαπητοί αδελφοί, δεν μπορούμε να απαιτούμε από τα αχαλίνωτα στοιχεία του κόσμου να γίνονται κήρυκες της αλήθειας του Χριστού. Αν «κόσμος» είναι καθετί που βρίσκεται έξω από την χάρη και την ενέργεια του Θεού, τότε «τα του κόσμου» θα συγκρούονται πάντοτε με την αλήθεια και την πραγματικότητα του Θεού. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι «αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών», αφού τον τελευταίο λόγο για όλους και για όλα τον έχει ο Θεός. Αμήν.
Αρχιμ. Ν.Κ.
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
21 Φεβρουαρίου 1913.Η Απελευθέρωση των Ιωαννίνων
Γιορτάζουμε την απελευθέρωση των Ιωαννίνων . Το ιστορικό της απελευθέρωσης θα το βρείτε κατωτέρω. Σημειώνω μόνον αρχικά τη χαρά και τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό των Ελλήνων των Ιωαννίνων, ναι των ελλήνων κυρία Δραγώνα και λοιπές «ερίτιμες» γνωστές κυρίες του Σόρος, που είχαν απαλλαγεί από τα τόσα «καλά σας» της Οθωμανικής σας αυτοκρατορίας:
«Χιλιάδες ανθρώπων ερίπτοντο εις τους τράχηλους των ίππων και μη δυνάμενοι να φιλήσωσι τους γενναίους ιππείς κατησπάζοντο τα φάλαρα και τους χαλινούς, ως αγιασμένα κειμήλια. Κλαίοντες εξ ακρατήτου ενθουσιασμού οι πολίται, γνωστοί και άγνωστοι, εναγκαλίζοντο αλλήλους. Γυναίκες εγονυπέτουν εν μέση οδώ, κλαίσουσαι και γονυπετούσαι, ενώ εκατομμύρια πυροβολισμών από κάθε γωνίαν και σπίτι και ζητωκραύγαζαν πλατύστομοι, εχαιρέτιζον την ανύψωσιν της γαλανόλευκης εις το διοικητήριον και το φρούριον. Τα Γιάννενα ήσαν Ελληνικά. Ελεύθερα πλέον»!
«Αι χιλιάδες του πλήθους κινούνται από ενθουσιασμόν, ως θάλασσα και πόντος, εξυπνήσας από φύσημα δυνατής θυέλλης. Και ενώ η ατμόσφαιρα είναι νήνεμος, ηλιόλουστος και γαληνιαία, αι χιλιάδες των Ελληνικών σημαιών κυματίζουν ελαφρά. Η πολυπαθείς πόλις αναπνέει και η αναπνοή της τας λικνίζει με προσφιλές άσμα. Και αι σημαίαι απαλά χαμογελούν και παίζουν με την χαράν της φιλτάτης πόλις. Που ευρέθησαν αι τόσαι χιλιάδες των σημαιών αυτών;»
Για να θυμηθούμε την ψυχή της τότε Ελλάδα μας ακούστε στους κατωτέρω συνδέσμους αθάνατα τραγούδια της τότε εποχής; Και όσοι τα ξανακούσατε και όσοι τα ακούτε για πρώτη φορά θα αντιληφθείτε ποια είναι η Ελλάδα, που μανιωδώς προσπαθούν να καταστρέψουν όλοι αυτοί οι παγκοσμιποιημένοι νεοταξικοί ευρωλιγούρηδες, που ήδη έχουν φέρει την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής και της υποταγής.
Κάτι που δεν άξιζε ο ελληνισμός κύριε καταργημένε από τις Βρυξέλλες οσφυοκάμπτη υπουργε Παπακωνσταντίνου (ακόμα και στους νεαρούς που φέρατε από τις Βρυξέλλες για να σας διατάζουν), που κάνατε την Ελλάδα και τους έλληνες, χωρίς να ντρέπεστε, να φαίνονται (δεν είναι) ως ο σκυβαλότοπος (στη γλώσσα σας χωματερή) της Ευρώπης.
Να θυμηθούμε επίσης ότι στην ανάταση τότε του ελληνισμού μετείχε και όλος ο απανταχού ελληνισμός.
Από την ιδιαιτέρα μου πατρίδα Κύπρο μετείχαν ως εθελοντές όλοι οι νέοι της σχεδόν μηδενός εξαιρουμένου. Πατήρ θείοι και συγγενείς.
Όλοι οι νέοι της Κύπρου που σήμερα ο Κ. Χριστόφιας οδηγεί σε τουρκοποίηση.
Χρόνια πολλά στα Γιάννενα.
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
«Χιλιάδες ανθρώπων ερίπτοντο εις τους τράχηλους των ίππων και μη δυνάμενοι να φιλήσωσι τους γενναίους ιππείς κατησπάζοντο τα φάλαρα και τους χαλινούς, ως αγιασμένα κειμήλια. Κλαίοντες εξ ακρατήτου ενθουσιασμού οι πολίται, γνωστοί και άγνωστοι, εναγκαλίζοντο αλλήλους. Γυναίκες εγονυπέτουν εν μέση οδώ, κλαίσουσαι και γονυπετούσαι, ενώ εκατομμύρια πυροβολισμών από κάθε γωνίαν και σπίτι και ζητωκραύγαζαν πλατύστομοι, εχαιρέτιζον την ανύψωσιν της γαλανόλευκης εις το διοικητήριον και το φρούριον. Τα Γιάννενα ήσαν Ελληνικά. Ελεύθερα πλέον»!
«Αι χιλιάδες του πλήθους κινούνται από ενθουσιασμόν, ως θάλασσα και πόντος, εξυπνήσας από φύσημα δυνατής θυέλλης. Και ενώ η ατμόσφαιρα είναι νήνεμος, ηλιόλουστος και γαληνιαία, αι χιλιάδες των Ελληνικών σημαιών κυματίζουν ελαφρά. Η πολυπαθείς πόλις αναπνέει και η αναπνοή της τας λικνίζει με προσφιλές άσμα. Και αι σημαίαι απαλά χαμογελούν και παίζουν με την χαράν της φιλτάτης πόλις. Που ευρέθησαν αι τόσαι χιλιάδες των σημαιών αυτών;»
Για να θυμηθούμε την ψυχή της τότε Ελλάδα μας ακούστε στους κατωτέρω συνδέσμους αθάνατα τραγούδια της τότε εποχής; Και όσοι τα ξανακούσατε και όσοι τα ακούτε για πρώτη φορά θα αντιληφθείτε ποια είναι η Ελλάδα, που μανιωδώς προσπαθούν να καταστρέψουν όλοι αυτοί οι παγκοσμιποιημένοι νεοταξικοί ευρωλιγούρηδες, που ήδη έχουν φέρει την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής και της υποταγής.
Κάτι που δεν άξιζε ο ελληνισμός κύριε καταργημένε από τις Βρυξέλλες οσφυοκάμπτη υπουργε Παπακωνσταντίνου (ακόμα και στους νεαρούς που φέρατε από τις Βρυξέλλες για να σας διατάζουν), που κάνατε την Ελλάδα και τους έλληνες, χωρίς να ντρέπεστε, να φαίνονται (δεν είναι) ως ο σκυβαλότοπος (στη γλώσσα σας χωματερή) της Ευρώπης.
Να θυμηθούμε επίσης ότι στην ανάταση τότε του ελληνισμού μετείχε και όλος ο απανταχού ελληνισμός.
Από την ιδιαιτέρα μου πατρίδα Κύπρο μετείχαν ως εθελοντές όλοι οι νέοι της σχεδόν μηδενός εξαιρουμένου. Πατήρ θείοι και συγγενείς.
Όλοι οι νέοι της Κύπρου που σήμερα ο Κ. Χριστόφιας οδηγεί σε τουρκοποίηση.
Χρόνια πολλά στα Γιάννενα.
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)